Μαργαρίτα (κοκτέιλ)

Η μαργαρίτα του χάρη είναι κοκτέιλ που αποτελείται από τεκίλα, λικέρ πορτοκάλι και χυμό λάιμ που συχνά σερβίρεται με αλάτι στο χείλος του ποτηριού. Το ποτό σερβίρεται ανακινημένο με πάγο, αναμεμειγμένο με πάγο (παγωμένη μαργαρίτα) ή χωρίς πάγο. Αν και έχει γίνει αποδεκτό να σερβίρεται μια μαργαρίτα σε μεγάλη ποικιλία τύπων ποτηριών, που κυμαίνονται από κοκτέιλ και ποτήρια κρασιού μέχρι ποτήρια μπύρας, το ποτό σερβίρεται παραδοσιακά στο ομώνυμο ποτήρι μαργαρίτα, μια παραλλαγή του ποτηριού κοκτέιλ με κλιμακωτή διάμετρο.

 Προέλευση 
Η ιστορία της μαργαρίτας είναι λαογραφική λόγω των πολυάριθμων ιστοριών προέλευσής της. Σύμφωνα με τον ιστορικό κοκτέιλ Ντέιβιντ Βόντριχ, η μαργαρίτα σχετίζεται με τη μαργαρίτα κονιάκ, η οποία παρασκευάζεται με τεκίλα αντί για κονιάκ. Υπάρχει μια αναφορά από το 1936 του εκδότη της εφημερίδας της Αϊόβα, Τζέιμς Γκράχαμ, που βρήκε ένα τέτοιο κοκτέιλ στην Τιχουάνα, χρόνια πριν από οποιονδήποτε από τους άλλους «μύθους δημιουργίας» της μαργαρίτας.

Το 1937 το Cafe Royal Cocktail Book περιέχει μια συνταγή για ένα πικαντόρ που χρησιμοποιεί τις ίδιες συγκεντρώσεις τεκίλα, τριπλ σεκ και χυμό λάιμ με μια μαργαρίτα. Μία από τις πρώτες ιστορίες είναι η μαργαρίτα που εφευρέθηκε το 1938 από τον Κάρλος «Ντάνι» Ερέρα στο εστιατόριό του Rancho La Gloria, στα μισά του δρόμου μεταξύ Τιχουάνα και Ροσαρίτο, στη Μπάχα Καλιφόρνια, που δημιουργήθηκε για την πελάτισσα και πρώην χορεύτρια Μάρτζορι Κινγκ, η οποία ήταν αλλεργική σε πολλά αποστάγματα, αλλά όχι στην τεκίλα. Αυτή η ιστορία αναφέρθηκε από τον Ερέρα και επίσης από τον μπάρμαν Άλβερτ Ερνάντες, ο οποίος έγινε γνωστός για τη διάδοση της μαργαρίτας στο Σαν Ντιέγκο μετά το 1947, στο εστιατόριο La Plaza στη Λα Γιόλα. Η ιστορία απομυθοποιήθηκε το 1992 από την San Diego Reader.

Σύμφωνα με τον Χοσέ Κουέρβο, το κοκτέιλ επινοήθηκε το 1938 από έναν μπάρμαν προς τιμήν της Μεξικανής χορεύτριας Ρίτα δε λα Ρόσα.

Η Hussong's Cantina ισχυρίζεται επίσης ότι ήταν ο τόπος δημιουργίας της μαργαρίτας στην Ενσενάντα, στο Μεξικό, το 1941. Ο μπάρμαν Δον Κάρλος Ορόσκο φέρεται να ονόμασε ένα νέο ποτό από τη Μεξικανογερμανίδα θαμώνα Μαργαρίτα Χένκελ Σεσένα, μια συχνή πελάτισσα στην καντίνα. Η Σεσένα ήταν ιδιοκτήτρια ράντσου στο εμπόριο και αμφισβητείται αν ήταν κόρη Γερμανού πρέσβη, όπως υποστηρίζει η ιστορία. Το Hussong's, ωστόσο, έχει γίνει διάσημο ως το σπίτι της πρωτότυπης μαργαρίτας.

Υπάρχουν επίσης ισχυρισμοί ότι η μαργαρίτα αναμίχθηκε για πρώτη φορά στη Χουάρες της Τσιουάουα στο Tommy's Place Bar στις 4 Ιουλίου 1942 από τον Φρανσίσκο «Πάντσο» Μοράλες. Ο Μοράλες αργότερα άφησε το Μεξικό για να γίνει πολίτης των ΗΠΑ, όπου εργάστηκε ως γαλατάς για 25 χρόνια. Το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων του Μεξικού Notimex και πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι ο Μοράλες έχει τον ισχυρότερο ισχυρισμό ότι εφηύρε τη μαργαρίτα.

Άλλοι λένε ότι ο εφευρέτης ήταν η Μαργαρίτα Σέιμς, από το Ντάλας, όταν επινόησε το ποτό για τους καλεσμένους της στο εξοχικό της στο Ακαπούλκο, στο Γκερέρο, το 1948. Ο Τόμυ Χίλτον φέρεται να παρευρέθηκε, φέρνοντας το ποτό πίσω στην αλυσίδα ξενοδοχείων Hilton. Ωστόσο, η Jose Cuervo έκανε ήδη διαφημιστικές καμπάνιες για τη μαργαρίτα τρία χρόνια νωρίτερα, το 1945, με το σύνθημα, "Margarita: It's more than a girl's name." 

Μια άλλη κοινή ιστορία προέλευσης ξεκινά την ιστορία του κοκτέιλ στο θρυλικό Balinese Room στο Γκάλβεστον του Τέξας όπου, το 1948, ο επικεφαλής μπάρμαν Σάντος Κρους δημιούργησε τη μαργαρίτα για την τραγουδίστρια Πέγκι Λι. Υποτίθεται ότι το ονόμασε από την ισπανική εκδοχή του ονόματός της, Μαργαρίτα.

Η πρώτη γνωστή δημοσίευση μιας συνταγής για μαργαρίτα ήταν στο τεύχος Δεκεμβρίου 1953 του Esquire, με μια συνταγή που ζητούσε μια ουγγιά τεκίλα, μια δόση τριπλού δευτερολέπτου και τον χυμό από μισό λάιμ ή λεμόνι. Μια συνταγή για κοκτέιλ με βάση την τεκίλα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του 1930 My New Cocktail Book από τον G.F. Steele. Χωρίς να σημειώνει συγκεκριμένη συνταγή ή εφευρέτη, ένα ποτό που ονομάζεται Τεκίλα Ντέιζι αναφερόταν στην Syracuse Herald ήδη από το 1936.

 Παραλλαγές 
μικρογραφία| Οι Μαργαρίτες κυκλοφορούν σε ποικιλία γεύσεων και χρωμάτων.
Το πρότυπο IBA είναι 10:4:3, δηλαδή τεκίλα:τριπλ σεκ:φρέσκος χυμός λάιμ.

Η συνταγή «Πρωτότυπη Μαργαρίτα» όπως αναφέρεται από την Cointreau στον ιστότοπό της έχει λίγο περισσότερο δικό της γλυκό λικέρ: 1 μέρος λευκή τεκίλα,  μέρος Cointreau και μέρος φρεσκοστυμμένο χυμό λάιμ.

Οι φρουτώδεις σόδες όπως με γεύση λάιμ, ανανά ή μανταρίνι, ή ενεργειακά ποτά, μπορούν να αντικαταστήσουν το τριπλ σεκ. Μια μαργαρίτα φτιαγμένη με σόδα πορτοκάλι και μπύρα είναι μια μπύρα μαργαρίτα ανατολής, αν είναι φτιαγμένη με ανθρακούχο σόδα φρούτων, είναι μαργαρίτα ηλιοβασιλέματος. Η παραλλαγή που χρησιμοποιεί σόδα γκρέιπφρουτ ονομάζεται Παλόμα.

Εναλλακτικά μείγματα φρούτων και χυμών μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε μια μαργαρίτα. Φρούτα όπως μάνγκο, ροδάκινο, φράουλα, μπανάνα, πεπόνι, βατόμουρο ή αβοκάντο είναι κατάλληλα για τη δημιουργία αυτού του ποτού. Ο χυμός πορτοκαλιού και ο χυμός ροδιού (χύνονται στην εσωτερική πλευρά του ποτηριού) μπορούν να φτιάξουν μια μαργαρίτα ηλιοβασιλέματος (ονομάστηκε έτσι επειδή το πορτοκάλι είναι στην κορυφή και το κόκκινο στο κάτω μέρος). Πολλές συνταγές απαιτούν λίγο χυμό πορτοκαλιού. 

Κρέμα καρύδας, γάλα καρύδας και νερό καρύδας μπορούν επίσης να προστεθούν σε μαργαρίτες.

Οι μαργαρίτες μπορούν επίσης να γίνουν με λαχανικά όπως καρότα, παντζάρια, αγγούρι και σέλινο.

 Παγωμένη μαργαρίτα 
Η παγωμένη μαργαρίτα είναι μια μαργαρίτα που σερβίρεται ως λάσπη πάγου, παρόμοια με άλλα παγωμένα ανάμεικτα ποτά, όπως η πίνα κολάδα. Τα συστατικά μπορούν να υποβληθούν σε επεξεργασία με πάγο σε μπλέντερ κουζίνας ή για μεγαλύτερη απόδοση, χρησιμοποιείται παγωτομηχανή σερβιρίσματος: ένας ψυχρός, οριζόντιος κύλινδρος με περιστρεφόμενη πτερωτή αναδεύει το μείγμα έτσι ώστε να μην παγώσει και το οποίο διανέμεται από ένα στόμιο. Οι κατεψυγμένες μαργαρίτες σερβιρίστηκαν για πρώτη φορά στη La Jolla, όταν ο Άλβερτ Ερνάντες σταμάτησε να χρησιμοποιεί θρυμματισμένο πάγο και αντί αυτού συνδύασε τα συστατικά σε ένα μπλέντερ το 1947.  Η ειδική μηχανή παγωμένης μαργαρίτας παρουσιάστηκε από τον Μαριάνο Μαρτίνες στο Ντάλας το 1971. 

 Ποτήρι 
Οι μαργαρίτες μπορούν να σερβιριστούν σε διάφορα ποτήρια, κυρίως το ομώνυμο ποτήρι μαργαρίτας, μια παραλλαγή του κλασικού κουπέ σαμπάνιας. Αυτό έχει συσχετιστεί ιδιαίτερα με τις μαργαρίτες με ανάμειξη φρούτων και το ποτήρι χρησιμοποιείται επίσης για πιάτα όπως γκουακαμόλε ή κοκτέιλ με γαρίδες. Σε επίσημους χώρους, οι μαργαρίτες σερβίρονται συχνά σε ένα τυπικό ποτήρι κοκτέιλ.

 Παραπομπές 


Κατηγορία:Κοκτέιλ