Γεννημένοι δολοφόνοι

Οι Γεννημένοι δολοφόνοι () είναι αμερικανική αστυνομική ταινία του 1994 σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν και σενάριο από τους Στόουν, Ρίτσαρντ Ρουτόφσκι και Ντέιβιντ Βελόζ βασισμένο σε μια ιστορία του Κουεντίν Ταραντίνο. Πρωταγωνιστούν οι Γούντι Χάρελσον, Τζούλιετ Λιούις, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Τομ Σάιζμορ και Τόμι Λι Τζόουνς. 

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Μάικ και της Μάλορι, που εξαιτίας των τραυματικών παιδικών τους χρόνων γίνονται εραστές και κατά συρροήν δολοφόνοι και δοξάζονται ανεύθυνα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η ταινία κυκλοφόρησε στις 26 Αυγούστου 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες και προβλήθηκε τρεις μέρες αργότερα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου ο Στόουν απέσπασε το Ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής και επίσης ήταν υποψήφιος για τον Χρυσό Λέοντα. Ήταν μια εισπρακτική επιτυχία, με εισπράξεις πάνω από 50 εκατομμύρια δολάρια έναντι προϋπολογισμού παραγωγής 34 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά έλαβε μικτές κριτικές. Μερικοί κριτικοί επαίνεσαν την πλοκή, την υποκριτική, το χιούμορ και τον συνδυασμό δράσης και ρομαντισμού, ενώ άλλοι βρήκαν την ταινία υπερβολικά βίαιη και γραφική. Διαβόητη για το βίαιο περιεχόμενό της και τα εμπνευσμένα «αντιγραφικά» εγκλήματα, η ταινία ονομάστηκε η όγδοη πιο αμφιλεγόμενη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου από το Entertainment Weekly το 2006.25 Most Controversial Movies Ever, Entertainment Weekly, 9 June 2006

 Πλοκή 
Η Μάλορι Γουίλσον ζει με τον βάναυσο πατέρα της, ο οποίος την κακοποιεί σεξουαλικά, τη μητέρα της και τον μικρό της αδελφό Κέβιν, με τον οποίο δεν τα πήγε ποτέ καλά. Μια μέρα, εμφανίζεται ένας άντρας ονόματι Μίκυ Νοξ που φέρνει κρέας στο σπίτι τους, όπου γνωρίζει την Μάλορι και αρχίζει να τρέφει αισθήματα για εκείνη. Την ίδια μέρα, οι δυο τους κλέβουν το αυτοκίνητο του πατέρα της Μάλορι και φεύγουν. Για το λόγο αυτό, ο Μίκυ συλλαμβάνεται και πηγαίνει στη φυλακή, αλλά καταφέρνει και δραπετεύει από εκεί. Όταν δραπετεύει, πηγαίνει αμέσως στην Μάλορι. 

Μην αντέχοντας άλλο την κακοποίηση από τον πατέρα της, η Μάλορι ξαφνικά σκοτώνει τον πατέρα και τη μητέρα της, αλλά αφήνει τον αδερφό της ζωντανό. Έχοντας διαπράξει δολοφονία για πρώτη φορά η Μάλορι αισθάνεται ανακουφισμένη μέσα της και αυτό την κάνει να νιώσει καλύτερα. Και το ίδιο και ο φίλος της, ο Μίκυ. Το ζευγάρι, που είναι τρελά ερωτευμένο, αρχίζει να σκοτώνει ασταμάτητα, ξεκινώντας από ένα μπαρ που είχαν σταματήσει στην έρημο του Νέου Μεξικού. Ωστόσο, πάντα μεταξύ των ανθρώπων που σκοτώνουν, απελευθερώνουν ένα άτομο, ώστε ο Μίκυ και η Μάλορι να πουν την ιστορία τους σε όλο τον κόσμο.

Ο ντετέκτιβ Τζακ Σκανέτι που αρχίζει να τους ψάχνει, νιώθει ένα μίσος, καθώς η μητέρα του είχε δολοφονηθεί επίσης από έναν κατά συρροήν δολοφόνο. Εν τω μεταξύ, ο Μίκυ και η Μάλορι παντρεύονται και γίνονται επίσημα ένα ζευγάρι δολοφόνων. Μερικοί άνθρωποι αρχίζουν να τους θαυμάζουν εξατίας της δημοσιότητας που πετυχαίνουν από τα μέσα ενημέρωσης, ειδικά στην εκπομπή του Γουέιν Γκέιλ. Ο κόσμος έλεγε: «Αν γίνω δολοφόνος, θέλω να γίνω σαν τον Μίκυ και την Μάλορι Νοξ». Ο μεγαλύτερος στόχος του Γκέιλ είναι να πάρει συνέντευξη από αυτούς τους δύο.

Μια μέρα, καθώς ο Μίκυ και η Μάλορι Νοξ ζουν με έναν Ινδιάνο, ο Μίκυ ξυπνά βλέποντας κάτι στο όνειρό του και πυροβολεί κατά λάθος τον Ινδιάνο μπροστά στα μάτια του εγγονού του. Καθώς πεθαίνει ο άντρας, ένα από τα φίδια που ταΐζει δαγκώνει και τους δύο. Το ζευγάρι, που μπήκε σε ένα φαρμακείο για να βρει αντίδοτο, δολοφονεί έναν άνδρα εκεί, προδίδοντας τους εαυτούς τους για πρώτη φορά, όπου τελικά συλλαμβάνονται από την αστυνομία. Τώρα οι δύο ερωτευμένοι θα χωριστούν για πρώτη φορά.

 Διανομή ρόλων 
 Γούντι Χάρελσον ως Μίκυ Νοξ 
 Τζούλιετ Λιούις ως Μάλορι Γουίλσον Νοξ
 Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ ως Γουέιν Γκέιλ
 Τομ Σάιζμορ ως Ντετέκτιβ Τζακ Σκανέτι
 Τόμι Λι Τζόουνς ως Ντουάιτ Μακλάσκυ
 Ρόντνεϊ Ντάγκερφιλντ ως Εντ Γουίλσον 
 Έντι ΜακΚλούργκ ως κύριος Γουίλσον 
 Σον Στόουν ως Κέβιν Γουίλσον 
 Ράσελ Μινς ως Γουώρεν Ρεντ Κλουντ
 Λάνι Φλάχερτι ως Ερλ
 Έβαν Χάντλερ ως Ντέιβιντ
 Μπαλταζάρ Γκέτι ως υπάλληλος Βενζινάδικου 
 Ρίτσαρντ Λάινμπακ ως Σόνι
 Κερκ Μπαλτζ ως Ρότζερ
 Στίβεν Ράιτ ως Δρ. Εμίλ Ράινγκολντ
 Προυίτ Τέιλορ Βινς ως Αναπληρωτής Φύλακας Κάβανο
 Τζο Γκριφάσι ως Αναπληρωτής Σερίφης Ντάνκαν Χομόλκα
 Γκραντ Μπους ως κρατούμενος

 Παραγωγή 
Ανάπτυξη
Το Γεννημένοι δολοφόνοι βασίστηκε σε σενάριο που γράφτηκε από τον Κουέντιν Ταραντίνο , στο οποίο ένα παντρεμένο ζευγάρι αποφασίζει ξαφνικά να κάνει ένα ξαφνικό αιματοκύλισμα . Ο Ταραντίνο είχε πουλήσει την ιστορία του στους παραγωγούς Τζέιν Χάμσερ και Ντον Μέρφι για 10.000 $ αφού προηγουμένως 
προσπάθησε, αλλά απέτυχε, να το σκηνοθετήσει ο ίδιος για 500.000 δολάρια Ο Χάμστερ και ο Μέρφι πούλησαν στη συνέχεια το σενάριο στη Warner Bros. Την ίδια περίοδο, ο Όλιβερ Στόουν ενημερώθηκε για το σενάριο. Ήθελε να βρει κάτι πιο απλό από την προηγούμενη παραγωγή του, το Heaven & Earth (1993), ένα δύσκολο γύρισμα που τον είχε εξαντλήσει.

Ο Ντέιβιντ Βέλοζ, ο συνεργάτης της παραγωγής Ρίτσαρντ Ρουτόφσκι και ο Στόουν επανέγραψαν το σενάριο του Ταραντίνο , διατηρώντας μεγάλο μέρος του διαλόγου αλλά αλλάζοντας το επίκεντρο της ταινίας από τον δημοσιογράφο 
Γουέιν Γκέιλ  στον Μίκι και την Μάλορι. Το σενάριο αναθεωρήθηκε τόσο δραστικά που ο Ταραντίνο πιστώθηκε μόνο την ιστορία.  Σε μια συνέντευξη του 1993, ο Ταραντίνο δήλωσε ότι δεν είχε καμία εχθρότητα προς τον Στόουν και ευχήθηκε 
καλή επιτυχία στην ταινία. 

Αρχικά, όταν οι παραγωγοί 
Χάμστερ και Μέρφι είχαν φέρει για πρώτη φορά το σενάριο στην προσοχή του Στόουν, το είχε οραματιστεί ως ταινία δράσης. «κάτι για το οποίο θα ήταν περήφανος ο Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ» όπως ο ίδιος είχε δηλώσει.  Καθώς όμως εξελίχθηκε το έργο, έλαβαν χώρα περιστατικά όπως η υπόθεση του Ο. Τζέι Σίμσον , η υπόθεση των αδελφών Μενέντεζ , το περιστατικό με τις αθλήτριες Τόνια Χάρντινγκ και Νάνσι Κέριγκαν , καθώς και η σφαγή του Γουέικο . Ο Στόουν άρχισε να αισθάνεται ότι τα μέσα ενημέρωσης εμπλέκονταν σε μεγάλο βαθμό στην έκβαση όλων αυτών των υποθέσεων και ότι είχαν γίνει μια παντοδύναμη οντότητα που πλασάρει τη βία και τα βάσανα για το καλό των αξιολογήσεων. Ως εκ τούτου, άλλαξε τον τόνο της ταινίας από μια καθαρά δράση σε μια «κακή, ψυχρή φάρσα» στα μέσα ενημέρωσης. 

Η προσέγγιση του Στόουν στο υλικό, και η συμβολή στη βίαιη φύση της ταινίας, ήταν ο θυμός και η λύπη που ένιωσε στην κατάρρευση του δεύτερου γάμου του.  
Είπε επίσης σε μια συνέντευξη ότι η ταινία επηρεάστηκε από τη «ζωτικότητα» του ινδικού κινηματογράφου..
 Επιλογή ηθοποιών 
Ο Στόουν έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Γούντι Χάρελσον εν μέρει επειδή, «ειλικρινά, είχε αυτό το αμερικάνικο, άχρηστο βλέμμα. Υπάρχει κάτι στον Γούντι που παραπέμπει στο Κεντάκι ή στα λευκά σκουπίδια ».  Εκείνη την εποχή, ο Χάρελσον ήταν κυρίως γνωστός για τις κωμικές ερμηνείες του, όπως στην κωμική σειρά Cheers , και ο Στόουν αναγκάστηκε να τον ρίξει ενάντια στον τύπο.  Ο Στόουν έθεσε την Λιούις για παρόμοιο λόγο, σημειώνοντας ότι, παρά την επιτυχία της στο ρόλο μιας μολυσμένης έφηβης κόρης στην ταινία Το ακρωτήρι του φόβου (1991), ένιωθε ότι μπορούσε «να βγάλει και τα λευκά σκουπίδια. Η Τζουλιέτ έχει κακία στα μάτια της. Έχει αξιολάτρευτα μάτια, αλλά πηδούν και λάμπουν, απλώς ένιωθα ότι δίκιο». Ο Στόουν προσπάθησε να πείσει τη Λιούις να αποκτήσει μυϊκή μάζα για τον ρόλο της ως Μάλορι, έτσι ώστε να φαινόταν πιο σκληρή, αλλά αυτή αρνήθηκε, λέγοντας ότι ήθελε ο χαρακτήρας να μοιάζει με ώθηση, όχι με μπόντι μπίλντερ. 

Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ επελέγη για τον ρόλο του Γουέιν Γκέιλ, του ρεπόρτερ που εξιστορεί τους Νοξ.  Ο Ντάουνι προετοιμάστηκε για το ρόλο του περνώντας χρόνο με τον αυστραλιανό τηλεοπτικό βασιλιά Στηβ Ντάνλεβι και αργότερα έπεισε τον Στόουν να του επιτρέψει να απεικονίσει τον  Γκέιλ με αυστραλιανή προφορά. Ο Τομ Σάιζμορ επιλέχτηκε ως ντετέκτιβ Τζακ Σκανέτι, ο ψυχωτικός αστυνομικός με δολοφονικές παρορμήσεις ο ίδιος,  ενώ ο Τόμι Λι Τζόουνς επιλέχθηκε ως Ντουάιτ ΜακΚλάσκι, δεσμοφύλακας των φυλακών που εμφανίζεται στην τελευταία πράξη της ταινίας.  Ο Ρόντνεϊ Ντάνγκερφιλντ, κυρίως γνωστός ως stand-up κωμικός, υποδύθηκε τον βιαστή πατέρα της Μάλορι, με τον Στόουν να του επιτρέπει να ξαναγράψει όλες τις ατάκες του χαρακτήρα του.

 Γυρίσματα 
Οι τοποθεσίες γυρισμάτων περιελάμβαναν τη γέφυρα του φαραγγιού του Ρίο Γκράντε ακριβώς δυτικά του Τάος, στο Νέο Μεξικό, όπου γυρίστηκε η σκηνή του γάμου, και το Σωφρονιστικό Κέντρο Στάτενσβιλλ στο Τζολιέτ του Ιλινόι, όπου γυρίστηκε η εξέγερση της φυλακής. Στο Στάτενσβιλλ , το 80% των κρατουμένων είναι φυλακισμένοι για βίαια εγκλήματα. Τις πρώτες δύο εβδομάδες στη φυλακή, οι κομπάρσοι ήταν πραγματικοί κρατούμενοι με λαστιχένια όπλα. Για τις επόμενες δύο εβδομάδες, χρειάστηκαν 200 επιπλέον άτομα, επειδή οι κρατούμενοι του Στάτενσβιλλ βρίσκονταν σε λόκνταουν. Σύμφωνα με τον Σάιζμορ, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στο πλατό της φυλακής, ο Στόουν έπαιζε αφρικανική φυλετική μουσική σε πλήρη ένταση μεταξύ των λήψεων για να διατηρήσει την ξέφρενη ενέργεια..

Ένα εναλλακτικό τέλος γυρίστηκε αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε, στο οποίο ο Μίκυ και η Μάλορι πυροβολούνται από τον χαρακτήρα του Άρλις Χάουαρντ.  Ο Στόουν αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει αυτό το τέλος επειδή πίστευε ότι η δεκαετία του 1990 ήταν μια εποχή που οι κακοί θα ξέφευγαν.

Η διάσημη διαφήμιση της πολικής αρκούδας της Coca-Colaεμφανίζεται δύο φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας. Σύμφωνα με τον Στόουν, η Coca-Cola ενέκρινε τη χρήση της διαφήμισης χωρίς να έχει πλήρη ιδέα για το τι ήταν η ταινία. Όταν είδαν την ολοκληρωμένη ταινία, εξαγριώθηκαν.

 Οπτικό στυλ 
Το "Γεννημένοι δολοφόνοι" γυρίστηκε και μονταρίστηκε σε φρενήρεις ρυθμούς και ψυχεδελικό ύφος και περιλαμβάνει έγχρωμη και ασπρόμαυρη κινηματογράφηση, καθώς και κινούμενα σχέδια,  και άλλους ασυνήθιστους συνδυασμούς χρωμάτων και οπτικές συνθέσεις.  Το μοντάζ της ταινίας διήρκεσε περίπου 11 μήνες, με την τελευταία ταινία να περιέχει σχεδόν 3.000 κοψίματα (οι περισσότερες ταινίες έχουν 600–700). Ο μελετητής του κινηματογράφου Ρόμπερτ Κόλκερ σημειώνει ότι η χρήση της ολλανδικής γωνίας στην ταινία είναι το οπτικό ισοδύναμο μιας βαθιάς εξάρθρωσης, μιας απώλειας σταθερότητας του αντικειμένου, της ολισθηρότητας της ίδιας της υποκειμενικότητας. Ο Κόλκερ σχολιάζει ότι, σε αντίθεση με ταινίες όπως το Μπόνι και Κλάιντ η ταινία χρησιμοποιεί επίσης ένα ευρύ φάσμα γωνιών κάμερας, με ολλανδικές κλίσεις εμφανώς σε όλη την έκταση, με την κάμερα να στρίβει σπάνια κατά μήκος ενός οριζόντιου οπτικού πεδίου. Οι "Γεννημένοι δολοφόνοι" αντλούν επιρροή, από την αρχή... ο θεατής αναγκάζεται σε μια διπλή κατάσταση, καμία από τις οποίες δεν επιτρέπει εύκολη πρόσβαση στους κύριους χαρακτήρες. Μια κατάσταση, που συνεχίζεται σε όλη την ταινία, είναι ένα είδος ρυθμικής προσοχής που δημιουργείται από μια εκπληκτική ροή εικόνων. Ο Στόουν χτίζει τα γραφικά του σε απροσδόκητους δεσμούς και αποπροσανατολιστικές αντιπαραθέσεις μέσα στα πλάνα και το μοντάζ.

Επειδή η ταινία είναι θεματικά απασχολημένη με τα μέσα, ο Στόουν προσπάθησε να εφαρμόσει οπτικά στοιχεία της δημοφιλούς τηλεόρασης στο οπτικό ταμπλό της ταινίας: Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ πριν – ένας συνδυασμός μετοχών και στυλ. Επηρεάστηκα, πρέπει να ας πούμε, από το MTV και μερικά από τα στυλ που είδα στις αρχές της δεκαετίας του '80 και του '90 στην τηλεόραση. Αλλά κανείς δεν είχε δοκιμάσει αυτό το στυλ στη διάρκεια των 90 και 100 λεπτών.   Οι διαφημίσεις που ήταν συνήθως στον αέρα τη στιγμή της κυκλοφορίας της ταινίας κάνουν επίσης σύντομες, διακοπτόμενες εμφανίσεις.

Ταυτόχρονα με την ενασχόληση του Στόουν με την τηλεόραση τόσο ως οπτικό όσο και ως θεματικό σημείο αναφοράς, τμήματα της ταινίας αφηγούνται μέσα από παρωδίες δημοφιλών τηλεοπτικών σειρών, συμπεριλαμβανομένης μιας σεκάνς που παρουσιάζεται σε στυλ κωμικής σειράς για τη δυσλειτουργική οικογένεια της Μάλορι (με τίτλο I Love Mallory) μια παρωδία του "I Love Lucy".  Στο τελευταίο μοντάζ της ταινίας, περιλαμβάνονται συνθέσεις πραγματικών τηλεοπτικών ειδήσεων για διάφορες ποινικές υποθέσεις της εποχής, όπως η υπόθεση Ο. Τζέι Σίμσον, οι αδελφοί Μενέντεζ και το αθλητικό περιστατικό Τόνια Χάρντινγκ / Νάνσι Κέριγκαν. Ο κινηματογραφιστής Τζον Κένεθ Μούιρ σημειώνει αυτή τη συμπερίληψη ως «θαυμαστικό» ολοκληρώνοντας τη διατριβή της ταινίας: Φαίνεται να λέει, καλώς ήρθατε στην κουλτούρα των ταμπλόιντ της τηλεόρασης της Αμερικής της δεκαετίας του 1990, όπου το έγκλημα πληρώνει και πληρώνει καλά.

 Ανάλυση και θέματα 
Ένα από τα κεντρικά θέματα της ταινίας είναι η σχέση μεταξύ της βίας στην πραγματική ζωή και της κάλυψης της από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτή η θεματική ενασχόληση δηλώθηκε στο διαφημιστικό υλικό της ταινίας, με τη κινηματογραφική της αφίσα να τη διαφημίζει ως «τολμηρή νέα ταινία που ρίχνει μια ματιά σε μια χώρα που παρασύρεται από τη φήμη, έχει εμμονή στο έγκλημα και καταναλώνεται από τα μέσα ενημέρωσης».  

Ο χαρακτήρας του Γουέιν Γκέιλ, του τηλεοπτικού οικοδεσπότη των American Maniacs , λειτουργεί στην ταινία ως η φιγούρα θορυβωδών τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ αληθινού εγκλήματος, τα οποία ανακυκλώνουν πραγματικά περιστατικά βίας και εγκληματικής δραστηριότητας σε ψυχαγωγία για το ευρύ κοινό.. Σε αρκετές περιπτώσεις, εξπρεσιονιστικά στιγμιότυπα που χαρακτηρίζουν τον Γκέιλ ως έναν αιματοβαμμένο Σατανά παρεμβάλλονται στην ταινία, κάτι που ο Μουίρ προτείνει ότι τονίζει τον ισχυρισμό της ταινίας ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το έγκλημα αλληλοενισχύονται. 

Η αναπαράσταση της πυρηνικής οικογένειας από τα μέσα ενημέρωσης έχει αναγνωριστεί ως ένα άλλο θέμα στην ταινία, ιδιαίτερα με την απεικόνιση της δυσλειτουργικής οικογενειακής ζωής της Μάλορι, η οποία περιλαμβάνει μια αμελή μητέρα και έναν σεξουαλικά κακοποιητή πατέρα. . Ο Μουίρ σημειώνει ότι η σεκάνς που απεικονίζει τη ζωή της Μάλορι στο σπίτι —που παρουσιάζεται ως τηλεοπτική κωμική σειρά με τον τίτλο I Love Mallory (παρωδία του σόου I Love Lucy )— απεικονίζει «το κολοσσιαίο χάσμα μεταξύ των ταινιών που πωλήθηκαν στην Αμερική σχετικά με την οικογενειακή ζωή και την αλήθεια, για πολλούς Αμερικανούς, μιας τέτοιας οικογενειακής ζωής τη δεκαετία του 1990».  Η αναπαράσταση του νοικοκυριού της Μάλορι οδηγεί σε μια οπτική διχοτόμηση μεταξύ της «ζωής της όπως φανταζόταν ότι θα έπρεπε να είναι (γεμάτη από ένα καταπιεστικό κομμάτι γέλιου που εξαλείφει κάθε τρομακτική αίσθηση ασάφειας) και τη ζοφερή αλήθεια της». 

Ο Ίαν Κούπερ έγραψε ότι η συνέντευξη του Μίκι Νοξ στη φυλακή «παρωδεί τη συνέντευξη του Τζεράλντο Ριβέρα στη φυλακή με τον Τσαρλς Μάνσον». 
 Υποδοχή 
 Εισπράξεις 
Στο πρώτο σαββατοκύριακο κυκλοφορίας του, το "Γεννημένοι δολοφόνοι" απέφερε συνολικά 11,2 εκατομμύρια δολάρια σε 1.510 κινηματογραφικές αίθουσες, τερματίζοντας στην 1η θέση. Ολοκλήρωσε τη πορεία του με συνολικά μεικτά έσοδα 50,3 εκατομμύρια δολάρια,  έναντι του προϋπολογισμού παραγωγής 34 εκατομμυρίων δολαρίων.

 Κριτικές 
Στον συγκεντρωτικό ιστότοπο κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία 49% με βάση 41 κριτικές, με μέση βαθμολογία 5,9/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: Το "Γεννημένοι δολοφόνοι" εκρήγνυται από την οθόνη με στυλ, αλλά η σάτιρά του είναι πολύ ωμή για να προσφέρει οποιαδήποτε νέα εικόνα για τη διασημότητα ή το έγκλημα - χτυπώντας το κοινό με εξευτελισμό μέχρι το αποτέλεσμα να γίνει πεθαμένο". Στο Metacritic, η ταινία έχει μέση σταθμισμένη βαθμολογία 74 στα 100, με βάση 20 κριτικές, υποδεικνύοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές". Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση από το CinemaScore έδωσε στην ταινία έναν μέσο βαθμό "B–" σε κλίμακα Α+ έως F.

Ο Ρότζερ Ίμπερτ από τους Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία 4/4 αστέρια και έγραψε: Το να δεις αυτή την ταινία μια φορά δεν αρκεί. Η πρώτη φορά είναι για τη σπλαχνική εμπειρία, η δεύτερη για το νόημα'.  Στην τηλεοπτική του εκπομπή, ο συνεργάτης του Τζιν Σίσκελ συμφώνησε μαζί του, προσθέτοντας επιπλέον επαίνους στη σκηνή με τον Ρόντνεϊ Ντάνγκερφιλντ. 

Άλλοι κριτικοί βρήκαν την ταινία ανεπιτυχή στους στόχους της. Ο Χαλ Χίμσον της Washington Post υποστήριξε ότι ευαισθησία του Στόουν είναι λευκή-καυτή και προσωπική. Όσο και να ήθελαν να πιστεύουμε ότι η φωτογραφική του μηχανή είναι ενεργοποιημένη προς τα έξω για τον πολιτισμό, είναι έντονα σαφές ότι δεν μπορεί να αντισταθεί γυρίζοντας το προς τα μέσα. Αυτό δεν θα ήταν τόσο ενοχλητικό αν ο Στόουν δεν μπέρδευε το δημόσιο και το ιδιωτικό.  Η Τζάνετ Μάσλιν των New York Times έγραψε, για όλα τα επιφανειακά του πάθη, το "Γεννημένοι δολοφόνοι" ποτέ δεν σκάβει αρκετά βαθιά για να αγγίξει την τρέλα τέτοιων γεγονότων ή ακόμα και να τα παρουσιάσει με οποιονδήποτε εκπληκτικό τρόπο. Το όραμα του κυρίου Στόουν είναι παθιασμένο, ανησυχητικό, οπτικά εφευρετικό, χαρακτηριστικά ακαταμάχητο. Αλλά δεν ταιριάζει με την απαίσια αλήθεια.

Ο Τζέιμς Μπεραρντινέλι έδωσε στην ταινία αρνητική κριτική, αλλά ήταν διαφορετική από πολλές άλλες τέτοιες, που γενικά έλεγαν ότι ο Όλιβερ Στόουν ήταν υποκριτής που έκανε μια υπερ-βίαιη ταινία με το πρόσχημα της κριτικής των αμερικανικών στάσεων. Ο Μπεραρντινέλι σημείωσε ότι η ταινία "χτυπά το μάτι" ως σάτιρα του πόθου της Αμερικής για αιματοχυσία, αλλά επανέλαβε ότι το κύριο σημείο του Στόουν είναι τόσο συχνό και τόσο δυνατό που έγινε αφόρητο.

 Κυκλοφορία  
 Οικιακά μέσα 
Το "Γεννημένοι δολοφόνοι" κυκλοφόρησε σε μορφή VHS το 1995 από την Warner Home Video.  Μια κομμένη εκδοχή της ταινίας κυκλοφόρησε το επόμενο έτος σε VHS από τους Vidmark / Lionsgate , οι οποίοι κυκλοφόρησαν επίσης ένα μη αναμορφικό DVD της ταινίας το 2000.  Τα δικαιώματα διανομής στο σκηνοθετικό κομμάτι του Στόουν επανήλθαν από την Lionsgate. Η Warner Bros. το 2009 εξέδωσε μια αναμορφική έκδοση DVD  καθώς και ένα Blu-ray.

 Αντιπαραθέσεις 
 Κουέντιν Ταραντίνο 
Αφού ο Κουέντιν Ταραντίνο προσπάθησε να δημοσιεύσει το αρχικό του σενάριο ως χαρτόδετο βιβλίο, όπως είχε κάνει με τα σενάρια του για το True Romance και τις δικές του σκηνοθετικές δουλειές, Reservoir Dogs και Pulp Fiction, οι παραγωγοί του "Γεννημένοι δολοφόνοι" υπέβαλαν μήνυση κατά του Ταραντίνο, ισχυριζόμενοι ότι όταν τους πούλησε το σενάριο, είχε χάσει τα δικαιώματα έκδοσης. Ωστόσο τελικά, επιτράπηκε στον Ταραντίνο να δημοσιεύσει το αρχικό του σενάριο. 

Λογοκρισία 
Όταν η ταινία υποβλήθηκε για πρώτη φορά στην MPAA , τα στελέχη της είπαν στον Όλιβερ Στόουν ότι θα της έδιναν ένα NC-17 εκτός και αν το μοντάριζε ξανά . Ως εκ τούτου, ο Στόουν αφαίρεσε λίγες σκηνές βίας κόβοντας περίπου τέσσερα λεπτά πλάνων και το MPAA επαναβαθμολόγησε την ταινία ως R. Το 1996, η Director's Cut κυκλοφόρησε σε οικιακό βίντεο από τη Vidmark Entertainment και την Pioneer Entertainment.FILM;With Video, 'Cut!' Needn't Be the Director's Final Word – New York Times . Nytimes.com (1996-04-14). Retrieved on 2014-05-22. Η Warner Home Video κυκλοφόρησε αργότερα αυτή την περικοπή σε Blu-ray.  Natural Born Killers (Unrated Director's Cut) [Blu-ray]: Woody Harrelson, Juliette Lewis, Tom Sizemore, Oliver Stone: Movies & TV. Amazon.com. Retrieved on 2014-05-22.

Η ταινία απαγορεύτηκε εντελώς μετά την κυκλοφορία στην Ιρλανδία, συμπεριλαμβανομένων – αμφιλεγόμενων  σκηνών– από κινηματογραφικές λέσχες . Η απαγόρευση άρθηκε αργότερα.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η κυκλοφορία του καθυστέρησε καθώς το BBFC ερευνούσε αναφορές ότι η ταινία προκάλεσε αντιγραφή δολοφονιών στις ΗΠΑ και τη Γαλλία,    Η αρχική προβλεπόμενη κυκλοφορία σε βίντεο στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Μάρτιο του 1996 ακυρώθηκε λόγω της σφαγής στο Ντάμπλειν στη Σκωτία. Εν τω μεταξύ, το Channel 5 πρόβαλλε την ταινία τον Νοέμβριο του 1997. Τελικά κυκλοφόρησε σε βίντεο τον Ιούλιο του 2001.

Το περιοδικό Entertainment Weekly κατέταξε την ταινία ως την όγδοη πιο αμφιλεγόμενη ταινία όλων των εποχών.
 «Αντιγραφή» εγκλήματων 
Σχεδόν από τη στιγμή της κυκλοφορίας της, η ταινία έχει κατηγορηθεί ότι ενθάρρυνε και ενέπνευσε πολλούς δολοφόνους στη Βόρεια Αμερική, συμπεριλαμβανομένου των πυροβολισμών στο Heath High School και της σφαγής στο Κολουμπάιν. Οι δολοφόνοι του Κολουμπάιν έδωσαν ακόμη και την κωδική ονομασία της επίθεσής τους: "NBK", ένα αρκτικόλεξο του Natural Born Killers.

 Βιβλιογραφία 

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Hamsher, Jane (1998). Killer Instinct. Broadway.
 Hanley, Jason. (2001) "Natural Born Killers: Music and Image in Postmodern Film," in Postmodern Music/ Postmodern Thought, Routledge. ed. Joseph Auner and Judy Lochhead, pp. 335–359.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 




 "Natural Born Killers: Beyond Good and Evil", by Heidi Nelson Hochenedel, Ph.D.
 "Natural Born Copycats", a 2002 article from The Guardian'' on Stone's response to claims that the film inspired several murders.
 Watch the Natural Born Killers rough cut/workprint at the Internet Archive

Κατηγορία:Ταινίες του 1994
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες της δεκαετίας 1990
Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές ταινίες
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες δρόμου
Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας
Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στα 1990s
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Όλιβερ Στόουν
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε φυλακές