Οζουσίμα

Το Οζουσίμα (大津島, Ōzushima), ή νησί Όζου, είναι κατοικημένο νησί στην Εσωτερική θάλασσα του Σέτο στην Ιαπωνία. Διοικητικά, αποτελεί μέρος της πόλης Σούναν, στο νομό Γιαμαγκούτσι. Το Οζουσίμα είναι επίσης γνωστό ως "νησί Κάιτεν".

 Γεωγραφία 
Βρίσκεται στην Εσωτερική Θάλασσα της Ιαπωνίας απέναντι από την έξοδο από τον κόλπο Τοκουγιάμα. Τα δύο πρώην νησιά, Οζουσίμα και Μασίμα (馬島), λέγεται ότι έχουν γίνει ένα περίπου τετρακόσια χρόνια πριν.   Απαλά κυρτό, μακρύ και λεπτό, και με περίγραμμα που μοιάζει κάπως με ένα κακοσχηματισμένο Y, το σημερινό Οζουσίμα εκτείνεται περίπου 10 χιλιόμετρα  από βορρά προς νότο και έχει έκταση 4,77 τετραγωνικά χιλιόμετρα.  Υπάρχουν αρκετοί μικροί οικισμοί κατά μήκος της ακτής, συμπεριλαμβανομένων των Σετοχάμα (瀬戸浜) και Καρίο (刈尾), τα κέντρα για τους κτίστες και τους λιθοξόους του νησιού, τις αγροτικές κοινότητες Μοτορούρα (本浦) και Αμαγκαούρα (天ヶ浦), και τα ψαροχώρια της Γιαναγκιγκαούρα  (柳ヶ浦) και Μασίμα (馬島).  Τα πάρκα του νησιού περιλαμβάνουν το πάρκο Οζουσίμα και το πάρκο Μασίμα, ενώ μέρος του νησιού και η γύρω θαλάσσια περιοχή του προστατεύονται εντός του Εθνικού Πάρκου Σετοναϊκάι.    Η νότια ακτογραμμή υποφέρει από σοβαρή διάβρωση των ακτών. 

 Χλωρίδα 
Στο Μασίμα, στο νότιο άκρο του νησιού, μπορεί να βρεθεί μία ποικιλία νάρκισσου  με πέντε πέταλα γνωστή ως yama-suisen (ヤマスイセン).  Τα βούρλα (όπως εμφανίζονται στο μύθο του Λαγού της Ινάμπα ) αναπτύσσονται σε μικρή απόσταση από το λιμάνι Σετοχάμα σε ορυζώνες, που καλλιεργήθηκαν κατά την περίοδο Έντο αλλά τώρα βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι, ενώ στην Αμαγκαούρα υπάρχει ένα κιότζου (kyoju)  (巨樹) ή διάσημο αιωνόβιο δέντρο, μια Camellia japonica περίπου τριακοσίων ετών, ύψους 9 μέτρων και 2 μέτρων στην περιφέρεια. 

 Ιστορία 
Το όνομα της πρόσφατα σχηματισθείσας πόλης Σούναν, στην οποία βρίσκεται η Οζουσίμα, είναι ένα portmanteau δύο χαρακτήρων (周南), που υποδηλώνουν την κατάστασή της στα νότια της παλιάς επαρχίας Σούο.  Στη σύγχρονη εποχή, η Οζουσίμα αποτελούσε μέρος της Τόντα (富田) (κάποτε περιοχή, που ανήκε στο Τοντάι-τζι), μια ακμάζουσα πόλη κατά μήκος της Σαν'γιόντο στον τομέα  Τοκουγιάμα, οι νταϊμιό των οποίων προήλθαν από ένα κλάδο της φυλής Μόρι, άρχοντες του τομέα Τσοσού (ή Χάγκι).  

Όπως το κοντινό Κουροκάμι-τζίμα (黒髪島), το Οζουσίμα είναι μια καλή πηγή γρανίτη υψηλής ποιότητας, ο οποίος εξορύχθηκε για το Κάστρο της Οσάκα: ένα κομμάτι (είτε κόπηκε για την αρχική του κατασκευή από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, ως μέρος της συνεισφοράς του Μόρι Τερουμότο,  ή για την ανοικοδόμησή του, από τον Τοκουγκάβα Χιντετάντα μετά την Πολιορκία της Οσάκα,)  βρίσκεται ακόμα στο νησί, με μήκος 6 μέτρα, ενός μέτρου τόσο σε πλάτος όσο και σε ύψος και ζυγίζει περίπου 6 μετρικούς τόνους. 

Το 1748, ένα πλοίο από το Νοκονοσίμα (能古島), ένα νησί στον κόλπο Χακάτα, που εμπλέκεται στο εμπόριο ρυζιού στον τομέα Κουρόντα, και φορτωμένο με ρύζι, βυθίστηκε στα ανοικτά του νησιού. Δέκα πτώματα ξεβράστηκαν στην ξηρά και θάφτηκαν στην Οζουσίμα. Πέντε από τις ταφόπλακες τους έχουν χαραγμένη αφιέρωση, που πιστοποιούν την επαφή μεταξύ των δύο ομάδων των νησιωτών—μερικές από τις λίθους στάλθηκαν από τη Νοκονοσίμα. Οι δέκα τιμούνται σε ετήσιο μνημόσυνο με αφορμή την γιορτή Ταναμπάτα.  

Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου του Ειρηνικού, το νησί χρησίμευσε ως βάση δοκιμών και εκπαίδευσης για την υποβρύχια δύναμη Ειδικής Επίθεσης του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού, τα Κάιτεν (επανδρωμένες τορπίλες).  Με την προέλευσή του ως μια σειρά δοκιμών από το 1938 για την "τορπίλη οξυγόνου" τύπου 93, για την κατασκευή της βάσης Κάιτεν, οκτώ μεγάλα κιβώτια ρυμουλκήθηκαν από τη Νομαρχία Όιτα, το πρώτο τον Οκτώβριο του 1943, το τελευταίο τον Οκτώβριο του 1944, με άλλα πέντε μικρά κιβώτια, που παράγονταν στην Οζουσίμα.  Ανοίγοντας τον Σεπτέμβριο του 1944, αυτή η βάση ήταν η πρώτη από τις τέσσερις τέτοιες εγκαταστάσεις (οι άλλες ακολούθησαν στο κοντινό Χικάρι, τον Νοέμβριο, και στο Χιράο, τον Μάρτιο, η βάση Όγκα Κάιτεν (大神回天基地) άνοιξε στο σημερινό Χίτζι, στο νομό Όιτα, τον Μάιο του 1945).  Τα απομεινάρια της βάσης στην Οζουσίμα περιλαμβάνουν μια σήραγγα μήκους 250 μέτρων και ύψους 4 μέτρων, που διαπέρασε τον βράχο και χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά του Κάιτεν με σιδηροδρομική γραμμή προς και από την περιοχή συντήρησης, εγκαταστάσεις συντήρησης, που εκτείνονται από το λιμάνι της Μασίμα έως το κλειστό πλέον Δημοτικό Σχολείο της Οζουσίμα, ένας σταθμός μετασχηματιστή ηλεκτρικής ενέργειας, τσιμεντένιες γέφυρες, σκάλες, ένας σταθμός παρατήρησης σε υψόμετρο με θέα στην περιοχή δοκιμών τορπιλών, ένα γραφείο αξιολόγησης δοκιμών βολής, μία εγκατάσταση αποθήκευσης επικίνδυνων υλικών, κουζίνες και στρατώνες. Υπήρχε επίσης ένα υπόστεγο υδροπλάνων, ενώ χτίστηκαν τείχη, για να κρατήσουν έξω τους νησιώτες και να διατηρήσουν τη μυστικότητα ως προς τις επιχειρήσεις εντός.   Όπως επιβεβαιώθηκε από τα μέλη της βάσης και επιβεβαιώθηκε από το αρχειακό υλικό, το Γιαμάτο μπορούσε να φανεί καθαρά από τον σταθμό παρατήρησης τορπιλών στο τελευταίο του αγκυροβόλιο περίπου 3,2 χιλιόμετρα στα ανοικτά της νοτιοανατολικής ακτής πριν από την αναχώρηση για την τελική του αποστολή.  Επίσης στο νησί, και επιζώντας εν μέρει, αναπτύχθηκε μια αντιαεροπορική πυροβολαρχία μεταξύ Νοεμβρίου 1941 και Μαΐου 1943, για να προστατεύσει το λιμάνι Τοκουγιάμα και άλλες κοντινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, στην κορυφή του όρους Όζου, το υψηλότερο σημείο του νησιού.   Η πυροβολαρχία το 1943 είχε πέντε όπλα και ένα απόσπασμα πενήντα τεσσάρων ανδρών. 

Σε αναγνώριση της ιστορικής της σημασίας, η Πρώην Βάση Πυροβολικού και Εκπαίδευσης της Οζουσίμα περιλήφθηκε το 2006 ως Τοποθεσία Κληρονομιάς Πολιτικών Μηχανικών (土木遺産) από την Ιαπωνικό Σύλλογο Πολιτικών Μηχανικών.   Επίσης, λόγω αυτού του στοιχείου του παρελθόντος της Οζουσίμα, που μνημονεύεται στο Μουσείο Μνήμης Κάιτεν, που περιβάλλεται από κερασιές, που ανθίζουν και πέφτουν την άνοιξη, το νησί αναφέρεται μερικές φορές ως "Νησί Κάιτεν".  

Μεταπολεμικά και τις τελευταίες δεκαετίες, οι δημογραφικές αλλαγές, που επηρεάζουν τη χώρα έχουν δει τον πληθυσμό της Οζουσίμα να μειώνεται από μερικές χιλιάδες σε μερικές εκατοντάδες (269 το 2009,  227 το 2020  ), με πολλούς από αυτούς να παραμένουν σε ηλικία συνταξιοδότησης. 

 Άυλη Κληρονομιά 

 Χάικε Οντόρι χοροί, που εκτελούνται για τις ψυχές της ηττημένης φυλής Τάιρα (Χάικε), επειδή μερικοί από τους επιζώντες εγκαταστάθηκαν στο Οζουσίμα. 
 Τραγούδι Οζουσίμα Ναγκαμότσι-ούτα  (大津島長持唄) : δραστηριότητες τεκμηρίωσης και παράστασης πραγματοποιούνται από μια εταιρεία διατήρησης. 
 Τελετές Όκο για Μπουνσίτσι  (文七御講), έναν φτωχό, αλλά τίμιο και με ισχυρή πίστη, που ασχολήθηκε με το σκάλισμα βουδιστικών αγαλμάτων και έτσι τουλάχιστον έγινε πλούσιος σε αξία (στο ναό του Κόμαν-τζι (光満寺) στη Μοτοούρα, στην οποία άφησε όλα τα εγκόσμια αγαθά του, τελείται ακόμη μνημόσυνο την τελευταία ημέρα του Χοόνκο ) 
 Ο θρύλος του Σαντάρο (三太郎伝説), ο μάστορας, ο οποίος, όταν οι ντόπιοι βρίσκονταν σε δίλημμα για το πώς να μεταφέρουν καλύτερα τις πέτρες για το Κάστρο της Οσάκα, τις έκανε αέρα με τη βεντάλια του, σε τέτοιο βαθμό ώστε να φαίνονται ότι σηκώθηκαν και αιωρούνταν, αυτές αυθόρμητα επιβιβάστηκαν και στοιβάχτηκαν πάνω σε σχεδίες κατά μήκος της ακτής (ένα μικρό ιερό χοκόρα αφιερωμένο στον Σαντάρο παραμένει μέχρι σήμερα στη Σετοχάμα) 

 Οικονομία 
Η καλλιέργεια του καπνού και του μίκαν ήταν κάποτε διαδεδομένη.  Σήμερα η παραγωγή περιλαμβάνει πλέον προϊόντα της θάλασσας, όπως χιτζίκι και βακάμε φύκια, γλυκοπατάτες, και σάκε (διατίθενται στο εμπόριο με την ετικέτα Κάιτεν  (回天)).   Υπάρχει επίσης γενικά τουρισμός χαμηλού αντίκτυπου : το 2006, μετά την κυκλοφορία του Θάλασσα χωρίς Έξοδο του Γιοκογιάμα Χιντέο (出口のない海, Deguchi no nai umi)  (που γυρίστηκε εν μέρει στο Οζουσίμα και επικεντρώθηκε στην ιστορία του Βάντα Μινόρου, ο οποίος πέθανε όταν το υποβρύχιο εκπαιδευτικό του όχημα βυθίστηκε κατά λάθος, πριν βγει στη στεριά μετά την Παράδοση) σχεδόν είκοσι πέντε χιλιάδες επισκέφτηκαν το Μουσείο Μνήμης Κάιτεν του νησιού, μια αύξηση πάνω από εξήντα τοις εκατό σε σχέση με τα τρία προηγούμενα χρόνια. 

 Μεϊμπούτσου 
Το Τοκουσάνχιν (μια μορφή μεϊμπούτσου) περιλαμβάνει το Τσουσίμα (つしま), ένα πιάτο που περιλαμβάνει ψητό καρότο, γκομπό (κολλιτσίδα) και τόφου, καρυκευμένο με σόγιου (ιαπωνική σάλτσα σόγιας), που λέγεται ότι προέρχεται από το Τσουσίμα (Νομαρχία Ναγκασάκι). Και επίσης περιλαμβάνει κανπιό-μότσι (かんぴょう餅), τα οποία, παρά το όνομα, παρασκευάζονται χρησιμοποιώντας τις γλυκοπατάτες του νησιού. 

 Μετακίνηση 
Υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με το λιμάνι Τοκουγιάμα-Κουνταμάτσου  (徳山下松港) στο Χονσού. Αυτό εξυπηρετείται από τον σταθμό Τοκουγιάμα, που λειτουργεί από το JR West, στις κύριες γραμμές Σαν' γιό Σινκανσέν και Σαν'γιό. Από τον Μάιο του 2020, υπήρχαν δύο πλοία και επτά διελεύσεις την ημέρα. 

 Σχετικοί χάρτες και εικόνες 

 Παραπομπές 


Κατηγορία:Νησιά της Εσωτερικής Θάλασσας του Σέτο
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Κατηγορία:Νησιά της Ιαπωνίας