Γιαμάντα-ντέρα

Ο Γιαμάντα-ντέρα (山田寺) ήταν Βουδιστικός ναός, που ιδρύθηκε στην περίοδο Ασούκα στο Σακουράι, στο νομό Νάρα της Ιαπωνίας. Η περιοχή έχει ανακηρυχθεί Εξαιρετικός Ιστορικός Χώρος και αποτελεί ένα μέρος τοποθεσιών, που υποβλήθηκαν το 2007 για μελλοντική καταχώρηση στη λίστα των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO: Ασούκα-Φουτζιβάρα: Αρχαιολογικοί χώροι των αρχαίων πρωτευουσών της Ιαπωνίας και Σχετιζόμενες Περιουσίες. Οι ανασκαφές στη δεκαετία του 1980 αποκάλυψαν ένα καλοδιατηρημένο τμήμα των σκεπασμένων διαδρόμων του ναού, που προϋπήρχαν των σωζόμενων κτηρίων του Χορίου-τζι: «για την ιστορία της ιαπωνικής αρχιτεκτονικής, αυτή η ανακάλυψη είναι τόσο σημαντική όσο ήταν και η εύρεση των ζωγραφιών του τάφου Τακαματσουζούκα του έβδομου αιώνα τον Μάρτιο του 1972 για την ιστορία της ιαπωνικής τέχνης.»

 Ιστορία 
Ο Γιαμάντα-ντέρα ιδρύθηκε το 641 από τον Σόγκα νο Κουραγιαμάντα νο Ισικάβα νο Μάρο.  Μετά την αποξήρανση του χώρου, ξεκίνησαν οι εργασίες στο κόντο  και στους γύρω διαδρόμους.  Το Νιχόν Σόκι εξιστορεί την αυτοκτονία του ιδρυτή της φυλής Σόγκα στο κόντο το 649, αφού είχαν απαγγελθεί ψευδείς κατηγορίες για προδοσία εναντίον του.  Το Jōgū Shōtoku Hōō Teisetsu, μια βιογραφία του Σοτόκου Τάισι, τεκμηριώνει την ανακαίνιση της κατασκευής στην τοποθεσία από το 663 με την ανέγερση παγόδας, αφού ο πρίγκιπας Νάκα-νο-Όε, ο οποίος είχε παντρευτεί μια από τις κόρες του ιδρυτή, είχε ανέβει στον θρόνο ως αυτοκράτορας Τέντσι. Αυτό το κτήριο ολοκληρώθηκε το 676.  Το ουραγκάκι ή οι σημειώσεις για το Jōgū Shōtoku Hōō Teisetsu αναφέρουν την τελετή ανοίγματος των ματιών ενός Βούδα 16 ποδιών στην Αίθουσα Διαλέξεων του ναού το 685.  Το Νιχόν Σόκι καταγράφει μια επίσκεψη του αυτοκράτορα Τέμμου  λίγους μήνες αργότερα στο ναό του Τζόντο-τζι, ο οποίος προσδιορίστηκε από τον Άστον ως Ασούκα-ντερα αλλά τώρα πιστεύεται ότι αναφέρεται στη Γιαμάντα-ντέρα.  Την επόμενη δεκαετία, ο αυτοκράτορας Μόμμου παραχώρησε εκτάσεις για την υποστήριξη του ναού.  Ο Φουτζιβάρα νο Μιτσινάγκα επισκέφτηκε το 1023 και εντυπωσιάστηκε από το μεγαλείο του, σύμφωνα με το Φουσό ριακούκι Fusō ryakuki (扶桑略記).  Μέχρι το τέλος του επόμενου αιώνα το κόντο και η παγόδα είχαν καεί και, σύμφωνα με το Τονομίνε ριάκκι (Tōnomine ryakki) (多武峰略記), ο ναός είχε γίνει κλάδος του Τονομίνε-ντέρα (σημερινή Τάνζαν τζίντζα).  

 Αρχιτεκτονική 
Οι ανασκαφές του χώρου από το Ερευνητικό Ινστιτούτο Πολιτιστικών Αγαθών Νάρα από το 1976 αποκάλυψαν το σχέδιο του συγκροτήματος.  Τα κύρια κτήρια του ναού ήταν διατεταγμένα κατά μήκος ενός κεντρικού άξονα βορρά-νότου, με την πύλη να ανοίγει μέσα από τους καλυμμένους διαδρόμους και να οδηγεί στην παγόδα, που στέκεται μπροστά από το κόντο. Μέχρι στιγμής το σχέδιο ήταν το ίδιο όπως στο Σιτέννο-τζι, αλλά σε αντίθεση με αυτόν τον ναό, το κόντο ή αίθουσα διαλέξεων ήταν έξω από αυτόν τον εσωτερικό περίβολο, πίσω από την πίσω στοά. 

Οι κολώνες της πύλης βυθίστηκαν απευθείας στο έδαφος, αντί να στηρίζονται σε πέτρες βάσης. Παρόμοιες βυθισμένες κολόνες μπορούν να βρεθούν στο Ίσε Τζίνγκου.  Ο κεντρικός πυλώνας της παγόδας στηριζόταν σε μια πέτρα βάσης ένα μέτρο κάτω από το βάθρο στο οποίο βρισκόταν, όπως στα μεταγενέστερα παραδείγματα στο Χορίου-τζι και στο Χόριν-τζι.  Οι πέτρες βάσης του κόντο, μοναδικά σκαλισμένες με πέταλα λωτού,  αποκαλύπτουν έναν κεντρικό πυρήνα ή μόγια και ασυνήθιστα στενές πλευρικές εσοχές.  Οι πέτρες βάσης της αίθουσας διαλέξεων περιλαμβάνουν τρύπες για ανοιγόμενες πόρτες.   

Το 1982, σε βάθος 2,2 m, ένας μεγάλος αριθμός των πλακιδίων ανακαλύφθηκαν από την περιοχή του ανατολικού διαδρόμου, συμπεριλαμβανομένων κυκλικών πλακιδίων στις άκρες της μαρκίζας «τύπου Γιαμάντα-ντέρα», βαθιά μορφοποιημένα, με οκτώ διπλά πέταλα λωτού και ένα δαχτυλίδι από έξι σπόρους γύρω από το κέντρο.    Από κάτω, αποκαλύφθηκε ένα τμήμα του ξύλινου εξωτερικού τοίχου, συμπεριλαμβανομένων λίθων βάσης με σχέδια λωτού, κολώνες, με σημαδεμένες εντάσεις, δοκοί σύνδεσης, που διαπερνούσαν τη βάση και την κορυφή, μεσαίες μη διεισδυτικές δοκοί σύνδεσης, δικτυωτά παράθυρα, τμήματα με πηχάκι για σοβάτισμα και στηρίγματα τούβλων.  Πρόσθετα στοιχεία που ανακαλύφθηκαν το επόμενο έτος περιλαμβάνουν στηρίγματα προεκτάσεων, δοκούς ουράνιου τόξου, δοκάρια στέγης και τεγίδες στέγης.   Αποκαλύφθηκαν επίσης ίχνη κόκκινης μπογιάς στα ξύλα και θραύσματα σοβά.  Περαιτέρω ανακαλύψεις το 1984 περιλάμβαναν καλύτερα διατηρημένα παράθυρα και πλάκες εδάφους και κυβόλιθους για πόρτες. 

Οι κολώνες είναι από καμφορά εκτός από έναν, που είναι από κυπαρίσσι, που πρόκειται ίσως για μια ιστορική επισκευή. Τα άλλα στοιχεία είναι σε μεγάλο βαθμό από κυπαρίσσι, αν και ένα δοκάρι ζέλκοβα φαίνεται πάλι να είναι απόδειξη μιας ιστορικής επισκευής. Μερικά από τα πηχάκια του τοίχου είναι από πεύκο.  

 Αγάλματα 
αριστερά|μικρογραφία|218x218εσ| Χάλκινο κεφάλι του Βούδα από το Γιαμάντα-ντέρα αφιερωμένο το 685· τώρα βρίσκεται στο Κόφουκου-τζι
Ένα χάλκινο κεφάλι του Βούδα, που προσδιορίζεται με επιφύλαξη ως αυτό του Γιακούσι, είναι το μοναδικό στοιχείο, που διασώζεται από την κύρια τριάδα του πρώην κόντο ή αίθουσας διαλέξεων. Η ομάδα αγαλμάτων χυτεύτηκε μεταξύ 678 και 685. Το άγαλμα του Βούδα το έκλεψαν μοναχοί από το Κόφουκου-τζι τη δεκαετία του 1180, μεταφέρθηκε στη Νάρα και εγκαταστάθηκε εκ νέου στο ανατολικό κόντο του Κόφουκου-τζι. Μόνο το κεφάλι επέζησε από την καταστροφική φωτιά, που προκλήθηκε από κεραυνό το 1411. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε κάτω από την πλατφόρμα του βωμού, ανακαλύφθηκε ξανά το 1937 και τώρα είναι ένας Εθνικός Θησαυρός στο Εθνικό Μουσείο Θησαυρών του Κόφουκου-τζι.    Το έργο σηματοδοτεί ένα ορόσημο στην ταξινόμηση σε περιόδους της ιαπωνικής βουδιστικής γλυπτικής.  Είναι ένα «ντοκουμέντο στιλιστικής μετάβασης, που ενσαρκώνει την αφέλεια της πίστης του Σουίκο, αλλά ήδη διογκώνεται με την ωριμότητα του Τεμπιό». 

 Συντήρηση 
Για να αποφευχθεί η ανιστροπική συρρίκνωση και η κατάρρευση του κυττάρου κατά την ξήρανση του εμποτισμένου ξύλου, που ανακτήθηκε, τα αρχιτεκτονικά μέλη υποβλήθηκαν σε επεξεργασία με πολυαιθυλενογλυκόλη (PEG), ένα πολυμερές συνθετικών ινών, που χρησιμοποιείται σταδιακά, για να αντικαταστήσει την περιεκτικότητα σε νερό πριν από τη μόνιμη σκλήρυνση.   Αυτή η μεθοδολογία αντιμετώπισης εισήχθη στα τέλη της δεκαετίας του '60 και στις αρχές της δεκαετίας του '70 στη Δανία για τη συντήρηση των πλοίων Skuldelev και στη Σουηδία για το Βάσα.  Στην Ιαπωνία χρησιμοποιήθηκε πρώτα σε ξύλινες ταμπλέτες από το Γκάνγκο-τζι και στη συνέχεια το 1972 σε μέρη από την τοποθεσία του φράγματος Κοντέρα στη Ματσουγιάμα.  Αν και αυτή η επεξεργασία είναι μη αναστρέψιμη και οπτικά σκουραίνει, η ενοποίηση με PEG καθιστά επίσης το ξύλο μη βρώσιμο, συμβάλλοντας έτσι στην πρόληψη της βιοφθοράς. Δεδομένου ότι η ιαπωνική βουδιστική αρχιτεκτονική χρησιμοποιεί κουφώματα και όχι μεταλλικές ακίδες, η ασυμβατότητα του PEG με τα σχετικά μεταλλικά εξαρτήματα δεν ήταν ανησυχητικό. Το PEG είναι η πιο κοινή επιλογή σταθεροποιητικού για τέτοιες εφαρμογές και έκτοτε χρησιμοποιείται στο γρανάζι της Βρέμης και στο Μαίρη Ρόουζ.   Δεδομένου ότι το PEG έχει συγγένεια με το νερό, είναι απαραίτητο να διατηρούνται τα τεχνουργήματα, που αντιμετωπίζονται με αυτόν τον τρόπο σε ένα σταθερό περιβάλλον χαμηλής υγρασίας.  Χαρακτηρισμένα ως Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία, τα  αντικείμενα, που ανασκάφθηκαν, αποθηκεύονται και εκτίθενται τώρα στο Ιστορικό Μουσείο της Ασούκα.  

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί στην Ιαπωνία
Κατηγορία:Νάρα