Υπερηφάνεια

Υπερηφάνεια ονομάζεται η θετική στάση σε κάτι με στενή σχέση με τον ίδιο, λόγω της αντιληπτής αξίας του. Αυτό μπορεί να σχετίζεται με τις προσωπικά επιτεύγματα ή ικανότητες, θετικά χαρακτηριστικά φίλων ή οικογένειας ή της καταγωγής. Ο Ρίτσαρντ Τέιλορ όρισε την υπερηφάνεια ως «τη δικαιολογημένη αγάπη για τον εαυτό», εν αντιθέσει με τον ναρκισσισμό. Ομοίως, ο Άγιος Αυγουστίνος το όρισε ως «η αγάπη για την τελειότητα του καθενός»,"Est autem superbia amor proprie excellentie, et fuit initium peccati superbia."  και ο Meher Baba το ονόμασε «το συγκεκριμένο συναίσθημα μέσα από το οποίο εκδηλώνεται ο εγωισμός».Baba, Meher (1967). Discourses. 2. San Francisco: Sufism Reoriented. p. 72. .

Φιλόσοφοι και κοινωνικοί ψυχολόγοι σημειώνουν ότι η υπερηφάνεια είναι ένα δευτερεύον συναίσθημα που απαιτεί την ανάπτυξη της αυτογνωσίας  μέσω της αλληλεπίδρασης. Ορισμένοι κοινωνικοί ψυχολόγοι προσδιορίζουν τη μη λεκτική έκφραση υπερηφάνειας ως μέσο αποστολής ενός λειτουργικού, αυτόματα αντιληπτού σήματος υψηλής κοινωνικής θέσης.

Η υπερηφάνεια μερικές φορές αντιμετωπίζεται ως κάτι το κατακριτέα, μερικές φορές ως αρετή. Με αρνητική χροιά η υπερηφάνεια αναφέρεται σε μια ανόητα και άνευ λόγου και παράλογα διεφθαρμένη αίσθηση της προσωπικής αξίας, της κατάστασης ή των επιτευγμάτων κάποιου, που χρησιμοποιείται συνώνυμα με την ύβρη. Ενώ ορισμένοι φιλόσοφοι όπως ο Αριστοτέλης θεωρούν την υπερηφάνεια αλαζονεία, ορισμένες θρησκείες θεωρούν την θεωρούν  αμαρτία, όπως εκφράζεται στις Παροιμίες 11: 2 της Βίβλου. Στον Ιουδαϊσμό, η υπερηφάνεια ονομάζεται η ρίζα κάθε κακού.

Παραπομπές

Κατηγορία:Ψυχολογική στάση
Κατηγορία:Συναισθήματα