Σχέσεις Ουγγαρίας-Ρουμανίας

Ουγγαρίασύνδεσμος=|εναλλ.=|πλαίσιο|50x50εσ
Ρουμανία

Οι σχέσεις Ουγγαρίας-Ρουμανίας είναι οι εξωτερικές σχέσεις μεταξύ Ουγγαρίας και Ρουμανίας. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα, συμπεριλαμβανομένης της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Οι σύγχρονες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών χρονολογούνται από τη δημιουργία της Ρουμανίας.

Και οι δύο χώρες μοιράζονται 443 χιλιόμετρα (275 μίλια) κοινά σύνορα. Και τα δύο έθνη είναι πλήρη μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, υπάρχουν ιστορικές εθνικιστικές εντάσεις για την Τρανσυλβανία.

Διμερείς σχέσεις
Η Ρουμανία έχει αναπτύξει ισχυρές σχέσεις με την Ουγγαρία, με την τελευταία να παίζει βασικό ρόλο στη στήριξη της προσπάθειας της Ρουμανίας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κίνημα "Δημοκρατική Συμμαχία Ούγγρων στη Ρουμανία" συμμετείχε επίσης σε όλους τους κυβερνητικούς συνασπισμούς μεταξύ 1996 και 2008 και από το 2009. Το 1996, η Ρουμανία υπέγραψε και επικύρωσε μια βασική διμερή συνθήκη με την Ουγγαρία που έλυσε εκκρεμείς διαφωνίες, θέτοντας τα θεμέλια για στενότερες, πιο συνεργατικές σχέσεις.

Συγκρούσεις
Παρά τη σχέση τους, πολλοί Ούγγροι πιστεύουν ότι η Ρουμανία δεν άξιζε το σημερινό έδαφος, επειδή η Τρανσυλβανία ήταν το αναπόσπαστο μέρος του Βασιλείου της Ουγγαρίας (1000-1526, 1848-1849, 1867-1920) και των περιοχών του Ουγγρικού Στέμματος (Ανατολικό Ουγγρικό Βασίλειο (1526-1570), Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας (1570-1867)) μέχρι τη Συνθήκη του Τριανόν.

Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, αρχικά το Βασίλειο της Ρουμανίας ήταν ουδέτερο έναντι των Κεντρικών Δυνάμεων, επομένως με την Αυστροουγγαρία. Τον Αύγουστο του 1916, η Ρουμανία μπήκε στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων και επιτέθηκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, ωστόσο τον ώθησαν πίσω στα σύνορα τον Οκτώβριο και μέχρι τον Ιανουάριο του 1917, τα δύο τρίτα της Ρουμανίας καταλήφθηκαν από τις Κεντρικές Δυνάμεις. Οι Ρουμάνοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στην ιστορική περιοχή της Μολδαβίας, αλλά μπόρεσαν να αποτρέψουν την πλήρη κατάρρευση το 1917 αναδιοργανώνοντας τον στρατό τους και αποκρούοντας την επίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων στο Mărășești και στο Oituz. Παρόλα αυτά, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, η Ρωσία έπεσε σε εμφύλιο πόλεμο και η ρωσική κυβέρνηση υπέγραψε δύο συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός με τις Κεντρικές Δυνάμεις, ακολουθούμενες αργότερα (στις 15 Δεκεμβρίου) με πλήρη ανακωχή. Χωρίς τη ρωσική υποστήριξη, η ρουμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε στη συνέχεια να μηνύσει για ειρήνη, κλείνοντας τον Δεκέμβριο του 1917 την Ανακωχή της Φωξάνης.

Πόλεμος Ουγγαρίας-Ρουμανίας
Το 1918, η Ρουμανία μπήκε ξανά στον πόλεμο με παρόμοιους στόχους με αυτούς του 1916, στην Μάχη της Τρανσυλβανίας. Κατά τη διάρκεια του Ουγγρο-Ρουμανικού Πολέμου το 1919, η Ουγγαρία, με επικεφαλής τις κομμουνιστικές δυνάμεις, προσπάθησε να διασφαλίσει τα σύνορά της, ωστόσο σύντομα ηττήθηκε και αργότερα καταλήφθηκε από τις ρουμανικές δυνάμεις για χρόνο μερικών μηνών.

Συνθήκη του Τριανόν
Η Συνθήκη του Τριανόν ήταν η ειρηνευτική συμφωνία του 1920 που τελείωσε επίσημα τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο μεταξύ των περισσότερων Συμμάχων (ανάμεσά τους το Βασίλειο της Ρουμανίας) και του Βασιλείου της Ουγγαρίας, το τελευταίο ήταν ένα από τα διάδοχα κράτη της Αυστροουγγαρίας. Ως αποτέλεσμα της συνθήκης, οι περιοχές της Τρανσυλβανίας, τμήματα του Μπανάτ, της Κριάνα και του Μαραμούρε έγιναν μέρος του Βασιλείου της Ρουμανίας.

Μεσοπόλεμος και Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Συνθήκη του Τριανόν και οι συνέπειές της, κυριάρχησαν στη δημόσια ζωή και την πολιτική κουλτούρα της Ουγγαρίας στη μεσοπολεμική περίοδο. Επιπλέον, η ουγγρική κυβέρνηση στράφηκε όλο και περισσότερο προς τα δεξιά. Τελικά, υπό τον αντιβασιλέα Μίκλος Χόρτυ, η Ουγγαρία εγκατέστησε στενές σχέσεις με τη Φασιστική Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι και τη Ναζιστική Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ. Αυτές οι πολιτικές και το ζητούμενο για αναθεώρηση κατάφεραν να ανακτήσουν τα εδάφη της νότιας Τσεχοσλοβακίας με το πρώτο βραβείο της Βιέννης το 1938 και την προσάρτηση του υπολοίπου της Subcarpathia το 1939. Αυτά ήταν μόνο ένα κλάσμα των εδαφών που χάθηκαν από τη Συνθήκη του Τριανόν, έτσι κι αλλιώς η απώλεια που δυσαρέστησε τους Ούγγρους περισσότερο, ήταν αυτή της Τρανσυλβανίας που παραχωρήθηκε στους Ρουμάνους.

Το 1940, η σοβιετική κατοχή της Βεσσαραβίας και της Βόρειας Βουκοβίνας, ενέπνευσε την Ουγγαρία να κλιμακώσει τις προσπάθειές της για την επίλυση «του ζητήματος της Τρανσυλβανίας». Η Ουγγαρία ήλπιζε να κερδίσει όσο το δυνατόν περισσότερο την Τρανσυλβανία, αλλά οι Ρουμάνοι υπέβαλαν μόνο μια μικρή περιοχή προς εξέταση. Τελικά, οι διαπραγματεύσεις Ουγγαρίας-Ρουμανίας έπεσαν εντελώς. Μετά από αυτό, η ρουμανική κυβέρνηση ζήτησε από την Ιταλία και τη Γερμανία να επέμβουν.

Οι υπουργοί Εξωτερικών Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ της Γερμανίας και Γκαλεάτσο Τσιάνο της Ιταλίας, συναντήθηκαν στις 30 Αυγούστου 1940 στο παλάτι Belvedere στη Βιέννη και αποφάσισαν ότι η Ρουμανία πρέπει να παραχωρήσει τη Βόρεια Τρανσυλβανία, με έκταση 43.104 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 2.577.260, από τους οποίους, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ρουμανίας, 1.304.903 ήταν Ρουμάνοι (50,2%) και 978.074 (37,1%) Ούγγροι, ή σύμφωνα με την ουγγρική απογραφή του 1941, 53,5 % ήταν Ούγγροι και 39,1% Ρουμάνοι.

Το 1940, οι εθνοτικές ταραχές μεταξύ Ούγγρων και Ρουμάνων συνεχίστηκαν, μετά από μερικά επεισόδια με την κατάληψη της Βορείου Τρανσυλβανίας από το Ουγγρικό Στρατό, με αποκορύφωμα τις σφαγές στην Treznea και στο Ip. Αφού ορισμένες εθνοτικές ουγγρικές ομάδες που θεωρούνταν αναξιόπιστες ή ανασφαλείς, εκδιώχθηκαν από τη Νότια Τρανσυλβανία, οι Ούγγροι αξιωματούχοι έδιωξαν επίσης τακτικά ορισμένες ρουμανικές ομάδες από τη Βόρεια Τρανσυλβανία. Επίσης, πολλοί Ούγγροι και Ρουμάνοι έφυγαν ή επέλεξαν να διαφύγουν μεταξύ των δύο χωρών. Υπήρξε μαζική έξοδος. Μετεγκαταστάθηκαν πάνω από 100.000 άνθρωποι και στις δύο πλευρές των εθνικών και πολιτικών συνόρων.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ουγγαρία και η Ρουμανία έγιναν σύμμαχοι και συμμετείχαν στον πόλεμο εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά μετά το πραξικόπημα στις 23 Αυγούστου 1944, η Ρουμανία άλλαξε πλευρά και μάλιστα πολέμησε εναντίον της Ουγγαρίας. Κατά συνέπεια, σοβιετικά και ρουμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ουγγαρία, κατέλαβαν τη Βόρεια Τρανσυλβανία μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 και επανίδρυσαν τη ρουμανική διοίκηση στην περιοχή τον Μάρτιο του 1945. Η Συνθήκη του Παρισιού το 1947, επιβεβαίωσε τα σύνορα μεταξύ Ρουμανίας και Ουγγαρίας όπως ορίστηκε αρχικά στη Συνθήκη του Τριανόν για 27 χρόνια νωρίτερα, επιβεβαιώνοντας έτσι την επιστροφή της Βόρειας Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία.

Ψυχρός πόλεμος
Λίγο μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία, τον Μάρτιο του 1990, οι βίαιες εθνοτικές συγκρούσεις στην Τρανσυλβανία, στην πόλη Τίργκου Μούρες έτειναν τη σχέση μεταξύ των δύο χωρών στο χείλος του πολέμου, για ακόμα μία φορά. Ως αποτέλεσμα, η πρώτη Συνθήκη για τους Ανοιχτούς Ουρανούς (Όπως ονομάστηκε) στον κόσμο, που αμοιβαία αξιολόγησε τη δύναμη και τη διάθεση των αντίπαλων στρατιωτικών δυνάμεων αναπτύχθηκε και τέθηκε σε ισχύ το 1992. Αυτό θεωρείται άμεσος πρόδρομος της πολυμερούς συνθήκης του 2002 για τους Ανοιχτούς Ουρανούς που περιελάμβανε κάποτε τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Από το 1999, η Ουγγαρία και η Ρουμανία είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και από το 2007 είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, η εθνικιστική ένταση παραμένει, μέχρι και σήμερα.

Αθλητισμός
Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε φορά που οι δύο χώρες συναντιούνται μεταξύ τους σε οποιοδήποτε άθλημα (Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, χάντμπολ, βόλεϊ, πόλο κλπ), πάντα υπάρχει σύγκρουση μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων, η οποία πολλές φορές ξεκινάει από ρατσιστικά συνθήματα και αποδοκιμασίες στους Εθνικούς Ύμνους των δύο χωρών και καταλήγει σε επεισόδια και τραυματισμούς των οπαδών.

Δείτε επίσης
Τρανσυλβανία
Σίκουλοι
Γη του Σίκουλοι
Συνθήκη του Τριανόν
Ποδοσφαιρική αντιπαλότητα Ουγγαρίας-Ρουμανίας


Ρουμανία
Ουγγαρία