Κάρλ Ράινερ

Ο Κάρλ Ράινερ (αγγλικά: Carl Reiner, 20 Μαρτίου 1922 – 29 Ιουνίου 2020) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας του οποίου η καριέρα διήρκεσε επτά δεκαετίες. Κατά την εισαγωγή των κωμικών σειρών στην τηλεόραση από το 1950 έως το 1957, έπαιξε και συνέβαλε στο σκετς υλικό για το Your Show of Shows και το Caesar's Hour, με πρωταγωνιστή τον Sid Caesar, γράφοντας μαζί με τους Μελ Μπρουκς, Νιλ Σάιμον και Γούντι Άλεν. Ο Ράινερ συνεργάστηκε με τον Μπρουκς και μαζί κυκλοφόρησαν πολλά εμβληματικά κωμικά άλμπουμ ξεκινώντας με το 2000 Years με τους Καρλ Ράινερ και Μελ Μπρουκς (1960). Ο Ράινερ ήταν περισσότερο γνωστός ως δημιουργός και παραγωγός και συγγραφέας και ηθοποιός στο The Dick Van Dyke Show (1961–1965). Van Dyke, Dick (2012), My Lucky Life In and Out of Show Business: A Memoir, Three Rivers Press Waldron, Vince (1994). The Official Dick Van Dyke Show Book, Hyperion

Ο Ράινερ σχημάτισε ένα κωμικό δίδυμο με τον Μελ Μπρουκς στο The 2000 Year Old Man και έπαιξε σε ταινίες όπως Είναι ένας τρελός... τρελός... τρελός κόσμος (It's a Mad Mad Mad Mad World, 1963), Οι Ρώσοι έρχονται, οι Ρώσοι έρχονται (1966) και σειρά ταινιών Ocean's (Eleven, Twelve,...) (2001–2007). Έγραψε και σκηνοθέτησε μερικές από τις πρώτες και πιο επιτυχημένες ταινίες του Στιβ Μάρτιν, όπως Το χαζόμουτρο (The Jerk, 1979), και επίσης σκηνοθέτησε κωμωδίες όπως το Where's Poppa? (1970), Ω, Θεέ! (1977), και Κανείς δεν είναι τέλειος (1984). Ο Ράινερ εμφανίστηκε σε δεκάδες τηλεοπτικά αφιερώματα από το 1967 έως το 2000 και ήταν έκτακτος συμμετέχων σε τηλεοπτικές σειρές από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τον θάνατό του.  Έδωσε επίσης τη φωνή του σε ταινίες κινουμένων σχεδίων και τηλεοπτικές σειρές, συμπεριλαμβανομένης της τηλεοπτικής σειράς Father of the Pride (2004–2005), στην οποία εξέφρασε τη φωνή του Sarmoti, και ήταν αναγνώστης ηχογραφημένων βιβλίων. Έγραψε πάνω από δύο δωδεκάδες βιβλία, κυρίως στα τελευταία του χρόνια.

Ήταν αποδέκτης πολλών βραβείων και διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένων 11 βραβείων Emmy,  ενός βραβείου Grammy,  και του βραβείου Mark Twain για το αμερικανικό χιούμορ.  Εισήχθη στο Τηλεοπτικό Hall of Fame το 1999.  Ήταν πατέρας του ηθοποιού-σκηνοθέτη Ρομπ Ράινερ, της συγγραφέα Άννι Ράινερ και του καλλιτέχνη Λούκας Ράινερ και παππούς της Τρέισι Ράινερ.

 Πρώιμη ζωή 
Ο Ράινερ γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης στις 20 Μαρτίου 1922 από τον Ίρβινγκ (1886-1966) και την Μπέσυ Ράινερ (1880-1968) (το γένος Mathias). Ήταν Εβραίος. [By Hannah Brown, July 1, 2020, The Jerusalem Post, "Carl Reiner, American Jewish comedy legend dies at 98"] Ο πατέρας του ήταν ωρολογοποιός St. James Encyclopedia of Popular Culture, St. James Press, (2000)  από την Αυστρία και η μητέρα του από τη Ρουμανία.  Ο μεγαλύτερος αδελφός του Τσαρλς υπηρέτησε στην 9η Μεραρχία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι στάχτες του αναπαύονται στο Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον. 

Όταν ο Ράινερ ήταν 16 ετών, εργαζόταν ως μηχανικός επισκευάζοντας ραπτομηχανές, ο αδερφός του Τσαρλς διάβασε για ένα δωρεάν εργαστήριο θεάτρου που χρηματοδοτείτο από τη Διοίκηση Προόδου του Works και του το ανέφερε. Αργότερα, ο Καρλ απέδειδε στον Τσαρλς την απόφασή του να αλλάξει καριέρα.   Ο θείος του Χάρι Ματίας ήταν ο πρώτος επαγγελματίας διασκεδαστής της οικογένειάς του. 

 Στρατιωτική θητεία 
Ο Ράινερ επιστρατεύτηκε στην Πολεμική Αεροπορία του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στις 27 Οκτωβρίου 1942  και υπηρέτησε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του δεκανέα. Αρχικά εκπαιδεύτηκε για να γίνει ασυρματιστής. Αφού πέρασε τρεις μήνες στο νοσοκομείο αναρρώνοντας από πνευμονία, στάλθηκε στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν για δέκα μήνες εκπαίδευσης ως διερμηνέας γαλλικών. Εκεί είχε την πρώτη του εμπειρία ως σκηνοθέτης, ανεβάζοντας ένα έργο του Μολιέρου εξ ολοκλήρου στα γαλλικά. Αφού ολοκλήρωσε τη γλωσσική εκπαίδευση το 1944, στάλθηκε στη Χαβάη για να εργαστεί ως χειριστής τηλέτυπου. Το βράδυ πριν μίας προγραμματισμένης αποστολής, παρακολούθησε μια παραγωγή του Άμλετ από τη μονάδα ψυχαγωγίας των Ειδικών Υπηρεσιών. Μετά από μια επιτυχημένη ακρόαση ενωπίον του ηθοποιού ταγματάρχη Μορίς Έβανς, μετατέθηκε στις Ειδικές Υπηρεσίες. Για τα επόμενα δύο χρόνια, ο Ράινερ εμφανιζόταν σε όλο το μέτωπο του Ειρηνικού, διασκεδάζοντας στρατεύματα στη Χαβάη, το Γκουάμ, το Σαϊπάν, την Τινιάν και την Ίβο Τζίμα μέχρι τιμητική αποστράτευσή του το 1946. 

 Καριέρα 

 Η δεκαετία του 1950 
Ο Ράινερ εμφανίστηκε σε πολλά μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ (συμπεριλαμβανομένων των Inside USA και Alive and Kicking) και είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Call Me Mister.  Το 1950, επιλέχτηκε από τον Μαξ Λάιμπμαν ως κωμικός ηθοποιός στο Your Show of Shows του Sid Caesar, εμφανιζόμενος στον αέρα σε σκετς ενώ παράλληλα συνεργάστηκε συνεισφέροντας ιδέες σε συγγραφείς όπως ο Μελ Μπρουκς και ο Νιλ Σάιμον.  Δεν έλαβε τα εύσημα για τις ιδέες του, αλλά κέρδισε Βραβεία Emmy το 1955 και το 1956 ως υποστηρικτικός ηθοποιός.  Ο Ράινερ έγραψε επίσης για την Ώρα του Καίσαρα με τους Μπρουκς, Σάιμον, Γούντι Άλεν, Λάρι Γκέλμπαρτ, Μελ Τόλκιν, Μάικ Στιούαρτ, Άαρον Ρούμπεν, Σέλντον Κέλερ και Γκάρι Μπέλκιν.  Ανέλαβε το ρόλο του επικεφαλής συγγραφέα και εμφανιζόταν σε ημιτακτά διαστήματα στο The Dinah Shore Chevy Show κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής σεζόν 1959-60.

 Δεκαετία του 1960 
αριστερά|μικρογραφία| Ο Ράινερ σε μια φωτογραφία δημοσιότητας του 1962 για το The Dick Van Dyke Show
Ξεκινώντας το 1960, ο Ράινερ συνεργάστηκε με τον Μπρουκς ως κωμικό δίδυμο στο The Steve Allen Show. Οι εμφανίσεις τους στην τηλεόραση και στη θεατρική σκηνή περιελάμβαναν τον Ράινερ να υποδύεται έναν μη κωμικό ρόλο στο The 2000 Year Old Man.  Τελικά η ρουτίνα τους επεκτάθηκε σε μια σειρά πέντε κωμικών άλμπουμ και ενός τηλεοπτικού αφιερώματος κινουμένων σχεδίων του 1975, με το τελευταίο άλμπουμ της σειράς να κερδίζει ένα βραβείο Grammy για το καλύτερο άλμπουμ ηχογραφημένης κωμωδίας.   Το σχήμα τους έδωσε στον Μπρουκς «μια ταυτότητα ως κωμικού ερμηνευτή για πρώτη φορά», είπε ο Ράινερ. Nachman, Gerald. Seriously Funny: The Rebel Comedians of the 1950s and 1960s, Knopf Doubleday (2003) p. 474 Ο βιογράφος του Μπρουκς, Γουίλιαμ Χόλτσμαν, χαρακτήρισε την 12λεπτη ρουτίνα τους "έναν έξυπνο τζαζ αυτοσχεδιασμό..."  ενώ ο Τζέραλντ Νάχμαν περιέγραψε τον ρόλο του Ράινερ ως καθοδηγητή του σκετς:

Το νουμερό τους εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό στην καλλιτεχνική ευφυΐα και την χημεία του διδύμου Ράινερ-Μπρουκς. Θα ήταν σχεδόν προσβλητικό να φανταστεί κανείς τον Μπρουκς να παίζει το σκέτς με την υποστήριξη άλλου ηθοποιού. Ο Ράινερ ήταν καλός σαν 'υπασπιστής' του Σιντ Σίζαρ, αλλά με τον Μπρουκς, η συμβολή του είναι ανεκτίμητη... δίνοντας δομή και κατεύθυνση στο δραστήριο κωμικό μυαλό του παρτενέρ του (του Μπρουκς).μικρογραφία| Ο Ράινερ με την Γκόλντι Χον στα γυρίσματα του Rowan &amp; Martin's Laugh-In στις 16 Ιανουαρίου 1970
Το 1958, έγραψε τα πρώτα 13 επεισόδια μιας τηλεοπτικής σειράς με τίτλο Head of the Family, βασισμένη στη δική του προσωπική και επαγγελματική ζωή. Ωστόσο, το δίκτυο δεν έδειχνε πρότιμηση στον Ράινερ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο.  Το 1961, η σειρά με αλλαγές στο κάστ ηθοποιών και με νέο τίτλο The Dick Van Dyke Show και έγινε μια εμβληματική σειρά, κάνοντας σταρ τους πρωταγωνιστές Ντικ Βαν Ντάικ και Μαίρη Τάιλερ Μουρ. Εκτός από τη συγγραφή πολλών από τα επεισόδια, ο Ράινερ εμφανιζόταν περιστασιακά υποδυόμενος ένα παρουσιαστή τηλεπαιχνιδιού εν ονόματι Άλαν Μπρέιντι.  Η σειρά προβαλλόταν από το 1961 έως το 1966 στο κανάλι του δικτύου, και στη συνέχεια άρχισε να διανέμεται και σε άλλα τοπικά και διεθνή δίκτυα.  Το 1966, ο Ράινερ συμπρωταγωνίστησε στην ταινία Οι Ρώσοι έρχονται, οι Ρώσοι έρχονται. 

Η πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια στο κινηματογράφο ήταν μια διασκευή του έργου του Τζόζεφ Στάιν Enter Laughing (1967), το οποίο, με τη σειρά του, βασιζόταν στο ομώνυμο ημιαυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Ράινερ του 1958.  Μοιραζόμενος τον χρόνο και την ενέργεια του στη σκηνοθεσία, την παραγωγή, την γραφή σεναρίων και την υποκριτική, ο Ράινερ εργάστηκε σε ένα ευρύ φάσμα ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων. Οι ταινίες από την πρώιμη σκηνοθετική του καριέρα περιλαμβάνουν το Where's Poppa? (1970), Ω, Θεέ! (1977) και Το χαζόμουτρο (1979).   

Στο Η ανέκδοτη ζωή μου: Απομνημονεύματα (2003), γράφει:Από όλες τις ταινίες που έχω σκηνοθετήσει, μόνο το Where's Poppa; είναι καθολικά αναγνωρισμένο ως κλασικό καλτ. Μία κλασική καλτ ταινία, όπως ίσως γνωρίζετε, είναι μια ταινία που είδε μια μικρή μειοψηφία κινηματογραφόφιλων στον κόσμο, οι οποίοι επιμένουν ότι είναι μια από τις μεγαλύτερες, πιο τολμηρές και καινοτόμες ταινίες που έγιναν ποτέ. Κάθε φορά που συναντώνται δύο ή περισσότερα μέλη της εν λόγω ομάδας, παραθέτουν μέρη του διαλόγου της ταινίας και συμφωνούν ότι «η ταινία ήταν μπροστά από την εποχή της». Για να χαρακτηριστεί ένα γνήσιο κλασικό καλτ, είναι πρωταρχικής σημασίας η ταινία να αποτύχει να αποσβέσει τα κόστη παραγωγής, μάρκετινγκ και διανομής της. Το Where's Poppa? παράχθη το 1969 για λίγο περισσότερο από 1 εκατομμύριο δολάρια. Σύμφωνα με τις τελευταίες αναφορές διανομής που είδα, δεν θα καταφέρει να αποσβέσει τα κόστη της μέχρι να κερδίσει άλλα 650.000 $. 

 Δεκαετίες 1970-1980 
Το 1977, ο Ράινερ σκηνοθέτησε και εμφανίστηκε στο Oh, God! με πρωταγωνιστές τους Τζορτζ Μπερνς, Τζον Ντένβερ και Τέρι Γκαρ. Η ταινία γνώρισε οικονομική επιτυχία, καθιστώντας την την έκτη ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις του 1977. Η ταινία σημείωσε επίσης κριτική επιτυχία με τον Ρότζερ Ίμπερτ δίνει στην ταινία μια θετική κριτική γράφοντας: "Το Ωχ, Θεέ του Καρλ Ράινερ είναι ένα μικρό διαμάντι: Μια πονηριάρικη αλλά σεμνή, ήσυχα αστεία σπουδή για το τι θα μπορούσε να συμβεί αν ο Θεός επιχειρούσε να παρουσιαστεί για άλλη μια φορά με σάρκα και οστά στον αφηρημένο Άνθρωπο". 

Η επόμενη ταινία τουμε τίτλο The One and Only (1978) δεν ήταν τόσο επιτυχημένη, καθώς έτυχε ανάμεικτης υποδοχής από τους κριτικούς κινηματογράφου. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν οι Χένρι Γουίνκλερ, Κιμ Ντάρμπι και Τζιν Σακς.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ο Ράινερ εμφανίστηκε σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές, συμπεριλαμβανομένης της Night Gallery στο επεισόδιο με τίτλο "Professor Peabody's Last Lecture" το 1971, και υποδυόμενος διάφορους χαρακτήρες στο βαριετέ σκετς σόου The Carol Burnett Show (1974).

Ο Ράινερ επέστρεψε επίσης στο γράψιμο τηλεοπτικών σεναρίων δημιουργώντας το The New Dick Van Dyke Show (1971–1974), το οποίο προβλήθηκε για τρεις σεζόν και στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο Ντικ Βαν Ντάικ.

Ο Ράινερ έπαιξε μεγάλο ρόλο στα πρώτα στάδια της καριέρας του Στιβ Μάρτιν, σκηνοθετώντας την πρώτη του ταινία Το χαζόμουτρο (1979) και καθώς επίσης γράφοντας το σενάριο (μαζί με τον Στιβ Μάρτιν) και σκηνοθετώντας τις ταινίες Dead Men Don't Wear Plaid (1982), Ζητείται πονηρός εγκέφαλος για σεξ (1983), and Κανείς δεν είναι τέλειος (1984).  Ο Ράινερ εμφανίστηκε επίσης τόσο στο Χαζόμουτρο, παίζοντας μια εκδοχή του εαυτού του, όσο και στο Dead Men Don't Wear Plaid. Το 1989, σκηνοθέτησε την ταινία Bert Rigby, You're a Fool. 

 Δεκαετία 1990–2020 
δεξιά|μικρογραφία| Ο Ράινερ με τον Ντικ Βαν Ντάικ το 2000
Το 2000, ο Ράινερ τιμήθηκε με το βραβείο Mark Twain για το αμερικανικό χιούμορ στο Kennedy Center,  όπου τιμήθηκε από τους συνάδελφους, φίλους και κωμικούς Mελ Μπρουκς, Ντικ Βαν Ντάικ, Mαίρη Τάιλερ Μουρ, Στιβ Μάρτιν, Ρομπ Ράινερ, Τζέρι Σάινφελντ, Ρέι Ρομάνο και Τζόι Μπέχαρ. Ένα χρόνο αργότερα, ενσάρκωσε τον Σολ Μπλουμ στο Η συμμορία των έντεκα (μία διασκευή του Στίβεν Σόντερμπεργκ της ταινίας των 1960's Ocean's 11 )  και επανέλαβε τον ρόλο του στα Η συμμορία των δώδεκα (2004) και Η συμμορία των δεκατριών (2007).   Από το 2004 έως το 2005, ο Ράινερ ερμήνευσε τον χαρακτήρα Σαρμότι στο Father of the Pride.  Ισχυρίστηκε ότι ήξερε πώς να παίξει τον ρόλο. Σε μια τηλεδιάσκεψη, είπε, «Πέρασα τα νιάτα μου, από τα 6 ως τα 18 μου, ζώντας δίπλα στον ζωολογικό κήπο του Μπρονξ. Γνώριζα τα λιοντάρια από κοντά. Παρατηρούσα τον βηματισμό τους. Μου μιλούσαν και τους μιλούσα. Έμαθα ότι έχουν τη χειρότερη ανάσα από οποιοδήποτε ζώο στον κόσμο. Πήρα το βρυχηθμό μου από τα λιοντάρια αυτοπροσώπως». Και συνέχισε, «Το γράψιμο σε αυτή την εκπομπή είναι εξαιρετικά καλό. Είναι χαρά να έρχεσαι στη δουλειά γιατί ξέρεις ότι θα πεις κάτι αστείο». Σχετικά με τον χαρακτήρα του Σαρμότι, ο Ράινερ δήλωσε ότι «οι μαγκούφηδες παίρνουν πάντα τις καλές ατάκες». 

Ο Ράινερ εμφανίστηκε σε δεκάδες τηλεοπτικά αφιερώματα από το 1967 έως το 2000.  Συμμετείχε επίσης ως φιλοξενούμενος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τον θάνατό του το 2020.  Τον Μάιο του 2009, υποδύθηκε ένα ασθενή κλινικής στο επεισοδιο "Both Sides Now", το φινάλε του πέμπτου κύκλου της τηλεοπτικής σειράς Ιατρικές υποθέσεις.  Έδωσε επίσης φωνή στον Άγιο Βασίλη στην ταινία Merry Madagascar (2009)  και επανέλαβε τον ρόλο του στην ταινία Οι πιγκουίνοι της Μαδαγασκάρης του 2010. Crump (2013), p. 11. Στον 7ο κύκλο (Δεκέμβριος 2009) της σειράς Two and a Half Men, έπαιξε ως τηλεοπτικός παραγωγός Μάρτι Πέπερ ως γκεστ σταρ.  Το 2010, πρωταγωνίστησε ως παρουσιαστής σε τρία από τα επεισόδια του πρώτου κύκλου της σειράς Hot in Cleveland ως ερωτικός παρτενέρ της Έλκα Οστρόφσκι (Μπέτι Γουάιτ) και επανέλαβε τον ρόλο του τον Φεβρουάριο του 2011.  Έκανε επίσης εμφανίσεις στο The Cleveland Show ως Μάρεϊ  και έγραψε την πλοκή του επεισοδίου "Your Show of Shows", που πήρε το τίτλο του από το πρόγραμμα που ξεκίνησε την καριέρα του. Ο Ράινερ επανέλαβε τον ρόλο του στο Two and a Half Men στον 8ο (Οκτώβριος 2013) και στον 11ο κύκλο (Ιανουάριος 2014). 
δεξιά|μικρογραφία| Reiner τον Απρίλιο του 2011
Ο Ράινερ δάνεισε τη φωνή του σε πολλές ταινίες και ταινίες κινουμένων σχεδίων.  Ηχογράφησε επίσης αφηγήσεις βιβλίων, μεταξύ των οποίων Οι μύθοι του Αισώπου και Ο Τζακ και η φασολιά (Running Press, 1994), καθώς και τα Ένας Γιάνκης του Κονέκτικατ στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου, Ο πρίγκιπας και ο φτωχός και Letters from the Earth του Μαρκ Τουέιν (New Millenium, 2001). 

Το 2012, εμφανίστηκε ως καλεσμένος στην εκπομπή του Τζέρι Σάινφελτν Comedians in Cars Getting Coffee. Μαγνητοσκοπήσαν την συζητησή τους σε ένα εστιατόριο όπου μιλήσαν για την καριέρα του στην κωμωδία και ο Ράινερ κάλεσε τον Σέινφελντ να έρθει και να δειπνήσει με τον Μελ Μπρουκς και τον ίδιο. Ο Ράινερ ανέφερε ότι κάθε βράδυ, ο Μπρουκς πήγαινε στο σπίτι του για να φάνε, να δουν το τηλεπαιχνίδι Jeopardy (το μαγνητοσκοπούσε) και να δουν ταινίες. Εκμυστηρεύθηκε τον τρόπο με τον οποίο επιλέγαν τις ταινίες: κάθε ταινία έπρεπε να περιέχει τουλάχιστον μία σκήνη όπου "κάποιος λέει: "Ασφαλίστε την περίμετρο!" ή «Ξεκουράσου λίγο». Ο Ράινερ δήλωσε ότι ο Μπρουκς «αποκοιμάται με το στόμα ανοιχτό» κάθε φορά. 

Ο τελευταίος ρόλος του Ράινερ ήταν στο Home Movie: The Princess Bride, ένα έργο που ο σκηνοθέτης Τζέισον Ράιτμαν είχε οραματιστεί. Η ιδέα ήταν να ζητήσει από τους διασημότερους φίλους του να πάρουν μέρος για να βοηθήσουν στη συγκέντρωση χρημάτων για φιλανθρωπικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, με τους ηθοποιούς να γυρίζουν τις δικές τους εκδοχές από τις σκηνές της πρωτότυπης ταινίας Τρελές ιστορίες έρωτα και φαντασίας στα δικά τους σπίτια. Ο Ράινερ εμφανίστηκε μαζί με τον γίο του Ρομπ Ράινερ (ο οποίος σκηνοθέτησε την αρχική ταινία) στην τελευταία σκηνή ως παππούς και εγγονός. Ο Ρομπ ανέφερε ότι γυρίστηκε τρεις ημέρες πριν από το θάνατο του Ράινερ. Η τελευταία του ατάκα στην κάμερα είναι «Όπως θέλεις», που στο σενάριο της ταινίας είναι το πώς λένε οι χαρακτήρες «Σ' αγαπώ». Με την είδηση του θανάτου του, ο Ράιτμαν ρώτησε την οικογένεια Ράινερ αν έπρεπε να αντικαταστήσουντη σκηνή, αλλά η οικογένεια του έδωσε την ευλογία της να χρησιμοποιηθεί τη σκηνή. 

 Συγγραφέας και μυθιστοριογράφος 
Ο Ράινερ ήταν συγγραφέας περισσότερων από δώδεκα βιβλίων.  Το πρώτο του αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, Enter Laughing (1958), οδήγησε στη συνέχεια του το 1995, Continue Laughing. Το 2003 δημοσίευσε τα απομνημονεύματα, My Anecdotal Life: A Memoir  Έγραψε επίσης μια χιουμοριστική σειρά απομνημονευμάτων με τους τίτλους I Remember Me (2012), I Just Remembered (2014) και What I Forgot to Remember (2015), μαζί με βιβλία για τον κινηματογράφο και την τέχνη. Άρχισε να γράφει παιδικά βιβλία, βασιζόμενος στις ιστορίες που συνήθιζε να λέει σε ένα συγκεκριμένο εγγόνι που του ζητούσε: «Πες μου μια τρομακτική ιστορία, παππού, αλλά όχι πολύ τρομακτική». 

 Δραστηριότητα στο Διαδίκτυο 
Το 2012, ο Ράινερ άνοιξε λογαριασμό στο Twitter, γράφοντας στο Twitter ότι το έκανε για να διατηρήσει επαφή με τον εγγονό του Τζέικ.  Ένιωθε υποχρεωμένος να αναρτά τουλάχιστον μία φορά την ημέρα, και έτσι ανάρτησε 6.520 tweets και συγκέντρωσε 367.000 ακόλουθους.  Τα αγαπημένα του θέματα ήταν οι ταινίες και ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά το τελευταίο του tweet ήταν μια ανάμνηση της παράστασης του Νόελ Κάουαρντ στο Λας Βέγκας.  Σε ηλικία 98 ετών, ο Ράινερ ήταν η γηραιότερη διασημότητα που χρησιμοποιούσε ενεργά το Twitter.

Η τελευταία του συνέντευξη ήταν ένα διαδικτιακό επεισόδιο της σειράς Dispatches From Quarantine, η οποία αναρτήθηκε στο YouTube από το εβραϊκό ίδρυμα τέχνης Reboot και τον λογαριασμό του ναού Temple Beth Am.   Στη συνέντευξη, αναπόλησε τη σύζυγό του και την οικογένειά τους. «Γνωριστήκαμε, ερωτευτήκαμε και εγώ ήμουν 20 τότε και εκείνη 28, και οι άνθρωποι έλεγαν ότι δεν είμασταν καλό ταίρι... Καταφέραμε να τα βρούμε για 65 χρόνια, και αν δεν είχε φύγει, θα συνεχίζαμε να τα φέρναμε βόλτα." 

 Στυλ κωμωδίας 
Ο Ράινερ εξέφρασε τη φιλοσοφία του για τη συγγραφή κωμωδίας σε μια συνέντευξη στο τεύχος Δεκεμβρίου 1981 του περιοδικού American Film:Πρέπει να φανταστείς τον εαυτό σου όχι ως κάποιον ιδιαίτερο, αλλά ως κάποιον πολύ συνηθισμένο. Αν φαντάζεστε τον εαυτό σας ως κάποιον πραγματικά φυσιολογικό και μπορείτε να παράγετε μια ιδέα που σας κάνει να γελάτε, τότε αυτή η ιδέα θα κάνει τους πάντες να γελάσουν. Εάν θεωρείτε τον εαυτό σας ως κάτι πολύ ιδιαίτερο, θα καταλήξετε φλύαρος και βαρετός. Αν αρχίσεις να σκέφτεσαι τι είναι αστείο, δεν πρόκειται να είσαι αστείος. Είναι σαν να περπατάς. Πώς περπατάς; Αν αρχίσεις να το σκέφτεσαι, θα σκοντάψεις. 

 Προσωπική ζωή 
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο Καρλ με το γιό του Ρομπ Ράινερ το 2008
Στις 24 Δεκεμβρίου 1943, ο Ράινερ παντρεύτηκε την τραγουδίστρια Εστέλ Λέμποστ. Απέκτησαν τρία παιδιά: τον σκηνοθέτη Ρομπ (γενν. 1947), την ποιήτρια, θεατρική συγγραφέα και συγγραφέα Άννι (γενν. 1949) και τον ζωγράφο, "Art Reviews"; David Pagel, Los Angeles Times, Oct 12, (1995) p. 4. ηθοποιό και σκηνοθέτη Λούκας (γενν. 1960). St. James Encyclopedia of Popular Culture, St. James Press, (2000) Οι δυο τους παρέμειναν παντρεμένοι για 64 χρόνια μέχρι τον θάνατό της τον Οκτώβριο του 2008  . Η Λέμποστ εκφώνησε την διάσημη ατάκα "I'll have what she's having" στη σκηνή της καφετέριας της ταινίας του Ρομπ το 1989 Όταν ο Χάρι γνώρισε την Σάλι...  Ο Ράινερ περιέγραψε τον εαυτό του ως άθεο.  Είπε, «Έχω μια πολύ διαφορετική άποψη για το ποιος είναι ο Θεός. Ο άνθρωπος επινόησε τον Θεό γιατί τον χρειαζόταν. Ο Θεός είμαστε εμείς»   Είπε ότι το 2013 ανέπτυξε μια αθεϊστική άποψη κατά την εξέλιξη του Ολοκαυτώματος.  Η κατοικία του ήταν στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια. 'Musicals, Concerts, Children's Shows, and More Highlight Annenberg's 2014–2015 Season', The Beverly Hills Courier, September 12, 2014, p. 10 

Ο Ράινερ ήταν Δημοκρατικός.  Στις 31 Οκτωβρίου 2018, κατήγγειλε δημόσια την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ και δήλωσε ότι στόχος του (τον οποίο δεν μπόρεσε να επιτύχει) ήταν να είναι ζωντανός την 3η Νοεμβρίου 2020 και να δει τον Τραμπ να αποχωρεί από τον Λευκό Οίκο. 

Από το 1974 έως το 2001, ήταν χορηγός του Carl Reiner Charity Celebrity Tennis Tournament στη Λα Κόστα της Καλιφόρνιας, υπό τη διεύθυνση του διεθνούς τενίστα Μάικ Φρανκς. Η ετήσια διοργάνωση διαρκούσε 3 ημέρες, στην οποία συμμετείχαν 400 παίκτες, εκ των οποίων οι 100 ήταν επαγγελματίες.

 Θάνατος 
Στις 29 Ιουνίου 2020, ο Ράινερ πέθανε στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνιας, παρουσία της οικογένειάς του. Ήταν 98 ετών.    Σύμφωνα με τον ανιψιό του, Τζορτζ Σαπίρο, ο Ράινερ έπεσε εξερχόμενος από το δωμάτιο τηλεόρασης του γύρω στις 10:00 το βράδυ και, μετά από περίπου τρία λεπτά, έχασε τις αισθήσεις του.  Η αιτία του θανάτου του επιβεβαιώθηκε επίσημα ότι ήταν φυσικά αίτια. 

Συνάδελφοι κωμικοί και άλλες προσωπικότητες της βιομηχανίας του θεάματος απέδωσαν φόρο τιμής και μνήμης, όπως οι Μελ Μπρουκς, Γούντι Άλεν, Άλαν Άλντα, Στιβ Μάρτιν, Τζέρι Σάινφελντ, Τζέισον Αλεξάντερ, Ντικ Βαν Ντάικ, Κάρολ Μπέρνετ, Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπέτι Μίντλερ, Μπερναντέτ Πίτερς, Σάρα Σίλβερμαν.   Η Σέριλ Χάινς και ο Ορλάντο Τζόουνς, δύο από τους συμπρωταγωνιστές του Ράινερ στο Father of the Pride, εξέφρασαν τα συλλυπητήριά τους στο Twitter. Η Hines δήλωσε ότι «όχι μόνο ήταν ένας καταπληκτικός κωμικός, αλλά επίσης και ένας εξαιρετικός άνθρωπος». Ο Τζόουνς εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για την καλοσύνη και τα διδάγματα του Ράινερ.  

 Φιλμογραφία 

 Βραβεία και τιμές 
δεξιά|μικρογραφία| Το αστέρι του Ράινερ στο Hollywood Walk of Fame
Κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας του Ράινερ στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, κέρδισε πολλά βραβεία. Από τα stand-up κωμικά άλμπουμ του με τον Μελ Μπρουκς μέχρι τη συγγραφή σεναρίων για τα Your Show of Shows, Caesar's Hour και The Dick Van Dyke Show, κέρδισε 11 Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης και ένα Βραβείο Γκράμι. Το 1960, έλαβε ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, που βρίσκεται στη λεωφόρο 6421 λεωφόρος Χόλυγουντ.  Το 1999, εισήχθη στο Τηλεοπτικό Hall of Fame.  Το 2000, έλαβε το βραβείο Mark Twain για το αμερικανικό χιούμορ στο Kennedy Center.  Το 2017, ο Καρλ και ο γιος του Ρομπ Ράινερ έγιναν το πρώτο δίδυμο πατέρα-γιου στους οποίους προστέθηκαν τα ίχνη και τα αποτυπώματα των χεριών τους σε μια τσιμεντένια πλάκα στο Κινέζικο Θέατρο Γκράουμαν. 

 Δισκογραφία 

 2000 Years with Carl Reiner and Mel Brooks (World Pacific Records, 1960) 
 2001 Years with Carl Reiner and Mel Brooks (Capitol Records, 1961) 
 Ο Καρλ Ράινερ και ο Μελ Μπρουκς στο Φεστιβάλ των Καννών (Capitol Records, 1962) 
 2000 και Thirteen με τον Carl Reiner και τον Mel Brooks (Warner Bros. Records, 1973) 
 Αποσπάσματα από το The Complete 2000 Year Old Man (Rhino Records, 1994) 
 The 2000 Year Old Man in the Year 2000 (Rhino Records, 1997) 
 Πώς ο Paul Robeson έσωσε τη ζωή μου και άλλες κυρίως ευτυχισμένες ιστορίες (1999) 
 Letters from the Earth: Uncensored Writings by Mark Twain (2001) 
 Πες μου μια τρομακτική ιστορία (2003) 

 Δημοσιευμένα έργα 
Πεζός λόγος

 978-0-786-25590-0 
 978-1-477-26458-4 
 978-0-991-53670-2 
 978-0-991-53681-8 
 978-0-991-53686-3 
 978-0-991-53687-0 
 978-0-999-51820-5 
 978-0-999-51821-2 
 978-0-991-53689-4 
 Πώς να ζήσετε για πάντα. Clear Productions. 2017. 
 978-0-999-51822-9 
 978-0-999-51823-6 
 978-0-999-51825-0 
 978-0-999-51824-3 

Μυθιστορήματα


 ḁ

  (with Mel Brooks)

  (illustrated by James Bennett)
  (with Mel Brooks)

  (illustrated by James Bennett)

  (illustrated by James Bennett)



Παραπομπές

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Contemporary Authors Online,  Gale (2007).

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



 Carl Reiner  

 Οι νικητές των Grammy Carl Reiner και Mel Brooks
 Carl Reiner
 Ο Καρλ Ράινερ στα νέα του απομνημονεύματα Με θυμάμαι
 Appearances  
 "The 2000 Year Old Man - Δημιουργήθηκε και ερμηνεύτηκε από τον Mel Brooks και τον Carl Reiner"

Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις