Σιχελγκάιτα του Σαλέρνου

Η Σιχελγκάιτα (επίσης Σιχελγκάιτα ή Σιγκελγκάιτα) (1040 - 16 Απριλίου 1090) ήταν πριγκίπισσα της Λομβαρδίας, κόρη του Γουαϊμάρος Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και δεύτερη σύζυγος του Ροβέρτου Γυισκάρδου δούκα της Απουλίας. Διοικούσε στρατεύματα από μόνη της. Valerie Eads, "Sichelgaita of Salerno: Amazon or Trophy Wife?" Journal of Medieval Military History 3 (2005), pp. 72–87.

 Βιογραφία 
Παντρεύτηκε τον Ροβέρτο το 1058, αφού ο Ροβέρτος διαζεύχθηκε την πρώτη του σύζυγο Αλμπεράντα, λόγω υποτιθέμενης συγγένειας εξ αίματος. Η αδελφή της Γκαϊτελγκρίμα είχε νωρίτερα παντρευτεί τον ετεροθαλή αδελφό του Ροβέρτου, Ντρόγκο. Το διαζύγιο από την Αλμπεράντα και ο γάμος με τη Σιχελγκάιτα ήταν πιθανώς μέρος μίας στρατηγικής συμμαχίας με τους εναπομείναντες πρίγκιπες της Λομβαρδίας, των οποίων ο Γουαϊμάρος Δ΄ ήταν επικεφαλής. Η Αλμπεράντα από την πλευρά της φαίνεται, ότι δεν είχε καμία διαφωνία για τη λύση του γάμου της.

Η Σιχελγκάιτα προσπάθησε να μεσολαβήσει μεταξύ του αδελφού της Γισούλφος Β΄ του Σαλέρνου και του συζύγου της, όταν οι σχέσεις τους έγιναν άσχημες, αλλά οι παρακλήσεις της δεν έγιναν δεκτές και δέχτηκε την επιλογή του αδελφού της σε πόλεμο με τον Γυισκάρδο (1078).

Ο Σιχελγκάιτα συνόδευε συχνά τον Ροβέρτο στις κατακτήσεις του. Διεξήγαγε την πολιορκία του Τράνι (1080), ενώ ο Ροβέρτος κινήθηκε εναντίον του Τάραντα. Αν και στην αρχή προσπάθησε να τον πείσει να μην επιτεθεί στη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία, ωστόσο έφερε στρατεύματα και τον συνόδευσε στην εκστρατεία του εναντίον της. Στη μάχη του Δυρραχίου το 1081 βρισκόταν στο πεδίο με πλήρη πανοπλία, και συγκέντρωσε τα στρατεύματά της και του Ροβέρτου, όταν αρχικά αποκρούστηκαν από τον Βυζαντινό στρατό και κινδύνευαν να χάσουν τη συνοχή τους. Σύμφωνα με τη Βυζαντινή ιστορικό Άννα Κομνηνή, ήταν «σαν άλλη Παλλάδα, αν όχι μία δεύτερη Αθηνά» και, στην Αλεξιάδα, The Dominion of Gender: Women's Fortunes in the High Middle Ages, Susan Stuard, Becoming Visible: Women in European History, ed. Renate Bridenthal, Claudia Koonz and Susan Stuard, (Houghton Mifflin Company, 1987), 157. η Άννα παραθέτει ένα απόσπασμα από την Ιλιάδα γι' αυτή.

Το 1083 ο Σιχελγκάιτα επέστρεψε στην Ιταλία με τον Ροβέρτο, για να υπερασπιστεί τον πάπα Γρηγόριο Ζ ΄ ενάντια στον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας. Αυτή συνόδευσε τον σύζυγό της σε μία δεύτερη εκστρατεία εναντίον των Βυζαντινών, κατά την οποία ο Ροβέρτος απεβίωσε στην Κεφαλληνία το 1085 με τη Σιχελγκάιτα στο πλευρό του. Στις αρχές του 1086 η Σιχελγκάιτα βρισκόταν στο Σαλέρνο και έκανε μία δωρεά στην πόλη Τσερτάρο προς τιμήν του στο Moντεκασίνο, στο οποίο το ζευγάρι είχε κάνει δωρεές σε όλη τη διάρκεια του έγγαμου βίου του. Bloch, 214. Η Σιχελγκάιτα χάρισε μεγάλη ποσότητα αργύρου υπέρ υγείας της, ενώ ήταν άρρωστη σε άλλη περίσταση. Loud, 823.

Υποτίθεται ότι προσπάθησε να δηλητηριάσει τον γιο του Ροβέρτου Βοημούνδο Α΄ από την πρώτη του σύζυγο. Και οι δύο τελικά κατέληξαν σε συμφωνία, με την οποία ο γιος της Ρογήρος Α΄ Μπόρσα επιτρεπόταν να διαδεχθεί τον Ροβέρτο στο δουκάτο. Με τον γιο της έθεσε τους Εβραίους του Μπάρι υπό τον αρχιεπίσκοπο της πόλης. Loud, 828. Στην Εκκλησιαστική Ιστορία του ο Ορντέρικ Βιτάλις αναφέρει, ότι αυτή είχε σπουδάσει και είχε μάθει για τη χρήση δηλητηρίων μεταξύ των γιατρών της Ιατρικής Σχολής του Σαλέρνο. 

 Οικογένεια 
Με τον Ροβέρτο Γυισκάρδο κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας, η Σιχελγκάιτα απέκτησε οκτώ παιδιά:
 Mαφάλντα (1059/1060 – 1108), παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο Β΄ κόμη της Βαρκελώνης και στη συνέχεια τον Αιμερίκ Α΄ υποκόμη του Ναρμπόν.
 Ρογήρος Α΄ Μπόρσα (1060/1061 - 1111), δούκας της Απουλίας & Καλαβρίας.
 Γουίδων/Γκυ (απεβ. 1107), δούκας του Αμάλφι.
 Ροβέρτος Σκάλιο (απεβ. 1110), υπηρέτησε τους μεγαλύτερους αδελφούς του.
 Σίβυλλα, παντρεύτηκε τον Εμπλ Β΄ κόμη του Ρουσύ.
 Mαμπίλια (Μάμπελ), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Γκραντμεσνίλ.
 Χερία, παντρεύτηκε τον Ούγο Ε΄ κόμη του Mαιν.
 Ολυμπιάς, μνηστεύθηκε το 1074 με τον Κωνσταντίνο Δούκα, γιο του Μιχαήλ Ζ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Μαρίας Μπαγκρατιόνι (Αλανής).

 Σημειώσεις 

 Πηγές 
 Valerie Eads, "Sichelgaita of Salerno: Amazon or Trophy Wife;" Εφημερίδα της Μεσαιωνικής Στρατιωτικής Ιστορίας 3 (2005), σελ. 72–87.
 Νόριτς, Τζον Τζούλιους . Οι Νορμανδοί στο Νότο 1016-1130 . Longmans: Λονδίνο, 1967.
 Loud, Graham A. The Age of Robert Guiscard: Southern Italy and the Norman Conquest . 2000
 Loud, Graham A. " Νομισματοκοπία, πλούτος και λεηλασία στην εποχή του Robert Guiscard. " The English Historical Review, Vol. 114, Αρ. 458. (Σεπ., 1999), σελ. 815 – 843.
 Μπλοχ, Χέρμπερτ. «Το Μόντε Κασσίνο, το Βυζάντιο και η Δύση στον προηγούμενο Μεσαίωνα ». Dumbarton Oaks Papers, Vol. 3. (1946), σελ. 163 – 224.
 Σκίνερ, Πατρίτσια. "'Παύση! Γίνετε Άνδρες! ' : Sikelgaita of Salerno, Gender, and the Norman Conquest of Italy ». Gender and History, 12: 3 (2000).
 Άννα Κομνηνή . Αλεξιάδα . μεταγλ. Elizabeth A. Dawes. Λονδίνο, 1928.
 Peterson-Gouma, Θάλεια. Η Άννα Κομνηνή και οι καιροί της . 2000
 Garland, Lynda. Βυζαντινές αυτοκράτειρες . 1999

Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ