Περονισμός

Ο Περονισμός () είναι ένα πολιτικό κίνημα της Αργεντινής που βασίζεται στις ιδέες και την κληρονομιά του Αργεντινού πολιτικού Χουάν Περόν (1895–1974).  Ήταν ένα κίνημα με επιρροή στην πολιτική της Αργεντινής του 20ου και 21ου αιώνα. Από το 1946, οι περονιστές κέρδισαν 10 από τις 13 προεδρικές εκλογές στις οποίες τους επετράπη να συμμετάσχουν. Ο κύριος εκφραστής του περονισμού είναι το Κόμμα Δικαιοσύνης.Οι πολιτικές των περονιστών προέδρων διέφεραν πολύ, αλλά η γενική ιδεολογία έχει περιγραφεί ως «ένα αόριστο μείγμα εθνικισμού και λαϊκισμού.

 Ιστορικό 
Ο Περόν έγινε υπουργός εργασίας της Αργεντινής μετά τη συμμετοχή του στο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1943 και εξελέγη πρόεδρος της Αργεντινής το 1946. Εισήγαγε κοινωνικά προγράμματα που ωφέλησαν την εργατική τάξη, υποστήριξε τα εργατικά συνδικάτα και ζήτησε πρόσθετη συμμετοχή του κράτους στην οικονομία. Επιπλέον, βοήθησε τους βιομήχανους. Ο Περόν ήταν εξαιρετικά δημοφιλής και κέρδισε ακόμη περισσότερο τον θαυμασμό μέσω της συζύγου του Εβίτας, η οποία υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των μεταναστών εργαζομένων και ήταν αγαπητή στον κόσμο.Η Εβίτα ήταν τόσο αγαπητή που το 1949 ο Χουάν Περόν σχημάτισε το Γυναικείο Περονιστικό Κόμμα, μια νέα πτέρυγα μέσα στο δικό του κόμμα υπό την ηγεσία της. Meade, T. A. (2016). A History of Modern Latin America: 1800 to the Present. Wiley-Blackwell. p. 204Λόγω του αυξανόμενου πληθωρισμού και άλλων οικονομικών προβλημάτων και της υποτιθέμενης πολιτικής καταστολής, ο στρατός ανέτρεψε τον Περόν το 1955.Το περονιστικό κόμμα απαγορεύτηκε και μόλις το 1973 όταν έγιναν ξανά δημοκρατικές εκλογές ο Περόν επανεξελέγη πρόεδρος.

Ο Περόν πέθανε τον επόμενο χρόνο. Την προεδρία ανέλαβε η χήρα και αντιπρόεδρός του Ιζαμπέλ. Ο θάνατος του Περόν άφησε ένα μεγάλο κενό εξουσίας και ο στρατός ανέτρεψε αμέσως την Ιζαμπέλ το 1976 . Μετά την επιστροφή στη δημοκρατία το 1983, στην προεδρία κυριάρχησαν υποψήφιοι περονιστές. Στα 37 χρόνια δημοκρατίας, οι περονιστές κατείχαν την προεδρία για 24 χρόνια.

Ο Κάρλος Μένεμ εξελέγη το 1989 και υπηρέτησε για δύο συνεχόμενες θητείες σε διάστημα δέκα ετών. Η κύρια πολιτική του ήταν η ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, η υιοθέτηση πολιτικών ελεύθερης αγοράς και οι καλές διεθνείς σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης Ντε Λα Ρούα, την κυβέρνηση ανέλαβαν δύο προσωρινοί ηγέτες των περονιστών: ο Αντόλφο Ροδρίγκεζ Σάα και αργότερα ο Εντοάρντο Ντουάλντε. Ο αριστερός περονιστής Νέστορ Κίρχνερ, που εξελέγη το 2003 , υπηρέτησε μόνο για μία θητεία, ενώ η σύζυγός του, Κριστίνα Φερνάντεζ Κίρχνερ, υπηρέτησε δύο (έχει εκλεγεί το 2007 και επανεξελέγη το 2011 ) και είναι, από το 2019 , η σημερινή αντιπρόεδρος με τον Αλμπέρτο Φερνάντεζ ως πρόεδρο.

 Βιβλιογραφία 
Tomas Eloy Martinez, El Sueño Argentino' (The Argentine Dream, 1999) and Memorias del General'' (Memoirs of the General, 1996). 
Daniel James, Resistance and Integration: Peronism and the Argentine Working Class, 1946–1979. NY: Cambridge University Press, 1988. 
Félix Luna, Perón y Su Tiempo, Vol I–III.: Sudamericana, 1990. 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες
Κατηγορία:Λαϊκισμός
Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες
Κατηγορία:Εργατικό κίνημα