Μόντο

Το Μόντο είναι μια γαλλική δραματική ταινία που γυρίστηκε το 1995  σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τόνι Γκάτλιφ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Ζαν Μαρί Γκιστάβ λε Κλεζιό  και έκανε το ντεμπούτο της στην Ιαπωνία το 1995, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου Unifrance και στη Γαλλία στις 17 Απριλίου 1996.

 Ιστορικό 
Το αστέρι της ταινίας, ο Ovidiu Balan, ήταν 11 ετών όταν γυρίστηκε η ταινία. Είναι ένας Ρουμάνος τσιγγάνος που τέθηκε υπό την προστασία του σκηνοθέτη με τη βοήθεια της γαλλικής κυβέρνησης.  Ο Γκάτλιφ δημιούργησε την ταινία με βάση το θέμα του «ανήσυχου και ελεύθερου» τσιγγάνου, σε αντίθεση με την έννοια των οικισμών που έχουν προταθεί στους τους πληθυσμούς των Σίντι και των Ρομά στην ΕΕ. Σε αντίθεση με παρόμοιες ταινίες με θέμα παιδιά του δρόμου, όπως οι Salaam Bombay ή Πισότε,το χαμίνι του Σάο Πάολο, αυτή η ταινία προοριζόταν για να γίνει ένα παραμύθι που αγγίζει τη ζωή περιθωριακών ανθρώπων σε μια κοινωνία γεμάτη προκαταλήψεις εναντίον των τσιγγάνων.

 Περίληψη 
Η ταινία ακολουθεί ένα ορφανό αγόρι που επιβιώνει στη Νίκαια ως αποτέλεσμα της καλοσύνης των ξένων και της ευφυΐας του. Μια μέρα, ο Μόντο (Ovidiu Balan) εμφανίζεται στους δρόμους της Νίκαιας. Δεν έχει οικογένεια, δεν έχει περιουσία, δεν έχει σχολική εκπαίδευση, αλλά μοιράζεται ένα λαμπερό χαμόγελο και την καλή του διάθεση. Νιώθει καλύτερα στα πάρκα, στα χωράφια και στις ακτές, ενώ η φασαρία της πόλης φαίνεται να τον κατακλύζει. Έχει καλό ένστικτο επιβίωσης, αποφεύγει την αστυνομία και απειλεί διάφορους ενήλικες σε αναζήτηση οικογένειας.

 Διανομή 

 Ovidiu Balan ως Μόντο
 Philippe Petit ως μάγος
 Pierrette Fesch ως Τι Σιν
 Τζέρι Σμιθ ως Ντάντι
 Schahla Aalam ως φίλος του μάγου
 Maurice Maurin ως ψαράς
 Catherine Brun ως σολίστ της εκκλησίας
 Ange Gobbi ως ταχυδρόμος
 Jean Ferrier ως αρχηγός της αστυνομίας
 Marcel Lemuet ως άνθρωπος των πουλιών
 Nadia Cutaia ως φουρνάρισσα
 Pierre Klouman ως άνθρωπος με ποπ κορν

 Ανταπόκριση 
Η προηγούμενη ταινία του Γκάτλιφ Latcho Drom παρουσίαζε ένα ρομαντικό πορτρέτο της μουσικής και της κουλτούρας των τσιγγάνων. Ο σκηνοθέτης μοιράζεται την ίδια ευαισθησία στο λυρικό Mondo, προβάλλοντας μια θλιβερή εικόνα του παγκόσμιου απόκληρου, των ανεπιθύμητων στοιχείων της Γαλλίας.  Το Mondo λέγεται ότι θυμίζει οπτικά μια από αυτές τις σπάνιες ημέρες, όταν ο κόσμος έλαμπε σαν να ήταν ολοκαίνουργιος, στους δρόμους και τις αποβάθρες της γαλλικής παράκτιας πόλης της Νίκαιας. 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1990
Κατηγορία:Ταινίες του 1995
Κατηγορία:Ταινίες του 1996