Αλφρέντ Σισλέ

Ο Αλφρέντ Σισλέ (αγγλ. Άλφρεντ Σίσλυ, Alfred Sisley, 30 Οκτωβρίου 1839 - 29 Ιανουαρίου 1899 , αποδιδόμενος και ως Αλφρέ Σισλέ) ήταν ιμπρεσιονιστής ζωγράφος τοπίων που γεννήθηκε και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Γαλλία, αλλά διατήρησε τη βρετανική υπηκοότητα. Ήταν ο πιο συνεπής των Ιμπρεσιονιστών στην αφοσίωσή του στη ζωγραφική του τοπίου  en plein air (δηλαδή, σε εξωτερικούς χώρους). Σπάνια παρεκκλίνει σε ζωγραφική πορτρέτων και, σε αντίθεση με τον Ρενουάρ και τον Πισαρό, διαπίστωσε ότι ο ιμπρεσιονισμός κάλυπτε τις καλλιτεχνικές του ανάγκες.

Μεταξύ των σημαντικών έργων του είναι μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής του ποταμού Τάμεση, κυρίως γύρω από το Ανάκτορο του Χάμπτον Κορτ , που εκτελέστηκαν το 1874 και τοπία που απεικονίζουν μέρη μέσα ή κοντά στο Μορέ-συρ-Λουάν (Moret-sur-Loing). Οι αξιοσημείωτοι πίνακες του Σηκουάνα και των γεφυρών του στα παλαιότερα προάστια του Παρισιού είναι σαν πολλά από τα τοπία του, που χαρακτηρίζονται από ηρεμία, σε απαλές αποχρώσεις του πράσινου, του ροζ, του μοβ, του σκονισμένου μπλε και του κρεμ. Με τα χρόνια η δύναμη έκφρασης και η ένταση του χρώματος του Σισλέ αυξήθηκε. 

 Βιογραφία 
αριστερά|μικρογραφία| Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, ο Αλφρέ Σισλέ και η σύζυγός του, 1868
μικρογραφία| Molesey Weir - Πρωινό, ένας από τους πίνακες που ζωγράφισε ο Σισλέ κατά την επίσκεψη του στη Βρετανία το 1874
μικρογραφία| Ανάπαυση πλάι σε ρυάκι στην άκρη του δάσους, 1878, Μουσείο Ορσέ
Ο Σισλέ γεννήθηκε στο Παρίσι από εύπορους Βρετανούς γονείς. Ο πατέρας του, Ουίλιαμ Σίσλεϋ (William Sisley), ασχολείτο με επιχειρήσεις μεταξιού και η μητέρα του, Φελίσια Σελ (Felicia Sell), ήταν καλλιεργημένη γνώστις μουσικής.

Το 1857, σε ηλικία 18 ετών, ο Σισλέ στάλθηκε στο Λονδίνο για σπουδές σταδιοδρομίας στην επιχείρηση, αλλά τις εγκατέλειψε μετά από τέσσερα χρόνια και επέστρεψε στο Παρίσι το 1861. Από το 1862, σπούδασε στο Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού στο ατελιέ του Ελβετού καλλιτέχνη Μαρκ-Σαρλ-Γκαμπριέλ Γκλαιρ, όπου γνωρίστηκε με τους Φρεντερίκ Μπαζίλ, Κλωντ Μονέ και Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ . Μαζί θα ζωγράφιζαν τοπία en plein air και όχι στο εργαστήριο, προκειμένου να αποτυπώσουν ρεαλιστικά τα παροδικά εφέ του ηλιακού φωτός. Αυτή η προσέγγιση, πρωτοποριακή εκείνη την εποχή, είχε ως αποτέλεσμα πίνακες πιο πολύχρωμους και πιο ελεύθερα ζωγραφισμένους σε σύγκριση με αυτούς που το κοινό είχε συνηθίσει να βλέπει. Κατά συνέπεια, ο Σισλέ και οι φίλοι του είχαν αρχικά λίγες ευκαιρίες να εκθέσουν ή να πωλήσουν τα έργα τους. Τα έργα τους απορρίπτονταν συνήθως από την κριτική επιτροπή της πιο σημαντικής έκθεσης τέχνης στη Γαλλία, το ετήσιο Σαλόν. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1860, ο Σισλέ βρισκόταν σε καλύτερη οικονομική θέση από τους συναδέλφους του, καθώς έλαβε επίδομα από τον πατέρα του. Το 1866, ο Σισλέ ξεκίνησε σχέση με την Εζενί Λεσκεζέκ (Eugénie Lescouezec, 1834-1898, συνήθως γνωστή ως Marie Lescouezec), Βρετόνη που ζούσε στο Παρίσι. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά: τον Πιερ (γεννημένο το 1867) και τη Ζαν (1869). Turner 2000, pp. 400–401. Εκείνη την εποχή, ο Σισλέ έζησε όχι πολύ μακριά από τη Λεωφόρο Κλισύ και το Café Guerbois, το σημείο συγκέντρωσης πολλών παρισινών ζωγράφων.

Το 1868, οι πίνακές του έγιναν δεκτοί στο Σαλόν, αλλά η έκθεση δεν του απέφερε οικονομική ή κριτική επιτυχία. ούτε και οι επόμενες εκθέσεις. 

Το 1870, ξεκίνησε ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος, στον οποίο σκοτώθηκε ο συνάδελφος και φίλος του Φρεντερίκ Μπαζίλ. Ως αποτέλεσμα του Πολέμου, η επιχείρηση του πατέρα του Σισλέ χρεωκόπησε και το μοναδικό μέσο υποστήριξης του ζωγράφου έγινε η πώληση των έργων του. Για το υπόλοιπο της ζωής του θα ζούσε στη φτώχεια, καθώς οι πίνακές του δεν αυξήθηκαν σημαντικά σε χρηματική αξία παρά μόνον μετά τον θάνατό του. Denvir 2000, p. 265. Περιστασιακά, ωστόσο, ο Σισλέ θα υποστηριζόταν από συμπολίτες του, και αυτό του επέτρεψε, μεταξύ άλλων, να κάνει μερικά σύντομα ταξίδια στη Βρετανία.

Το πρώτο από αυτά πραγματοποιήθηκε το 1874, μετά την πρώτη ανεξάρτητη ιμπρεσιονιστική έκθεση. Το αποτέλεσμα μερικών μηνών που πέρασε κοντά στο Λονδίνο ήταν μια σειρά από σχεδόν είκοσι πίνακες του Άνω Τάμεση κοντά στο Μόουλσεϊ (Molesey), το οποίο αργότερα περιγράφηκε από τον ιστορικό τέχνης Κένεθ Κλαρκ (Kenneth Clark) ως «η τέλεια στιγμή του ιμπρεσιονισμού».

Μέχρι το 1880, ο Σισλέ ζούσε και εργαζόταν στην εξοχή δυτικά του Παρισιού. Στη συνέχεια, αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Μορέ-συρ-Λουάν, κοντά στο δάσος του Φονταινεμπλώ, όπου οι ζωγράφοι της Σχολής της Μπαρμπιζόν είχαν εργαστεί από τις αρχές του αιώνα. Εδώ, όπως είπε η ιστορικός τέχνης Αν Πουλέ (Anne Poulet), «τα απαλά τοπία με τη συνεχώς μεταβαλλόμενη ατμόσφαιρά τους ήταν τέλεια προσαρμοσμένα στο ταλέντο του. Σε αντίθεση με τον Μονέ, δεν αναζήτησε ποτέ το δράμα του ταραγμένου ωκεανού ή το υπέροχο χρωματισμένο τοπίο της Κυανής Ακτής." Poulet 1979, p. 77.

Το 1881, ο Σισλέ πραγματοποίησε ένα δεύτερο σύντομο ταξίδι στη Μεγάλη Βρετανία .

Το 1897, ο Σισλέ και η σύντροφός του επισκέφτηκαν ξανά τη Βρετανία και τελικά παντρεύτηκαν στην Ουαλία στο Ληξιαρχείο του Κάρντιφ στις 5 Αυγούστου.  Διέμειναν στο Πέναρθ , όπου ο Σισλέ ζωγράφισε τουλάχιστον έξι ελαιογραφίες με τη θάλασσα και τους βράχους. Στα μέσα Αυγούστου μετακόμισαν στο ξενοδοχείο Osborne στον κόλπο Λάνγκλαντ στη χερσόνησο Γκάουερ, όπου δημιούργησε τουλάχιστον ένδεκα ελαιογραφίες μέσα και γύρω από τον κόλπο Λάνγκλαντ και το Ρόθερσλέιντ (τότε ονομάζονταν Lady's Cove). Επέστρεψαν στη Γαλλία τον Οκτώβριο. Αυτό ήταν το τελευταίο ταξίδι του Σίσλεϊ στην πατρίδα του. Το Εθνικό Μουσείο του Κάρντιφ διαθέτει δύο από τις ελαιογραφίες του Πέναρθ και Λάνγκλαντ.

Το επόμενο έτος ο Σισλέ υπέβαλε αίτηση για τη χορήγηση της γαλλικής υπηκοότητας, αλλά αυτή απορρίφθηκε. Υποβλήθηκε δεύτερη αίτηση και υποστηρίχθηκε από έκθεση της αστυνομίας, αλλά μεσολάβησε η ασθένειά του, BBC Radio 4 6 November 2008, Misfits in France και ο Σισλέ παρέμεινε Βρετανός υπήκοος μέχρι τον θάνατό του.

Απεβίωσε στις 29 Ιανουαρίου 1899 από καρκίνο του λάρυγγα στο Μορέ-συρ-Λουάν σε ηλικία 59 ετών, λίγους μήνες μετά τον θάνατο της συζύγου του. Η σορός του τάφηκε, μαζί με τη σορό της συζύγου του, στο νεκροταφείο του Μορέ-συρ-Λουάν.

 Έργο 
μικρογραφία| Ατραπός με καστανιές κοντά στο La Celle-Saint-Cloud, 1865
Τα έργα του Σισλέ ως σπουδαστή έχουν χαθεί. Οι πρώτοι πίνακες τοπίων είναι σκοτεινοί, χρωματισμένοι με σκούρες αποχρώσεις καφέ, πράσινα και απαλό μπλε. Εκτελέστηκαν συχνά στο Μαρλύ και στο Σαιν-Κλου. Λίγα είναι γνωστά για τη σχέση του Σισλέ με τους πίνακες του Ουίλιαμ Τέρνερ και του Τζον Κόνσταμπλ, τους οποίους μπορεί να είχε δει στο Λονδίνο, αλλά μερικοί έχουν προτείνει ότι αυτοί οι καλλιτέχνες μπορεί να έχουν επηρεάσει την εξέλιξή του ως ιμπρεσιονιστή ζωγράφου, Turner 2000, p. 401. όπως και οι Γκυστάβ Κουρμπέ  και Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό.
μικρογραφία| Ο Σηκουάνας την ημέρα, 1877, Μουσείο Μαλρώ, Χάβρη
Εμπνεύστηκε από το ύφος και το αντικείμενο των προηγούμενων σύγχρονων ζωγράφων Καμίλ Πισαρό και Εντουάρ Μανέ.  Μεταξύ των ιμπρεσιονιστών, ο Σισλέ επισκιάστηκε από τον Μονέ, του οποίου το έργο μοιάζει σε ύφος και θεματολογία, αν και τα εφέ του Σίσλεϊ είναι πιο ήπια. Bomford et al. 1990, p. 203. Περιγράφεται από τον ιστορικό της τέχνης Ρόμπερτ Ρόζενμπλουμ ότι έχει "σχεδόν έναν γενικό χαρακτήρα, μια απρόσωπη ιδέα εγχειριδίου για μια τέλεια ιμπρεσιονιστική ζωγραφική", Rosenblum 1989, p. 306. το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονη ατμόσφαιρα και ο ουρανός του είναι πάντα εντυπωσιακός. Επικεντρώθηκε στο τοπίο πιο σταθερά από οποιονδήποτε άλλον ιμπρεσιονιστή ζωγράφο.

Μεταξύ των πιο γνωστών έργων του Σισλέ είναι ο Δρόμος στο Μορέ και το Αμμόλοφοι, που ανήκουν και τα δύο στο Art Institute of Chicago, και το Η γέφυρα στο Μορέ-συρ-Λουάν, που παρουσιάστηκε στο Μουσείο Ορσέ του Παρισιού. Ο πίνακας Allée des peupliers de Moret έχει κλαπεί τρεις φορές από το Musée des Beaux-Arts στη Νίκαια - μία φορά το 1978 όταν έγινε αντικείμενο δανεισμού στη Μασσαλία (ανακτήθηκε λίγες μέρες αργότερα από τους υπονόμους της πόλης), ξανά στο 1998 (όταν ο επιμελητής του μουσείου καταδικάστηκε για κλοπή και φυλακίστηκε για πέντε χρόνια με δύο συνεργούς), και τελικά τον Αύγουστο του 2007 (στις 4 Ιουνίου 2008 η γαλλική αστυνομία το ανακάλυψε και τρεις άλλους κλεμμένους πίνακες σε ένα φορτηγό στη Μασσαλία). 

Ανακαλύφθηκε μεγάλος αριθμός ψεύτικων Σισλέ. Ο Σισλέ παρήγαγε περίπου 900 ελαιογραφίες, περίπου 100 παστέλ και πολλά άλλα σχέδια. Alfred Sisley, page 82, François Daulte, Alfred Sisley, Cassell, 1988. 

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου (1933-1945), ένας αριθμός έργων του Σισλέ κατασχέθηκαν από εβραίους συλλέκτες τέχνης από τους Ναζί ή τους πράκτορές τους ως τμήμα της μαζικής λεηλασίας περιουσιών  Εβραίων που προηγήθηκε του Ολοκαυτώματος. Στις 18 Ιουνίου 2004, ο πίνακάς του Soleil de printemps, le Loing (1892) αποκαταστάθηκε στην οικογένεια του Louis Hirsch, σε τελετή στο Παρίσι.   

Το 2008 ξέσπασε διαφωνία μεταξύ του Αλαίν Ντρεϊφύς (Alain Dreyfus), έμπορου τέχνης στην Ελβετία, και του οίκου δημοπρασιών Christie's για τον πίνακα ζωγραφικής πρώτη ημέρα της άνοιξης  του Σισλέ στο Μορέ, τον οποίο διεκδίκησε η οικογένεια Lindon στο δικαστήριο του Παρισιού. Ο Ντρεϊφύς είπε ότι ο οίκος Christie's δεν είχε εξετάσει επαρκώς την ιστορία ή την προέλευση του έργου, προτού το θέσει προς πώληση.  

Επίσης, το 2008, το Bateux en Réparation Saint Saint Mammès (1885) αναγνωρίστηκε ότι είχε γίνει αντικείμενο λαφυραγώγησης από τους Ναζί και αποτέλεσε θέμα διευθέτησης με τους κληρονόμους του Μπέννο και του Φράνσις Μπερνστάιν που τον κατείχαν πριν από τη ναζιστική κατοχή.

Πολλοί πίνακες του  Σισλέ, όπως το Winter Landscape, ήταν γνωστό ότι λαφυραγωγήθηκαν από τη ναζιστική οργάνωση γνωστή ως ERR και εξακολουθούν να μην έχουν βρεθεί. 

Το Γερμανικό Ίδρυμα χαμένων αντικειμένων Τέχνης έχει 24 καταχωρίσεις για τον Σισλέ. 

 Λεωφόρος καστανιάς κοντά στο La Celle-Saint-Cloud (1865)
 Άποψη της Μονμάρτρης από το cite des Fleurs (1869)
 Η γέφυρα στο Villeneuve-la-Garenne (1872)
 Πλοίο προς Ιλ ντε λα Λαγκ - Flood (1872)
 La Grande-Rue, Argenteuil (περ. 1872)
 Πλατεία στο Argenteuil (Rue de la Chaussee) (1872)
  (1872)
 Chemin de la Machine, Louveciennes (1873)
   (1873)
 Bridge στο Hampton Court (1874)
 Molesey Weir - Πρωί (1874)
 Regatta στο Molesey (1874)
 Under Hampton Court Bridge (1874)
 Η Ταράτσα στο Saint-Germain, Άνοιξη (1875)
 Τα Μικρά Λιβάδια την Άνοιξη, (περίπου 1881)

 Φωτοθήκη 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφικές αναφορές 

 Bomford, David, Jo Kirby, John Leighton, Ashok Roy και Raymond White (1990). Impressionism. Λονδίνο: Εθνική Πινακοθήκη.ISBN 0-300-05035-6
 Daulte, F. (1959). Κατάλογος Alfred Sisley raisonnee de l'oeuvre peint
 Denvir, Β. (2000). ΤThe Chronicle of Impressionism: An Intimate Diary of the Lives and World of the Great Artists. Λονδίνο: Τάμεσης & Χάντσον.OCLC 43339405
 Poulet, AL, & Murphy, AR (1979). Corot to Braque: French Paintings from the Museum of Fine Arts, Boston . Βοστώνη: Το Μουσείο.ISBN 0-87846-134-5
 Reed, Nicholas, (2008). Sisley on the Thames and the Welsh Coast. . Lilburne Press.ISBN 978-1-901167-20-7
 Rosenblum, Robert (1989). Paintings in the Musée d'Orsay. Νέα Υόρκη: Stewart, Tabori & Chang.ISBN 1-55670-099-7
 Turner, J. (2000). From Monet to Cézanne: late 19th-century French artists.. Grove Art. Νέα Υόρκη: St Martin's Press.ISBN 0-312-22971-2

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Alfred Sisley.org
 Έργα ζωγραφικής του Sisley 

 Ιμπρεσιονισμός : μια εκατονταετής έκθεση, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, 12 Δεκεμβρίου 1974 - 10 Φεβρουαρίου 1975, πλήρως ψηφιοποιημένο κείμενο από τις βιβλιοθήκες του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης

Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Θάνατοι στη Γαλλία
Κατηγορία:Γάλλοι αγγλικής καταγωγής
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις