Αιδοίων Μονόλογοι

Το "Αιδοίων μονόλογοι" είναι ένα σπονδυλωτό θεατρικό έργο που γράφτηκε από την Ιβ Ένσλερ, και έκανε πρεμιέρα στο Κέντρο Τεχνών HERE, της Νέας Υόρκης. Το έργο διερευνά συναινετικές και μη συναινετικές σεξουαλικές εμπειρίες, εικόνα σώματος, ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων, άμεσες και έμμεσες συναντήσεις με αναπαραγωγή, κολπική φροντίδα, περιόδους εμμήνου ρύσεως, σεξουαλική εργασία, και πολλά άλλα θέματα μέσω των ματιών γυναικών με ποικίλες ηλικίες, φυλές, σεξουαλικότητες και άλλα διαφορές.

Ο Τσαρλς Ίσεργουντ από τους New York Times χαρακτήρισε το έργο "ίσως την πιο σημαντική εκδοχή του πολιτικού θεάτρου της τελευταίας δεκαετίας".

Το 2018, οι The New York Times δήλωσαν ότι "Δεν έχει υπάρξει μία πρόσφατη ωριαία παράσταση με μεγαλύτερη επίδραση παγκοσμίως" σε ένα άρθρο "Η μεγάλη δουλειά συνεχίζεται: Τα 25 καλύτερα αμερικανικά έργα από το Άγγελοι στην Αμερική".

Η Ένσλερ πρωταγωνίστησε τόσο στην πρεμιέρα στο HERE όσο και στην πρώτη παραγωγή εκτός Μπρόντγουεϊ, η οποία ήταν παραγωγή των Ντέιβιντ Στόουν, Νίνα Έσμαν, Νταν Μάρκλεϊ, Όμιλου Araca, Γουίλα Σάλιτ και το θεάτρου West Side. Όταν αποχώρησε από το έργο, τους μονόλογους έπαιξαν τρεις διάσημες ηθοποιοί. Το έργο έχει ανέβει σε θέατρα σε όλο τον κόσμο και μία τηλεοπτική εκδοχή με την Ένσλερ βγήκε από το κανάλι καλωδιακής τηλεόρασης HBO. Το 1998, η Ένσλερ και άλλοι, συμπεριλαμβανομένης της Γουίλα Σάλιτ, παραγωγού της εταιρείας παραγωγής Westside Theatre, ξεκίνησαν το V-Day, ένα παγκόσμιο μη κερδοσκοπικό κίνημα που έχει συγκεντρώσει πάνω 100 εκατομμύρια δολάρια για ομάδες που εργάζονται για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών,μέσω των κερδών του Αιδοίων Μονόλογοι.

Το 2011 στην Ένσλερ απονεμήθηκε το Βραβείο Isabelle Stevenson στα 65α Βραβεία Tony, το οποίο αναγνωρίζει ένα άτομο από την θεατρική κοινότητα που έχει συμβάλει ουσιαστικά με εθελοντικό χρόνο και προσπάθεια εκ μέρους ανθρωπιστικών, κοινωνικών υπηρεσιών ή φιλανθρωπικών οργανώσεων. Η Ένσλερ έλαβε αυτό το βραβείο για τη δημιουργία του μη κερδοσκοπικού κινήματος V-Day που συγκεντρώνει χρήματα και εκπαιδεύει το κοινό σχετικά με τη βία εναντίον όλων των γυναικών και των κοριτσιών και τις προσπάθειες να τη σταματήσει.

 Ιστορία 
Η Ιβ Ένσλερ έγραψε το πρώτο προσχέδιο των μονολόγων το 1996 (υπήρξαν αρκετές αναθεωρήσεις από τότε) μετά από συνεντεύξεις που πραγματοποίησε με 200 γυναίκες σχετικά με τις απόψεις τους για το σεξ, τις σχέσεις και τη βία κατά των γυναικών. Οι συνεντεύξεις ξεκίνησαν ως περιστασιακές συνομιλίες με τις φίλες της, οι οποίες στη συνέχεια ανέφεραν ιστορίες που τους είχαν πει φίλες τους και αυτό ξεκίνησε μία συνεχιζόμενη αλυσίδα παραπομπών. Σε συνέντευξή της στο Women.com, η Ένσλερ είπε ότι η γοητεία της με κολπίσκους ξεκίνησε λόγω του ότι «μεγάλωσε σε μία βίαιη κοινωνία». "Η χειραφέτηση των γυναικών συνδέεται βαθιά με τη σεξουαλικότητά τους." Δήλωσε επίσης, "Έχω εμμονή με τις γυναίκες που κακοποιούνται και βιάζονται και με την αιμομιξία. Όλα αυτά τα πράγματα συνδέονται βαθιά με τους κόλπους μας."

Η Ένσλερ έγραψε το κείμενο για να "γιορτάσει τον κόλπο". Η Ένσλερ δηλώνει ότι το 1998, ο σκοπός του έργου άλλαξε από έναν εορτασμό κόλπων και θηλυκότητας σε ένα κίνημα για να σταματήσει η βία κατά των γυναικών. Αυτή ήταν η αρχή του κινήματος V-Day που συνεχίζεται ισχυρά κάθε χρόνο από τότε και έχει μετατραπεί σε παγκόσμιο φαινόμενο και μία πολύ επιτυχημένη μη κερδοσκοπική οργάνωση.

Το έργο άνοιξε στο Κέντρο Τεχνών HERE]της Νέας Υόρκης στις 3 Οκτωβρίου 1996, με ένα περιορισμένο αριθμό παραστάσεων που είχε προγραμματιστεί να λήξει στις 15 Νοεμβρίου αλλά επεκτάθηκε έως τις 31 Δεκεμβρίου. Το έργο κέρδισε δημοτικότητα μέσω εξαντλημένων παραστάσεων, κάλυψης από τα μέσα και από στόμα σε στόμα. "Το 2001, η V-Day ξεπούλησε στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης με περισσότερους από εβδομήντα ηθοποιούς να παίζουν. Το βράδυ συγκέντρωσε 1 εκατομμύριο δολάρια για ομάδες που εργάζονται για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών." 

Αφού το "Αιδοίων Μονόλογοι" έκανε το ντεμπούτο του το 1996, γρήγορα έγινε επιτυχία. Σύντομα, το σπονδυλωτό έργο της Ίβ Ένσλερ είχε αποφοιτήσει από το off-off Broadway στο Madison Square Garden και σε κολεγιακές παραστάσεις σε όλο τον κόσμο."https://www.washingtonpost.com/national/health-science/a-play-that-hopes-to-smash-the-stigma-surrounding-mental-illness/2019/04/26/dcd13a46-65ee-11e9-a1b6-b29b90efa879_story.html

Το 2004 πραγματοποιήθηκε η πρώτη παράσταση του Αιδοίων Μονόλογοι μόνο με διεμφυλικούς ηθοποιούς, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ Beautiful Daughters (2006) , το οποίο εμφανίζει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η παραγωγή με τους διεμφυλικούς ηθοποιούς. Οι μονόλογοι διαβάστηκαν από δεκαοκτώ σημαντικές διεμφυλικές γυναίκες και συμπεριλήφθηκε ένας νέος μονόλογος που περιστρέφεται γύρω από τις εμπειρίες και τους αγώνες των διεμφυλικών γυναικών.

Το έργο προσαρμόστηκε επίσης σε ένα έργο στη γλώσσα Μαράθι, που ονομάζεται Yonichya Maneechya Gujagoshti από τη φεμινίστρια συγγραφέα-ακτιβίστρια Vandana Khare το έτος 2009.

Η Gabriela Youth, η μοναδική εθνική δημοκρατική μαζική οργάνωση νεαρών γυναικών στις Φιλιππίνες, προσάρμοσε επίσης το έργο σε μία θεατρική παράσταση στη γλώσσα Ταγκάλογκ με τίτλο "Ang Usapang Puke" με τα μέλη-φοιτητές της από το Πολυτεχνείο των Φιλιππίνων το 2018.

 Περίληψη υπόθεσης 
Το Αιδοίων Μονόλογοι αποτελείται από διάφορους προσωπικούς μονόλογους που διαβάζονται από μία ποικίλη ομάδα γυναικών. Αρχικά, η Ιβ Ένσλερ ερμήνευε κάθε μονόλογο, επόμενες παραστάσεις παίζονταν με τρεις ηθοποιούς και πιο πρόσφατες εκδοχές παίζονται με διαφορετική ηθοποιό για κάθε ρόλο. Κάθε ένας από τους μονόλογους ασχολείται με μία πτυχή της γυναικείας εμπειρίας, αγγίζοντας θέματα όπως το Σεξ, η σεξουαλική εργασία, η εικόνα του σώματος, η αγάπη, ο βιασμός, η εμμηνόρροια, ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων, ο αυνανισμός, η γέννηση, ο οργασμός, τα διάφορα κοινά ονόματα για τον κόλπο ή απλά ως φυσική όψη του σώματος. Ένα επαναλαμβανόμενο θέμα σε όλο το έργο είναι ο κόλπος ως εργαλείο γυναικείας ενδυνάμωσης και η απόλυτη ενσωμάτωση της ατομικότητας.

Ορισμένοι μονόλογοι περιλαμβάνουν :

 Ήμουν δώδεκα, η μητέρα μου με χαστούκισε : μία χορωδία που περιγράφει την πρώτη εμμηνορροϊκή περίοδο πολλών νέων γυναικών και κοριτσιών
 Μαλλιά, ένα κομμάτι στο οποίο μια γυναίκα συζητά πώς ο σύζυγός της την απάτησε επειδή είχε αρνηθεί να ξυρίσει τις ηβικές τρίχες της, επιτρέποντάς της τελικά να δει ότι δεν πρέπει να έχει σημασία αν επιλέγει να ξυρίσει ή όχι, και ότι «οι τρίχες είναι εκεί για κάποιο λόγο".
 Το Άγριο Αιδοίο μου, στην οποία μια γυναίκα κομπάζει χιουμοριστικά για τις αδικίες που έγιναν εναντίον του κόλπου, όπως τα ταμπόν, τον καθαρισμό του κόλπου και τα εργαλεία που χρησιμοποιούν οι γυναικολόγοι.
 Το My Vagina Was My Village, ένας μονόλογος που συγκεντρώθηκε από τις μαρτυρίες Βοσνίων γυναικών που κακοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια πολέμου του πολέμου.
 Το Little Coochie Snorcher That Could, στο οποίο μια γυναίκα θυμάται αναμνήσεις τραυματικών σεξουαλικών εμπειριών στην παιδική της ηλικία και μία αυτο-περιγραφόμενη «θετική θεραπευτική» σεξουαλική εμπειρία στα εφηβικά της χρόνια με μία ηλικιωμένη γυναίκα. Αυτό το συγκεκριμένο σκετς προκάλεσε οργή, πολλές αντιπαραθέσεις και κριτικές λόγω του περιεχομένου της, μεταξύ των οποίων η πιο διάσημη είναι η διαμάχη του Robert Swope (βλ. Παρακάτω). Στην αρχική έκδοση είναι 13 ετών, αλλά οι νεότερες εκδόσεις άλλαξαν την ηλικία της σε 16. Περιλάμβανε επίσης αρχικά τη γραμμή, "Αν ήταν βιασμός, ήταν καλός βιασμός", ο οποίος αφαιρέθηκε από τις νεότερες εκδόσεις.
 Reclaiming Cunt, ένα κομμάτι που διηγείται μια γυναίκα που δείχνει ότι η ίδια η λέξη "μουνί" είναι μια ενδυναμωτική λέξη όταν ανακτάται, παρά την ιστορία της με ανησυχητικές χροιές.
 Η γυναίκα που ήθελε να κάνει τους κόλπους ευτυχισμένους, στην οποία μία εργαζόμενη στον τομέα του σεξ για γυναίκες συζητά τις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της καριέρας της και την αγάπη της στο να χαρίζει στις γυναίκες ευχαρίστηση. Σε αρκετές παραστάσεις έρχεται συχνά στο τέλος του έργου, κυριολεκτικά κορυφώνοντας με μία φωνητική επίδειξη ενός «τριπλού οργασμού».
 Επειδή του άρεσε να το βλέπει, στο οποίο μια γυναίκα περιγράφει πώς πίστευε ότι ο κόλπος της ήταν άσχημος και ντρεπόταν ακόμη και να τον σκεφτεί, αλλά άλλαξε γνώμη λόγω μιας σεξουαλικής εμπειρίας με έναν άνδρα που ονομάζεται Μπομπ, ο οποίος ήθελε να περάσει ώρες κοιτάζοντας το.
 Ήμουν εκεί στο δωμάτιο, ένας μονόλογος στον οποίο η Ιβ Ένσλερ περιγράφει τη γέννηση της εγγονής της με γραφικές λεπτομέρειες και θετική έκπληξη.

Κάθε χρόνο προστίθεται ένας νέος μονόλογος για να επισημανθεί ένα τρέχον ζήτημα που επηρεάζει τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Το 2003, για παράδειγμα, η Ένσλερ έγραψε ένα νέο μονόλογο, με την ονομασία Κάτω από τη Μπούργκα, σχετικά με την κατάσταση των γυναικών στο Αφγανιστάν υπό την κυριαρχία των Ταλιμπάν. Το 2004, η Ένσλερ έγραψε επίσης έναν μονόλογο με τίτλο They Beat the Girl Out of My Boy. . . Ή προσπάθησαν να το κάνουν, μετά από συνεντεύξεις με μία ομάδα γυναικών των οποίων η ταυτότητα φύλου διέφερε από το αντίστοιχο φύλο κατά τη γέννηση. Κάθε V-Day, χιλιάδες φιλανθρωπικές τοπικές παραγωγές ανεβαίνουν για να συγκεντρώσουν κεφάλαια για τοπικές ομάδες, καταφύγια και κέντρα κρίσης που εργάζονται για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών.

 V-Day 
Το V-Day είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός 501 (c) (3)  που διανέμει κεφάλαια σε εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς και προγράμματα βάσης που εργάζονται για να σταματήσουν τη βία εναντίον κοριτσιών και γυναικών. Το Αιδοίων Μονόλογοι είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του κινήματος V-Day, του οποίου οι συμμετέχοντες ανεβάζουν φιλανθρωπικές παραστάσεις ή / και φιλοξενούν άλλες σχετικές εκδηλώσεις στις κοινότητές τους. Τέτοιες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται παγκοσμίως κάθε χρόνο μεταξύ 1ης Φεβρουαρίου και 30ής Απριλίου, εκ των οποίων πολλές και σε πανεπιστημιουπόλεις. Όλες οι παραστάσεις πρέπει να ακολουθούν το ετήσιο σενάριο που δίνει η V-Day ειδικά για τις παραγωγές της V-Day του έργου Αιδοίων Μονόλογοι. Ο οργανισμός V-Day ενθαρρύνει τις παραγωγές να συμπεριλάβουν όσο το δυνατόν περισσότερους διαφορετικούς ηθοποιούς. Με τουλάχιστον 5 ηθοποιούς που απαιτούνται από το V-Day, ο οργανισμός δεν έχει μέγιστο όριο στον αριθμό των ηθοποιών που μπορούν να συμπεριληφθούν στις παραγωγές και ενθαρρύνει τη συμπερίληψη όσο το δυνατόν περισσότερων ηθοποιών. Οι παραστάσεις γενικά ωφελούν κέντρα κρίσης βιασμού και καταφύγια για γυναίκες, καθώς και παρόμοια κέντρα με πόρους για γυναίκες και κορίτσια που βιώνουν βία εναντίον τους.

Στις 21 Φεβρουαρίου 2004, η Ιβ Ένσλερ σε συνεργασία με τη Τζέιν Φόντα και την Deep Stealth Productions δημιούργησαν και σκηνοθέτησαν την πρώτη παράσταση  του Αιδοίων Μονόλογοι με αναγνώσεις από δεκαοκτώ αξιόλογες τρανσέξουαλ και συμπεριλαμβανομένου ενός νέου μονόλογου που τεκμηριώνει τις εμπειρίες των τρανσέξουαλ γυναικών. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε σχέση με το "LA V-DAY Μέχρι να Σταματήσει η Βία" με μονόλόγους που τεκμηριώνουν τη βία κατά των τρανσέξουαλ. Από αυτό το ντεμπούτο, πολλές παραγωγές πανεπιστημίου και κολεγίου έχουν συμπεριλάβει αυτά τα τρία "Transgender Monologues". Το Beautiful Daughter (2006) είναι ένα ντοκιμαντέρ για το καστ της πρώτης παράστασης από τρανς γυναίκες.

 Υποστήριξη 
Ένα άρθρο στο περιοδικό Signs της Κριστίν Κούπερ ξεκινά δίνοντας συγχαρητήρια στο Αιδοίων Μονόλογοι για τις φιλανθρωπικές παραστάσεις που έγιναν μέσα στα πρώτα έξι χρόνια (1998–2004). Αυτές οι παραστάσεις συγκέντρωσαν πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια, εκ των οποίων το 85 τοις εκατό δόθηκε σε λαϊκές οργανώσεις βάσης που καταπολεμούν τη βία κατά των γυναικών.

 Κριτική 

 Κριτική από φεμινίστριες 
Το Αιδοίων Μονόλογοι έχει επικριθεί από ορισμένους στο φεμινιστικό κίνημα, συμπεριλαμβανομένων των φεμινιστών υπέρ του σεξ και των ατομικιστικών φεμινιστών. Η θετική σεξουαλική φεμινίστρια Μπέτυ Ντόντσον, συγγραφέας πολλών βιβλίων σχετικά με τη γυναικεία σεξουαλικότητα, είδε το έργο ως μια στενή και περιοριστική άποψη της σεξουαλικότητας. Η βασική ανησυχία της Ντόντσον φάνηκε να είναι η έλλειψη του όρου "κλειτορίδα" καθ' όλη τη διάρκεια του έργου. Πιστεύει ότι το έργο στέλνει ένα μήνυμα ότι ο κόλπος είναι το κύριο όργανο του σεξ και όχι η κλειτορίδα. Υπάρχει επίσης κριτική για το Αιδοίων Μονόλογοι σχετικά με τη σύμπλεξη των κόλπων ως γυναικών, πιο συγκεκριμένα για το μήνυμα του έργου ότι οι γυναίκες είναι οι κόλποι τους, όπως υποστηρίζουν οι Σούζαν Μπελ και Σούζαν Ρέβερμπι, «Γενιές φεμινιστών υποστηρίζουν ότι εμείς είμστε κάτι περισσότερο από το σώμα μας, περισσότερο από έναν κόλπο ή «το φύλο». Ωστόσο, το TVM ξαναγράφει την πολιτική των γυναικών στο σώμα μας, μάλιστα μόνο στους κόλπους μας». Η εστίαση στις γυναίκες που βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα από τους κόλπους τους, λένε πολλοί, μοιάζει περισσότερο με μια ομάδα αύξησης της επίγνωσης του Δεύτερου Κύματος και όχι μια πρωτοποριακή, διατομική, ακρογωνιαίος λίθος του Τρίτου Κύματος.

 Κριτική ότι είναι κατά των διεμφυλικών 
Λόγω του ότι ο τίτλος και το περιεχόμενο του Αιδοίων Μονόλογοι επικεντρώνεται στο σώμα, το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο επέλεξε να αλλάξει την παραγωγή του σε μία νέα παράσταση με όλα τα πρωτότυπα κομμάτια, δίνοντας στην παραγωγή το όνομα του Breaking Ground Monologues. Παρόλο που τα μέλη της Πρωτοβουλίας Γυναικών του Αμερικανικού Πανεπιστημίου πιστεύουν ότι η παράσταση ήταν επαναστατική τη δεκαετία του 1990, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η εξίσωση του να έχεις έναν κόλπο με το να είναι γυναίκα δεν είναι μία ακριβής απεικόνιση της σημερινής γυναικείας κατάστασης, υποδηλώνοντας ότι το Αιδοίων Μονολόγοι συνεχίζει να διαιωνίζει το δυαδικό φύλο και να σβήνει την ταυτότητα εκείνων που είναι μη-δυαδικό φύλο.

Το 2015 μία φοιτητική οργάνωση στο Κολέγιο Μάουντ Χολιόκ ακύρωσε την ετήσια παράσταση του έργου της επειδή, κατά τη γνώμη της, δεν περιελάμβανε επαρκώς διεμφυλικά άτομα. «Στον πυρήνα του», είπε η Έριν Μέρφι, πρόεδρος της θεατρικής ομάδας του σχολείου, «η παράσταση προσφέρει μία εξαιρετικά στενή απεικόνιση για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα. … Το φύλο είναι μία ευρεία και ποικίλη εμπειρία, η οποία δεν μπορεί απλώς να μειωθεί σε βιολογικές ή ανατομικές διακρίσεις και πολλοί από εμάς που έχουμε συμμετάσχει στην παράσταση αισθανόμαστε όλο και πιο άβολα παρουσιάζοντας υλικό που είναι εγγενώς απλουστευτικό και αποκλειστικό." Το παραδοσιακά γυναικείο κολέγιο είχε αρχίσει να δέχεται διεμφυλικές γυναίκες τον προηγούμενο χρόνο, αλλά το κολέγιο αρνήθηκε ότι αυτό είχε καμία σχέση με την απόφαση να διακόψει τις ετήσιες παραστάσεις του έργου.

 Κριτική για αποικιοκρατία 
Η Κιμ Χαλ, καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο κρατικό πανεπιστήμιο Appalachian, επικρίνει περαιτέρω το έργο, ιδιαίτερα τα τμήματα που ασχολούνται με τις γυναίκες στις αναπτυσσόμενες χώρες, για τη συμβολή τους στις «αποικιοκρατικές αντιλήψεις των μη δυτικών γυναικών» Kim Q. Hall, "Queerness, Disability and The Vagina Monologues," Hypatia – Volume 20, Number 1, Winter 2005, pp. 99-119, όπως το κομμάτι «Ο κόλπος μου ήταν το χωριό μου.» " Παρόλο που υποστηρίζει ειλικρινείς συζητήσεις σχετικά με το σεξ, η Χαλ επαναφέρει πολλές από τις ίδιες κριτικές με φεμινίστριες χρώματος σχετικά με το λευκό προνόμιο μεταξύ των φεμινιστών δεύτερου κύματος: «πρόωρες λευκές φεμινιστικές υποθέσεις και εορτασμοί μιας παγκόσμιας« αδελφότητας».

Στο Αιδοίων Μονόλογοι, οι απεικονίσεις σεξουαλικής βίας περιγράφονται μέσω κυρίως μη λευκών και μη αμερικανικών επικεντρωμένων ιστοριών, όπως δηλώνει η Σριμάτι Μπάσου, "Ενώ μερικές από αυτές τις μορφές βίας, όπως η σεξουαλική επίθεση και η δυσφήμιση των γεννητικών οργάνων, απεικονίζονται σε τοποθεσίες στις ΗΠΑ, η βία είναι το πρωταρχικό μέσο με το οποίο επικαλείται το «παγκόσμιο», τον βασικό τρόπο για την αναζήτηση εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτές οι παγκόσμιες τοποθεσίες χρησιμεύουν για να υποδηλώσουν τον τρόμο που χρησιμοποιείται για να κρατήσει το γέλιο σε ισορροπία, να επικυρώσει τη σοβαρότητα της επιχείρησης, ενώ τα κομμάτια του "κόλπου" συνδέονται πιο άμεσα με την ευχαρίστηση και τη σεξουαλικότητα και βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες".

Το 2013, για το V-Day το Πανεπισήμιο Κολούμπια αποφάσισε να σκηνοθετήσει το έργο με ένα σύνολο ηθοποιών αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από μη λευκές γυναίκες λόγω της λανθασμένης παρουσίασης. Και αυτή η απόφαση ήταν αμφιλεγόμενη.

 Κοινωνική συντηρητική κριτική 
Το έργο έχει, επίσης, επικριθεί από κοινωνικούς συντηρητικούς, όπως η Αμερικανική Εταιρεία για την Άμυνα της Παράδοσης, την Οικογένεια και την Ιδιοκτησία (TFP) και το Δίκτυο Διαφωτισμένων Γυναικών. Το TFP κατήγγειλε το έργο ως «ένα κομμάτι γεμάτο σεξουαλικές συναντήσεις, λαχτάρα, γραφικές περιγραφές αυνανισμού και λεσβιακής συμπεριφοράς», προτρέποντας μαθητές και γονείς να διαμαρτυρηθούν. Μετά το TFP και άλλες διαμαρτυρίες, οι παραστάσεις ακυρώθηκαν σε δεκαέξι καθολικά κολέγια. Το Πανεπιστήμιο του Σεντ Λούις αποφάσισε να μην εγκρίνει την παραγωγή του 2007, υποστηρίζοντας ότι η ετήσια εκδήλωση γινόταν σταδιακά "περιττή". Η απάντηση της πανεπιστημιακής φεμινιστικής οργάνωσης υπό την καθοδήγηση των φοιτητών ήταν να συνεχίσει την παραγωγή σε μία τοποθεσία εκτός πανεπιστημιούπολης.

 Κριτική του Robert Swope 
Το 2000, ο Robert Swope, συντηρητικός συντελεστής σε μια εφημερίδα του Πανεπιστημίου Georgetown, The Hoya, έγραψε ένα άρθρο επικριτικό για το έργο. Πρότεινε ότι υπήρχε αντίφαση μεταξύ της προώθησης της ευαισθητοποίησης σχετικά με τον βιασμό κατά την V-Day και του μονόλογου "The Little Coochie Snorcher That Could", στην οποία μια ενήλικη γυναίκα θυμάται ότι της δώθηκε αλκοόλ και βιάστηκε νόμιμα στα 13 από μία 24χρονη γυναίκαhttp://mcadams.posc.mu.edu/blog/TVMscript2006.pdf ως θετική, θεραπευτική εμπειρία, τερματίζοντας το κείμενο με την διακήρυξη "Ήταν καλός βιασμός". Η κατακραυγή από τους υποστηρικτές του έργου είχε ως αποτέλεσμα να απολυθεί ο Swope από το προσωπικό του Hoya, προτού ακόμη δημοσιευτεί το κομμάτι. Ο Swope είχε προηγουμένως επικρίνει το έργο σε ένα άρθρο που έγραψε με τίτλο "Georgetown Women's Center: Απαραίτητο περιουσιακό στοιχείο ή ακατάλληλη δαπάνη;" Η απόλυση του έλαβε σημαντική συντακτική κάλυψη στα The Wall Street Journal, Salon, National Review, Atlantic Monthly, The Washington Times, The Weekly Standard και από την Γουέντυ ΜακΕλρόυ της iFeminists.

 Βιβλιογραφικές αναφορές 

 εξωτερικοί σύνδεσμοι 


 "Here Are One Billion Reasons to Get Up and Dance on Valentine's Day" – Glamour magazine, February 13, 2014
 The Vagina Monologues at Random House
 The Vagina Monologues at the Internet Off-Broadway Database
 China mainland premiere (March 2009)
 Official UK Page
 Video of Eve Ensler performing an excerpt from The Vagina Monologues. Presented February 2004 at the TED Conference in Monterey, CA. Duration: 21:11
 The Missing Vagina Monologue and Beyond. October 2000. Women's Health Edition-Sojourner, 2001. Journal of G&L Psychotherapy. Mayer Rokitansky Kuster Hauser Syndrome(MRKH)
 Pamela Grossman (19 April 2000). Down the Vagina Trail. Salon.com
 Eve Ensler – Downstage Center interview at American Theatre Wing.org, October 2006
 Eve Ensler Q&A 
 "Eve Ensler on "good" bodies and bad politics - Mother Jones
 Eve Ensler talks about her latest book Insecure at Last: Losing It in Our Security-Obsessed World , 10 October 2006 (video)
 CNN-Time magazine series "America's Best" profiles Ensler. September 2001.
 Ensler's September 2007 article in Glamour magazine 
 The Vagina Monologues Text 
 Eve Ensler on V-Day's 10th Anniversary on Democracy Now February 15, 2008
 Victory Over Violence – For Women and Men – Alternet April 25, 2008 
 V To The 10th! - Fundraising Success – January, 01, 2008
 The Vagina Monologues Turns Ten, The Times, 15 April 2008

 Κριτική 

 Camille Paglia την V-Day
 Η Christina Hoff Sommers στο V-Day συναντά το P-Day
 Ένα άρθρο της Harriet Lerner σχετικά με την κατάχρηση της λέξης "κόλπος" στο έργο της Ensler και τον πολιτισμό γενικότερα
 Χειροκροτώντας τον βιασμό στο Τζωρτζτάουν
 Αιδοίων Μονόλογοι στο HBO.com


Κατηγορία:Αμερικανικά θεατρικά έργα
Κατηγορία:1996
Κατηγορία:Ανθρώπινο γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα