Αλέξανδρος Μολλιέρος

Ο Αλέξανδρος ΜολλιέροςΚατάλογος Φιλελλήνων Ερρίκου Φορνέζη, σελ. 182, Εβδομάς (Πιερ Αλεξάντρ Ζαν Μολιέρ) (Pierre Alexandre Jean Mollière) (Ορλεάνη, 26 Μαΐου 1800 - Παρίσι , 6 Ιουλίου 1850) ήταν Γάλλος στρατηγός του 19ου αιώνα.

 Βιογραφία 
Ένας απλός εθελοντής στρατιώτης σε ηλικία είκοσι τεσσάρων ετών, στο κανονικό ελληνικό πεζικό, τότε αξιωματικός στην ιερή παρέα των Φιλελλήνων, είχε γίνει τακτικός αξιωματικός του στρατηγού Φαβιέρου, βοηθός του στρατοπέδου του στρατηγού Trézel, και τέλος διοικητής τάγματος στο γενικό προσωπικό του ελληνικού στρατού. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Αθήνας από τον Ρεσίτ Πασά, κατάφερε να εισβάλει στην Ακρόπολη με τη δύναμη των Φιλελλήνων.

Μια μέρα, στην Αθήνα, δύο γρεναδιέροι θα διασώσουν, κοντά στις τουρκικές γραμμές, τον πληγωμένο διοικητή Ρομπέρτ. Αυτή η πράξη αφοσίωσης ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, και οι δύο στρατιώτες φέρνουν τον ηγέτη τους ζωντανό στην ακρόπολη. Από αυτούς τους δύο άντρες, ένας ήταν ο Μολλιέρος, ο οποίος έγινε αξιωματικός λίγες μέρες αργότερα. Μια άλλη μέρα, ο στρατηγός Φαβιέρος μαθαίνει ότι οι Έλληνες εξαντλούνται από πυρομαχικά στις μπροστινές θέσεις. Δημιούργησε ένα τάγμα 750 ανδρών, έχοντας δώσει σε κάθε στρατιώτη 25 λίβρες μπαρούτι και τους οδήγησε στα χαρακώματα μέσα στο πυρ του εχθρού, ο οποίος είχε παραταγμένους 8.000 άντρες. Ο Μολιέρος ήταν επικεφαλής αυτής της επικίνδυνης επιχείρησης.

Το 1827, ο Μολλιέρος συμμετείχε στις μάχες στην κεντρική Ελλάδα και στη συνέχεια συμμετείχε στην αποστολή στη Χίο, όπου ήταν ο πρώτος που αποβιβάστηκε κοντά στις τουρκικές θέσεις. Το επόμενο έτος πήρε μέρος της αποστολής στον Τσεμέ στη Μικρά Ασία .

Το 1830, ο Μολλιέρος δεν δίστασε να αφήσει τη λαμπρή του θέση ως ανώτερος αξιωματικός στον ελληνικό στρατό, για να αποδεχθεί τη μέτρια θέση του υπολοχαγού στον γαλλικό στρατό.

 Αλγερία 
Το 1832 έφτασε σε αφρικανικό έδαφος με το 1ο σύνταγμα ελαφρού πεζικού που είχε πρόσφατα δημιουργηθεί.

Ο στρατηγός Τρέζελ τον πήρε για τακτικό αξιωματικό του κατά τη διάρκεια της αποστολής στην Bougie . Αν και τραυματίστηκε από τις πρώτες στιγμές της απόβασης στις 29 Σεπτεμβρίου 1833 ο Μολλιέρος ήθελε να παραμείνει στην κεφαλή της πρώτης στήλης επίθεσης που οδήγησε στο φρούριο του Abd el-Kader, μέχρι τη στιγμή που οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν. Στην εκστρατεία στη Maskara, τον Δεκέμβριο του 1835 όταν στην έξοδο του στρατοπέδου Sig, ο στρατός δέχθηκε επίθεση στη χαράδρα της Habra, ο Μολλιέρος, επικεφαλής μιας ομάδας Ζουάβων, πλησίασε τον εχθρό και ενεπλάκη σε μάχη σώμα με σώμα του και κατάφερε να απομακρύνει από το πεδίο της μάχης αρκετούς τραυματίες της 1ης ταξιαρχίας, ειδικότερα τον στρατηγό Oudinot .

Βρίσκεται ακόμα ως αναφορά μετά τις αποστολές της Μεντέας, της Μάσκαρα και της Κωνσταντίνης το 1836 . Τον Οκτώβριο του 1838, παραμένοντας ο μόνος Γάλλος αξιωματικός στο στρατόπεδο El-Arouch με τις τουρκικές πολιτοφυλακές, απέρριψε σθεναρά τις επιθέσεις των Καβύλων και επικεφαλής αυτών των ίδιων στρατευμάτων, οργανωμένων σε τάγματα γηγενών, υποστήριξε, στην επαρχία της Κωνσταντίνης, αρκετές λαμπρές μάχες στις ημέρες 9, 11 και 15 Μαΐου 1840 .

Πίσω στην Αφρική το 1845 ως συνταγματάρχης του 13 Λέιερ, μετά από απουσία τριών ετών, ο Μολλιέρος έλαβε μέρος στην εκστρατεία του φθινοπώρου, την αποστολή που οδήγησε στη Δύση ο στρατηγός Bugeaud εναντίον του Ouled Krelif και του Beni-Meïda, με τις στρατιές του Στρατηγού Jusuf.

Είχε επιστρέψει στη Γαλλία με το σύνταγμά του, λίγο μετά τα γεγονότα του Φεβρουαρίου 1848, και εργάστηκε στον Στρατό των Άλπεων όταν διορίστηκε στο αξίωμα του ταξιάρχου στις 17 Αυγούστου 1848.

Διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής και Διοικητής της 4η ταξιαρχίας πεζικού της Στρατιάς του Παρισιού, ο στρατηγός Μολλιέρος πέθανε στην πόλη αυτή στις 6 Ιουλίου 1850.

Ο στρατηγός Μολλιέρος δεν ήταν μόνο άξιος αξιωματικός, ήταν επίσης διακεκριμένος στρατιωτικός συγγραφέας. Είχε δημοσιεύσει ένα αξιοσημείωτο υπόμνημα σχετικά με την οργάνωση του βοηθητικού σώματος στην Αλγερία, ένα ζήτημα για το οποίο είχε μελετήσει όλες τις πτυχές κατά τη διάρκεια της διοίκησης των Τούρκων στην Κωνσταντίνη και έβαλε τις τελευταίες πινελιές στο Λεξικό του Στρατού, το οποίο ο στρατηγός Bardin, ο θείος του, προετοίμαζε για τριάντα χρόνια.

 Πηγές 

 Αναφορές 

Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Φιλέλληνες
Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί