Γουστάβο Αδόλφο Μπεκέρ

Ο Γουστάβο Αδόλφο Ντομίνγκεθ Μπαστίδα Κλάουδιο ( Σεβίλλη, 17 Φεβρουαρίου 1836- Μαδρίτη, 22 Δεκεμβρίου 1870 ), γνωστός ως Γουστάβο Αδόλφο Μπεκέρ (Gustavo Adolfo Bécquer), ήταν Ισπανός ποιητής, συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας και λογοτεχνικός κριτικός, εκπρόσωπος του κινήματος του Ρομαντισμού στην Ισπανία. Ως ύστερος ρομαντικός, έχει επίσης συσχετιστεί με το μεταρομαντικό κίνημα. Αν και στη ζωή του είχε ήδη πετύχει κάποια φήμη, μόνο μετά το θάνατό του και μετά τη δημοσίευση όλων των γραπτών του απέκτησε το κύρος που αναγνωρίζεται σήμερα. Το έργο του είναι πολύ δημοφιλές και θεωρείται από κάποιους ο πιο διαβασμένος Ισπανός συγγραφέας μετά τον Μιγκέλ Θερβάντες.

Η γραφή του προσέγγισε τα παραδοσιακά λογοτεχνικά θέματα από μία καινούργια σκοπιά, έτσι ο Γουστάβο Αδόλφο Μπεκέρ θεωρείται και ο πατέρας του ισπανικού  λυρισμού. Επηρέασε το έργο πολλών άλλων λογοτεχνών, όπως για παράδειγμα του Λουίς Θερνούδα, του μεξικανού Οκτάβιο Πας, της πορτορικανής Τζιαννίνα Πάσκι και άλλως. Ο ίδιος ο Μπεκέρ είχε επηρεασθεί αρκετά από τα έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, του Γκαίτε και του Χάινριχ Χάινε.

 Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1836 στην Σεβίλλη με το επώνυμο Ντομίνγκεζ Βαστίδα (Domínguez Bastida). Το "Μπεκέρ" είναι το δεύτερο επώνυμο του φλαμανδικής καταγωγής πατέρα του, το οποίον ήταν και το κατά κόσμον οικογενειακό επώνυμο στην τοπική κοινωνία. Ο πατέρας του, Χοσέ Ντομίνγκεζ Μπεκέρ, προερχόταν από την Φλαμανδία αλλά εγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα της  Ανδαλουσίας ήδη από τον 16ο αιώνα. Απέκτησε αρκετά καλή φήμη ως ζωγράφος. 

Ο Γουστάβο Αδόλφο Μπεκέρ έχασε τον πατέρα του στην ηλικία των πέντε ετών και την αμέσως επόμενη χρονιά, έχασε και την μητέρα του επίσης. Για ένα διάστημα έζησε σε ορφανοτροφείο, ενώ αργότερα πήγε δημοτικό σχολείο στο Σχολείο του Σαν Αντόνιο, μέχρι να γίνει δεκτός στην ναυτική σχολή του Σαν Τέλμο το 1846. Κατά τις σπουδές του στην σχολή αυτή, συνδέθηκε με φιλικούς δεσμούς με τον Ναρσίσο Καμπίγιο. Στα πλαίσια αυτής της φιλίας επέδειξε ο Μπεκέρ τις ισχυρές λογοτεχνικές του τάσεις, καθώς τα δύο παιδιά έγραφαν κείμενα κατά τον ελεύθερο χρόνο τους στην σχολή. Ωστόσο, την επόμενη χρονιά η σχολή έκλεισε με βασιλικό διάταγμα. Τότε ο Γουστάβο και τα αδέρφια του πήγαν να ζήσουν με έναν θείο τους, τον Δον Χουάν ντε Βάργας, ο οποίος αγκάλιασε τα παιδιά αυτά σαν να ήταν δικά του. Λίγο αργότερα, ο Γουστάβο πήγε να ζήσει με την νονά του, την Ντόνια Μανουέλα Μοναχάι. Ο νεαρός Γουστάβος Μπεκέρ βρήκε στην τεράστια βιβλιοθήκη της νονάς του άφθονο υλικό μελέτης, και η ίδια η νονά του τού επέτρεπε μετά χαράς να την εξερευνά. Ο Καμπίγιο θυμάται ότι κατ' αυτήν την περίοδο ο Μπεκέρ σπανίως έβγαινα έξω από το σπίτι της νονάς του, καθώς περνούσε πάρα πολλές ώρες στο διάβασμα. Όντας μορφωμένη και ευκατάστατη η ίδια, η νονά του Μπεκέρ τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τα γράμματα και τις τέχνες. Ωστόσο, ήθελε ακόμα ο βαφτισιμιός της να μπορεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην με ένα ικανό επάγγελμα, έτσι το 1850 τον ενέγραψε στην σχολή Σαν Αντόνιο Καβράλ Μπεχαράνο, στο εκπαιδευτήριο Σάντα Ιζαβέλα δε Χουνγκρία. Ο Γουστάβο εργάσθηκε σε αυτό το επαγγελματικό εργαστήριο μόνον για δύο χρόνια και συνεχώς ανέπτυσεε τις ικανότητές του δίπλα στον αδελφό του, Βαλεριάνο, ο οποίος ήδη φοιτούσε εκεί. 

Από αυτό το σημείο και έπειτα, ο Γουστάβο και ο Βαλεριάνο έγιναν πολύ στενοί φίλοι, και επηρέαζαν ο ένας τον άλλον καθ'όλη την ζωή τους. Ο Λουσιάνο, ένας ακόμη αδελφός του ποιητή, επίσης φοιτούσε μαζί τους κατά την περίοδο αυτήν. Οι σπουδές στο σχέδιο δεν απέσπασαν τον Γουστάβο από το έντονο ενδιαφέρον του για την ποίηση. Επίσης, ο θείος του, Χοακίν, πλήρωνε για τα μαθήματα λατινικών του, πράγμα που έφερε τον νεαρό ποιητή περισσότερο κοντά στον  Οράτιο, τον οποίον λάτρεψε και από τον οποίον επηρεάσθηκε. Ο Χοακίν παρατήρησε επίσης την γενικότερη κλίση του ανεψιού του προς τα γράμματα, και έτσι τον ενθάρρυνε ακόμα να ασχοληθεί με την λογοτεχνία, πράγμα που αντέβαινε προς τα σχέδια της νονάς του, με την οποίαν ο Γουστάβο ζούσε ακόμα μαζί.

Το 1853, ο δεκαεπτάχρονος Γουστάβο μετακόμισε στην Μαδρίτη με το όνειρο τού να γίνει περίφημος ποιητής. Μαζί του ταξίδευαν οι επίσης ποιητές και φίλοι του Ναρσίσο Καμπίγιο και ο Χούλιο Νομπέλα. Οι τρεις τους ήλπιζαν να καταφέρουν να πουλήσουν τα υπάρχοντά τους και με τα λεφτά που θα έπαιρναν, τα οποία ήλπιζαν να είναι σημαντικό ποσό, να εγκατασταθούν σε μεγάλες πόλεις. Ωστόσο η πραγματικότητα δεν εξελίχθηκε κατ' αυτόν τον τρόπο. Ο Νομπέλα ήταν ο πρώτος από την τριάδα που θα εγκατέλειπε την Μαδρίτη, τον ίδιο χρόνο κιόλας, με την οικογένειά του. Μετά από αρκετές αντιπαραθέσεις με την νονά του, την Ντόνια Μανουέλα, η οποία δεν συμφωνούσε με την ιδέα μίας εγκατάστασης του Μπεκέρ στην Μαδρίτη, ο νεαρός έφυγε από την ισπανική πρωτεύουσα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Είχε ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων του, εκτός από ένα μικρό ποσό που τού είχε παράσχει ο θείος του. Ο τρίτος φίλος, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε προσπαθήσει να εγκατασταθεί στην Σεβίλλη, έφυγε και αυτός λίγο αργότερα.

Η ζωή στην Μαδρίτη δεν ήταν εύκολη για τον ποιητή. Όταν αναχωρούσε για την ισπανική πρωτεύουσα, ο νεαρός ποιητής έτρεφε όνειρα για πλούτο και επιτυχία. Φεύγοντας, οι αυταπάτες είχαν πλέον διαλυθεί και είχαν δώσει την θέση τους σε αισθήματα ρεαλισμού και απογοήτευσης. Οι δύο φίλοι που είχαν κατευθυνθεί ανεπιτυχώς προς την ισπανική πρωτεύουσα καλωσόρισαν στην παρέα τους τον Λουίς Γκαρσία Λούνα, έναν  σεβιλλιάνο ποιητή ο οποίος μοιραζόταν μαζί τους τις ίδιες ελπίδες για μεγαλείο. Οι τρεις τους αφιερώθηκαν στην γραφή και προσπάθησαν να καταστήσουν εαυτούς γνωστούς, αλλά ανεπιτυχώς. Στην πραγματικότητα, ο Μπεκέρ ήταν το μοναδικό μέλος αυτής της φιλικής τριάδας που δεν είχε σταθερή εργασία και εισόδημα. Ένα χρόνο αργότερα, δηλαδή το 1854, μετακόμισε με τον αδελφό του, Βαλεριάνο, στο Τολέδο. Το Τολέδο ως μέρος τού χάρισε τις κατάλληλες συνθήκες για να ολοκληρώσει το βιβλίο του: Ιστορία των ισπανικών ναών. Ο ποιητής εξεδήλωσε μεγάλο ενδιαφέρον για τον  λόρδο Βύρωνα και τις Εβραϊκές μελωδίες του ή τον Heine del Intermezzo, με βοήθεια στο έργο της μετάφρασης από τον Ευλόγιο Φλορεντίνο.

Ο ποιητής πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου του 1870, χτυπημένος από την λεγόμενη νόσο των ρομαντικών, μία ασθένεια η οποία ήταν πάρα πολύ κοινή κατά την ρομαντική εποχή της Ισπανίας. Πριν πεθάνει, ο Μπεκέρ ζήτησε από τον επίσης ποιητή και φίλο του, Αουγκούστο Φερράν (Augusto Ferran), να κάψει όλες τις επιστολές του και να εκδώσει τα ποιήματά του. Πίστευε ότι το έργο του θα αποκτούσε μεγαλύτερη αξία μετά θάνατον. Το σώμα του ετάφη στην Μαδρίτη και αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν, μαζί με αυτά του αδελφού του, στην Σεβίλλη.

 Πρώιμη πορεία  
Μετά από αρκετές αποτυχημένες εμπορικές προσπάθειες που έκανε με τους φίλους του, ο ποιητής δέχθηκε μία θέση δημοσιογράφου σε εφημερίδα. Ωστόσο αυτό δεν διήρκεσε πολύ, και σύντομα ο Γουστάβο ήταν και πάλι σε αναζήτηση εργασίας. Ήταν τότε, το 1855, όταν ο Βαλεριάνο έφθασε στην Μαδρίτη. Ο Γουστάβο πήγε να ζήσει με τον αδελφό του, και έκτοτε οι δύο τους δεν ξαναχωρίσθηκαν ποτέ. 

Ύστερα από μερικές ακόμα αποτυχημένες προσπάθειες να εκδώσουν έργα τους, οι Μπεκέρ και Λούνα άρχισαν να εργάζονται μαζί για να συνθέσουν κωμικά θεατρικά έργα για να βιοπορίζονται. Η συνεργασία αυτή διήρκεσε έως το 1860. Κατά την περίοδο αυτήν, ο Μπεκέρ εργαζόταν εντατικά επάνω στο έργο του Historia de low templos de España (Ιστορία των ισπανικών ναών), ο πρώτος τόμος του οποίου κυκλοφόρησε το 1857. Κατά την περίοδο αυτήν, ο Μπεκέρ γνώρισε τον κουβανό ποιητή Ροντρίγκεζ Κορρέα, ο οποίος έμελλε να διαδραματίσει σοβαρό ρόλο στην συλλογή και έκδοση των ευρισκομένων του Μπεκέρ. Την εποχή εκείνη, μεταξύ 1857 και 1858, ο Μπεκέρ αρρώστησε και αφέθηκε στην φροντίδα των αδερφών και των φίλων του. Κατά τύχη συνάντησε αργότερα μία κοπέλα ονόματι Χούλια Εσπίν, την οποίαν ερωτεύθηκε βαθιά, και η οποία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλά από τα ρομαντικά του έργα. Ωστόσο, ο έρωτας αυτός ήταν μονόπλευρος.

Γύρω στα 1860, ο Ροντρίγκεζ Κορρέα βρήκε στον Μπεκέρ μία θέση κυβερνητικού αξιωματούχου, από την οποίαν όμως ο νεαρός ποιητής σύντομα απολύθηκε με την αιτιολογία ότι έγραφε και σχεδίαζε κατ' επανάληψη εν ώρα εργασίας.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές
Κατηγορία:Συγγραφείς του 19ου αιώνα