Ειρήνη της Αμάσειας

Η Ειρήνη της Αμάσειας (, "Qarārdād-e Amasiyeh", ) ήταν συνθήκη που συμφωνήθηκε στις 29 Μαΐου 1555 μεταξύ του Ταμάσεμπ Α΄ της Αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών και του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Αμάσεια, μετά τον Πόλεμο Οθωμανών-Σαφαβιδών του 1532-1555.

Η συνθήκη καθόρισε τα σύνορα μεταξύ του Ιράν και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ακολουθήθηκε από είκοσι χρόνια ειρήνης. Με αυτήν τη συνθήκη, η Αρμενία και η Γεωργία χωρίστηκαν ισότιμα μεταξύ των δύο, με τη Δυτική Αρμενία, το δυτικό Κουρδιστάν και τη δυτική Γεωργία (συμπεριλαμβανομένης του δυτικού Σάμτσχε-Σααταμπάγκο) να πέφτουν στα οθωμανικά χέρια, ενώ η Ανατολική Αρμενία, το ανατολικό Κουρδιστάν και η ανατολική Γεωργία (συμπεριλαμβανομένης του ανατολικού Σάμτσχε-Σααταμπάγκο) έμεινε στα χέρια του Ιράν. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος του Ιράκ, συμπεριλαμβανομένης της Βαγδάτης, που της έδωσε πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο, ενώ οι Πέρσες διατήρησαν την πρώην πρωτεύουσα τους, Ταμπρίζ και όλες τις άλλες βορειοδυτικές περιοχές τους στον Καύκασο και όπως ήταν πριν από τους πολέμους, όπως το Νταγκεστάν και όλα όσα είναι τώρα το Αζερμπαϊτζάν.The Reign of Suleiman the Magnificent, 1520–1566, V.J. Parry, A History of the Ottoman Empire to 1730, ed. M.A. Cook (Cambridge University Press, 1976), 94.A Global Chronology of Conflict: From the Ancient World to the Modern Middle East, Vol. II, ed. Σπένσερ Κ. Τάκερ, (ABC-CLIO, 2010). 516. Τα σύνορα που καθιερώθηκαν διασχίζουν την οροσειρά Λίκχι που χωρίζει την ανατολική και δυτική Γεωργία (υπό γηγενείς υποτελείς πρίγκιπες), μέσω της Αρμενίας και μέσω των δυτικών πλαγιών των Όρων Ζάγκρος μέχρι τον Περσικό Κόλπο.

Αρκετές ζώνες ασφαλείας δημιουργήθηκαν επίσης σε όλη την Ανατολική Ανατολία, όπως στο Ερζερούμ, το Σαχριζόρ και το Βαν. Η Καρς κηρύχθηκε ουδέτερη και το υπάρχον φρούριο της καταστράφηκε.

Οι Οθωμανοί, επιπλέον, εγγυήθηκαν πρόσβαση για τους Πέρσες προσκυνητές προς τις μουσουλμανικές ιερές πόλεις της Μέκκα και της Μεδίνα, καθώς και στους Σιιτικούς ιερούς τόπους των προσκυνητών στο Ιράκ.

Ο αποφασιστικός διαμοιρασμός του Καυκάσου και η αμετάκλητη παραχώρηση της Μεσοποταμίας στους Οθωμανούς έγινε σύμφωνα με την επόμενη μεγάλη συνθήκη ειρήνης γνωστή ως Συνθήκη του Ζουχάμπ το 1639 μ.Χ..

Ένας άλλος όρος της συνθήκης ήταν ότι οι Σαφαβίδες ήταν υποχρεωμένοι να τερματίσουν το τελετουργικό κατάρας των τριών πρώτων Χαλίφιδων της Αυτοκρατορίας των Ρασιντούν, της Αϊσα και άλλων Σαχάμπα (συντρόφων του Μωάμεθ) - όπου όλοι εκτιμήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους Σουνίτες. Αυτή η προϋπόθεση ήταν μια κοινή απαίτηση των Οθωμανικών-Σαφαβιδικών συνθηκών και σε αυτήν την περίπτωση θεωρήθηκε ταπεινωτική για τον Ταμάσεμπ.

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 



Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης του Ιράν
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της δυναστείας των Σαφαβιδών
Κατηγορία:Καρτλία
Κατηγορία:Καχετία
Κατηγορία:Βασίλειο του Κάρτλι και της Καχετίας
Κατηγορία:Διαμελισμός (πολιτική)
Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία της Γεωργίας
Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία του Ιράν
Κατηγορία:Ιστορία της Αμάσειας
Κατηγορία:Ιστορία του Νταγκεστάν
Κατηγορία:Οθωμανικό Ιράκ
Κατηγορία:Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής
Κατηγορία:Σχέσεις Ιράν-Τουρκίας
Κατηγορία:Πόλεμοι Οθωμανικής Αυτοκρατορίας-Περσίας
Κατηγορία:Συνθήκες Ιράν-Οθωμανικής Αυτοκρατορίας