Κατάλογος προέδρων της Βολιβίας

Ακολουθεί κατάλογος με τους προέδρους της Βολιβίας από την ανεξαρτησία ως σήμερα. Ο σημερινός επίσημος τίτλος του είναι Πρόεδρος της Βολιβίας του Πολυεθνοτικού Κράτους της Βολιβίας και είναι ο αρχηγός κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης, εκλέγεται με λαϊκή ψήφο για πενταετή θητεία. 
Η θέση καθιερώθηκε το 1825. Ως το 2025, συνολικά 66 άνδρες και 2 γυναίκες έχουν υπηρετήσει ως πρόεδροι. Ποιος ήταν ο πρώτος πρόεδρος αμφισβητείται μεταξύ των ερευνητών. Παρότι ο Σιμόν Μπολίβαρ ανακηρύχθηκε «ελευθερωτής» στις 11 Αυγούστου 1825, και η χώρα έλαβε την ονομασία της από εκείνον, δεν ορκίστηκε ποτέ και παραιτήθηκε του αξιώματος υπέρ του Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε. Ο Σούκρε, από την άλλη πλευρά, ήταν ο προσωρινός κάτοχος του αξιώματος όταν ο Μπολίβαρ επιλέχθηκε στις 11 Αυγούστου και ήταν πρόεδρος όταν εκδόθηκε το πρώτο σύνταγμα της χώρας το 1826. Ο 65ος πρόεδρος, Έβο Μοράλες, ήταν ο τελευταίος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βολιβίας και ο 1ος Πρόεδρος του Πολυεθνοτικού Κράτους της Βολιβίας. Ο 68ος και σημερινός πρόεδρος είναι ο Ροδρίγο Πας από τις 8 Νοεμβρίου 2025.

 Κατάλογος 

 Δημοκρατία του Μπολίβαρ & Βολιβία (1825–1836) 
Στις αρχές του 1825, ο Στρατηγός Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε οδήγησε τον στρατό του στο Άνω Περού μετά τον θρίαμβό του στη Μάχη του Αγιακούτσο στις 9 Δεκεμβρίου 1824, με την οποία τερματίστηκε η ισπανική κυριαρχία επί του Περού, μπαίνοντας στη Λα Πας στις 9 Φεβρουαρίου 1825. Μετά την άφιξή του, εξέδωσε διάταγμα που θεωρείται ορόσημο της ανεξαρτησίας της Βολιβίας, καλώντας μια "Γενική Συνέλευση των Βουλευτών του Άνω Περού" στην πόλη Ορούρο (στη συνέχεια μετακόμισε στην Τσουκισάκα, σημερινή Σούκρε) για να διευκρινίσει το πολιτικό καθεστώς της επαρχίας.

Στις 28 Ιουλίου 1825, οι εκπρόσωποι ψήφισαν τρεις εναλλακτικές λύσεις: ασύμφορη με Κάτω Περού, προσάρτηση στις Ενωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα, ή πλήρης ανεξαρτησία και καθιέρωση ενός δημοκρατικού κράτους. Η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών επέλεξε την ανεξαρτησία, και ο πρόεδρος της Συνέλευσης Χοσέ Μαριάνο Σεράνο, μαζί με μια επιτροπή τριών άλλων, συνέταξε την "Πράξη της Ανεξαρτησίας", η οποία κήρυξε το Άνω Περού μια χώρα στις 6 Αυγούστου 1825. Ο Στρατηγός Σιμόν Μπολίβαρ ήταν βαθιά δημοφιλής στην περιοχή, και εξελέγη αμέσως από τη Γενική Συνέλευση ως Πρόεδρος. Για να τιμήσουν το ποιος θεωρήθηκε ένας από τους μεγάλους ελευθερωτές, οι αντιπρόσωποι επέλεξαν να ονομάσουν το Άνω Περού ως "Δημοκρατία του Μπολίβαρ", αλλάζοντας το σε Βολιβία''' στις 3 Οκτωβρίου 1825, επαναλαμβάνοντας τον εκπρόσωπο Μανουέλ Μαρτίν Κρους ο οποίος δήλωσε :Εάν από τον Ρωμύλο, η Ρώμη, τότε από τον Μπολίβαρ η Βολιβία" (Si de Rómulo, Roma; de Bolívar, Bolivia'').
 Προεδρία Οι πρόεδροι αριθμούνται ανάλογα με την πρώτη περίοδο της θητείας που υπηρέτησαν. Για παράδειγμα, ο Τομάς Φρίας υπηρέτησε επί δύο μη επαναλαμβανόμενες θητείες, αλλά υπολογίζεται μόνο ως ο δέκατος έβδομος πρόεδρος (όχι ο δέκατος έβδομος και δέκατος ένατος). Ένας αντιπρόεδρος που γίνεται προσωρινά αναπληρωτής πρόεδρος δεν υπολογίζεται, επειδή ο πρόεδρος παραμένει στο αξίωμα κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας περιόδου. Οι στρατιωτικές τριανδρίες των οποίων επικεφαλής τίθενται πολλοί άνθρωποι δεν υπολογίζονται, αλλά οι μεμονωμένοι πρόεδροι μιας χούντας υπολογίζονται. Οι Ρενέ Μπαριέντος και Αλφρέδο Οβάνδο ήταν για λίγο συμπρόεδροι, αλλά υπολογίζονται ξεχωριστά. Υπολογίζονται οι μεταβατικοί πρόεδροι. Πρόεδρος Κόμμα Διορισμός    ΚυβέρνησηΣτη Βολιβία, οι πρόεδροι διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: στους  "Constitucionales" |(εξελέγησαν νόμιμα ή ημινόμιμα , με επανάσταση ή πραξικόπημα, όμως στη συνέχεια με συνταγματική μέθοδο). Οι υπόλοιποι ήρθαν στην εξουσία είτε ντε φάκτο με στρατιωτικά μέσα και ποτέ δεν νομιμοποιήθηκαν με συνταγματικό τρόπο ή ήταν μεταβατικοί μέχρι την εκλογή ενός νέου προέδρου. Οι μεταβατικοί πρόεδροι ήταν τόσο συνταγματικοί όσο και ντε φάκτο. Αντιπρόεδρος 1Το ερώτημα αν ο Μπολίβαρ ή ο Σούκρε ήταν ο πρώτος πρόεδρος αποτελεί σημείο διαφωνίας ανάμεσα στους ερευνητές.6 Αυγούστου 1825–11 Αυγούστου 1825Τερματισμός εντολής160pxΧοσέ Μαριάνο Σεράνο  Ανεξάρτητος Ανέλαβε τη διοίκηση μετά τη διακήρυξη ανεξαρτησίας τηςΔημοκρατίας του Μπολίβαρ(Πρόεδρος της Συντακτικής Συνέλευσης)Μεταβατικός πρόεδρος Κενή θέση ως τις 19 Νοεμβρίου 1826 11 Αυγούστου 1825–12 Αυγούστου 1825Τερματισμός εντολήςΑντόνιο Χοσέ δε Σούκρε  Ανεξάρτητος Ανέλαβε τη διοίκηση ενώ περίμενε τον Σιμόν Μπολίβαρ  (Στρατηγός του Ενωμένου Απελευθερωτικού Στρατού) Μεταβατικός πρόεδρος6 Αυγούστου 1825–12 Αυγούστου 1825Ανέλαβε καθήκοντα στις–29 Δεκεμβρίου 1825Παραιτήθηκε της θέσης Σιμόν Μπολίβαρ  Ανεξάρτητος Κηρύχθηκε από την Συντακτική Συνέλευση ως Πρόεδρος της Μείζονος Κολομβίας, Πρόεδρος του Περού) Νόμιμος πρόεδρος 2 29 Δεκεμβρίου 1825–18 Απριλίου 1828Παραιτήθηκε–2 Αυγούστου 1828Επίσημη παραίτησηΑντόνιο Χοσέ δε Σούκρε Ανεξάρτητος Διορισμένος από τον Σιμόν Μπολίβαρ Νόμιμος πρόεδρος(29 Δεκεμβρίου 1825) Εξελέγη από τη Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος(26 Μαΐου 1826)Κενή Συνταγματικός ισόβιος πρόεδρος(9 Δεκεμβρίου 1826) 3 18 Απριλίου 1828–2 Αυγούστου 1828Τερματισμός εντολής160pxΧοσέ Μαρία Πέρες δε Ουρδινινέα  Ανεξάρτητος Διορίστηκε από τον Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε  (Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών) Μεταβατικός πρόεδρος Κενή θέσηΑπό τις 2 ως τις 12 Αυγούστου 1828, πρόεδρος ήταν ο επικεφαλής του συμβουλίου υπουργών, Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο.4 12 Αυγούστου 1828–18 Δεκεμβρίου 1828Τερματισμός εντολής160pxΧοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο  Ανεξάρτητος Μεταβατικός πρόεδρος (ως Αντιπρόεδρος) στη θέση του απουσιάζοντα Αντρές δε Σάντα Κρους (αμφότεροι είχαν εκλεγεί από το Κογκρέσο στις 12 Αυγούστου 1829, ο Σάντα Κρους ως πρόεδρος και ο Φράνκο ως αντιπρόεδρος). Όμως, ο Σάντα Κρους δεν εμφανίστηκε ποτέ, με αποτέλεσμα ο Βελάσκο να παραμείνει μεταβατικός πρόεδρος μέχρι την εκλογή νέου προέδρου από την Συντακτική Συνέλευση. Μεταβατικός πρόεδρος Ο ίδιος Από τις 18 ως τις 26 Δεκεμβρίου 1828, την προεδρία ασκούσε ο αντιπρόεδρος Χοσέ Ραμόν δε Λοάισα.518 Δεκεμβρίου 1828–26 Δεκεμβρίου 1828

Ανέλαβε καθήκοντα–1 Ιανουαρίου 1829 Δολοφονήθηκε εν ενεργεία160px Πέδρο Μπλάνκο Σότο  Ανεξάρτητος Εξελέγη από τη Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος  Χοσέ Ραμόν  δε ΛοάισαΣτο διάστημα από 1η ως 31 Ιανουαρίου 1829, την προεδρία ασκούσε ο Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο. 6 31 Ιανουαρίου 1829–24 Μαΐου 1829Τερματισμός εντολής160pxΧοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο  Ανεξάρτητος Εξελέγη από την Συντακτική Συνέλευση (Αντιπρόεδρος του Αντρές δε Σάντα Κρους) Υπηρεσιακός πρόεδρος Ο ίδιος 31 Ιανουαρίου 1829–24 Μαΐου 1829Ανάληψη καθηκόντων–28 Οκτωβρίου 1836Νόμιμη αλλαγή160px Αντρές δε Σάντα Κρους  Ανεξάρτητος Εξελέγη από την Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος(31 Ιανουαρίου 1829) Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο Επανεξελέγη από το Συντακτικό Κογκρέσο Συνταγματικός πρόεδρος  (14 Αυγούστου 1831)

 Βολιβιανό Κράτος (1836–1839) 
Το Βολιβιανό Κράτος ήταν ένα από τα τρία κράτη που αποτελούσαν την Συνομοσπονδία Περού-Βολιβίας. Στις 28 Οκτωβρίου 1836 ο Αντρές δε Σάντα Κρους εξελέγη Ανώτατος Προστάτης της Συνομοσπονδίας Περού-Βολιβίας από τα κογκρέσα της Ταπακαρί, Χουάουρα και Σικουανί, ενώ ταυτόχρονα ήταν ο πρόεδρος του κράτους της Βολιβίας. Ενώ ο Σάντα Κρους ήταν ο μόνος επίσημος πρόεδρος του κράτους της Βολιβίας, ο αντιπρόεδρός του, Μαριάνο Ενρίκε Κάλβο, θα ήταν πρόεδρος σε αντικατάσταση του Σάντα Κρους όταν ήταν στο περουβιανό έδαφος. Ως πρόεδρος, ο Σάντα Κρους ασχολήθηκει με στρατιωτικά παρά διοικητικά θέματα, καθώς η χώρα βρέθηκε σε πόλεμο με τη Χιλή, και την κατά της Συνομοσπονδίας της Αργεντινής.
 Προεδρία Πρόεδρος Κόμμα Διορισμός  Κυβέρνηση Αντιπρόεδρος 128 Οκτωβρίου 1836–20 Φεβρουαρίου 1839Παραιτήθηκε και  έφυγε για τον Ισημερινό160pxΑντρές δε Σάντα Κρους Ανεξάρτητος Εξελέγη από το Κογκρέσο της Ταπακαρί 
(Υπέρτατος Προστάτης της Συνομοσπονδίας Περού-Βολιβίας) Συνταγματικός πρόεδρος Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο Μαριάνο Ενρίκε 1836–20 Φεβρουαρίου 1839Παραιτήθηκε 160pxΜαριάνο Ενρίκε Κάλβο  Ανεξάρτητος Διορίστηκε από τον Αντρές δε Σάντα Κρους (Αντιπρόεδρος του Σάντα Κρους) Υπηρεσιακός πρόεδρος Ο ίδιος

 Δημοκρατία της Βολιβίας (1839–2009) 
Έπειτα από εσωτερική αναρχία ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Βολιβίας, η οποία παρέμεινε επί 170 χρόνια.
 Προεδρία Πρόεδρος Κόμμα Διορισμός Κυβέρνηση ΑντιπρόεδροςΚαμία κυβέρνηση από τις 20 ως τις 22 Φεβρουαρίου 1839. Ο Χοσέ Μπαγιβιάν αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος, χωρίς επιτυχία.– 22 Φεβρουαρίου 1839–10 Ιουνίου 1841Ανατράπηκε με πραξικόπημα. 160px Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος 
(22 Φεβρουαρίου 1839)Κενή θέση1839 - 1876 Εξελέγη  από το Συντακτικό Κογκρέσο Προσωρινός πρόεδρος<small>(16 Ιουνίου 1839) Εξελέγη  με έμμεσες εκλογές Συνταγματικός πρόεδρος  
<small>(15 Αυγούστου 1840)7 10 Ιουνίου 1841–9 Ιουλίου 1841Παραιτήθηκε από το αξίωμα Σεμπαστιάν Άγρεδα  Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος8 9 Ιουλίου 1841–22 Σεπτεμβρίου 1841Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px Μαριάνο Ενρίκε Κάλβo  Ανεξάρτητος Διορισμένος από τον Σεμπαστιάν Αγρέδα ντε φάκτο πρόεδροςΚαμία κυβέρνηση από τις 22 ως τις 27 Σεπτεμβρίου 1841.9 27 Σεπτεμβρίου 1841–23 Δεκεμβρίου 1847Παραιτήθηκε από το αξίωμα  και έφυγε για τη Χιλή 160px Χοσέ Μπαγιβιάν Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος
(27 Σεπτεμβρίου 1841) Εξελέγη  από την Εθνική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος(23 Απριλίου 1843) Γενικές εκλογές του 1844 Συνταγματικός πρόεδρος(15 Αυγούστου 1844)10 23 Δεκεμβρίου 1847–2 Ιανουαρίου 1848Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px Εουσέμπιο Γκιλάρτε  Ανεξάρτητος Συνταγματικός πρόεδρος(Πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους) Συνταγματικός πρόεδροςΚαμία κυβέρνηση από τις 2 ως τις 18 Ιανουαρίου 1848.– 2 Ιανουαρίου 1848–6 Δεκεμβρίου 1848Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο ΣτρατόςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημαντε φάκτο πρόεδρος11 6 Δεκεμβρίου 1848–15 Αυγούστου 1855Παραιτήθηκε από το αξίωμα 160px Μανουέλ Ισίδορο Μπέλσου Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος 
(6 Δεκεμβρίου 1848) Εξελέγη  από το Συντακτικό Κογκρέσο Προσωρινός πρόεδρος(6 Αυγούστου 1850) Εξελέγη  από το Συντακτικό Κογκρέσο Συνταγματικός πρόεδρος  
(15 Αυγούστου 1850) Ανακηρύχθηκε δικτάτορας.Τα δικτατορικά μέτρα είχαν ήδη υιοθετηθεί από τις 7 Σεπτεμβρίου. ντε φάκτο πρόεδρος  
(16 Οκτωβρίου 1850) Εξελέγη  από την Εθνοσυνέλευση Συνταγματικός πρόεδρος  
(16 Ιουλίου 1851)12 15 Αυγούστου 1855–9 Σεπτεμβρίου 1857Κηρύχθηκε έκπτωτος<small>από τους "Λιναρίστας"Στις 9 Σεπτεμβρίου 1857, ο Χοσέ Μαρία Λινάρες αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος στην Ορούρο και κινήθηκε στρατιωτικά εναντίον της κυβέρνησης του Χόρχε Κόρδοβα. Ο Κόρδοβα και οι δυνάμεις του νικήθηκαν τελικά στην Κοτσαμπάμπα στις 27 Σεπτεμβρίου.–27 Σεπτεμβρίου 1857Ηττήθηκε από τους αντάρτεςκαι έφυγε από τη χώρα 160px Χόρχε Κόρδοβα  ΑνεξάρτητοςΓενικές εκλογές του 1855 Συνταγματικός πρόεδρος13 9 Σεπτεμβρίου 1857–14 Ιανουαρίου 1861Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 213x213px Χοσέ Μαρία Λινάρες  Ανεξάρτητος Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδροςΑπό τις 14 Ιανουαρίου ως τις 4 Μαΐου 1861, την προεδρία ασκούσε τριανδρία του στρατού [με επικεφαλής τους Χοσέ Μαρία δε Ατσά, Ρουπέρτο Φερνάντες και Μανουέλ Αντόνιο Σάντσες.14 4 Μαΐου 1861–28 Δεκεμβρίου 1864Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 212x212px Χοσέ Μαρία δε Ατσά  Στρατός Εξελέγη  από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος 
(14 Ιανουαρίου 1861) Γενικές εκλογές του 1862 Συνταγματικός πρόεδρος15 28 Δεκεμβρίου 1864–15 Ιανουαρίου 1871Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px Μαριάνο Μελγαρέχο Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος 
(28 Δεκεμβρίου 1864) Εξελέγη  με έμμεσες εκλογές Προσωρινός πρόεδρος(15 Αυγούστου 1868) Ανακηρύχθηκε δικτάτορας ντε φάκτο πρόεδρος  
(3 Φεβρουαρίου 1869) Αποκαστάθηκαν οι συνταγματικές ελευθερίες Προσωρινός πρόεδρος  
(31 Μαΐου 1869) Εξελέγη  με έμμεσες εκλογές Συνταγματικός πρόεδρος  
(15 Αυγούστου 1870)16 15 Ιανουαρίου 1871–27 Νοεμβρίου 1872Δολοφονήθηκε εν ενεργεία 160px Αγουστίν Μοράλες Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος
(15 Ιανουαρίου 1871) Εξελέγη  από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος(18 Ιουνίου 1871) Γενικές εκλογές του 1872 Συνταγματικός πρόεδρος  
(25 Αυγούστου 1872)17 28 Νοεμβρίου 1872–9 Μαΐου 1873Τερματισμός θητείας 160px|σύνδεσμος=Special:FilePath/TOMÁS_FRÍAS_AMETLLER.jpg Τομάς Φρίας Αμετγιέρ  Ανεξάρτητος Συνταγματικά διαδέχθηκε τον προκάτοχό του(Πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους) Συνταγματικός πρόεδρος18 9 Μαΐου 1873–31 Ιανουαρίου 1874Παραιτήθηκε από το αξίωμα επειδή έπασχε από καρκίνο. Μεταβατικός πρόεδρος έγινε ο Φρίας και ο Μπαγιβιάν απεβίωσε δύο εβδομάδες μετά, στις 14 Φεβρουαρίου 1874, όταν ο Φρίας ήταν συνταγματικός πρόεδρος. 160px Αδόλφο Μπαγιβιάν   Κόκκινο Γενικές εκλογές του 1873 Συνταγματικός πρόεδροςΑπό τις 31 Ιανουαρίου ως τις 14 Φεβρουαρίου 1874, την προεδρία ασκούσε ο Τομάς Φρίας.– 14 Φεβρουαρίου 1874–4 Μαΐου 1876Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px|σύνδεσμος=Special:FilePath/TOMÁS_FRÍAS_AMETLLER.jpg Τομάς Φρίας Αμετγιέρ Στρατός Διαδέχτηκε τον προκάτοχό του, σύμφωνα με το σύνταγμα.(Πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους) Συνταγματικός πρόεδρος19 4 Μαΐου 1876 –17 Απριλίου 1879 Παρέδωσε τη διοίκηση–28 Δεκεμβρίου 1879Κηρύχθηκε ανατραπείς κατά την απουσία του  160px Ιλαριόν Ντάσα Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος
(4 Μαΐου 1876) rowspan=3 Κενή Εξελέγη  από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος(15 Νοεμβρίου 1877) 17 Απριλίου 1879–10 Σεπτεμβρίου 1879Απεβίωσε εν ενεργεία 160px Πέδρο Χοσέ Ντομίνγκο δε Γκέρα  Στρατός Έναρξη διοίκησης
από τον Ιλαρίον Ντάσα(Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών) Υπηρεσιακός πρόεδροςΑπό τις 10 Σεπτεμβρίου ως τις 28 Δεκεμβρίου 1879,την προεδρία ασκούσε το συμβούλιο υπουργών.Καμία κυβέρνηση από τις 28 Δεκεμβρίου 1879 ως τις 19 Ιανουαρίου 1880.20 19 Ιανουαρίου 1880–4 Σεπτεμβρίου 1884Λήξη θητείας 160px Ναρσίζο Καμπέρο  Στρατός Προκηρύχθηκε από τη χούντα στη Λα Πας Προσωρινός πρόεδρος 
(19 Ιανουαρίου 1880) Κενή ως τις  31 Μαΐου 1880 Εξελέγη  από την Εθνική Σύμβαση Συνταγματικός πρόεδρος(31 Μαΐου 1880) Ανισέτο Αρσέ(1ος) Βελισάριο Σαλίνας
(2ος)214 Σεπτεμβρίου 1884–15 Αυγούστου 1888Λήξη θητείας 160px Γκρεγόριο Πατσέκο Δημοκρατικό Γενικές εκλογές του 1884 Συνταγματικός πρόεδρος Μαριάνο Μπατίστα
(1ος) ΣυντηρητικόΠαρότι εξελέγη  εν μέρει με το Δημοκρατικό Κόμμα, ο Πατσέκο κυβέρνησε σε συνασπισμό με τους Συντηρητικούς και στήριξε την προεκλογική εκστρατεία του Ανισέτο Άρσε το 1888.
| Χόρχε Ομπλίτας
(2ος)

|- style="height:6em;"
| rowspan="2" |22
| rowspan="2" | 15 Αυγούστου 1888–11 Αυγούστου 1892Τερματισμός θητείας

| rowspan="2" data-sort-value="Arce, Aniceto" | 160px
| rowspan="2" | Ανισέτο Άρσε  
| rowspan="2" style="background:#0F52BA" |
| rowspan="2" |Συντηρητικό
| rowspan="2" | Γενικές εκλογές του 1888
| rowspan="2" | Συνταγματικός πρόεδρος
| Χοσέ Μανουέλ δε Καρπίο

(1ος)

|- style="height:6em;"
| Σεράπιο Ρέιες Ορτίς

(2ος)

|- style="height:6em;"
| rowspan="2" |23
| rowspan="2" | 11 Αυγούστου 1892–19 Αυγούστου 1896Τερματισμός θητείας

| rowspan="2" data-sort-value="Baptista , Mariano" | 160px
| rowspan="2" | Μαριάνο Μπαπτίστα  
| rowspan="2" style="background:#0F52BA" |
| rowspan="2" |Συντηρητικό
| rowspan="2" |Γενικές εκλογές του 1892
| rowspan="2" | Συνταγματικός πρόεδρος
| Σεβέρο Φερνάντες

(1ος)

|- style="height:6em;"
| Κενή θέση (κενώθηκε η θέση του δεύτερου αντιπροέδρου μετά τον θάνατο του εκλεγμένου Χουάν Φεντερίκο Σουάσο προτού αναλάβει καθήκοντα).(2ος)24 19 Αυγούστου 1896–12 Απριλίου 1899Ανατράπηκε με πραξικόπημα 160px Σεβέρο Φερνάντες  ΣυντηρητικόΓενικές εκλογές του 1896 Συνταγματικός πρόεδρος Ραφαέλ Πένια δε Φλόρες

(1ος) Χενάρο Σανχινές

(2ος) Από τις 12 Απριλίου ως τις 25 Οκτωβρίου 1899, την προεδρία άσκησε πολιτικοστρατιωτική τριανδρία (χούντα) με αρχηγούς τους Χοσέ Μανουέλ Πάνδο, Σεράπιο Ρέιες Ορτίς και Μακάριο Πινίγια Βάργας.25 25 Οκτωβρίου 1899–14 Αυγούστου 1904Τερματισμός θητείας 160px Χοσέ Μανουέλ Πάνδο ΦιλελεύθεροΕξελέγη  από την Εθνική Συνέλευση Συνταγματικός πρόεδρος Λούσιο Πέρες Βελάσκο

(1ος) Ανίμπαλ Καπρίλες Καμπρέρα

(2ος)26 14 Αυγούστου 1904–12 Αυγούστου 1909Τερματισμός θητείας. Στις γενικές εκλογές στις 4 Μαΐου 1908, ο Φιλελεύθερος Φερνάντο Ελόι Γκουατσάλα εξελέγη  πρόεδρος με τον Εουφρόνιο Βισκάρα να εκλέγεται πρώτος αντιπρόεδρος και τον Φιδέλ Βαλδές δεύτερος αντιπρόεδρος. Όμως, ο Γκουατσάλα πέθανε από φυσικά αίτια προτού αναλάβει καθήκοντα. Παρότι ο εκλεγμένος αντιπρόεδρος Βισκάρα προσπάθησε να διεκδικήσει το δικαίωμα να τον διαδεχθεί, ο Ισμαήλ Μόντες αποφάσισε να παραταθεί η θητεία του για άλλο ένα έτος και να ακυρωθούν οι εκλογές. 160px Ισμαέλ Μόντες  ΦιλελεύθεροΓενικές εκλογές του 1904 Συνταγματικός πρόεδρος Ελιοδόρο Βιγιασόν

(1ος) Βαλεντίν Αμπέσια

(2ος)27 12 Αυγούστου 1909–14 Αυγούστου 1913Τερματισμός θητείας 160px Ελιοδόρο Βιγιασόν   ΦιλελεύθεροΓενικές εκλογές του 1909 Συνταγματικός πρόεδρος Μακάριο Πινίγια Βάργας

(1ος) Χουάν Μισαέλ Σαράτσο

(2ος)– 14 Αυγούστου 1913–15 Αυγούστου 1917Τερματισμός θητείας 160px Ισμαέλ Μόντες ΦιλελεύθεροΓενικές εκλογές του 1913 Συνταγματικός πρόεδρος Χουάν Μισαέλ Σαράτσo

(1ος) Χοσέ Καράσκο Τορίκο

(2ος)28 15 Αυγούστου 1917–12 Ιουλίου 1920Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px  Χοσέ Γκουτιέρες ΓκουέραΦιλελεύθεροΓενικές εκλογές του 1917 Συνταγματικός πρόεδρος Ισμαέλ Βάσκες Βιρέιρα

(1ος) Χοσέ Σάντος Κιντέρος

(2ος)Από τις 13 Ιουλίου 1920 ως τις 28 Ιανουαρίου 1921, την προεδρία ασκούσε μεταβατική τριανδρία (χούντα) με επικεφαλής τους Μπαουτίστα Σααβέδρα, Χοσέ Μαρία Εσκαλιέρ και Χοσέ Μανουέλ Ραμίρες.29 28 Ιανουαρίου 1921–3 Σεπτεμβρίου 1925Παραιτήθηκε από το αξίωμα 160px Μπαουτίστα Σααβέδρα  PRSΕξελέγη από την Εθνική ΣυνέλευσηΣυνταγματικός πρόεδρος Κενή θέση30 3 Σεπτεμβρίου 1925–10 Ιανουαρίου 1926Τέλος εντολής160pxΦελίπε Σεγούντο Γκουσμάν  PRS Διάδοχος σύμφωνα με το σύνταγμα (Πρόεδρος της Εθνικής Γερουσίας) Μεταβατικός πρόεδρος. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 2 Μαΐου 1925, ο Ρεπουμπλικανός Χοσέ Γκαμπίνο Βιγιανουέβα εξελέγη  πρόεδρος και ο Αβδόν Σααβέδρα εξελέγη αντιπρόεδρος. Όμως, αμφότεροι οι Βιγιανουέβα και Σααβέδρα κατηγορήθηκαν ότι δεν είχαν παραιτηθεί από τις δημόσιες θέσεις τους 6 μήνες πριν την υποβολή της υποψηφιότητας. Συνακόλουθα, ακυρώθηκαν οι γενικές εκλογές και την προεδρία ανέλαβε ο πρόεδρος της Εθνικής Γερουσίας Φελίπε Σ. Γκουσμάν (ως μεταβατικός πρόεδρος μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών). Κενή θέση3110 Ιανουαρίου 1926–28 Μαΐου 1930Παραιτήθηκε από το αξίωμα 160px Ερνάντο Σίλες Ρέγιες PRS (το 1926 ο Ερνάντο Σίλες Ρέγιες αποχώρησε από τους Σααβεδρίστας του κόμματος PRS και ίδρυσε το Εθνικιστικό Κόμμα (PN) στις 29 Δεκεμβρίου 1926.Political parties of the Americas: Canada, Latin America, and the West Indies, Vol.1. Greenwood Press, 1982. P.136. Γενικές εκλογές του 1925 Συνταγματικός πρόεδροςΑβδόν Σααβέδρα PNΑπό τις 28 Μαΐου έως τις 28 Ιουνίου 1930, την προεδρία ασκούσε προεδρικό υπουργικό συμβούλιο. Στις 28 Μαΐου 1930 ο Ερνάντο Σίλες παραιτήθηκε και άφησε τη διοίκηση της χώρας στο υπουργικό συμβούλιο με την ελπίδα ότι θα γινόταν αμέσως σύγκληση συντακτικής συνέλευσης, με συνακόλουθη τροποποίηση του συντάγματος ώστε ο ίδιος να επανεκλεγεί. Όμως, κάτι τέτοιο δεν έγινε και ο Σίλες ανατράπηκε με πραξικόπημα στις 28 Ιουνίου 1930, όταν μεταβατικά την προεδρία ασκούσε ο Κάρλος Μπλάνκο Γκαλίνδο.32 28 Ιουνίου 1930–5 Μαρτίου 1931Τέλος εντολής160pxΚάρλος Μπλάνκο Γκαλίνδο  Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα
(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας) Ντε φάκτο μεταβατικός πρόεδρος Κενή θέση335 Μαρτίου 1931–27 Νοεμβρίου 1934Παραιτήθηκε από το αξίωμαunder military pressure 160px Ντανιέλ Σαλαμάνκα Ουρέι PRG Γενικές εκλογές του 1931 Συνταγματικός πρόεδροςΧοσέ Λουίς Τεχάδα ΣορσάνοΚανείς πρόεδρος από τις 27 Νοεμβρίου ως την 1η Δεκεμβρίου 1934.341 Δεκεμβρίου 1934–17 Μαΐου 1936Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px Χοσέ Λουίς Τεχάδα Σορσάνο ΦιλελεύθεροΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Στις 27 Νοεμβρίου 1934 ως αποτέλεσμα διαφωνιών για την ανωτάτη διοίκηση στον πόλεμο του Τσάκο, ο Ντανιέλ Σαλαμάνκα εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και ο στρατός επέτρεψε στον Τεχάδα να τον διαδεχθεί ως πρόεδρο.(Αντιπρόεδρος του Σαλαμάνκα) ντε φάκτο πρόεδρος (στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 11 Νοεμβρίου 1934, ο Αυθεντικός Δημοκρατικός Φρανς Ταμάγιο εξελέγη  πρόεδρος και ο Ραφαέλ δε Ουγάρτε αντιπρόεδρος. Παρότι ο Χοσέ Λουίς Τεχάδα ως αντιπρόεδρος μπορούσε να διαδεχθεί τον Σαλαμάνκα με βάση το σύνταγμα, τα αποτελέσματα των εκλογών του 1934 ακυρώθηκαν, κάτι που κατέστησε την προεδρία του μη συνταγματική. Κενή θέσηΑπό τις 17 ως τις 22 Μαΐου 1936 την προεδρία ασκούσε ο συνταγματάρχης Χερμάν Μπουσχ.3522 Μαΐου 1936–13 Ιουλίου 1937Παραιτήθηκε από το αξίωμαέπειτα από πίεση του στρατού. 160px Νταβίδ Τόρο Σοσιαλιστικός Στρατός (δεν ήταν επίσημο κόμμα, αλλά η έκφραση χρησιμοποιείται στη Βολιβία όταν αναφέρονται στις στρατιωτικές κυβερνήσεις του Τόρο και του Μπους). Επρόκειτο για έναν συνασπισμό μεταξύ του στρατού, εργατικών κινημάτων και αριστερών κομμάτων.(Trend) Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα
(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας) ντε φάκτο πρόεδρος Κενή θέση3613 Ιουλίου 1937–23 Αυγούστου 1939<small>Πέθανε εν ενεργεία, από αυτοκτονία ή φέρεται να δολοφονήθηκε. 160px Χερμάν Μπους Στρατός Σοσιαλιστικός
(Trend) Διάδοχος και επικεφαλής της στρατιωτικής χούντας  
(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας) ντε φάκτο πρόεδρος
(13 Ιουλίου 1937) Κενή θέση ως τις28 Μαΐου 1938 Εξελέγη  από την Εθνική Συνέλευση Συνταγματικός πρόεδρος
(28 Μαΐου 1938)Ενρίκε Μπαλδιβιέσο Ανακηρύχθηκε δικτάτορας ντε φάκτο πρόεδρος
(24 Απριλίου 1939)37 23 Αυγούστου 1939–15 Απριλίου 1940Τέλος εντολής160pxΚάρλος Κιντανίγια Στρατός Διορισμένος από τον στρατό Ντε φάκτο μεταβατικός πρόεδρος. Στις 23 Αυγούστου 1939 ο Χερμάν Μπους αυτοκτόνησε. Παρότι ο αντιπρόεδρος Ενρίκε Μπαλδιβιέσο επεχείορησε να πείσει τους αρχηγούς του στρατού να του επιτρέψουν να αναλάβει την προεδρία, ο στρατηγός Κιντανίγια υποβαθμίστηκε με το αιτιολογικό ότι, καθώς ο Μπους είχε ανακηρυχθεί δικτάτορας 4 μήνες πριν, η συνταγματική διαταγή ήταν άκυρη. Κενή θέση ως τις4 Δεκεμβρίου 1939 Η θέση καταργ΄ήθηκε3815 Απριλίου 1940–20 Δεκεμβρίου 1943Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px Ενρίκε Πενιαράνδα Ομόνοια (πολιτικός συνασπισμός των Φιλελευθέρων (PL), Αυθεντικών Ρεπουμπλικανών (PRG) και Σοσιαλιστών Ρεπουμπλικανών (PRS).Fredrick B. Pike. The United States and the Andean republics: Peru, Bolivia, and Ecuador. Harvard University Press, 1977. p. 255. Γενικές εκλογές του 1940 Συνταγματικός πρόεδρος rowspan=3 <small>Κενή θέση ως τις24 Νοεμβρίου 19453920 Δεκεμβρίου 1943–21 Ιουλίου 1946Δολοφονήθηκε εν ενεργεία 160px Γκουαλμπέρτο Βιγιαροέλ Στρατός Σοσιαλιστικός
(Trend)Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα

(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας) ντε φάκτο πρόεδρος<small>(20 Δεκεμβρίου 1943) Ανέλαβε τη διοίκηση από τη χούντα Ντε φάκτο  
Προσωρινός πρόεδρος

(5 Απριλίου 1944) Εξελέγη από την Εθνική Συνέλευση του 1938 Συνταγματικός πρόεδρος
(6 Αυγούστου 1944)Χουλιάν Μοντεγιάνο40 21 Ιουλίου 1946–17 Αυγούστου 1946Τέλος εντολής160pxΝέστορ Γκιγιέν  ΑνεξάρτητοςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα

(Πρόεδρος της πολιτικής χούντας,

Γενικός εισαγγελέας της Λα Πας) Ντε φάκτο μεταβατικός πρόεδρος. Στις 21 Ιουλίου 1946 στη διάρκεια λαϊκής εξέγερσης στη Λα Πας ανατράπηκε και δολοφονήθηκε από τον όχλο ο πρόεδρος Γκουαλμπέρτο Βιγιαροέλ. Ο όχλος συμφώνησε στο να αναλάβει μεταβατικός πρόεδρος ο πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τομάς Μόνχε Γκουτιέρες. Καθώς εκείνη την περίοδο ο Μόνχε ήταν άρρωστος, ο γενικός εισαγγελέας της Λα Πας Νέστορ Γκιγιέν, ανέλαβε μεταβατικός πρόεδρος για λιγότερο από 4 εβδομάδες, έως την ορκωμοσία του Μόνχε.Κενή θέση41 17 Αυγούστου 1946–10 Μαρτίου 1947Τέλος εντολής160pxΤομάς Μόνχε  ΑνεξάρτητοςΑνέλαβε τη διοίκηση από τον Νέστορ Γκιγιέν

(Πρόεδρος της πολιτικής χούντας,

Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου]) Ντε φάκτο μεταβατικός πρόεδρος Κενή θέση4210 Μαρτίου 1947–22 Οκτωβρίου 1949Παραιτήθηκε από το αξίωμα.|name=|group= 160px Ενρίκε Χέρτσογκ  PURS Γενικές εκλογές του 1947 Συνταγματικός πρόεδρος Μαμέρτο Ουριολαγοϊτίa4322 Οκτωβρίου 1949–16 Μαΐου 1951<small>Παραιτήθηκε από το αξίωμα υπέρ του στρατού, ο οποίος ακύρωσε τα αποτελέσματα των εκλογών του 1951. 160px Μαμέρτο Ουριολαγοϊτία  PURSΔιαδοχήσύμφωνα με τους συνταγματικούς νόμους(Αντιπρόεδρος του Ενρίκε Χέρτσογκ) Συνταγματικός πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση4416 Μαΐου 1951–11 Απριλίου 1952Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px Ούγο Μπαγιβιάν Στρατός Παρέλαβε τη διοίκηση από τον Μαμέρτο Ουριαλογοϊτία(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας) ντε φάκτο πρόεδρος Κενή θέση45 11 Απριλίου 1952–15 Απριλίου 1952Τέλος εντολής160pxΕρνάν Σιλές Σουάσο  MNRΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα

(Αντιπρόεδρος του Βίκτορ Πας Εστενσόρο) Ντε φάκτο υπηρεσιακόςμεταβατικός πρόεδρος. Στις 9 Απριλίου 1952 με την Βολιβιανή Εθνική Επανάσταση του 1952 οι νικητές του κόμματος MNR, που είχαν κερδίσει τις εκλογές του 1951 (οι οποίες τελικά ακυρώθηκαν), κατέλαβαν την εξουσία με τη βία. Στις 11 Απριλίου ανατράπηκε ο Ούγο Μπαγιβιάν και πρόεδρος ανέλαβε ο υποψήφιος για την αντιπροεδρία στις εκλογές του 1951, Ερνάν Σιλές Σουάσο. Στις 15 Απριλίου ο Σιλές παρέδωσε την προεδρία στον Βίκτορ Πας Εστενσόρο, σεβόμενος το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του 1951. Ο ίδιος15 Απριλίου 1952–6 Αυγούστου 1956Τερματισμός θητείας 160px Βίκτορ Πας Εστενσόρο  MNR Παρέλαβε τη διοίκηση
από τον Ερνάν Σιλές Σουάσο ντε φάκτο πρόεδρος Ερνάν Σιλές Σουάσο466 Αυγούστου 1956–6 Αυγούστου 1960Τερματισμός θητείας 160px Ερνάν Σιλές Σουάσο MNR Γενικές εκλογές του 1956Συνταγματικός πρόεδρος Νιούφλο Τσάβες Ορτίς–6 Αυγούστου 1960–4 Νοεμβρίου 1964Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px Βίκτορ Πας Εστενσόρο   MNR Γενικές εκλογές του 1960 Συνταγματικός πρόεδρος Χουάν Λετσίν Οκένδο Γενικές εκλογές του 1964Ρενέ Μπαριέντος  Για λιγότερο από μία ημέρα στις 5 Νοεμβρίου 1964, την προεδρία ανέλαβε μία στρατιωτική χούντα υπό τους Αλφρέδο Οβάνδο Κανδία και Ρενέ Μπαριέντος. Από τα τέλη Οκτωβρίου 1964 ο Βίκτορ Πας Εστενσόρο ζήτησε από τον στρατό να καταστείλει μια μικρή εξέγερση. Αυτό οδήγησε στο να εκδηλωθεί στρατιωτικό πραξικόπημα από τον αντιπρόεδρο Ρενέ Μπαριέντος και τον στρατηγό Αλφρέδο Οβάνδο Κανδία στις 4 Νοεμβρίου. Ωστόσο, ο λαός δεν επέτρεψε στον Οβάνδο να γίνει πρόεδρος της χούντας, κατηγορώντας τον ότι είχε αφήσει τον Εστενσόρο να φύγει από τη χώρα. Για τον λόγο αυτόν, την προεδρία ανέλαβε ο Μπαριέντος αντί του Οβάνδο.475 Νοεμβρίου 1964–26 Μαΐου 1965Νόμιμη αλλαγή 160px Ρενέ Μπαριέντος  ΣτρατόςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας) ντε φάκτο πρόεδρος rowspan=2 Κενή θέση26 Μαΐου 1965–2 Ιανουαρίου 1966 (ο Ρενέ Μπαριέντος παραιτήθηκε από συμπρόεδρος στις 2 Ιανουαρίου 1966 προκειμένου να είναι υποψήφιος στις γενικές εκλογές του 1966. Έτσι, μοναδικός πρόεδρος παρέμεινε ο Αλφρέδο Οβάνδο Κανδία) Συμπροεδρία (το μοναδικό παράδειγμα της ταυτόχρονης διακυβέρνησης από δύο προέδρους στη βολιβιανή ιστορία).48 160px Αλφρέδο Οβάνδο Κανδία Στρατόςντε φάκτο πρόεδρος rowspan=2 Κενή θέση2 Ιανουαρίου 1966–6 Αυγούστου 1966Τερματισμός θητείαςΠαρέλαβε πλήρως τη διοίκηση από τον
Ρενέ Μπαριέντος–6 Αυγούστου 1966–27 Απριλίου 1969<small>Απεβίωσε εν ενεργεία σε ελικοπτερικό δυστύχημα. Αμφισβητείται εάν ήταν δυστύχημα ή συνωμοσία (δολοφονία) από τον Οβάνδο Κανδία. 160pxΡενέ Μπαριέντος  MPCΓενικές εκλογές του 1966Συνταγματικός πρόεδρος Λουίς Αδόλφο Σιλές Σαλίνας4927 Απριλίου 1969–26 Σεπτεμβρίου 1969Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160px Λουίς Αδόλφο Σιλές Σαλίνας   PSDΔιαδοχή σύμφωνα με τους νόμους του συντάγματος(Αντιπρόεδρος του Ρενέ Μπαριέντος)Συνταγματικός πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση–26 Σεπτεμβρίου 1969–6 Οκτωβρίου 1970Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 160pxΑλφρέδο Οβάνδο Κανδία ΣτρατόςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημαΝτε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέσηΓια μία ημέρα στις 6 Οκτωβρίου 1970 (ημέρα που ανατράπηκε σε πραξικόπημα ο Οβάνδο Κανδία) την προεδρία άσκησε τριανδρία (χούντα) του στρατού με επικεφαλής τους Εφραΐν Γκουατσάγια, Φερνάνδο Σατόρι και Αλμπέρτο Αλμπαρασίν.507 Οκτωβρίου 1970–21 Αυγούστου 1971Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα 239x239pxΧουάν Χοσέ Τόρες  ΣτρατόςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημαντε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση5121 Αυγούστου 1971–21 Ιουλίου 1978Παραιτήθηκε από το αξίωμαέπειτα από πίεση του στρατού 160pxΟύγο Μπανσέρ  ΣτρατόςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημαΝτε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέσηΓια λιγότερο από μια ημέρα στις 21 Ιουλίου 1978, η προεδρία ασκήθηκε από στρατιωτική τριανδρία (χούντα), με επικεφαλής τους Βίκτορ Γκονσάλες Φουέντες, Αλφόνσο Βιγιαλπάνδο και Γκούτεμπεργκ Μπαρόσο. Έπειτα από πιέσεις από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ, ο Ούγο Μπανσέρ διεξήγαγε τιςγενικές εκλογές της 9ης Ιουλίου 1978. Ο υποψήφιος του συνασπισμού Εθνικιστική Ένωση του Λαού (UNP), Χουάν Περέδα, κέρδισε με μερικές χιλιάδες ψήφους αρκετές για να κερδίσει την προεδρία χωρίς να απαιτείται δεύτερος γύρος. Οι εκλογές νοθεύτηκαν σε βάρος του αριστερού πρώην προέδρου Ερνάν Σιλές Σουάσο και τα αποτελέσματα ακυρώθηκαν. Ο Μπανσέρ αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ της τριανδρίας των στρατιωτικών αρχηγών, οι οποίοι εκδιώχθηκαν κι εκείνοι σε πραξικόπημα που εγκατέστησε τον Χουάν Περέδα ως πρόεδρο στις 21 Ιουλίου 1978.5221 Ιουλίου 1978–24 Νοεμβρίου 1978Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα Χουάν Περέδα  ΣτρατόςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημαντε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση5324 Νοεμβρίου 1978–8 Αυγούστου 1979Ceded command Νταβίδ Παντίγια   ΣτρατόςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημαντε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση54 8 Αυγούστου 1979–1 Νοεμβρίου 1979Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα160pxΟυάλτερ Γκεβάρα  PRA Εξελέγη  από το Εθνικό Κογκρέσο (Πρόεδρος της Εθνικής Γερουσίας) Μεταβατικός πρόεδρος. Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν την 1η Ιουλίου 1979 αναμτρήθηκαν οι Σιλές Σουάσο και Πας Εστενσόρο, όμως κανένας δεν κατάφερε να συμπληρώσει το απαιτούμενο ποσοστό (40% των ψήφων) ώστε να εκλεγεί. Κατά συνέπεια, τπο Εθνικό Κογκρέσο έπρεπε να εκλέξει πρόεδρο από τους τρεις πρώτους των εκλογών και δεν συμφώνησε. Έτσι, μεταβατικός πρόεδρος μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών εξελέγη ο Γκεβάρα, πρόεδρος της Γερουσίας. rowspan=1 Κενή θέση551 Νοεμβρίου 1979–16 Νοεμβρίου 1979Παραιτήθηκε από το αξίωμαέπειτα από κυβερνητική πίεση 160pxΑλμπέρτο Νατούς  ΣτρατόςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημαντε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση56 16 Νοεμβρίου 1979–17 Ιουλίου 1980Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα160pxΛιδία Γκεϊλέρ Τεχάδα  MNR Εξελέγη  από το Εθνικό Κογκρέσο(Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων) Μεταβατική πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση5717 Ιουλίου 1980–4 Αυγούστου 1981Παραιτήθηκε από το αξίωμαέπειτα από στρατιωτικές πιέσεις 160pxΛουίς Γκαρσία Μέσα ΣτρατόςΕγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα(Πρόεδρος της χούντας)ντε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέσηΑπό τις 4 Αυγούστου ως τις4 Σεπτεμβρίου 1981, την προεδρία άσκησε τριανδρία (στρατιωτική χούντα) με επικεφαλής τους Σέλσο Τορέλιο, Ουάλντο Μπερνάλ Περέιρα και Όσκαρ Πάμο Ροδρίγκες.584 Σεπτεμβρίου 1981–19 Ιουλίου 1982Παραχώρησε τη διοίκηση Σέλσο Τορέλιο ΣτρατόςΠαρέλαβε τη διοίκηση από τη χούνταΝτε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέσηΑπό τις 19 ως τις 21 Ιουλίου 1982, η προεδρία ασκήθηκε από την τριανδρία της χούντας, με επικεφαλής τους Άνχελ Μαρισκάλ, Νατάλιο Μοράλες και Όσκαρ Πάμο Ροδρίγκες.5921 Ιουλίου 1982–10 Οκτωβρίου 1982Ceded command 160pxΓκίντο Βιλδόσο ΣτρατόςΠαρέλαβε τη διοίκηση από τη χούνταΝτε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση–10 Οκτωβρίου 1982–6 Αυγούστου 1985Τερματισμός θητείας 160pxΕρνάν Σιλές Σουάσο MNRIΓενικές εκλογές του 1980 (η στρατιωτική κυβέρνηση Βελδόσο αναγνώρισε τα αποτελέσματα των ακυρωθέντων εκλογών του 1980 στις 10 Οκτωβρίου 1982 και παρέδωσε την εξουσία στον Σιλές Σουάσο)Συνταγματικός πρόεδρος Χάιμε Πας Σαμόρα–6 Αυγούστου 1985–6 Αυγούστου 1989Τερματισμός θητείας 160px Βίκτορ Πας Εστενσόρο   MNRΓενικές εκλογές του 1985Συνταγματικός πρόεδρος Χούλιο Γκάρετ Αϊγιόν606 Αυγούστου 1989–6 Αυγούστου 1993Τερματισμός θητείας 160pxΧάιμε Πας Σαμόρα   MIRΓενικές εκλογές του 1989Συνταγματικός πρόεδρος Λουίς Όσιο616 Αυγούστου 1993–6 Αυγούστου 1997Τερματισμός θητείας 160pxΓκονσάλο Σάντσες δε Λοσάδα   MNRΓενικές εκλογές του 1993Συνταγματικός πρόεδρος Βίκτορ Ούγο Κάρδενας–6 Αυγούστου 1997–7 Αυγούστου 2001Παραιτήθηκε από το αξίωμα 160pxΟύγο Μπανσέρ  ADNΓενικές εκλογές του 1997Συνταγματικός πρόεδρος Χόρχε Κιρόγα627 Αυγούστου 2001–6 Αυγούστου 2002Τερματισμός θητείας 160pxΧόρχε Κιρόγα  ADNΔιαδοχή σύμφωνα με τους συνταγματικούς νόμους(Αντιπρόεδρος του Ούγο Μπανσέρ)Συνταγματικός πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση–6 Αυγούστου 2002–17 Οκτωβρίου 2003Παραιτήθηκε από το αξίωμα 160pxΓκονσάλο Σάντσες δε Λοσάδα MNRΓενικές εκλογές του 2002Συνταγματικός πρόεδρος Κάρλος Μέσα6317 Οκτωβρίου 2003–9 Ιουνίου 2005Παραιτήθηκε από το αξίωμα 160pxΚάρλος Μέσα MNRΔιαδοχή σύμφωνα με τους συνταγματικούς νόμους(Αντιπρόεδρος του Γκονσάλο Σάντσες δε Λοσάδα)Συνταγματικός πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση64 9 Ιουνίου 2005–22 Ιανουαρίου 2006Τέλος εντολήςΕδουάρδο Ροδρίγκες Ανεξάρτητος Διαδοχή σύμφωνα με τους συνταγματικούς νόμους(Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου) μεταβατικός πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση6522 Ιανουαρίου 2006–22 Ιανουαρίου 2010Νόμιμη αλλαγή 160pxΈβο Μοράλες MASΓενικές εκλογές του 2005Συνταγματικός πρόεδρος Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

 Πολυεθνοτικό Κράτος της Βολιβίας

 #  ΠορτρέτοΠρόεδρος (γέννηση-θάνατος)  Έναρξη θητείας  Λήξη θητείας  ΕκλογήΚόμμα (65)150pxΈβο Μοράλες 22 Ιανουαρίου 201010 Νοεμβρίου 2019Από τις 10 ως τις 12 Νοεμβρίου 2019 δεν υπήρχε Πρόεδρος.Πρόεδρος. Κέρδισε για πρώτη φορά τις εκλογές του 2005, επανεξελέγη το 2009, το 2014 και το 2019. Παραιτήθηκε τον Νοέμβριο του 2019.Κίνημα για Σοσιαλισμό 66150pxΤζανίν Άνιες 12 Νοεμβρίου 2019 8 Νοεμβρίου 2020Μεταβατική πρόεδρος, ως δεύτερη αντιπρόεδρος της Γερουσίας, συνταγματικά. Κενή η θέση Αντιπροέδρου.Σοσιαλδημοκρατικό Κίνημα 67150pxΛουίς Άρσε 8 Νοεμβρίου 20208 Νοεμβρίου 2025Εξελέγη το 2020. Κίνημα για Σοσιαλισμό (εκδιώχθηκε από το κόμμα τςις 6 Νοεμβρίου 2025) 68150pxΡοδρίγο Πας Περέιρα 8 Νοεμβρίου 2025ΣημερινόςΕξελέγη το 2025 Επαναστατική Αριστερά

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 *