Λοραταδίνη

Η λοραταδίνη, που πωλείται με την επωνυμία Claritin μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία αλλεργιών, όπως η αλλεργική ρινίτιδα και η κνίδωση. Διατίθεται επίσης σε συνδυασμό με ψευδοεφεδρίνη, ένα αποσυμφορητικό. Λαμβάνεται από το στόμα.

Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν υπνηλία, ξηροστομία και πονοκέφαλο. Οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι σπάνιες και περιλαμβάνουν αλλεργικές αντιδράσεις, επιληπτικές κρίσεις και ηπατικά προβλήματα.  Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης φαίνεται να είναι ασφαλής αλλά δεν έχει μελετηθεί καλά. Δεν συνιστάται σε παιδιά κάτω των δύο ετών. Ανήκει στην οικογένεια φαρμάκων αντιισταμινικών δεύτερης γενιάς.

Η λοραταδίνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1980 και κυκλοφόρησε στην αγορά το 1988. Συμπεριλαμβάνεται στον  κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Η λοραταδίνη διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι διαθέσιμο εξωχρηματιστηριακά.  Το 2017, ήταν το 59ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από δώδεκα εκατομμύρια συνταγές.

 Ιατρικές χρήσεις 
μικρογραφία|Λοραταδίνη 10 mg.
Η λοραταδίνη ενδείκνυται για τη συμπτωματική ανακούφιση της αλλεργίας, όπως αλλεργική ρινίτιδα, κνίδωση, χρόνια ιδιοπαθή κνίδωση, και άλλες δερματικές αλλεργίες. Για την αλλεργική ρινίτιδα, η λοραταδίνη ενδείκνυται τόσο για ρινικά όσο και για οφθαλμικά συμπτώματα - φτέρνισμα, ρινική καταρροή και φαγούρα ή κάψιμο των ματιών.

Ομοίως με τη σετιριζίνη, η λοραταδίνη ελαττώνει τον κνησμό που σχετίζεται με τη νόσο του Kimura.

 Αντενδείξεις 
Οι ασθενείς με σοβαρές ηπατικές διαταραχές (ήπαρ) μπορεί να χρειαστεί να ξεκινήσουν με χαμηλότερη δόση. Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης σε ηλικιωμένους ή ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία.

Η λοραταδίνη είναι συνήθως συμβατή με το θηλασμό (ταξινομημένη κατηγορία L-2 - πιθανώς συμβατή, από την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής ). Στις ΗΠΑ, ταξινομείται ως κατηγορία Β στην εγκυμοσύνη, πράγμα που σημαίνει ότι μελέτες σε ζώα δεν κατάφεραν να αποδείξουν κίνδυνο για το έμβρυο, αλλά δεν έχουν διεξαχθεί επαρκείς και καλά ελεγχόμενες μελέτες σε έγκυες γυναίκες.

 Παρενέργειες 
Ως «μη κατασταλτικό» αντιισταμινικό, η λοραταδίνη προκαλεί λιγότερη (αλλά ακόμη σημαντική, σε ορισμένες περιπτώσεις) καταστολή και ψυχοκινητική καθυστέρηση από τα παλαιότερα αντιισταμινικά επειδή διεισδύει στον αιματοεγκεφαλικό φραγμό σε μικρότερο βαθμό.

Άλλες πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν πονοκέφαλο και αντιμουσκαρινικά αποτελέσματα όπως κατακράτηση ούρων, ξηροστομία, θολή όραση και γαστρεντερικά προβλήματα.

 Αλληλεπιδράσεις 
Ουσίες που δρουν ως αναστολείς του ενζύμου CYP3A4 όπως η κετοκοναζόλη, η ερυθρομυκίνη, η σιμετιδίνη και τα παράγωγα φουρανοκουμαρίνης (που βρίσκονται στο γκρέιπφρουτ) οδηγούν σε αυξημένα επίπεδα λοραταδίνης στο πλάσμα - δηλαδή, περισσότερο από το φάρμακο υπήρχε στην κυκλοφορία του αίματος από το τυπικό για μια δόση. Αυτό είχε κλινικά σημαντικές επιδράσεις σε ελεγχόμενες δοκιμές θεραπείας με 10 mg λοραταδίνης.

 Φαρμακολογία 
Η λοραταδίνη είναι ένα τρικυκλικό αντισταμινικό, η οποία δρα ως επιλεκτικός αντίστροφος αγωνιστής των περιφερικών υποδοχέων ισταμίνης H1. Η ισχύς των ανταγωνιστών ισταμίνης δεύτερης γενιάς είναι (από ισχυρότερη έως ασθενέστερη) δεσλοραταδίνη (Ki 0,4 nM)> λεβοκετιριζίνη (Ki 3 nM)> σετιριζίνη (Ki 6 nM)> φεξοφεναδίνη (Ki 10 nM)> τερφεναδίνη> λοραταδίνη. Ωστόσο, η έναρξη της δράσης ποικίλλει σημαντικά και κλινική αποτελεσματικότητα δεν είναι πάντα σχετίζονται άμεσα με μόνο την ισχύ υποδοχέα H1, όπως πρέπει επίσης να θεωρούνται συγκέντρωση του ελεύθερου φαρμάκου στον υποδοχέα. 

Η λοραταδίνη χορηγείται από το στόμα, απορροφάται καλά από το γαστρεντερικό σωλήνα και έχει γρήγορο ηπατικό μεταβολισμό πρώτης διέλευσης. Μεταβολίζεται από ισοένζυμα του κυτοχρώματος P450, συμπεριλαμβανομένων των CYP3A4, CYP2D6 και, σε μικρότερο βαθμό, από πολλά άλλα. Η λοραταδίνη συνδέεται σχεδόν πλήρως (97-99%) με τις πρωτεΐνες του πλάσματος. Ο μεταβολίτης της δεσλοραταδίνης, ο οποίος είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για τα αντιισταμινικά αποτελέσματα, συνδέεται με τις πρωτεΐνες του πλάσματος κατά 73-76%.

Η μέγιστη επίδραση της λοραταδίνης εμφανίζεται μετά από 1-2 ώρες και ο βιολογικός χρόνος ημιζωής είναι κατά μέσο όρο οκτώ ώρες (εύρος 3 έως 20 ώρες) με τον χρόνο ημιζωής της δεσλοραταδίνης να είναι 27 ώρες (εύρος 9 έως 92 ώρες), εξηγώντας τη μεγάλης διάρκειας δράσης της. Περίπου το 40% απεκκρίνεται ως συζευγμένοι μεταβολίτες στα ούρα και παρόμοια ποσότητα απεκκρίνεται στα κόπρανα. Ίχνη μη μεταβολισμένης λοραταδίνης βρίσκονται στα ούρα.

Στη δομή, σχετίζεται στενά με τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, όπως η ιμιπραμίνη, και σε μικρότερο βαθμό με το άτυπο αντιψυχωσικό  κουετιαπίνη.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Κατηγορία:Πιπεριδίνες
Κατηγορία:Χλωροαρένια
Κατηγορία:Πυριδίνες
Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες
Κατηγορία:Αντιισταμινικά