Ίλζε Κοχ

Η Ίλζε Κοχ (22 Σεπτεμβρίου 1906 - 1 Σεπτεμβρίου 1967) ήταν η σύζυγος του Καρλ Κοχ, διοικητή των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ (1937–1941) και Μαϊντάνεκ (1941–1943). Το 1947, έγινε μια από τις πρώτες εξέχουσες Ναζί, που παραπέμφθηκε σε δίκη από τον Αμερικανικό Στρατό. 

Αφότου η δίκη έλαβε παγκόσμια προσοχή από τα ΜΜΕ, οι επιζώντες από τις ενέργειές της οδήγησαν άλλους συγγραφείς να χαρακτηρίσουν την κακοποίηση των κρατουμένων της ως σαδιστική και η εικόνα της ως «φόνισσα των στρατοπέδων συγκέντρωσης» ήταν παρούσα στην μεταπολεμική γερμανική κοινωνία.   

Κατηγορήθηκε ότι κρατούσε αναμνηστικά από το δέρμα δολοφονημένων κρατουμένων με χαρακτηριστικά τατουάζ, αν και οι ισχυρισμοί αυτοί απορρίφθηκαν και στις δύο δίκες της. Ήταν γνωστή ως «η μάγισσα του Μπούχενβαλντ» (Die Hexe von Buchenwald) από τους κρατούμενους λόγω της σκληρότητας και της ασέλγειάς της προς αυτούς. Στα αγγλικά αναφέρεται ως «Το Τέρας του Μπούχενβαλντ», η «Βασίλισσα του Μπούχενβαλντ , η »Κόκκινη Μάγισσα του Μπούχενβαλντ« , η »Χασάπισσα Χήρα« και, συνηθέστερα, »Η σκύλα του Μπουχενβαλντ". 

 Βιογραφία 
Η Μαργκαρέτε Ίλζε Κέλερ γεννήθηκε στη Δρέσδη της Γερμανίας, κόρη πρώην στρατιωτικού διοικητή. Ήταν γνωστή ως ευγενικό και χαρούμενο παιδί στο δημοτικό σχολείο της. Σε ηλικία 15 ετών, μπήκε σε σχολή λογιστικής. Αργότερα, ξεκίνησε να εργάζεται ως υπάλληλος λογιστικής. Εκείνη την εποχή, η οικονομία της Γερμανίας δεν είχε ακόμη ανακάμψει από την ήττα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1932, έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος. Μέσω γνωστών στην SA και στα SS, γνώρισε τον Καρλ Κοχ το 1934. 
μικρογραφία| Μπούχενβαλντ, 16 Απριλίου 1945. Συλλογή οργάνων κρατουμένων συμπεριλαμβανομένων δύο υπολειμμάτων ανθρώπινων κεφαλών (πάνω αριστερά) και επίσης δείγματα δερματοστιξιών (μπροστά) 
μικρογραφία| Μπούχενβαλντ, 16 Απριλίου 1945. Συλλογή εσωτερικών οργάνων κρατουμένων. Φωτογραφία που τραβήχτηκε από τον Ζυλ Ρουάρ, στρατιωτικό εθελοντή που εντάχθηκε στον 1ο Αμερικανικό Στρατό, στο 16ο Τάγμα Τυφεκιοφόρων. 
Το 1936, άρχισε να εργάζεται ως φρουρός και γραμματέας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζαξενχάουζεν κοντά στο Βερολίνο, όπου ο αρραβωνιαστικός της ήταν Διοικητής. Το ζευγάρι παντρεύτηκε τον ίδιο χρόνο. Το 1937, ο σύζυγός της τοποθετήθηκε στο Μπούχενβαλντ. 

 Εγκλήματα πολέμου 
Ενώ βρισκόταν στο Μπούχενβαλντ, η Κοχ φέρεται να συμμετείχε σε ένα φρικτό πείραμα, όπου λέγεται ότι διέταξε τη δολοφονία συγκεκριμένων κρατουμένων με τατουάζ, οι οποίοι μετά γδάρθηκαν για να ανακτηθεί το ζωγραφισμένο τμήμα του σώματός τους. Λέγεται ότι έγινε για να βοηθήσει έναν γιατρό φυλακής, τον Έριχ Βάγκνερ, στη διατριβή του σχετικά με τα τατουάζ και την εγκληματικότητα."The most evil women in history". Discovery Channel, 2001. 

Το 1940, δημιούργησε μια κλειστή αρένα, η οποία κόστισε πάνω από 250.000 ράιχσμαρκ (περίπου 62.500 δολάρια), τα περισσότερα από τα οποία είχαν κατασχεθεί από τους κρατούμενους. Το 1941, ο Καρλ Κοχ μεταφέρθηκε στο Λούμπλιν, όπου βοήθησε στην ίδρυση του στρατοπέδου συγκέντρωσης και εξόντωσης Μαϊντάνεκ. Η Ίλζε Κοχ παρέμεινε στο Μπούχενβαλντ μέχρι τις 24 Αυγούστου 1943, όταν αυτή και ο σύζυγός της συνελήφθησαν με κατηγορίες για προσωπικό πλουτισμό, υπεξαίρεση και δολοφονία κρατουμένων για αποτροπή κατάθεσής τους . 

Η Ίλζε Κοχ φυλακίστηκε μέχρι το 1944, όταν αθωώθηκε λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Ο σύζυγός της κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο από δικαστήριο των Ες-Ες στο Μόναχο και εκτελέστηκε στις 5 Απριλίου 1945 στην αυλή του στρατοπέδου, που κάποτε διέταζε. Στη συνέχεια έζησε με την οικογένειά της στην πόλη Λούντβιγκσμπουργκ, όπου συνελήφθη από τις αμερικανικές Αρχές στις 30 Ιουνίου 1945. 

 Πρώτη δίκη 
μικρογραφία| Η Ίλζε Κοχ στο Στρατιωτικό Δικαστήριο των ΗΠΑ στο Νταχάου, 1947 
Η Κοχ και 30 άλλοι κατηγορούμενοι βρέθηκαν ενώπιον του Αμερικανικού Στρατιωτικού Δικαστηρίου στο Νταχάου (Γενικό Δικαστήριο Στρατιωτικής Κυβέρνησης για τη Δίκη των Εγκληματιών Πολέμου) το 1947. Κατηγορήθηκε για «συμμετοχή σε εγκληματικό σχέδιο για βοήθεια, συνέργεια και συμμετοχή στις δολοφονίες στο Μπούχενβαλντ». 

Η Κοχ ανακοίνωσε στην αίθουσα του δικαστηρίου ότι ήταν οκτώ μηνών έγκυος, αλλά στις 19 Αυγούστου 1947 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για «παραβίαση των νόμων και εθίμων του πολέμου». 

 Μείωση ποινής 
Ο Στρατηγός Λούσιους Ντ. Κλέι ήταν ο προσωρινός στρατιωτικός κυβερνήτης της Αμερικανικής Ζώνης στη Γερμανία και μείωσε την ποινή σε φυλάκιση τεσσάρων ετών στις 8 Ιουνίου 1948, αφού είχε εκτίσει δύο χρόνια από την ποινή της, με την αιτιολογία ότι «δεν υπήρχαν πειστικά αποδεικτικά στοιχεία ότι είχε επιλέξει τρόφιμους για εξόντωση, προκειμένου να εξασφαλίσει κομμάτια δέρματος με τατουάζ ή ότι είχε αντικείμενα φτιαγμένα από ανθρώπινο δέρμα». Οι ειδήσεις για τη μειωμένη ποινή δεν δημοσιοποιήθηκαν μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου 1948 και ο Κλέι παρέμεινε αμετακίνητος στην απόφασή του παρά την επακόλουθη αναταραχή. Σε βιογραφία του, παρατίθεται δήλωση, που έκανε ο Κλέι χρόνια αργότερα:Jean Edward Smith, Lucius D. Clay: An American Life 

Το Ίδρυμα Μνήμης Μπούχενβαλντ δηλώνει:

 Δεύτερη δίκη 
Υπό την πίεση της κοινής γνώμης, η Κοχ συνελήφθη εκ νέου το 1949 και δικάστηκε ενώπιον δικαστηρίου της Δυτικής Γερμανίας. Η ακρόαση ξεκίνησε στις 27 Νοεμβρίου 1950 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου στο Άουγκσμπουργκ και διήρκεσε επτά εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων ακροάστηκαν 250 μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων 50 για την υπεράσπιση. Η Κοχ κατέρρευσε και έπρεπε να μεταφερθεί από το δικαστήριο στα τέλη Δεκεμβρίου 1950 και πάλι στις 11 Ιανουαρίου 1951. Τουλάχιστον τέσσερις μάρτυρες κατηγορίας κατέθεσαν ότι είδαν την Κοχ να επιλέγει κρατούμενους με τατουάζ, οι οποίοι στη συνέχεια δολοφονήθηκαν ή είχαν δει ή είχαν λάβει μέρος στη διαδικασία δημιουργίας λαμπτήρων φτιαγμένων από ανθρώπινο δέρμα με τατουάζ. Ωστόσο, αυτή η κατηγορία απορρίφθηκε από την Εισαγγελία, όταν δεν μπόρεσαν να αποδείξουν ότι οι λάμπες ή άλλα αντικείμενα όντως κατασκευάστηκαν από ανθρώπινο δέρμα. 

Στις 15 Ιανουαρίου 1951, το Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του, με απόφαση έκτασης 111 σελίδων, για την οποία η Κοχ δεν ήταν παρούσα στο δικαστήριο. Συνήχθη το συμπέρασμα ότι οι προηγούμενες δίκες το 1944 και το 1947 δεν αποτέλεσαν εμπόδιο στις διαδικασίες, καθώς στη δίκη του 1944 η Κοχ είχε κατηγορηθεί μόνο για υπεξαίρεση, ενώ το 1947 είχε κατηγορηθεί για εγκλήματα κατά αλλοδαπών μετά την 1η Σεπτεμβρίου 1939 και όχι με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, των οποίων οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί ήταν κατηγορούμενοι τόσο πριν όσο και μετά την ημερομηνία αυτή. Καταδικάστηκε για υποκίνηση δολοφονίας, υποκίνηση σε απόπειρα δολοφονίας και υποκίνηση στο έγκλημα της διάπραξης σοβαρής σωματικής βλάβης και στις 15 Ιανουαρίου 1951 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και μόνιμη απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων. 

Στις 10 Μαΐου 1950, η Κοχ κατηγορήθηκε από τον Δρ Χανς Ίλκοφ, ο οποίος υπηρέτησε στο ανώτερο δικαστήριο του Άουγκσμπουργκ ως γενικός εισαγγελέας. Στις 15 Ιουνίου 1951, γνωστή και ως ημέρα «Γερμανικής Κρίσης», η Κοχ ξεκίνησε επίσημα την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Η Κοχ άσκησε έφεση για ακύρωση της απόφασης, αλλά η έφεση απορρίφθηκε στις 22 Απριλίου 1952 από το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Αργότερα έκανε αρκετές αιτήσεις για απονομή χάριτος, αλλά όλες απορρίφθηκαν από το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Βαυαρίας. Η Κοχ διαμαρτυρήθηκε για την ισόβια ποινή της, χωρίς αποτέλεσμα, στη Διεθνή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. 

 Οικογένεια 
Ο Καρλ και η Ίλζε Κοχ είχαν δύο γιους, ένας από τους οποίους αυτοκτόνησε μετά τον πόλεμο, «επειδή δεν μπορούσε να ζήσει με την ντροπή των εγκλημάτων των γονιών του». Ένας άλλος γιος της, ο Ούβε,γεννήθηκε στη φυλακή Άιχαχ κοντά στο Νταχάου, όπου η Κοχ στάλθηκε για να εκτίσει ποινή ισόβιας κάθειρξης και αμέσως της τον πήραν. Σε ηλικία 19 ετών, ο Ούβε Κέλερ έμαθε ότι η Κοχ ήταν μητέρα του και άρχισε να την επισκέπτεται τακτικά στο Άιχαχ.  

 Αυτοκτονία 
Η Κοχ κρεμάστηκεNorman Polmar, Thomas B. Allen: World War II: the Encyclopedia of the War Years, 1941–1945, Publisher	Courier Corporation, 2012,  p. 476 στη γυναικεία φυλακή Άιχαχ την 1η Σεπτεμβρίου 1967 σε ηλικία 60 ετών.  Υπέφερε από παραισθήσεις και είχε πειστεί ότι οι επιζώντες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης θα την κακοποιούσαν στο κελί της.Nikolas Wachsmann, 'KL: A History of the Nazi Concentration Camps' (New York: F, S & G, 2015), p. 618, citing a Feb. 1967 note in her prison file. 

Το 1971, ο γιος της, Ούβε, ζήτησε μεταθανάτια αποκατάσταση για τη μητέρα του. Ήταν αποφασισμένος να αποκαταστήσει το όνομα της μητέρας του μετά το θάνατό της το 1967. Μέσω του Τύπου, χρησιμοποίησε έγγραφα επιείκειας από τον πρώην δικηγόρο της το 1957 και την εντύπωσή του για τη βάση της σχέσης τους, σε μια προσπάθεια να αλλάξει τη στάση των ανθρώπων απέναντι στην Κοχ. 

 Δείτε επίσης 

 Ίρμα Γκρέζε 
 Μαρία Μαντλ 
 Άριμπερτ Χάιμ 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 







Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Αυτόχειρες