Νεοστιγμίνη

Η νεοστιγμίνη είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μυασθένειας gravis, της ψευδοαπόφραξης του παχέος εντέρου και της κατακράτησης ούρων χωρίς την παρουσία απόφραξης. Χρησιμοποιείται επίσης μαζί με την ατροπίνη για τον τερματισμό των επιδράσεων του νευρομυϊκού αποκλεισμού φαρμάκων του μη αποπολωτικού τύπου.  Χορηγείται με ένεση είτε σε φλέβα, μυ είτε κάτω από το δέρμα.  Τα αποτελέσματα μετά την ένεση είναι γενικά μεγαλύτερα εντός 30 λεπτών και διαρκούν έως και 4 ώρες.

Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, αυξημένο σάλιο, σπασμένο κοιλιακό άλγος και αργό καρδιακό ρυθμό. Οι πιο σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν χαμηλή αρτηριακή πίεση, αδυναμία και αλλεργικές αντιδράσεις.  Δεν είναι σαφές εάν η χρήση κατά την εγκυμοσύνη είναι ασφαλής για το μωρό. Η νεοστιγμίνη ανήκει στην χολινεργική οικογένεια φαρμάκων. Δρα αναστέλλοντας τη δράση της ακετυλοχολινεστεράσης και συνεπώς αυξάνει τα επίπεδα της ακετυλοχολίνης.

Η νεοστιγμίνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1931. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Ο όρος είναι από την ελληνική νέος και «-στιγμίνη», σε σχέση με το μητρικό μόριο του, φυσοστιγμίνη, στην οποία βασίζεται.

 Ιατρικές χρήσεις 
Χρησιμοποιείται για τη βελτίωση του μυϊκού τόνου σε άτομα με μυασθένεια gravis, καθώς και για την αντιστροφή των επιπτώσεων των μη αποπολωτικών μυοχαλαρωτικών όπως το ροκουρόνιο και το βεκουρόνιο στο τέλος μιας επέμβασης, συνήθως σε δόση 25 έως 50 μg ανά χιλιόγραμμο.

Μια άλλη ένδειξη χρήσης είναι η συντηρητική αντιμετώπιση της οξείας ψευδο-απόφραξης του παχέος εντέρου ή συνδρόμου Ogilvie, στο οποίο οι ασθενείς παρουσιάζουν μαζική διαστολή του παχέος εντέρου απουσία πραγματικής μηχανικής απόφραξης.

Μερικές φορές τα νοσοκομεία χορηγούν διάλυμα που περιέχει νεοστιγμίνη ενδοφλεβίως για να καθυστερήσουν τις επιπτώσεις της δηλητηρίασης μετά από δάγκωμα φιδιού. Ορισμένα πολλά υποσχόμενα ερευνητικά αποτελέσματα έχουν επίσης αναφερθεί για τη ρινική χορήγηση του φαρμάκου ως αντιοφική θεραπεία.

Η νεοστιγμίνη εγκρίθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2013 για να αντιστρέψει τα αποτελέσματα των μυοχαλαρωτικών. Αρχικά εγκρίθηκε το 1939.

 Παρενέργειες 
Η νεοστιγμίνη μπορεί να προκαλέσει γενικές οφθαλμικές ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως: πονοκέφαλος, πόνος στα φρύδια, θολή όραση, φακοδονήσεις, περικορνική ένεση, συμφορητική ιρίτιδα, διάφορες αλλεργικές αντιδράσεις και σπάνια αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς. 

Η νεοστιγμίνη θα προκαλέσει επιβράδυνση του καρδιακού ρυθμού (βραδυκαρδία). Για το λόγο αυτό χορηγείται συνήθως μαζί με ένα παρασυμπαθολυτικό φάρμακο όπως η ατροπίνη ή το γλυκοπυρρολικό.

Τα γαστρεντερικά συμπτώματα εμφανίζονται νωρίτερα μετά την κατάποση και περιλαμβάνουν ανορεξία, ναυτία, έμετο, κράμπες στην κοιλιά και διάρροια. 

 Φαρμακολογία 
Παρεμβαίνοντας στη διάσπαση της ακετυλοχολίνης, η νεοστιγμίνη διεγείρει έμμεσα τόσο τους νικοτινικούς όσο και τους μουσκαρινικούς υποδοχείς. Σε αντίθεση με τη φυσοστιγμίνη, η νεοστιγμίνη έχει ένα τεταρτοταγές άζωτο. Ως εκ τούτου, είναι πιο πολική και δεν διασχίζει τον αιματοεγκεφαλικό φραμό και εισέρχεται στο ΚΝΣ, αλλά διασχίζει τον πλακούντα. Η επίδρασή του στον σκελετικό μυ είναι μεγαλύτερη από εκείνη της φυσοστιγμίνης. Η νεοστιγμίνη έχει μέτρια διάρκεια δράσης - συνήθως δύο έως τέσσερις ώρες. Η νεοστιγμίνη συνδέεται με την ανιονική και εστερική θέση της χολινεστεράσης. Το φάρμακο αποκλείει τη δραστική θέση της ακετυλοχολινεστεράσης, έτσι ώστε το ένζυμο δεν μπορεί πλέον να διασπάσει τα μόρια της ακετυλοχολίνης προτού φθάσουν στους μετασυναπτικούς μεμβρανικούς υποδοχείς. Αυτό επιτρέπει την επίτευξη του κατωφλίου, ώστε να μπορεί να ενεργοποιηθεί μια νέα ώθηση στον επόμενο νευρώνα. Στη μυασθένεια gravis υπάρχουν πάρα πολλοί υποδοχείς ακετυλοχολίνης, έτσι ώστε με την ακετυλοχολινεστεράση να είναι μπλοκαρισμένη, η ακετυλοχολίνη μπορεί να δεσμευτεί στους λίγους υποδοχείς και να προκαλέσει μυϊκή συστολή.

 Ιστορία 
Η νεοστιγμίνη συντέθηκε για πρώτη φορά από τους Έσχλιμαν και Ράινερτ το 1931  και κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον Έσλιμαν το 1933.Aeschliman, John A.,  (1933).

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 




Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI
Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες
Κατηγορία:Ακεταμίδες
Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο νευρικό σύστημα
Κατηγορία:Αναστολείς ενζύμων