Σφαγή του Παραντί

Η σφαγή του Παραντί (Γαλλικά: Massacre du Paradis) είναι ένα έγκλημα πολέμου του Β' Παγκόσμιου Πολέμου που διαπράχθηκε στις 27 Μαΐου 1940 στον οικισμό Παραντί κοντά στο γαλλικό χωριό Λεστρέμ (Πα-ντε-Καλαί), κατά τη διάρκεια της μάχης της Γαλλίας. Μέλη της 14ης ομάδας της Γερμανικής Μεραρχίας SS Totenkopf, υπό τη διοίκηση του αντισυνταγματάρχη Φριτς Κνόχλαϊν, εκτέλεσαν 97 Βρετανούς στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτιστεί καθώς η Βρετανική Εκστρατευτική Δύναμη (BEF) υποχωρούσε στη βόρεια Γαλλία προς τη Δουνκέρκη, όπου έλαβε χώρα η ομώνυμη μάχη, προσπαθώντας να διαφύγουν στις κοντινές βρετανικές ακτές.Jackson, The Fall of France: The Nazi Invasion of 1940, pp. 94–97.

 Περιγραφή 
Οι στρατιώτες του 2ου τάγματος του Βασιλικού Συντάγματος Νόρφολκ του Βρετανικού στρατού βρέθηκαν απομονωμένοι από το σύνταγμά τους. Κατέφυγαν και οχυρώθηκαν σε ένα αγρόκτημα που βρίσκεται στον οικισμό γνωστό ως Λε Παραντί στο χωριό Λεστρέμ, κοντά στη Μπετύν, αμυνόμενοι σε επιθέσεις από στρατεύματα SS. Όταν έμειναν χωρίς πυρομαχικά, παραδόθηκαν στα γερμανικά στρατεύματα. Οι Γερμανοί στρατιώτες τους οδήγησαν στο δρόμο δίπλα σε έναν τοίχο και τους εκτέλεσαν με πολυβόλο. 

Ενενήντα επτά Βρετανοί στρατιώτες εκτελέστηκαν και οι Γερμανοί ανάγκασαν Γάλλους πολίτες να θάψουν τα πτώματα σε έναν ρηχό μαζικό τάφο την επόμενη μέρα. Παρά τις γερμανικές προσπάθειες, δύο επιβίωσαν τραυματισμένοι: ο στρατιώτης Ουίλιαμ Ο'Κάλαχαν επέζησε και μέσα από τα πτώματα του χωραφιού ανέσυρε έναν ακόμη ζωντανό, τον Άλμπερτ Πούλεϊ. Οι δύο στρατιώτες στη συνέχεια κρύφτηκαν σε ένα χοιροστάσιο για τρεις ημέρες και νύχτες, επιβίωσαν με ωμές πατάτες και νερό από λακκούβες έως να ανακαλυφθούν από την ιδιοκτήτρια του αγροκτήματος, την κυρία Ντυκέν-Κρετόν, και τον γιο της Βικτόρ. Οι Γάλλοι, με κίνδυνο της ζωής τους φρόντισαν τους δύο άντρες, οι οποίοι αργότερα συνελήφθησαν από το 251ο τάγμα πεζικού της Βέρμαχτ και μεταφέρθηκαν σε στρατιωτικό νοσοκομείο.

Μαρτυρία του επιβιώσαντος Άλμπερτ Πούλεϊ.

«... βγήκαμε από τον σκονισμένο γαλλικό δρόμο και μέσω μιας πύλης περάσαμε σε ένα λιβάδι δίπλα στα κτίρια ενός αγροκτήματος. Είδα, με ένα από τα πιο άσχημα συναισθήματα που είχα ποτέ στη ζωή μου, δύο βαριά πολυβόλα μέσα στο λιβάδι ... στραμμένα προς το μέρος μας. Τα όπλα άρχισαν να πυροβολούν ... για λίγα δευτερόλεπτα οι κραυγές των κτυπημένων ανδρών μας πνίγηκαν από τον ήχο των όπλων. Οι άντρες έπεφταν σαν γρασίδι μπροστά σε δρεπάνι ... Ένιωσα έναν πόνο και έπεσα προς τα εμπρός ... η κραυγή του πόνου μου αναμίχθηκε με τις κραυγές των συντρόφων μου και πριν πέσω στο σωρό των πεθαμένων ανδρών, η τελευταία σκέψη μου ήταν «Αν φύγω ποτέ από εδώ, το κτήνος που το έκανε αυτό, θα το πληρώσει». Mann, SS-Totenkopf, pp. 84–85.

Το 1942, τα πτώματα μεταφέρθηκαν από τις γαλλικές αρχές στο τοπικό νεκροταφείο το οποίο τελικά έγινε το Πολεμικό Νεκροταφείο του Παραντί. 

 Καταδίκη 
Μετά τον πόλεμο, ο διοικητής των γερμανικών στρατευμάτων Φριτς Κνέχλαϊν (Fritz Knöchlein) συνελήφθη, διώχθηκε και καταδικάστηκε από δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου. Οι δύο επιζώντες της σφαγής κατέθεσαν εναντίον του και καταδικάστηκε σε θάνατο δι' απαγχονισμού, εκτελέστηκε το 1949 για τη συμμετοχή του σε αυτό το έγκλημα.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Κατηγορία:Σφαγές κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί