Μάνσο Β΄ του Αμάλφι

Ο Μάνσο, γνωστός σαν Μάνσο ο Τυφλός, ήταν Δούκας του Αμάλφι σε τρεις περιπτώσεις: από το 1028 έως το 1029, από το 1034 έως το 1038 και από το 1043 έως το 1052Venance Grume, Traité d'études byzantines La Chronologie I « Préfets et ducs d'Amalfi », Presses universitaires de France, Lieu=Paris, 1958, 422.

Ήταν ο δεύτερος γιος του Σέργιου Γ΄ και της Μαρίας της Κάπουα, αδελφή του Πανδόλφου της Κάπουα. Η ζωή του είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στην αντιπαλότητα με τον αδελφό του Ιωάννη Β΄, για να καταλάβει το δουκικό θρόνο. Το Χρονικό του Αμάλφι Chronicon Amalfitanum (γύρω στο 1300) είναι η κύρια πηγή για την θητεία του.

Το 1028, με τη βοήθεια της μητέρας του, κατέλαβε το δουκάτο, πιθανώς μετά από υποκίνηση του θείου του Πανδόλφου, ενώ ο πατέρας του Σέργιος Β 'και ο Ιωάννης Β' κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη. Το 1029, ο Ιωάννης Β΄ επέστρεψε μόνος του από την εξορία και αποκατέστησε την εξουσία του διώχνοντας τον Μάνσον και τη Μαρία. Τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1034, ο Ιωάννης χάνει την εξουσία ξανά από τον Μάνσο και η Μαρία οι οποίοι ενεργούσαν με την υποστήριξη του Πανδόλφου. Στη συνέχεια, η Μαρία παίρνει τους τίτλους της Δούκισσας και της Πατρικίας, σε αντίθεση με τον Μάνσο που δεν έχει κάοιο τίτλο από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία της οποίας το δουκάτο ήταν υποτελές. Στη συνέχεια ευθυγραμμίζουν σαφώς την πολιτική τους με τους Λομβαρδούς και όχι με τους Έλληνες.

Το 1038, ο αυτοκράτορας Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καταλαμβάνει τη Κάπουα και διώχνει τον Πάανδόλφο και ο Ιωάννης κατάφερε να επιστρέψει στο Αμάλφι. Τυφλώνει και εξορίζει τον αδερφό του στα Νησιά των Σηρεινών και στην Νήσο Κόκορα, με την υποστήριξη της Μαρίας, την οποία αποδέχεται ως συνκυβερνήτη. Η σκληρότητα αυτής της πράξης έθεσε τους κατοίκους ενάντια στον δούκα και τη δούκισσα τους και τον Απρίλιο του 1039, εκδίωξαν τον Ιωάννη και τη Μαρία και έθεσαν το δουκάτο υπό την κυριαρχία του Γκουαμάρ Δ΄του ΣαλέρνοFerdinand Chalandon, Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie, Paris, 1907 Volume I 89. Ο Γκουαμάρ διορίζει τον Μάνσο ως Δούκα 1040 ή 1043, υπό την αιγίδα του πριγκιπάτου του Σαλέρνο. Ο Μάνσο δίνει το όνομα του Γκουαμάρ  στον γιο του και τον ορίζει ως συνκυβερνήτη το 1047. Το 1052 οι κάτοικοι του Αμάλφι ξεσηκώνονται ενάντια του Μάνσο στο βάρος των φόρων που επιβάλλονται από το πριγκιπάτο του Σαλέρνο και ο Ιωάννης παίρνει την ευκαιρία να ανακτήσει το δουκάτοFerdinand Chalandon, Op.cit 132.

Ο Μάνσο παντρεύτηκε την Άννα κόρη του Μάουρο, η οποία του έδωσε έναν γιο τον Γκουαϊμάρ του Αμάλφι δούκας το 1047-1052Medieval Lands Project, Southern Italy: Chapter 5. Amalfi..

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Ferdinand Chalandon, Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie, Paris, 1907 Volume I.
 Venance Grumel, Traité d'études byzantines La Chronologie I « Préfets et ducs d'Amalfi », Presses universitaires de France, Paris, 1958
  Medieval Lands Project: Italie du Sud  Préfets (840-958) & Ducs d'Amalfi (958-1073.

Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων του Αμάλφι