Συμμετοχή της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους

Η συμμετοχή της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας καθώς επέτρεψε στο ελληνικό κράτος να διπλασιάσει την έκτασή του και να αποκτήσει το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής εδαφικής του έκτασης. Υπήρξε επίσης καταλυτικός παράγοντας πολιτικών εξελίξεων καθώς έφερε στο προσκήνιο δυο προσωπικότητες, των οποίων η σχέση κυριάρχησε την επόμενη δεκαετία και είχε μακροπρόθεσμες συνέπειες για την Ελλάδα: τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο και τον αξιωματικό του στρατού, διάδοχο του θρόνου και μετέπειτα βασιλιά, Κωνσταντίνο Ι.

Στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, η Ελλάδα συμμάχησε με τη Βουλγαρία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο πόλεμος ξεκίνησε στις 8 Οκτωβρίου 1912 με την κήρυξη του πολέμου από το Μαυροβούνιο ενώ η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Σερβία μπήκαν στον πόλεμο στις 17 Οκτωβρίου 1912. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, η Ελλάδα πολέμησε σε δυο μέτωπα από την ξηρά και πρόσφερε το μεγαλύτερο μέρος της ναυτικής δύναμης από όλους τους βαλκανικούς συμμάχους.

Την αρχική ώθηση για επέκταση των εδαφών έδωσε ο στρατός της Θεσσαλίας, ο οποίος κατόρθωσε να καταλάβει ένα μεγάλο μέρος της Μακεδονίας, συμπεριλαμβανομένου του στρατηγικά σημαντικού λιμένα της Θεσσαλονίκης ; αυτή η κίνηση προκάλεσε μια αυξημένη ένταση ανάμεσα στους δυο συμμάχους κατά τους επόμενους μήνες και αποτέλεσε μια από τις κύριες αιτίες του Β' Βαλκανικού Πολέμου. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μακεδονία, ο ελληνικός στρατός έριξε το βάρος του στο μέτωπο της Ηπείρου όπου, μετά από μια παρατεταμένη πολιορκία, καταλήφθηκε η πόλη των Ιωαννίνων και οι Έλληνες προχώρησαν προς τη "Βόρεια Ήπειρο" (Νότια Αλβανία). Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό κατέλαβε όλα τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους εκτός από τα Δωδεκάνησα, που ήταν υπό ιταλική κατοχή, και κατέρριψε δυο προσπάθειες του Οθωμανικού Πολεμικού Ναυτικού να αποκτήσει πρόσβαση στον ελλαδικό χώρο μέσω των Δαρδανελλίων.

Παρόλο που οι διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει στο Λονδίνο από τον Δεκέμβριο 1912, ο πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι τις 30 Μαΐου 1913 όταν υπογράφηκε η Συνθήκη του Λονδίνου. Η Συνθήκη δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει καμιά εμπλεκόμενη στον πόλεμο χώρα, με κύριο σημείο τριβής να είναι η διαίρεση της Μακεδονίας. Μπροστά στις βουλγαρικές αξιώσεις, η Ελλάδα και η Σερβία συμμάχησαν και στις 29 Ιουνίου 1913, οι βουλγαρικές δυνάμεις πραγματοποίησαν μια απρόσμενη επίθεση ενάντια των πρώην συμμάχων τους. Οι βουλγαρικές επιθέσεις σύντομα αποκρούστηκαν και υποχώρησαν. Ειδικότερα για την Ελλάδα, οι μάχες κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο υπήρξαν αρκετά δαπανηρές. Με την είσοδο της Ρουμανίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον πόλεμο, ο βουλγαρικός στρατός αποδυναμώθηκε και κήρυξε ανακωχή στις 30 Ιουλίου. Ο πόλεμος ολοκληρώθηκε στις 10 Αυγούστου 1913 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οποία επιβεβαίωσε την εισχώρηση στην Ελλάδα της Μακεδονίας, της Κρήτης και της Ηπείρου (χωρίς τη Βόρεια Ήπειρο).


+Συγκριτικά στατιστικά για τον πληθυσμό της Μακεδονίας Βουλγαρική εκτίμηση (1900) Σερβική εκτίμηση (1900) Ελληνική εκτίμηση (1904)  Οθωμανική εκτίμηση (1905)Συνολικός πληθυσμόςΒούλγαροιΈλληνες άγνωστοΣέρβοι700άγνωστοάγνωστοΤούρκοι (Μουσουλμάνοι)άγνωστο

 Παραπομπές 

 Πηγές 

 Γενική ιστορία 












Για τους Βαλκανικούς Πολέμους








Άρθρα




Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Κατηγορία:Πόλεμοι της Ελλάδας
Κατηγορία:Βαλκανικοί Πόλεμοι