Ιμπέρια

Η Ιμπέρια (ιταλικά: Imperia) είναι παραθαλάσσια πόλη και δήμος στη Λιγουρία, στη βόρεια Ιταλία. Αποτελεί έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2019, έχει πληθυσμό 42.670 κατοίκους. Η πόλη δημιουργήθηκε το 1923 από τη συνένωση των δήμων Πόρτο Μαουρίτσιο και Ονέλια με κάποια χωριά της περιοχής.

 Ιστορία 
Το όνομα της Ονέλια μπορεί να έχει τις ρίζες της στον προρωμαϊκό οικισμό του Πάγους Ουνέλια (Pagus Unelia), στο λόφο του Καστελβέκιο, πιθανόν οικισμός των Λιγουρών ή Λιγύων. Η σύγχρονη Ονέλια ιδρύθηκε στη περί το 935, πιθανώς μετά την καταστροφή της από τους Σαρακηνούς. Το 1298 έγινε φέουδο της οικογένειας των Ντόρια από τη Γένοβα. Ο διάσημος ναύαρχος Αντρέα Ντόρια (1466-1560) γεννήθηκε στην πόλη. Οι Ντόρια πούλησαν την πόλη στον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο, Δούκα της Σαβοΐας το 1576, και η Ονέλια παρέμεινε ουσιαστικά ένας θύλακος της Σαβοΐας στη Δημοκρατία της Γένοβας μέχρι την ενοποίηση της Ιταλίας. Παρ 'όλα αυτά, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των πολέμων της Σαβοΐας. Κατακτήθηκε το 1614 και το 1649 από τους Ισπανούς και το 1623 και το 1672 από τους Γενουάτες. Το 1692 έπρεπε να αποκρούσει μια επίθεση από μια γαλλική μοίρα. Το 1744-45 καταλαμβάνεται και πάλι από τους Ισπανούς, και το 1792 βομβαρδίζεται και καίγεται από τους Γάλλους.

Το Πόρτο Μαουρίτσιο ήταν ένας ρωμαϊκός οικισμός, το Portus Maurici, ο οποίος αναφέρεται ονομαστικά στον χάρτη του Αντονίνου,Σημειώνεται στο William Smith, A Dictionary of Greek and Roman Geography, vol 2 1873:187, s.v. "Liguria" μάλλον αναχρονιστικά, καθώς ο άγιος Μαυρίκιος μαρτύρησε το 286."Portus Maurici, dessen Name auf christliche Zeitalter hindeutet" (Konrad Mannert, Geographie der Griechen und Römen aus Ihren Schriften, Volume 9, Part 1 Book 3, 1823:276); Domenico Anfossi, De sacrarum reliquiarum cultu (1610) suggests a deformation  of Maurorum Portus in a passage quoted extensively in Giuseppe Figari, Saggi cronologici della città del Porto-Maurizio 1810:13. Μετά τους Γοτθικούς Πολέμους του 6ου αιώνα πέρασε αρχικά στους Βυζαντινούς και στη συνέχεια στο Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου. Τον 11ο αιώνα ανήκε στο Μαρκιζάτο του Τορίνου και στη συνέχεια στο Μαρκιζάτο της Κλαβεζάνα. Ο Βονιφάτιος της Κλαβεζάνα πούλησε την πόλη στη Δημοκρατία της Γένοβας το 1288 με αντάλλαγμα ετήσια πληρωμή, ως μέρος της επέκτασης της Γένοβας στη δυτική Λιγουρία. Το 1354 έγινε έδρα του Γενουατικού Βικαρτού της δυτικής Ριβιέρας. Η πόλη ευημερούσε, παρόλο που ο έλεγχος της Γένοβας πέρασε ανάμεσα στους Γάλλους, το Δουκάτο του Μιλάνου και τους Ισπανούς. Κατά τη διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων ο ίδιος ο Ναπολέων Βοναπάρτης σταμάτησε για μια νύχτα στο Πόρτο Μαυρίσιο και πέρασε τη νύχτα στο Παράσιο στον τρίτο όροφο του Παλάτσο Λαβάνια. Στο συνέδριο της Βιέννης το 1815, αποδόθηκε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας, πριν τελικά ενταχθεί σε ενωμένη Ιταλία το 1861.

 Αξιοθέατα 
Στο Πόρτο Μαρουρίτσιο βρίσκεται ο νεοκλασσικός ναός του Σαν Μαουρίτσιο, κτισμένος ανάμεσα στο 1781 και το 1832 από τον Γκαετάνο Καντόνι. Είναι ο μεγαλύτερος ναός στη Λιγουρία. Επίσης στο Πόρτο Μαουρίτσιο βρίσκεται ο ναός της Σάντα Κλάρα. Κτίστηκε αρχικά το 1365 και απέκτησε τη σημερινή μορφή του το 1741. Η παλιά πόλη του Πόρτο Μαουρίτσιο είναι γνωστή ως Παράσιο. Στη πόλη λειτουργεί μικρό ναυτικό μουσείο. Στην Ονέλια λειτουργεί μουσείο Ελίας. Επίσης στην Ονέλια βρίσκεται ο ναός του Σαν Τζοβάνι Μπατίστα (1739-1762) και το ιστορικό δημαρχείο.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα του δήμου

Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια