Αρχιεπισκοπή Φλωρεντίας

Η Αρχιεπισκοπή Φλωρεντίας (λατ. Archidioecesis Florentina) είναι  μητρόπολη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Ιταλία.«Archdiocese of Firenze {Florence}» Catholic-Hierarchy.org. David M. Cheney. Retrieved 7 October 2016."Metropolitan Archdiocese of Firenze" GCatholic.org. Gabriel Chow. Retrieved October 7, 2016. Κατά την παράδοση ιδρύθηκε τον 1ο ήδη αιώνα μ.Χ.. Η επισκοπή υπαγόταν απευθείας στην Αγία ΈδραKehr: Italia pontificia III, σελ. 7 μέχρι το 1420. Αρχικώς απλή επισκοπή, αναβαθμίσθηκε σε αρχιεπισκοπή στις 10 Μαΐου 1419 από τον Πάπα Μαρτίνο Ε΄.Cappelletti: Le chiese d'Italia XVI, σελ. 568

Η εκκλησιαστική επαρχία της Φλωρεντίας περιλαμβάνει τις επισκοπές του Αρέτσο-Κορτόνα-Σανσεπόλκρο, του Φιέζολε, της Πιστόια, του Πράτο και του Σαν Μινιάτο. Με τα σημερινά της όρια καλύπτει έκταση 2.205 τ.χλμ. και πληθυσμό 830.580 Ρωμαιοκαθολικών (98,7% επί του συνόλου των κατοίκων) το 2017. Περιλαμβάνει 296 ενορίες και στο δυναμικό της υπάγονται 575 ιερείς και 69 διάκονοι (το 2017).

Η έδρα του εκάστοτε αρχιεπισκόπου Φλωρεντίας είναι ο Καθεδρικός ναός της Φλωρεντίας (Βασιλική της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε) στη Φλωρεντία. Αρχιεπίσκοπος από τον Σεπτέμβριο του 2008 μέχρι σήμερα είναι ο Καρδινάλιος Τζουζέππε Μπετόρι.

Ιστορία
Κατά την παράδοση η Επισκοπή Φλωρεντίας ιδρύθηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ., σύμφωνα με τον χρονικογράφο του 14ου αιώνα Τζοβάννι Βιλλάνι, που τοποθετεί εδώ τον «Άγιο Φροντίνο», υποτίθεται έναν από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους του Χριστού και ακόλουθο του Πέτρου, κατά τη βασιλεία του Νέρωνα.

Στις 29 Ιουλίου 1322 ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ εκχώρησε στον εκάστοτε Πάπα το δικαίωμα να ορίζει και να επιβεβαιώνει τους επισκόπους της Φλωρεντίας.Cappelletti, σελ. 551. G. Mollat, Jean XXII: Lettres communes Tome quatrième, Fontemoing Παρίσι 1904, σελ. 165, no. 16165.

Τον 14ο αιώνα η Φλωρεντία κτυπήθηκε σκληρά, πρώτα από λιμό το 1347 (οπότε περίπου 4.000 άνθρωποι πέθαναν από την πείνα) και μετά από λοιμό το 1348-1349, με την πανούκλα να αφήνει περίπου εκατό χιλιάδες νεκρούς. Στην εισαγωγή του στο Δεκαήμερο, ο Βοκάκιος παρέχει λεπτομέρειες του πώς οι άνθρωποι έτρεχαν στις εκκλησιές για βοήθεια από τον Θεό και κολλούσαν έτσι την αρρώστια, όπως και σχετικά με την κατάρρευση του κοινωνικού ιστού και την αλλοίωση των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Η Σύνοδος της Φλωρεντίας
Το 1438 η εκκλησιαστική Σύνοδος της Βασιλείας διασπάσθηκε σε δύο μέρη: το πρώτο παρέμεινε στη Βασιλεία και εξέλεξε τον δικό του Πάπα (τον Φήλικα Ε΄), ενώ το δεύτερο μετακόμισε στη Φερράρα, από όπου όμως αναγκάσθηκε να φύγει σύντομα εξαιτίας εμφανίσεως της πανούκλας. Οι συμμετέχοντες συγκλήθηκαν και πάλι τον Ιανουάριο του 1439 στη Φλωρεντία από τον Πάπα Ευγένιο Δ΄ και έμειναν έτσι στην Ιστορία ως η Σύνοδος της Φλωρεντίας, η οποία πάντως μετεγκαταστάθηκε και πάλι το 1443, αυτή τη φορά στη Ρώμη.Carl Joseph Hefele: Histoire des conciles, τόμος VII, μέρος β΄, εκδ. Letouzey, Παρίσι 1916, σσ. 987-1105

Κατάλογος επισκόπων και αρχιεπισκόπων Φλωρεντίας
Πριν το 1200
 Φήλιξ (αναφέρεται ότι ήταν επίσκοπος το 313)J.D. Mansi (επιμ.): Sacrorum Conciliorum nova et amplissima collectio, editio novissima, Tomus II, εκδ. A. Zatta, Φλωρεντία 1759, σελ. 437. Richa, σελ. 167. Lanzoni, σελ. 578.
...
 Άγιος Ζηνόβιος (περ.376-417)Ο βίος του, γραμμένος από τον Επίσκοπο Λαυρέντιο του Αμάλφι (1040-1048), έχει τυπωθεί από τον Ughelli στο Italia sacra, τόμος III, σσ. 11-18.
...
 Μαυρίκιος (έως το 550), θανατωθείς κατά την παράδοση από τον Τωτίλα τον ΟύννοUghelli, σσ. 19-20. Lanzoni, σσ. 580-581.
...
 Ρεπαράτος (αναφ. 679, 684)Ughelli, σελ. 20. Cappelletti, σελ. 447. J.P. Migne: Patrologiae Latinae Tomus LXXXVII, Παρίσι 1863, σελ. 1240.
...
 Σπεκιόσος (αναφ. 716, 724)Speciosus: Gams, σελ. 747.
...
 Θωμάς (αναφ. 743), συμμετέσχε στη Σύνοδο της Ρώμης του Πάπα ΖαχαρίαJ. D. Mansi (ed.), Sacrorum Conciliorum nova et amplissima collectio, editio novissima, Tomus XII, εκδ. A. Zatta, Φλωρεντία 1766, σελ. 384c. Ughelli, σσ. 21-22.
...
 Αλιπράνδος (αναφ. 826, 833), συμμετέσχε στη Σύνοδο της Ρώμης του Πάπα Ευγενίου Β΄Ughelli, σελ. 25. J.D. Mansi (επιμ.): Sacrorum Conciliorum nova et amplissima collectio, editio novissima, Tomus XIV, A. Zatta, Βενετία 1761, σελ. 999.
...
 Ροδίνγος (αναφ. 852)Ughelli, σσ. 25-26. Cappelletti, σσ. 452-453.
 Γεράρδος (αναφ. 853, 855)J.D. Mansi (επιμ.): Sacrorum Conciliorum nova et amplissima collectio, editio novissima, Tomus XV, A. Zatta, Βενετία 1770, σελ. 34.
 Πέτρος (αναφ. 861), συμμετέσχε στη Σύνοδο της Ρώμης του Πάπα Νικολάου Α΄Mansi (επιμ.): Tomus XV, σελ. 603
 'Ανδρέας (αναφ. 873, 876, 890)Andreas: Ughelli, σσ. 26-27. Cappelletti, σελ. 460
...
 Γκρασούλφος (αναφ. 897, 898, 904)J.D. Mansi (επιμ.), Sacrorum Conciliorum nova et amplissima collectio, editio novissima, Tomus XVIII, A. Zatta, Βενετία 1773), p. 241. Ughelli, pp. 27-28. Cappelletti, XVI, p. 460.
...
 Πόδιος (αναφ. 908-926)Cappelletti, σσ. 460-461.
...
 Ραϊμβάλδος (αναφ. 941, 964)Ughelli, σελ. 28. Schwartz, σελ. 207.
 Σιχέλμος (αναφ. 966, 972)Ughelli, σσ. 28-29. Schwartz, σελ. 207.
...
 Πόδιος (αναφ. 987-999)Schwartz, σσ. 207-208.
 Γουίδων (αναφ. 1004–1007)Ughelli, σελ. 43. Schwartz, σσ. 207-208.
 Ιλδεβράνδος (αναφ. 1008–1024)Ughelli, σσ. 45-50. Lami, σσ. 42-43. Schwartz, σελ. 209.
 Λαμβέρτος (αναφ. 1025, 1028, 1032), είχε διατελέσει εφημέριος του Αγίου Απολλιναρίου στη ΡαβένναUghelli, σσ. 50-53. Lami, I, σελ. 46. Schwartz, σελ. 209.
 Άκτιος (αναφ. 1036, 1037)Acto, Hacto, Atho. Ughelli, σσ. 53-62. Lami, I, σελ. 48. Schwartz, σελ. 209.
 Γεράρδος ντε Μπουργκόν, μετέπειτα Πάπας Νικόλαος Β΄ (1045–1058). Στις 6 Δεκεμβρίου 1058, σε μη κανονική εκλογή που έγινε στη Σιενα, εξελέγη Πάπας, ενώ υπήρχε ήδη εκλεγμένος Πάπας στη Ρώμη, ο Βενέδικτος Ι΄ (Ιωάννης του Βελλέτρι). Το σχίσμα που ακολούθησε ταλαιπώρησε τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επί 40 χρόνια.Schwartz, σσ. 209-210.
 Πέτρος Μετσαμπάρμπα (αναφ. 1065-1068), από την Πάβια
Κενή έδρα (1068-1071)Kehr, σελ. 8, no. 6, σημ., και no. 7.
 Ροδούλφος, Επίσκοπος Τόντι, τοποτηρητήςCappelletti, pp. 505-506.
 Ραϊνέριος (αναφ. 1071–1113), απεβίωσε στις 12 Ιουλίου 1113.Ughelli, σσ. 77-89. Schwartz, σελ. 210.
 Γοδεφρείδος (περ. 1114-1146), γιος του Κόμη Αλβέρτου του Πράτο.Lami, σελ. 74. Ughelli, σσ. 89-95. Lami, I, σσ. 73-74. Schwartz, σελ. 210.
 Άκτιος (1143-1154)Ughelli, σσ. 94-95. Cappelletti, σελ. 517.
 Αμβρόσιος (1155-1158), υπήρξε Βαλλομβροσιανός μοναχός και ηγούμενος, απεβίωσε στις 20 Μαΐου 1158Lami II, σελ. 763. Ughelli, σσ. 95-97. Cappelletti, σελ. 517.
 Ιούλιος (αναφ. 1158-1182)Lami II, σελ. 854, Lami I, σελ. 168, Lami II, σελ. 823. Kehr, σελ. 11 no. 22.
 Βερνάρδος (1182-1187)Lami II, σελ. 763. Ughelli, σσ. 101-103. Cappelletti, σελ. 518.
 Παγάνος (1087-1090)Cappelletti, σελ. 518.
 Πέτρος (1190-1205)Ughelli, σσ. 103-105. Cappelletti, σελ. 518. Eubel, Hierarchia catholica I, σελ. 250 και σημείωση 1.

Από το 1200 έως το 1411
 Ιωάννης ντε Βελλέτρι (1205-1230)
 Αρδίνγος Τρόττι (1231-1247)Lami II, σελ. 721
 Φίλιππος Φοντάνα (1250-1251)
 Ιωάννης ντε Μαντζαντόρι (1251 έως μετά το 1275)Eubel I, σελ. 250
 Ιάκωβος (Καστελμπουόνο), O.P. (1286): Μια εκλογή στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας έφερε αμφισβητούμενο αποτέλεσμα: μερικοί υπεστήριξαν τον Sciatta degli Ubaldini της Μπολόνια και οι υπόλοιποι τον Λοθάριο della Tosa. Το ζήτημα παραπέμφθηκε στον Πάπα Ονώριο Δ΄, ο οποίος επέλεξε ένα τρίτο πρόσωπο, τον Ιάκωβο της Περούτζ(ι)α, ως τότε ιερέα στην Αγία Σαβίνα της Ρώμης. Ο Ιάκωβος διορίσθηκε στις 28 Μαΐου 1286, εγκαταστάθηκε επισήμως στη Φλωρεντία στις 29 Ιουνίου, αλλά απεβίωσεUghelli, σελ. 127. Cappelletti, σσ. 534-540. Eubel I, σελ. 250. στις 16 Αυγούστου 1286.
 Ανδρέας ντε Μότσι (1286-1295). Στις 13 Σεπτεμβρίου 1295 μεταφέρθηκε στην Επισκοπή της Βιτσέντσα από τον Πάπα Βονιφάτιο Η΄ και απεβίωσε στις 28 Απριλίου 1296.Eubel I, σσ. 250, 526
 Φραγκίσκος ντε Μοναλντέσκι (1295-1302)Lami I, σελ. 168
 Λοθάριος ντελλά Τόζα (1303-1309)
 Αντώνιος Όρσο (1310-1321)
 Φραγκίσκος Σιλβέστρι (1323-1341)
 Άγγελος Ατσαγιόλι, O.P. (1342-1355), πρώην Επίσκοπος Άκουιλα (1328-1342). Στις 18 Μαρτίου 1355 διορίσθηκε Επίσκοπος Μόντε Κασσίνο από τον Πάπα Ιννοκέντιο ΣΤ΄ και απεβίωσε στις 4 Οκτωβρίου 1357.Eubel I, σσ. 98, 169, 250
 Φραγκίσκος ντελι Άττι (1355-1356), ανακηρύχθηκε Καρδινάλιος στις 23 Δεκεμβρίου 1356 από τον Πάπα Ιννοκέντιο ΣΤ΄ και απεβίωσε από την πανούκλα στην Αβινιόν στις 25 Αυγούστου ή στις 4 Σεπτεμβρίου 1361.Cappelletti, σσ. 557-558. Eubel I, σσ. 19 no. 3, σελ. 250.
 Φίλιππος dell'Antella (1357-1363)
 Πέτρος Κορσίνι (1363-1370)
 Άγγελος Ρικαζόλι (1370-1383), πρώην Επίσκοπος Αβέρσα. Μεταφέρθηκε στην Επισκοπή Φαέντσα στις 9 Φεβρουαρίου 1383 και στην Επισκοπή Αρέτσο το 1391.Eubel I, σσ. 246, 250
 Άγγελος Ατσαγιόλι (1383-1385), απεβίωσε στην Πίζα στις 31 Μαΐου 1408.Eubel I, σσ. 24, no. 36, σελ. 250
 Βαρθολομαίος Ουλιάρι, O.Min. (1385-1389)
 Ονούφριος Βισντομίνι, O.E.S.A. (1390-1400)
 Αλαμάνος Αντιμάρι (1400-1401), διορίσθηκε Αρχιεπίσκοπος Τάραντος στις 16 Νοεμβρίου 1401.
 Ιάκωβος Παλλαντίνι (1401-1410), γεννημένος στο Τεράμο, πρώην Επίσκοπος Μονοπόλι (1391-1401) και αρχιεπίσκοπος Ταραντος (Μάρτιος 1401 - Νοέμβριος 1401). Μεταφέρθηκε στην Επισκοπή Σπολέτο στις 18 Ιουλίου 1410 από τον Αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄ και απεβίωσε το 1417.Eubel I, σσ. 251, 347, 461, 473
 Φραγκίσκος Τζαμπαρέλλα (1410-1411). Ανακηρύχθηκε Καρδινάλιος στις 6 Ιουνίου 1411 και παραιτήθηκε από επίσκοπος Φλωρεντίας 11 ημέρες αργότερα. Απεβίωσε στις 26 Σεπτεμβρίου 1417, ενώ παρακολουθούσε τη Σύνοδο της Κωνσταντίας.Eubel I, σσ. 33, no. 15, σελ. 251

Από το 1411 έως το 1700
 Αμέριγκο Κορσίνι (1411-1434), απεβίωσε στις 18 Μαρτίου 1434.Eubel I, σελ. 251 και σημείωση 12
 Ιωάννης Βιτελλέσκι (1435-1437), είχε προηγουμένως τον τίτλο του «Πατριάρχη Αλεξανδρείας». Ανακηρύχθηκε Καρδινάλιος στις 9 Αυγούστου 1437, οπότε διορίσθηκε διοικών του Trogir, ανταλλάσσοντας μητροπόλεις με τον Λουδοβίκο Σκαράμπι. Απεβίωσε στις 2 Απριλίου 1440.Eubel: Hierarchia catholica II, σσ. 7 no. 3, σσ. 154, 253
 Λουδοβίκος του Τρεβίζο (Σκαράμπι Μετσαρότα, 1437-1439), Στις 18 Δεκεμβρίου 1439 διορίσθηκε «Πατριάρχης Ακουιληίας» από τον Πάπα Ευγένιο Δ΄ και απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 1465.Eubel II, σσ. 92, 154, 253
 Βαρθολομαίος Τζαμπαρέλλα (1439-1445) «Αποστολικός Πρωτονοτάριος», πρώην προϊστάμενος του Καθεδρικού Ναού της Πάδοβας και αρχιεπίσκοπος Σπαλάτου (Σπλιτ Δαλματίας, 1428-1439). Απεβίωσε στις 21 Δεκεμβρίου 1445.Eubel I, σελ. 460, II, σελ. 154
 Αντωνίνος Φορτσιλιόνι, O.P. (1446-1459 ), παρέμεινε στην έδρα μέχρι την ημέρα του θανάτου τουEubel II, σσ. 154
 Ορλάνδος Μπονάρλι (1459-1461), παρέμεινε στην έδρα μέχρι την ημέρα του θανάτου του
 Ιωάννης Νερόνι Ντιοτισάλβι (1462-1473)
 Πέτρος Ριάριο, O.F.M. (1473-1474)
 Ρινάλδος Ορσίνι (1474-1508)Eubel II, σελ. 154, III, σελ. 197
 Κόζιμος ντε Πάτσι (1508-1513)Eubel: Hierarchia catholica III, σελ. 197
 Ιούλιος των Μεδίκων (1513-1523), ο μετέπειτα Πάπας Κλήμης Ζ΄Eubel III, σσ. 18 με τις σημειώσεις 1-3, σελ. 197 με τη σημ. 3
 Νικόλαος Ριντόλφι (1524-1532)Eubel III, σελ. 197
 Ανδρέας Μπουοντελμόντι (1532-1542)
 Νικόλαος Ριντόλφι (δεύτερη θητεία, 1543-1548)
 Αντώνιος Αλτοβίτι (1548-1573), παρέμεινε στην έδρα μέχρι την ημέρα του θανάτου του
 Αλέξανδρος Οκταβιανός των Μεδίκων (1574-1605), ο μετέπειτα Πάπας Λέων ΙΑ΄
 Αλέξανδρος Μάρτσι των Μεδίκων (1605-1630), πρώην Επίσκοπος Φιεζόλε (1596-1605), απεβίωσε στις 13 Αυγούστου 1630.Gauchat: Hierarchia catholica IV, σσ. 187, 188
 Κόζιμος ντεϊ Μπάρντι (1630-1631), παρέμεινε στην έδρα μέχρι την ημέρα του θανάτου τουGauchat, σελ. 188
 Πέτρος Νικκολίνι (1632-1651), παρέμεινε στην έδρα μέχρι την ημέρα του θανάτου του
 Φραγκίσκος Νέρλι ο πρεσβύτερος (1652-1670), παρέμεινε στην έδρα μέχρι την ημέρα του θανάτου τουGauchat, σελ. 188. Ritzler-Sefrin: Hierarchia catholica V, σελ. 203, σημ. 2.
 Φραγκίσκος Νέρλι ο νεότερος (1670-1682), παραιτήθηκεRitzler-Sefrin: Hierarchia catholica V, σελ. 203 και σημ. 3
 Ιάκωβος Αντώνιος Μορίτζια, Βαρν. (1683-1699), παραιτήθηκεRitzler-Sefrin: V, σελ. 203 και σημ. 4

Από το 1700 μέχρι σήμερα
 Λέων Στρότσι O.S.B. (1700-1703)Ritzler-Sefrin: Hierarchia catholica V, σελ. 203 με σημείωση 5
 Θωμάς Μποναβεντούρα ντελλα Γκεραρντέσκα (1703-1721)Ritzler-Sefrin, σελ. 203 με σημ. 6
 Ιωσήφ Μαρία Μαρτέλλι (1722-1740), παραιτήθηκεRitzler-Sefrin, σελ. 203 και σημ. 7
 Φραγκίσκος Γκαετάνο Ινκόντρι (1741-1781)Ritzler-Sefrin: Hierarchia catholica VI, σελ. 217 και σημ. 2
 Αντώνιος Μαρτίνι (1781-1809)Ritzler-Sefrin: Hierarchia catholica VI, σελ. 217 και σημ. 3
 Πέτρος Φραγκίσκος Μοράλι (1815-1826)
 Φερδινάνδος Μινούτσι (1828-1856)
 Ιωαννίκιος (Giovacchino) Λιμπέρτι (1857-1874)
 Ευγένιος Τσεκκόνι (1874-1888)
 Αυγουστίνος Μπάουζα, O.P. (1889-1899)
 Αλφόνσος Μιστράντζελο, Sch. P. (1899-1930)
 Ηλίας νταλλα Κόστα (1931-1961)
 Ερμενετζίλντο Φλόριτ (1962-1977), παραιτήθηκε
 Ιωάννης Μπενέλλι (1977-1982), Καρδινάλιος από το 1977
 Σιλουανός Πιοβανέλλι (1983-2001), Καρδινάλιος από το 1985
 Έννιο Αντονέλλι (2001-2008), πρώην Επίσκοπος Γκούμπιο (1982-1988) και Αρχιεπίσκοπος Περούτζια-Città della Pieve (1988–1995)
 Τζουζέππε Μπετόρι (2008-σήμερα)

Παραπομπές

Πηγές
  σσ. 747-748. (στη λατινική)
  (στη λατινική) 
  (στη λατινική)
  (στη λατινική)
  (στη λατινική)

 (στη λατινική)

Βιβλιογραφία

 Caponi, Matteo (2009). "Una diocesi in guerra: Firenze (1914-1918).” Studi Storici vol. 50, no. 1, 2009, pp. 231–255. JSTOR, www.jstor.org/stable/25677430.


Faini, Enrico (2013), "I vescovi dimenticati. Memoria e oblio dei vescovi fiorentini e fiesolani dell’età pre-gregoriana," in: Annali di Storia di Firenze VIII (2013), pp. 11–49. 


 Lanzoni, Francesco (1927): Le diocesi d'Italia dalle origini al principio del secolo VII (an. 604), Faenza 1927, σσ. 573-584. (στα ιταλικά)

 Ristori, G.B.: «Alcune notizie sul palazzo del vescovo Fiorentino» στο: 
 Schwartz, Gerhard: Die Besetzung der Bistümer Reichsitaliens unter den sächsischen und salischen Kaisern: mit den Listen der Bischöfe, 951-1122. B.G. Teubner, Λειψία 1907, σσ. 207–210. (στη γερμανική)


Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επισημος ιστότοπος
 Η Αρχιεπισκοπή στο GCatholic.org
 Η Αρχιεπισκοπή στο Catholic Hierarchy

Φλωρεντιας
Αρχιεπισκο