Ριόν

Η Ριόν (γαλλικά: Riom) είναι κοινότητα στο νομό Πουί-ντε-Ντομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στην κεντρική Γαλλία. Έχει τη δική της αστική περιοχή, η οποία είναι ενσωματωμένη στην αστική περιοχή του Κλερμόν-Φεράν.

Είναι μία από τους τέσσερις υπονομαρχίες του νομού και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 19.180 κατοίκους (2017). Με την ιστορία και την αρχιτεκτονική κληρονομιά της, η πόλη κατατάσσεται ως Περιοχή Τέχνης και Ιστορίας.

Οι κάτοικοι αποκαλούνται Ριομουά (ζ).

 Γεωγραφικά στοιχεία 
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ|Παλιά σπίτια στο ιστορικό κέντρο
μικρογραφία|357x357εσ|Χάρτης της Ωβέρνης, θέση της κοινότητας Ριόν στο νομό Πουί-ντε-Ντομ
Η κοινότητα Ριόν βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Πουί-ντε-Ντομ, στη διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Έως το 2015 αποτελούσε τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής της Ωβέρνης.

Είναι μία από τις τρεις υπονομαρχίες του νομού,  οι άλλες είναι οι Ισουάρ, Αμπέρ και Τιέρ, και το κεντρικό γραφείο ενός  καντονίου μετά τις εκλογές του 2015.Πριν το 2015 υπήρχαν 2 καντόνια τα οποία συμπτύχθηκαν

Έχει πληθυσμό 19.180 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 66.264 κατοίκους (2015). Βρίσκεται ανάμεσα στην οροσειρά  Σαιν ντε Πουί και την πεδιάδα της Λιμάνι.

Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα οδικώς βόρεια του Κλερμόν-Φεράν, πρωτεύουσας του νομού.

Η έκταση της κοινότητας είναι 31,97 τετραγωνικά χιλιόμετρα. και σε υψόμετρο από 314 έως 505 μέτρα.

 Τοπωνυμία 
Το όνομα της πόλης Ριόν προέρχεται από τη γαλατική ονομασία (κελτική γλώσσα) Ricomagos που σημαίνει Αγορά του βασιλιά.Ernest Nègre, Toponymie générale de la France - I - Formations préceltiques, celtiques, romanes, Genève, Droz, 1990, p. 3011 Τον 6ο αιώνα, ο Γρηγόριος της Τουρ την ανέφερε ως Vicus Ricomagensis.

Στην περιοχή της κοινότητας Ριόν η παραδοσιακή γλώσσα είναι η οξιτανική. Στα οξιτανικά-ωβερνιά, την τοπική διάλεκτο, η πόλη αναφέρεται ως Riam.

 Ιστορία 
αριστερά|μικρογραφία|450x450εσ|Η πόλη Ριόν, σχέδιο γύρω στο 1450
Η πόλη ιδρύθηκε ως Ricomagus πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Από τη μεσαιωνική εποχή βρίσκονταν σε ανταγωνισμό με το κοντινό Κλερμόν-Φεράν, την ιστορική και πολιτιστική πρωτεύουσα της Ωβέρνης. Η Ριόν υπήρξε, ωστόσο, πρωτεύουσα του δουκάτου της Ωβέρνης.

Μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, η Ριόν ήταν η πρωτεύουσα της παλαιάς επαρχίας Ωβέρνη και η έδρα των δουκών της Ωβέρνης. Στην έντονα φεουδαρχική Ωβέρνη του 10ου αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από την κολεγιακή εκκλησία του Αγίου Αμάμπλ, τοπικός άγιος, τα λείψανα του οποίου ήταν αντικείμενο προσκυνήματος που ευνόησε την πόλη.

Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα των δουκών της Ωβέρνης. Τον 14ο αιώνα η πόλη επωφελήθηκε από την προστασία του δούκα Ιωάννη του Μπερί, ο οποίος ξαναέκτισε το Παλάτι των Δουκών και το παρεκκλήσι Σαιντ-Σαπέλ. Το 1531, η Ριόν και όλη η Ωβέρνη ενσωματώθηκαν στις βασιλικές κτήσεις της Γαλλίας.

Το 1942 διεξήχθη η δίκη της Ριόν στην οποία η κυβέρνηση του Βισύ κατηγόρησε αρκετούς πολιτικούς του Λαϊκού Μετώπου ότι ήταν υπεύθυνοι για την ήττα, έχοντας εμποδίσει τον επανεξοπλισμό της Γαλλίας. Εδώ διεξήχθη επίσης η δίκη και ερήμην καταδίκη του στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ για την αντίθεσή του στο καθεστώς του Βισύ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

 Αξιοθέατα 
Πρώην πρωτεύουσα του δουκάτου της Ωβέρνης, η κοινότητα Ριόν έλαβε τη γαλλική ταξινόμηση ως Πόλη Τέχνης και Ιστορίας από το 1985. Η πόλη έχει διατηρήσει πολυάριθμες αρχιτεκτονικές μαρτυρίες του περίφημου παρελθόντος. Στους δρόμους του ιστορικού κέντρου βρίσκονται το δημαρχείο του 16ου αιώνα και η υπέροχη εσωτερική του αυλή, η πολυποίκιλτη σε φλογόμορφο γοτθικό ρυθμό Σαιντ-Σαπέλ με τις τοιχογραφίες του 15ου αιώνα, το μέγαρο Γκιμονώ με τη σκάλα του διακοσμημένη με ωραίες σκαλιστές λεπτομέρειες, ο Πύργος του Ρολογιού με θέα στις στέγες της πόλης και τη γύρω περιοχή, η εκκλησία Νοτρ-Νταμ-ντυ-Μαρτυρέ με το αξιοσημείωτο άγαλμα της Παναγίας με το πουλί, κ.α.

Επίσης, το μουσείο Μαντέ, με συλλογές ζωγραφικής, γλυπτικής, διακοσμητικής τέχνης, χρυσοχοΐας και κεραμικής, καθώς και το περιφερειακό μουσείο της Ωβέρνης, αφιερωμένο στις λαϊκές τέχνες και τις παραδόσεις της Ωβέρνης του 19ου αιώνα.

Αρκετά ιδιωτικά σπίτια του 17ου και του 18ου αιώνα (hôtels particuliers) είναι ανοικτά στο κοινό με συλλογές ενδυμάτων και έργων διακοσμητικής τέχνης.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η επίσημη ιστοσελίδα της κοινότητας (γαλλικά)

Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης