Γιώργος Μπουτσίνης

Ο Γιώργος Μπουτσίνης (Ερυθρές 1914 - Αθήνα 1981) υπήρξε αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης με το ψευδώνυμο Νικήτας. Μαζί με τον Θεοχάρη Πολύχρονο υπήρξαν οι φυσικοί ηγέτες του Τάγματος Αττικής (Ι/34) του ΕΛΑΣ, με δράση κυρίως στα όρη Πάρνηθα, Πατέρα και Γεράνεια. Το βιβλίο του Το Αντάρτικο στην Αττική 1941-1945 θεωρείται η πληρέστερη πρωτογενής πηγή για την παρουσία του ΕΛΑΣ στην Αττική εκτός λεκανοπεδίου Αθηνών.

 Αντιστασιακή δράση 
Ο Γιώργος Μπουτσίνης γεννήθηκε στο Κριεκούκι (Ερυθρές Αττικής) το 1914. Η γερμανική εισβολή τον βρήκε να υπηρετεί ως μόνιμος υπαξιωματικός Πεζικού στο οχυρό Περσέκ της Γραμμής Μεταξά. Μετά την εντολή παράδοσης κρατήθηκε αιχμάλωτος για λίγες μέρες στις Σέρρες, απ' όπου απέδρασε για τη Θεσσαλονίκη.Μπουτσίνης (2019), σελ. 22-23

Επιστρέφοντας στο χωριό του, συνδέθηκε μέσω αριστερών φίλων του με τον Ανδρέα Μούντριχα, στέλεχος της «Παλιάς» Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που διερευνούσε τις δυνατότητες αντίστασης στην Αττικοβοιωτία.Μπουτσίνης (2019), σελ. 24 Λίγο αργότερα αποσπάστηκε ως στρατιωτικός στη Χωροφυλακή, και από τη θέση αυτή προσέφερε πληροφορίες και κάλυψη στον Μούντριχα για το στήσιμο των πρώτων εαμικών οργανώσεων στα χωριά της Θήβας και της Δυτικής Αττικής.Μπουτσίνης (2019), σελ. 27-29 Όταν δε ο Μούντριχας με το ψευδώνυμο «Ορέστης» έβγαλε την πρώτη αντάρτικη ομάδα στην περιοχή Κιθαιρώνα-Πάρνηθας, το φθινόπωρο του 1942, ο Μπουτσίνης του παρέσχε οπλισμό που είχε κρύψει στο Κριεκούκι.Μπουτσίνης (2019), σελ. 35

Τον Φεβρουάριο του 1943 ειδοποιήθηκε ότι θα έπαιρνε μετάθεση, χωρίς όμως να του ανακοινωθεί ο προορισμός.Μπουτσίνης (2019), σελ. 55 Φοβούμενος ότι επρόκειτο να σταλεί για υπηρεσία σε δωσιλογικό σώμα, εγκατέλειψε το πόστο του και ανέβηκε στα Δερβενοχώρια της Πάρνηθας, όπου βρισκόταν εκείνη τη στιγμή η ανταρτομάδα του Ορέστη μαζί με τη φρουρά του Άρη Βελουχιώτη.Μπουτσίνης (2019), σελ. 58

Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι την παράδοση των όπλων υπηρέτησε σε ηγετικές θέσεις του ΕΛΑΣ Αττικής (αρχικά Υπαρχηγείο Αττικής, κατόπιν Ι/34 Τάγμα) με εξαίρεση το φθινόπωρο του 1944, όταν είχε μεταταχτεί στην Εθνική Πολιτοφυλακή της ΠΕΕΑ. Σημαντικές επιχειρήσεις στις οποίες έλαβε μέρος ήταν οι εξής: έξοδος των Άρη-Σαμαρινιώτη από την Αττική (Μάρτιος 1943),Μπουτσίνης (2019), σελ. 60 είσοδος και έξοδος του Σαράφη από την Αθήνα (Απρίλιος-Μάιος 1943),Μπουτσίνης (2019), σελ. 83 Μάχη του Καπαρελλίου (Ιούλιος 1943), Ενέδρα της Κάζας (Αύγουστος 1943),Μπουτσίνης (2019), σελ. 123 Μάχη των Δερβενοχωρίων (Οκτώβριος 1943),Μπουτσίνης (2019), σελ. 191 δύο μεγάλες εκκενώσεις της Πάρνηθας (Πρωτοχρονιά και Απρίλιος 1944), Μπουτσίνης (2019), σελ. 228 και 298 διάλυση των Ταγματασφαλιτών στην Τοπόλια Κωπαΐδας (Ιούλιος 1944).

Συμμετείχε στα Δεκεμβριανά από τις 11 Δεκέμβρη, όταν ανακλήθηκε από την Πολιτοφυλακή στο Ι/34 Τάγμα μετά τον θάνατο του Θεοχάρη στη μάχη του νοσοκομείου Σωτηρία.Μπουτσίνης (2025), σελ. 532 Ως καπετάνιος του Ι/34 πρωταγωνίστησε στην επίθεση κατά του αρχηγείου της RAF στην Κηφισιά (18-19 Δεκεμβρίου 1944), τη μεγαλύτερη επιτυχία του ΕΛΑΣ κατά τη Μάχη της Αθήνας, η οποία ολοκληρώθηκε με την αιχμαλώτιση 500 Βρετανών οπλιτών και 50 αξιωματικών μαζί με τον οπλισμό τους.Μπουτσίνης (2025), σελ. 533-537

Μετά τα Δεκεμβριανά
Η Συμφωνία της Βάρκιζας τον βρήκε στη Φωκίδα, όπου είχε υποχωρήσει το Ι/34 μετά την ανακωχή της 11ης Ιανουαρίου 1945. Παρέδωσε τα όπλα του τάγματός του με τον Αποστόλη Κοκμάδη στο Μαλανδρίνο και υπό τον φόβο των παρακρατικών συμμοριών επέστρεψε κρυφά στην Αθήνα, όπου έζησε για λίγο ελεύθερος.Μπουτσίνης (2025), σελ. 567 Με την κορύφωση όμως της Λευκής Τρομοκρατίας εξορίστηκε πρώτα στην Πάρο κι έπειτα σε Γιούρα - Μακρόνησο, ενώ το 1947 καταδικάστηκε ερήμην (αν και κρατούμενος) σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο του Εμφυλίου. Απέδρασε και εντάχθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό.Μπουτσίνης (2019), σελ. βιογραφικού συγγραφέα Κατά την απόδρασή του τον έκρυψε για ένα διάστημα ο τότε μητροπολίτης Αττικής & Μεγαρίδος Ιάκωβος, με τον οποίο είχε συνεργαστεί επί Κατοχής.Μπουτσίνης (2019), σελ. Π-7

Ύστερα χρόνια
Με την ήττα του ΔΣΕ διέφυγε στη Σοβιετική Ένωση μέσω Αλβανίας και εγκαταστάθηκε στην Τασκένδη, όπου έκανε οικογένεια με συναγωνίστριά του (Μαρία Μπουτσίνη, 1922-2021Μπουτσίνης (2025), σελ. 349) και παράλληλα σπούδασε νομικά και μηχανολογία δομικών έργων. Το 1968, έχοντας αποστασιοποιηθεί πολιτικά από το ΚΚΕ, μετοίκησε κατόπιν αίτησής του στα Σκόπια της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν θαυμαστής του Γιόζιπ Μπροζ Τίτο με το επιχείρημα ότι δεν περιορίστηκε στη νίκη, αλλά και έκανε την πατρίδα του ανεξάρτητη από κάθε ξένη κηδεμονία – πρώτα απ' την ιμπεριαλιστική της Αγγλίας, στη συνέχεια απ' τη «συντροφική» της Σοβιετικής Ένωσης.Μπουτσίνης (2025), σελ. 569

Επαναπατρίστηκε το 1975, μαζί με ένα μεγάλο κύμα πολιτικών προσφύγων που επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, και τέσσερα χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε την α΄έκδοση του Αντάρτικου στην Αττική. Στις εκλογές του 1981 υποστήριξε μαζί με άλλους παλαιούς αντιστασιακούς το ΠΑΣΟΚ. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου τραυματίστηκε θανάσιμα από διερχόμενο αυτοκίνητο στο κέντρο της Αθήνας, σε ηλικία εξήντα επτά ετών.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Γεώργιος Μπουτσίνης, Το αντάρτικο στην Αττική 1941-1945. Καλλιθέα - Αθήνα: Αυτοέκδοση 1979
 Γιώργος Μπουτσίνης, Το Αντάρτικο στην Αττική 1941-1945, τόμος α΄. Αθήνα: Άνω Τελεία 2019. ISBN 9786188460720

Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ
Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε