Λούιστον (Μέιν)

Το Λούιστον (Lewiston, επισήμως City of Lewiston, Maine) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη (σε πληθυσμό) πόλη στην πολιτεία Μέιν των βορειοανατολικών ΗΠΑ, ευρισκόμενη στο κέντρο της Κομητεία Αντρόσκογκιν. Το Λούιστον βρίσκεται περίπου στο μέσο της ευθείας που ενώνει την πρωτεύουσα του Μέιν Αουγκούστα με το Πόρτλαντ, τη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Μέιν.

Το Λούιστον ασκεί σημαντική επίδραση στην πολυμορφία, τον θρησκευτικό πλουραλισμό, το εμπόριο, την εκπαίδευση και την οικονομία του Μέιν. Είναι γνωστό για το σχετικώς χαμηλό κόστος ζωής, τον σημαντικό βαθμό πρόσβασης σε ιατρική περίθαλψη και την εξαιρετικά μικρή εγκληματικότητα. Παρά το ότι η πρώτη σε χρήση γλώσσα στην πόλη είναι η αγγλική, το Λούιστον φιλοξενεί τον μεγαλύτερο γαλλόφωνο πληθυσμό στις ΗΠΑ, ενώ έρχεται δεύτερο σε ποσοστό γαλλόφωνων στις ΗΠΑ μετά την Ενορία Σαιν Μάρτιν (Λουιζιάνα).

Ο πρώτος αναφερόμενος (το 1669) πληθυσμός στην περιοχή ανήκε στη φυλή των Ινδιάνων Αντρόσκογκιν (Androscoggin). Στα τέλη του 18ου αιώνα, η περιοχή του Λούιστον (που τότε ανήκε στη Μασαχουσέτη και όχι στο Μέιν) κατοικήθηκε σταδιακά και από οικογένειες από το γαλλόφωνο Κεμπέκ του γειτονικού Καναδά, αναγνωριζόμενο ως πόλη με το πρόδρομο του σημερινού της όνομα Λούισταουν το έτος 1795. Η παρουσία του Ποταμού Αντρόσκογκιν και των Καταρρακτών του Λούισταουν κατέστησαν την πόλη ελκυστική για μεταποιητικές επιχειρήσεις και τη χρήση της υδραυλικής ενέργειας. Τα εγκαίνια του σιδηροδρόμου ως τη Βοστώνη και η ακμή του μεγιστάνα της υφασματοβιομηχανίας Μπέντζαμιν Μπέιτς (Benjamin Bates IV, 1808-1878) προκάλεσαν ταχεία οικονομική ανάπτυξη, παρόμοια με εκείνη του Ουόρστερ της Μασαχουσέτης και του Κόνκορντ του Νιου Χάμσαϊρ. Αυτή προκάλεσε με τη σειρά της την εγκατάσταση χιλιάδων γαλλόφωνων μεταναστών από το Κεμπέκ, με τον πληθυσμό να αυξάνεται από 1.801 το έτος 1840 σε 21.701 το 1890. Το 1855 ο τοπικός ιεροκήρυκας Όρεν Μπέρμπανκ Τσένεϋ (Oren Burbank Cheney) ίδρυσε στην πόλη το Κολέγιο Μπέιτς, το πρώτο μικτό Α.Ε.Ι. (αρρένων και θηλέων) σε ολόκληρη τη Νέα Αγγλία και ένα από τα πρώτα που δέχθηκε μαύρους φοιτητές. Το Λούισταουν συνδέθηκε γρήγορα με τη φιλελεύθερη παιδεία και έγινε δήμος με το νέο όνομα Λούιστον το 1864.

Η πόλη διαθέτει τον μοναδικό ναό σε ρυθμό βασιλικής σε όλο το Μέιν, τη Βασιλική των Αγίων Πέτρου και Παύλου, που υπάγεται στη Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Πόρτλαντ. Σήμερα το Λούιστον έχει 5 κολέγια και πανεπιστήμια, 44 σημεία στον Εθνικό Κατάλογο Ιστορικών Τόπων των ΗΠΑ, το Μουσείο Τέχνης του Κολεγίου Μπέιτς (BCMoA) και δύο σημαντικά γενικά νοσοκομεία.

Βιβλιογραφία
 Elder, Janus G.: A History of Lewiston, Maine with a Genealogical Register of Early Families, Heritage Books, Inc., 1989
 Hodgkin, Douglas I.: Lewiston Memories: A Bicentennial Pictorial, Jostens Printing & Publishing, 1994
 Finnegan, William: «Letter from Maine: New in Town, the Somalis of Lewiston», The New Yorker', 11 Δεκεμβρίου 2006
 Hodgkin, Douglas I.: Frontier to Industrial City: Lewiston Town Politics 1768-1863, Just Write Books, Topsham 2008
 Richard, Mark Paul: Loyal but French: The Negotiation of Identity by French-Canadian Descendants in the United States'', 2008

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Downtown Lewiston Association 

 Παραπομπές 

Λουιστον