Τζουσέππε Μπιάζι

O  Τζουσέππε Μπιάζι (Σάσαρι,23 Οκτωβρίου 1885- Αντόρνο Μίκα, 20 Μαΐου 1945) ήταν Ιταλός ζωγράφος, χαράκτης και εικονογράφος. 

Μια κορυφαία φιγούρα στην εικονογράφηση και τη ζωγραφική της Σαρδηνίας, ήταν σημαντικός συγγραφέας του 20ου αιώνα .

 Βιογραφία 
Στις αρχές του εικοστού αιώνα, σπούδασε στο Liceo Domenico Alberto Azuni, εν τω μεταξύ, περίπου 16 ετών, άρχισε να εργάζεται ως σκιτσογράφος για χιουμοριστικά σασαρικά φύλλα, κοντά στα περιβάλλοντα goliardic όπως το «The Burchiello» και «Η Massinelli». Το 1904 έφυγε για τη Ρώμη, όπου ο ποιητής από το Σάσαρι Salvator Ruju τον εισήγαγε στο εκδοτικό οίκο της σοσιαλιστικής εβδομαδιαίας Avanti! την Κυριακή . Giambernardo Piroddi, Biografia, p.LXXXVIII leggi online su Filologia sarda  Ο Μπιάζι συνεργάστηκε με το περιοδικό από το 1905 μέχρι το 1910 . Την άνοιξη του 1905 επέστρεψε στη Σαρδηνία, στη γενέτειρά του, για να συνεχίσει τις σπουδές του στο δίκαιο. Τον Οκτώβριο, η προσωπική του έκθεση καρικατούρας πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Θέατρο Βέρντι στο Σάσαρι. Το 1906 κέρδισε διαγωνισμό για την ιταλική εκπαίδευση στην πατρίδα του, ξεκίνησε με τον συμπατριώτη του Mario Mossa De Murtas, αναζητώντας την δική του ταυτότητα ξεκινώντας ένα πραγματικό ταξίδι στις χώρες της Σαρδηνίας, περιθωριοποιώντας τις εσωτερικές περιοχές, από τη Barbagia μέχρι το Sulcis . Είναι κυριολεκτικά γοητευμένος από το περιβάλλον και τα έθιμα της Teulada . 

Εδώ βρίσκει ο Μπιάζι στην αισθητική των παραδοσιακών χρήσεων και των ρούχων, της μουσικής και του τραγουδιού, αυτό που αναζητούσε στον εαυτό του, την παρθένα και αυθεντική πρωτοτυπία, που δεν καλύπτεται ούτε στη λαογραφία ούτε στη νοσταλγία, αλλά ούτε και πολύ εύκολα στην "άγρια" γοητεία. Μπορούμε να το συγκρίνουμε με κάποια έργα της τελευταίας περιόδου (εικαστικά είδη), όπου υπάρχει ένα ίχνος μιας συγκεκριμένης νοσταλγικής συνιστώσας. 

To 1908 αποκτά το πτυχίο νομικής, ενώ το 1909 ξεκινά μια εποικοδομητική συνεργασία με την συγγραφέα Grazia Deledda, "Grassia", βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1926. Δημοσιεύτηκε στην ιταλική εικονογράφηση και στην ανάγνωση. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι την ίδια χρονιά η ακουαρέλα του Processione nella Barbagia di Fonni έχει επιλεγεί για να συμμετάσχει στο Μπιενάλε της Βενετίας.

Το 1913 πήρε μέρος στην πρώτη έκθεση της Ρωμαϊκής Απόσχισης, μια έκθεση στην οποία θα συμμετάσχει και το επόμενο έτος, εκτός από την έκθεση στην Βενετική Μπιενάλε. Το 1914 προσχώρησε στην ομάδα του L'Eroica, του περιοδικού του Ettore Cozzani στη La Spezia, που προώθησε την αναβίωση της χαρακτικής. 

Το 1915 καλείται σε στρατιωτική θητεία, αλλά τραυματίζεται σχεδόν αμέσως στο πόδι και νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Treviglio για τα δευτερεύοντα αποτελέσματα του τραύματος, που παραμένει ομαλό.

Το 1916 μεταφέρεται στο Μιλάνο παρακολουθώντας πνευματικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους και απολαμβάνοντας μεγάλη επιτυχία.

Γνωρίζει τον Aroldo Bonzagni με τον οποίο θα παρουσιάσει το 1919 μία έκθεση Pesaro- η ζωγραφική του γίνεται πιο έντονα ποιητική.

Η ρωμαϊκή εμπειρία των πλαστικών αξιών και πάνω απ 'όλα το νέο ρεύμα του εικοστού αιώνα, σηματοδοτεί γι' αυτόν μια πτώση του ενδιαφέροντος του κοινού για τη ζωγραφική του. 

Η έλευση του φασισμού στην εξουσία τον φέρνει σε κρίσιμη θέση, γεγονός που του στοιχίζει την πρόσκληση στη Μπιενάλε του 1922. Δουλεύει στον διακοσμητικό τομέα του ξενοδοχείου Villa Serbelloni του Arturo Bucher από το Bellagio (1923), αλλά συνολικά αντιμετωπίζει δημιουργικές και οικονομικές δυσκολίες. 

Στις αρχές του 1924 έφυγε για τη Βόρεια Αφρική. Έμεινε εκεί μέχρι το 1927, επισκεπτόμενος την Τριπολιτάνια, την Κυρηναϊκή και την Αίγυπτο, αναζητώντας νέες εμπνεύσεις και αναγεννησιακό πριμιτιβισμό. Ενδιαφέρεται για την αφρικανική τέχνη, τις τελετουργικές μάσκες, την ινδική τέχνη, αλλά και στο Matisse και Modigliani, εκτελεί μια σειρά από πετρελαϊκά έργα, σχέδια και μικρούς πίνακες τέμπερα που προτίθεται να αναπτύξει στο μέλλον. Η αφρικανική εμπειρία τον οδήγησε να αναπτύξει ένα ξηρό και συνθετικό στυλ, με ξηρά και λεπτά επιχρίσματα. 

Πίσω από το σπίτι, χαιρετίστηκε ψυχρά στην Μπιενάλε του 1928 όπου εκθέτει δύο μεγάλα έντονα διακοσμητικά γυμνά: Serenity και La teletta . Αποσύρθηκε στη Σαρδηνία, όπου υποστήριξε το σχηματισμό της καλλιτεχνικής οικογένειας της Σαρδηνίας ως ένωση καλλιτεχνών και διανοουμένων που αντιτίθενται στην ομολογία που προωθεί το φασιστικό κράτος μέσω των συνδικάτων του. Η πρωτοβουλία αντιτίθεται στο καθεστώς που ιδρύει επίσης την Ένωση Καλών Τεχνών στη Σαρδηνία, την οποία ανέθεσε στον αντίπαλό της Figari . 
δεξιά|μικρογραφία| Τοιχογραφίες στην αίθουσα αναμονής του σταθμού Tempio Pausania 
Οι πρώτες δεκαετίες του 1930 ήταν δύσκολες γι 'αυτόν: εξέθεσε σχεδόν αγνοημένος στην Μπιενάλε του 1930 και το I Quadriennale το 1931, ενώ ήταν επιτυχής στη λιγότερο σημαντική έκθεση της Έκθεσης Colonial στη Ρώμη. 

Εργάζεται στη Βίλα Αργεντινή στο Viareggio ( 1930 ), στο σιδηροδρομικό σταθμό του Tempio ( 1931  ), ενώ το έργο του ανακαλείται στην αίθουσα του Δήμου Sassari. 

Το 1935 δημοσίευσε ορισμένα φυλλάδια ανοικτής κριτικής του συστήματος για την οργάνωση κρατικών εκθέσεων. Μεταξύ 1936 και 1938 εκθέτει στο Κάλιαρι, το Μιλάνο και τη Μπιέλα. Στις αρχές της δεκαετίας του σαράντα, η τέχνη του έφτασε σε ψυχρά ρεαλιστικά αποτελέσματα. 

Πάντα πιέζεται από οικονομικές δυσκολίες, αναζητώντας παραγγελίες για διακόσμηση μετακόμισε στη Μπιέλα το 1942 . Είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά προκάλεσε φθόνο στο τοπικό καλλιτεχνικό περιβάλλον.  Η παραγωγή των τελευταίων ετών διαπερνάται από την τραγικά δυσοίωνη απαισιοδοξία. 

Στην απελευθέρωση κατηγορείται με ανώνυμη επιστολή ότι ήταν κατάσκοπος για τους Γερμανούς. Φυλακίστηκε, πέθανε τραγικά στις 20 Μαΐου 1945 στο Andorno Micca αφού δέχτηκε πέτρινα χτυπήματα στο κεφάλι, δολοφονήθηκε από τους αντάρτες. 

 Εμπορικές εκθέσεις 

 Giuseppe Biasi, Περιφερειακή συλλογή, Sassari, Palazzo Frumentaria, 2004 
 Giuseppe Biasi, Τοπίο με πορτρέτο, Atzara Nuoro, Μουσείο σύγχρονης και σύγχρονης τέχνης "Antonio Ortiz Echagüe" Δεκέμβριος 2014-Απρίλιος 2015 

 Γκαλερί εικόνων 

 Βιβλιογραφία 

 V. Pica, Ατομικές εκθέσεις ζωγράφων Ambrogio Alciati, Giuseppe Biasi, Aroldo Bonzagni, Guido Cinotti και του γλύπτη Adolfo Wildt, Μιλάνο, Galleria Pesaro, 1919 
 Προσωπική έκθεση Giuseppe Biasi: πίνακες ζωγραφικής και σχεδίων, 1937, Galleria Dedalo, Μιλάνο 
 Giovanni Fiora, Giuseppe Biasi. Ένα προφίλ του ανθρώπου και του καλλιτέχνη, Sassari, 1997 
 Marco Magnani, G. Altea, Giuseppe Biasi, (μονογραφία), Nuoro, 1998 
 G. Altea, Giuseppe Biasi, Ilisso Edizioni, Nuoro, 2004 
 Giampaolo Pansa, Οι χωροφύλακες της μνήμης, Μιλάνο: Sperling & Kupfer, 2007 
 Giuliana Altea, Giuseppe Biasi   : η συλλογή της περιφέρειας της Σαρδηνίας, Ilisso, Nuoro, 2008 
 Έλενα Λισσώνη, Giuseppe Biasi, online κατάλογος Artgate  του Ιδρύματος Cariplo, 2010, CC-BY-SA. 

 Σχετικά στοιχεία 
 Μουσείο του εικοστού αιώνα και της σύγχρονης τέχνης Sassari 
 Συλλογή της Σαρδηνίας Luigi Piloni 
 L'Eroica (περιοδικό) 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Monografia su Biasi a cura di Giuliana Altea e Marco Magnani, su issuu.com.
 Nuovo sito di un centro ricco di informazioni su Biasi, su associazionebiasisassari.flazio.com.
 Recensione della mostra a Sassari, su exibart.com.
 Scolastica, (1913), Galleria d'Arte moderna, Milano, su ilisso.com
 Mattino in in villaggio sardo, Museo Sanna,Sassari, su portale.consorziozefiro.it.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ιταλοί θύματα δολοφονικών ενεργειών
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα