Μέγαρο ντε Συλί

Το μέγαρο ντε Συλί (γαλλικά: Hôtel de Sully) είναι ένα πολυτελές ιδιωτικό αρχοντικό, το οποίο βρίσκεται στην οδό Σαιντ-Αντουάν 62, στο Μαραί, στο 4ο διαμέρισμα του Παρισιού. Είναι χτισμένο στις αρχές του 17ου αιώνα και σήμερα είναι η έδρα του Κέντρου Εθνικών Μνημείων. Έχει καταχωρηθεί από το 1862 ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Είναι ένα από τα πιο όμορφα παρισινά αρχοντικά του πρώτου μισού του 17ου αιώνα και έχει χαρακτηρισθεί ως «μία από τις πιο επιβλητικές κατοικίες στο Μαρέ».Alexandre Gady, Les hôtels particuliers de Paris, du Moyen-Âge à la Belle époque , Paris, Parigramme, 2008, p. 184

 Ιστορικό 
Το μέγαρο ντε Συλί χτίστηκε, με κήπους και ένα μεγάλο θερμοκήπιο (Ορανζερί, πορτοκαλεώνας), μεταξύ 1624 και 1630 για τον πλούσιο δημοσιονομικό ελεγκτή Μεσμ Γκαλέ. Το κτίριο συνήθως αποδίδεται στον αρχιτέκτονα Ζακ Αντρουέ ντυ Σερσώ. Το οικοδόμημα είχε πρόσβαση στην Πλας Ρουαγιάλ - σήμερα πλατεία των Βοσγίων. Το Μαραί ήταν τότε μια περιοχή που προτιμούσε η υψηλή αριστοκρατία: στη δεκαετία του 1620 τα μεγάλα αρχοντικά πολλαπλασιάστηκαν. Το μέγαρο ντε Συλί κατασκευάστηκε σ'αυτήν την περίοδο ακμής των επιβλητικών κατασκευών στη συνοικία. 

Ο Μαξιμιλιάν ντε Μπετύν, δούκας του Συλί και υπουργός Οικονομικών του βασιλιά Ερρίκου Δ', αγόρασε το μέγαρο, ολοκληρωμένο και πλήρως επιπλωμένο, το 1634. Ολοκλήρωσε την ανακαίνιση του κτιρίου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του εκεί. Ο εγγονός του Μαξιμιλιάν ανέθεσε στους αρχιτέκτονες Σιμόν Λαμπέρ και Φρανσουά Λε Βω να χτίσουν μια επιπλέον πτέρυγα το 1660, στα δυτικά του κήπου. Το μέγαρο ντε Συλί φέρει ακόμα το όνομα αυτής της οικογένειας, που κατείχε το κτήριο έως τον 18ο αιώνα.

Το μέγαρο στη συνέχεια άλλαξε αρκετούς ιδιοκτήτες και κατά τον 19ο αιώνα χωρίστηκε σε διαμερίσματα και καταστήματα. Πραγματοποιήθηκαν διάφορες προσθήκες και τροποποιήσεις για να στεγάσουν επαγγελματίες, τεχνίτες και άλλους ενοικιαστές. Το 1862 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο και οι νέοι ιδιοκτήτες, που ασχολήθηκαν περισσότερο με τη συντήρηση, αποκατέστησαν σταδιακά το κτήριο. Έγινε κρατική ιδιοκτησία το 1944. Από τη δεκαετία του 1950 πραγματοποιήθηκε ένα μακρύ πρόγραμμα αποκατάστασης, το οποίο ολοκληρώθηκε με την επισκευή της Ορανζερί το 1973.

Από το 1967, είναι η έδρα του Εθνικού Ταμείου Ιστορικών Μνημείων, το οποίο το 2000 μετονομάσθηκε σε Κέντρο Εθνικών Μνημείων. Ο δημόσιος αυτός οργανισμός, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού και Επικοινωνίας, είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση και προστασία ιστορικών κτιρίων και μνημείων.

Το μέγαρο ντε Συλί δεν είναι ανοικτό στους επισκέπτες. Όμως, η είσοδος στην αυλή και τους κήπους του μεγάρου, που οδηγούν από την κυρία είσοδο της οδού Σαιν-Αντουάν στην πλατεία των Βοσγίων, είναι ελεύθερη.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η επίσημη σελίδα του μεγάρου (επιλογή γλώσσας)
 Βίντεο στο youTube

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι