Μοναστήρι του Χόμπι

Το Μοναστήρι του Χόμπι (), που επίσημα ονομάζεται Μοναστήρι του Νοτσιχέβι της Κοίμησης, είναι ένα Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Χόμπι, στο χωριό Νοτσιχέβι του Δήμου Χόμπι, στο μχάρε Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι στη δυτική Γεωργία. Το κτίριο της εκκλησίας χρονολογείται του 13ου αιώνα. Το μοναστήρι λειτούργησε ως αββαείο για την δυναστεία των Νταντιάνι της Μινγκρελίας και σε αυτό έχουν φυλαχτεί κειμήλια και εικόνες των Χριστιανών. Είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.  

 Ιστορία 

Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στο Χόμπι και στον επίσκοπο Εγνάτιο έγινε σε ένα Γεωργιανό έγγραφο από τη Μονή του Σταυρού, το 1212-1222. Η ακριβής ημερομηνία κατασκευής της εκκλησίας είναι άγνωστη. Η εκκλησία χρονολογείται του 13ου-14ου αιώνα, το καμπαναριό χτίστηκε τον ύστερο μεσαίωνα και ανακατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα, το ανάκτορο είναι του 18ου-19ου αιώνα και ο φράχτης είναι ύστερος μεσαιωνικός.  

Το μοναστήρι λειτούργησε ως αββαείο και νεκροταφείο για την οικογένεια των Νταντιάνι, μια πριγκιπική δυναστεία της Μινγκρελίας. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο το μοναστήρι ήταν κατοικία του Πατριάρχη της Δυτικής Γεωργίας.  

Το μοναστήρι του Χόμπι είχε την τιμή να φυλάξει κάποια ιερά χριστιανικά κειμήλια: ένα ένδυμα της Παναγίας, μέρη από το σώμα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, το χέρι της Αγίας Μαρίνας, δάχτυλα του Άγιου Κυριάκου, τον μηρό του Αγίου Γεωργίου, τον Σταυρό του Σωτήρα, τον Σταυρό του Δαβίδ Δ' του Κτίστη, εικόνες, κ.α. 

Κατά τη σοβιετική περίοδο το μοναστήρι έκλεισε. Το 1989 το μοναστήρι αποκαταστάθηκε με τις ευλογίες του Πατριάρχη Γεωργίας Ηλία Β'.

 Περιγραφή 
Το μοναστήρι είναι κτιριακό συγκρότημα που περιλαμβάνει μία εκκλησία, έναν πέτρινο φράχτη, ένα ανάκτορο και τα ερείπια παλαιότερων κτιρίων.

Η εκκλησία δεν έχει τρούλο. Η οροφή της έχει έναν σταυρωτό θόλο και οι προσόψεις της είναι διακοσμημένες με ανάγλυφα. Οι τοιχογραφίες είναι του 13ου-14ου αιώνα και απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας, ιστορικές μορφές όπως μέλη της δυναστείας των Νταντιάνι, κ.α. Συνοδεύονται από επιγραφές στα Γεωργιανά ασομταβρούλι και στα Ελληνικά.

Το ερειπωμένο ανάκτορο χρονολογείται του 17ου αιώνα. Είναι ορθογώνιο, επιμηκυσμένο στον άξονα βορρά-νότου. Στο ισόγειο είχε κελάρι. Έχει μία πλατιά είσοδο στα δυτικά, εκατέρωθεν της οποίας υπήρχαν δύο στενά αψιδωτά παράθυρα. Άλλο ένα τέτοιο παράθυρο υπάρχει στο νότιο τοίχο. Μία σκάλα οδηγούσε στον δεύτερο όροφο.   

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 

 გ.კალანდია "ოდიშის საეპისკოპოსოთა ისტორია" (ცაიში, ბედია, მოქვი, ხობი). თბ. 2004

Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας