Κιότζα

Η Κιότζα (,  ,  ή ,  ) είναι ιταλικός δήμος στη Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας, στην περιφέρεια του Βένετου. Η πόλη βρίσκεται σε ένα μικρό νησί, στην νότια είσοδο στηνΛιμνοθάλασσα της Βενετίας, περίπου 25 χιλιόμετρα νότια από τη Βενετία.https://en.wikisource.org/wiki/1911_Encyclop%C3%A6dia_Britannica/Chioggia Συνδέεται οδικώς με το προάστιο της Σοτομαρίνα στην γειτονική χερσόνησο, ο συνολικός πληθυσμός της κοινότητας είναι 50.000 κάτοικοι: οι μισοί βρίσκονται στην ίδια την Κιότζα οι άλλοι μισοί στη Σοτομαρίνα. Ο οικισμός τοποθετείται στα νότια της επαρχίας της Βενετίας, πολύ κοντά με τις επαρχίες της Πάδοβας και του Ροβίγκο.

 Ιστορία 
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος είναι ο πρώτος που αναφέρει για την Κιότζα και τη Σοτομαρίνα, τις καταγράφει με το όνομα "Κλοντία" — πιθανότατα ιδρύθηκε από κάποιον Κλόντιο, αλλά οι λεπτομέρειες είναι άγνωστες.http://penelope.uchicago.edu/Thayer/L/Roman/Texts/Pliny_the_Elder/3*.html#121
Η πόλη αναφέρεται στο παρελθόν με διάφορα ονόματα όπως Κλόντια (Clodia), Κλούζα (Cluza), Κλούτζα (Clugia), Κιότσα (Chiozza) και Κιότζα (Chioggia). Το παλιότερο έγγραφο με το όνομα Κιότζα χρονολογείται τον 6ο αιώνα, ανήκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο Πεπίνος της Ιταλίας την κατέστρεψε τον 9ο αιώνα αλλά οικοδομήθηκε ξανά με νέο σχέδιο με βάση τη βιομηχανία του άλατος. Τον Μεσαίωνα γνωστή σαν Κλούγκια ήταν γνωστή σαν μία Αλυκή σε απόσταση περίπου 600 μέτρα από την Αδριατική Θάλασσα. Αργότερα ιδρύθηκε μία επισκοπή (1110) που έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Πόλεμο της Κιότζα ανάμεσα στη Δημοκρατία της Βενετίας και τη Δημοκρατία της Γένοβας, κατακτήθηκε αρχικά από τη Γένοβα (1378) και τελικά από τη Βενετία (1380). Η πόλη παρέμεινε αυτόνομη αλλά υποταγμένη στη Βενετία, αργότερα συμμάχησε με τη Ζάνταρ και την Τρογκίρ εναντίον της Βενετίας (14 Μαρτίου 1381). Η Δημοκρατία της Βενετίας την ανέλαβε υπό την προστασία της (1412), επειδή είχε το μονοπώλιο στο εμπόριο αλατιού με τη Σίμπενικ και την Αδριατική.

 Έθιμα και αξιοθέατα 
Οι γυναίκες μέχρι τον 19ο αιώνα φορούσαν στην Κιότζα μία ποδιά που μπορούσε να σηκωθεί και να μετατραπεί σε πέπλο. Η Κιότζα είναι κέντρο παραγωγής δαντελών, αλλά σε αντίθεση με το νησί Μπουράνο χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή τους ροδέλες. Ο διάσημος ποιητής Κάρλο Γκολντόνι επέλεξε την Κιότζα για να κάνει την κωμωδία του Ο Κιοτζανός καυγάς, χρησιμοποίησε έντονα τα έθιμα των κατοίκων της πόλεως, όπως την αλιεία και τις δαντέλες.
Η Κιότζα με την αρχιτεκτονική της και τους στενούς δρόμους της θεωρείται μικρογραφία της Βενετίας, για τούτο μερικές φορές αποκαλείται «Μικρή Βενετία». Υπάρχουν πολλές μεσαιωνικές εκκλησίες, οι οποίες επισκευάστηκαν την εποχή που η πόλη βρισκόταν σε μεγάλη ευημερία, τον 16ο και τον 17ο αιώνα. 
Η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα και έγινε ο Καθεδρικός ναός της πόλεως (1110), αργότερα ξανακτίστηκε (1623).
Η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα του 18ου αιώνα είχε ένα υψηλό καμπαναριό που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα: είναι ο αρχαιότερος πύργος με ρολόι στον κόσμο, ενώ στο εσωτερικό του ναού υπάρχει η Σταύρωση του Πάλμα Βέκκιο.
Η οικονομία της πόλεως στηρίζεται στην αλιεία, την κλωστοϋφαντουργία και τον τουρισμό. Η Σοτομαρίνα διαθέτει 60 ξενοδοχεία και 17 κατασκηνώσεις.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Βενετίας