Οι διαβολογυναίκες (ταινία)

Οι Διαβολογυναίκες (), είναι γαλλικό αστυνομικό ψυχολογικό θρίλερ του 1955 σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό, βασισμένο στο μυθιστόρημα Εκείνη που δεν υπήρχε πια () των Πιέρ Μπουαλώ και Τομάς Ναρσεζάκ που εκδόθηκε το 1952. Πρωταγωνιστούν οι Σιμόν Σινιορέ, Βέρα Κλουζό, Σαρλ Βανέλ και Πολ Μερίς.

Η ιστορία συνδυάζει στοιχεία θρίλερ και τρόμου, με την πλοκή να επικεντρώνεται σε μια γυναίκα και την ερωμένη του συζύγου της που συνωμοτούν για να δολοφονήσουν τον άντρα. Ήταν η 10η ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις της χρονιάς στη Γαλλία, με συνολικά 3.674.380 εισιτήρια. Η ταινία έλαβε επίσης το βραβείο Λουί Ντελούκ το 1954.

Ο Κλουζό, αφού τελείωσε το μεροκάματο του τρόμου (1953), επέλεξε τα δικαιώματα του σεναρίου, εμποδίζοντας τον Άλφρεντ Χίτσκοκ να κάνει την ταινία.  Ωστόσο η ταινία βοήθησε να εμπνεύσει το Ψυχώ του Χίτσκοκ (1960).  Ο Ρόμπερτ Μπλοχ, συγγραφέας του μυθιστορήματος Ψυχώ, δήλωσε σε μια συνέντευξη ότι η αγαπημένη του ταινία τρόμου όλων των εποχών ήταν οι Διαβολογυναίκες.

 Πλοκή 
Δύο γυναίκες, η σύζυγος Κριστίνα (Βέρα Κλουζό) κι η ερωμένη Νικόλ (Σιμόν Σινιορέ), αποφασίζουν να δολοφονήσουν τον άντρα που έχει κάνει δύσκολη τη ζωή τους. O Μισέλ (Πολ Μορίς), ένας αντιπαθητικός, και δεσποτικός άντρας, συμπεριφέρεται με τέτοιο απαράδεκτο τρόπο που η δολοφονία του μοιάζει απόλυτα αιτιολογημένη. Το σχολείο του οποίου είναι ιδιοκτήτης και διευθυντής έχει ολιγοήμερες διακοπές, τις οποίες εκμεταλλεύονται οι δύο γυναίκες για να εφαρμόσουν το σχέδιό τους. Τον παρασύρουν στην ιδιωτική κατοικία της Νικόλ όπου τον δολοφονούν, ποτίζοντάς τον με υπνωτικό και πνίγοντας τον στην μπανιέρα. Επιστρέφουν στο σχολείο με το πτώμα κι εκμεταλλευόμενες την αργία το ρίχνουν στην πισίνα. Όμως μερικές μέρες μετά όταν η πισίνα αδειάζει για να καθαριστεί δεν υπάρχει πια πτώμα. Συγχρόνως, ένας μαθητής επιμένει ότι έχει δει τον διευθυντή, ενώ το καθαριστήριο στέλνει πίσω, καθαρό και σιδερωμένο το κουστούμι που φορούσε τη βραδιά που δολοφονήθηκε. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν στην αναμνηστική σχολική φωτογραφία, στο φόντο φαίνεται το πρόσωπο του δολοφονηθέντος άντρα.

Η θρησκόληπτη και υστερική Κριστίνα αρχίζει να καταρρέει και η εύθραυστη υγεία της κλονίζεται, ενώ η Νικόλ προσπαθεί να βρει κάποια άκρη παραμένοντας ψύχραιμη και καπνίζοντας συνεχώς.

 Διανομή ρόλων 
Σιμόν Σινιορέ - Νικόλ Χόρνερ
Βέρα Κλουζό - Κριστίνα Ντελασάλ 
Πολ Μερίς - Μισέλ Ντελασάλ 
Σαρλ Βανέλ - Αλφρέντ Φισέ
Ζαν Μπροσάρντ - Πλαντιβό
Μισέλ Σερό - κύριος Ρέιμοντ
Ζαν Λεφέβρ - στρατιώτης
Ρομπέρ Ντάλμπαν - πρατηριούχος
Καμίλ Γκουερινί - φωτογράφος

 Παραγωγή 
 Επιλογή ηθοποιών 
Ο Κλουζό επέλεξε τη Σιμόν Σινιορέ για τον ρόλο της Νικόλ. Προηγουμένως είχε γυρίσει με τον σύζυγό της Υβ Μοντάν το Μεροκάματο του τρόμου και τα δύο ζευγάρια έγιναν φίλοι. Ο σκηνοθέτης γνώριζε επίσης τους περιορισμούς της Βέρας ως ηθοποιού και χρειαζόταν κάποιον να την υποστηρίξει σε έναν τόσο απαιτητικό ρόλο. Η Σινιορέ υπέγραψε συμβόλαιο οκτώ εβδομάδων, αλλά τα γυρίσματα κράτησαν στην πραγματικότητα 16 εβδομάδες. Κατέληξε να πληρωθεί μόνο για οκτώ εβδομάδες εργασίας, παρόλο που έμεινε μέχρι το τέλος των γυρισμάτων επειδή αμέλησε να διαβάσει τα μικρά κείμενα.

Ο συμπρωταγωνιστής της Σινιορέ, Πολ Μερίς, θυμάται επίσης στα απομνημονεύματά του ότι η ηθοποιός μπερδεύτηκε περαιτέρω από τις συνεχείς προσπάθειες του Κλουζό να βρει έξυπνους τρόπους για να φωτίσει το πρόσωπο της Βέρας ενώ έκλεινε το φως στη Σινιορέ.

Ο Κλουζό γνώριζε τον Πολ Μερίς από το 1939, όταν ο τελευταίος προσπαθούσε να ακολουθήσει μια καριέρα στο τραγούδι. Τότε ο Κλουζό προσπαθούσε να πουλήσει τους στίχους του τραγουδιού του στην Εντίθ Πιάφ, την αγαπημένη του Μερίς εκείνη την εποχή. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Μερίς είχε γίνει ένας καθιερωμένος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γνωστός για τους ρόλους παγωμένων και εκλεπτυσμένων κακοποιών και φαινόταν μια φυσική επιλογή για τον ρόλο του Μισέλ.
 Κινηματογράφιση 
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 18 Αυγούστου 1954 και ολοκληρώθηκαν στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Ο Κλουζό ζήτησε από τον βοηθό του Μισέλ Ρομανόφ να βρει μια κατάλληλη τοποθεσία γυρισμάτων για το οικοτροφείο. Ο τελευταίος ανακάλυψε ένα ερειπωμένο κάστρο στο L'Etang-la-Ville μεταξύ του Saint-Cloud και του δάσους της Βουλώνης. Το κτίριο και το περιβάλλον του ταίριαζαν απόλυτα με το όραμα του σκηνοθέτη αφού πρόβαλαν την επιθυμητή διάθεση σήψης και παραμέλησης. Η διπλανή πισίνα ήταν βρόμικη και γεμάτη λάσπη. Ο Κλουζό πέρασε πέντε εβδομάδες γυρίζοντας σε αυτή την τοποθεσία.

Το σενάριο τοποθετούσε το σπίτι της Νικόλ στο Νιόρ, αλλά το πραγματικό σπίτι που χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα ήταν στο Μονφόρ-λ'Αμορί, ακριβώς απέναντι από το κτίριο που εμφανιζόταν στο παρελθόν στο Κοράκι του Κλουζό. Οι σκηνές του νεκροτομείου γυρίστηκαν στο Ιατρικό Νομικό Ινστιτούτο στο Παρίσι. Οι υπόλοιπες γυρίστηκαν στα στούντιο Σεν-Μορίς νοτιοανατολικά του Παρισιού, οι οποίες διήρκεσαν επιπλέον εννέα εβδομάδες. Ο κινηματογραφιστής, Αρμάν Τιράν, χρησιμοποίησε δύο συνεργεία για να επιταχύνει τα γυρίσματα που υστερούσαν στο χρονοδιάγραμμα. Παρά τις προσπάθειές του, τα γυρίσματα διήρκεσαν δύο φορές περισσότερο από τις προβλεπόμενες 48 ημέρες.

 Υποδοχή 
 Κριτικές 
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ έδωσε στην ταινία μια ενθουσιώδη κριτική στους New York Times, χαρακτηρίζοντάς την ένα από τα πιο έντονα δράματα μυστηρίου που έχουν παρουσιαστεί εδώ και ένα θρίλερ δολοφονίας, μια ιστορία φαντασμάτων και ένα παιχνίδι χαρακτήρων. Πρόσθεσε ότι η γραφή και η οπτική κατασκευή είναι εξαιρετική, και η ερμηνεία από κορυφαίους Γάλλους ηθοποιούς στο υψηλότερο επίπεδο σιγουριάς και φινέτσας. Η Chicago Daily Tribune έγραψε: Αν σας αρέσει ένα καλό μυστήριο και μπορείτε να το αντέξετε αρκετά νοσηρό και ασυμβίβαστο ως προς τη λεπτομέρεια, αυτή είναι μια από τις καλύτερες προσφορές εδώ και πολύ καιρό. Ο κριτικός πρόσθεσε: Μπορεί να υποψιάζεστε, όπως και εγώ, μια από τις απαντήσεις καθώς η ταινία πλησιάζει στο φινάλε της, αλλά αν τα λύσετε όλα, έχετε χάσει το επάγγελμά σας. 

Ο Ρότζερ Ίμπερτ, αναθεωρώντας την επανέκδοση του 1995, έγραψε: Η διάσημη πλοκή της ταινίας συνήθως εξαπατά τους θεατές για πρώτη φορά, τουλάχιστον μέχρι ένα σημείο. Οι τελικές αποκαλύψεις είναι κάπως απογοητευτικές, αλλά ο Κλουζό δεν καθυστερεί. Τα περισσότερα ανησυχητικά στοιχεία της ταινίας υπονοούνται, δεν φαίνονται.

 Διακρίσεις 
1954: Βραβείο Λουί Ντελούκ - Καλύτερη Ταινία
1956: Βραβεία Έντγκαρ Άλαν Πόε – Καλύτερη Ξένη Ταινία

 Κληρονομιά 
Η ταινία απέκτησε επιπλέον δημοσιότητα όταν, μόλις πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία της, η Βέρα Κλουζό πέθανε από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 46 ετών, αντικατοπτρίζοντας κάπως τον χαρακτήρα της στην ταινία, η οποία αντιμετώπιζε επίσης καρδιακά προβλήματα.

Το Les Diaboliques θεωρείται πλέον κλασικό του είδους του τρόμου και της ταινίας γενικότερα. Ο Κιμ Νιούμαν έγραψε στο περιοδικό Empire: Το φρικτό μυστήριο έχει χάσει μόνο ένα κλάσμα της δύναμής του με τα χρόνια, αν και κυριολεκτικά δεκάδες ταινίες έχουν δανειστεί μέρος ή όλα. Αυτή ήταν μια από τις πρώτες ταινίες που εξαρτήθηκαν από μια ανατροπή που σε αναγκάζει να επαναξιολογήσεις όλα όσα νόμιζες ότι σου είχαν πει νωρίτερα για την ταινία. Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου το συμπεριέλαβε στον κατάλογο με τα 100 καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών, αποκαλώντας το ένα συναρπαστικό, φρικιαστικό θρίλερ... που καλύπτεται από ένα αξέχαστο τραβηγμένο τέλος. Ο Guardian το κατέταξε στο Νο 19 μεταξύ των 25 καλύτερων ταινιών τρόμου όλων των εποχών.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό
Κατηγορία:Ταινίες του 1955
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα