Παλαιά γαλλική γλώσσα

Η παλαιά γαλλική γλώσσα (, , ) ή γαλλορομανική, ήταν η γλώσσα η οποία ομιλούνταν από τον 8ο έως τον 14ο αιώνα στο βόρειο τμήμα του βασιλείου της Γαλλίας, τμήματα της νορμανδικής Αγγλίας, Βαλλωνία, και σταυροφορικά κράτη (πριγκιπάτο της Αντιόχειας, βασίλειο της Κύπρου) στη Μέση Ανατολή, ως η γλώσσα των ανωτέρων τάξεων της φεουδαρχίας και του εμπορίου. Κατά τον 14ο αιώνα οι διάφορες παραλλαγές της γλώσσας αυτής έγιναν γνωστές ως οι γλώσσες Όιλ (langues d'oïl), σε αντίθεση με τις γλώσσες Ο (lenga d'òc, οξιτανικά) στην περιοχή που αντιστοιχεί στη σύγχρονη νότια Γαλλία (Όιλ και Ο(κ) αντίστοιχα σημαίναν ναι στις γλώσσες αυτές).

Υπάρχει μεγάλος αριθμός διαλέκτων των παλαιών γαλλικών, όπως τα βουργουνδικά στη Βουργουνδία (κύρια πόλη Ντιζόν), Πικάρντ (Καλαί και Λιλ), παλαιά νορμανδικά (Καέν και Ρουέν, και νορμανδική ΑγγλίαLusignan, Serge. La langue des rois au Moyen Âge: Le français en France et en Angleterre. Paris: Presses Universitaires de France, 2004.), βαλλωνικά (Ναμύρ), Γκαλλό (Βρετάνη), λωραινικά (Λωραίνη).

 Επιρροές 

 Κύρια προέλευση 
Ως γλώσσα προέρχεται από τη δημώδη λατινική γλώσσα,η οποία από τον 7ο αιώνα και έπειτα εκτόπισε τα κλασικά λατινικά, και κατόπιν εξελίχθηκε στον κοινό πρόγονο όλων των ρομανικών γλωσσών, συμπεριλαμβανομένων των παλαιών γαλλικών.Jozsef Herman, Trans. Roger Wright, Vulgar Latin, 1997, 'The end of the history of Latin,' pp. 109-115, 

 Γαλατικά 
Σε ότι αφορά τις μη λατινικής προέλευσης επιρροές, υπάρχουν κάποιες γαλατικές λέξεις οι οποίες επηρρέασαν το λατινικό λεξιλόγιο και κατά επέκταση και τις παλαιογαλλικές, π.χ. όπως η λέξη caballos (όπου το κλασικό λατινικό equus / ίππος αντικαταστάθηκε με το δημώδες λατινικό caballus το οποίο προήλθε από την γαλατική αντίστοιχη). Υπολογίζεται πως υπάρχουν περίπου 200 λέξεις γαλατικής προέλευσης που εξακολουθούν να υπάρχουν στα σύγχρονα γαλλικά.Delamarre (2003, pp. 389–90) lists 167

Η κελτική γαλατική γλώσσα θεωρείται πως εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται έως τον 6ο αιώνα στη Γαλλία, παρά την εκτεταμένη ρομανοποίηση της ευρύτερης περιοχής. Η συνύπαρξη της με τη δημώδη λατινική γλώσσα, είχε ως αποτέλεσμα την εισαγωγή λέξεων (όπως το oui / ουί, η λέξη για το ναι), ηχητικές διαφοροποιήσεις υπό την επιρροή των γαλατικών,Henri Guiter, "Sur le substrat gaulois dans la Romania", in Munus amicitae. Studia linguistica in honorem Witoldi Manczak septuagenarii, eds., Anna Bochnakowa & Stanislan Widlak, Krakow, 1995.Eugeen Roegiest, Vers les sources des langues romanes: Un itinéraire linguistique à travers la Romania (Leuven, Belgium: Acco, 2006), 83. και επιρροές ως προς τη σύζευξη και σειρά των λέξεων.

 Φραγκικά 
Η προφορά, λεξιλόγιο, και σύνταξη της δημώδους λατινικής γλώσσας η οποία ομιλούνταν στη ρωμαϊκή Γαλατία κατά την ύστερη αρχαιότητα, τροποποιήθηκε από τη φραγκική γλώσσα, μορφή της γερμανικής γλώσσας η οποία χρησιμοποιούνταν από τους Φράγκους οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Γαλατία τον 5ο αιώνα και έως το 530 είχαν κατακτήσει όλη την περιοχή. Η σύγχρονη γαλλική ονομασία για τα γαλλικά (français / φρανσαί) προέρχεται από τους Φράγκους.

Τα παλαιά ολλανδικά θεωρείται επίσης πως συνέτειναν στις διαφορές μεταξύ των βορείων γαλλικών γλωσσών Όιλ, με τις οξιτανικές γλώσσες Ο, καθώς στη βόρεια Γαλλία η γερμανική γλωσσική επιρροή ήταν μεγαλύτερη σε σύγκριση με τις νότιες περιοχές, και οι περιοχές με τη γερμανική επιρροή είναι αυτές στις οποίες υπάρχουν οι πρώτες εμφανίσεις της παλαιογαλλικής γλώσσας.Cerquiglini 53

 Κείμενα 
Η παλαιότερη γνωστή εμφάνιση γραπτού στα παλαιογαλλικά είναι οι όρκοι του Στρασβούργου το 842, συνθήκη όπου ορίζονταν η στρατιωτική συμμαχία μεταξύ του Λουδοβίκου του Γερμανικού και του Καρόλου του Φαλακρού, με το κείμενο της συνθήκης να είναι στη δημώδη λατινική γλώσσα, παλαιά υψηλά γερμανικά, και τα παλαιογαλλικά. Το κείμενο της γαλλικής εκδοχής είναι όπως παρακάτω:

Επίσης γνωστά είναι τα κείμενα του Ζαν Μποντέλ, Γάλλου ποιητή που έζησε στα μέσα του 12ου με αρχές του 13ου αιώνα, και συνολικά από τη χρονική περίοδο 1165–1210 διασώζονται περίπου 100 στίχοι ποιητικών διηγημάτων. Antoine Adam, Georges Lerminier, and Édouard Morot-Sir, eds. Littérature française. "Tome 1: Des origines à la fin du XVIIIe siècle," Paris: Larousse, 1967, p. 16. Από το 1200 και έπειτα, η τάση ήταν τα διηγήματα να γράφονται σε πεζό λόγο, και πολλά παλαιότερα ποιήματα διασκευάστηκαν κατά τον τρόπο αυτό, ωστόσο η εμφάνιση ποιητικών διηγημάτων συνεχίστηκε έως τα τέλη του 14ου αιώνα. Antoine Adam, Georges Lerminier, and Édouard Morot-Sir, eds. Littérature française. "Tome 1: Des origines à la fin du XVIIIe siècle," Paris: Larousse, 1967, p. 36-37.

 Παραπομπές 

 Σχετική βιβλιογραφία 

















 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 An introduction to old French François Frédéric Roget (1887)
 Old French Online from the University of Texas at Austin
 DÉCT- (Electronic Dictionary of Chretien de Troyes), University of Ottawa - CNRS.

Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες
Κατηγορία:Γαλλική γλώσσα