Επιχείρηση Εντέμπε

Η Επιχείρηση Εντέμπε (, ), γνωστή και με την επίσημη κωδική ονομασία Επιχείρηση Κεραυνός, ήταν μια ισραηλινή αντιτρομοκρατική αποστολή στην Ουγκάντα ​​το 1976. Ξεκίνησε ως απάντηση στην αεροπειρατεία μιας διεθνούς πολιτικής πτήσης (ενός Airbus A300) που εκτελούσε η Air France μεταξύ του Τελ Αβίβ και του Παρισιού. Κατά τη διάρκεια μιας ενδιάμεσης στάσης στην Αθήνα, το αεροσκάφος δέχθηκε αεροπειρατεία από δύο Παλαιστίνιους μέλη του PFLP-EO και δύο Γερμανούς μέλη των Επαναστατικών Πυρήνων, οι οποίοι έστρεψαν την πτήση στη Λιβύη και στη συνέχεια στην Ουγκάντα, όπου προσγειώθηκαν στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Εντέμπε για να τους συναντήσουν εκεί και άλλοι τρομοκράτες. Μόλις έφτασαν στην Ουγκάντα, η ομάδα δέχθηκε άμεσα την υποστήριξη του δικτάτορα της Ουγκάντα, Ιντί Αμίν Νταντά.

μικρογραφία|233x233εσ|Πινακίδα που βρέθηκε στο παλιό κτίριο του τερματικού σταθμού του Διεθνούς Αεροδρομίου του Εντέμπε.
Μία εβδομάδα νωρίτερα, στις 27 Ιουνίου, ένα αεροσκάφος της Air France με 248 επιβάτες είχε δεχτεί αεροπειρατεία από δύο μέλη του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης - Εξωτερικές Επιχειρήσεις (PFLP-EO) υπό τις διαταγές του Ουαντί Χαντάντ (ο οποίος νωρίτερα είχε αποσχιστεί από το PFLP του Ζωρζ Χαμπάς) και δύο μέλη των Γερμανικών Επαναστατικών Πυρήνων. Οι αεροπειρατές πήραν ομήρους θέτοντας ως στόχο να επιβάλουν την απελευθέρωση 40 Παλαιστινίων και συνδεδεμένων με αυτούς μαχητών που ήταν φυλακισμένοι στο Ισραήλ, καθώς και την απελευθέρωση 13 κρατουμένων σε τέσσερις άλλες χώρες. Πάνω από 100 στρατιώτες από την Ουγκάντα ​​αναπτύχθηκαν για να υποστηρίξουν τους αεροπειρατές μετά την προσγείωση της πτήσης, και ο Αμίν, ο οποίος είχε ενημερωθεί για την αεροπειρατεία από την αρχή, είχε καλωσορίσει προσωπικά τους τρομοκράτες στο Εντέμπε. Αφού μετέφεραν όλους τους ομήρους σε ένα εγκαταλελειμμένο αεροδρόμιο, οι αεροπειρατές χώρισαν όλους τους Ισραηλινούς και αρκετούς μη Ισραηλινούς Εβραίους από τη μεγαλύτερη ομάδα επιβατών, μεταφέροντάς τους στη συνέχεια σε ξεχωριστό δωμάτιο. Τις επόμενες δύο ημέρες, 148 μη Ισραηλινοί όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι και μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στο Παρίσι.  Οι 94 εναπομείναντες επιβάτες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Ισραηλινοί, και το 12μελές πλήρωμα της Air France συνέχισαν να κρατούνται ως όμηροι.

Αρχικά, εκπρόσωποι της ισραηλινής κυβέρνησης συζήτησαν για το αν θα έπρεπε να υποχωρήσουν ή να απαντήσουν με τη βία, καθώς οι αεροπειρατές είχαν απειλήσει να σκοτώσουν τους 106 αιχμαλώτους εάν οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι δεν απελευθερώνονταν. Με βάση τις πληροφορίες που παρείχε η Μοσάντ, ελήφθη η απόφαση να αναλάβει ο ισραηλινός στρατός μια επιχείρηση διάσωσης. Τα ισραηλινά σχέδια περιελάμβαναν την προετοιμασία για ένοπλη αντιπαράθεση με τον στρατό της Ουγκάντας. Ξεκινώντας την επιχείρηση τη νύχτα στις 3 Ιουλίου 1976, ισραηλινά μεταγωγικά αεροσκάφη μετέφεραν 100 κομάντος σε απόσταση 4.000 χιλιομέτρων στην Ουγκάντα ​​για την επιχείρηση διάσωσης. Σε διάστημα 90 λεπτών, 102 από τους ομήρους διασώθηκαν με επιτυχία, εκ των οποίων οι τρεις σκοτώθηκαν. Μία από τις νεκρές ομήρους, η Ντόρα Μπλοχ, δολοφονήθηκε από τις αρχές της Ουγκάντα ​​σε νοσοκομείο στην Καμπάλα λίγο μετά την ισραηλινή επιχείρηση. Είχε αρρωστήσει κατά τη διάρκεια της αεροπειρατείας και απομακρύνθηκε από το αεροπλάνο για θεραπεία πριν από την άφιξη των κομάντος. Ο ισραηλινός στρατός υπέστη πέντε τραυματίες και έναν νεκρό. Ο Γιονατάν Νετανιάχου ήταν ο μοναδικός νεκρός του Ισραήλ κατά τη διάρκεια της επιχείρησης διάσωσης, ο οποίος ήταν μεγαλύτερος αδελφός του Μπενιαμίν Νετανιάχου, μετέπειτα πρωθυπουργό του Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί κομάντος σκότωσαν όλους τους αεροπειρατές και 45 στρατιώτες της Ουγκάντα, καθώς και 11 από τους Ουγκαντέζους. Δύο MiG-17 και MiG-21 καταστράφηκαν.Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης στην Ουγκάντα, το Ισραήλ έλαβε υποστήριξη από τη γειτονική Κένυα. Ο Ίντι Αμίν, τότε πρόεδρος της Ουγκάντα, στη συνέχεια εξέδωσε διαταγές στον στρατό της Ουγκάντα ​​να σκοτώσει όλους τους Κενυάτες που ζούσαν στην Ουγκάντα, που οδήγησε στον θάνατο 245 Κενυατών-Ουγκαντέζων και στην έξοδο περίπου 3.000 Κενυατών από την Ουγκάντα.

 Εκδήλωση αεροπειρατείας 

Στις 27 Ιουνίου 1976, η πτήση 139 της Air France, αναχώρησε από το Τελ Αβίβ του Ισραήλ, μεταφέροντας 246 επιβάτες, κυρίως Εβραίους και Ισραηλινούς, και πλήρωμα 12 ατόμων.  Το αεροπλάνο πέταξε προς την Αθήνα, όπου παρέλαβε 58 επιπλέον επιβάτες, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων αεροπειρατών. Στη συνέχεια αναχώρησε για το Παρίσι στις 12:30 μ.μ. Αμέσως μετά την απογείωση, εκδηλώθηκε αεροπειρατεία από δύο Παλαιστίνιους του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης – Εξωτερικές Επιχειρήσεις (PFLP-EO), τους Τζαγιέλ αλ-Αρτζα και Φαγιέζ Αμπντούλ Αλ Τζαμπέρ, και δύο Γερμανούς, τον Βίλφριντ Μπόζε και την Μπριγκίτε Κούλμαν, από τους Γερμανικούς Επαναστατικούς Πυρήνες. Οι αεροπειρατές έστρεψαν την πτήση με προορισμό τη Βεγγάζη της Λιβύης. Εκεί κρατήθηκε στο έδαφος για επτά ώρες για ανεφοδιασμό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι αεροπειρατές απελευθέρωσαν την Βρετανίδας Πατρίσια Μαρτέλ, η οποία προσποιήθηκε ότι είχε αποβάλει.  Το αεροπλάνο αναχώρησε από τη Βεγγάζη και στις 3:15 μ.μ. στις 28 Ιουνίου, περισσότερες από 24 ώρες μετά την αρχική αναχώρηση της πτήσης, έφτασε στο Διεθνές Αεροδρόμιο Εντέμπε στην Ουγκάντα.

 Η κατάσταση στο Διεθνές Αεροδρόμιο Εντέμπε της Ουγκάντα 

Στο Εντέμπε, οι τέσσερις αεροπειρατές ενώθηκαν με τουλάχιστον τέσσερις άλλους, με την υποστήριξη των δυνάμεων του προέδρου της Ουγκάντα, Ίντι Αμίν.  Οι αεροπειρατές μετέφεραν τους επιβάτες στην αίθουσα μετεπιβίβασης του εγκαταλελειμμένου πρώην τερματικού σταθμού του αεροδρομίου, όπου τους κράτησαν υπό φρούρηση για τις επόμενες ημέρες. Ο Αμίν επισκεπτόταν τους ομήρους σχεδόν καθημερινά, ενημερώνοντάς τους για τις εξελίξεις και υποσχόμενος να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την απελευθέρωσή τους μέσω διαπραγματεύσεων.

Στις 28 Ιουνίου, ένας παλαιστίνιος αεροπειρατής εξέδωσε δήλωση και διατύπωσε τα αιτήματά του. Εκτός από την καταβολή λύτρων ύψους 5 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ για την απελευθέρωση του αεροπλάνου, απαίτησαν επιπλέον την απελευθέρωση 53 Παλαιστινίων και φιλοπαλαιστινίων μαχητών, 40 εκ των οποίων ήταν κρατούμενοι στο Ισραήλ. .Απείλησαν ότι εάν δεν ικανοποιούνταν αυτά τα αιτήματα, θα άρχιζαν να σκοτώνουν ομήρους την 1η Ιουλίου 1976.

 Διαχωρισμός ομήρων 

Στις 29 Ιουνίου, αφού οι στρατιώτες της Ουγκάντα ​​άνοιξαν την είσοδο σε ένα δωμάτιο δίπλα στην γεμάτη αίθουσα αναμονής καταστρέφοντας έναν διαχωριστικό τοίχο, οι αεροπειρατές χώρισαν τους Ισραηλινούς (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είχαν διπλή υπηκοότητα) από τους άλλους ομήρους. και τους είπαν να μετακινηθούν στο διπλανό δωμάτιο. Καθώς το έκαναν αυτό, ένας επιζών του Ολοκαυτώματος έδειξε στον αεροπειρατή Βίλφριντ Μπόζε έναν αριθμό καταχώρισης στρατοπέδου που είχε τατουάζ στο χέρι του. – A review of Hitler's Children by Julian Becker; Επιπλέον, πέντε μη Ισραηλινοί όμηροι – δύο υπερορθόδοξα εβραϊκά ζευγάρια από τις ΗΠΑ και το Βέλγιο  και ένας Γάλλος κάτοικος Ισραήλ – αναγκάστηκαν να ενταχθούν στην ισραηλινή ομάδα. Σύμφωνα με τη Μονίκ Επστάιν Χαλέπσκι, τη Γαλλίδα όμηρο μεταξύ των πέντε, οι απαγωγείς τους είχαν επιλέξει για ανάκριση και τους υποψιάζονταν ότι έκρυβαν την ισραηλινή τους ταυτότητα. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τον Γάλλο όμηρο Μισέλ Κοζό-Γκόλντμπεργκ, οι απαγωγείς δεν κατάφεραν να αναγνωρίσουν τουλάχιστον έναν Ισραηλινό μεταξύ των επιβατών, ο οποίος ήταν στρατιωτικός αξιωματικός με διπλή υπηκοότητα και χρησιμοποιούσε τότε μη ισραηλινό διαβατήριο, και αργότερα αφέθηκε ελεύθερος στο πλαίσιο της δεύτερης απελευθέρωσης μη ισραηλινών ομήρων.  Η Αμερικανίδα πολίτης Τζάνετ Άλμογκ, η Γαλλίδα Τζοσλίν Μονιέ (της οποίας ο σύζυγος ή ο φίλος ήταν Ισραηλινός),  και ο Ζαν-Ζακ Μιμουνί, με διπλή υπηκοότητα Γαλλίας και Ισραήλ, του οποίου το όνομα δεν είχε αναφερθεί κατά την ανάγνωση της αρχικής λίστας που βασιζόταν στο διαβατήριο, φέρεται να εντάχθηκε στην ισραηλινή ομάδα ομήρων με δική τους επιλογή.

 Απελευθέρωση των περισσότερων μη Ισραηλινών ομήρων 

Στις 30 Ιουνίου, οι αεροπειρατές απελευθέρωσαν 48 ομήρους, οι οποίοι επιλέχθηκαν μεταξύ της μη ισραηλινής ομάδας - κυρίως ηλικιωμένοι και άρρωστοι επιβάτες και μητέρες με παιδιά. Σαράντα επτά από αυτούς μεταφέρθηκαν με ένα ναυλωμένο Boeing 747 της Air France από το Εντέμπε στο Παρίσι, και ένας επιβάτης νοσηλεύτηκε για μία ημέρα. Την 1η Ιουλίου, αφού η ισραηλινή κυβέρνηση είχε διαβιβάσει τη συμφωνία της για διαπραγματεύσεις, οι απαγωγείς παρέτειναν την προθεσμία τους έως το μεσημέρι της 4ης Ιουλίου και απελευθέρωσαν μια άλλη ομάδα 100 μη Ισραηλινών ομήρων, οι οποίοι μεταφέρθηκαν ξανά αεροπορικώς στο Παρίσι λίγες ώρες αργότερα. Μεταξύ των 106 ομήρων που παρέμειναν με τους απαγωγείς τους στο αεροδρόμιο του Εντέμπε ήταν και τα 12 μέλη του πληρώματος της Air France που αρνήθηκαν να φύγουν καθώς και περίπου δέκα νεαροί Γάλλοι επιβάτες και η ισραηλινή ομάδα των περίπου 84 ατόμων.

 Ισραηλινή απάντηση 
 Διπλωματικές προσπάθειες 

Την εβδομάδα πριν από την επιδρομή, το Ισραήλ προσπάθησε να χρησιμοποιήσει πολιτικά μέσα για να επιτύχει την απελευθέρωση των ομήρων. Πολλές πηγές αναφέρουν ότι το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο ήταν έτοιμο να απελευθερώσει Παλαιστίνιους κρατούμενους εάν μια στρατιωτική λύση φαινόταν απίθανη να πετύχει. Ένας συνταξιούχος αξιωματικός των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, ο Μπαρούχ Μπαρ-Λεβ, γνώριζε τον Ίντι Αμίν εδώ και πολλά χρόνια και θεωρούνταν ότι είχε μια ισχυρή προσωπική σχέση μαζί του. Κατόπιν αιτήματος του υπουργικού συμβουλίου, μίλησε με τον Αμίν στο τηλέφωνο πολλές φορές, προσπαθώντας να πετύχει την απελευθέρωση των ομήρων, χωρίς επιτυχία. "Vindication for the Israelis". Time. 26 July 1976."War of Words over a Tense Border". Time. 26 July 1976.Η ισραηλινή κυβέρνηση προσέγγισε επίσης την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για να παραδώσει μήνυμα στον Αιγύπτιο πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ, ζητώντας του να ζητήσει από τον Αμίν να απελευθερώσει τους ομήρους.Ο πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν και ο υπουργός Άμυνας Σιμόν Πέρες πέρασαν μία εβδομάδα διαφωνώντας για το αν έπρεπε να ενδώσουν στις απαιτήσεις των αεροπειρατών (θέση Ράμπιν) ή όχι, ώστε να αποτραπεί περισσότερη τρομοκρατία (θέση Πέρες).

Στην προθεσμία της 1ης Ιουλίου Grimes, Paul. "Rescuing the Entebbe Hostages". The New York Times. Friday, 30 July 1976. (The Weekend, p. 51). το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο προσφέρθηκε να διαπραγματευτεί με τους αεροπειρατές για την παράταση της προθεσμίας έως τις 4 Ιουλίου. Ο Αμίν τους ζήτησε επίσης να παρατείνουν την προθεσμία μέχρι εκείνη την ημερομηνία. Αυτό σήμαινε ότι θα μπορούσε να πραγματοποιήσει διπλωματικό ταξίδι στο Πορτ Λούις του Μαυρικίου, για να παραδώσει επίσημα την προεδρία του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας στον Σιγουσαγκούρ Ραμγκούλαμ.Lipkin-Shakhak, Tali. "The Forgotten Hero of Entebbe". Historama. 16 June 2006.  Αυτή η παράταση της προθεσμίας για τους ομήρους αποδείχθηκε κρίσιμη για να δοθεί στις ισραηλινές δυνάμεις αρκετός χρόνος για να φτάσουν στο Εντέμπε.

Στις 3 Ιουλίου στις 18:30, το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε μια αποστολή διάσωσης, Παρουσιάστηκε από τον Υποστράτηγο Γεκουτιέλ Άνταμ και τον Ταξίαρχο Νταν Σόμρον. Ο Σόμρον διορίστηκε διοικητής επιχείρησης.

 Εμπλοκή Αιγύπτου-ΟΑΠ και διπλωματική αποτυχία 

Καθώς η κρίση εξελισσόταν, έγιναν προσπάθειες διαπραγμάτευσης για την απελευθέρωση των ομήρων. Σύμφωνα με αποχαρακτηρισμένα διπλωματικά έγγραφα, η αιγυπτιακή κυβέρνηση υπό τον Σαντάτ προσπάθησε να διαπραγματευτεί τόσο με την PLO όσο και με την κυβέρνηση της Ουγκάντα.  Ο πρόεδρος της PLO, Γιάσερ Αραφάτ, έστειλε τον πολιτικό του βοηθό Χάνι αλ-Χασάν στην Ουγκάντα ​​ως ειδικό απεσταλμένο για να διαπραγματευτεί με τους απαγωγείς ομήρων και με τον Αμίν.  Ωστόσο, οι αεροπειρατές του PFLP-EO αρνήθηκαν να τον δουν.

 Στρατιωτικές προετοιμασίες του Ισραήλ 

Όταν οι ισραηλινές αρχές δεν κατάφεραν να διαπραγματευτούν μια πολιτική λύση, αποφάσισαν ότι η μόνη τους επιλογή ήταν μια επίθεση για τη διάσωση των ομήρων. Ο αντισυνταγματάρχης Τζόσουα Σάνι, επικεφαλής πιλότος της επιχείρησης, δήλωσε αργότερα ότι οι Ισραηλινοί είχαν αρχικά σχεδιάσει ένα σχέδιο διάσωσης που περιελάμβανε την ρίψη κομάντος στη λίμνη Βικτώρια. Οι κομάντος θα είχαν επιβιβαστεί σε φουσκωτές βάρκες μέχρι το αεροδρόμιο στην άκρη της λίμνης. Σχεδίαζαν να σκοτώσουν τους αεροπειρατές και αφού απελευθέρωναν τους ομήρους, θα ζητούσαν από τον Αμίν διέξοδο για την επιστροφή τους. Οι Ισραηλινοί εγκατέλειψαν αυτό το σχέδιο επειδή δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο και επίσης επειδή είχαν ενημερωθεί ότι η λίμνη Βικτώρια κατοικούνταν από τον κροκόδειλο του Νείλου. Ο Άμνον Μπιράν, αξιωματικός πληροφοριών της αποστολής, δήλωσε αργότερα ότι η σωστή διάταξη του αεροδρομίου ήταν άγνωστη, όπως και η ακριβής τοποθεσία των ομήρων και το αν το κτίριο είχε προετοιμαστεί με εκρηκτικά.
 Ανεφοδιασμός αεροσκαφών 

Κατά τον σχεδιασμό της επιδρομής, οι ισραηλινές δυνάμεις έπρεπε να σχεδιάσουν πώς θα ανεφοδιάσουν με καύσιμα το αεροσκάφος Lockheed C-130 Hercules που σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν καθ' οδόν προς το Εντέμπε. Οι Ισραηλινοί δεν είχαν την υλικοτεχνική ικανότητα να ανεφοδιάσουν αεροπορικώς τέσσερα έως έξι αεροσκάφη τόσο μακριά από τον ισραηλινό εναέριο χώρο.

Η επιδρομή δεν μπορούσε να προχωρήσει χωρίς τη βοήθεια τουλάχιστον μίας κυβέρνησης της Ανατολικής Αφρικής. Η ισραηλινή κυβέρνηση εξασφάλισε άδεια από την Κένυα για να διασχίσει η ομάδα εργασίας των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων τον εναέριο χώρο της Κένυας και να ανεφοδιαστεί με καύσιμα σε αυτό που σήμερα είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Τζόμο Κενυάτα. Ο Κενυάτης Υπουργός Γεωργίας Μπρους Μακένζι έπεισε τον Κενυάτη πρόεδρο Τζόμο Κενυάτα να επιτρέψει στη Μοσάντ να συλλέξει πληροφορίες πριν από την επιχείρηση και να επιτρέψει στην Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία την πρόσβαση στο αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι. Η υποστήριξη του Μακένζι για την επιχείρηση ήρθε αφότου ο Σερ Μορίς Όλντφιλντ, τότε επικεφαλής της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών MI6, έφερε σε επαφή τις επαφές του στη Μοσάντ με τον Μακένζι, ο οποίος ήταν επαφή της MI6 για κάποιο χρονικό διάστημα. Ο Εβραίος ιδιοκτήτης της αλυσίδας ξενοδοχείων Block στην Κένυα, μαζί με άλλα μέλη της εβραϊκής και ισραηλινής κοινότητας στο Ναϊρόμπι, ενδέχεται επίσης να χρησιμοποίησαν την πολιτική και οικονομική τους επιρροή για να πείσουν τον πρόεδρο της Κένυας, Τζόμο Κενυάτα, να βοηθήσει το Ισραήλ.

Ο πρεσβευτής της Ουγκάντα ​​στο Λεσότο, Ισαάκ Λουμάνγκο άκουσε μερικές από τις λεπτομέρειες της επιχείρησης από αξιωματικούς της Πολεμικής Αεροπορίας της Κένυας, οι οποίοι συζητούσαν την πιθανότητα ισραηλινής αποζημίωσης για την βοήθεια και διαβίβασε τις πληροφορίες στον διοικητή της Ουγκάντα, Ισαάκ Μαλιαμούνγκου. Ο Μαλιαμούνγκου δεν ειδοποίησε τον Αμίν ούτε έλαβε καμία ενέργεια βάσει των πληροφοριών,  φέρεται να απέρριψε την έκθεση.  Σύμφωνα με τον γιο του Αμίν, Τζάφαρ Ρέμο, ο πρόεδρος της Ουγκάντα ​​κατάφερε να λάβει την προειδοποίηση του Λουμάγκο τηλεφωνικά και, αφού ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις του στη συνεδρίαση του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας (OAU), επιβιβάστηκε σε αεροπλάνο και επέστρεψε στην Ουγκάντα.  Ένας πρώην πράκτορας της υπηρεσίας πληροφοριών της Ουγκάντα, ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Αμίν ενημερώθηκε από τον Λουμάγκο για την επικείμενη επιδρομή. Ο πράκτορας δήλωσε ότι ο Αμίν τρομοκρατούνταν από πιθανά αντίποινα σε περίπτωση που τα στρατεύματά του πολεμούσαν πραγματικά τον ισραηλινό στρατό, με αποτέλεσμα να διατάξει τον στρατό της Ουγκάντα ​​να μην ανοίξει πυρ σε ισραηλινά αεροσκάφη κατά τη διάρκεια μιας πιθανής επιδρομής.

 Πληροφορίες της Μοσάντ 

Η Μοσάντ δημιούργησε μια ακριβή εικόνα για την τύχη των ομήρων, τον αριθμό των αεροπειρατών και την εμπλοκή των στρατευμάτων της Ουγκάντα, με βάση πληροφορίες από τους απελευθερωμένους ομήρους στο Παρίσι. Επιπλέον, ισραηλινές εταιρείες είχαν συμμετάσχει σε κατασκευαστικά έργα στην Αφρική κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Κατά την προετοιμασία της επιδρομής, ο ισραηλινός στρατός συμβουλεύτηκε την Solel Boneh, μια μεγάλη ισραηλινή κατασκευαστική εταιρεία που είχε κατασκευάσει τον τερματικό σταθμό όπου κρατούνταν οι όμηροι. Κατά τον σχεδιασμό της στρατιωτικής επιχείρησης, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις ανήγειραν ένα μερικό αντίγραφο του τερματικού σταθμού του αεροδρομίου με τη βοήθεια πολιτών που είχαν βοηθήσει στην κατασκευή του αρχικού.

Ο ταγματάρχης των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, Μούκι Μπέτσερ, σχολίασε αργότερα σε μια συνέντευξη του ότι πράκτορες της Μοσάντ πήραν εκτενείς συνεντεύξεις από τους ομήρους που είχαν απελευθερωθεί. Είπε ότι ένας Γαλλοεβραίος επιβάτης με στρατιωτικό υπόβαθρο και «φαινομενική μνήμη» είχε παράσχει λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό των όπλων που μετέφεραν οι απαγωγείς.

 Ομάδα εργασίας 

Η ισραηλινή επίγεια ομάδα κρούσης αριθμούσε περίπου 100 άτομα και αποτελούνταν από τα ακόλουθα στοιχεία:

Επίγεια διοίκηση και έλεγχος: Αυτή η μικρή ομάδα αποτελούνταν από τον διοικητή επιχειρήσεων και τον γενικό διοικητή εδάφους, ταξίαρχο Νταν Σόμρον , τον εκπρόσωπο της αεροπορίας Συνταγματάρχη Άμι Αγιαλόν και το προσωπικό επικοινωνιών και υποστήριξης.

Επέμβαση: Μια μονάδα εφόδου 29 ατόμων με επικεφαλής τον Αντισυνταγματάρχη Γιονατάν Νετανιάχου – αυτή η δύναμη αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από κομάντος από το Σαγιερέτ Ματκάλ και είχε ως κύριο καθήκον την επίθεση στον παλιό τερματικό σταθμό και τη διάσωση των ομήρων. Ο Ταγματάρχης Μπέτσερ ηγήθηκε μιας από τις ομάδες εφόδου της μονάδας και ανέλαβε τη διοίκηση μετά τον θάνατο του Αντισυνταγματάρχη Νετανιάχου.

Ασφάλιση: Η δύναμη των αλεξιπτωτιστών με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Ματάν Βιλνάι – επιφορτισμένη με την ασφάλεια του πεδίου του πολιτικού αεροδρομίου, τον καθαρισμό και την ασφάλιση των διαδρόμων προσγείωσης-απογείωσης, καθώς και την προστασία και τον ανεφοδιασμό των ισραηλινών αεροσκαφών στο Εντέμπε.
Η δύναμη Γκολάνι με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Ούρι Σάγκι – είχε ως αποστολή να ασφαλίσει το αεροσκάφος C-130 Hercules για την εκκένωση των ομήρων, να το φέρει όσο το δυνατόν πιο κοντά στον τερματικό σταθμό και να επιβιβάσει τους ομήρους· επίσης, να ενεργεί ως γενικός εφεδρικός στρατός.
Η δύναμη Σαγιερέτ Ματκάλ με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Σάουλ Μόφαζ – με αποστολή την εκκαθάριση του στρατιωτικού αεροδιαδρόμου και την καταστροφή της μοίρας των μαχητικών αεροσκαφών MiG στο έδαφος, για την αποτροπή τυχόν αναχαιτίσεων από την Πολεμική Αεροπορία του Στρατού της Ουγκάντα και επίσης, την αποτροπή εχθρικών χερσαίων δυνάμεων από την πόλη Εντέμπε.

 Επιδρομή 

 Διαδρομή επίθεσης 

Με αναχώρηση από το Σαρμ ελ-Σέιχ,
η ομάδα εργασίας πέταξε κατά μήκος της διεθνούς διαδρομής πτήσης πάνω από την Ερυθρά Θάλασσα, πετώντας ως επί το πλείστον σε ύψος που δεν ξεπερνούσε τα 30 μέτρα (100 πόδια) για να αποφύγει την ανίχνευση από ραντάρ από τις αιγυπτιακές, σουδανικές και σαουδαραβικές δυνάμεις. Κοντά στη νότια έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας, τα C-130 έστριψαν νότια και διέσχισαν το αιθιοπικό έδαφος, περνώντας δυτικά του Τζιμπουτί. Από εκεί, κατευθύνθηκαν σε ένα σημείο βορειοανατολικά του Ναϊρόμπι της Κένυας. Στράφηκαν δυτικά, περνώντας από την Αφρικανική Ρηξιγενή Κοιλάδα και πάνω από τη λίμνη Βικτώρια.

Δύο αεροσκάφη Boeing 707 ακολούθησαν τα μεταγωγικά αεροπλάνα. Το πρώτο Boeing περιείχε ιατρικές υπηρεσίες και προσγειώθηκε στο Διεθνές Αεροδρόμιο Τζόμο Κενυάτα στο Ναϊρόμπι της Κένυας. Ο διοικητής της επιχείρησης, στρατηγός Γιεκουτελ Άνταμ, επέβαινε στο δεύτερο Boeing, το οποίο έκανε κύκλους πάνω από το αεροδρόμιο Εντέμπε κατά τη διάρκεια της επιδρομής.

Οι ισραηλινές δυνάμεις προσγειώθηκαν στο Εντέμπε στις 3 Ιουλίου στις 23:00 IST , με τις πόρτες του χώρου φόρτωσης ήδη ανοιχτές. Επειδή η σωστή διάταξη του αεροδρομίου δεν ήταν γνωστή, το πρώτο αεροπλάνο παραλίγο να τροχοδρομήσει σε ένα χαντάκι. Ένα μαύρο αυτοκίνητο Mercedes που έμοιαζε με το όχημα του Προέδρου Ιντί Αμίν και αρκετά Land Rover που συνήθως συνόδευαν τη Mercedes του Αμίν έφεραν μαζί τους. Οι Ισραηλινοί ήλπιζαν ότι θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν για να παρακάμψουν τα σημεία ελέγχου ασφαλείας. Όταν τα C-130 προσγειώθηκαν, μέλη της ισραηλινής ομάδας εφόδου οδήγησαν τα οχήματα στο κτίριο του τερματικού σταθμού με τον ίδιο τρόπο όπως και ο Αμίν. Καθώς πλησίαζαν στον τερματικό σταθμό, δύο φρουροί από την Ουγκάντα, γνωρίζοντας ότι ο Ίντι Αμίν είχε αγοράσει πρόσφατα μια λευκή Mercedes, διέταξαν τα οχήματα να σταματήσουν.  Οι πρώτοι κομάντος πυροβόλησαν τους φρουρούς χρησιμοποιώντας σιγαστήρες. Αυτό ήταν αντίθετο με το σχέδιο και τις διαταγές – οι Ουγκαντέζοι έπρεπε να αγνοηθούν, καθώς πιστεύονταν ότι δεν ήταν πιθανό να ανοίξουν πυρ σε αυτό το στάδιο. Ένας Ισραηλινός κομάντο σε ένα από τα ακόλουθα Land Rover άνοιξε πυρ με ένα  τουφέκι. Φοβούμενοι ότι οι αεροπειρατές θα ειδοποιούνταν πρόωρα, η ομάδα εφόδου πλησίασε γρήγορα τον τερματικό σταθμό.

 Διάσωση ομήρων 

Οι Ισραηλινοί εγκατέλειψαν τα οχήματά τους και έτρεξαν προς τον τερματικό σταθμό. Οι όμηροι βρίσκονταν στην κεντρική αίθουσα του κτιρίου του αεροδρομίου, ακριβώς δίπλα στον διάδρομο προσγείωσης-απογείωσης. Μπαίνοντας στον τερματικό σταθμό, οι κομάντος φώναξαν από μεγάφωνο: «Μείνετε κάτω! Μείνετε κάτω! Είμαστε Ισραηλινοί στρατιώτες», τόσο στα εβραϊκά όσο και στα αγγλικά. Ο Ζαν-Ζακ Μαϊμονί, ένας 19χρονος Γάλλοι μετανάστης στο Ισραήλ, σηκώθηκε και σκοτώθηκε όταν ο Μούκι Μπέτσερ και ένας άλλος στρατιώτης τον μπέρδεψαν με αεροπειρατή και πυροβόλησαν εναντίον του.Ένας άλλος όμηρος, ο Πάσκο Κοέν, 52 ετών, τραυματίστηκε επίσης θανάσιμα από πυρά των κομάντος.Επιπλέον, ένας τρίτος όμηρος, η 56χρονη Ίντα Μπορόχοβιτς, Ρωσοεβραία που είχε μεταναστεύσει στο Ισραήλ, σκοτώθηκε από έναν αεροπειρατή σε διασταυρούμενα πυρά.

Σύμφωνα με τον όμηρο Ιλάν Χαρτούβ, ο Βίλφριντ Μπόζε ήταν ο μόνος αεροπειρατής που, μετά την έναρξη της επιχείρησης, μπήκε στην αίθουσα που φιλοξενούσε τους ομήρους. Αρχικά έστρεψε το Καλάσνικοφ του προς τους ομήρους, αλλά «αμέσως συνήλθε» και τους διέταξε να βρουν καταφύγιο στην τουαλέτα, προτού σκοτωθεί από τους κομάντος. Σύμφωνα με τον Χαρτούβ, ο Μπόζε πυροβόλησε μόνο εναντίον Ισραηλινών στρατιωτών και όχι εναντίον ομήρων.

Κάποια στιγμή, ένας Ισραηλινός κομάντο φώναξε στα εβραϊκά: «Πού είναι οι υπόλοιποι;» αναφερόμενος στους αεροπειρατές.  Οι όμηροι έδειξαν μια ενδιάμεση πόρτα της κεντρικής αίθουσας του αεροδρομίου, στην οποία οι κομάντος πέταξαν αρκετές χειροβομβίδες. Στη συνέχεια, μπήκαν στην αίθουσα και πυροβόλησαν και σκότωσαν τους τρεις εναπομείναντες αεροπειρατές, τερματίζοντας την επίθεση. Εν τω μεταξύ, τα άλλα τρία αεροπλάνα C-130 Hercules είχαν προσγειωθεί και ξεφορτώσει τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού για να παράσχουν άμυνα κατά την αναμενόμενη ώρα ανεφοδιασμού. Στη συνέχεια, οι Ισραηλινοί κατέστρεψαν μαχητικά αεροσκάφη MiG της Ουγκάντα ​​για να τα εμποδίσουν να τους καταδιώξουν και διεξήγαγαν επιχείρηση σάρωσης του αεροδρομίου για τη συλλογή πληροφοριών.

 Αναχώρηση 

Μετά την επιδρομή, η ισραηλινή ομάδα εφόδου επέστρεψε στο αεροσκάφος της και άρχισε να επιβιβάζει τους ομήρους. Οι στρατιώτες της Ουγκάντα ​​τους πυροβόλησαν κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Οι Ισραηλινοί κομάντος ανταπέδωσαν τα πυρά, προκαλώντας απώλειες στους Ουγκαντέζους. Κατά τη διάρκεια αυτής της σύντομης αλλά έντονης ανταλλαγής πυροβολισμών, οι στρατιώτες της Ουγκάντα ​​πυροβόλησαν από τον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου . Τουλάχιστον πέντε κομάντος τραυματίστηκαν και ο διοικητής της ισραηλινής μονάδας, Γιονατάν Νετανιάχου, σκοτώθηκε. Σύμφωνα με έναν από τους γιους του Ίντι Αμίν, ο στρατιώτης που πυροβόλησε τον Νετανιάχου, ήταν ξάδερφος της οικογένειας Αμίν, σκοτώθηκε από τα πυρά ανταποδοτικού τύπου.  Οι Ισραηλινοί ολοκλήρωσαν την εκκένωση των ομήρων, φόρτωσαν τη σορό του Νετανιάχου σε ένα από τα αεροπλάνα και έφυγαν από το αεροδρόμιο. Ολόκληρη η επιχείρηση διήρκεσε 53 λεπτά – εκ των οποίων η επίθεση διήρκεσε μόνο 30 λεπτά. Και οι επτά αεροπειρατές που ήταν παρόντες, καθώς και 45 στρατιώτες από την Ουγκάντα, σκοτώθηκαν. Eleven Έντεκα σοβιετικής κατασκευής μαχητικά αεροσκάφη MiG-17 και MiG-21 της Πολεμικής Αεροπορίας του Στρατού της Ουγκάντα ​​καταστράφηκαν στο έδαφος στο αεροδρόμιο Εντέμπε.Από τους 106 ομήρους, τρεις σκοτώθηκαν, ένας παρέμεινε στην Ουγκάντα (η 74χρονη Ντόρα Μπλοχ ) και περίπου δέκα τραυματίστηκαν. Οι 102 διασωθέντες όμηροι μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στο Ισραήλ μέσω Ναϊρόμπι της Κένυας, λίγο μετά την επιδρομή.

 Αντίδραση της Ουγκάντα 

Ο Αμίν έγινε έξαλλος όταν έμαθε για την επιδρομή και φέρεται να καυχήθηκε ότι θα μπορούσε να είχε δώσει ένα μάθημα στους Ισραηλινούς αν γνώριζε ότι θα χτυπούσαν.  Μετά την επιδρομή, ο Μαλιαμούνγκου διέταξε τη σύλληψη 14 στρατιωτών ως ύποπτων για συνεργασία με τους Ισραηλινούς. Μόλις συγκεντρώθηκαν σε ένα δωμάτιο στους στρατώνες, πυροβόλησε 12 από αυτούς με το πιστόλι του.  Ο Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Ουγκάντα, Μουσταφά Αντρίσι, φέρεται να ήθελε να φυλακίσει ή να εκτελέσει τον Γκόντγουιν Σούλε , διοικητή της Αεροπορικής Βάσης Εντέμπε, ο οποίος απουσίαζε από τη θέση του κατά τη διάρκεια της επιδρομής. Ο Σούλε είχε φύγει από την αεροπορική βάση νωρίς εκείνη την ημέρα για να συναντήσει μια γυναίκα συντρόφου του στο ξενοδοχείο Lake Victoria στις 4 Ιουλίου. Παρά τις απαιτήσεις του Αντρίσι, η εγγύτητα του Σούλε με τον Πρόεδρο Αμίν εγγυήθηκε την ασφάλειά του.

 Η δολοφονία της Ντόρα Μπλοχ 

Η Ντόρα Μπλοχ, μια 74χρονη Ισραηλινή που είχε επίσης βρετανική υπηκοότητα, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Μουλάγκο στην Καμπάλα. Μετά την επιδρομή δολοφονήθηκε από αξιωματικούς του στρατού της Ουγκάντα, όπως και μερικοί από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές της, προφανώς επειδή προσπάθησαν να παρέμβουν.

Τον Απρίλιο του 1987, ο Χένρι Κιέμπα της Ουγκάντα, γενικός εισαγγελέας ​​και υπουργός Δικαιοσύνης εκείνη την εποχή, δήλωσε στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ουγκάντα ​​ότι η Μπλοχ είχε συρθεί από το κρεβάτι του νοσοκομείου και είχε δολοφονηθεί από δύο αξιωματικούς του στρατού κατόπιν εντολής του Αμίν. Η Μπλοχ πυροβολήθηκε και το σώμα της πετάχτηκε στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου που είχε πινακίδες κυκλοφορίας των υπηρεσιών πληροφοριών της Ουγκάντα. Τα λείψανά της ανακτήθηκαν κοντά σε μια φυτεία ζάχαρης 32 χλμ. ανατολικά της Καμπάλα το 1979  μετά τον πόλεμο Ουγκάντα-Τανζανίας που τερμάτισε την κυριαρχία του Αμίν.

 Η καταστολή κατά των Κενυατών από τον Ίντι Αμίν 

Ο Αμίν διέταξε επίσης τη δολοφονία εκατοντάδων Κενυατών που ζούσαν στην Ουγκάντα ​​σε αντίποινα για τη βοήθεια που παρείχε η Κένυα στο Ισραήλ στην επιδρομή. Η Ουγκάντα ​​σκότωσε 245 Κενυάτες, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού του αεροδρομίου στο Εντέμπε. Για να αποφύγουν τη σφαγή, περίπου 3.000 Κενυάτες εγκατέλειψαν την Ουγκάντα ​​ως πρόσφυγες.

Στις 24 Μαΐου 1978, ο πρώην υπουργός Γεωργίας της Κένυας, Μπρους Μακένζι , σκοτώθηκε όταν εξερράγη βόμβα που ήταν προσαρτημένη στο αεροσκάφος του, καθώς ο Μακένζι έφευγε από μια συνάντηση με τον Αμίν. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ο πρόεδρος της Ουγκάντα, Ίντι Αμίν, διέταξε πράκτορες της Ουγκάντα ​​να δολοφονήσουν τον Μακένζι σε αντίποινα για την εμπλοκή της Κένυας και τις ενέργειες του Μακένζι πριν από την επιδρομή. Άλλοι έχουν υποδείξει διάφορες άλλες πιθανές αιτίες για τον βομβαρδισμό, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας ότι ο στόχος μπορεί να ήταν ένα άλλο άτομο που επέβαινε στο αεροπλάνο.[CAUTION: THAT WEB PAGE INFECTED WITH A VIRUS at time of retrieval].  Αργότερα, ο Γενικός Διευθυντής της Μοσάντ, Μέιρ Αμίτ, φύτεψε ένα δάσος στο Ισραήλ στο όνομα του Μακένζι.
 Συνέπειες και αντιδράσεις 
 Ηνωμένα Έθνη 

Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών συνεδρίασε στις 9 Ιουλίου 1976 για να εξετάσει καταγγελία του Προέδρου του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας, η οποία κατηγόρησε το Ισραήλ για «πράξη επιθετικότητας».Το Συμβούλιο επέτρεψε στον πρεσβευτή του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη, Χάιμ Χέρτζογκ, και στον υπουργό Εξωτερικών της Ουγκάντα, Τζούμα Όρις Αμπντάλα, να συμμετάσχουν χωρίς δικαίωμα ψήφου. Security Council, Official Records, 1939th meeting, 9 July 1976, S/PV.1939. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Κουρτ Βάλντχαϊμ δήλωσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ότι η επιδρομή αποτελούσε «σοβαρή παραβίαση της κυριαρχίας ενός κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών», αν και είχε «πλήρη επίγνωση ότι αυτό δεν είναι το μόνο στοιχείο που εμπλέκεται... όταν η παγκόσμια κοινότητα καλείται τώρα να αντιμετωπίσει πρωτοφανή προβλήματα που προκύπτουν από τη διεθνή τρομοκρατία». Ο Αμπντάλα, ο εκπρόσωπος της Ουγκάντα, ισχυρίστηκε ότι η υπόθεση πλησίαζε σε ειρηνική επίλυση όταν παρενέβη το Ισραήλ, ενώ ο Χέρτζογκ, ο εκπρόσωπος του Ισραήλ, κατηγόρησε την Ουγκάντα ​​για άμεση συνενοχή στην αεροπειρατεία.   Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο υποστήριξαν ένα ψήφισμα που καταδίκαζε την αεροπειρατεία και παρόμοιες πράξεις, εξέφραζαν τη λύπη τους για την απώλεια ζωών που προκλήθηκε από την αεροπειρατεία (χωρίς να καταδικάζουν ούτε το Ισραήλ ούτε την Ουγκάντα), επιβεβαίωνοντας την ανάγκη σεβασμού της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας όλων των κρατών και κάλεσαν τη διεθνή κοινότητα να ενισχύσει την ασφάλεια της πολιτικής αεροπορίας. Security Council. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland and United States of America: draft resolution. Document S/12138, 12 July 1976. Ωστόσο, το ψήφισμα δεν συγκέντρωσε τον απαιτούμενο αριθμό θετικών ψήφων, επειδή δύο μέλη με ψήφο απείχαν και επτά απουσίαζαν. Security Council, Official Records, 1943th meeting, 14 July 1976, S/PV.1943, p. 18.Ένα δεύτερο ψήφισμα που υποστηρίχθηκε από το Μπενίν, τη Λιβύη και την Τανζανία, το οποίο καταδίκαζε το Ισραήλ, δεν τέθηκε σε ψηφοφορία..Security Council. Benin, Libyan Arab Republic and United Republic of Tanzania: draft resolution. Document S/12139, 12 July 1976.

 Δυτικό Μπλοκ 

Η Δυτική Γερμανία επαίνεσε την επιδρομή και την χρησιμοποίησε για να προωθήσει την προσπάθειά της για μια πολυμερή σύμβαση του ΟΗΕ κατά της ομηρίας. Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριξαν σθεναρά την πρωτοβουλία, η υποστήριξή της αποξένωσε πολλά αναπτυσσόμενα έθνη, τα οποία φοβόντουσαν ότι η σύμβαση θα μπορούσε να δώσει στις μεγάλες δυνάμεις κάλυψη για να παραβιάσουν την κυριαρχία των ασθενέστερων κρατών. Παρά την οπισθοδρόμηση, η Δυτική Γερμανία επέμεινε στις προσπάθειές της, ηγούμενη αργότερα της Διεθνούς Σύμβασης κατά της Ομηρίας του 1979.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η σύμπτωση της επιδρομής με την επέτειο των διακοσίων ετών από την αμερικανική εισβολή πυροδότησε το «Ντέρμπι του Έντεμπε», μια δραματική αύξηση της προσοχής των μέσων ενημέρωσης, των βιβλίων, των ταινιών και των τηλεοπτικών απεικονίσεων. Ο Πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ συνεχάρη δημόσια το Ισραήλ, ενώ μέλη του Κογκρέσου εισήγαγαν 12 ξεχωριστά ψηφίσματα που επαινούσαν την επιχείρηση και παρότρυναν για μια διεθνή διάσκεψη για την τρομοκρατία. Υπό την ηγεσία του Συνταγματάρχη Τσαρλς Μπέκγουιθ, ο Στρατός άρχισε να θέτει τις βάσεις για τη Δύναμη Δέλτα, αν και έλαβε πλήρη εξουσιοδότηση μόνο μετά την αντιτρομοκρατική επιδρομή στην πτήση 181 της Lufthansa το 1977. Παρά την ευρεία δημόσια υποστήριξη για την επιδρομή, ο Χένρι Κίσινγκερ επέκρινε κατ' ιδίαν τη χρήση αμερικανικού εξοπλισμού από το Ισραήλ κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, κατά τη διάρκεια συνομιλίας με τον Ισραηλινό πρέσβη Σίμχα Ντίνιτς.   Στα μέσα Ιουλίου 1976, το υπεραεροπλανοφόρο USS Ranger και τα συνοδευτικά του πλοία εισήλθαν στον Ινδικό Ωκεανό και επιχειρούσαν στα ανοικτά των ακτών της Κένυας σε απάντηση σε απειλή στρατιωτικής δράσης από δυνάμεις της Ουγκάντα.

Ο πιλότος του αεροσκάφους που είχε καταληφθεί από την αεροπειρατεία, καπετάνιος Μισέλ Μπακός, τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής και τα άλλα μέλη του πληρώματος τιμήθηκαν με το με το Μετάλλιο του Γαλλικού Τάγματος Αξίας.Air et cosmos, Issues 618–634, Impr. Reaumur., 1976, p. 48 (in French)

Τα επόμενα χρόνια, ο Μπέτσερ και οι αδελφοί Νετανιάχου – ο Ίντο και ο Μπέντζαμιν , όλοι βετεράνοι του Σαγιερέτ Ματκάλ – διαφωνούσαν σε ολοένα και πιο δημόσια φόρουμ σχετικά με το ποιος έφταιγε για την απροσδόκητη πρώιμη ανταλλαγή πυροβολισμών που προκάλεσε τον θάνατο του Γιονατάν και τη μερική απώλεια τακτικού αιφνιδιασμού.

Σε επιστολή με ημερομηνία 13 Ιουλίου 1976, το Επιτελείο του Ανώτατου Διοικητή των Αυτοκρατορικών Ιρανικών Ενόπλων Δυνάμεων επαίνεσε τους Ισραηλινούς κομάντος για την αποστολή και εξέφρασε τα συλλυπητήριά του για «την απώλεια και το μαρτύριο» του Νετανιάχου.

 Βομβιστική επίθεση σε ξενοδοχείο στο Ναϊρόμπι το 1980 

Το ξενοδοχείο Norfolk στο Ναϊρόμπι, ιδιοκτησίας ενός εξέχοντος μέλους της τοπικής εβραϊκής κοινότητας, δέχθηκε βομβιστική επίθεση στις 31 Δεκεμβρίου 1980. Η βόμβα ισοπέδωσε το ξενοδοχείο, σκοτώνοντας 20 άτομα, διαφόρων εθνικοτήτων, και τραυματίζοντας 87 ακόμη. Πιστεύεται ότι επρόκειτο για πράξη εκδίκησης από φιλοπαλαιστίνιους μαχητές για τον υποστηρικτικό ρόλο της Κένυας στην επιχείρηση Εντέμπε.

 Εορτασμοί μνήμης 

Τον Αύγουστο του 2012, η ​​Ουγκάντα ​​και το Ισραήλ τίμησαν την μνήμη της επιδρομής σε μια θλιβερή τελετή στη βάση του πύργου στον παλιό τερματικό σταθμό, όπου σκοτώθηκε ο Γιονατάν Νετανιάχου. Η Ουγκάντα ​​και το Ισραήλ ανανέωσαν τη δέσμευσή τους να «καταπολεμήσουν την τρομοκρατία και να εργαστούν για την ανθρωπότητα». Στην τελετή παρευρέθηκαν ο Υπουργός Κτηνιατρικής Βιομηχανίας της Ουγκάντα, Μπράιτ Ρουαμιράμα , και ο αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Ντάνιελ Αγιαλόν, οι οποίοι κατέθεσαν στεφάνια στο σημείο.

Το 2016, σαράντα χρόνια μετά την επιχείρηση διάσωσης, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου , αδελφός του δολοφονημένου Ισραηλινού κομάντο Γιονατάν Νετανιάχου, επισκέφθηκε το Εντέμπε με ισραηλινή αντιπροσωπεία και έθεσε τις βάσεις για περαιτέρω διμερείς σχέσεις Ισραήλ-υποσαχάριας Αφρικής.  Στις ΗΠΑ, ο εορτασμός της 40ής επετείου της επιχείρησης πραγματοποιήθηκε στον Ναό Mikvah Israel, στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, όπου το 1982 ανεγέρθηκε ένα μνημείο για τον Γιονατάν Νεταναγιάχου, ο οποίος σκοτώθηκε στην επιχείρηση.

 Στη λαϊκή κουλτούρα 
 Ντοκιμαντέρ 

Επιχείρηση Κεραυνός: Εντέμπε, ένα ντοκιμαντέρ για την αεροπειρατεία και την επακόλουθη αποστολή διάσωσης.
Η Άνοδος και η Πτώση του Ίντι Αμίν (1980), η οποία αποτελεί βιογραφικό ντοκιμαντέρ για τον δικτάτορα της Ουγκάντα, παρουσιάζει για λίγο την επιδρομή, με μια ασυνήθιστη απεικόνιση του Αμίν να επιδεικνύει δειλία όταν το μαθαίνει.

 Κινηματογράφος 

Νίκη στο Εντέμπε (1976) σε σκηνοθεσία Μάρβιν Τζ. Τσόμσκι με πρωταγωνιστές τους Άντονι Χόπκινς, Μπαρτ Λάνκαστερ, Ελίζαμπεθ Τέιλορ και Ρίτσαρντ Ντρέιφους.
Επιδρομή στο Έντεμπε (1977) σε σκηνοθεσία Ίρβιν Κέρσνερ με πρωταγωνιστές τους Πίτερ Φιντς, Χορστ Μπούχολτζ, Τσαρλς Μπρόνσον Τζον Σάξον, Γιάφεθ Κότο και Τζέιμς Γουντς. 
Επιχείρηση Κεραυνός (1977) σε σκηνοθεσία Μεναχέμ Γκόλαν με πρωταγωνιστές τον Γιεχόραμ Γκάον να υποδύεται τον Συνταγματάρχη Νετανιάχου, τη Σίμπιλ Ντάνινγκ και τον Κλάους Κίνσκι να υποδύονται τους αεροπειρατές. 
Δύναμη Δέλτα (1986) με πρωταγωνιστές τους Τσακ Νόρις και Λι Μάρβιν που περιελάμβανε μια επιχείρηση διάσωσης ομήρων εμπνευσμένη από την Επιχείρηση Εντέμπε.
Ο Τελευταίος Βασιλιάς της Σκωτίας (2006) με πρωταγωνιστή τον Φόρεστ Γουίτακερ όπου μια επιδρομή λαμβάνει χώρα ως ένα επεισόδιο σε μια μεγαλύτερη ιστορία για τον Ίντι Αμίν. 

Παραπομπές

 Βιβλιογραφία 















 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Live or Die in Entebbe Trailer
 , Βίντεο του National Geographic.
  video and digitised re-enactment, 9 min.
  video documentary – detailed, 9 min.
  10 min.
  documentary – detailed, 44 min.
 Israel's raid on Entebbe was almost a disaster, Daily Telegraph article by Saul David
 Entebbe: Turning Point of Terrorism  in Strategy and Tactics, No. 232, January/February 2006.
 BBC Article and Videos – 4 July 1976: Israelis rescue Entebbe hostages (BBC)
 BBC: 30th anniversary of the raid on Entebbe
 BBC Age of Terror – Episode 1: Terror International
 Operation Entebbe protocols Ynetnews 5 November 2010. transcripts of Israeli Cabinet discussions

Κατηγορία:Πολεμικές επιχειρήσεις
Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ
Κατηγορία:Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση
Κατηγορία:Ιστορία της Ουγκάντας
Κατηγορία:Αεροπειρατεία