Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου

Η Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας και Σουφλίου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». 

Έδρα της είναι το Διδυμότειχο και στην περιφέρειά της υπάγεται το βόρειο τμήμα του Νομού Έβρου.Ιερά Μητρόπολη Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος Εντός των ορίων της Μητροπόλεως Διδυμοτείχου περιλαμβάνεται και τμήμα της ιστορικής παλαιάς Μητροπόλεως Λιτίτσης (του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως) της Βόρειας Θράκης, που είχε ως έδρα το Ορτάκιοϊ της Βόρειας Θράκης.Ιερές Μητροπόλεις της Μικράς Ασίας και της ΘράκηςΝ. Ροδοοίνος, Ολίγα περί της Μητροπόλεως Λιτίτσης, Θρακικά, τόμος 12, 1939.

Μητροπολίτης της από το 2009 είναι ο Δαμασκηνός (Καρπαθάκης).

Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη μαρτυρία για χριστιανική επισκοπή στην περιοχή αναφέρεται σε αυτή της Πλωτινουπόλεως, γειτονικής προς το σημερινό Διδυμότειχο. Η πρώτη γνωστή αναφορά σε αυτήν χρονολογείται περί το 434-435, οπότε ο επίσκοπος Ιερόφιλος μετατίθεται στην Πλωτινούπολη από την Τραπεζούπολη της Φρυγίας. Στο Συνέκδημο του Ιεροκλέους η Πλωτινούπολη αναφέρεται ως μία από τις επισκοπές της επαρχίας Αιμιμόντου. Στην έκθεση Επιφανίου αναφέρεται τρίτη μεταξύ των επισκοπών της Μητρόπολης Αδριανουπόλεως. Επίσκοπος Πλωτινουπόλεως Γεώργιος αναφέρεται το 787 στα Πρακτικά της Δεύτερης Συνόδου της Νίκαιας. Συμπεραίνεται έτσι ότι η «επισκοπή Πλωτινουπόλεως» διατηρήθηκε μέχρι τον 8ο αιώνα, αν και η έδρα της πρέπει να είχε μεταφερθεί από καιρό στο Διδυμότειχο (λόφος Καλέ).

Έναν αιώνα αργότερα, το 879-880, σε Σύνοδο που συγκαλεί ο Πατριάρχης Φώτιος και επισημοποιεί τις αλλαγές που είχαν προκύψει στο χάρτη της Αυτοκρατορίας συναντάμε για πρώτη φορά την υπογραφή επισκόπου «Διδυμοτείχου». Στη Notitia του Λέοντος Φιλοσόφου το Διδυμότειχο βρίσκεται στην πρώτη θέση των επισκοπών της Μητρόπολης Τραϊανουπόλεως. Η Μητρόπολη Τραϊανουπόλεως είχε υπό τη δικαιοδοσία της ολόκληρη σχεδόν τη σημερινή Ελληνική Θράκη μέχρι το 1189. Τότε, επί αυτοκράτορος Ισαακίου Β΄ Αγγέλου η Μητρόπολη συρρικνώνεται, ενώ η επισκοπή Διδυμοτείχου ανακηρύσσεται αυτοκέφαλη αρχιεπισκοπή και κατατάσσεται 37η θέση στην τάξη πρωτοκαθεδρίας των θρόνων του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Το 1206 πέθανε αυτοεξόριστος στο Διδυμότειχο ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Ι΄ Καματηρός, ενσαρκωτής του πνεύματος της αντίστασης εναντίον των Φράγκων και Βουλγάρων. Τον 13ο και ιδιαίτερα τον 14ο αιώνα συνέβησαν αναστατώσεις και ερημώσεις που είχαν σοβαρό αντίκτυπο και στην εκκλησιαστική οργάνωση. Έτσι, σε εκκλησιαστικό τακτικό της δεκαετίας 1261-1270 η Μητρόπολη Διδυμοτείχου βρίσκεται στην 96η θέση (αλλά ταυτόχρονα και ως Αρχιεπισκοπή στην 40η σειρά). Επί Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου ανέρχεται στην 54η θέση, ενώ επί Ανδρόνικου Γ΄ αναβαθμίζεται περαιτέρω στη 44η θέση.

Το 1347 ο Ιωάννης Καντακουζηνός, με τη βοήθεια των Τούρκων, εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη, καθαίρεσε τον αντίπαλό του Πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα και τον εξόρισε στο Διδυμότειχο. Ο εκτεταμένος εξισλαμισμός και η εδραίωση της οθωμανικής κυριαρχίας στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα οδήγησαν στον περιορισμό του ελληνικού στοιχείου σε αστικές νησίδες, ανάμεσα στις οποίες και το Διδυμότειχο. Η περιοχή του Διδυμοτείχου εξακολουθεί και επί Τουρκοκρατίας να αποτελεί ιδιαίτερη Μητρόπολη, μία από τις τρεις σταθερές στο χώρο της σημερινής Ελληνικής Θράκης, μαζί με τις Μητροπόλεις Μαρωνείας και Ξάνθης. Σε σημειώσεις σε ελληνικό χειρόγραφο του Σινά, οι οποίες χρονολογούνται στο 15ο-16ο αιώνα, η Μητρόπολη Διδυμοτείχου αναφέρεται στην 140ή θέση, ενώ ο Paul Ricaut αναφέρει το 1692 το Διδυμότειχο μεταξύ των επισκοπών που εξαρτώνται αμέσως από το Πατριαρχείο μαζί με τη Σωζόπολη, τη Φιλιπούπολη και άλλες κοντινές πόλεις.

Σε Συνταγμάτιο του Χρύσανθου Ιεροσολύμων του 17ου αιώνα, η Μητρόπολη Διδυμοτείχου καταλαμβάνει την 34η θέση, το 1715 την 33η και το 1767 την 30ή. Το 1855 έχει ανέλθει στην 17η θέση, κάτι που αντανακλά τη σημασία της πόλης στους αμέσως προηγούμενους χρόνους. Ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου φέρει τότε τον τίτλο «Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Ροδόπης», κατέχοντας ήδη από το 18ο αιώνα και τον τόπο του Τραϊανουπόλεως. Η ξαφνική παρακμή της πόλης πιθανώς αντικατοπτρίζεται στην πτώση στην 31η θέση το 1862.

Το 1897 ο Διδυμοτείχου βρίσκεται στην 28η θέση, στα 1906, 1923 και 1964 στην 29η θέση και το 1938 στην 40ή θέση. Λίγο πριν τους Βαλκανικούς πολέμους στη Μητρόπολη Διδυμοτείχου ανήκουν 53 κοινότητες με πάνω από 50.000 ορθόδοξους χριστιανούς πατριαρχικούς κατοίκους.

Τον Απρίλιο του 1828 ξεσπά ρωσοτουρκικός πόλεμος, το τέλος του οποίου σφραγίζεται με τη συνθήκη της Αδριανούπολης στις 14 Σεπτεμβρίου του 1829 με την οποία αναγνωρίζεται επίσημα η θρησκευτική ελευθερία του χριστιανικού πληθυσμού. Έτσι, όπου οι συνθήκες και τα μέσα των κοινοτήτων το επιτρέπουν, οι ταπεινές παλιές εκκλησιές αντικαθίστανται με νέες, μεγάλες, μνημειακές κατασκευές.

Την εποχή της Βουλγαρικής Εξαρχίας, ο Μητροπολίτης Φιλάρετος εκτοπίστηκε το 1917 στο μοναστήρι Καπνόφσκι στο Βελίκο Τύρνοβο της Βουλγαρίας και από εκεί στη Σόφια, όπου έμεινε έως το 1919. Στο Διδυμότειχο επέστρεψε στα τέλη Νοεμβρίου του 1919. Στη θέση του είχε τοποθετηθεί αρχιερατικός επίτροπος από το σχισματικό μητροπολίτη Κομοτηνής, τον πρώην Σκοπίων Θεοδόσιο, ο οποίος άρπαξε την πολύτιμη βιβλιοθήκη του Φιλάρετου που μεταξύ άλλων περιλάμβανε σπανιότατα χειρόγραφα. Ο Θεοδόσιος άνοιξε τις εκκλησίες και αποφυλάκισε ιερείς, τους οποίους υποχρέωσε να τον μνημονεύουν και σε κάποιες περιπτώσεις να τελούν ιεροπραξίες στα βουλγαρικά. Ταυτόχρονα, όλοι οι κάτοικοι αναγκάζονται να δηλώσουν εγγράφως βουλγαρική καταγωγή.Αθ. Γουρίδη «Το ιστορικό Διδυμότειχο, Διδυμότειχο, Μάιος 1999, σελ. 78

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την εγκατάσταση των προσφύγων, το 1924 το Σουφλί αποσπάται από το Διδυμότειχο και σχηματίζει δική του Μητρόπολη με πρώτο Μητροπολίτη το Νεόφυτο Γκοτζαμάνη (1924-1926) και δεύτερο και τελευταίο τον Ιωακείμ Καβύρη (1926-1934), ο οποίος μετά μετατέθηκε στην ΑλεξανδρούποληΣ. Ζεχερλή «Οι ρίζες της Θράκης μας», Θεσσαλονίκη 1982, σελ. 132. Το 1931 καταργείται η προσωρινή Μητρόπολη Νέας Ορεστιάδος που είχε δημιουργηθεί στη θέση της Μητρόπολης Αδριανουπόλεως και όλες οι ενορίες της αποδίδονται στην Μητρόπολη Διδυμοτείχου. Τον Ιούνιο του 1934 καταργείται και η Μητρόπολη Σουφλίου και ενσωματώνεται στη Μητρόπολη Διδυμοτείχου η οποία πλέον ονομάζεται «Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου» ενώ ο Μητροπολίτης έχει τη φήμη «Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Ροδόπης και παντός Αιμιμόντου». Σήμερα η Μητρόπολη διαλαμβάνει 103 Ενορίες και ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου καταλαμβάνει την 29η θέση στην «Τάξη Πρωτοκαθεδρίας».

Την 7η Απριλίου 1941, μετά την εισβολή των Γερμανών μέσω Βουλγαρίας στη Βόρεια Ελλάδα, η μόνη αρχή που παραμένει στην περιοχή είναι ο μητροπολίτης Ιωακείμ (Σιγάλας), ο οποίος αυτοορίστηκε Κυβερνήτης, εγκατέστησε αρχηγείο του στην πλατεία του Διδυμοτείχου, συνέστησε «πολιτοφυλακή» και με τη βοήθεια των τοπικών αρχόντων οργάνωσε την περιοχή εμψυχώνοντας τους πανικοβλημένους κατοίκους της επαρχίας του.

Επισκοπικός κατάλογος
+ Όνομα  Έτη  ΣημειώσειςΠλωτινουπόλεως Ιερόφιλος   ~ 434  Γεώργιος   ~ 787 Διδυμοτείχου Νικηφόρος  ~ 879  Γεώργιος  ~ 1232  Ιωάννης  1261 – 1272  Μακάριος  πριν το 1285 – μετά τον Ιούνιο 1294  Θεόδουλος  1315 – μετά τον Απρίλιο 1329  Ιλαρίων  ~ 1340  Θεόληπτος  1343 – 1351  Μακάριος  1393 – 1394  Σωφρόνιος  ~ 1565  Ματθαίος  πριν τον Ιανουάριο 1580 – μετά τον Ιούνιο 1583  Παφνούτιος  πριν τον Μάρτιο 1587 – μετά το 1596  Ματθαίος  ~ 1591  Ιωάσαφ  Σεπτέμβριος 1596 – 1601  Σωφρόνιος  ~ 1601  Ιωάσαφ  1605 – 1606  α΄ θητεία Δανιήλ  23 Ιουλίου 1606 – ;  α΄ θητεία Ιωάσαφ  1611 – 1613  β΄ θητεία Άνθιμος  ~ 1614  Δανιήλ  1616 – 1617  β΄ θητεία Άνθιμος  Νοέμβριος 1620  α΄θητεία Παρθένιος  1620 – 1621  Λαυρέντιος  1621  α΄ θητεία Άνθιμος  1621 – Ιούλιος 1631  β΄ θητεία, παραιτήθηκε Λαυρέντιος  16 Ιουλίου 1631 – 1633  β΄ θητεία, κατόπιν Ναυπάκτου Μακάριος  ~ 1631;  Ανανίας  ~ 1635;  Δανιήλ  18 Ιουλίου 1633, 1637, 1638 – 1639  Διονύσιος  1636 – 1638 – 1639  Ιάκωβος  Ιανουάριος 1645;  Κλήμης  ~ 1640 ~ 1650 †  Ιάκωβος  Ιούνιος 1651 – 1669  Δανιήλ  ~ 1670  Νεόφυτος  ~ 1672  Γρηγόριος  1672, 1680 – 1687  Νεκτάριος  ~ 1679  Νεόφυτος  1687, Μάιος 1688 – 1689  Νεκτάριος  ~ 1689  Ιερεμίας  1692 – 1698  Ιωακείμ  Αύγουστος 1702 – ;  Νεκτάριος  1702 – 1746  Παΐσιος  ~ 1708  Ιωακείμ  1708 – 1714  Νεόφυτος  ~ 1720  Μισαήλ  1723, 1727 – 1739  Αυξέντιος  1744 – Ιούλιος 1757  κατόπιν Φιλιππουπόλεως Αλέξιος  ~ 1746  Νεόφυτος  1757 – 1764, 1779  Μεθόδιος  ~ 1764  Παΐσιος  1778 – 1795, 1797 – Νοέμβριος 1803  Μελέτιος  Ιανουάριος 1797 – 8 Αυγούστου 1799 †  Ιερόθεος  ~ 1798;  Ζαχαρίας  17 Ιανουαρίου 1801 – 22 Σεπτεμβρίου 1806 ή ως το 1802  Μελέτιος  Νοέμβριος 1803 – 1814 †  από Βελεγράδων Άνθιμος  Οκτώβριος 1814 – Μάρτιος 1821  κατόπιν Δρύστρας Καλλίνικος  Μάρτιος 1821 – Σεπτέμβριος 1835  από Δρύστρας, κατόπιν Αμασείας Αβέρκιος  1835 – Αύγουστος 1841  κατόπιν Άρτης Βησσαρίων  Αύγουστος 1841 – 1 Ιανουαρίου 1847  από Προικοννήσου Μελέτιος (Βυζάντιος)  2 Ιανουαρίου 1847 – 18 Αυγούστου 1849  από Σόφιας Μελέτιος (ο Σίφνιος)  22 Αυγούστου 1849 – 3 Ιουνίου 1860 †  Μελέτιος (Καβάσιλας)  2 Νοεμβρίου 1860 – 16 Νοεμβρίου 1868  κατόπιν Κρήτης Διονύσιος (Χαριτωνίδης)  16 Νοεμβρίου 1868 – 1 Μαΐου 1873  από Κρήτης, κατόπιν Αδριανουπόλεως, μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης Σωφρόνιος (Χρηστίδης)  1 Μαΐου 1873 – 23 Νοεμβρίου 1874  κατόπιν Κρήνης Μελέτιος (Καβάσιλας)  23 Νοεμβρίου 1874 – 6 Ιουνίου 1877  β΄θητεία, κατόπιν εκ νέου Κρήτης Σωφρόνιος (Χρηστίδης)  9 Ιουνίου 1877 – 12 Μαΐου 1878  κατόπιν Νικαίας Μεθόδιος (Αρώνης)  12 Μαΐου 1878 – 30 Απριλίου 1893  από Καισαρείας, κατόπιν Μυτιλήνης Φιλόθεος (Κωνσταντινίδης)  30 Απριλίου 1893 – 1 Αυγούστου 1896  από Κορυτσάς, κατόπιν Δράμας Κωνσταντίνος (Βαφείδης)  1 Αυγούστου 1896 – 26 Απριλίου 1899  από Νικοπόλεως και Πρεβέζης Φιλάρετος (Βαφείδης)  6 Μαΐου 1899 – 21 Φεβρουαρίου 1928  από Καστορίας, κατόπιν Ηρακλείας, αδελφός του προκατόχου του Ιωακείμ (Σιγάλας)  21 Φεβρουαρίου 1928 – 13 Αυγούστου 1957  παραιτήθηκε Κωνσταντίνος (Πούλος)  13 Νοεμβρίου 1957 – 13 Ιουλίου 1974  συνεργάστηκε με τη Χούντα των Συνταγματαρχών και επαύθη το 1974 επί αρχιεπισκόπου Σεραφείμ Αγαθάγγελος (Ταμπουρατζάκης)  15 Ιουλίου 1974 – 23 Οκτωβρίου 1986  κατόπιν Νέας Σμύρνης Νικηφόρος (Αρχαγγελίδης)  19 Νοεμβρίου 1988 – 4 Οκτωβρίου 2009 †  Δαμασκηνός (Καρπαθάκης)  12 Οκτωβρίου 2009 – σήμερα 

Ιστορικοί Ναοί
Βυζαντινοί Ναοί
Ο Ναός Αγίας Αικατερίνης. Αποτελεί ταφικό παρεκκλήσι αρχών 14ου αιώνα, της εποχής Παλαιολόγων, ενώ δίπλα στο ναό υπάρχουν λαξευμένοι τάφοι στο βράχο.
Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου Παλαιοκαστρίτη, όπου έγινε η στέψη του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού στις 26 Οκτωβρίου 1341 (σήμερα αρμένικη εκκλησία).
Το Προσκύνημα Αγίου Δημητρίου.Ηλεκτρονικός Θησαυρός Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης
Το βυζαντινό μονύδριο της Ζωοδόχου Πηγής (11ος αιώνας). Ο Ιωάννης Κατακουζηνός και ο Νικηφόρος Γρηγοράς αναφέρονται στην βαριά ασθένεια του αυτοκράτορα Ανδρονίκου του Γ΄ του Παλαιολόγου, μετά από κολύμβηση στα νερά του Ερυθροπόταμου το χειμώνα του 1330. Ο αυτοκράτορας είχε περιπέσει σε κώμα και οι ιατροί είχαν απολέσει κάθε ελπίδα. Σε μία στιγμή επαναφοράς των αισθήσεων του, ο Ανδρόνικος ζήτησε νερό από το αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής, το οποίο έφεραν αμέσως. Με αυτό τον ράντισαν και μετά από λίγες μέρες ο αυτοκράτορας ανάρρωσε. Σήμερα η παλαιά μονή βρίσκεται εντός των ορίων του Στρατοπέδου «Κιρλαγκίτση».Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου - Μονές και Μετόχια
Το βυζαντινό Παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου βρισκόταν μέσα σε μικρό αμυγδαλεώνα και κατεδαφίστηκε κατά τη δεκαετία του 1960 για να κτιστεί το μαθητικό οικοτροφείο της πόλης. Σήμερα στο κτιριακό αυτό συγκρότημα λειτουργεί το «Κέντρο Πολιτισμού και Κοινωνικής Διακονίας», όπου φιλοξενούνται η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής και η Χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής. Εντός του κτιρίου διαμορφώθηκε Παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου για την ενθύμηση του βυζαντινού ναού.

Ναός Σωτήρος Χριστού
Ο Ναός Σωτήρος Χριστού κτίσθηκε το έτος 1846 πάνω σε προγενέστερο κτίσμα, αυτό της βυζαντινής μονής του Σωτήρος Χριστού. Είναι τρίκλινος με διπλή κιονοστοιχία από λίθινους κίονες. Το καμπαναριό είναι κτισμένο επί βυζαντινού πύργου και ανεγέρθηκε το 1873. Στον ναό φυλάσσονται δύο σημαντικές βυζαντινές εικόνες του 13ου και του 14ου αιώνα. Μια αμφιπρόσωπη εικόνα (1300 -1350) στην οποία απεικονίζονται η Σταύρωση και η Βρεφοκρατούσα Θεοτόκος η επονομαζόμενη Διδυμοτειχίτισσα, η οποία αποτελεί δώρο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου. Η δεύτερη εικόνα είναι η δεσποτική του Σωτήρος Χριστού (αρχές του 1200), και αυτή αμφιπρόσωπη. Στην πίσω πλευρά σώζονται τμήματα από την παράσταση της αποκαθηλώσεως. Λιτανεύεται κατά τη γιορτή της Πεντηκοστής, στο Καλέ-Παναΐρ, σύμφωνα με παλαιά βυζαντινή παράδοση. Και οι δύο εικόνες φυλάσσονται σήμερα, ύστερα από την πρόσφατη συντήρησή τους, στο Εκκλησιαστικό Μουσείο της Μητροπόλεως Διδυμότειχου. Ο Ναός είναι κτισμένος πάνω σε προγενέστερο κτίσμα, αυτό της βυζαντινής μονής του Σωτήρος Χριστού.Ι.Ν. Σωτήρος Χριστού - ιστοσελίδα Δήμου Διδυμότειχου

Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Αθανασίου
Ο Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Αθανασίου χρονολογείται από το 1834 και κτίστηκε στη θέση βυζαντινού ναού. Βρίσκεται μέσα στο κάστρο, δίπλα στο μητροπολιτικό μέγαρο και σε μικρή απόσταση από το βυζαντινό τείχος. Είναι τρίκλινη ξυλόστεγη βασιλική με νάρθηκα και εντός του ναού υπάρχει περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1835. Δίπλα στη βόρεια πλευρά του ναού, σώζονται κτιριακά κατάλοιπα σημαντικού μοναστηριακού συγκροτήματος που περιλαμβάνουν ένα επίμηκες ταφικό παρεκκλήσι, μια στενή αυλή και δύο δεξαμενές. Θεωρείται πως κτίσθηκε επί της βυζαντινής μονής της Παναγίας Οδηγήτριας. Ο τόπος αυτός αποτέλεσε σημείο μαρτυρίου του οσιομάρτυρα αγίου Ιακώβου το 1519 αλλά και του οσιομάρτυρα αγίου Παρθενίου, ο οποίος αφού έζησε οριακά στην Ικαρία και την Πάτμο, ευρισκόμενος ως πνευματικός στο Διδυμότειχο τουφεκίστηκε στην είσοδο του Μητροπολιτικού Ναού από Οθωμανό στις 5 Μαρτίου 1805.

Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου ανοικοδομήθηκε το έτος 1843, στη θέση παλαιότερου ναού, σύμφωνα με επιγραφές στο ναό και αρχειακές μαρτυρίες, στα χρόνια του Μητροπολίτη Διδυμότειχου Βησσαρίωνα. Αποτελεί ναό μεγάλων διαστάσεων στον τύπο της τρίκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής με νάρθηκα σε σχήμα Π και γυναικωνίτη. Το κωδωνοστάσιο είναι διώροφο, οκταγωνικής κάτοψης και ανεγέρθηκε κατά τα έτη 1925-1926. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο με ποικιλία θεμάτων στις διακοσμητικές ζώνες του. Στον ναό φυλάσσεται και η μοναδική εικόνα του αγίου Ιωσήφ, έργο του αγιογράφου Νικολάου Αδριανουπολίτη, στην οποία απεικονίζονται ο γνώμονας, ο διαβήτης, το τρίγωνο και ο κανόναςΝαός Κοίμησης της Θεοτόκου - Θησαυρός Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης.

Ιερές Μονές
Μονή Γενεθλίου Θεοτόκου Δαδιάς
Η Μονή Δαδιάς Έβρου (Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Δαδιάς) βρίσκεται κοντά στο Σουφλί και χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Κάηκε το 1913 από τους Βούλγαρους κατακτητές και στη συνέχεια από τους Τούρκους, ανεσυνεστήθη το 1959 και βρίσκεται μέσα στο περίφημο δάσος της Δαδιάς με την σπάνια πανίδα και χλωρίδαΜονή Δαδιάς, Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς - Λευκίμης - ΣουφλίουΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΔΑΔΙΑΣ - ΣΟΥΦΛΙ.

Μονή Παναγιάς Πορταΐτισσας Κορνοφωλιάς Έβρου
Η Μονή Κορνοφωλιάς Έβρου (ή Μονή Παναγιάς Πορταΐτισσας) βρίσκεται στην περιοχή του Σουφλίου και χρονολογείται στον 16ο αι. Το καθολικό της μονής είναι τρίκλιτη θολωτή βασιλική με ενιαία στέγη και έχει κτισθεί στη θέση παλιότερου. Επάνω από την κεντρική είσοδο του κυρίως ναού υπάρχει κτητορική επιγραφή σε μαρμάρινη πλάκα που αναγράφει ως ημερομηνία εγκαινίων του νέου καθολικού 15 Αυγούστου 1857. Τα σημαντικότερα κειμήλια είναι το αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Πορταίτισσας καθώς και τα λείψανα του ποδιού του Αγίου Χαραλάμπους τα οποία μεταφέρθηκαν στη Μονής μετά την παραχώρησή της στην Μονή Ιβήρων. Αξιόλογα θεωρούνται το εικονοστάσιο του καθολικού (1865) που είναι ξυλόγλυπτο και επίχρυσο με παλαιές εικόνες.

Μονή Αγίας Σκέπης – Αγίας Παρασκευής Νέας Βύσσης
Η Μονή Αγίας Σκέπης – Αγίας Παρασκευής ιδρύθηκε το 2011 έξω από τη Νέα Βύσσα πολύ κοντά στην ελληνοτουρκική μεθόριο. Στο ημείο είχε βρεθεί θαμμένη η εικόνα της Αγίας Παρασκευής και το 1931 οι κάτοικοι της Νέας Βύσσας είχαν κτίσει Παρεκκλήσιο στη χάρη της Αγίας Παρασκευής. Το 2005 κτίστηκε νέος, μεγαλύτερος Ναός με τη συνδρομή των κατοίκων και το 2011 ιδρύθηκε επισήμως η νέα μονή.Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου, Εγκαίνια Ιεράς Μονής Αγίας Σκέπης & Αγίας Παρασκευής Νέας Βύσσας

Μονή Αγίας Παρασκευής Διδυμοτείχου
Η Μονή Αγίας Παρασκευής βρίσκεται στην πόλη του Διδυμοτείχου, καθιερώθηκε τον Ιούλιο του 2019 και σε αυτήν εγκαταβιεί και ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου.Επαναλειτουργεί η μονή της Αγίας Παρασκευής στο Διδυμότειχο, pameevro.gr, 28 Ιουλίου 2019

Εικόνες

Υποσημειώσεις και παραπομπές
Υποσημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές






 Εξωτερικές συνδέσεις 
 Επίσημη ιστοσελίδα


Διδυμοτειχου
Κατηγορία:Διδυμότειχο
Κατηγορία:Ορεστιάδα
Κατηγορία:Σουφλί