Δρούσος Ιούλιος Καίσαρας

Να μη συγχέεται με τον θείο του Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο ή Δρούσο τον Πρεσβύτερο.
Ο Δρούσος Ιούλιος Καίσαρας ή Δρούσος ο Νεότερος, Λατινική γλώσσα: "Drusus Julius Caesar / Drusus Junior" (14 π.Χ. - 14 Σεπτεμβρίου 23 μ.Χ.) από την Δυναστεία των Ιουλίων και Κλαυδίων ήταν ο μόνος γιος και διάδοχος τού Τιβερίου. Ο Δρούσος έγινε διάδοχος του πατέρα του στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με τον θάνατο του πρώτου ξαδέλφου και υιοθετημένου αδελφού του Γερμανικού (19 μ.Χ). Γεννήθηκε στη Ρώμη και ανήκε σε έναν εξέχοντα κλάδο τού Γένους των Κλαυδίων, ήταν γιος τού Τιβερίου και της πρώτης συζύγου του Βιψανίας Αγριππίνας. Το όνομά του όταν γεννήθηκε, ήταν Νέρων Κλαύδιος Δρούσος, ομώνυμος τού θείου του Νέρωνα Κλαυδίου Δρούσου τού πρεσβυτέρου (μικρότερου αδελφού τού Τιβέριου), γι' αυτό ο ίδιος καλείται "Δρούσος ο νεότερος". Το έτος 4 μ.Χ. πρόσθεσε το όνομα Ιούλιος Καίσαρας, όταν ο πατέρας του υιοθετήθηκε από τον Οκταβιανό Αύγουστο, ο οποίος ήταν υιοθετημένος από τον Ιούλιο Καίσαρα. Έτσι το όνομά του έγινε Δρούσος Ιούλιος Καίσαρας.

Εισήλθε στην πολιτική με το αξίωμα τού ταμία Quaestor (10 μ.Χ.). Η πολιτική του σταδιοδρομία αντανακλούσε αυτή τού εξαδέλφου του Γερμανικού (γιού τού Δρούσου τού πρεσβύτερου): ανέλαβε όλα τα αξιώματά του στην ίδια ηλικία με αυτόν. Ακολουθώντας το πρότυπο τού Αυγούστου, επρόκειτο να κυβερνήσουν μαζί. Ήταν και οι δύο λαοφιλείς και πολλές αφιερώσεις έχουν βρεθεί προς τιμήν τους σε όλη την Ιταλία. Ο Δίων Κάσσιος στο έργο του Ρωμαϊκή Ιστορία τους αποκαλεί Κάστορα και Πολυδεύκη, τα ονόματα των Διοσκούρων στην Ρωμαϊκή μυθολογία.Cassius Dio, Roman History, LVII.14Levick 1966, σ. 234 Απεβίωσε αιφνίδια το 23 μ.Χ., από φυσικά αίτια όπως φαίνεται. Ωστόσο οι αρχαίοι ιστορικοί όπως ο Τάκιτος (ιστορικός) και ο Σουητόνιος, αναφέρουν πως απεβίωσε ένεκα μίας φιλονικίας με τον Σηιανό έπαρχο τού Πραιτωρίου στη Ρώμη: ισχυρίζονται, ότι ο Σηιανός είχε αποπλανήσει τη σύζυγο τού Δρούσου, τη Λιβίλλα και με τη βοήθεια ενός ιατρού δηλητηρίασε τον Δρούσο. Παρά τις φήμες ο Τιβέριος δεν υποψιάστηκε τον Σηιανό και οι δύο έμειναν φίλοι, ώσπου το 31 μ.Χ. ο Σηιανός εξέπεσε της εύνοιας τού Τιβερίου. Ο Τιβέριος είχε υιοθετήσει τον ανιψιό του Γερμανικό, όμως αυτός απεβίωσε το 19 μ.Χ., έτσι το 37 μ.Χ. που απεβίωσε ο Τιβέριος, τον διαδέχθηκε ο γιος τού Γερμανικού, ο Γάιος Καλιγούλας.

Πρώτα χρόνια

Γεννημένος στην Ρώμη (14 μ.Χ.) ο Δρούσος Ιούλιος Καίσαρας καταγράφεται πολλές φορές από τους ιστορικούς ως "Δρούσος ο Νεότερος" με στόχο να διακριθεί από τον θείο του Δρούσο, μικρότερο αδελφό του πατέρα του Τιβέριου από τον οποίο πήρε το όνομα. Ο παππούς του από μητέρα ήταν ο Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας, ένας πολύ στενός φίλος του Οκταβιανού Αυγούστου.Powell 2015, σ. 215 Σαν μέλος της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας ήταν στενός συγγενής με όλους τους αυτοκράτορες της ίδιας δυναστείας όπως ο πατέρας του Τιβέριος και ο υιοθετημένος παππούς του Οκταβιανός Αύγουστος, ο ιδρυτής της αυτοκρατορίας. Οι μελλοντικοί αυτοκράτορες ήταν ο ανεψιός του Γάιος Καλιγούλας, ο πρώτος του ξάδελφος Κλαύδιος και ο μικρανεψιός του Νέρωνας.Powell 2015, σ. 216Salisbury 2001, σ. 25 Οι διάδοχοι του Οκταβιανού Αυγούστου είχαν οριστεί οι δύο εγγονοί του γιοι της κόρης του Ιουλίας και του Μάρκου Αυρήλιου, ο Γάιος Καίσαρας και ο Λεύκιος Καίσαρας. Ο στόχος του Οκταβιανού Αυγούστου ήταν να συγκυβερνήσουν μαζί ως Συναυτοκράτορες αλλά πέθαναν και οι δύο πρόωρα πριν από τον παππού τους ο οποίος αναγκάστηκε να αλλάξει την διαδοχή. Ο Οκταβιανός Αύγουστος όρισε ως θετό του γιο και διάδοχο τον πατέρα του Τιβέριο υπό τον όρο να ορίσει και εκείνος με την σειρά του θετό γιο και διάδοχο τον ανεψιό του Γερμανικό.Suetonius, The Lives of Twelve Caesars, Life of Tiberius 15 Ο Τιβέριος με την σειρά του είχε στόχο να συγκυβερνήσει και ο γιος του Δρούσος μαζί με τον Γερμανικό.Cassius Dio, Roman History, LV.13Levick 1966, σσ. 227–228 Το ίδιο έτος ο Δρούσος παντρεύτηκε την πρώτη του ξαδέλφη από πατέρα Λιβίλλα, ο Τάκιτος την περιγράφει άσχημη την εποχή που ήταν παιδί αλλά όταν μεγάλωσε έγινε όμορφη.Tacitus, Annals, IV.3 Η κόρη τους Ιουλία Λιβία γεννήθηκε αμέσως μετά τον γάμο τους, απέκτησαν και δύο δίδυμους γιους, ο Τιβέριος Γέμελλος και ο Γερμανικός Γέμελος (19 μ.Χ.) ο οποίος πέθανε σε βρεφική ηλικία (23 μ.Χ.). Η γέννηση των δύο του γιων απομνημονεύτηκε σε αυτοκρατορικά νομίσματα.Burns 2006, σ. 38 Ο Δρούσος είχε περίπου την ίδια ηλικία με τον ξάδελφο του Γερμανικό, κατείχαν εξίσου τα ίδια αξιώματα και είχαν την προεδρία στο Cursus honorum. Τα δύο ξαδέλφια έλαβαν το αξίωμα του Ανθύπατου όταν τους απέστειλαν να κυβερνήσουν την Γερμανία και το Ιλλυρικό.Levick 1966, σσ. 239–240

Η εξέγερση στην Παννονία

Το πρώτο αξίωμα του Δρούσου ήταν Κοσμήτορας (10 μ.Χ.), κατόπιν έγινε μόνιμο μέλος του Συμβουλίου που ίδρυσε ο Οκταβιανός Αύγουστος στο οποίο η Ρωμαϊκή σύγκλητος αποφάσιζε τις καθημερινές υποθέσεις.Smith 1873, σ. 1087 O θετός του παππούς Οκταβιανός Αύγουστος πέθανε σε μεγάλη ηλικία (14 μ.Χ.), ο Δρούσος εκφώνησε τον επικήδειο λόγο μπροστά στον Ρωμαϊκό θρόνο. Τον επόμενο μήνα (17 Σεπτεμβρίου 14 μ.Χ.) η Γερουσία αποφάσισε να επικυρώσει τον πατέρα του ως διάδοχο, η πρώτη του πράξη ήταν να καθιερώσει ένα ιερατείο με στόχο την λατρεία του Αυγούστου, μέλος του ήταν και ο Δρούσος.Tacitus, Annals, I.54Rowe 2002, σ. 89 Δεν ήταν ο πρώτος θρησκευτικός τίτλος του αφού είχε λάβει το αξίωμα του Ποντίφηκα (7 μ.Χ.), κατόπιν έγινε μέλος των Αδελφών Αρβάλων (14 Μαΐου 14 μ.Χ.). Ο Δρούσος δεν είχε χρόνο να θρηνήσει τον παππού του και να γιορτάσει την άνοδο του πατέρα του επειδή οι στρατιωτικές Λεγεώνες στον Ρήνο και το Ιλλυρικό επαναστάτησαν. Ο Τιβέριος αρνήθηκε να δώσει στους στρατιώτες τα μπόνους τα οποία τους είχε υποσχεθεί ο Αύγουστος με αποτέλεσμα την στάση τους.Tacitus, Annals, I.16 - 17 Ο Δρούσος απεστάλη να λύσει την στάση στο Ιλλυρικό (17 Σεπτεμβρίου 14 μ.Χ.), μια άλλη αντιπροσωπεία υπό την ηγεσία του Γερμανικού ανέλαβε να κάνει το ίδιο και στον Ρήνο.Cassius Dio, Roman History, LVII.6 Ο Δρούσος δεν είχε ανάγκη να λάβει το αξίωμα του Ανθύπατου επειδή ήταν ήδη διορισμένος Ύπατος.Pettinger 2012, σσ. 187–188

Οι 3 Ρωμαϊκές Λεγεώνες στην Παννονία επαναστάτησαν υπό την ηγεσία του Κόιντου Ιούνιου Βλαίσου, εκείνος επέτρεψε ωστόσο στους στρατιώτες του να αναπαυτούν και να θρηνήσουν τον θάνατο του Αυγούστου.Tacitus, Annals, I.16 Η πειθαρχία κατέρρευσε ωστόσο ύστερα από την ανάπαυση, οι στρατιώτες αρνήθηκαν να υπακούσουν στις εντολές και επιτέθηκαν στους αξιωματικούς τους όπως και στον ίδιο τον Βλαίσο.Tacitus, Annals, I.20 Την ίδια εποχή ο Δρούσος και ο Σηιανός έφτασαν στην Ήμονα (26 Σεπτεμβρίου 14 μ.Χ.). Οι στρατιώτες τον συνάντησαν και του επέτρεψαν να μπει στα χαρακώματα τους, ο Δρούσος διάβασε επιστολή του πατέρα του στην οποία του σύστησε να είναι προσεκτικός απέναντι τους επειδή του ήταν πολύτιμοι.
Τα βασικά αιτήματα των επαναστατών ήταν η ελάττωση της στρατιωτικής θητείας από τα 20 στα 16 χρόνια, οι ανταμοιβές για τις επιπλέον υπηρεσίες και αύξηση του μισθού κατά ένα Δηνάριο την ημέρα. Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν και οι στρατιώτες άρχισαν να λιθοβολούν τα μέλη της αντιπροσωπείας του Δρούσου.Tacitus, Annals, I.26 Το επόμενη πρωί μια Σεληνιακή έκλειψη πριν την αυγή έπεισε τους στρατιώτες ότι η ανταρσία ήταν καταδικασμένη και αποκαταστάθηκε η τάξη. Ο Βλαίσος επέτρεψε στον Δρούσο να εισέλθει στον στρατό του, ο Δρούσος τον επαίνεσε για την συμπεριφορά του και υποσχέθηκε να στείλει επιστολή στον πατέρα του με την οποία θα του ζητούσε να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους. Ο Δρούσος έστειλε επιστολή στον πατέρα του (28 Σεπτεμβρίου 14 μ.Χ.), έφτασε στην Ρώμη στις αρχές του επόμενου μήνα (4 Οκτωβρίου 14 μ.Χ.). Η επόμενη πράξη του ήταν να εκτελέσει τους ηγέτες της ανταρσίας, έστειλε μια αποστολή στο δάσος να εκτελέσει τους ηγέτες που απείχαν από την Συνέλευση, κατόπιν επέστρεψε στην Ρώμη.Tacitus, Annals, I.28 - 30

Α΄ Υπατεία και διοίκηση Ιλλυρικού

To αξίωμα του Υπάτου το απέκτησε μαζί με τον Γάιο Νορβάνο Φλάκκο, την ίδια χρονιά φιλοξένησε αγώνες μονομάχων στο δικό του όνομα και του Γερμανικού, τους απόλαυσε με τόση υπερβολή που έφτασε στο σημείο να ενοχλήσει τους υπόλοιπους θεατές.Degrassi, Attilio (1952). I fasti consolari dell'impero romano dal 30 avanti Cristo al 613 dopo Cristo (in Italian). Roma. σ. 7 Το αξίωμα του το υπηρέτησε άριστα αν και ήταν επιρρεπής στην βία, απέκτησε το προσωνύμιο "Κάστωρ" επειδή πολέμησε έναν Ιππέα. Σε ένα επεισόδιο ανάμεσα στους Πραιτωριανούς και τους ηθοποιούς ο Δρούσος υποστήριξε τους ηθοποιούς, εμπόδισε τους Πραιτωριανούς να τους τιμωρήσουν. Τα Χρονικά του Τάκιτου αναφέρουν ότι το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε αργότερα από την Γερουσία, ψήφισε νόμο ο οποίος επέτρεπε στους Πραιτωριανούς να τιμωρούν τους άτακτους θεατές. Ο Τιβέριος αποφάσισε την επόμενη χρονιά να τον διορίσει κυβερνήτη του Ιλλυρικού για να του δώσει στρατιωτική εμπειρία και να τον απομακρύνει από τις απολαύσεις της πόλης.Tacitus, Annals, I.76 Ο Δρούσος απεστάλη στο Ιλλυρικό με την ιδιότητα του Ανθύπατου, κυβέρνησε για τρία χρόνια (17 μ.Χ.-20 μ.Χ.).Levick 1966, σ. 240 Την εποχή που ο Γερμανικός εγκατέλειψε τον Ρήνο (16 μ.Χ.) οι δύο κύριες Γερμανικές φυλές που είχαν πολεμήσει μαζί εναντίον των Ρωμαίων ήρθαν μεταξύ τους σε σύγκρουση, οι Μαρκομάνοι υπό τον Μαρομπόδουος και οι Χερούσκοι υπό τον κορυφαίο Γερμανό βασιλιά Αρμίνιο. Οι Χερούσκοι ήταν οι νικητές και ο Μαρομπόδουος δραπέτευσε στα δάση της Βοημίας, οι άλλες δύο μεγάλες Γερμανικές φυλές Σεμνόνες και Λομβαρδοί είχαν αποστατήσει στον Αρμίνιο.Seager 2005, σσ. 78–79 Ο Μαρομπόδουος ζήτησε την βοήθεια των Ρωμαίων αλλά εκείνοι ενθυμούμενοι ότι είχε πολεμήσει εναντίον τους πριν από δύο χρόνια αρνήθηκαν να το κάνουν. Ο Τιβέριος αντίθετα αποφάσισε να στείλει πράκτορες στους Μαρκομάννους για να αναγνωρίσει αν είναι τόσο ευάλωτοι ώστε να τους κατακτήσει. Ο πρώην αιχμάλωτος των Μαρκομάννων Κατουάλντα συνειδητοποίησε ότι ήταν αρκετά αδύναμοι, ο Δρούσος εισέβαλε και τους κατέκτησε, ο Μαρομπόδουος δραπέτευσε στην Ρώμη, ζήτησε άσυλο από τον Τιβέριο και το δέχτηκε. Ο Κατουάλντα έχασε και αυτός με την σειρά του μια μάχη εναντίον των Ερμουντούριων, δέχτηκε επίσης άσυλο από τον Τιβέριο. Η Γερουσία ζήτησε να δοθεί επιβράβευση στον Δρούσο για την επιτυχία του, την δέχτηκε με την επιστροφή του στην Ρώμη (28 Μαΐου 2020).Levick 1966, σ. 243

Διάδοχος του αυτοκρατορικού θρόνου

Την εποχή που βρισκόταν ο Δρούσος στο Ιλλυρικό ο θετός του αδελφός Γερμανικός πέθανε πρόωρα στην Συρία από ασθένεια ή από δηλητήριο (10 Οκτωβρίου 19 μ.Χ.). Ο Δρούσος έμεινε μόνος διάδοχος του θρόνου την ίδια εποχή που η σύζυγος του Γερμανικού Αγριππίνα η Πρεσβύτερη διέδιδε ότι τον δολοφόνησε ο ίδιος ο Τιβέριος για να τον διαδεχτεί ο γιος του.Levick 1999, σσ. 160–161 Η ιστορικός Μπάρμπαρα Λέβικ το αποκλείει με δεδομένο την άνοδο στα αξιώματα τον επόμενο χρόνο του γιου της Καλλιγούλα.Levick 1999, σ. 124 Την ίδια μέρα που πέθανε ο Γερμανικός η σύζυγος του Δρούσου Λιβίλλα γέννησε τους δύο τους γιους τον Τιβέριο Γέμελο και τον Γερμανικό στον οποίο έδωσε το όνομα στην μνήμη του θετού του αδελφού.Tacitus, Annals, II.84 Η γέννηση τους εορτάστηκε πανηγυρικά από τον πατέρα τους που ισχυρίστηκε ότι ποτέ στην ιστορία της Ρώμης δεν γεννήθηκαν δίδυμα από έναν τόσο υψηλόβαθμο άνδρα, το απομνημόνευσε στην πίσω όψη των νομισμάτων.Levick 1999, σσ. 123–124 Ο Τιβέριος τον εμπιστεύτηκε ότι θα μπορούσε να κρατήσει ενωμένη την αυτοκρατορία, οι δύο γιοι του Γερμανικού Νέρων Ιούλιος Καίσαρ και Δρούσος Καίσαρ τέθηκαν υπό την προστασία του.Shotter 1992, σ. 49
Ο Δρούσος επέστρεψε τον Δεκέμβριο στην Ρώμη και ήταν παρόν όταν επέστρεψε η Αγριππίνα με την στάχτη του Γερμανικού (20 Μαρτίου 20 μ.Χ.). Συμμετείχε στην δίκη στην οποία ο Ύπατος της Συρίας  Γναίος Καλπούρνιος Πίσων καταδικάστηκε ως υπεύθυνος για τον θάνατο του Γερμανικού.Lott 2012, σ. 22 Ο Τιβέριος εκφώνησε επικήδειο λόγο για τον ανεψιό του (16 Δεκεμβρίου 19 μ.Χ.) και ο ίδιος ο Δρούσος νέο επικήδειο λόγο στην επόμενη Σύνοδο. Οι δύο λόγοι γράφτηκαν σε πλάκες από μπρούτζο, του Τιβέριου ως δίδαγμα για τις επόμενες αλλαγές και του Δρούσου ώστε να δείξει την αγάπη του για τον θετό του αδελφό σε ένδειξη Pietas.Lott 2012, σ. 231 Τα πλήγματα που υπέστη η αυτοκρατορία του Τιβέριου ήταν σημαντικά αφού πέρα από τον θάνατο του διαδόχου του Γερμανικού ακολούθησε ο θάνατος του αγαπημένου του φίλου Γναίου Καλπούρνιου Πίσωνα, στενού του φίλου από την εποχή του Αυγούστου. Οι δύο απώλειες έριξαν σημαντικά την δημοτικότητα του Τιβέριου που άρχισε να δυσανασχετεί για τον ρόλο του ως αυτοκράτορας.Syme 1989, σ. 375

Β΄ Υπατεία

Ο Δρούσος ανέλαβε ξανά σε τρεις μέρες το αξίωμα του Υπάτου (21 μ.Χ.), ο πατέρας του απομονώθηκε αναγνωρίζοντας ότι δεν έχει καμιά αξία για αυτόν ο βαθμός του Υπάτου. Η υγεία του χειροτέρευσε και αποσύρθηκε στην Καμπανία για 20 μήνες αφήνοντας τον Δρούσο μόνο κυβερνήτη και Ύπατο.Adams 2007, σ. 105Tacitus, Annals, III.31 Ο Δρούσος συμμετείχε σε όλα τα συνέδρια της Γερουσίας με αρχή όταν συγκρούστηκαν ο Γναίος Δομίτιος Κορβούλων και ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας. Ο Σύλλας δεν παραχώρησε την θέση του στον Κορβούλων, αυτό πυροδότησε μια διαμάχη ανάμεσα στα δικαιώματα που έχει η παράδοση και τα δικαιώματα που μπορεί να έχει ο αξιωματούχος λόγω ηλικίας, ο Δρούσος υποστήριξε την παράδοση.Seager 2005, σ. 101 Σε μια άλλη συζήτηση ο Αύλος Καικίνας Σεβήρος υποστήριξε να απαγορευτούν στους συζύγους των κυβερνητών να συναντούν τους συζύγους τους στις επαρχίες. Η ομιλία του ήταν πλούσια με επιχειρήματα αλλά απορρίφτηκε επειδή δεν την υποστήριξαν οι επόμενοι ομιλητές ακόμα και ο ίδιος ο Δρούσος. Το γεγονός αυτό δημιούργησε ερωτηματικά σχετικά με το πόσο έχουν αξία τα επιχειρήματα σε σχέση με την εξωτερική παρέμβαση των ανωτέρων.Tacitus, Annals, III.31-35Livy, Ab urbe condita, XXIV.1-8Milnor 2005, σ. 180
Ο Δρούσος στην συνέχεια έλυσε το πρόβλημα στο οποίο είχε προκύψει με διάφορους αξιωματούχους οι οποίοι είχαν εκπέσει σε χοντρά αδικήματα αλλά γλύτωναν την τιμωρία επειδή μετέφεραν μαζί τους μια εικόνα του αυτοκράτορα. Ο Ύπατος Γάιος Κέστιος Γάλλος μετέφερε το ζήτημα στην Γερουσία δηλώνοντας ότι συκοφαντήθηκε με τον ίδιο τρόπο από την Αννία Ρουφίλλα. Ο Δρούσος ως αυτοκρατορικός εκπρόσωπος διέταξε την σύλληψη και την δίκη της Ρουφίλλας, όταν αποδείχτηκε η ενοχή της φυλακίστηκε.Tacitus, Annals, III.36 Για τον ίδιο λόγο φυλακίστηκαν και άλλοι δύο ιππείς οι οποίοι είχαν επιτεθεί στον Πραίτορα Μάγιο Καικιλιανό με ψευδείς κατηγορίες. Δεν είναι γνωστό αν ήταν ο ίδιος υπεύθυνος επειδή οι δίκες γινόντουσαν από την Γερουσία υπό την εξουσία του Τιβέριου, η δημοτικότητα του ωστόσο αυξήθηκε.Tacitus, Annals, III.37Seager 2005, σ. 102 Την ίδια εποχή ξέσπασε μια εξέγερση στην Γαλατία την οποία κατέστειλε ο Ύπατος και διοικητής των Λεγεώνων του Κάτω Ρήνου Γάιος Σύλλας χωρίς την παρέμβαση του Τιβέριου ή του Δρούσου.Tacitus, Annals, III.40-46 Ο Τιβέριος επαίνεσε το έργο των Λεγεώνων δηλώνοντας ότι ούτε ο ίδιος ούτε ο γιος του θα πρέπει να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα σε περίπτωση οποιασδήποτε εξέγερσης.Tacitus, Annals, III.47Seager 2005, σ. 142

Πτώση και θάνατος από δηλητήριο

Ο Δρούσος δεν είχε αρκετή επιρροή στον πατέρα του παρά το γεγονός ότι ήταν διάδοχος του θρόνου, ο δεύτερος άνδρας στην αυτοκρατορία ήταν ο Πραιτωριανός Σηιανός, αρραβώνιασε επίσης την κόρη του Ιουνίλλα με τον γιο του Κλαύδιου Κλαύδιο Δρούσο.Tacitus, Annals III.29 Το μικρό κορίτσι ήταν τότε μόλις 4 ετών και το αγόρι πέθανε λίγες μέρες αργότερα από ασφυξία, οι φιλοδοξίες ωστόσο του Σηιανού συνεχίστηκαν.Suetonius, The Lives of Twelve Caesars, Life of Claudius 27 Οι σχέσεις του Σηιανού με τον Τιβέριο είχαν γίνει μέχρι το 23 μ.Χ. τόσο στενές που ο ίδιος ο αυτοκράτορας τον αποκαλούσε "συνεργάτης μου στους κόπους μου".Tacitus, Annals, IV.2 Η ανάδειξη του στην θέση του Πραίτωρα ήταν σπάνιος τίτλος για τα μέλη του ιππικού Τάγματος.Cassius Dio, Roman History, LVII.19 Οι οπαδοί του στην Γερουσία πήραν προαγωγή, ανηγέρθηκαν και πολλά αγάλματα προς τιμή του ένα από τα οποία βρίσκεται στο Θέατρο του Πομπήιου.Seneca the Younger, Essays, To Marcia On Consolation XXII.4-6 Το μίσος ανάμεσα στον Δρούσο και τον Σηιανό είχε φτάσει ταυτόχρονα σε τεράστιο σημείο, το αποκορύφωμα ήταν όταν ο νεαρός Δρούσος χτύπησε τον έπαρχο δημόσια με την γροθιά του.Tacitus, Annals IV.3 Ο Λέβικ σημειώνει ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχε εχθρότητα ανάμεσα στον Δρούσο και τον Τιβέριο μέχρι την χρονιά που έγινε η εκστρατεία στην Παννονία (14 μ.Χ.). Οι μεγαλύτερες ανησυχίες για τον Δρούσο την χρονιά που ο πατέρας του προσκάλεσε τον Σηιανό επίσημα συνεργάτη του στην Γερουσία (20 μ.Χ.).Levick 1999, σ. 126 Ο Τιβέριος ήταν τότε 60 χρονών και ο Δρούσος έδειχνε μακρινός του διάδοχος, ο Σηιανός ξεκίνησε την συνομωσία εναντίον του για να εξασφαλίσει την θέση του. Ο Σηιανός αποπλάνησε την σύζυγο του Δρούσου Λιβίλλα, την έπεισε ότι την αγαπούσε τόσο πολύ που ήταν έτοιμος να διαζευχθεί την δική του σύζυγο Απικάτα, στην σχέση τους ενέπλεξαν και τον γιατρό της Λιβίλλας Εύδημο τον οποίο συναντούσαν μυστικά.Tacitus, Annals IV.7 Με την βοήθεια της Λιβίλλας και του Εύδημου ο Σηιανός δηλητηρίασε τον Δρούσο με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται ο θάνατος του φυσικός.Tacitus, Annals IV.8 Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει ότι η δολοφονία αποκαλύφτηκε λίγο αργότερα σε μια επιστολή της Απικάτα (31 Οκτωβρίου 23 μ.Χ.).Cassius Dio, Roman History, LVIII.11Levick 1999, σ. 127

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε τη Λιβίλλα, κόρη τού Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου και της Αντωνίας της Νεότερης και είχε τέκνα:

Ιουλία Λιβία π. 7 μ.Χ.-43, παντρεύτηκε πρώτα τον Νέρωνα Ιούλιο Καίσαρα, γιο τού Γερμανικού και μετά τον Γάιο Ρουβέλλιο Βλάνδο συγκλητικό από την τάξη των ιππέων.
Τιβέριος Γέμελλος
Γερμανικός Γέμελος

Παραπομπές

 Πηγές 

 Cassius Dio, Roman History Book 57, English translation
 Plutarch, Symposiacs Book 1, English translation
 Suetonius, Lives of the Twelve Caesars, Life of Caligula, Life of Tiberius
 Tacitus, Annals, I–VI, English translation
 Adams, Geoff W. (2007), The Roman Emperor Gaius "Caligula" and His Hellenistic Aspirations, BrownWalker Press.
 Bingham, Sandra J. (1999) [1997], The praetorian guard in the political and social life of Julio-Claudian Rome, Ottawa: National Library of Canada.
 Burns, Jasper (2006), Great Women of Imperial Rome: Mothers and Wives of the Caesars, Routledge.
 Levick, Barbara (1966), Drusus Caesar and the Adoptions of A.D. 4, Latomus, Société d'Études Latines de Bruxelles, σσ. 227–244

 Lott, J. Bert (2012), Death and Dynasty in Early Imperial Rome: Key Sources, with Text, Translation, and Commentary, Cambridge University Press.
 Milnor, Kristina (2005), Gender, Domesticity, and the Age of Augustus: Inventing Private Life, Oxford University Press.
 Pettinger, Andrew (2012), The Republic in Danger: Drusus Libo and the Succession of Tiberius, Oxford University Press.
 Powell, Lindsay (2015), Marcus Agrippa:Right-hand Man of Caesar Augustus, Pen & Sword Military.
 Rowe, Greg (2002), Princes and Political Cultures: The New Tiberian Senatorial Decress, University of Michigan Press.
 Salisbury, Joyce E. (2001), Women in the ancient world, ABC-CLIO.
 Scullard, H.H. (1982), From the Gracchi to Nero: A History of Rome 133 BC to AD 68 (fifth ed.), Routledge.
 Seager, Robin (2005), Tiberius, Blackwell Publishing.
 Shotter, David (1992), Tiberius Caesar, London: Routledge.


 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Δυναστεία των Ιουλίων και Κλαυδίων