Ιωάννης Νέβιλ, 1ος μαρκήσιος του Μόνταγκιου

Ο Ιωάννης Νέβιλ, 1ος μαρκήσιος του Μόνταγκιου (1431 - 14 Απριλίου 1471) Άγγλος μεγιστάνας του 15ου αιώνα και Κόμης του Νορθάμπερλαντ (1464 - 1470) ήταν τρίτος γιος του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι και της Αλίκης Μόνταγκιου, 5ης κόμισσας του Σόλσμπερι και ένας από τους μικρότερους αδελφούς του Ριχάρδου Νέβιλ, 16ου κόμη του Γουόρικ, του "Παραγωγού βασιλέων".Horrox 2004b.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1450 ήταν πρωταγωνιστής στις συγκρούσεις των Νέβιλ με τους αντιπάλους τους στα βόρεια ιδιαίτερα τους Πέρσι, ο ίδιος ήταν προσωπικά υπεύθυνος για τη βία απέναντι στους αντιπάλους του όταν τα αδέλφια του τους νίκησαν και τους αιχμαλώτισαν.

Η κεντρική κυβέρνηση πέρασε κρίση, ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας ήταν ένας αδύναμος βασιλιάς με διανοητικές διαταραχές, ο θείος του Ιωάννη, Ριχάρδος της Υόρκης το εκμεταλλεύτηκε για να μετατρέψει την Αγγλία σε προτεκτοράτο του, σε δυο χρόνια ο δούκας της Υόρκης εξεγέρθηκε εναντίον του βασιλιά με την υποστήριξη των Νέβιλ. Ο Ιωάννης Νέβιλ πολέμησε με τον πατέρα του και τον αδελφό του Γουόρικ στην πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν στην οποία ήταν οι νικητές. Μετά από λίγα χρόνια ο Οίκος της Υόρκης εξεγέρθηκε ξανά εναντίον του βασιλιά, ο Ιωάννης Νέβιλ πολέμησε τον Σεπτέμβριο του 1459 στη μάχη του Μπλορ Χιθ με τον πατέρα του και τον αδελφό του Θωμάς Νέβιλ, ο ίδιος και οΘωμάς συνελήφθησαν και πέρασαν έναν χρόνο αιχμάλωτοι. Μετά την απελευθέρωση τους (1460) συμμετείχαν στη διακυβέρνηση της Υόρκης, ο πατέρας του και ο Θωμάς έπεσαν στη μάχη του Γουέικφιλντ (1460) και τον Φεβρουάριο του 1461 ο Ιωάννης πήρε δώρο την ηγεμονία του Μόνταγκιου. Ο Ιωάννης Νέβιλ συνελήφθη ξανά και ελευθερώθηκε όταν ο μεγαλύτερος γιος του δούκα της Υόρκης νίκησε οριστικά τους Λάνκαστερ και ανέβηκε στον θρόνο τον Μάρτιο του 1461 ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας. Ο αδελφός του Ριχάρδος ανέλαβε σύντομα το μεγαλύτερο μέρος της βασιλικής εξουσίας στον βορά, την ίδια περίοδο οι οπαδοί των Λάνκαστερ προσπάθησαν να αντισταθούν στον νέο βασιλιά. Ο Γουόρικ που ανέλαβε την κεντρική κυβέρνηση ανέθεσε στον Μόνταγκιου να υποτάξει οριστικά τους τελευταίους οπαδούς των Λάνκαστερ, μετά τις μεγάλες νίκες του Μόνταγκιου που μεγάλωσαν σημαντικά τη φήμη της οικογένειας δημιουργήθηκε η κομητεία του Νορθάμπερλαντ. Οι σχέσεις του αδελφού του στη συνέχεια με τον βασιλεία πέρασαν σε κρίση, οι νέες εξεγέρσεις κατέληξαν στην αιχμαλωσία του Εδουάρδου Δ΄ από τον Γουόρικ τον Ιούλιο του 1469, ο Μόνταγκιου προσπάθησε να τους συμφιλιώσει και ζήτησε από τον αδελφό του να ελευθερώσει τον βασιλιά. Ο Ριχάρδος δραπέτευσε σε εξορία στη Γαλλία τον Μάρτιο του 1470 μαζί με τον γαμπρό του και δυσαρεστημένο αδελφό του βασιλιά Γεώργιο Πλανταγενέτη, 1ο δούκα του Κλάρενς.

Μετά την εξορία του Γουόρικ στη Γαλλία ο Εδουάρδος Δ΄ αφαίρεσε την κομητεία του Νορθάμπερλαντ από τη μαρκησία του Μόνταγκιου, ο Ιωάννης Νέβιλ δυσαρεστήθηκε και διαμαρτυρήθηκε έντονα. Ο αδελφός του Ριχάρδος Νέβιλ με τον Γεώργιο Πλανταγενέτη επέστρεψαν από τη Γαλλία και υποκίνησαν σε εξέγερση τους κατοίκους του βορρά, ο βασιλιάς διέταξε τον Μόνταγκιου να τους εξοντώσει αλλά εκείνος με έναν μικρό στρατό στράφηκε αυτή τη φορά εναντίον του Εδουάρδου Δ΄ και τον συνέλαβε στην ακτή του Μπάκιγχαμ. Ο Εδουάρδος Δ΄ και ο μικρότερος αδελφός του Ριχάρδος του Γκλόστερ δραπέτευσαν εξορία στη Βουργουνδία. Ο Γουόρικ συμμάχησε με τον Ερρίκο ΣΤ΄ και τη σύζυγο του Μαργαρίτα του Ανζού που αποκαταστάθηκαν στον θρόνο αλλά πολύ λίγο, ο Εδουάρδος και ο Ριχάρδος επέστρεψαν στο Γιορκσάιρ και βάδισαν νότια, ο Μόνταγκιου συναντήθηκε με τον αδελφό του στο Κόβεντρι και αντιμετώπισαν τους Υορκιστές στη μάχη του Μπάρνετ. Ο Ιωάννης Νέβιλ έπεσε στη μάχη ενώ ο αδελφός του Ριχάρδος σκοτώθηκε αμέσως μετά, με τη μεγάλη νίκη ο Εδουάρδος Δ΄ αποκαταστάθηκε πανηγυρικά στον θρόνο και ο Οίκος των Λάνκαστερ ξεκληρίστηκε.

Νέβιλ και Πέρσι

Παιδική ηλικία

Ο Ιωάννης Νέβιλ μεγάλωσε στα βόρεια της Αγγλίας, στα ανατολικά και δυτικά σύνορα με τη Σκωτία που ήταν υπό τον έλεγχο αντίστοιχα του Μπέργουικ και του Καρλάιλ.Tuck 1985, p. 44. Οι πρώτες του δραστηριότητες ήταν διπλωματικές αποστολές με τους Σκωτσέζους, μαρτυρείται σε διατάγματα την τριετία 1449 - 1451.Griffiths 1981, p. 403. Ο Ιωάννης ήταν ένας από τους τρεις άντρες που είχαν προορισμό να παραστούν στο Κοινοβούλιο και να φυλάξουν τα βόρεια σύνορα με τη Σκωτία όπως φαίνεται σε επιστολή στις 3 Φεβρουαρίου 1449.Nicolas 1837, p. 65. Στέφτηκε ιππότης στις 5 Ιανουαρίου 1453 από τον Ερρίκο ΣΤ΄ μαζί με τον Εδμόνδο του Ρίτσμοντ, τον Τζάσπερ Τυδώρ, τον αδελφό του Θωμά Νέβιλ, τον Γουίλιαμ Ερμπέρ, τον Ρογήρο Λέουκνορ και τον Γουίλιαμ Κατίσμπυ.Griffiths 1981, p. 699.

Πρώτα χρόνια

Ο Σερ Ιωάννης Νέβιλ ανήκε σε κλάδο της οικογένειας με έδρα το κάστρο του Μίντλεχαμ στη Γιορκσάιρ αντί για το Γουέστμορλαντ, ο ίδιος σαν "άκληρος μικρότερος γιος" ήταν υπεύθυνος για τις διαμάχες των Νέβιλ με τους Πέρσι.Wolffe 1981, p. 268. Η πρώτη έκρηξη βίας από τον ίδιο παρατηρήθηκε την 1 Μαΐου 1453 όταν ο βασιλιάς έδωσε άδεια να παντρευτεί ο αδελφός του Θωμάς τη Ματθίλδη Στάνχοουπ. Τα νέα από το γεγονός έφτασαν στον βορρά το επόμενο δεκαπενθήμερο, τη δωδέκατη μέρα ένας από τους μικρότερους γιους του κόμη του Νορθάμπερλαντ, ο Θωμάς Πέρσι λόρδος του Έγκρεμοντ συγκρότησε στρατό.Pollard 1990, p. 256. Ο Ιωάννης Νέβιλ έκανε επιδρομή στο κάστρο του Τοφλιφ που ανήκε στους Πέρσι με στόχο να συλλάβει τον Έγκρεμοντ αλλά μετά την αποτυχία απείλησε την κύρια κατοικία των Πέρσι.Storey 1966, p. 129.

Ο Ιωάννης και ο λόρδος του Έγκρεμοντ κλήθηκαν από το βασιλικό συμβούλιο να δώσουν εξηγήσεις αλλά δεν εμφανίστηκε κανένας από τους δυο.Nicolas 1837, p. xlii. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους δυο άντρες συνεχίστηκαν το καλοκαίρι του 1453, το βασιλικό συμβούλιο έστειλε στις 27 Ιουλίου γράμματα στους κόμητες του Νορθάμπερλαντ και του Σόλσμπερι να συμμορφώσουν για τους γιους τους, ακολούθησαν περισσότερα γράμματα στους ίδιους.Nicolas 1837, p. xlvii. Οι τοπικοί ευγενείς στο Κνάρεσμπορουγκ λόγω της μεγάλης αντιδημοτικότητας του βασιλικού απεσταλμένου Γουίλιαμ Πλάμπτον συμμάχησαν με τον Ιωάννης Νέβιλ με αποτέλεσμα οι Νέβιλ όταν επαναστάτησαν τον Ιανουάριο του 1454 να τους χτυπήσουν σκληρά.Wilcock 2004, p. 60. Ο Ιωάννης Νέβιλ με τους αδελφούς του παγίδευσαν τον Έγκρεμοντ στις 24 Αυγούστου 1453 μετά την επιστροφή του από το κάστρο του Τάττερσαλ.Griffiths 1968, p. 597. Την επόμενη χρονιά ο Ιωάννης και η αδελφή του λεηλάτησαν ξανά τη βίλα του Έγκρεμοντ στο Κάτον "σπάζοντας τα παράθυρα και τα κεραμίδια".Griffiths 1968, p. 603. Ο πατέρας του και οι αδελφοί του Ριχάρδος και Θωμάς αντιμετώπισαν τον Νορθάμπερλαντ και τους γιους του στις 20 Οκτωβρίου 1453 στο Τοφλιφ, κατόπιν έκλεισαν ειρήνη.Storey 1966, p. 132. Η διαμάχη συνεχίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης χρονιάς και σταμάτησε με τη μάχη που έγινε στις 31 Οκτωβρίου 1454 κοντά στη Γιορκ στη βίλα του Σόλσμπερι στο Στάμφορντ Μπρίτζ.Wolffe 1981, p. 274. Ο Ιωάννης και οΘωμάς Νέβιλ τους αντιμετώπισαν αποτελεσματικά, νίκησαν και συνέλαβαν τον Έγκρεμοντ και τον Ριχάρδο Πέρσι.Storey 1966, p. 149.

Γάμος

Ο Ιωάννης Νέβιλ παντρεύτηκε στις 25 Απριλίου 1457 την Ισαβέλλα Ίνγκολντθορπε (1441 - 1476) του Μπάροουζ Γκρίν και του Σάουστον στο Κεϊμπριτζσάιρ, ο αρχιεπίσκοπος Θωμάς Μπίκυρτσιερ τέλεσε τον γάμο στον Καθεδρικό ναό του Καντέρμπερι. Η Ισαβέλλα δεν ήταν μονάχα διάδοχος του πατέρα της Εδμόνδου Ίνγκολντθορπε που είχε αποβιώσει στις 2 Σεπτεμβρίου 1456 αλλά και του μητρικού θείου της Ιωάννη Τίπτοφτ, του κόμη του Γούστερ, με τον γάμο ο Ιωάννης έγινε κόμης του Γούστερ.Hicks 1998, p. 130.Pollard 2007, p. 34. Τα "γράμματα του Πάστον" που δημοσιοποιήθηκαν την 1 Μαΐου 1457 αναφέρουν "ο μικρότερος αδελφός του κόμη του Γουόρικ παντρεύτηκε την κόρη του Εδμόνδου Ίνγκολντθορπε και ο γαμπρός κληρονόμησε το Γούστερ".Davis 2004, p. 172. Η κληρονομιά του Ιωάννη ήταν αρκετά ισχυρή για τη θέση του, οι γονείς του επιπλέον του παραχώρησαν επτά νέα αρχοντικά.Hicks 1991a, p. 293.Hicks 1991a, p. 292. Ο γάμος του Ιωάννη Νέβιλ έφερε έντονη αντίδραση από τη βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού, η νύφη αν και είχε συμπληρώσει τα 14 χρόνια βρισκόταν στη συνοδεία της, επέβαλε στον Ιωάννη πρόστιμο 1000 λίρες σε 10 δόσεις.Hicks 1998, pp. 130–31.

Η πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν

Τον Αύγουστο του 1453 ο βασιλιάς αχρηστεύτηκε και ο Ριχάρδος της Υόρκης διορίστηκε κηδεμόνας του βασιλείου.Wagner 2001, p. 113.Watts 2004. Τα Χριστούγεννα του 1454 ο Ερρίκος ΣΤ΄ ανέκαμψε από την ασθένεια του και πήρε πίσω τις εξουσίες από τον δούκα της Υόρκης.Hicks 2010, p. 107. Ο βασιλιάς συγκάλεσε στα μέσα Απριλίου 1455 το συμβούλιο στην αίθουσα του Ουεστμίνστερ και αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο βασιλικό συμβούλιο στο Λέστερ, ο Ριχάρδος της Υόρκης και οι αδελφοί Νέβιλ φοβήθηκαν ότι ο Ερρίκος Μπωφόρ, 3ος δούκας του Σόμερσετ θα τους κατηγορήσει. Ο Ιωάννης Νέβιλ συγκέντρωσε στρατό με στόχο να εμποδίσει τους βασιλικούς να φτάσουν στο Λέστερ, τους συνάντησε στο Σαιν Άλμπαν.Carpenter 1997, pp. 134–35. Η σύγκρουση ήταν μικρή αλλά οι νεκροί από τη μεριά των αντιπάλων τρανταχτοί, σκοτώθηκαν ο Σόμερσετ, ο κόμης του Νορθάμπερλαντ και ο λόρδος Κλίφορντ. Ο Σόμερσετ είχε γίνει στόχος από τον δούκα της Υόρκης για τον οποίο πολλοί πιστεύουν ότι αργότερα σκοτώθηκε σκόπιμα από τους αδελφούς Νέβιλ.Armstrong 1960, p. 46. Ο Ιωάννης Νέβιλ μετά τη μάχη σε ρόλο θριαμβευτή αφαίρεσε από τον Σερ Γουίλιαμ Ζκιπίτ τα αξιώματα του που κρατήθηκαν από τον δούκα.Lander 1976, p. 210 n. 34. Οι ισχυρισμοί του ήταν ότι ο Γουίλιαμ Ζκιπίτ δεν συμμετείχε στη νικηφόρα μάχη, τα αξιώματα του μοιράστηκαν ανάμεσα στον ίδιο και τον δούκα της Υόρκης.

Τον Δεκέμβριο του 1456 ο νέος δούκας του Σόμερσετ προσπάθησε να αιφνιδιάσει τον Ιωάννη Νέβιλ στο Τσίπσαιντ του Λονδίνου, την ίδια απόπειρα είχε κάνει τον προηγούμενο μήνα στον αδελφό του Γουόρικ.Goodwin 2011, p. 93. Οι ιστορικοί σημειώνουν ότι η σύγκρουση ήταν βέβαιη αλλά τη σταμάτησε ο δήμαρχος του Λονδίνου.Griffiths 1981, p. 800. Οι Νέβιλ είχαν εξουδετερώσει τους Πέρσι και ο Σόμερσετ δεσμεύτηκε στις 23 Μαρτίου 1458 να τιμωρήσει τον Θωμά και τον Ιωάννη για τη συμπεριφορά τους.Griffiths 1968, p. 628. Ο Ιωάννης συνέχισε ωστόσο να δέχεται ρόλους από την κυβέρνηση, στις 14 Μαΐου βρέθηκε σε αποστολή 22 πρεσβευτών για να διαπραγματευτεί ειρήνη με τη Βουργουνδία και δυο μήνες αργότερα διερεύνησε τον φόνο ενός βασιλικού σερβιτόρου.Hicks 1998, p. 150. Διορίστηκε "Στιούαρτ της τιμής του Πόντεκραφτ" (1459).Somerville 1953, p. 514.

Οπαδός της Υόρκης

Πόλεμος των Ρόδων

Οι συνομιλίες για ειρήνη ανάμεσα στον βασιλιά και τους γιους των λόρδων που έπεσαν στην πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν με τους αδελφούς Νέβιλ και τον δούκα της Υόρκης συνεχίστηκαν.Pollard 2004. Ο Σόλσμπερι βάδισε νότια στα μέσα Σεπτεμβρίου 1459 από το κάστρο του Μίντλεχαμ με το νοικοκυριό του, τους οπαδούς του και μια δύναμη 5.000 ανδρών με σκοπό να συναντήσει τον δούκα της Υόρκης στην κατοικία του στο κάστρο του Λάντλοου, μαζί του ήταν ο Ιωάννης και ο Θωμάς.Hicks 2010, p. 143. Οι δυνάμεις του Σόλσμπερι συναντήθηκαν με έναν αρκετά μεγαλύτερο στρατό υπό την ηγεσία την ηγεσία του λόρδου Αούντλει στις 23 Σεπτεμβρίου στο Μπλόρ Χιρ κοντά στο Μουκλεστον του Στράτφορντσαιρ.Gillingham 1990, p. 103.Simons 1966, p. 38. Ο Σόλσμπερι ήταν νικητής παρά την αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων του, ο λόρδος του Αούντλει έπεσε στη μάχη αλλά οι δυο γιοι του Σόλσμπερι Ιωάννη, Θωμάς και ο οπαδός του Τζέιμς Χάρρινγκτον συνελήφθησαν.Carpenter 1997, p. 145.Harriss 2006, p. 639.Hipshon 2011, p. 41.Pollard 1990, p. 272. Οι πιθανές εξηγήσεις είναι ότι προσπάθησαν να δραπετεύσουν από τους Λάνκαστερ την επόμενη μέρα ή τραυματίστηκαν στη μάχη και αποφάσισαν να φύγουν.Simons 1966, p. 53.Hicks 1998, p. 163. Η σύλληψη τους έγινε στη γέφυρα του Άκτον κοντά στο Τσεσάιρ και αιχμαλωτίστηκαν στο κάστρο του Τσέστερ.Clayton 1980, p. 118.

Ο Ιωάννης Νέβιλ δεν ελευθερώθηκε πριν τον Ιούλιο του 1460 γι'αυτό δεν βρέθηκε στη μάχη του Λύνφορντ Μπριτζ που ο στρατός της Υόρκης ηττήθηκε με αποτέλεσμα ο πατέρας του και ο αδελφός του να πάνε εξορία στο Καλαί. Βρισκόταν ακόμα στο Κοινοβούλιο του Ντέβιλ τον Οκτώβριο του 1459 και αποκαταστάθηκε τον Αύγουστο του επόμενου χρόνου.Wolffe 1981, p. 320 & n. 33.Ross 1981, p. 320.Nicolas 1837, p. 306. Ελευθερώθηκε τον Ιούλιο και παρέμενε στο Λονδίνο μέχρι την εποχή που επέστρεψε ο δούκας της Υόρκης και διεκδίκησε τον θρόνο.Hicks 1998, p. 211. Ο δούκας της Υόρκης διόρισε τον Ιωάννη βασιλικό Καγκελάριο σε μια μεγαλοπρεπή τελετή στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου την 1 Νοεμβρίου 1460.Kendall 1957, p. 73.Pollard 2007, p. 44. Ο πατέρας του και ο αδελφός του έφτασαν με στρατό από το Καλαί αλλά στη μάχη του Γουέικφιλντ έξω από το κάστρο του Σαντάλ γνώρισαν μεγάλη συντριβή. Ο Θωμάς Νέβιλ και και ο Ριχάρδος της Υόρκης έπεσαν στη μάχη ενώ ο Ριχάρδος Νέβιλ συνελήφθη και εκτελέστηκε την επόμενη μέρα.
Ο Ιωάννης Νέβιλ ήταν υπολοχαγός στο κάστρο του Καλαί και ο αδελφός του Γουόρικ ήταν καπετάνιος.Scofield 1923, p. 112 n. 1. Μετά τον θάνατο του πατέρα του και του Ριχάρδου της Υόρκης οι δυο αδελφοί του ο Γουόρικ και ο αρχιεπίσκοπος Τζωρτζ Νέβιλ λόγω έλλειψης κηδεμόνα έγιναν αρχηγοί της κυβέρνησης.

Έναρξη του πολέμου στον βορά

Ο Ιωάννης Νέβιλ σύμφωνα με τα "Χρονικά του Μπένετ" πήρε τη μαρκησία του Μοντάγκου από το Κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 1461.Benet 1972, p. 69. Διεκδίκησε για λογαριασμό της συζύγου του νόμο από το Κοινοβούλιο με τον οποίο θα μπορούν οι γυναίκες να πάρουν αξιώματα σε ηλικία 14 ετών.Wedgwood 1936, p. 269. Τον Φεβρουάριο έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας, στις 21 Μαρτίου 1462 ανέλαβε τη θέση του πατέρα του στο κάστρο του Ουίνδσορ.St. John Hope 1901, p. 68.
Ο στρατός της βασίλισσας Μαργαρίτας βάδισε νότια τον Φεβρουάριο του 1461.Cron 1999, p. 598. O Γουόρικ, ο Μοντάγκου και ο επιθετικός τους στρατός προχώρησαν για να βρουν τον στρατό της βασίλισσας στον Μεγάλο Βόρειο Δρόμο.Pollard 2007, pp. 46–47. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στη δεύτερη μάχη του Σαιν Άλμπαν στις 17 Φεβρουαρίου λίγο έξω από την πόλη, ο στρατός του Γουόρικ ήταν ολιγάριθμος και ο Ιωάννης κράτησε το μεγαλύτερο τμήμα του μέχρι που η βασιλεία ανακτήθηκε από τους Λάνκαστερ.Sadler 2011, p. 69.Kendall 1957, p. 84. Ο Μοντάγκου διοικούσε την αριστερή πτέρυγα του στρατού της Υόρκης που διαιρέθηκε σε υποομάδες με τοξότες, οι περισσότεροι ήταν στο Μπέρναρντς Χιθ στα ανατολικά της εμπροσθοφυλακής του Γουόρικ.Haigh 1997, p. 48.Haigh 1996, p. 132. Ακολούθησε αιματηρή μάχη στην οποία ο στρατός των Νέβιλ ηττήθηκε και ο κόμης δραπέτευσε.Ross 1986, p. 51.Carpenter 1997, p. 148. Ο Μοντάγκου συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο κάστρο της Γιορκ αλλά γλύτωσε την εκτέλεση ίσως επειδή ο απεσταλμένος του Μιλάνου έγραψε "έναν αδελφός του λόρδου μου του Σόμερσετ είναι αιχμάλωτος στο Καλαί."Hinds 1912, p. 51.Burley, Elliot & Watson 2013, p. 79.

Ο Μοντάγκου λόγω του ότι βρισκόταν φυλακισμένος δεν συμμετείχε στις 29 Μαρτίου 1461 στη μάχη του Τάουτον την πιο αιματηρή μάχη του Πολέμου των Ρόδων που ανέβασε τον Οίκο της Υόρκης στον θρόνο.Goodwin 2011, p. 1. Οι Υορκιστές τον απελευθέρωσαν την επόμενη μέρα μετά τη νίκη τους και ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας μπήκε θριαμβευτικά στη Γιορκ.Davis 2004, p. 165. Ο Μοντάγκου και ο Γουόρικ δεν βρέθηκαν στη στέψη του Εδουάρδου Δ΄ επειδή ο νέος βασιλιάς τους ανέθεσε να προστατεύσουν τα βόρεια σύνορα και να εξοντώσουν τους τελευταίους οπαδούς των Λάνκαστερ.Scofield 1923, pp. 186–67. Ο Τζον Τζιλλίνγκαμ (γεν. 1940) σημειώνει ότι "η οριστική υποταγή των Λάνκαστερ ανατέθηκε στους Νέβιλ".Gillingham 1990, p. 136. Ο Ιωάννης Νέβιλ συγκέντρωσε στις 10 Μαΐου 1461 στρατό για να αντιμετωπίσει τους Λάνκαστερ και τον βασιλιά της Σκωτίας.Booth 1997, p. 77. Η πρώτη πράξη του Μοντάγκου ήταν η πολιορκία του Καρλάιλ με άμεση επέμβαση, το Καρλάιλ και τα προάστια του κάηκαν.Pollard 1990, p. 229. Τον Ιούνιο πολιορκήθηκαν από δυνάμεις των Λάνκαστερ και των Σκωτσέζων αλλά ο στρατός των Νέβιλ σκότωσε 6000 Σκωτσέζους και τον αδελφό του λόρδου Κλίφορντ πριν έρθει ο Γουόρικ.Summerson 1996, p. 90.Ross 1974, p. 60.Gillingham 1990, p. 138.Summerson 1996, p. 89.Hicks 1998, p. 238.
Ο επόμενος στόχος του Μοντάγκου ήταν η κατάληψη των κάστρων στα σύνορα με τη Νορθουμβρία. Το κάστρο του Άλνουικ είχε κυκλική οχύρωση με πρόσθετους πύργους με έναν εξωτερικό συμπαγή τοίχο και μια πύλη - οικία. Το κάστρο του Μπάμπουργκ έδρα των κομήτων της Νορθουμβρίας βρισκόταν σε ψηλή κορυφογραμμή, είχε τρεις πύργους και εξοπλισμένες πύλες. Το κάστρο του Ντάνστανμπουργκ ήταν σε επικίνδυνο σημείο με γκρεμό στη μια πλευρά.Sadler 2006, p. 349. Ο Μοντάγκου κατέλαβε το κάστρο του Μπάμπουργκ το πιο σημαντικό από τα κάστρα λόγω της απόστασης από το Λονδίνο και της σημασίας που είχε για την άμυνα με τη Σκωτία.Jacob 1993, p. 529. Η φρουρά παραδόθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1461 αφού από την υπερβολική πείνα είχαν αρχίσει να "τρώνε τα άλογα τους".N. C. H. C. 1893, p. 45.

Βασιλικές επιχορηγήσεις

Ο Μοντάγκου και ο Γουόρικ σε άρμα με συνοδεία έξι αλόγων μετέφεραν τα οστά του πατέρα τους στις 14 - 15 Φεβρουαρίου 1463 από το κάστρο του Πόντεφρακτ στο οικογενειακό μαυσωλείο στο αβαείο του Μπισάμ.Hicks 1980, p. 25.Pollard 2007, p. 53. Διορίστηκε Φύλακας των Ανατολικών Μαρς την ίδια εποχή που ο αδελφός του ήταν Φύλακας των Δυτικών Μαρς. Την ίδια χρονιά έκανε εκστρατεία στο κάστρο του Νόρχαμ που το πολιορκούσαν οι Σκωτσέζοι 18 μέρες, το ανακατέλαβε στις 26 Ιουλίου και ακολούθησε λεηλασία σε Σκωτσέζικες περιοχές που σταμάτησαν μονάχα όταν οι προμήθειες τους εξαντλήθηκαν.Gillingham 1990, p. 147.

Ο Ιωάννης Νέβιλ δέχτηκε εν τω μεταξύ τις πρώτες βασιλικές παροχές με ορυχεία χρυσού στο Ντέβον και την Κορνουάλη που του έφεραν ισόβια έσοδα 110 λίρες ετησίως.Nicolas 1837, p. 19. Ακολούθησαν νέα έσοδα από τη Γιορκ και το Κίνγκστον απόν Χαλ και βίλες που ανήκαν στον υποκόμη Μπομόντ οπαδό των Λάνκαστερ.Ross 1974, p. 72. Τον Ιούνιο του 1461 δέχτηκε την κομητεία του Έντουαρντ Τίπτοφτ του διαδόχου του Ιωάννη Τίπτοφτ και τα εδάφη του λόρδου Κλίφορντ που είχε αποβιώσει την προηγούμενη νύχτα πριν τη μάχη του Τάουτον.Ross 1974, p. 156 n. Ο ιστορικός Πόλαρντ (γεν. 1941) αναφέρει ειρωνικά ότι ο Νέβιλ "κέρδισε από την περιουσία του".Pollard 1990, p. 287. Ο Ιωάννης Νέβιλ διορίστηκε (1462) "Στιούαρτ του νοικοκυριού του Παλατινάτου του Ντάραμ" και δέχτηκε άλλες 90 λίρες ετησίως.Pollard 1990, p. 123. Ο μισθός του από τα έσοδα ήταν διπλάσιος από αυτόν που έπαιρναν οι "μη βασιλικοί ευγενείς" από τον επίσκοπο και η θέση του περιγράφεται "μοναδική".Pollard 1990, p. 162.

Υποταγή των Λάνκαστερ

Οι Νέβιλ παρά τις επιτυχίες των Λάνκαστερ μετά τη μάχη του Τάουτον συγκεντρώθηκαν και ανακατέλαβαν τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1464 τα κάστρα του Μπάμπουργκ, του Χέξαμ, του Λάνγκλει και του Νόρχαμ, κατόπιν απείλησαν το Νιούκασλ το σπουδαιότερο κέντρο των Υορκιστών. Οι οπαδοί των Λάνκαστερ όπως οι Κλίφορντ επέστρεψαν στα εδάφη τους και ανέκτησαν τα κάστρα στο Σκίπτον χωρίς στρατιωτική υποστήριξη ή βασιλική βοήθεια.Gillingham 1990, p. 151. Απέκτησαν σύντομα τον έλεγχο στα σύνορα με τη Σκωτία αν και όπως αναφέρει ο ιστορικός Τσάρλι Ρος είχαν ελάχιστη υποστήριξη από τους τοπικούς ευγενείς.Gillingham 1990, p. 142. Η κρίσιμη κατάσταση ανάγκασε τον Μοντάγκου να ταξιδεύσει στο Λονδίνο και ζήτησε στις 29 του μήνα από τον βασιλιά τον αποκλεισμό του από το τάγμα της Περικνημίδας.Hicks 1998, p. 245. Περιγράφεται σαν βασιλικός αρχιστράτηγος στον βορά, ένας επιθετικός διοικητής με μεγάλη αυτοπεποίθηση.Carpenter 1997, p. 161.Storey 1966, p. 158. Οι Λάνκαστερ στις αρχές του 1464 είχαν ολόκληρο το Ανατολικό Μαρς και οι διαπραγματεύσεις με τους Σκωτσέζους μεταφέρθηκαν από το Νιούκασλ στη Γιορκ.Scofield 1923, p. 329. Ο Μοντάγκου συνόδευσε την αποστολή σε εχθρική περιοχή, στο δρόμο του για το Νόρχαμ μόλις γλύτωσε μια παγίδα κοντά στο Νιούκαλς από μια μικρή δύναμη 80 τοξοτών υπό τη συνοδεία του Χάμφρεϊ Νέβιλ και άλλαξε πορεία.Goodman 1990, p. 63. Η αποστολή των Σκωτσέζων στο Νόρχαμ καθυστέρησε και στο ταξίδι της επιστροφής ο δούκας του Σόμερσετ με τους λόρδους Ρόος και Χάνγκερφορντ, τον Σερ Ριχάρδο Τούρνσταλλ, τον Σερ Θωμάς Φίντερν και τους υπόλοιπους 5.000 άντρες του Λάνκαστερ προσπάθησαν να παγιδεύσουν τον Ιωάννη στις 25 Απριλίου 1464 στη μάχη του Χέτζλει Μουρ.Pollard 2007, p. 54. Η έφοδος απέτυχε και ο Σερ Ραλφ Πέρσι έπεσε στη μάχη.Hicks 1998, p. 246.

Ο Ιωάννης Νέβιλ έμεινε στο Νιούκασλ στις 14 Μαΐου περιμένοντας τη Σκωτσέζικη αποστολή, με τους λόρδους του Γκρέιστοκ και του Ουίλομπι και άλλους οπαδούς του αποφάσισε να παγιδεύσει τους Λάνκαστερ.Haigh 1997, p. 80.Thornley 1920, p. 25. Την επόμενη μέρα επιτέθηκε στο στρατόπεδο των επαναστατών στη νότια πλευρά του ποταμού του διαβολικού νερού.Haigh 1997, p. 124.Sadler 2011, p. 127. Οι ενισχύσεις που πήρε από τον αδελφό του αρχιεπίσκοπο της Υόρκης έφτασαν τους 10.000 άντρες.N. C. H. C. 1896, p. 155. Ο Μοντάγκου έκανε αιφνίδια επίθεση, οι Λάνκαστερ διαλύθηκαν και δραπέτευσαν από τη γέφυρα.Sadler 2006, p. 365.Goodman 1990, p. 64. Οι αντίπαλοι λόρδοι συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν όλοι με διαταγή του Μοντάγκου και παρουσία του, ακολούθησαν αμέτρητοι αποκεφαλισμοί οι περισσότεροι από την αρχή του πολέμου.Haigh 1997, p. 85.Santiuste 2011, p. 79.

Βασιλικές παροχές

Κόμης του Νορθάμπερλαντ

Τα κάστρα του Χέξαμ, του Λάανγκλει και του Μπάιγουελλ υποτάχθηκαν τον Μάιο του 1464 στον Μοντάγκου, στις 27 Μαΐου οκτώ μέρες αργότερα δημιουργήθηκε η κομητεία του Νορθάμπερλαντ και ο Χένρι Πέρσι φυλακίστηκε στον Πύργο.Castor 2004, p. 228. Η κομητεία του έδωσε έσοδα 700 με 1000 λίρες τον χρόνο.Lander 1981, p. 229. Η μεγάλη ανταμοιβή δόθηκε στον Μοντάγκου σύμφωνα με την Κόρα Λ. Σκοφιλντ για τις "μεγάλες νίκες του χωρίς την ανάμειξη του βασιλιά".Scofield 1923, p. 334. Το καλοκαίρι ανακατέλαβε τα κάστρα του Ντάνστανμπουργκ, του Άλνουικ και του Μπάμπουργκ στη Νορθουμβρία που είχαν χαθεί και έφτασε τους Νέβιλ στο απόγειο της δύναμης τους.Sadler 2006, p. 374.Sadler 2011, p. 163. Ο αδελφός του Τζωρτζ Νέβιλ διορίστηκε αρχιεπίσκοπος της Υόρκης σε μεγαλοπρεπή τελετή στην οποία ο ίδιος ο Ιωάννης ήταν θησαυροφύλακας. Η σύζυγος του Ισαβέλλα επέβλεπε στη διάρκεια της γιορτής τις δυο μικρές κόρες του Γουόρικ και τον νεαρό δούκα του Γκλόστερ.Hicks 2011, p. 60.

Φύλακας των Ανατολικών Μαρς

Μετά την οριστική καταστολή των Λάνκαστερ ο ρόλος του Μοντάγκιου στράφηκε στη διπλωματία και την διατήρηση της ειρήνης. Τον Ιούνιο του 1465 έκλεισε ειρήνη με τη Σκωτία, έκανε πολλούς γάμους ανάμεσα σε "Άγγλους και Σκωτσέζους υπηκόους" και επέτρεψε στον Αλέξανδρο Στιούαρτ, δούκα του Άλμπανι να επιστρέψει στην πατρίδα του με 50 μάρκα.Roskell 1956, p. 476.Hardy 1873, p. 696.Somerville 1953, p. 236. n.5. Ο Φραγκίσκος Β΄ της Βρετάνης ζήτησε από τον Μοντάγκιου και τον λόρδο του Σκέιλ να το ενισχύσουν τους 3.000 τοξότες της Βρετάνης στον πόλεμο εναντίον του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας.Hicks 1998, p. 262.Jacob 1993, p. 536. Οι δεσμεύσεις που είχε αναλάβει στον αδελφό του Γουόρικ τον ανάγκασαν να αρνηθεί τη συμμετοχή του.Scofield 1923, p. 350. Ο Ιωάννης Νέβιλ δέχτηκε (1465) τα εδάφη των Πέρσι στο Νορθάμπερλαντ.N. C. H. C. 1893, p. 105. Ανέλαβε στις 25 Μαρτίου της επόμενης χρονιάς την κοντοσταυλία των κάστρων του Κνάρεσμπορουγκ και του Πόντεκραφτ που κρατούσε παλιά ο Γουόρικ και ο πατέρας τους όπως επίσης τα κάστρα του Τίκχιλ, του Σνέιτ και του Ντάνστανμπουργκ.Somerville 1953, p. 517. Στις 1 Ιουνίου 1463 με απόφαση του πλήρωσε τις καθυστερημένες οφειλές της κομητείας του Ανατολικού Μαρς, την ίδια μέρα έγινε Στιούαρτ του Δουκάτου του Άλμπανι και τα κέρδη του έφτασαν τις 1000 λίρες.Rose 2011, p. 53.Arnold 1984, p. 136 n.56.

Οι "Φύλακες" στα τέλη του 14ου αιώνα είχαν προορισμό τη φύλαξη των συνόρων, ο μισθός τους ήταν ο μεγαλύτερος μεταξύ των βασιλικών υπαλλήλων αλλά είχαν υψηλό κόστος στη συγκρότηση στρατού και την άμυνα, οι στρατοί τους περιγράφονται "ιδιωτικοί στρατοί με έξοδα του Στέμματος".Gillingham 1990, pp. 29–30. Τον 15ο αιώνα οι "Φύλακες των Δυτικών Μαρς" είχαν μεγαλύτερη αξία και εξαιρέθηκαν από το "Καταστατικό του Λίμπερι" (1468).Griffiths 1981, p. 812.Hicks 2000, p. 395. Ο Μοντάγκιου είχε δικαίωμα να συγκροτήσει στρατό τόσο σε καιρό πολέμου όσο και ειρήνης.Hicks 1991b, p. 22. Η απειλή του Χάμφρεϊ Νέβιλ ήταν πάντοτε υπαρκτή και σε πολλές περιπτώσεις όπως το 1467 ο Μπέβερλι του έστειλε στρατό για την άμυνα.R. C. H. M. 1900, p. 142.

Η επανάσταση του Γουόρικ

Το 1467 συνόδευσε τον αδελφό του στο Καντέρμπερι μαζί με τη σύζυγο του Ισαβέλλα με σκοπό να συμμαχήσει με τους απεσταλμένους του Γάλλου βασιλιά.Kendall 1957, p. 208. Την ίδια εποχή κυκλοφόρησαν οι πρώτες φήμες ότι ο Γουόρικ συμμάχησε με τον Οίκο του Λάνκαστερ επειδή δυσαρεστήθηκε έντονα με τον απρόσμενο γάμο του Εδουάρδου Δ΄ με την Ελισάβετ Γούντβιλ. Ο Γουόρικ οργάνωσε την επανάσταση του Ρόμπιν του Ρέντεσνταλ (1469) εναντίον του βασιλιά στη Γιορκσάιρ και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ο δυσαρεστημένος αδελφός του βασιλιά Γεώργιος Πλανταγενέτης, 1ος δούκας του Κλάρενς παντρεύτηκε την κόρη του Γουόρικ Ισαβέλλα Νέβιλ, δούκισσα του Κλάρενς και συνόδευσε τον πεθερό του στο Καλαί.Hicks 1998, pp. 264–65.Hicks 1980, pp. 42–45. Ο Ιωάννης Νέβιλ αντέδρασε έντονα στις δολοπλοκίες του αδελφού του και προτίμησε να παραμείνει πιστός στον Εδουάρδο Δ΄.Hicks 1998, p. 265.Hicks 1998, pp. 265–66.

Ο Χένρι Πέρσι έδωσε στις 27 Οκτωβρίου 1469 όρκο πίστης στον βασιλιά και ελευθερώθηκε από τον Πύργο του Λονδίνου.Hardy 1873, p. 699. Την επόμενη χρονιά ο Μοντάγκιου κλήθηκε να καταστείλει άλλη μια επανάσταση του Ρόμπιν του Ρέντεσνταλ με υποκινητή τον Γουόρικ αλλά σύμφωνα με τους ιστορικούς "ήταν τόσο ελαστικός που τους επέτρεψε να ανασυγκροτηθούν".Scofield 1923, p. 488.Haigh 1997, p. 190.Haigh 1997, p. 197. Ο Μοντάγκιου κλήθηκε αμέσως μετά να καταστείλει την επανάσταση του Ρόμπιν του Χολντερνες αλλά ο βασιλιάς του ζήτησε ταυτόχρονα να επιστρέψει την κομητεία του Νορθάμπερλαντ στον Πέρσι.Goodman 1990, p. 67. Οι επαναστάτες του Χολντερνες βάδισαν νότια και νίκησαν τον βασιλικό στρατό στις 26 Ιουλίου 1469 στη μάχη του Έντζεκοτ Μουρ.Ross 1974, p. 145. Ο Εδουάρδος Δ΄ παραδέχτηκε ότι ο Μοντάγκιου δεν συμμετείχε στην εξέγερση του αδελφού του και ήταν ο μόνος Νέβιλ που τον συνόδευσε όταν επέστρεψε στο Λονδίνο.Bagley 1948, p. 193. Ο Εδουάρδος Δ΄ διέταξε στις 27 Μαρτίου 1470 την αποκατάσταση του Χένρι Πέρσι στην οικογενειακή του κομητεία, προβίβασε τον Ιωάννη Νέβιλ σε μαρκήσιο του Μοντάγκιου και έγινε ανώτερος σε ιεραρχία από τον αδελφό του.Santiuste 2011, p. 95.Davis 2004, p. 433.Hicks 2010, p. 195. Οι ιστορικοί σημειώνουν ότι οι νέοι τίτλοι του Μοντάγκιου ήταν πολύ υποβαθμισμένοι σε σχέση με πριν και ο βασιλιάς φοβόταν πολύ ότι ο Ιωάννης δεν θα τους δεχτεί.Gillingham 1990, p. 175.Pollard 1990, p. 310. Ο Μοντάγκιου αποζημιώθηκε από την απώλεια του Νορθάμπελαντ με τη νεκρή κομητεία των Πέρσι ενώ ο γιος του Τζωρτζ έγινε δούκας του Μπέντφορντ.Hicks 1980, p. 59. Οι εκτάσεις έφεραν στον Μοντάγκιου έσοδα 600 λίρες ετησίως και έγινε ένας ισχυρός βαρόνος που κάλυψε το κενό στον βορά.Carpenter 1997, p. 176.Ross 1986, p. 82.

Οπαδός των Λάνκαστερ

Αποστασία του Μοντάγκιου

Ο Ιωάννης Νέβιλ δεν έμεινε καθόλου ευχαριστημένος από τους νέους τίτλους και όπως περιγράφουν πολλοί ιστορικοί και τα Χρονικά του Γουάαρκγουορθ ο βασιλιάς ήταν υπεύθυνος που τον έκανε εχθρό του.Hicks 2010, p. 202. Ο Μοντάγκιου βρέθηκε στα σύνορα με τη Σκωτία τον Ιανουάριο του 1470, νέα επανάσταση ξέσπασε στο Λινκολνσάιρ και ο Εδουάρδος Δ΄ βάδισε βόρεια να την καταστείλει, στη συνέχεια πήγε στο Ντόνκαστερ για να συναντήσει τον Μοντάγκιου και τον Νορθάμπερλαντ.Thornley 1920, p. 33.Hicks 1980, p. 74. Ο Γουόρικ και ο Κλάρενς δραπέτευσαν το καλοκαίρι του 1470 στο Καλαί λόγω του ρόλου τους στην εξέγερση, οι φίλοι και οι συγγενείς του Γουόρικ καλούσαν τον λαό σε ανοιχτή εξέγερση.Gillingham 1990, p. 182. Ο νέος κόμης του Νορθάμπερλαντ δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει και ο Εδουάρδος Δ΄ αποφάσισε να τους συναντήσει, οι σύγχρονοι ιστορικοί σημειώνει ότι υποκινήθηκαν από τον Γουόρικ και τον Κλάρενς στο Καλαί. Η Φύλαξη του Ανατολικού Μαρς αφαιρέθηκε από τον Μοντάγκιου και δόθηκε στον Πέρσι στις 24 Ιουνίου 1470, ο βασιλιάς βρισκόταν βόρεια και ο Πέρσι τον ενημέρωσε ότι ο Γουόρικ και ο Κλάρενς είχαν στρατοπεδεύσει στο Ντάρτμουθ.Ross 1974, p. 152. Ο Εδουάρδος Δ΄ πήγε στο Ντόνκαστερ και περίμενε τον Μοντάγκιου να τον ενισχύσει αλλά στις 29 Σεπτεμβρίου 1470 ο Ιωάννης Νέβιλ δήλωσε υποστήριξη στον αδελφό του.Goodman 1990, p. 250 n.28. Η αποστασία του Μοντάγκιου στάθηκε καθοριστική για τη συντριβή του βασιλιά που με λίγους οπαδούς του δραπέτευσε στις 2 Οκτωβρίου στον επίσκοπο του Λιν στη Βουργουνδία.Ross 1981, p. 18.

Επάνοδος Ερρίκου ΣΤ΄

Ο Ερρίκος ΣΤ΄ επανήλθε στον θρόνο από τον Γουόρικ στις 3 Οκτωβρίου μετά την εκδίωξη του Εδουάρδου Δ΄ στην εξορία, ο Μοντάγκιου πήρε πίσω τα εδάφη του Γούστερ που εκτελέστηκε και του λόρδου του Κλίφορντ. Διορίστηκε ξανά στις 22 Οκτωβρίου 1470 Φύλακας των Ανατολικών Μαρς παίρνοντας κανονικά τον επίσημο μισθό του. Ο Ιωάννης Νέβιλ δεν κέρδισε αυτά που περίμενε, όχι μονάχα δεν πήρε την κομητεία του Νορθάμπερλαντ αλλά έχασε επιπλέον εδάφη από τη μαρκησία του που επέστρεψαν στον κόμη του Ντέβον.Hicks 1998, p. 297. Δεν είχε ενεργό ρόλο στη νέα κυβέρνηση και δεν βρέθηκε στο βασιλικό συμβούλιο όταν διορίστηκε Καγκελάριος στο βασιλικό νοικοκυριό.Scattergood 1971, p. 199. Έμεινε διοικητής των βασιλικών δυνάμεων στον βορά, πήρε τη βίλα του Γρουέσλ στις 21 Μαρτίου 1471 αλλά δεν κέρδισε τα υπόλοιπα εδάφη των Πέρσι.Scofield 1923, p. 543.Hardy 1873, p. 701. Η αξιοπιστία του είχε πληγεί σημαντικά από τους οπαδούς του Λάνκαστερ που επέστρεψαν και τον κατηγόρησαν έντονα για την στήριξη του στον Εδουάρδο Δ΄, ο Ιταλός ιστορικός Πολύδωρος Βιργκίλ (1470 - 1555) αναφέρει ότι το Κοινοβούλιο τον κάλεσε να απολογηθεί τον Νοέμβριο του 1470.Ross 1974, p. 58. Ο Μοντάγκιου έπρεπε να πληρώσει χρήματα για να πετύχει τη βασιλική συγχώρεση, μετά από μια μεγάλη ομιλία κατάφερε να τους πείσει ότι υποστήριξε τον Εδουάρδο Δ΄ από φόβο, όχι από πίστη.Scofield 1923, p. 555.

Ο Μοντάγκιου διορίστηκε από τους Λάνκαστερ υπεύθυνος για την άμυνα του βορρά, συγκέντρωσε στρατό την ίδια εποχή που ο Εδουάρδος ήταν έτοιμος να ανακαταλάβει τον θρόνο με τη βοήθεια του δούκα της Βουργουνδίας.Gillingham 1990, p. 18.Scofield 1923, p. 560.Ross 1974, p. 157. Ο Εδουάρδος Δ΄ στρατοπέδευσε στις 14 Μαρτίου 1471 στο Ράβενσπουρ στην ακτή του Γιορκσάιρ με προορισμό την Ανατολική Αγγλία αλλά το θεώρησε ανασφαλές.Ross 1974, pp. 161–63. Ο Μοντάγκιου βρισκόταν στο κάστρο του Πόντεκραφτ όταν περνούσε ο Εδουάρδος, ο στρατός που συγκέντρωσε από τον τοπικό πληθυσμό έφτασε τους 6000 - 7000 άντρες.Horrox 1991, p. 43.Weiss 1972, p. 506.Goodman 1990, p. 75. Ο Μοντάγκιου ήρθε στο Κόβεντρι τον Απρίλιο του 1471 με τον αδελφό του Γουόρικ την εποχή που ο Κλάρενς αποστάτησε και επέστρεψε στον αδελφό του.Pollard 2007, p. 123.Gillingham 1990, p. 193.

Θάνατος σε μάχη

Οι αδελφοί Νέβιλ, ο δούκας του Έξετερ, ο κόμης της Οξφόρδης και ο υποκόμης Μπομόντ πλησίασαν το Λονδίνο με στρατό.Ross 1974, p. 167. Ο Εδουάρδος Δ΄ έφτασε στο Λονδίνο στις 11 Απριλίου και συνάντησε τους αδελφούς Νέβιλ στο χωριό Μπάρνετ λίγα μίλια βόρεια. Ο στρατός του Εδουάρδου ήταν μάλλον μικρότερος γύρω στους 9.000 άντρες αλλά οπωσδήποτε δεν ξεπερνούσε τις 14.000.Horrox 2004a.J. A. Giles 1845, p. 124.Pugh 1972, p. 127.
Η μάχη έγινε σε μεγάλη "αναστάτωση" και οι οι δυο στρατοί πολέμησαν στην ομίχλη.DeVries, France & Rogers 2015, p. 197. Ο Μοντάγκιου έπεισε τον Γουόρικ να πολεμήσει στη μάχη του Μπάρνετ πεζός για να δείξει ότι ρισκάρει τη ζωή του σαν απλός στρατιώτης.Kendall 1957, p. 319. Ο Ιωάννης Νέβιλ είχε στη διοίκηση του το κέντρο του στρατού του αδελφού του και έλεγχε το τμήμα του στρατού του Εδουάρδου που βάδιζε από το Μπάρνετ στο Σαιν Άλμπαν.Haigh 1997, p. 120. Τα Χρονικά του Γουάρκγουορθ καταγράφουν ότι ο στρατός του Γουόρικ είχε 20.000 άντρες, η μάχη ξεκίνησε στις 4 και έληξε στις 10 το πρωί. Οι χρονικογράφοι της εποχής περιγράφουν το μεγάλο θάρρος του Μοντάγκιου στη μάχη : ο Φιλίπ ντε Κομύν τον χαρακτηρίζει "πολύ θαρραλέο ιππότη" και ο Ιωάννης ντε Γουαρίν ότι "έκοβε τα κεφάλια και τα χέρια των εχθρών του σαν ρομαντικός ήρωας".Gillingham 1990, p. 200.Santiuste 2011, p. 120.

Ο κόμης της Οξφόρδης είχε στον έλεγχο του τη δεξιά πτέρυγα των Νέβιλ διέλυσε την αντίπαλη γραμμή των Υορκιστών υπό τον Γουίλιαμ, λόρδο του Χέιστινγκς από την αρχή της μάχης, οι άντρες του καταδίωξαν τους αντιπάλους τους μακριά από το πεδίο. Την περίοδο που ο κόμης της Οξφόρδης απουσίαζε η γραμμή της μάχης μετατοπίστηκε ενενήντα μοίρες με αποτέλεσμα με την επιστροφή του έπεσε στον στρατό του Μοντάγκιου αντί για τον στρατό του Εδουάρδου. Ο κόμης της Οξφόρδης δεν μπόρεσε λόγω της ομίχλης να αναγνωρίσει τη μεγάλη αλλαγή, νόμιζε ότι ο κόμης πήγε στη Γιορκ και λόγω της ομίχλης συσχέτισε τα σύμβολα του Μοντάγκιου με τα σύμβολα του Εδουάρδου με αποτέλεσμα να επιτεθεί σε λάθος στρατό.Kendall 1977, p. 96. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τονίζουν ότι ο κόμης της Οξφόρδης ήταν έμπειρος σε μάχες με την ομίχλη και ήταν πολύ δύσκολο να πέσει σε τέτοιο σφάλμα.Ross 2011, p. 67. Ο Ιωάννης Νέβιλ έπεσε στη μάχη πριν τον αδελφό του, τα Χρονικά του Άρριβαλ σημειώνουν ότι ο Μοντάγκιου σκοτώθηκε μέσα στη μάχη ενώ ο Γουόρικ λίγο αργότερα.Ross 1974, p. 168.J. A. Giles 1845, p. 125.Jacob 1993, p. 568.

Οικογένεια

Με τη σύζυγο του Ισαβέλλα Ινγκάλντσθορπ ο Ιωάννης Νέβιλ απέκτησε:
 Τζωρτζ Νέβιλ, 1ος δούκας του Μπέντφορντ Richardson 2011, pp. 452–54.Hicks 2004. Ο Τζωρτζ απεβίωσε χωρίς απογόνους και το δουκάτο του είχε κατασχεθεί (1478).Hicks 1991a, p. 96. 
 Άννα Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Σερ Γουίλιαμ Στόνορ στο Οξφορντσάιρ. 
 Ελισάβετ Νέβιλ, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Θωμά Σκρόυπι, 6ο βαρόνο του Σκρόυπι που στάθηκε πιστός οπαδός των Υορκιστών σε όλη του τη ζωή. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Σερ Χένρι Γουέντγουορθ του Νέττλεστιντ.Attreed 1983, p. 1021.
 Μαργαρίτα Νέβιλ, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον σερ Ιωάννη Μόρτιμερ (απεβ. πριν τις 12 Νοεμβρίου 1504) γιο του Σερ Ούγου Μόρτιμερ και της Ελεονώρας Κορνουάλ, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Τσαρλς Μπράντον, 1ο δούκα του Σάφοκ και σε τρίτο γάμο τον Ροβέρτο Ντοουνες, ευγενή.Cokayne 1953, p. 458.Anonymous 1878, p. 62.V. C. H. 1924.Gunn 1988, p. 86.
 Λούκι Νέβιλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Σερ Θωμά ΦιτςΓουίλιαμ και σε δεύτερο γάμο τον Σερ Άντονι. 
 Ισαβέλλα Νέβιλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Σερ Θωμά Χάντλστον και σε δεύτερο γάμο τον Σερ Γουίλιαμ Σμιθ στο Στράτφορντσαιρ.Booth 2003, p. 104.Horrox 1991, p. 38.

Πρόγονοι

Παραπομπές 

Πηγές
Anonymous (1878). The Picards or Pychards of Stradewy, now Tretower, castle, and Scethrog, Brecknockshire [&c.]. London: Golding and Lawrence. 
Armstrong, C. A. J. (1960). "Politics and the Battle of St. Albans 1455". Historical Research. 33.
Arnold, C. (1984). "The Commission of the Peace for the West Riding of Yorkshire 1437–1509". In A J. Pollard. Property and Politics: Essays in Later Medieval English History. Gloucester: Palgrave Macmillan. pp. 116–38.
Attreed, L. C. (1983). "An Indenture between Richard Duke of Gloucester and the Scrope Family of Masham and Upsall". Speculum. 58. OCLC 26041360.
Bagley, J. J. (1948). Margaret of Anjou: Queen of England (1st ed.). London: Herbert Jenkins Limited. OCLC 186320570.
Benet, J. (1972). G. L. Harriss, ed. John Benet's Chronicle for the Years 1400 to 1462. Camden. 24 (Fourth ser. ed.). London: Royal Historical Society. OCLC 2363180.
Booth, P. (1997). Landed Society In Cumberland and Westmorland, c.1440-1485- The Politics of The Wars of the Roses (Doctoral thesis). University of Leicester.
Booth, P. (2003). "Men Behaving Badly: The West March towards Scotland and the Percy-Neville Feud". In Clark, L. Authority and Subversion. The Fifteenth Century. III. Woodbridge: Boydell Press. pp. 95–116. 
Burke, B. (1864). The General Armory of England, Scotland, Ireland, and Wales: Comprising a Registry of Armorial Bearings from the Earliest to the Present Time. London: Harrison & sons.
Burley, P.; Elliot, M.; Watson, H. (2013). The Battles of St Albans (repr. ed.). Barnsley: Pen and Sword. ISBN 978-1-84415-569-9.
Carpenter, C. (1997). The Wars of the Roses. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521318747.
Castor, H. (2004). Blood and Roses: The Paston Family in the Fifteenth Century. Chatham: Faber & Faber. ISBN 0571216706.
Clayton, D. (1980). The Involvement Of The Gentry In The Political, Administrative And Judicial Affairs Of The County Palatine Of Chester, 1442–85 (Doctoral thesis). University of Liverpool.
Cokayne, G. E. (1953). White, G. H., ed. The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain, and the United Kingdom Extant, Extinct, or Dormant. 12 (ii). London.
Cron, B. M. (1999). "Margaret of Anjou and the Lancastrian March on London, 1461". The Ricardian. 11. 
Davis, N. (2004). Paston Letters and Papers. II (repr. ed.). Oxford: Early English Texts Society. 
DeVries, K.; France, J.; Rogers, C. J. (2015). Journal of Medieval Military History. Boydell & Brewer. 
J. A. Giles, ed. (1845). The Chronicles of the White Rose of York: A Series of Historical Fragments, Proclamations, Letters, and Other Contemporary Documents Relating to the Reign of King Edward the Fourth (repr. ed.). London: J. Bohn.
Gillingham, J. (1990). The Wars of the Roses: Peace and Conflict in 15th Century England (London ed.). Weidenfeld & Nicolson. 
Goodman, Anthony (1990). The Wars of the Roses: Military Activity and English Society, 1452–97. Taylor & Francis. 
Goodwin, G. (2011). Fatal Colours: Towton, 1461 - England's Most Brutal Battle. London: Orion. 
Griffiths, R. A. (1968). "Local Rivalries and National Politics- The Percies, the Nevilles, and the Duke of Exeter, 1452–55". Speculum. 43: 597.
Griffiths, R. A. (1981). The Reign of Henry VI. Berkeley. 
Gunn, S. J. (1988). Charles Brandon, Duke of Suffolk, c1484-1545. Oxford. p. 86. 
Haigh, P. A. (1996). The Battle of Wakefield, 30 December 1460. Stroud: Sutton. 
Haigh, P. A. (1997). Military Campaigns Of The Wars Of The Roses (repr. ed.). Stroud: Sutton Publishing.
Hardy, T. D. (1873). Syllabus (in English) of the documents relating to England and other kingdoms contained in the collection known as "Rymer's Foedera.". London: Longman's, Green & co.
Harriss, G. L. (2006). Shaping the Nation: England 1360-1461. The New Oxford History of England (paperback ed.). Oxford: Clarendon Press. 
Hicks, M. A. (1980). False, Fleeting, Perjur'd Clarence: George, Duke of Clarence 1449-78 (2nd ed.). Gloucester: Alan sutton. 
Hicks, M. A. (1991a). "What Might Have Been: George Neville, Duke of Bedford 1465–83, His Identity and Significance". Richard III and His Rivals: Magnates and the Rivals in the Wars of the Rose. London.
Hicks, M. A. (1991b). "The 1468 Statute of Livery". Historical Research. 64. 
Hicks, M. A. (1998). Warwick the Kingmaker. Padstowe. ISBN 0631235930.
Hicks, M. A. (2000). "Bastard Feudalism, Overmighty Subjects and Idols of the Multitude during the Wars of the Roses". History. 85. 
Hicks, M. A. (2004). "Henry Holland". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. 
Hicks, M. A. (2010). The Wars of the Roses. Yale. ISBN 9780300114232.
Hicks, M. A. (2011). Anne Neville: Queen to Richard III. England's Forgotten Queens. London: History Press. ISBN 978-0-7524-6887-7.
Hinds, A. B. (1912). Calendar of State Papers and Manuscripts in the Archives and Collections of Milan 1385-1618. London: H.M.S.O.
Hipshon, D. (2011). Richard III and the Death of Chivalry. Stroud: History Press.
Horrox, R. (1991). Richard III: A Study of Service. Cambridge: Cambridge University Press. 
Horrox, R. (2004a). "Edward IV (1442–1483), king of England and lord of Ireland". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. 
Horrox, R. (2004b). "Neville, John, Marquess Montagu (c.1431–1471)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. 
Jacob, E. F. (1993). The Fifteenth Century, 1399–1485. Oxford University Press.
Kendall, P. M. (1957). Warwick the Kingmaker (repr. ed.). Aylesbury: Allen & Unwin.
Kendall, P. M. (1977). Richard III (repr. ed.). Aylesbury: Allen & Unwin.
Lander, J. R. (1976). "The Crown and the Aristocracy in England, 1450–1509". Albion: A Quarterly Journal Concerned with British Studies. 8. 
Lander, J. R. (1981). Government and Community: England, 1450-1509. Cambridge, MA.: Harvard University Press. 
Marcombe, D. (2012). "Politics and Patrimony during the Wars of the Roses: The Probable Sheriff's Seal of Sir John Neville of Liversedge". Yorkshire Archaeological Journal. 84. 
N. C. H. C. (1893). History of Northumberland. I. Newcastle-upon-Tyne: Northumberland County History Committee.
N. C. H. C. (1896). History of Northumberland. III. Newcastle-upon-Tyne: Northumberland County History Committee.
Neillands, R. (1992). The Wars of the Roses. London: Cassell. 
Nicolas, H. (1837). Proceedings and Ordinances of the Privy Council. VII. London.
Pollard, A. J. (1990). North-Eastern England During the Wars of the Roses: Lay Society, War, and Politics 1450–1500. Oxford. 
Pollard, A. J. (2004). "Neville, Richard, fifth earl of Salisbury (1400–1460)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. 
Pollard, A. J. (2007). Warwick the Kingmaker: Politics, Power and Fame. London.
Pugh, T. B. (1972). "Magnates, Knights and Gentry". In Chrimes, S. B.; Ross, C. D.; Griffiths, R. A. Fifteenth-century England, 1399–1509: Studies in Politics and Society. pp. 86–128.
R. C. H. M. (1900). Report on the Manuscripts of the Corporation of Beverley. Royal Commission on Historical Manuscripts. London: H.M. Stationery Office.
Richardson, D. (2011). Everingham,, K. G., ed. Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. I (2nd ed.). Salt Lake City. pp. 452–4.
Rose, S. (2011). "A Twelfth Century Honour in a Fifteenth Century World: The honour of Pontefract". In L. Clark. The Fifteenth Century: English and Continental Perspectives. The Fifteenth Century. IX. Woodbridge: Boydell and Brewer.
Roskell, J. S. (1956). "Sir James Strangeways of West Harlsey and Whorlton". Yorkshire Archaeological Journal. 39. OCLC 827767417.
Ross, C. D. (1974). Edward IV. English Monarchs Series. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-02781-7.
Ross, C. D. (1981). Richard III. Yale English Monarchs (1st ed.). London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-22974-5.
Ross, C. D. (1986). The Wars of the Roses: A Concise History (repr. ed.). Singapore: Thames and Hudson. ISBN 978-0-500-27407-1.
Ross, J. (2011). The Foremost Man of the Kingdom: John de Vere, Thirteenth Earl of Oxford (1442-1513). Woodbridge: Boydell & Brewer Ltd. ISBN 978-1-78327-005-7.
Sadler, J. (2011). Towton: The Battle of Palmsunday Field 1461. Barnsley: Pen & Sword Military. ISBN 978-1-84415-965-9.
Sadler, J. (2006). Border Fury: England and Scotland at War 1296-1568. Harlow: Routledge. ISBN 978-1-317-86527-8.
Santiuste, D. (2011). Edward IV and the Wars of the Roses. Barnsley: Pen & Sword Military. ISBN 978-1-84884-549-7.
Scattergood, V. J. (1971). Politics and Poetry in the Fifteenth Century, 1399-1485. History and Literature (1st ed.). London: Blanford Press.
Scofield, C. L. (1923). The Life and Reign of Edward the Fourth: King of England and France and Lord of Ireland. I (1st ed.). London: Longmans, Green.
Selden Society (1933). Select Cases in the Exchequer chamber 1377–1461. London: Selden Society.
Simons, E. N. (1966). The Reign of Edward IV. London: Barnes & Noble.
Somerville, R. (1953). History of the Duchy of Lancaster: 1265-1603. I (1st ed.). London: Chancellor and Council of the Duchy of Lancaster.
St. John Hope, W. H. (1901). The Stall Plates of the Knights of the Order of the Garter, 1348-1485. London: A. Constable and Company, Limited.
Storey, R. L. (1966). The End of the House of Lancaster. Stroud.
Storey, R. L. (1972). "The North of England". In Chrimes, S. B.; Ross, C. D.; Griffiths, R. A. Fifteenth-century England, 1399–1509: Studies in Politics and Society. pp. 86–128. 
Summerson, H. (1996). "Carlisle and the English West March in the Later Middle Ages". In A. J. Pollard. The North of England in the Age of Richard III. Stroud: Alan Sutton. 
Tuck, J. A. (1985). "War and Society in the Medieval North". Northern History. 21.
Thornley, I. D. (1920). England Under the Yorkists 1460–1485 (1st ed.). London: Longmans.
V. C. H. (1924). "Parishes: Martley with Hillhampton". www.britishhistoryonline.ac.uk. A History of the County of Worcester: Vol. IV. Victoria County History. pp. 289–297.
Wagner, J. A. (2001). Encyclopedia of the Wars of the Roses. 
Watts, J. (2004). "Richard of York, third duke of York (1411–1460)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. 
Wedgwood, J. C. (1936). History of Parliament...: 1439-1509. London: H.M. Stationery Office.
Wilcock, R. (2004). "Local Disorder in the Honour of Knaresborough, c. 1438–1461 and The National Context". Northern History. 41.
Weiss, M. (1972). "A Power in the North? The Percies in the Fifteenth Century". Historical Journal. 19. 
Wolffe, B. P. (1981). Henry VI. London.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ιωάννης Νέβιλ, κόμης του Νορθάμπερλαντ
Ιωάννης Νέβιλ, 1ος μαρκήσειος του Μόνταγκιου

Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ