Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ

Ο Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ (1364 - 21 Οκτωβρίου 1425), 1ος Κόμης του Γουέστμορλαντ και 4ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι, μέλος του Οίκου των Νέβιλ ήταν γιος του Ιωάννης Νέβιλ, 3ου βαρόνου των Νέβιλ του Ρέμπι και της Ματθίλδης Πέρσι (απεβ. πριν τις 18 Φεβρουαρίου 1379).http://www.thepeerage.com/p1450.htm#i14497

Καταγωγή

Η μητέρα του ήταν κόρη του Χένρι Πέρσι, 2ου βαρόνου του Πέρσι και της Ιντόιν Κλίφορντ κόρης του Ρόμπερτ Κλίφορντ, 1ου βαρόνου του Κλίφορντ.Encyclopædia Britannica, 11th Ed. Vol XXVIII. Cambridge: Cambridge University Press, 1910. 553. Ο Ραλφ Νέβιλ είχε έναν μικρότερο αδελφό και πέντε αδελφές :Cokayne 1936, p. 503; Richardson III 2011, pp. 244–6.
Θωμάς Νέβιλ, 5ος βαρόνος του Φορνιβαλ, παντρεύτηκε την Ιωάννα Φορνιβαλ και η κόρη του Ματθίλδη Νέβιλ, 6η βαρόνη του Φορνιβαλ παντρεύτηκε τον Τζων Τάλμποτ, 7ο βαρόνο του Τάλμποτ.
Λαίδη Αλίκη Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Γουίλιαμ Ντεινκούρ, 3ο λόρδο του Ντεινκούρ 
Λαίδη Ματθίλδη Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Σερ Γουίλλιαμ λε Σκρόυπιhttp://www.thepeerage.com/p1450.htm#i14498
Λαίδη Ιντουάν Νέβιλ
Λαίδη Ελεονώρα Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Ραλφ ντε Λάμλεϊ, 1ο βαρόνο του Λάμλεϊ
Λαίδη Ελισάβετ Νέβιλ, μοναχή

Ο πατέρας του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο πριν τις 9 Οκτωβρίου 1381 την Ελισάβετ Λάτιμερ (απεβ. στις 5 Νοεμβρίου 1395), κόρη του Γουίλιαμ Λάτιμερ, 4ου βαρόνου του Λάτιμερ με την οποία απέκτησε :Cokayne 1936, p. 503; Richardson III 2011, pp. 242–6.

Ιωάννης Νέβιλ, 6ος βαρόνος του Λάτιμερ (1382 - 10 Δεκεμβρίου 1340), παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Ματθίλδη Κλίφορντ (απεβ. στις 26 Αυγούστου 1446) κόρη του Θωμά Κλίφορντ, 6ου βαρόνου του Κλίφορντ με την οποία χώρισε την περίοδο 1413 - 1417 χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Η Ματθίλδη παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ριχάρδο του Κέιμπριτζ που αποκεφαλίστηκε στις 5 Αυγούστου 1415 λόγω της συμμετοχής του στη Συνωμοσία του Σαουθάμπτον.Richardson IV 2011, pp. 400–1.
Λαίδη Ελισάβετ Νέβιλ

Κόμης του Γουέστμορλαντ

Ο Ραλφ Νέβιλ υπηρέτησε στη Βρετάνη τον Θωμά του Γούντστοκ θείο του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας που τον έστεψε ιππότη τον Ιούλιο του 1380 στο Σαιν Ομέρ. Ο Ραλφ και ο ξάδελφος του Χότσπερ Πέρσι προέδρευσαν την 1 Δεκεμβρίου 1383 σε διαμάχη ανάμεσα σε έναν Άγγλο και έναν Σκωτσέζο, κατόπιν τον έστειλαν στη Σκωτία μαζί με τον πατέρα του για να πάρει τα 24.000 μάρκα από την απελευθέρωση του Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας. Διορίστηκε κυβερνήτης του Καρλάιλ στις 26 Οκτωβρίου 1385 μαζί με τον Σερ Θωμά Κλίφορντ και στις 27 Μαρτίου 1386 διορίστηκε πάλι μαζί με τον Κλίφορντ Φύλακας των Δυτικών Μαρς.Cokayne 1959, p. 544; Tait 1894, p. 275; Richardson I 2011, p. 506.

Ο Ιωάννης Νέβιλ απεβίωσε στις 17 Οκτωβρίου 1388 και ο γιος του κληρονόμησε τους τίτλους του σε ηλικία 24 ετών ενώ κλήθηκε στο Κοινοβούλιο από τις 6 Δεκεμβρίου 1389 μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 1396. Διορίστηκε στις 25 Οκτωβρίου 1388 να υπηρετήσει στις οχυρώσεις στα Σκωτσέζικα σύνορα ενώ στις 24 Μαΐου 1389 διορίστηκε ισόβια φύλακας των βασιλικών δασών βόρεια του Τρεντ, τη διετία 1393 - 1394 συμμετείχε σε διαπραγματεύσεις με τη Σκωτία.Cokayne 1959, p. 545; Tait 1894, p. 275; Richardson III 2011, p. 246. Ο Ραλφ Νέβιλ υποστήριξε τον βασιλιά όταν συγκρούστηκε με τον θείο του Θωμά του Γούνστοκ (1397) και σαν ανταμοιβή πήρε στις 29 Σεπτεμβρίου την κομητεία του Γουέστμορλαντ. Η πίστη του στον Ριχάρδο Β΄ δοκιμάστηκε ξανά, η πρώτη του σύζυγος Μαργαρίτα Στάφορντ απεβίωσε στις 9 Ιουνίου 1396 και προχώρησε σε δεύτερο γάμο πριν τις 16 Σεπτεμβρίου 1396 με την Ιωάννα Μπωφόρ κόρη του Ιωάννη της Γάνδης και πρώτη ξαδέλφη του βασιλιά. Ο Ριχάρδος Β΄ έστειλε εξορία στις 16 Σεπτεμβρίου 1398 τον μεγαλύτερο γιο του Ιωάννη της Γάνδης και διεκδικητή του θρόνου Ερρίκο του Μπόλινμπροκ και έκανε κατάσχεση των εδαφών του, μετά τον θάνατο του θείου του Ιωάννη της Γάνδης στις 3 Φεβρουαρίου 1399 ο Γουέστμορλαντ υποστήριξε τον κουνιάδο του.

Σύγκρουση με τους Πέρσι

μικρογραφία|150px|Ο θυρεός του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ.

Ο Μπόλινμπροκ στρατοπέδευσε με μια μικρή στρατιωτική δύναμη στο Ράβενσπουρ τον Ιούλιο του 1399. Ο Γουέστμορλαντ και ο Χένρι Πέρσι, 1ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ δέχτηκαν την παραίτηση του Ριχάρδου Β΄ και πήγαν στον Πύργο του Λονδίνου για να μεταφέρουν το σκήπτρο στον Ερρίκο του Μπόλινμπροκ που στέφτηκε στις 13 Οκτωβρίου 1399 ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας.Cokayne 1959, pp. 545–6; Tait 1894, p. 276; Richardson III 2011, p. 246; Tuck 2009. Ο νέος βασιλιάς για να ανταμείψει τον Ραλφ για τις υπηρεσίες του τον διόρισε στις 30 Σεπτεμβρίου 1399 ισόβια κόμη του Μαρς και του έδωσε στις 20 Οκτωβρίου την τιμή του Ρίτσμοντ χωρίς τον τίτλο του κόμη και πολλούς άλλους τίτλους.Cokayne 1959, p. 546; Tait 1894, p. 276; Tuck 2009. Ο Γουέστμορλαντ διορίστηκε πριν τις 4 Δεκεμβρίου στο βασιλικό συμβούλιο, τον Μάρτιο του 1401 ήταν ένας από τους πρεσβευτές για τον γάμο ανάμεσα στην κόρη του Εδουάρδου Δ΄ Λευκή της Καστίλης και τον Λουδοβίκο Γ΄ του Παλατινάτου. Έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας, η θέση είχε μείνει κενή με τον θάνατο του Εδμόνδου του Λάνγκλεϊ.

Ο Τουκ αναφέρει ότι ο Γουέστμορλαντ είχε ελάχιστες εξουσίες στα Σκωτσέζικα σύνορα, οι περισσότερες ήταν στα χέρια των Πέρσι και αυτό τον έφερε γρήγορα σε σύγκρουση μαζί τους. Οι Πέρσι εξεγέρθηκαν εναντίον του βασιλιά (1403) αλλά συνετρίβησαν στις 21 Ιουλίου 1403 στη μάχη του Σρούσμπερυ, ο Χότσπερ γιος του κόμη του Νορθάμπερλαντ αρχηγού του Οίκου του Πέρσι έπεσε στη μάχη και ο αδελφός του Θωμάς Πέρσι, 1ος κόμης του Γούστερ αποκεφαλίστηκε σε δυο μέρες. Ο Ερρίκος Δ΄ έδωσε εντολή στον Γουέστμορλαντ να στείλει στρατό εναντίον του Νορθάμπερλαντ και τον έστειλε πίσω στο κάστρο του Γουάρκγουορθ. Ο βασιλιάς σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του παραχώρησε τη Φύλαξη των Δυτικών Μαρς που κατείχε ο Νορθάμπερλαντ από το 1399 ενώ Φύλακας των Ανατολικών Μαρς έγινε ο 14χρονος πρίγκιπας Ιωάννης του Λάνκαστερ.

Η εξέγερση του 1405

Σε δυο χρόνια ο Νορθάμπερλαντ μαζί με τον λόρδο Μπάρντολφ εξεγέρθηκαν ξανά εναντίον του βασιλιά, το σχέδιο του ήταν να παγιδεύσει τον Γουέστμορλαντ τον Μάιο του 1405 με 400 άνδρες με αιφνίδια επίθεση στο κάστρο του Ουίτον-λε-Γουίρ που έμενε, η απόπειρα απέτυχε επειδή ο κόμης δραπέτευσε. Ο Ραλφ νίκησε έναν στρατό των Πέρσι στο Τοφλιφ και κατόπιν πήγε στη Γιορκ και ενώθηκε με τον στρατό του γιου του βασιλιά Ιωάννη του Λάνκαστερ έτοιμοι να αντιμετωπίσουν στο Σίπτον Μουρ έναν στρατό 8000 ανδρών υπό την ηγεσία του αρχιεπισκόπου Ριχάρδου Σκρόυπι, του Θωμά του Μάουμπράι, 4ου κόμη του Νόρφολκ και του ανιψιού του Σκρόυπι Σερ Γουίλλιαμ Πλάμπτον. Οι δυνάμεις του Σκρόυπι ήταν πολύ μεγαλύτερες γι'αυτό ο Γουέστμορλαντ κατέφυγε σε τέχνασμα, προσποιήθηκε ότι παραδίδεται και άρχισε να διαπραγματεύεται την ασφάλεια του. Ο στρατός του Σκρόυπι διαλύθηκε στις 29 Μαΐου, ο Σκρόυπι, ο Μάουμπράι και ο Πλάμπτον συνελήφθησαν, καταδικάστηκαν για εσχάτη προδοσία και αποκεφαλίστηκαν στις 8 Ιουνίου 1405 έξω από τα τείχη της Υόρκης. Ο Γουέστμορλαντ παρέδωσε τον Σκρόυπι και τους συμμάχους του στον βασιλιά αλλά δεν συμμετείχε στη δίκη και στην εκτέλεση τους αφού πήγε βόρεια να καταλάβει τα κάστρα του Νορθάμπερλαντ. Ο Νορθάμπερλαντ μετά την αποτυχία της εξέγερσης δραπέτευσε στη Σκωτία, η περιουσία του κατασχέθηκε και ο Ραλφ Νέβιλ πήρε τον Ιούνιο 1405 μεγάλη ανταμοιβή από τον βασιλιά για τις υπηρεσίες του όπως τα πρώην εδάφη των Πέρσι στο Νορθάμπερλαντ και στο Κάμπερλαντ.Cokayne 1959, p. 546; Tait 1894, p. 277; Tuck 2009.

Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Δ΄ ο Γουέστμορλαντ ασχολήθηκε περισσότερο με την υπεράσπιση των βορείων συνόρων από τους Σκωτσέζους, σαν Φύλακας των Δυτικών Μαρς, απέκρουσε επιτυχώς μια επίθεση των Σκωτσέζων στη μάχη του Γιάβερινγκ. Ο Ραλφ δεν συμμετείχε στην εκστρατεία του Ερρίκου Ε΄ στη Γαλλία, ο Τουτ σημειώνει ότι οι σχέσεις του με το στέμμα πέρασαν κρίση λόγω της συμμετοχής του γαμπρού του Σερ Γκρέυ του Χίτον στην εξέγερση του Σαουθάμπτον.Tuck 2009. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Ε΄ ο Γουέστμορλαντ έγινε μέλος του βασιλικού συμβουλίου και κηδεμόνας του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας.Tait 1894, p. 278.
Ο Γουέστμορλαντ σύμφωνα με τον Τάιτ ήταν "σημαντικός κτίστης", οικοδόμησε το κάστρο του Χάτον τόσο επιβλητικό που ο Λίλαντ γράφει "δεν υπάρχει κανένα άλλο κτίριο σε ολόκληρο τον βορά με τέτοια μεγαλοπρέπεια". Οικοδόμησε τις πύλες στο κάστρο του Ρέμπι και τον αντίστοιχο πύργο όπως επίσης τον "ψηλό και ισχυρό πύργο" στην ενοριακή εκκλησία του Ρίτσμοντ. Ο Ραλφ πήρε άδεια την 1 Νοεμβρίου 1410 να ιδρύσει ενα Κολέγιο με έναν πρύτανη, έξι κληρικούς στο Στραίντροπ που μετά την ολοκλήρωση του το άφησε κληροδότημα στη διαθήκη του, ίδρυσε και το κάστρο του Πένριθ στο Κάμπερλαντ.Perriam, D.R., 'William Strickland's Tower in Penrith: Penrith Castle or Hutton Hall?' The English Heritage Historical Review, vol.3 no.1 (1 June 2008), p.41

Οικογένεια


Ο Ραλφ Νέβιλ νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μαργαρίτα Στάφορντ, τη μεγαλύτερη κόρη του Ούγου Στάφορντ, 2ου κόμη του Στάφορντ και της Φιλίππης Μπωσάμπ, της κόρης του Θωμά Μπωσάμπ, 11ου κόμη του Γουόρικ και της Αικατερίνης Μόρτιμερ (της κόρης του Ρότζερ Μόρτιμερ 1ου κόμη του Μαρς). Μαζί της απέκτησε:Cokayne 1959, p. 547; Richardson III 2011, p. 246; Richardson IV 2011, p. 74.

Ιωάννης Νέβιλ (1387 - πριν τις 20 Μαΐου 1420), παντρεύτηκε την Ελισάβετ Χόλλαντ, 5η κόρη του Θωμά Χόλλαντ, 2ου κόμη του Κεντ και της Αλίκης Φιτς Άλαν. Απέκτησε τρεις γιους τον Ραλφ Νέβιλ, 2ο κόμη του Γουέστμορλαντ, τον Ιωάννης Νέβιλ βαρόνο του Νέβιλ και τον Σερ Θωμά Νέβιλ (1439 - 1459) και μια κόρη τη Μαργαρίτα Νέβιλ (1408 - 1434).Richardson III 2011, p. 249.
 Σερ Ραλφ Νέβιλ (απεβ. στις 25 Φεβρουαρίου 1458), παντρεύτηκε πριν το 1411 τη θετή αδελφή του Μαρία Φέρρερς, κόρη του Ροβέρτου Φέρρερς, 2ου βαρόνου του Φέρρερς και της Ιωάννας Μπωφόρ.Richardson II 2011, p. 244; Richardson IV 2011, p. 313.
 Ματθίλδη Νέβιλ (απεβ. το 1438) παντρεύτηκε τον Πέτρο Μολέι, 5ο βαρόνο του Μολέι.
 Αλίκη Νέβιλ, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Σερ Θωμά Γκρέυ που αποκεφαλίστηκε για τη συμμετοχή του στην εξέγερση του Σαουθάμπτον και σε δεύτερο γάμο τον Σερ Γιλβέρτο Λάνκαστερ.Richardson II 2011, p. 257.
 Φιλίππη Νέβιλ, παντρεύτηκε πριν τις 20 Ιουλίου 1399 τον Θωμά Ντάκρε, 6ο βαρόνο του Ντάκρε (απεβ. στις 5 Ιανουαρίου 1458).Cokayne 1916, p. 18; Richardson II 2011, p. 16.
 Ελισάβετ Νέβιλ, μοναχή
 Άννα Νέβιλ (απεβ. γύρω στο 1384), παντρεύτηκε πριν τις 3 Φεβρουαρίου 1413 τον Σερ Γιλβέρτο Ούμφραβιλ, γιο του Σερ Θωμά Ούμφραβιλ και της Αγνής Γκρέυ, κόρης του Σερ Θωμά Γκρέυ του Χίτον, σκοτώθηκε στις 22 Μαρτίου 1421 στη μάχη του Μπωζέ.Richardson III 2011, pp. 118–19.
 Μαργαρίτα Νέβιλ (απεβ. το 1463), παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο πριν τις 31 Δεκεμβρίου 1413 τον Ριχάρδο Σκρόυπι, 3ο βαρόνο του Σκρόυπι και σε δεύτερο γάμο τον Γουίλιαμ Κρεσσένερ.Richardson IV 2011, p. 198.

Ο Ραλφ Νέβιλ νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο πριν τις 29 Νοεμβρίου 1396 στον Πύργο των Μπωφόρ στο Μαιν ε Λουάρ του Ανζού την Ιωάννα Μπωφόρ, χήρα του Ροβέρτου Φερρέρ, 2ου βαρόνου του Φερρέρ.Richardson IV 2011, p. 313; Weir 1999, p. 108. Η Ιωάννα Μπωφόρ ήταν μοναδική κόρη του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ. Μαζί της απέκτησε :Richardson III 2011, p. 246.

 Ιωάννα Νέβιλ (1398 - 1453), μοναχή.
 Ελεονώρα Νέβιλ (1398–1472), παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ριχάρδο Ντεσπένσερ και σε δεύτερο γάμο τον Χένρι Πέρσι, 2ο κόμη του Νορθάμπερλαντ.
 Αικατερίνη Νέβιλ (1399 - 1483) παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο στις 12 Ιανουαρίου 1411 τον Τζων Μάουμπράι, 2ο δούκα του Νόρφολκ σε δεύτερο γάμο τον Σερ Θωμά Στρανγκους, σε τρίτο γάμο τον Τζων Μπόμοντ, 1ο υποκόμη του Μπόμοντ και σε τέταρτο γάμο τον Σερ Τζων Γούντβιλ (απεβ. στις 12 Αυγούστου 1469).
 Ριχάρδος Νέβιλ, 5ος κόμης του Σόλσμπερι.
 Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ.
 Ισαβέλλα Νέβιλ, παντρεύτηκε τον Γεώργιο της Υόρκης 1ο δούκα του Κλάρενς.
 Άννα Νέβιλ, παντρεύτηκε πρώτα τον Ριχάρδο Γ΄ της Αγγλίας και μετά τον Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ των Λάνκαστερ.
 Ερρίκος Νέβιλ.
 Θωμάς Νέβιλ.
 Κάθμπερτ Νέβιλ.
 Ροβέρτος Νέβιλ (1404 - 1457), επίσκοπος του Σόλσμπερι και του Ντάραμ.
 Γουλιέλμος Νέβιλ, 1ος κόμης του Κεντ (1405 - 1463).
 Γεώργιος Νέβιλ, 1ος βαρόνος του Λάτιμερ (1407 - 1469).
 Άννα Νέβιλ, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ο δούκα του Μπάκινγκχαμ και σε δεύτερο γάμο τον Γουόλτερ Μπλουντ, 1ο βαρόνο του Μουντόι.
 Χάμφρεϊ Στάφορντ κόμης του Στάφορντ. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Μπωφόρ.
 Ερρίκος Στάφορντ 2ος δούκας του Μπάκιγχαμ, νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Γούντβιλ.
 Ιωάννης Νέβιλ.
 Εδουάρδος Νέβιλ, 3ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1414 - 1476).
 Σεσίλ Νέβιλ παντρεύτηκε τον Ριχάρδο 3ο δούκα της Υόρκης.
 Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας.
 Γεώργιος της Υόρκης 1ος δούκας του Κλάρενς, νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Νέβιλ.
 Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας, παντρεύτηκε την Άννα Νέβιλ, μικρανιψιά της Άννας Νέβιλ.

Το τέλος

Ο Γουέστμορλαντ απεβίωσε στις 21 Οκτωβρίου 1425 και τάφηκε στη χορωδία της Κολεγιακής εκκλησίας της Αγίας Μαρίας στο Σταίντροπ, ο εκπληκτικός αλαβάστρινος τάφος με τις μορφές του Ραλφ και των δυο συζύγων του θεωρείται το εντυπωσιακότερο μνημείο στη βόρεια Αγγλία. Καμιά από τις δυο συζύγους του δεν τάφηκε μαζί του, η πρώτη σύζυγος του Μαργαρίτα Στάφορντ τάφηκε στο Ντάραμ, η δεύτερη σύζυγος του Ιωάννα Μπωφόρ τάφηκε μαζί με τη μητέρα της κάτω από έναν σκαλιστό θόλο στο ιερό του Καθεδρικού ναού του Λίνκολν.Cokayne 1959, p. 547; Richardson III 2011, pp. 246–7; Weir 1999, p. 109.
Ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Σερ Ιωάννης Νέβιλ απεβίωσε πριν από τον ίδιο, τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Ραλφ Νέβιλ, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ.Cokayne 1959, p. 549.

Τέχνη

Ο Ραλφ Νέβιλ απεικονίζεται από τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στα έργα "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Α΄", "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Β΄" και "Ερρίκος Ε΄".
Στην πρώτη σκηνή του "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Α΄" ο Γουέστμορλαντ παρουσιάζεται σύμμαχος του Ερρίκου Δ΄ εναντίον των Πέρσι και στο τέλος του μέρους εμφανίζεται στα βόρεια της Αγγλίας μετά τη μάχη του Σρούσμπερυ σαν εκπρόσωπος του βασιλιά να καταδιώκει τον Νορθάμπερλαντ.Tuck 2008. Στην "Πράξη Δ΄" του "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Β΄" εμφανίζεται ο πρωταγωνιστής της αναίμακτης καταστολής της εξέγερσης των Πέρσι (1405) με τον αρχιεπίσκοπο Σκρόυπι, οι επαναστάτες βρέθηκαν στις 29 Μαΐου 1405 στο Σίπτον Μουρ.

Ο Γουέστμορλαντ ωστόσο στο Κοινοβούλιο που συνεκλήθη στο Λέστερ στις 30 Απριλίου 1414 αντιτάχθηκε στον αρχιεπίσκοπο Σιτσέλ που ήταν φανατικός οπαδός ενός νέου πολέμου με τη Γαλλία. Οι συγγραφείς Χολλ και Ράφαελ Χολινσεντ (1529 - 1580) δίνουν τις πρώτες πληροφορίες γι'αυτό που τις χρησιμοποίησε ο Σαίξπηρ στο έργο του σε μια εποχή που μόλις είχε διοριστεί αρχιεπίσκοπος ο Σιτσέλ αφού ο προηγούμενος αρχιεπίσκοπος Αρουντέλ απεβίωσε στις 14 Φεβρουαρίου 1414.Nicoll 1927, pp. 71–4. Οι Κοινοβουλευτικοί πάπυροι δεν καταγράφουν την παρουσία του Σιτσέλ και σύμφωνα με το Τάιτ υπάρχει αμφισβήτηση για το εάν συζητήθηκε το θέμα του πολέμου με τη Γαλλία. Ο ιστορικός Τζον Μέιτζορ με τη σειρά του σημειώνει ότι μίλησε με επιχειρήματα ότι προτιμάει έναν πόλεμο με τη Σκωτία από ότι με τη Γαλλία αλλά και η δική του πληροφορία αμφισβητείται επειδή γεννήθηκε μισό αιώνα μετά το Κοινοβούλιο του 1414.

Το "Φιρστ Φόλιο" του Σαίξπηρ δίνει τις παρακάτω γραμμές για την παρουσία του Γουέστμορλαντ στη μάχη του Αζινκούρ

"Αυτοί που είμαστε εδώ
Αλλά μια δεκάδα χιλιάδες άνδρες στην Αγγλία
Δεν λειτουργούν σήμερα"

Ο Ραλφ Νέβιλ δεν συμμετείχε στην εκστρατεία του Ερρίκου Ε΄ στη Γαλλία (1415). Διορίστηκε στις 17 Απριλίου 1415 στο Συμβούλιο της αντιβασιλείας μαζί με τον αδελφό του βασιλιά Ιωάννη του Λάνκαστερ με προτεραιότητα την προστασία των συνόρων με τη Σκωτία.Cokayne 1959, p. 546; Tuck 2008. Στο πρώτο τέταρτο το κείμενο του έργου είναι αφιερωμένο στον κόμη του Γουόρικ. Οι συγγραφείς Μπρέντα Τζέιμς και Ουίλιαμ Ρουμπινστν (γεν. 1946) σημειώνουν ότι ο τετρασέγγονος του Νέβιλ Σερ Χένρι Νέβιλ έγραψε τα έργα του Σαίξπηρ.

Πρόγονοι

Παραπομπές 

Πηγές
Cokayne, George Edward (1916). The Complete Peerage, edited by Vicary Gibbs. IV. London: St. Catherine Press.
Cokayne, George Edward (1936). The Complete Peerage, edited by H.A Doubleday and Lord Howard de Walden. IX. London: St. Catherine Press.
Cokayne, George Edward (1959). The Complete Peerage, edited by Geoffrey H. White. XII (Part II). London: St. Catherine Press.
Mosley, Charles, ed. (1999). Burke's Peerage and Baronetage. I (106th ed.). Crans, Switzerland: Genealogical Books Ltd.
Nicoll, Allardyce & Josephine Nicoll, eds. (1927). Holinshed's Chronicle as used in Shakespeare's Plays. London: Dent.
Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G., ed. Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. I (2nd ed.). Salt Lake City. 
Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G., ed. Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. II (2nd ed.). Salt Lake City. 
Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G., ed. Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. III (2nd ed.). Salt Lake City. 
Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G., ed. Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. IV (2nd ed.). Salt Lake City. 
Tait, James (1894). "Neville, Ralph (1364–1425)". In Lee, Sidney. Dictionary of National Biography. 40. London: Smith, Elder & Co. pp. 275–80.
Tuck, Anthony (January 2008) [2004]. "Neville, Ralph, first earl of Westmorland (c.1364–1425)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. 
Tuck, Anthony (2009) [2004]. "Richard II (1367–1400)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. 
Weir, Alison (1999). Britain's Royal Family: A Complete Genealogy. London: The Bodley Head.
Lundy, Darryl (27 January 2013). "Ralph de Neville, 1st Earl of Westmorland". thePeerage.com. p. 10164 §101634. 
Harriss, Gerald (2006). Shaping the Nation: England 1360–1461. Oxford University Press.
Neville, Cynthia J. (1998). Violence, Custom and the Law. Edinburgh University Press.
Swallow, Henry J. (1885). De Nova Villa: or, The House of Nevill in Sunshine and Shade. Newcastle upon Tyne:: Andrew Reid.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Οίκος των Νέβιλ

Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Κατηγορία:Κόμητες του Γουέστμορλαντ