Αλφόνσος Ιορδάνης

Ο Αλφόνσος-Ιορδάνης, γαλλ. Alphonse Jourdain (1103 - 1148) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης τού Ρουέργκ (1109-48)· κόμης της Τουλούζης, μάργραβος της Προβηγκίας & δούκας τού Ναρμπόν (1112-48) και κόμης της Τρίπολης (1105-09).

Βιογραφία

Ο Αλφόνσος-Ιορδάνης ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ραϋμόνδου Δ΄, κόμη της Τουλούζης, μαργράβου της Προβηγκίας & δούκα τού Ναρμπόν, ιδρυτή της κομητείας της Τρίπολης στην Εγγύς Ανατολή και της Ελβίρας των Χιμένεθ, νόθης κόρης τού Αλφόνσου ΣΤ΄ της Λεόν & Καστίλης.Graham-Leigh 2005, Πιν. 5 Γεννήθηκε στο κάστρο Μον Πελερίν στην Τρίπολη, καθώς ο πατέρας του ήταν στην Α΄ Σταυροφορία. Όταν βαπτίστηκε στον ποταμό Ιορδάνη, τού δόθηκε το όνομα Ιορδάνης.Barton & Fletcher 2000, σ. 164 Το 1105 απεβίωσε ο Ραϋμόνδος Δ΄ αφήνοντας τον Αλφόνσο-Ιορδάνη δύο ετών. Τέθηκε υπό την επιτροπεία τού συγγενούς του Γουλιέλμου Β΄ Ιορδάνη κόμη της Σερντάνυα. Το 1108 μετέβη στην Ευρώπη, όπου ο μεγαλύτερος, ετεροθαλής αδελφός του Βερτράνδος κόμης της Τουλούζης τού έδωσε την κομητεία τού Ρουέργκ. Το 1112 απεβίωσε ο Βερτράνδος και τον διαδέχθηκαν ο γιος του Πονς στην Τρίπολη και ο Αλφόνσος-Ιορδάνης στην Τουλούζη και την Προβηγκία. Το 1114 ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας διεκδίκησε την Τουλούζη στο όνομα της συζύγου του Φιλίππης, κόρης τού Γουλιέλμου Δ΄ κόμη της Τουλούζης (μεγαλύτερου αδελφού τού Ραϋμόνδου Δ΄). Εισέβαλε στη χώρα και την κατέκτησε. Το 1119 ο Αλφόνσος-Ιορδάνης ανέκτησε ένα μέρος της, τον πλήρη έλεγχό της τον απέκτησε το 1123. Τους μοναχούς τού Σαιν-Ζιλ, που βοήθησαν τους εχθρούς του, τους έδιωξε με αποτέλεσμα να τον αφορίσει ο Πάπας Κάλλιστος Β΄.Selwood 1999, σ. 32

Τα επόμενα χρόνια ο Αλφόνσος αναγκάστηκε να υπερασπιστεί τα εδάφη του στην Προβηγκία απέναντι στον κόμη Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Γ΄ της Βαρκελώνης, οι συγκρούσεις έληξαν τον Σεπτέμβριο του 1125 με την σύναψη ειρήνης.Kosto 2001, σσ. 256-258 Ο Αλφόνσος έγινε κύριος πολλών περιοχών ανάμεσα στις Άλπεις, τα Πυρηναία, την Ωβέρνη και την θάλασσα, τα επόμενα 14 χρόνια που κυβέρνησε αναπτύχθηκαν σημαντικά οι τέχνες και η βιομηχανία.Chisholm 1911 Την εποχή που ορκιζόταν βασιλιάς ο Αλφόνσος Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης βρισκόταν στην αυλή του, ο ίδιος και ο Σουέρο Βερμούντεζ κατέλαβαν την πόλη Λεόν και την παρέδωσαν στον ίδιο τον Αλφόνσο Ζ΄.Barton 1997, σσ. 126–128 Ο Αλφόνσος Ιορδάνης ενεπλάκη στην διαδοχή της κομητείας του Μελγκέιν με τον Βερεγγάριο Ραϋμόνδο της Προβηγκίας, ηττήθηκε μετά από σύντομη μάχη και ο Βερεγγάριος παντρεύτηκε την διάδοχο του Μελγκέιν.Graham-Leigh 2005, σ. 94 Στην συνέχεια κατέλαβε την Ναρμπόν (1134) που την κατείχε η ανήλικη υποκόμισσα Ερμενγάρδη, την κυβέρνησε μέχρι την ενηλικίωση της (1143). Ο Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας διεκδίκησε τα δικαιώματα της Φίλιππης στην Τουλούζη που τα κατείχε η πρώτη του σύζυγος Ελεονώρα της Ακουιτανίας, την πολιόρκησε αλλά χωρίς αποτέλεσμα.Kelly 1978, σ. 15 Την ίδια χρονιά ο Αλφόνσος Ιορδάνης πήγε πάλι στην Ισπανία για να προσκυνήσει στην Διαδρομή Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα, εκεί ξεκίνησε ειρηνικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στον βασιλιά της Λεόν και τον Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας.Barton 1997, σσ. 140, 211 Η εκκλησία δυσαρεστήθηκε μαζί του έντονα επειδή συντάχθηκε με τους πολίτες του Μονπελιέ εναντίον του Κυρίου τους. Ο Βερνάρδος του Κλαιρβώ έγραψε μια επιστολή με την οποία εκδήλωνε την ανησυχία του για κάποιον αιρετικό Ερρίκο στην επισκοπή της Τουλούζης, το κήρυγμα του θα εξελιχθεί σε Αίρεση η οποία θα γίνει γνωστή τα επόμενα χρόνια ως Καθαρισμός.Wakefield & Evans 1991, σ. 122 Ο Αλφόνσος Ιορδάνης αφορίστηκε για δεύτερη φορά αλλά κατόπιν (1146) συναντήθηκε στο Βεζελαί με τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄ και υποσχέθηκε συμμετοχή του σε Σταυροφορία. Τον Αύγουστο του 1147 ξεκίνησε για την Β΄ Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους, πέρασε από την Ιταλία, πιθανότατα και την Κωνσταντινούπολη όπου συναντήθηκε με τον αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό.Tyerman 2007, σ. 156 Ο Αλφόνσος Ιορδάνης έφτασε στην Άκρα (1148) αλλά πέθανε στην Καισάρεια.Richard 1999, σ. 165 Ο θάνατος του οφείλεται ίσως σε δηλητηριασμό είτε από την Ελεονώρα της Ακουιτανίας είτε από την Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ μητέρα του Βαλδουίνου Γ΄ της Ιερουσαλήμ επειδή διεκδικούσε τον θρόνο από τον γαμπρό της Ραϋμόνδο Β΄ της Τρίπολης.

Οικογένεια

Νυμφεύτηκε το 1125 την Φαϊντίβα ντ' Ουζές και είχε τέκνα:

Ραϋμόνδος Ε΄ της Τουλούζης π. 1116-1152, κόμης της Τουλούζης, μαργράβος της Προβηγκίας & δούκας τού Ναρμπόν.
Αλφόνσος.
Φαϊντίβα 1133-1154, παντρεύτηκε τον Ουμβέρτο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας.
Αγνή απεβ. 1187.
Λαυρεντία, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Γ΄ κόμη τού Κομμένζ.

Ο Αλφόνσος-Ιορδάνης είχε από μη νόμιμη σχέση δύο φυσικά τέκνα:

(νόθος) Βερτράνδος.Lewis 2017, σ. 152

Παραπομπές

Πηγές

Barton, Simon (1997). The Aristocracy in Twelfth-century León and Castile. Cambridge University Press.
Barton, Simon; Fletcher, Richard, eds. (2000). The world of El Cid: Chronicles of the Spanish Reconquest. Manchester University Press.
Benito Ruano, Eloy (1987). "Alfonso Jordán, Conde de Toulouse: un nieto de Alfonso VI de Castilla". Estudios sobre Alfonso VI y la reconquista de Toledo. Toledo. σσ. 83–98.
Benito Ruano, Eloy (2018), "Alfonso Jordán", Diccionario Biográfico electrónico, Real Academia de la Historia
Boissonade, Pierre (1922). "Les personnages et les événements de l'histoire d'Allemagne, de France et d'Espagne dans l'oeuvre de Marcabru (1129–50)". Romania. 48: 207–242. 
Cheyette, Fredric L. (2004). Ermengard of Narbonne and the World of the Troubadours. Cornell University Press.
Graham-Leigh, Elaine (2005). The Southern French Nobility and the Albigensian Crusade. The Boydell Press.
Hill, John Hugh; Hill, Laurita Lyttleton (1962). Raymond IV, Count of Toulouse. Syracuse University Press.
Kelly, Amy (1978). Eleanor of Aquitaine and the Four Kings (2nd ed.). Harvard University Press.
Kosto, Adam (2001). Making Agreements in Medieval Catalonia: Power, Order, and the Written Word, 1000–1200. Cambridge University Press.
Lewis, Kevin James (2017). The Counts of Tripoli and Lebanon in the Twelfth Century: Sons of Saint-Gilles. Routledge.
Mundy, John Hine (1997). Society and Government at Toulouse in the Age of the Cathars. Pontifical Institute for Medieval Studies.
Reilly, Bernard F. (1998). The Kingdom of León-Castilla Under King Alfonso VII, 1126–1157. University of Pennsylvania Press.
Richard, Jean (1999). The Crusades, c.1071-c.1291. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.
Selwood, Dominic (1999). Knights of the Cloister: Templars and Hospitallers in Central-Southern Occitania, c. 1100-c. 1300. The Boydell Press.
Tyerman, Christopher (2007). God's War: A New History of the Crusades. Penguin Group.156
Wakefield, Walter Leggett; Evans, Austin Patterson (1991). Heresies of the High Middle Ages. Columbia University Press.

Κατηγορία:Οίκος της Τουλούζης