Πέτρος ντε Που

Ο Πέτρος ντε Που (Αγγλικά: Peter de Pou,  .... - 1366) είχε την δικαστική εξουσία στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Κατά διαστήματα εκπροσωπούσε τον γενικό επίτροπο Ματθαίο Μονκάδα (1359-1366), που ποτέ δεν ήλθε στην Ελλάδα. Βρισκόταν σε συνεχή αντιπαλότητα με τον Ρογήρο Α΄ ντε Λούρια. Χαρακτηρίστηκε όμως σαν βίαιος, πλεονέκτης, φιλόδοξος και κυρίως άδικος δικαστής. Δολοφονήθηκε αυτός και η σύζυγός του μετά από εξέγερση εναντίον του, το 1366.

 Ιστορικά στοιχεία 
Την εποχή αυτή κυριαρχούν δύο αντίπαλες φατρίες (ομάδες) στα  Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Η μία με ηγετικό πρόσωπο τον Ρογήρο Α΄ ντε Λούρια που είναι εναντίον των καλών σχέσεων με την Βενετία και γιαυτό επιθυμούν την συμμαχία και υποταγή στην Γένοβα, που ήταν ο μεγάλος εχθρός της.Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 424Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 297 Η άλλη φατρία με αρχηγό τον Πέτρο ντε Που αντιτίθεται σε αυτά τα σχέδια. Σημαντικό πρόβλημα είναι και η προσωπική απουσία από τα δουκάτα του γενικού επιτρόπου Ματθαίου Μονκάδα (1359-1366), ο οποίος επιχειρούσε να ασκήσει την εξουσία του μέσω διαφόρων «πρόθυμων» Καταλανών ευγενών, όπως Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια, ο αντίπαλός του Πέτρος ντε Που, ο Γκονσάλβο Χιμένεθ ντε Αρενός,«ίσως κατά την περίοδο 1362-1363» σύμφωνα με τον Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 198 ο μετριοπαθής Ιάκωβος Φαδρίκ και άλλοι. Ήταν μια εποχή που διεκδικούσαν την εξουσία πολλοί προσπαθώντας να παραγκωνίσει ο ένας τον άλλον με ότι επιρροές και δύναμη διέθετε, χρησιμοποιώντας ακόμα και αθέμιτα μέσα.

Το 1361-1362, ο Πέτρος ντε Που, διορισμένος από τον Μονκάδα, ασκεί την επιτροπεία στο σύνολο ή σε περιοχές όπου έχει την δύναμη να επιβληθεί.Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 198 Το 1361Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 405-406Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 284 ή 1362Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 199 αναλαμβάνει καταχρηστικά ο Ρογήρος αλλά παύεται το 1363, γιατί έφερε στην Θήβα τούρκους του σουλτάνου Μουράτ Α΄ ως μισθοφόρους, για να επιβληθεί στους αντιπάλους του. Αυτή η πράξη του, έφερε τέτοια αναστάτωση, ώστε όλοι οι χριστιανοί συμμάχησαν με την προτροπή του πάπα  Ουρβανού Ε΄, για να διώξουν τους τούρκους. Μετά από αυτό τα δουκάτα διοικούνται από διάφορους ευγενείς με κυριότερο τον Ιάκωβο Φαδρίκ, που είχε διατελέσει γενικός επίτροπος πριν από τον Μονκάδα. Το 1365, πεθαίνει ο Φαδρίκ και έτσι δημιουργείται πάλι κενό εξουσίας, που το διεκδικούν οι αντίπαλες ομάδες.Μίλλερ-Λάμπρου (1909-1910), βλ. πηγές σελ. 422-423Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 296

Αξιοσημείωτη είναι η επιμονή του βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκο Γ΄ (1355-1377) στο πρόσωπο του Μονκάδα. Μετά το περιστατικό με τους τούρκους το 1363, του πρότεινε ισόβια γενική επιτροπεία, που όμως ούτε και αυτό τον έπεισε να έλθει Ελλάδα.Μίλλερ-Λάμπρου (1909-1910), βλ. πηγές σελ. 422

 Ο Πέτρος ντε Που 
Ο Πέτρος ντε Που ασκούσε για μεγάλο διάστημα την δικαστική εξουσία στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Χαρακτηρίστηκε όμως σαν βίαιος, πλεονέκτης, φιλόδοξος και κυρίως άδικος δικαστής. Άφηνε δικαστικές υποθέσεις να παρατείνονται για χρόνια.Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 424-425 Αναφέρεται ότι κρατούσε άδικα Έλληνα πάροικοΈλληνας που δεν είχε πολιτικά δικαιώματα και ήταν υπό την προστασία και εργασία κάποιου Καταλανού. που ανήκε σε άλλο Καταλανό και στο τέλος τον πούλησε σκλάβο στη Μαγιόρκα.Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 425

Κατείχε το ισχυρό κάστρο του Ζητουνίου (Λαμία). Κατέλαβε κάστρα του αντιπάλου του, Ρογήρου Α΄ και φίλων του με την αιτιολογία της απώθησης αλβανικής επιδρομής, αλλά δεν τους τα επέστρεψε. Μέσα σε αυτά ήταν και τα κάστρα του Ιάκωβου Φαδρίκ στα Σάλωνα, στο Λιδορίκι και τη Veteranitsa.

Είδαμε ότι την περίοδο 1361-1362 είχε διοριστεί από τον Μονκάδα επίτροπος του δουκάτου πάντα υπό την αμφισβήτηση του Ρογήρου. Πιθανότατα ο Ματθαίος Μονκάδα να θεωρούσε πιο αξιόπιστο τον Πέτρο ντε Που από τον Ρογήρο, λόγο της προδοτικής συμπεριφοράς του τελευταίου, στο θέμα των τούρκων μισθοφόρων.

Το 1362 καταχρηστικά αναλαμβάνει ο Ρογήρος, ο οποίος όμως παύεται το 1363. Επαναδιορίζεται ο Μονκάδα, πού όμως συνεχίζει να διοικεί αντιπροσωπευόμενος από διάφορους Καταλανούς ευγενείς, ο σημαντικότερος των οποίον ήταν ο ικανός και μετριοπαθής Ιάκωβος Φαδρίκ. Το 1365, πεθαίνει ο Ιάκωβος Φαδρίκ και αρχίζει πάλι ο θανάσιμος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο φατριών για την εξουσία.

 Το τέλος 
Το καλοκαίρι του 1366, υπήρξε εξέγερση εναντίον τού Πέτρου ντε Που, που είχε σαν αποτέλεσμα να δολοφονηθεί ο ίδιος, η σύζυγος του και οι σημαντικότεροι υποστηρικτές του. Το ίδιο συνέβη και με ανθρώπους του Μονκάδα, που επιχείρησαν να εκδικηθούν τον θάνατό του.

Τελικά πριν από τον Αύγουστο του 1366, παρά τα όσα συνέβησαν, ο Ρογήρος ντε Λούρια αναλαμβάνει επίσημα, με έγκριση από το βασίλειο της Σικελίας, την γενική επιτροπεία στη θέση τού Ματθαίου Μονκάδα, που δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στην Ελλάδα.Μίλλερ-Λάμπρου (1909-1910), βλ. πηγές σελ. 422-423Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 296

Σημειώσεις

 Παραπομπές 

 Πηγές 

 Μίλλερ, Ουΐλλιαμ μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, 1909-1910, «Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566)»   μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Tόμος A'. Εν Αθήναις: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία.
 (Αγγλικά) Miller, W. (1908) "The Latins in the Levant.  A History of Frankish Greece (1204-1566)" (Cambridge and New York). Αρχειοθετήθηκε 10/11/2017. Ανακτήθηκε 17/06/2017.
 (Αγγλικά) Setton, Kenneth M. (1975) "Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries", Edited by Harry W. Hazzard, Ανακτήθηκε 21/06/2018.

Κατηγορία:Πρόσωπα του Δουκάτου των Αθηνών