Λουίζα της Λωρραίνης-Βωντεμόν

Η Λουίζα της Λωρραίνης (γαλλ. Louise de Lorraine-Vaudémont, 30 Απριλίου 1553, Νομενύ - 29 Ιανουαρίου 1601, Μουλέν) καταγόταν από τον κλάδο του Βωντεμόν, πλάγιο κλάδο του Οίκου της Λωρραίνης. Εξαδέλφη των Γκιζ και του Κάρολου Γ΄ της Λωρραίνης, ήταν βασίλισσα της Γαλλίας από το 1575 έως το 1589 και βασίλισσα της Πολωνίας το 1575, μετά τον γάμο της με τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας, Βασιλιά της Πολωνίας.

 Βιογραφία 

 Τα χρόνια της νεότητας 
Πρώτη εξαδέλφη του Καρόλου Γ΄ της Λωρραίνης, ήταν το πρώτο παιδί του Νικολάου του Βωντεμόν, Δούκα του Μερκέρ, πρώην αντιβασιλέα των δουκάτων, και της Μαργαρίτας του Έχμοντ, που καταγόταν από μία μεγάλη οικογένεια από την Ολλανδία, κόρης του Ιωάννη Δ΄ του Έχμοντ. Ήταν το μεγαλύτερο από τα δεκατέσσερα παιδιά, που είχε ο πατέρας της από τρεις διαδοχικούς γάμους και το μόνο που επέζησε από τον πρώτο του γάμο.Knecht 1998, σ. 308

Ήταν μόλις ενός έτους όταν πέθανε η μητέρα της, Μαργαρίτα του Έχμοντ. Η δεύτερη σύζυγος του πατέρα της, Ιωάννα της Σαβοΐας-Νεμούρ, της έδειξε πολύ μεγάλη προσοχή, φρόντισε να της δώσει κλασσική παιδεία και την εισήγαγε στην Αυλή του Νανσύ σε ηλικία δέκα ετών.

Η τρίτη σύζυγος του πατέρα της, Αικατερίνη της Λωρραίνης-Ωμάλ, μόνο τρία χρόνια μεγαλύτερή της και μάλλον απογοητευμένη που είχε παντρευτεί έναν άνδρα 26 χρόνια μεγαλύτερό της και είχε αφήσει την Αυλή της Γαλλίας για την επαρχία, συμπεριφέρθηκε με κακία εναντίον της και εναντίον των ετεροθαλών αδελφών της από τον δεύτερο γάμο του πατέρα της.

Είκοσι χρονών, ψηλή, ξανθιά με λευκή επιδερμίδα, με μάτια καστανά με μικρή μυωπία και λεπτή σιλουέτα, η Λουίζα της Λωρραίνης είναι όμορφη, με μια ομορφιά ευαίσθητη και συγκινητική.

 Η πρόταση σε γάμο του Ερρίκου Γ΄ 
αριστερά|μικρογραφία|Η Λουίζ της Λωρραίνης (γύρω στα 1575).
Το φθινόπωρο του 1573, ο νέος εκλεγμένος βασιλιάς της Πολωνίας, ο Ερρίκος, Δούκας του Ανζού και αδελφός του Βασιλιά της Γαλλίας, στον δρόμο του προς την Κρακοβία, την πρωτεύουσα του νέου βασιλείου του, φιλοξενήθηκε στο Νανσύ από τον γαμπρό του και την αδελφή του, Κάρολο Γ΄ της Λωρραίνης και τη σύζυγό του, Κλαυδία των Βαλουά.

Όλα τα μέλη του Οίκου της Λωρραίνης προσκλήθηκαν να καλωσορίσουν τον Πολωνό ηγεμόνα και να συμμετάσχουν στις εορταστικές εκδηλώσεις. Ο Βασιλιάς, παρόλο που εκείνη την εποχή ήταν αφοσιωμένος στο πάθος του για τη Μαρί ντε Κλεβ, σύζυγο του Ερρίκου Α΄ των Βουρβόνων του Κοντέ, πρόσεξε την πριγκίπισσα του Βωντεμόν, εξαδέρφη του Δούκα. Σε μια τελετή που είχε στόχο να τιμήσει τη στέψη του Ερρίκου σαν βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας η Λουίζα προσέλκυσε το ενδιαφέρον του.Knecht 2016, σ. 138

Το 1574, ο βασιλιάς Κάρολος Θ΄ της Γαλλίας πέθανε πρόωρα. Ο Ερρίκος της Πολωνίας τον διαδέχθηκε με το όνομα του Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας και επέστρεψε κρυφά στη Γαλλία. Η Λουίζα ταξίδευσε με την οικογένεια της για να παραβρεθεί στη στέψη.Knecht 2016, σ. 104 Λίγο μετά την επιστροφή του από την Πολωνία πέθανε η πριγκίπισσα του Κοντέ, για την οποία έτρεφε ακόμη αισθήματα. Επιθυμώντας να παντρευτεί για να εξασφαλίσει απογόνους, αλλά μη δεχόμενος να υποταχθεί στη θέληση της μητέρας του, Αικατερίνης των Μεδίκων, η οποία ήλπιζε να παντρευτεί ο γιος της μια ξένη πριγκίπισσα, θυμήθηκε τη γλυκιά και σεμνή κοπέλα που γνώρισε περνώντας από τη Λωρραίνη και που έμοιαζε με τη χαμένη αγαπημένη του.

Τον Ιανουάριο του 1575, έστειλε στη Λωρραίνη δύο άνδρες της εμπιστοσύνης του, τον Φιλίπ Υρώ ντε Σεβερνύ, τον μέλλοντα Πρωθυπουργό του, και τον Μισέλ Ντε Γκαστ, Μαρκήσιο του Μοντγκωζέ, να κάνουν την πρόταση σε γάμο. Η Λουίζ, έχοντας πάει για προσκύνημα στο Σαιν-Νικολά-ντε-Πορ, έλειπε όταν οι απεσταλμένοι του Βασιλιά παρουσιάστηκαν στον πατέρα της στο Κάστρο της Νομενύ. Αυτός δεν περίμενε να τη ρωτήσει για να δώσει τη συγκατάθεσή του.

Όταν, κατά την επιστροφή της, την ενημέρωσαν για την επιθυμία του Βασιλιά να την παντρευτεί, δεν μπορούσε να το πιστέψει. Αυτός ο γάμος παραξένεψε, επίσης, τη συνοδεία του Βασιλιά, εξέπληξε την αυλή και το σύνολο της χώρας, επειδή η νύφη φαινόταν ταπεινή για έναν βασιλιά της Γαλλίας.

Ο Ερρίκος Γ΄, διστακτικός στην ιδέα της απώλειας της ελευθερίας του, φοβόταν κυρίως μια κυριαρχική σύζυγο. Διάλεξε λοιπόν, τη Λουίζα, σίγουρος ότι θα ήταν μια σύζυγος τρυφερή και συγκρατημένη. Αυτή η επιλογή απογοήτευσε και ανησύχησε την Αικατερίνη των Μεδίκων. Η βασίλισσα φοβόταν ότι μια πριγκίπισσα από τη Λωρραίνη θα υποστήριζε ανοιχτά το κόμμα των εξαδέλφων της Γκιζ και οι σχέσεις τους ήταν δύσκολες στην αρχή. Αλλά η βασιλομήτωρ, τελικά, εκτίμησε τη γλυκύτητα και την ταπεινοφροσύνη της νύφης της.

 Βασίλισσα της Γαλλίας 
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ερρίκος Γ΄ και Λουίζα της Λωρραίνης, λεπτομέρεια από μια από τις Ταπισερί των Βαλουά, Φλωρεντία, Πινακοθήκη Ουφίτσι,16ος αιώνας.
μικρογραφία|Η Λουίζα της Λωρραίνης-Βωντεμόν από το Ζαν Ραμπέλ, περίπου το 1575.
Ο Βασιλιάς θέλοντας να δώσει περισσότερη επισημότητα στον γάμο του τον συνδύασε με τη στέψη του που είχε προγραμματιστεί για τις 13 Φεβρουαρίου. Αποφάσισε ότι ο γάμος θα λάβει χώρα δύο μέρες αργότερα. Έτσι, στις 15 Φεβρουαρίου 1575, ο γάμος της Λουίζας της Λωρραίνης με το Βασιλιά της Γαλλίας τελέστηκε στον καθεδρικό ναό της Ρεμς. Στο τέλος του μήνα, μπήκαν μαζί στο Παρίσι, που ο Ερρίκος είχε αφήσει ενάμιση χρόνο νωρίτερα για την Πολωνία. Η Λουίζα ήταν πλέον η βασίλισσα της Γαλλίας.

Η Λουίζα, νεαρή γυναίκα, ευγενική και ενάρετη, ήταν αφοσιωμένη από την αρχή στον άντρα της με μια βαθιά αγάπη που δεν έπαψε να αισθάνεται ποτέ, παρά τις δυσκολίες, τις κακουχίες, την απιστία, και τον θάνατο. Η Λουΐζα της Λωρραίνης ήταν ευσεβής και πολύ απλή. Υπέφερε τρομερά από τις συγκρούσεις ανάμεσα στην οικογένειά της, - τον Οίκο των Γκιζ, τον Οίκο της Λωρραίνης, και ιδίως τον αδελφό της, Φίλιππο Εμμανουήλ της Λωρραίνης, Δούκα του Μερκέρ - και τον σύζυγό της κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων.

Η αγάπη της για τον σύζυγό της ήταν ανθεκτική ακόμη και στις φήμες για διάλυση του γάμου, τον Μάιο του 1584. Ο Ερρίκος, επίσης, ήταν πολύ δεμένος μαζί της και δεν παραμελούσε ποτέ τη γυναίκα του, παρά τις πολλές του απιστίες, που την έθλιβαν. Ωστόσο, ποτέ δεν είχε επίσημη ερωμένη και προσπαθούσε να κρύψει από τη γυναίκα του τις σχέσεις του. Σε όλη τη διάρκεια του γάμου τους, οι σύζυγοι ήταν πολύ κοντά, παρά τη στειρότητα της Βασίλισσας.

Έκανε πολλές αποβολές — φαίνεται ότι η Λουίζα της Λωρραίνης ήταν έγκυος στην αρχή του γάμου, αλλά η αποβολή που έκανε τον Μάιο του 1575 είχε συνέπειες — και παρά τα πολυάριθμα προσκυνήματα, ποτέ δεν απέκτησε παιδιά. Δεν είχε πλέον, στη συνέχεια, παρά ψεύτικες ελπίδες. Ωστόσο, το βασιλικό ζεύγος παραιτήθηκε πολύ αργότερα από την ιδέα να κάνει παιδιά. Από το 1579 έως το 1586 αυξήθηκε ο αριθμός των προσκυνημάτων τους, ειδικά στη Σαρτρ, καθώς και οι υδατοθεραπείες, με την ελπίδα να αποκτήσουν διάδοχο. Η Λουίζα δέχτηκε πρόταση από μιά κυρία της συνοδείας της να αποκτήσει παιδί με μοιχεία από άλλον άντρα, το θεώρησε σαν προσβολή και αρνήθηκε.Brantôme, Pierre de Bourdeille, The book of the ladies (illustrious dames)

Αν και θα μπορούσε κανείς να τον κατηγορήσει για άπιστο, ο Βασιλιάς αγαπούσε τη γυναίκα του ειλικρινά, και αυτό ήταν αμοιβαίο. Η Λουίζα ήταν πάντα δίπλα του. Ήταν πιο στενά συνδεδεμένη με τη ζωή του συζύγου της όσο καμιά άλλη βασίλισσα, εμφανίζονταν στο πλευρό του σε διάφορες τελετές, πανηγύρια και επίσημες γιορτές, ή συμμετείχε μερικές φορές στο Συμβούλιο του Βασιλιά, όπως σ' αυτό στις 2 Δεκεμβρίου 1576. Ήταν παρούσα στις δεξιώσεις των πρέσβεων, κατείχε εξέχουσα θέση στην εναρκτήρια συνεδρίαση των Γενικών Τάξεων, και συμμετείχε μαζί του στις 31 Μαΐου 1578 στην τοποθέτηση της πρώτης πέτρας της μελλοντικής γέφυρας Πον Νεφ.

 Η άξια χήρα  
Μετά τη δολοφονία του συζύγου της από τον δομινικανό μοναχό Ζακ Κλεμάν, την 1η Αυγούστου 1589, η Λουίζα, απελπισμένη, βυθίζεται στο πένθος — το λευκό ήταν το πένθιμο χρώμα για τις βασίλισσες — εξ ου και ο χαρακτηρισμός " η Λευκή Βασίλισσα ". Ήδη από το 1589, έλαβε το δουκάτο του Μπερρύ κληρονομιά, και το κράτησε μέχρι τον θάνατό της. Προσπαθούσε από τότε να αποκαταστήσει τη μνήμη του συζύγου της, που αφορίστηκε από τον πάπα μετά τη δολοφονία του Καρδινάλιου ντε Γκιζ. Από τις 6 Σεπτεμβρίου 1589, ένα μήνα μετά τον θάνατο του Βασιλιά, ζήτησε δικαιοσύνη από τον Ερρίκο Δ΄. Την 1η Οκτωβρίου 1589 έκανε διαβήματα στη Ρώμη προκειμένου να αποκαταστήσει τον Ερρίκο Γ΄. Στις 20 Ιανουαρίου 1594, σε μια τελετή στη Ναντη, η Χήρα Βασίλισσα ήρθε να ζητήσει επίσημα δικαιοσύνη από τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄. 
μικρογραφία|175x175εσ|Τάφος της βασίλισσας Λουίζ.
Έζησε για 11 χρόνια στο Κάστρο του Σενονσώ, που έλαβε κληρονομιά από την πεθερά της, Αικατερίνη των Μεδίκων. Εγκαταστάθηκε στον δεύτερο όροφο και κάλυψε τους τοίχους των δωματίων της με μαύρο. Η διακόσμηση ήταν πένθιμη, με τα χαρακτηριστικά που συνήθως αποδίδονται στο πένθος: σταυροί, φτυάρια και αξίνες από την ταφή, κέρατα της αφθονίας για τα δάκρυα. Αυτό το ντεκόρ, μαύρο και ασημένιο, κυριαρχούσε από τα παραπετάσματα του κρεβατιού ως τα παράθυρα. Αλλά αυτό το κάστρο είχε χρέη και καθώς η ίδια δεν είχε τεράστια έσοδα, το μεταβίβασε στην ανιψιά της, Φραγκίσκη, την κόρη του αδελφού της, που θα γίνει η δούκισσα του Βαντόμ (σύζυγος του Σεζάρ ντε Βαντόμ), νόθου γιου του Ερρίκου Δ΄ και της Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ). Πέθανε στο Κάστρο του Μουλέν, στις 29 Ιανουαρίου 1601.

Τον Σεπτέμβριο του 1603, με παπική βούλα διατάχθηκε η κατασκευή ενός μοναστηριού των Καπουτσίνων στο Παρίσι, προκειμένου να θαφτεί η Λουίζα της Λωρραίνης, γεγονός που έγινε στις 20 Μαρτίου. Τα λείψανά της, που βρέθηκαν τον Οκτώβριο του 1805, βρίσκονται από το 1817 στην κρύπτη της Βασιλικής του Αγίου Διονυσίου. Είναι η μόνη βασίλισσα πριν από την Επανάσταση που αναπαύεται σε τάφο που πράγματι φέρει το όνομά της στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου.https://www.histoire-pour-tous.fr/histoire-de-france/4095-louise-de-lorraine-epouse-dhenri-iii.html

Πρόγονοι

Παραπομπές

 Βιβλιογραφία 

.
Chantal Clement, Louise de Lorraine-Vaudémont, Βασίλισσα της Γαλλίας, Η Πένα του χρόνου, μια συλλογή από " Ιστορία ", 2002.
.
Γισλαιν Tranié, Λουίζ της Λωρραίνης (1553-1601). Το γράμμα και το πνεύμα της βασίλισσας της Γαλλίας. Διατριβή μάστερ στη σύγχρονη ιστορία της, υπό τη διεύθυνση του Denis Crouzet, I. R. C. O. M/Κέντρο Roland Mousnier, Πανεπιστήμιο Paris-Sorbonne, 1999-2000. Δημοσιεύθηκε στο Δικαστήριο France.fr, το Παρίσι, το 1er} Σεπτεμβρίου 2010.

Πηγές

Boucher, Jacqueline (1995). Deux épouses et reines à la fin du XVIe siècle: Louise de Lorraine et Marguerite de France (Στα γαλλικά). 
Knecht, Robert J. (1998). Catherine de'Medici. Pearson Education Limited.
Knecht, Robert J. (2016). Hero or Tyrant? Henry III, King of France, 1574-89. Routledge.

Κατηγορία:Δούκισσες του Μπερί
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας