Εκλεκτικισμός (αρχιτεκτονική)

Ο Εκλεκτικισμός είναι αρχιτεκτονικό στυλ του 19ου και του 20ού αιώνα, κατά τον οποίο επιλέγονται και χρησιμοποιούνται, ποικιλία στοιχείων διάφορων εποχών και ρυθμών, σε ένα ενιαίο κτίσμα.«Κλασικισμός, Ιστορισμός, Εκλεκτικισμός» Νεοκλασική Πόλη και Αρχιτεκτονική Πρακτικά Πανελλήνιου Συνεδρίου Θεσσαλονίκη 1984 σελ.4

 Ετυμολογία 

Ο όρος Εκλεκτικισμός προέρχεται από το ελληνικό επίθετο ''εκλεκτός'' το οποίο με την σειρά του προέρχεται από το Ελληνικό ρήμα ''εκλέγω - επιλέγω'' . Πρόκειται ουσιαστικά για την διαδικασία κατά την οποία θα κληθούν οι αρχιτέκτονες, να επιλέξουν τα στοιχεία των διάφορων ιστορικών περιόδων, και συνθέτοντάς τα θα καταλήξουν στην δημιουργία της τελικής μορφής του έργου τους.  

 Αφετηρία του ρυθμού 

Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και μετά το 1840 εμφανίζεται ο εκλεκτικισμός ώς πλουραλιστική μετεξέλιξη του ιστορικισμού.Αμφισβήτηση της κυριαρχίας των Ελληνικών και των Γοτθικών προτύπων.  Οι αρχιτέκτονες της εποχής επιδίωκαν τη δημιουργία ενός νέου ρυθμού ο οποίος θα τους επέτρεπε να κατασκευάσουν κάτι νέο, αποδεσμευμένο από την αυστηρότητα των προηγούμενων ρυθμών δίνοντας την δυνατότητα ανάμιξης πολλών αρχιτεκτονικών μοτίβων και δομικών στοιχείων από προηγούμενα ιστορικά στίλ. Ο όρος εκλεκτικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Thomas Hope το 1835, και αργότερα εκφράζεται από τον Semper Gottfried ως θεωρία του φαίνεσθαι. Στην Αγγλία η αρχιτεκτονική αυτή ονομάζεται Ώριμος βικτοριανός εκλεκτικισμός.Αρχιτεκτονική Μελέτη – Διασκευή Τριόροφου Εκλεκτικιστικού Κτιρίου σε Κατάστημα Τράπεζας σελ.11

 Χαρακτηριστικά του ρυθμού 
Ο εκλεκτικισμός δεν εμφανίζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά καθώς αντλεί στοιχεία από άλλους παλαιότερους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Συγκριτικά με τον ιστορικισμόΗ βασική διαφορά του Ιστορικισμού από τον Εκλεκτικισμό είναι ότι : ο Ιστορικισμός αναφέρεται στην χρίση ενός προηγούμενου ιστορικού στοιχείου, ενώ ο Εκλεκτικισμός στην χρίση πολλών προηγούμενων ιστορικών στοιχείων, συνδυάζοντας τα., η εμφάνιση των κτηρίων αποκτά ένα βαρύνοντα ρόλο,Αισθητικό και εννοιολογικό  με την επιλεκτική εφαρμογή στις όψεις διαφόρων ρυθμών στίλ του παρελθόντος. Πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια ανανέωσης του μορφολογικού λεξιλογίου με την ελεύθερη επιλογή και χρήση έτοιμων διακοσμητικών στοιχείων.

 Αρχιτέκτονες της εποχής 

 Γαλλία 

Achille-Jacques Fédel
Charles Garnier
Gabriel Davioud
Paul Abadie
Charles Duval
Charles de Lalande

 Γερμανία 

Ernst von Ihne
Karl Weissbach

 Ηνωμένες πολιτείες 

Richard Morris Hunt
Frank Furness
Henry Hobson Richardson

 Βέλγιο 

Henri Beyaert
Émile Janlet
Joseph Poelaert
Benjamin De Lestré de Fabribeckers

 Ρωσία 

Alfred Parland
Alexandre Kaminski
Constantin Thon
Andreï Stackenschneider

 Ολλανδία 

Pierre Cuypers

 Εκλεκτικιστικά κτίρια 

 Ευρώπη 

 Αμερική 

 Αφρική 

 Άπω Ανατολή 

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αρχιτεκτονικοί ρυθμοί