1η Μεραρχία Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ»

Η 1η Μεραρχία Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ» (· συντομογραφία: LSSAH και LᛋᛋAH) ξεκίνησε ως προσωπική σωματοφυλακή του Αδόλφου Χίτλερ και φρουρά της Καγκελαρίας του Ράιχ της Ναζιστικής Γερμανίας. Οι απαρχές της σύστασή της φθάνουν στα πρώτα χρόνια του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (NSDAP). Η δημιουργία της «Leibstandarte Adolf Hitler» (συντ. LAH) έγινε το φθινόπωρο του 1933 ως μετεξέλιξη της προγενέστερης μονάδας «SS-Sonderkommando Berlin» (γνωστή ως «SS-Stabswache Berlin»), που με τη σειρά της είχε προκύψει από τη συγχώνευση δυο άλλων SS-Sonderkommando. Τον επόμενο Απρίλιο έλαβε την ονομασία «Leibstandarte-SS Adolf Hitler» από τον Χάινριχ Χίμλερ. Αρχικά, η σύνθεση της μονάδας ήταν αυτή του συντάγματος, ενώ αργότερα εξελίχθηκε σε μονάδα μεγέθους μεραρχίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.

Η LSSAH συμμετείχε σε μάχες κατά την εισβολή στην Πολωνία και συγχωνεύθηκε στην Waffen-SS μαζί με την SS-Verfügungstruppe (SS-VT) και τις μονάδες της SS-Totenkopfverbände (SS-TV) πριν από την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα το 1941. Μέχρι τα μέσα του 1942 είχε αυξηθεί σε μέγεθος από σύνταγμα σε μεραρχία Panzergrenadier(θωρακισμένων Γρεναδιέρων) και ονομάστηκε SS Panzergrenadier Division "Leibstandarte SS Adolf Hitler". Έλαβε την τελική της μορφή ως τεθωρακισμένη τον Οκτώβριο του 1943. Το σύμβολο της Σωματοφυλακής ήταν ένα κλειδί μέσα σε περίγραμμα θυρεού. Τα μέλη του LSSAH διέπραξαν βιαιοπραγίες και εγκλήματα πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της σφαγής του Malmedy.

 Οι πρώτες παραστρατιωτικές οργανώσεις 
Τις πρώτες μέρες του Ναζιστικού Κόμματος (NSDAP), η ηγεσία συνειδητοποίησε ότι χρειαζόταν μια σωματοφυλακή αποτελούμενη από αξιόπιστους ανθρώπους. Ο Ερνστ Ρεμ σχημάτισε μια φρουρά από το Granatwerfer-Kompanie που σύντομα εξελίχθηκε στο Sturmabteilung (SA). Ο Αδόλφος Χίτλερ στις αρχές του 1923, διέταξε το σχηματισμό μιας μικρής σωματοφυλακής. Τον Μάιο του 1923, η μονάδα μετονομάστηκε σε Stoßtrupp (Shock Troop) – Hitler. Η μονάδα δεν αριθμούσε περισσότερα από 20 μέλη εκείνη την εποχή. Στις 9 Νοεμβρίου 1923, η Stoßtrupp και αρκετές άλλες ναζιστικές παραστρατιωτικές μονάδες, συμμετείχαν στο Πραξικόπημα της μπυραρίας στο Μόναχο. Ακολούθως, ο Χίτλερ φυλακίστηκε και το κόμμα του και όλοι οι συναφείς σχηματισμοί, συμπεριλαμβανομένου του Stoßtrupp, διαλύθηκαν.

Μετά την αποφυλάκιση του, ο Χίτλερ ήταν πιθανός στόχος και διέταξε το σχηματισμό μιας νέας μονάδας σωματοφυλακής, της Schutzkommando. Η μονάδα μετονομάστηκε σε Sturmstaffel (μοίρα επίθεσης) και τον Νοέμβριο μετονομάστηκε σε Schutzstaffel, συντομογραφία SS. Μέχρι το 1933 η SS είχε μεγαλώσει από μια μικρή μονάδα σωματοφυλακής σε ένα σχηματισμό πάνω από 50.000 ανδρών και αποφασίστηκε να σχηματιστεί μια νέα μονάδα σωματοφυλακής η οποία θα αποτελούταν κυρίως από άνδρες από το 1ο SS-Standarte. Μέχρι το 1933 η μονάδα αυτή τέθηκε υπό τη διοίκηση του Ζεπ Ντίτριχ, ο οποίος επέλεξε 117 άνδρες για να σχηματίσει το SS-Stabswache Berlin στις 17 Μαρτίου 1933. Η μονάδα αντικατέστησε τους στρατιωτικούς φρουρούς στην Καγκελαρία του Ράιχ. Από αυτή την αρχική ομάδα, τρεις τελικά έγιναν διοικητές μεραρχίας, τουλάχιστον οκτώ θα γίνουν διοικητές συντάγματος, δεκαπέντε διοικητές τάγματος και πάνω από τριάντα έγιναν διοικητές λόχων. Έντεκα άνδρες από τους πρώτους των 117 παρασημοφορήθηκαν με τον Σταυρό των Ιπποτών, και σαράντα από αυτούς με το γερμανικό σταυρό για τη γενναιότητα τους στο πεδίο της μάχης. Το 1933, σχηματίστηκαν δύο μονάδες: SS-Sonderkommando Zossen στις 10 Μαΐου και μια δεύτερη μονάδα, που ονομάστηκε SS-Sonderkommando Jüterbog στις 8 Ιουλίου, αυτές ήταν οι μοναδικές μονάδες των SS που έλαβαν στρατιωτική εκπαίδευση την εποχή εκείνη. Το μεγαλύτερο μέρος του εκπαιδευμένου προσωπικού προερχόταν από τις τάξεις της Βέρμαχτ και στις 3 Σεπτεμβρίου 1933 οι δύο μονάδες Sonderkommando συγχωνεύθηκαν στο SS-Sonderkommando του Βερολίνου υπό τη διοίκηση του Ντίτριχ. Η αποστολή περιλάμβανε την παροχή εξωτερικής ασφάλειας για τον Χίτλερ, τις κατοικίες του, κατά τις δημόσιες εμφανίσεις του και τη φύλαξη της Καγκελαρίας του Ράιχ.

Τον Νοέμβριο του 1933, κατά τη 10η επέτειο του πραξικοπήματος της Μπυραρίας, οι μονάδες Sonderkommando έλαβαν μέρος στη συγκέντρωση και το μνημόσυνο των μελών του NSDAP που είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια του. Κατά τη διάρκεια της τελετής, τα στελέχη του Sonderkommando ορκίστηκαν την προσωπική υπακοή στον Χίτλερ και στο τέλος η μονάδα έλαβε έναν νέο τίτλο, "Leibstandarte Adolf Hitler" (LAH).

Λίγο πριν τη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, ο Χίτλερ διέταξε όλους τους ηγέτες της SA να παρευρεθούν σε μια συνάντηση στο ξενοδοχείο Hanselbauer στο Bad Wiessee, κοντά στο Μόναχο. Ο Χίτλερ μαζί με τον Σεπ Ντίτριχ και μια μονάδα από τη Σωματοφυλακή ταξίδεψαν στο Bad Wiessee για να επιβλέψουν προσωπικά τη σύλληψη του Ερνστ Ρεμ, στις 30 Ιουνίου. Η ομάδα της Σωματοφυλακής εκτέλεσε πέντε στρατηγούς και ένα συνταγματάρχη και άλλους 79 που θεωρήθηκαν «προδότες».

Στις 6 Ιουνίου 1935, η LSSAH υιοθέτησε επισήμως μια γκρίζα στολή για να προσδιοριστεί περισσότερο με τον στρατό που φορούσε παρόμοια στολή. Η LSSAH ήταν αργότερα η εμπροσθοφυλακή της πορείας προς την Αυστρία ως μέρος του Άνσλους και το 1938 η μονάδα συμμετείχε στην κατοχή της Σουδητίας. Μέχρι το 1939, η LSSAH ήταν ένα πλήρες σύνταγμα πεζικού με τρία τάγματα πεζικού, ένα τάγμα πυροβολικού και λόχους αντιαρματικών, αναγνωριστικών και μηχανικού. Λίγο μετά τη συμμετοχή της στην προσάρτηση της Βοημίας και της Μοραβίας, η LSSAH επαναπροσδιορίστηκε ως "Infanterie-Regiment Leibstandarte SS Adolf Hitler". Όταν ο Χίτλερ διέταξε το σχηματισμό ενός τμήματος SS στα μέσα του 1939, η LSSAH σχημάτισε τη δική της μονάδα, σε αντίθεση με τις άλλες μονάδες των SS της SS-Verfügungstruppe (SS-VT), (SS-Standarte Deutschland, SS-Standarte Germania.

 Εισβολή στην Πολωνία 

Κατά τη διάρκεια των αρχικών σταδίων της εισβολής της Πολωνίας, η LSSAH συμμετείχε σε αρκετές μάχες εναντίον πολωνικών ταξιαρχών που προσπάθησαν να χτυπήσουν τις πλευρές της γερμανικής πορείας. Στην πόλη Pabianice, μια πόλη κοντά στο Łódź, η LSSAH πολέμησε την πολωνική, 28η μονάδα πεζικού και την ταξιαρχία του ιππικού του Wołyńska σε μάχη εκ του συστάδην. Σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας, η μονάδα ήταν διαβόητη για την καταστροφή χωριών. Επιπλέον, τα μέλη της LSSAH διέπραξαν θηριωδίες σε πολλές πόλεις της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας 50 Εβραίων στο Błonie και τη σφαγή 200 αμάχων, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, που είχαν πυροβοληθεί στο Złoczew.

 Εισβολή στη Γαλλία 

Στις αρχές του 1940, η LSSAH επεκτάθηκε σε ένα πλήρες ανεξάρτητο μηχανοκίνητο σύνταγμα πεζικού και μια μονάδα Sturmgeschütz (Assault Gun,αυτοκινούμενων πυροβόλων) προστέθηκε στη σύνθεση της. Το σύνταγμα μεταφέρθηκε στα Ολλανδικά σύνορα για την έναρξη της επιχείρησης. Αποστολή του ήταν να σχηματίσει ένα προγεφύρωμα στην Ολλανδία, επιφορτισμένο με τη σύλληψη μιας ζωτικής γέφυρας πάνω από το IJssel, την επίθεση στην κύρια γραμμή άμυνας στο Grebbeberg (Grebbeline) και τη σύνδεση με τους Αλεξιπτωτιστές των αερομεταφερόμενων δυνάμεων του Κουρτ Στούντεντ. Κατά τις επόμενες τέσσερις ημέρες, η LSSAH κάλυψε περισσότερα από 215 χιλιόμετρα (134 μίλια) και εισήλθε στο Ρότερνταμ. Μετά την παράδοση του Ρότερνταμ, η LSSAH έφυγε για τη Χάγη, την οποία έφθασαν στις 15 Μαΐου, αφού συνέλαβε 3.500 Ολλανδούς στρατιώτες ως αιχμαλώτους πολέμου. Μετά την παράδοση των Κάτω Χωρών στις 15 Μαΐου, το σύνταγμα μεταφέρθηκε στη συνέχεια στη νότια Γαλλία.

Μετά τη βρετανική αντεπίθεση στο Arras, η LSSAH, μαζί με την SS-Verfügungs-Division, μεταφέρθηκαν για να κρατήσουν την περίμετρο γύρω από τη Δουνκέρκη και να μειώσουν το εύρος British Expeditionary Force και τις γαλλικές δυνάμεις. Η LSSAH ανέλαβε θέση 15 μίλια νοτιοδυτικά της Δουνκέρκης κατά μήκος της γραμμής του καναλιού Αα, αντιμετωπίζοντας την αμυντική γραμμή των συμμάχων κοντά στην Watten. Εκείνο το βράδυ το Γερμανικό γενικό επιτελείο διέταξε να σταματήσει η προέλαση, με την εκστρατευτική δύναμη των Βρετανών να παγιδεύεται. Η LSSAH σταμάτησε για τη νύχτα, εντούτοις, την επόμενη ημέρα της 25ης Μαΐου, παραβιάζοντας τις εντολές του Χίτλερ, ο Ντίτριχ διέταξε το 3ο τάγμα του να διασχίσει το κανάλι και να πάει πέρα από τα βουνά του Wattenberg, όπου βρετανοί παρατηρητές πυροβολικού βάζουν το σύνταγμα σε κίνδυνο. Επιτέθηκαν στα ύψη και εξόντωσαν τους παρατηρητές και αντί να κατηγορηθεί για την πράξη του, ο Ντίτριχ τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του Σιδηρού Σταυρού.
Στις 26 Μαΐου συνεχίστηκε η γερμανική προέλαση και μέχρι τις 28 Μαΐου η LSSAH είχε καταλάβει το χωριό Wormhout, μόλις δέκα μίλια από τη Δουνκέρκη. Μετά την παράδοσή τους, στρατιώτες από το 2ο τάγμα του βασιλικού σύνταγματος του Warwickshire, μαζί με μερικούς Γάλλους στρατιώτες μεταφέρθηκαν σε έναν αχυρώνα, εκεί στρατιώτες του 2ου τάγματος της LSSAH, υπό τη διοίκηση του SS-Hauptsturmführer Wilhelm Mohnke, διέπραξαν τη σφαγή του Wormhoudt, όπου εκτελέσθηκαν 80 Βρετανοί και Γάλλοι αιχμάλωτοι πολέμου. Μολονότι είναι αδιαμφισβήτητο ότι η σφαγή συνέβη, ο βαθμός συμμετοχής του Mohnke είναι αδύνατο να αναγνωριστεί. Ποτέ δεν κατηγορήθηκε επίσημα και δεν παραπέμφθηκε σε δίκη.

 Εισβολή στην Ελλάδα 

Μετά την ολοκλήρωση της Γαλλικής εκστρατείας στις 22 Ιουνίου 1940, η LSSAH πέρασε έξι μήνες στο Metz (Moselle). Επεκτάθηκε σε μέγεθος ταξιαρχίας (6.500 άνδρες). Κατά τους τελευταίους μήνες του 1940 εκπαιδεύτηκε σε αμφίβιες επιθέσεις στον ποταμό Μοζέλα στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επιχείρηση Sealion, την εισβολή στην Αγγλία (Θαλάσσιος Λέοντας). Μετά την αποτυχία της Λουφτβάφε στη Μάχη της Βρετανίας και την ακύρωση της προγραμματισμένης εισβολής, η LSSAH μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία, τον Φεβρουάριο του 1941 για την προετοιμασία της επιχείρησης Μαρίτα, μέρος της προγραμματισμένης εισβολής στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία.

Η LSSAH κατέλαβε τη Βεύη στις 10 Απριλίου. Το SS-Sturmbannführer, το ενισχυμένο Aufklärungs-Abteilung του Kurt Meyer, είχε την αποστολή να εκκαθαρίσει την αντίσταση από το πέρασμα Κλεισούρα νοτιοδυτικά του Βέρνο και να περάσει στην περιοχή της Καστοριάς για να διακόψει την απομάκρυνση των δυνάμεων της Ελληνικής και της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Παρά τη σκληρή αντίσταση που προέβαλε σύνταγμα του Ελληνικού Στρατού, η μονάδα του Meyer κατέλαβε το πέρασμα.

Το τμήμα συμμετείχε στην εκκαθάριση του περάσματος Κλειδί ακριβώς νότια του Βέρνο, το οποίο υπερασπιζόταν ποικίλες δυνάμεις των ελληνικών, αυστραλιανών, βρετανικών και νεοζηλανδικών στρατευμάτων.
Με την πτώση των δύο περασμάτων έσπασε η κύρια γραμμή αντίστασης του ελληνικού στρατού της Ηπείρου. Στις 20 Απριλίου, ύστερα από μια μάχη στο Μέτσοβο στα βουνά της Πίνδου, ο Τσολάκογλου, πραξικοπηματικά αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του ελληνικού στρατού Ηπείρου παρέδωσε ολόκληρη τη δύναμη στον Ντίτριχ. Τα βρετανικά στρατεύματα της Κοινοπολιτείας ήταν τώρα οι μοναδικές συμμαχικές δυνάμεις που υπήρχαν στην Ελλάδα και οπισθοχωρούσαν πέρα από τον Ισθμό της Κορίνθου προς την Πελοπόννησο. Μέχρι τις 26 Απριλίου, η LSSAH είχε φτάσει στον Κόλπο της Πάτρας σε μια προσπάθεια να αποκόψει την υποχώρηση στις δυνάμεις της βρετανικής Κοινοπολιτείας. Μέχρι τις 30 Απριλίου τα τελευταία βρετανικά στρατεύματα της Κοινοπολιτείας είτε είχαν αιχμαλωτισθεί, είτε είχαν δραπετεύσει στην Κρήτη. Η LSSAH παρέλασε στην Πλατεία συντάγματος για τη νίκη της επί της Ελλάδος. Αργότερα η LSSAH μετατέθηκε στο ανατολικό μέτωπο προκειμένου να πάρει μέρος στην εισβολή κατά της Ρωσίας.

 Εισβολή στη Ρωσία 

Μετά από την εξαιρετική απόδοση της LSSAH κατά τη διάρκεια της Μαρίτα, ο Χίμλερ διέταξε να αναβαθμιστεί. Το σύνταγμα, ήδη σε μέγεθος μιας ενισχυμένης ταξιαρχίας, επρόκειτο να αναδιοργανωθεί σε μεραρχία και μετατέθηκε στην Τσεχοσλοβακία στα μέσα Μαΐου για αναδιοργάνωση. Παρά τις ελπίδες του στρατηγού Χάλντερ, η LSSAH πήρε μέρος στις επιχειρήσεις ως εφεδρείας υπαγόμενο στο 1ο Panzer Group του Generalfeldmarschall Χάινριχ φον Κλάιστ κατά τη διάρκεια των πρώτων επιθέσεων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η LSSAH συμμετείχε στη Μάχη της Ουμάν και την επακόλουθη κατάληψη του Κιέβου. Σύμφωνα με μεταπολεμική έκθεση του δημοσιογράφου Έρικ Κέρν, η μονάδα δολοφόνησε 4.000 Σοβιετικούς αιχμαλώτους σε αντίποινα στις 18 Αυγούστου, για τους δικούς της στρατιώτες που είχαν εκτελεστεί στο Nowo Danzig, βόρεια της Kherson. Οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν διερευνηθεί χρησιμοποιώντας τα ημερολόγια πολέμων των τοπικών μονάδων και δεν βρέθηκε καμία αναφορά σε εκτελεστές Γερμανούς στρατιώτες κατά τις ημερομηνίες αυτές λόγω έλλειψης αξιόπιστων αποδεικτικών στοιχείων και ούτε καν κατηγοριών από τις σοβιετικές αρχές.

Τον Οκτώβριο, η LSSAH μεταφέρθηκε πίσω στο βορρά για να ενισχύσει τη γραμμή των δυνάμεων του άξονα ενάντια στις νέες σοβιετικές επιθέσεις εναντίον της 3ης στρατιάς της Ρουμανίας και αργότερα έλαβε μέρος στις μάχες για την πόλη Rostov-on-Don, η οποία κατελήφθη στα τέλη Νοεμβρίου. Εκεί, η LSSAH αιχμαλώτισε πάνω από 10.000 άντρες του Κόκκινου Στρατού. Εντούτοις, μέχρι το τέλος του έτους, οι γερμανικές υποχώρησαν καθώς η σοβιετική αντίσταση έγινε ισχυρότερη. Κάτω από την πίεση των σοβιετικών αντεπιθέσεων τον χειμώνα, η LSSAH και η Στρατιά Νότου υποχώρησαν από το Rostov σε αμυντικές γραμμές στον ποταμό Mius.

Στα τέλη Ιανουαρίου 1943, η LSSAH πήρε μέρος στις μάχες μέσα και γύρω από το Χάρκοβο ως μέρος του SS Panzer Corps του Hausser. Τον Μάρτιο του 1943 η μονάδα συμμετείχε στην ανάκτηση του Χαρκόβου. Στις 12 Μαρτίου 1943, η LSSAH σημείωσε πρόοδο στο κέντρο της πόλης, διασχίζοντας τις σοβιετικές άμυνες στα βόρεια προάστια. Μέχρι το τέλος της ημέρας, η μονάδα είχε φτάσει μόλις δύο τετράγωνα βόρεια της πλατείας Dzerzhinsky, αφού είχε βαριές απώλειες από Σοβιετικούς ελεύθερους σκοπευτές, κατάφερε να καταλάβει τη πλατεία που μετονομάστηκε άτυπα σε "Platz der Leibstandarte". Οι μάχες συνεχίστηκαν στις 15 και 16 Μαρτίου, καθώς οι γερμανικές μονάδες αποτελείωσαν τα απομεινάρια της αντίστασης στο συγκρότημα εργοστασίων, στα νότια προάστια της πόλης. Η πόλη καταλήφθηκε στις 17 Μαρτίου. Ενώ στο Χάρκοβο, τα στρατεύματα της LSSAH πήραν μέρος σε δολοφονίες τραυματιών σοβιετικών στρατιωτών που βρίσκονταν στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης.

 Σφαγές στο Ανατολικό μέτωπο 
Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων γύρω από το Χάρκοβο, μια μονάδα της LSSAH, υπό τη διοίκηση του Ιωακείμ Πάιπερ κέρδισε ένα παρατσούκλι "Τάγμα του Blowtorch", λόγω της καταστροφής δύο σοβιετικών χωριών. Οι ουκρανικές πηγές, συμπεριλαμβανομένου του επιζώντος μάρτυρα Ιβάν Κισέλεφ, περιέγραψαν τις δολοφονίες στα χωριά Yefremovka και Semyonovka στις 17 Φεβρουαρίου 1943. Στις 12 Φεβρουαρίου, τα στρατεύματα Waffen-SS του LSSAH κατέλαβαν τα δύο χωριά, και οι Σοβιετικές δυνάμεις είχαν δολοφονήσει δύο αξιωματικούς των SS. Σε αντίποινα, πέντε ημέρες αργότερα, τα στρατεύματα της LSSAH σκότωσαν 872 άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Περίπου 240 από αυτούς κάηκαν ζωντανοί στην εκκλησία του Yefremovka.

 Επιχείρηση Fabrik-Aktion 
Oι άντρες της LSSAH έλαβαν μέρος στην επιχείρηση Fabrik-Aktion, που συνέλαβαν τους υπόλοιπους Γερμανοεβραίους που εργάστηκαν στη βιομηχανία όπλων. Οι άνδρες της LSSAH βοήθησαν την Γκεστάπο να μαζέψει τους Εβραίους στο Βερολίνο και επιβιβάστηκαν σε φορτάμαξες στις 27-28 Φεβρουαρίου 1943. Οι περισσότεροι από τους αιχμαλωτισμένους έχασαν τη ζωή τους στο Άουσβιτς, είτε σε άλλους καταυλισμούς στην Ανατολή.

 Μάχη του Κούρσκ 

Στις αρχές Ιουνίου του 1943, η μονάδα είχε πλήρως αναδιαμορφωθεί. Η δύναμή του ήταν 12 Tiger Is, 72 Panzer IVs, 16 Panzer III και Panzer IIs και 31 StuGs. Η LSSAH, μαζί με τις Διευθύνσεις, SS Totenkopf και Das Reich, αποτελούσε τον αιχμή του δόρατος της 4ης Στρατιάς Στρατού, Hermann Hoth, επιφορτισμένου με την παραβίαση της νότιας πλευράς του Κούρσκ. Ο 9η Στρατιά του Walter Model, έπρεπε να παραβιάσει τη βόρεια πλευρά και οι δύο δυνάμεις έπρεπε να συναντηθούν κοντά στην πόλη Κούρσκ, ανατολικά, περικλείοντας έτσι μια μεγάλη σοβιετική δύναμη.
Η επίθεση ξεκίνησε στις 5 Ιουλίου. Οι δυνάμεις της LSSAH, μέχρι τις 9 Ιουλίου, το II SS Panzer Corps είχε προχωρήσει 48 χλμ. (30 μίλια) βόρεια και πλησίαζε στη μικρή πόλη Prokhorovka. Η LSSAH ήταν και πάλι εμπροσθοφυλακή, αν και μέχρι τώρα η ισχύς της μειώθηκε σε μόλις 77 τεθωρακισμένα οχήματα. Το 2ο Σύνταγμα SS Panzergrenadier, υποστηριζόμενο από αρκετά άρματα, προχώρησε προς την Prokhorovka. Μέχρι το μεσημέρι το πεζικό είχε εκκαθαρίσει το Κρατικό πάρκο Komsomolets και άρχισε την επίθεση στο λόφο 241,6, το οποίο εξασφάλισαν στις 10 Ιουλίου.
Την επόμενη μέρα η προέλαση συνεχίστηκε, με τη LSSAH να καταλαμβάνει το State Farm της Oktiabrs΄kii και το Hill 252.2 σε βαριές μάχες εναντίον των Σοβιετικών Αλεξιπτωτιστών και της 9ης Αεροπορικής μεραρχίας. Στις 12 Ιουλίου, οι Σοβιετικοί έκαναν αντεπίθεση κοντά στην Prokhorovka. Δύο σώματα των εφεδρειών αντιμετώπισαν τη LSSAH, χτυπώντας τους Γερμανούς γύρω από το Oktiabr'skii State Farm και το Hill 252.2. Στις επόμενες μάχες, οι Γερμανοί προκάλεσαν σοβαρές απώλειες στους Σοβιετικούς. Η σοβιετική αντεπίθεση είχε σταματήσει τη γερμανική προέλαση και η μονάδα αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει στην Oktiabr'skii. Ο Σοβιετικός Στρατός έχασε 300 άρματα μάχης που καταστράφηκαν και 300 επιπλέον στις 12 Ιουλίου. Η μάχη συνεχίστηκε την επόμενη μέρα, αλλά το επίκεντρο της σοβιετικής επίθεσης είχε μετατοπιστεί προς τη μονάδα Totenkopf, στα αριστερά της LSSAH.

Μετά τη μάχη στο Prokhorovka, η Σοβιετική Ανώτατη Διοίκηση ξεκίνησε μια δική της επίθεση, την επιχείρηση Kutuzov, κοντά στο Όρελ, αναγκάζοντας τον Χίτλερ να διατάξει την παύση της Επιχείρησης Citadel. H LSSAH έχοντας υποστεί 2.753 απώλειες συμπεριλαμβανομένων 474 νεκρών. Η LSSAH αποστέλλεται στην Ιταλία για να βοηθήσει τον Μουσολίνι από την κυβέρνηση Μπαντόλιο και τη συμμαχική εισβολή στη Σικελία, η οποία ξεκίνησε τη νύχτα της 9-10 Ιουλίου 1943. Η μονάδα άφησε πίσω της, τον βαρύ εξοπλισμό που δόθηκε στη μεραρχία Das Reich και την Totenkopf.[73].

 Επιχειρήσεις στην Ιταλία 

Με την Ιταλία να έχει ανακοινώσει ανακωχή με τους Συμμάχους στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, η LSSAH διατάχθηκε να αφοπλίζει tiw κοντινές ιταλικές μονάδες. Αυτό έγινε ομαλά, με εξαίρεση σύντομα, αιματηρές μάχες με ιταλικά στρατεύματα που βρίσκονταν στην Πάρμα, την Κρεμόνα και την Πιατσέντζα στις 9 Σεπτεμβρίου. Μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου, όλες οι ιταλικές δυνάμεις στην ποταμού πεδιάδα είχαν αφοπλισθεί, αλλά η OKW (Oberkomando der Wehrmacht) ανησυχούσε για αναφορές ότι στοιχεία της Ιταλικής 4ης στρατιάς ανασυντάσσονταν στο Πεδεμόντιο κοντά στα γαλλικά σύνορα. Το μηχανοκίνητο τμήμα της LSSAH, του Peiper στάλθηκε για να αφοπλίσει αυτές τις μονάδες. Κατά την άφιξή του στην επαρχία Cuneo, ο Peiper συναντήθηκε με έναν Ιταλό αξιωματικό που προειδοποίησε ότι οι δυνάμεις του θα επιτεθούν αν η μονάδα του Peiper δεν έφευγε αμέσως από την επαρχία. Αφού αρνήθηκε ο Peiper, οι δυνάμεις των Ιταλών επιτέθηκαν αλλά το τάγμα του Pieper νίκησε τους Ιταλούς και έπειτα έκαψε το χωριό Boves, σκοτώνοντας 34 πολίτες.

Η LSSAH στάλθηκε στη χερσόνησο της Ίστριας και συμμετείχε σε αρκετές σημαντικές αντιπαρτιζάνικες επιχειρήσεις. Στις αρχές Νοεμβρίου, η μεραρχία διατάχθηκε να πάει πίσω στο Ανατολικό Μέτωπο, φτάνοντας στην περιοχή Zhitomir στα μέσα Νοεμβρίου.
Η μεραρχία ανατέθηκε στο XLVIII Panzer Corps, ένα τμήμα του 4ου Στρατού, το οποίο αγωνιζόταν να κρατήσει τη γραμμή κοντά στο Zhitomir. Η Μεραρχία LSSAH μεταφέρθηκε στην περιοχή Cherkassy. Στο πλαίσιο των μαχών, συμμετείχε στην προσπάθεια ανακούφισης των γερμανικών δυνάμεων της Στρατιάς Νότου που περικυκλώθηκε στην περιοχή Korsun, τον Ιανουάριο του 1944.

Η δύναμη της LSSAH, ανερχόταν σε 41 αξιωματικούς και σε 1.188 άνδρες, αποσύρθηκε στο Βέλγιο για ξεκούραση και ανανέωση, ωστόσο, ένα τμήμα της μεραρχίας έμεινε πίσω.

 Δυτικό μέτωπο 
Η LSSAH είχε τοποθετηθεί βόρεια του ποταμού Σηκουάνα για να αντιμετωπίσει κάθε πιθανή επίθεση στην περιοχή του Pas de Calais, έτσι ώστε οι πρώτες μονάδες να μην φθάσουν στη Νορμανδία παρά μόνο μετά την εισβολή των συμμάχων εκεί στις 6 Ιουνίου 1944. Ενα μέρος του έφθασε τη νύχτα της 27ης-28ης Ιουνίου, με ολόκληρο το τμήμα να πάρει άλλη μια εβδομάδα. Μέχρι τις 4 Ιουλίου μεταρρυθμίστηκε το I SS Panzer Corps και τώρα αποτελούταν από το LSSAH και την 12η μεραρχία SS Νεολαία Χίτλερ. Η πρώτη ενέργεια στην οποία συμμετείχαν ήταν η υπεράσπιση του χωριού Carpiquet και του αεροδρομίου στη Συμμαχική επιχείρηση Windsor. Στη συνέχεια ακολούθησαν αρκετές συμμαχικές επιθέσεις - Operations Charnwood και Jupiter. Στις 12 Ιουλίου, η LSSAH κρατούσε το νότιο τμήμα του Caen από τη Μαλτότ στα δυτικά μέχρι την οδό Caen-Falaise στα ανατολικά. Κατά τη διάρκεια της νύχτας 14-15 Ιουλίου, η LSSAH ανακουφίστηκε από την 272η Μεραρχία Πεζικού και τραβήχτηκε πίσω σε μια περιοχή ανασυγκρότησης που διασχίζει το δρόμο Caen-Falaise μεταξύ Ifs και Cintheaux.

 Επιχείρηση GoodWood 
Η βρετανική επιχείρηση Goodwood πραγματοποιήθηκε μεταξύ 18 και 20 Ιουλίου 1944. Το VIII Βρετανικό Σώμα, με τρία θωρακισμένα τμήματα, ξεκίνησε την επίθεση με στόχο την κατάληψη της γερμανικής περιοχής Bourguébus Ridge, μαζί με την περιοχή μεταξύ Bretteville-sur-Laize και Vimont. Η επιχείρηση προηγήθηκε ενός βομβαρδισμού τριών ωρών από 2.500 αεροσκάφη. Η ισχύς του LSSAH πριν από την επιχείρηση Goodwood αναφέρθηκε ως 59 Panzer IVs, 46 Panthers και 35 StuG III.
Το 1ο Στρατιωτικό Τάγμα SS Panzer, που βρίσκονταν κοντά στο Garcelles, έλαβε εντολές να επιτεθεί στους Βρετανούς στο Soliers. Κατά τη μεταφορά των 13 Panthers προς Bourguébus, η μονάδα προσέβαλε 60 βρετανικά άρματα, καταστρέφοντας 20 από αυτά.

 Επιχείρηση Luttich 
Στις 25 Ιουλίου 1944, οι δυνάμεις των ΗΠΑ υπό τον στρατηγό Omar Bradley κατάφεραν να σπάσουν τις γερμανικές άμυνες στο πλαίσιο της επιχείρησης Cobra και μπήκαν στη Βρετάνη. Ο Χίτλερ απαγόρευσε οποιαδήποτε υποχώρηση και διέταξε το Στρατιωτικό Σώμα XLVII, αποτελούμενο από το 2ο τμήμα του τάγματος, της LSSAH, και το SS Division Das Reich και την 116η Panzer να χτυπήσει το 30ο τμήμα πεζικού ανατολικά του Mortain, έπειτα έκοψε τις αμερικανικές άμυνες για να φτάσει στην ακτή. Η ανταπόκριση των ΗΠΑ ενισχύθηκε από την Ultra intelligence, η οποία είχε αποκαλύψει τα σχέδια για την επιχείρηση Lüttich μέχρι τις 4 Αυγούστου.
Το LSSAH και άλλα τμήματα πήραν μέρος στην επίθεση στις 7 Αυγούστου. Το 1ο Τάγμα SS, μαζί με δύο τάγματα πεζικού εφοδιασμένο με μοτοσυκλέτες, μία μονάδα μηχανικού μάχης χρησιμοποιήθηκαν για την επίθεση. Η SS Das Reich ανέκτησε την πόλη Mortain και μια θωρακισμένη ομάδα μάχης με τον Joachim Peiper έφτασε στο Bourlopin, αλλά αναγκάστηκε να σταματήσει λόγω αμερικανικών αντεπιθέσεων και αεροπορικών επιθέσεων.
Η πολύ μειωμένη μεραρχία περικυκλώθηκε τελικά στην περιοχή Falaise από αμερικανικές, καναδικές και πολωνικές δυνάμεις. Ορισμένες μονάδες LSSAH οπισθοχώρησαν από τον θύλακα στις 22 Αυγούστου, αφήνοντας πίσω τους όλα τα άρματα και το πυροβολικό. Η LSSAH υπέστη 5.000 θύματα κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Νορμανδίας. Κατά τη διάρκεια της οπισθοχώρησης τους από τη Γαλλία, τα μέλη του τμήματος LSSAH και ενός τμήματος SS Division Hitlerjugend δολοφόνησαν 34 Γάλλους πολίτες στις πόλεις Tavaux και Plomion.

 Επίθεση στις Αρδέννες 

Η επίθεση των Αρδεννών (16 Δεκεμβρίου 1944 – 25 Ιανουαρίου 1945) ήταν μια σημαντική γερμανική επίθεση που ξεκίνησε μέσα από τη δασώδη περιοχή των βουνών των Αρδεννών του Βελγίου, της Γαλλίας και του Λουξεμβούργου. Η επίθεση ονομάστηκε Unternehmen Wacht am Rhein. Ο Wilhelm Mohnke, τώρα διοικητής της Σωματοφυλακής SS Αδόλφος Χίτλερ, οδήγησε το σχηματισμό του ως την αιχμή του δόρατος ολόκληρης της επιχείρησης στις Αρδεννές. Ωστόσο, τα υψηλά ποσοστά απωλειών της μονάδας τον ανάγκασαν να πάρει έναν μεγάλο αριθμό άπειρων στρατιωτών για να τους προσθέσει στον πυρήνα των έμπειρων βετεράνων. Ο Mohnke όρισε τον καλύτερό του συνταγματάρχη SS-Obersturmbannführer Joachim Peiper να ηγηθεί της μονάδας στη μάχη. Το Kampfgruppe "Peiper" αποτελείται από 4.800 άνδρες και 600 οχήματα. Ο Peiper προήχθη στην τάξη του Standartenführer στις 14 Φεβρουαρίου 1945.

 Εκτελέσεις Αμερικανών στρατιωτών 
Μετά από μάχες που συνέβησαν κοντά στην πόλη Malmedy και Ligneuville, το σύνταγμα του Peiper συναντήθηκε με τη συνοδεία του 285ου Τάγματος Παρατηρήσεως Πυροβολικού Πεδίου, 7ης τεθωρακισμένης μεραρχίας των Η.Π.Α. Μετά από μια σύντομη μάχη οι Αμερικανοί παραδόθηκαν. Μαζί με άλλους Αμερικανούς που είχαν συλληφθεί νωρίτερα (127 άνδρες συνολικά), αφοπλίστηκαν και εκτελέστηκαν. Οι ερευνητές Michael Reynolds και Danny S. Parker πιστεύουν ότι ο Peiper ή ένας από τους υφισταμένους του αποφάσισε να σκοτώσει τους αιχμαλώτους χωρίς βέβαια να υπάρχει στρατιωτικό αρχείο αξιωματικού SS που να εκδίδει εντολή εκτέλεσης. Πολλοί από τους δράστες καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό, αλλά κάποιες ποινές άλλαξαν. Ο ίδιος, ο Peiper φυλακίστηκε για έντεκα χρόνια για το ρόλο του στις δολοφονίες.
Κατά τη διάρκεια της μάχης του Bulge, στρατεύματα από το 3ο σύνταγμα SS Πάντσερ της LSSAH αιχμαλώτησαν έντεκα Αφροαμερικανούς στρατιώτες από το 333ο Τάγμα Πυροβολικού στο χωριουδάκι του Wereth. Στη συνέχεια οι φυλακισμένοι εκτελέστηκαν και τα πτώματα τους βρέθηκαν από τα συμμαχικά στρατεύματα δύο μήνες αργότερα.

Σύμφωνα με τον Ότο Σκορτσένυ, στις 22 Δεκεμβρίου 1956, 12 χρόνια αργότερα οι ποινές της δίκης για το Μάλμεντυ, αναιρέθηκαν λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Η Αμερικανική διοίκηση έπεσε θύμα της δικής της προπαγάνδας. Οι Αμερικανοί συνταγματάρχης Έβερετ και Ταγματάρχης Μάκ Κάουν κατόρθωσαν να αποδείξουν ότι τίποτα από αυτά δεν ίσχυε.The Battle of the Bulge, John Toland
O Σκορτσένυ αναφέρει ότι ήταν μια μάχη που οδήγησε σε μια "υποτιθέμενη σφαγή" η οποία τελικά επέφερε τον απαγχονισμό 42 στρατιωτών SS και 23 ακόμη σε ισόβια δεσμά και ότι επακολούθησαν αντίποινα κατά Γερμανών στρατιωτών SS από την Αμερικανική στρατιωτική διοίκηση πού έπεσε στη δική της προπαγάνδα.Ότο Σκορτσένυ, Οι καταδρομικές μου επιχειρήσεις, εκδόσεις Eurobooks, σελ. 402-407

 Μάχη του Βερολίνου 

Μέρος της LSSAH πήρε μέρος τον αγώνα πολέμου στο Βερολίνο. Στις 23 Απριλίου 1945, ο Χίτλερ διόρισε τον Brigadeführer Mohnke ως διοικητή της περιοχής του τομέα Zitadelle που περιλάμβανε την Καγκελαρία του Ράιχ και τον Führerbunker. Ο διοικητικός σταθμός του Mohnke ήταν κάτω από την καγκελαρία του Ράιχ. Δημιουργήθηκε το Kampfgruppe Mohnke το οποίο χωρίστηκε σε δύο αδύναμα συντάγματα αποτελούμενα από περίπου 2.000 άνδρες και ένα τάγμα 800 της σωματοφυλακής (που είχε ανατεθεί να φυλάξει τον Führer). Μετά τις μάχες στο Βερολίνο και την αυτοκτονία του Χίτλερ, ο Mohnke ενημέρωσε όλους τους διοικητές στον τομέα Zitadelle σχετικά με το θάνατο του Χίτλερ και την προγραμματισμένη έξοδο που ξεκίνησε στις 23 Μαΐου ως τις 1 Μαΐου. Πολλές πολύ μικρές ομάδες κατόρθωσαν να φτάσουν στους Αμερικανούς στη δυτική όχθη του Έλβα, αλλά οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένης της ομάδας του Mohnke, δεν μπορούσαν να περάσουν από τις σοβιετικές γραμμές. Πολλοί πιάστηκαν αιχμάλωτοι και ορισμένοι αυτοκτόνησαν. Στις 2 Μαΐου, οι εχθροπραξίες έληξαν επισήμως με εντολή του Helmuth Weidling, διοικητή της ζώνης άμυνας του Βερολίνου.
Η LSSAH παραδόθηκε στις αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή Steyr στις 8 Μαΐου 1945.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 












































 Online references 



 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Μεραρχίες των Waffen-SS
Κατηγορία:Τεθωρακισμένες μεραρχίες