Οίκος των Αλπινιδών

Ο Οίκος των Αλπινιδών ή Οίκος του Κένεθ μακ Άλπιν ήταν δυναστεία του βασιλείου των Πίκτων, το οποίο σύντομα μετασχηματίστηκε σε βασίλειο της Άλμπα με πρώτο βασιλιά και γενάρχη τον Κένεθ Α΄ της Σκωτίας την δεκαετία του 840 και τελευταίο βασιλιά τον Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας (1034). Οι βασιλείς της δυναστείας ήταν όλοι σύμφωνα με την Βίβλο του Λεκάν απ'ευθείας απόγονοι του Κένεθ μακ Άλπιν, ενώ δεν αναφέρεται καθόλου στο γενεαλογικό δέντρο ο πατέρας του Άλπιν μακ Εχντάχ.Woolf, Pictland to Alba, pp. 222–224; Broun, Irish Identity, pp. 173–174.
Οι ρίζες της οικογένειας είναι αβέβαιες, γενεαλογικά δέντρα που εμφανίστηκαν στα τέλη του 10ου αιώνα δείχνουν την καταγωγή του από τον Εντ Φιντ, αλλά υπάρχουν μεγάλες αμφιβολίες.Woolf, Pictland to Alba, p. 173. Σύγχρονοι ιστορικοί παρουσιάζουν τη γνώμη, ότι είχε γίνει βασιλιάς της Νταλ Ριάτα πριν ανέβει στον θρόνο των Πίκτων τη δεκαετία του 840, μετά τον θάνατο του Εογκάναν μακ Οένγκουσα.Woolf, Pictland to Alba, pp. 93–98 & 116–117. 

Οι πρώτοι βασιλείς της δυναστείας είχαν τον τίτλο του βασιλιά των Πίκτων. Ο τρίτος βασιλιάς και γιος του Κένεθ Α΄, ο Κωνσταντίνος Α΄ της Σκωτίας εμφανίζεται αμέσως μετά το τέλος του σαν ο τελευταίος από 70 Πίκτες βασιλείς. Οι βασιλείς του Οίκου των Αλπινιδών εξορίστηκαν (878), όταν ο μικρότερος αδελφός τού Κωνσταντίνου Α΄, ο Εντ μακ Κένεθ, ανατράπηκε από τον Γκίρικ, αλλά επέστρεψαν μετά την ανατροπή του Γκίρικ από τον γιο του Κωνσταντίνου Α΄, τον Ντόναλντ Β΄ της Σκωτίας. Ο Ντόναλντ Β΄ και οι απόγονοί του πήραν τον τίτλο του βασιλιά της Άλμπα.Woolf, Pictland to Alba, pp. 122–126.
Τον 10ο αιώνα η διαδοχή στον θρόνο γινόταν εναλλάξ ανάμεσα στους απογόνους του Κωνσταντίνου Α΄ και τον άλλο κλάδο της δυναστείας, τους απογόνους του Εντ μακ Κένεθ. Οι εμφύλιες διαμάχες συνεχίστηκαν μέχρι τις αρχές του 11ου αιώνα, που ο κλάδος του Εντ μακ Κένεθ εξέλιπε και ο κλάδος του Κωνσταντίνου Α΄ βασίλευσε χωρίς διεκδικητές, μέχρι το τέλος χωρίς γιους του τελευταίου βασιλιά Μάλκολμ Β΄. Οι μετέπειτα βασιλείς ήταν απόγονοι της κόρης τού Μάλκολμ Β΄, της Μπεθόκ από την δυναστεία του Ντάνκελντ.Woolf, Pictland to Alba, pp. 225–230.

Γενεαλογικό δέντρο του Οίκου των Αλπίνων










Παραπομπές


Πηγές

Anderson, Alan Orr (1922), Early Sources of Scottish History A.D. 500 to 1286, I (1990 revised & corrected ed.), Stamford: Paul Watkins.
Bannerman, John (1999), "The Scottish Takeover of Pictland and the relics of Columba", in Broun, Dauvit; Clancy, Thomas Owen, Spes Scotorum: Hope of Scots. Saint *Columba, Iona and Scotland, Edinburgh: T. & T. Clark, pp. 71–94.
Broun, Dauvit (1999), "Dunkeld and the origins of Scottish Identity", in Broun, Dauvit; Clancy, Thomas Owen, Spes Scotorum: Hope of Scots. Saint Columba, Iona and Scotland, Edinburgh: T. & T. Clark, pp. 96–111.
Broun, Dauvit (1999), The Irish Identity of the Kingdom of the Scots in the Twelfth and Thirteenth Centuries, Woodbridge: Boydell Press.
Broun, Dauvit; Clancy, Thomas Owen (1999), Spes Scotorum: Hope of Scots. Saint Columba, Iona and Scotland, Edinburgh: T. & T. Clark.
Duncan, A. A. M. (2002), The Kingship of the Scots 842–1292: Succession and Independence, Edinburgh: Edinburgh University Press.
Herbert, Máire (2000), "Ri Éirenn, Ri Alban: kingship and identity in the ninth and tenth centuries", in Taylor, Simon, Kings, clerics and chronicles in Scotland 500–1297, Dublin: Four Courts Press, pp. 62–72.
Taylor, Simon, ed. (2000), Kings, clerics and chronicles in Scotland 500–1297, Dublin: Four Courts Press.
Woolf, Alex (2007), From Pictland to Alba, 789–1070, The New Edinburgh History of Scotland, Edinburgh: Edinburgh University Press.


Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας