Νησιά Γκαλίτ

Τα Νησιά Γκαλίτ (αραβικά: جالطة Τζαλίτα, γαλλικά: La Galite, ιταλικά: Isola della Caletta) είναι μια ομάδα από έξι βραχώδη νησιά ηφαιστειογενούς προέλευσης που ανήκουν στο Κυβερνείο της Μπιζέρτα, βόρεια της Τυνησίας. Βρίσκονται 38 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του ακρωτηρίου Σερράτ (Cape Serrat), που είναι το πλησιέστερο σημείο στην ηπειρωτική χώρα από την οποία τα χωρίζει το Κανάλι Γκαλίτ, περίπου 80 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά από την πόλη της Ταμπάρκα, και 150 χιλιόμετρα νότια του Ακρωτηρίου Τεουλάντα (Capo Teulada) της νότιας Σαρδηνίας. Το μεγαλύτερο είναι η Γκαλίτ, ενώ υπάρχουν ακόμα 5 μικρότερα νησιά και κάποιοι ύφαλοι.

 Ιστορία 
μικρογραφία|αριστερά|250px|Χάρτης των νησιών, 18ος αιώνας.

Τα νησιά έχουν κατοικηθεί Φοίνικες, Ρωμαίους και Ισπανούς, αποτέλεσε ενδιάμεσο σταθμό για τους Καρθεγένιους, ενώ στο παρελθόν από Τυνήσιους, Σικελούς και κατοίκους από τη Σαρδηνία, κάτι που μπορεί να εξηγεί την προέλευση των ιταλικών ονομάτων των νησιώνThe Tunisian Mediterranean Seawater and islands. “Naming issues”, Naïma Friha, σελ. 119. Την παρουσία αυτών που πέρασαν από το νησί μαρτυρούν Καρδηδονιακές ταφές, ρωμαϊκά κτήρια, εγκαταλελειμμένες σπηλιές και λατομία, που βρίσκονται στους πρόποδες της κορυφής Πιτόν ντε λ’ Εστ στη Γκαλίτ.

Έχουν γίνει εικασίες ότι η Γκαλίτ μπορεί να είναι η αρχαία Εύβοια, που μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους είχε το όνομα Καλάθη (στα λατινικά Galata)Greek Identity in the Western Mediterranean: Papers in Honour of Brian Shefton, Brian Benjamin Shefton, ed. Kathryn Lomas, σελ. 332Travelling Heroes, Robin Lane Fox, σελ. 137Itineraria Phoenicia, Edward Lipiński, σελ. 388Γεωγραφία Παλαιά και Νέα, Μελέτιος, σελ. 592

Το 1628 το νησί Γκαλίτ μάλλον κατείχε ένας τυχοδιώκτης Κορσικής καταγωγής, ο Sanson Napoléon, κατόπιν είχε αποδοθεί ως φέουδο στον Λουδοβίκο Α΄ της Ισπανίας όταν ήταν ινφάντε, ενώ στα τέλη του 19ου αιώνα ήρθαν από την Ιταλία Ναπολιτάνοι, οικογένειες Ντάρκο, Βιτιέλλο και Ματσέλλα (Darco, Vitiello, Mazella).

 Γεωγραφία-Γεωλογία 
μικρογραφία|250px|Η Γκαλίτ όπως φαίνεται από το ακρωτήριο Σερράτ.
ΌνομαΕικόναΜετάφρασηΈκτασηNumber of Eleonora’s Falcon in Tunisia, Hichem Azafzaf, 2004, σελ. 1, σελ. 3Is the European Leaf-toed geckoEuleptes europaeaalso an African?Its occurrence on the Western Mediterranean landbrige islets and itsextinction rate M. Delaugerre et al, 2011, σελ. 128Υψόμετρο La Galite 200pxΓκαλίτ  7,5 τχμ 391 μ.     Le Galiton 200px Γκαλιτόν0,27 τχμ158 μ.La Fauchelle200px Φουσέλ  0,14 τχμ.  137 μ.  Gallo Γκάλο (κόκορας)  0,09 τχμ.  119 μ. Gallina200pxΓκαλίνα (κότα) 0,04 τχμ. 75 μ.  Pollastro200pxΠολάστρο (κοτόπουλο) 300 τμ.  20 μ.

Το μεγαλύτερο νησί Γκαλίτ έχει έκταση περίπου 7,5 τχμ., με μήκος 5,4 χιλιόμετρα από ανατολικά-δυτικά και πλάτος 2,9 βόρεια-νότια στο ανατολικό μέρος του νησιού. Η μεγαλύτερη κορυφή ονομάζεται Bout de Somme (Μεγάλη Κορυφή) με 391 μέτρα, ενώ ακόμα μια κορυφή υψώνεται στα 360 μέτρα στο πιο νοτιοανατολικό μέρος του νησιού, η Piton de l' Esτ (Ανατολική Κορυφή). Νοτιοδυτικά της Γκαλίτ βρίσκονται τα δύο επόμενα μεγαλύτερα νησιά, οι Galitons de l' Ouest (Δυτικές Γκαλιτόν), η Γκαλιτόν και η Φουσέλ, ενώ στα βόρειο ανατολικά βρίσκονται οι Galitons de l' Est (Ανατολικές Γκαλιτόν), που ονομάζονται επίσης και Les Chiens (Σκυλιά), που περιλαμβάνουν τα μικρότερα νησιά Γκάλο, Γκαλίνα και Πολάστρο.

Τα νησιά αποτελούνται στο μεγαλύτερο μέρος τους από ηφαιστιογενή πετρώματα και φλύσχη νησιών Γκαλίτ La Galite Archipelago (Tunisia, North Africa): Stratigraphic and petrographic revision and insights for geodynamic evolution of Maghrebian Chain, H. Belayouni et al, 2010, σελ. 16

Οι πλαγιές στα νότια και τα ανατολικά είναι απότομες και γυμνές από βλάστηση, ενώ οι βόρειες είναι λιγότερο απότομες με πυκνή θαμνώδη βλάστηση

Τα νησιά αναφέρονται εξειδικευμένα στον καθορισμό θαλάσσιων συνόρων, λόγω της γεωγραφικής της τους θέσης στα όρια της δικαιοδοσίας της Τυνησίας, της Αλγερίας και της ΙταλίαςInternational Maritime Boundaries, Τόμος 5, σελ. 3928-3931

 Κατοίκηση 
μικρογραφία|αριστερά|200px|Γραμματόσημο της Τυνησίας για την 6η επέτειο από την εξορία του Μπουργκίμπα στη Γκαλίτ, 1958.
μικρογραφία|250px|Ο φάρος πάνω στο νησί Γκαλιτόν.

Κατά το 18ο αιώνα το νησί είχε πολλά κοπάδια, και οι πολλοί του κάτοικοι ασχολούνταν με το μαλλί από αυτά, είτε ήταν σφουγγαράδεςA Philosophical and Political History of the Settlements and Trade ..., Τόμος 4, Guillaume-Thomas-François, σελ. 22

Στις αρχές του 20ου αιώνα στα νησιά Γκαλίτ υπήρχε «αναρχική» κοινότητα περίπου 100 ατόμων, αποτέλεσμα πειραματισμών για τη δημιουργία ελεύθερου κοινοβίου από άτομα αναρχικής ιδεολογίας, ενώ μόνιμο πληθυσμό απέκτησε με τη δημιουργία στην Τυνησία Γαλλικού προτεκτοράτου, και το 1906 κατοικούσαν στο μεγαλύτερο νησί 174 κάτοικοι, 67 Γάλλοι και 107 Ιταλοί.

Από το 1952 ως το 1954 ως το οι γαλλικές αρχές είχαν εξορίσει στη Γκαλίτ τον Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, μέλλοντα πρώτο πρόεδρο της ΤυνησίαςBourguiba&f=false Habib Bourguiba of Tunisia: The Tragedy of Longevity, Derek Hopwood, Sue Mi Terry, 1992, σελ. 72

Το νησί «εκκενώθηκε» το 1964 με την κρατικοποίηση των γεωργικών γαιών που κατείχαν ξένοι, ενώ μέχρι τότε ζούσαν εκεί περίπου 200 άτομα. Σήμερα στη Γκαλιτόν υπάρχει φάρος και μετεωρολογικός σταθμός, ενώ στη Γκαλίτ καμιά δεκαριά σπίτια για την Εθνοφρουρά και το στρατό

 Πανίδα και χλωρίδα 
Τη Γκαλίτ έχουν σίγουρα επισκεφτεί από την αρχαιότητα αλιείς κοραλλιών, ενώ Γάλλοι, Πιζανοί και Γενουάτες επισκέφτηκαν επίσης τα νησιά για την αλίευση κοραλλιών, που αποτελούν και σήμερα μέρος του θαλάσσιου πλούτου των νησιών..

Η περιοχή έχε μεγάλη ποικιλομορφία σε ψάρια και οστρακοειδή, η υπεραλίευση των οποίων όμως στο παρελθόν έχει επιφέρει επιπτώσεις στους πληθυσμούς τους.

Αποτελεί προστατευμένη περιοχή ως φυσικό καταφύγιο από το 1980The Galite, και το ψάρεμα έχει απαγορευτεί από τότε σε απόσταση 3,5 χιλιομέτρων γύρω από τα νησιά. Φιλοξενεί πολλά είδη θαλάσσιας πανίδας και χλωρίδας, κάποια από τα οποία είναι προστατευόμενα και απειλούμενα είδη, όπως η Μεσογειακή φώκια και το Μαυροπετρίτη, όπου μια έρευνα το 1999 βρήκε 180 ενήλικα πουλιά στα νησιά Γκαλίτ, στα οποία μαζί με δύο τα μικρά νησάκια Φρατέλλι αποτελούν τα μόνα μέρη στην Τυνησία όπου απαντάται το σπάνιο αυτό είδος πουλιού

 Εικόνες 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Pub. 131 Sailing Directions (Enroute) Western Mediterranean, Sector 7: Algeria and Tunisia—Cap Matifou to Cap Serrat

Κατηγορία:Νησιά της Τυνησίας