Ιέβα Σιμοναϊτίτε

Η Ιέβα Σιμοναϊτίτε (λιθουανικά Ieva Simonaitytė, 23 Ιανουαρίου 1897 – 27 Αυγούστου 1978) ήταν Λιθουανή συγγραφέας. Γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό, το Βαναγκάι, της Ανατολικής Πρωσίας, στην Επαρχία Κλάιπεντα. Σε ηλικία 5 ετών, προσβάλλεται από τον ιό της φυματίωσης, αφήνοντάς της προβλήματα στα οστά, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να περπατάει από τότε με τη βοήθεια μπαστουνιών. Μεγάλωσε μέσα σε μία φτωχική οικογένεια, ενώ έχασε και τον πατέρα της σε μικρή ηλικία, γεγονός που την ανάγκασε να εργαστεί από νεαρή ηλικία. Γραφή και ανάγνωση έμαθε από τη μητέρα της, αλλά κατά κύριο λόγο ήταν αυτοδίδακτη. Μεταξύ το 1912 και το 1914, ταξίδεψε στο Άνγκερμπουργκ, για περαιτέρω ιατρική βοήθεια εξ αιτίας της φυματίωσης. 

Περί το έτος που επέστρεψε στη γενέτειρά της, είχε ήδη ξεσπάσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, του οποίου τα γεγονότα την ενέπνευσαν και ξεκίνησε τη λογοτεχνική της πορεία με την έκδοση ποιημάτων και μικρών ιστοριών, επικεντρώνοντας κυρίως στις λιθουανικές μειονότητες. Έως και το 1921, εργαζόταν ως ράφτρα για βιοποριστικούς λόγους, ενώ αργότερα μετακόμισε στην Κλάιπεντα, όπου παρακολούθησε νυχτερινά μαθήματα γραφομηχανής και στενογραφίας. Έτσι, έκτοτε ξεκίνησε να εργάζεται ως γραμματέας και μεταφράστρια. Την ίδια δεκαετία ενεπλάκη και με την πολιτική ζωή της περιοχής.   Το 1935, με την κυκλοφορία του Aukštujų Šimonių likimas, ουσιαστικά αρχίζει η δημοτικότητα στη λογοτεχνική της σταδιοδρομία. Για το έργο αυτό λαμβάνει κρατικό βραβείο κι εν συνεχεία εργάζεται μόνο ως συγγραφέας, αφιερώνοντας τη ζωή της στη λογοτεχνία. 

Κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Κλάιπεντα  κατελήφθη από τους Ναζί και εκείνη μετακόμισε στο Κάουνας. Το 1963 μετακομίζει στο Βίλνιους. Δύο χρόνια πιο πριν, αγοράζει εξοχική κατοικία στη γενέτειρά της, η οποία από το 1984 λειτουργεί ως μουσείο. Απεβίωσε το 1978, στο Βίλνιους και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Antakalnis. 

Το πιο γνωστό έργο της είναι το προαναφερθέν Aukštujų Šimonių likimas, το οποίο περιγράφει τη ζωή μιας σιμοναϊκής οικογένειας περί τον 18ο και 20ο αιώνα. Άλλα γνωστά της έργα είναι το δίτομο Vilius Karalius, τα αυτοβιογραφικά Be tėvo και O buvo taip, καθώς επίσης και το Pikčiurnienė, το οποίο έγινε γνωστό για τη λογοκρισία που υπέστη. Οι συγγραφικές αδυναμίες της, όπως τις ανέφεραν κριτικοί ήταν η μακρολογία, η τάση προς τον συναισθηματισμό και, στα κατοπινά της χρόνια, η χρήση κοινοτοπιών του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Παραπομπές

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Bibliography of Simonaitytė

Κατηγορία:Λιθουανοί συγγραφείς