Περίπτωση των Καταλανών (Πόλεμος Ισπανικής Διαδοχής)

Ιστορικό: το Σύμφωνο της Γένοβας του 1705 
Η προέλευση του προβλήματος εντοπίζεται στο Σύμφωνο της Γένοβας (20 Ιουνίου του 1705), με την οποία η Αγγλία είχε υποσχεθεί να εγγυώνται τη διατήρηση των συνταγμάτων της Καταλονίας αν σε αυτό προστεθεί η αιτία του αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, στον αγώνα για τον ισπανικό θρόνο, ακόμη και στην περίπτωση μιας πιθανής νίκης του Φιλίππου Β.

Η πρωτοβουλία βασίζεται στην η βασίλισσα Άννα της Αγγλίας, ο οποίος τον Μάρτιο του 1705 διορίστηκε ως επίτροπος βασίζεται σε Mitford Κρόου, ένας έμπορος αλκοόλ εγκατεστημένος στο Πριγκιπάτο της Καταλονίας, "να συνάπτει συμμαχία μεταξύ μας και το Πριγκιπάτο, ή οποιαδήποτε άλλη επαρχία της Ισπανίας". Ο κρόου ήταν σε επαφή με μια ομάδα από τους ιδιοκτήτες και τους ευγενείς του Σλάνα, το Θύμα, που είναι γνωστή ως το vigatans, που ήταν η πρώτη πυρήνα austriacista προέκυψε στην Καταλονία πρόθυμοι να λάβουν τα όπλα κατά του Φιλίππου. Το vigatans συνεδρίασε στις 17 Μαΐου 1705 στο Θύμα και συμφώνησε να χορηγήσει πλήρη εξουσία δύο εκπροσώπους του προκειμένου, σύμφωνα με τη συνθήκη με την Αγγλία για λογαριασμό των καταλανών. Το σύμφωνο υπεγράφη στη Γένοβα στις 20 ιουνίου 1705.

Η συμφωνία που υπεγράφη από Mitford Κρόου, στο όνομα της βασίλισσας Άννας της Αγγλίας, και από τον Antoni Peguera και Aymerich, και Montse Perera, εξ ονόματος του Πριγκιπάτου περιλαμβάνεται η δέσμευση της Αγγλίας προσγειώθηκε στην καταλανική ακτή, με 8.000 στρατιώτες δ'πεζικό και 2.000 ιππικό των δυνάμεων της Μεγάλης Συμμαχίας, και να παραδώσει 12.000 τουφέκια με τα αντίστοιχα πυρομαχικά για να οπλίσει τις δυνάμεις στην καταλονία. Από την άλλη πλευρά η Καταλονία θα αναγνωρίσει σε Charles III Αρχιδούκα ως νόμιμο βασιλιά της Ισπανίας, και ο νέος βασιλιάς θα πρέπει να ορκίζομαι να διατηρήσει και να αξιοποιήσει τους νόμους της καταλονίας.

Στο κείμενο της συνθήκης της Γένοβας έχει αναγνωρίσει την ιδεολογία του"τα καταλανικά και τα καταλανικά-και σε γενικές γραμμές από τα άλλα μέλη του Στέμματος της Αραγονίας, η οποία ήταν βασισμένη στην άμυνα του μοντέλου σύμφωνο αποφάσεων και "συνταγματολόγος" των σχέσεων μεταξύ του κράτους και των υπηκόων του, το οποίο τοποθετείται μπροστά από την πίστη στη "μητέρα πατρίδα" -η άμυνα των "ελευθεριών, νόμοι και τα δικαιώματα της πατρίδας"- την πίστη στον βασιλιά, αν αυτός παραβιάσει τους νόμους και θεσμούς που χαρακτηρίζεται και ορίζεται. Όπως ανέφερα 17 φορές τα Συντάγματα καταλανικά και στην άμυνα τους, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την κατασταλτική πολιτική του virreis διορίζονται από τον Φίλιππο της Bourbon —από την άλλη πλευρά κατήγγειλε "της που έσφιξε τα Συντάγματά τους", αναφέρεται στην αποτελεσματική δύναμη από αυτή που είχε στο Πριγκιπάτο της Καταλονίας—.

 Η "υπόθεση των καταλανών" για την Ειρήνη της Ουτρέχτης 
Η έλευση στην εξουσία του κόμματος tory στη Μεγάλη Βρετανία το 1710, υπέρ της επίτευξης της ειρήνης με τον Louis XIV και του Φιλίππου Β, άλλαξε την πολιτική, διπλωματική αγγλικά. Ο θάνατος στο 1711, ο αυτοκράτορας Ιωσήφ της Αυστρίας, ο αδελφός του ο διεκδικητής του ισπανικού θρόνου αρχιδούκας Κάρολος της Αυστρίας, και αυτή η επιλογή του διαδόχου του, στέφθηκε τον Δεκέμβριο του 1711 αυτοκράτορας της αγίας ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας— έδωσε επιχειρήματα για να ταιριάζει με την τόρι να ξεκινήσει τις συναντήσεις του στο μυστικό με τον Louis XIV για την επίτευξη της ειρήνης στην Ευρώπη.

Από τη στιγμή που ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με την Ουτρέχτη Ιανουαρίου 1712 η βασίλισσα της Αγγλίας γίνονται διευθετήσεις μέσω του πρεσβευτή του στο δικαστήριο της Μαδρίτης, όταν ακόμα δεν είχε υπογράψει τη συνθήκη της Ουτρέχτης, διότι ο Φίλιππος Β concedís μια γενική αμνηστία στην αυστριακή πλευρά, η ισπανική, και ειδικά των καταλανών, ο οποίος είχε, επίσης, να διατηρήσει τους Συντάγματα. Αλλά η απάντηση του Φιλίππου ήταν αρνητική, και όταν ο πρέσβης, Lexington, ακολουθώντας τις οδηγίες του queen Anne —που "για λόγους τιμής και της συνείδησης, αισθάνθηκε υποχρεωμένος να διεκδικήσει όλα τα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι καταλανοί όταν την υποκίνησε να βάλει τον εαυτό του κάτω από την κυριαρχία του Οίκου της Αυστρίας"— επέστρεψε για να επιμείνει στην "υπόθεση των καταλανών", ο Φίλιππος Β και η γυναίκα του απάντησε: Από την πλευρά του ο πρέσβης του Louis XIV στη Μαδρίτη, η οποία υποστήριξε το αίτημα του βρετανού πρέσβη, ανέφερε ο υπουργός "ότι ούτε στην περίπτωση της έσχατης ανάγκης, ο βασιλιάς της Ισπανίας θα τους πάρει για να το ότι η Αγγλία θέλει να απαιτήσουμε από τον υπέρ των καταλανών". Αυτό το μέτωπο της αντιπολίτευσης να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση που αντανακλά και τη στάση που διατηρούσε ο μαρκήσιος του Monteleón, ο πρέσβης του Φιλίππου ε ' στις διαπραγματεύσεις για μια συνθήκη που θα υπογραφεί σε Ουτρέχτη με τη Βρετανία, όταν απέρριψε τη διατύπωση του άρθρου 9 —"Η Επαρχία της Καταλονίας, θα απολαύσετε μερικά από τα πρώην προνόμια"— δηλώνει ότι η πρόθεση του Φιλίππου Β περιορίστηκε να χορηγήσει αμνηστία, "διότι αφορά τα προνόμια που ο βασιλιάς και η βασίλισσα, για την καθαρή καλοσύνη, δόθηκαν των καταλανών, ήταν ανάξιος τους για την κακή συμπεριφορά του"

Ο αρχιδούκας Κάρολος της Αυστρίας, που πρόσφατα στέφθηκε αυτοκράτορας όπως ο Charles VI της αγίας ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έστειλε τον πρέσβη, ο Χουάν Χόφμαν, πρώτα στο Λονδίνο και στη συνέχεια στην Ουτρέχτη με την πρόταση ότι το Στέμμα της Αραγονίας παρέμεινε υπό την κυριαρχία του Οίκου της Αυστρίας —από τον αυτοκράτορα ή σε μία από τις arxiduquesses— που διαχωρίζονται από την υπόλοιπη Ισπανία, θα είναι στα χέρια του Φιλίππου Β΄, και εάν αυτή η πρόταση δεν έγινε δεκτή, αναγνωρίστηκε για την καταλανική Δημοκρατία —η οποία θα περιλαμβάνει, όχι μόνο του Πριγκιπάτου, αλλά και στη Μαγιόρκα και την Ίμπιζα— υπό την προστασία των συμμάχων ή του αυτοκράτορα, λύση που απορρίφθηκε από τον γραμματέα του Κράτους στο βρετανικό Henry St John, 1ος υποκόμης του Bolingbroke. Τελικά, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ ήταν επιλέξουν από τη Συνθήκη της Ουτρέχτης, που έρχονται σε ειρήνη ξεχωριστά μεταξύ της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ολλανδίας και του Φιλίππου Β.

Φιλίππου ανέλαβε να κηρύξει αμνηστία και γενική αμνηστία σε όλους καταλανούς, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια του προηγούμενου πολέμου, αλλά αρνήθηκε τη συντήρηση του συνταγματικού συστήματος της καταλονίας. Κήρυξε ανακωχή και από τη σύμβαση της l'hospitalet (22 Ιουνίου του 1713) ήταν να δημιουργήσει μια συνθήκη για την εκκένωση του τα τελευταία στρατεύματα των συμμάχων στην Καταλονία. Από τις 30 Ιουνίου του 1713 ήταν να συγκαλεί Γενική Συνέλευση των Όπλων που έπρεπε να αντιμετωπιστούν, αν η Καταλονία πρέπει να τηρηθούν άνευ όρων από τον βασιλιά Φίλιππο Β, συνέχισε τον πόλεμο μόνη της. Ο αυτοκράτορας διέταξε τον στρατάρχη Γκουίντο φον Starhemberg ότι intercedís από τους καταλανούς και retardés την εκκένωση.

Τέλος, ο υπουργός βρετανική υποκόμης του Bolingbroke, πρόθυμοι να τελειώσει τον πόλεμο, έδωσε στο πείσμα του Φιλίππου Β και παραιτήθηκε από το γεγονός ότι αυτό είναι ένα συμβιβασμό για να διατηρήσει τις "ελευθερίες" της καταλονίας. Όταν ο πρέσβης των Τριών Κοινοτήτων της Καταλονίας στο Λονδίνο Pau Ignasi de Dalmases - Ros είχε γνώση αυτής της αλλαγής στάσης της βρετανικής κυβέρνησης υπέβαλε ένσταση ενώπιον του βρετανικού Κοινοβουλίου, στην οποία απαίτησεΧάρη σε αυτή την έκκληση Dalmases κατάφερε να πάρει τη βασίλισσα Άννα έλαβε το άτομο στις 28 Ιουνίου 1713, αν και εκείνη την εποχή η συμφωνία μεταξύ Bolingbroke και οι εκπρόσωποι του Φιλίππου Β΄ ήταν ήδη κλειστό. Η βασίλισσα εξήγησε Dalmases μετά την ακρόαση του λόγου απάντησε ότι "έκανε ό, τι μπορούσε για να την Καταλονία".

Η εγκατάλειψη των καταλανών για τη Μεγάλη Βρετανία, συνελήφθη δύο εβδομάδες αργότερα στο άρθρο 13 της συνθήκης ειρήνης μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Ισπανίας, που υπεγράφη την 13 Ιουλίου του 1713. Σε αυτόν, ο Φίλιππος Β εγγυάται τη ζωή και την περιουσία των καταλανών, αλλά από την άποψη των νόμων και των θεσμών θα δεσμευτεί για το γεγονός ότι είχαν "όλα αυτά τα προνόμια που κατέχουν, οι κάτοικοι των δύο Castelles". Bolinbroke προσπαθούσε να δικαιολογήσει ότι με αυτό το άρθρο η βασίλισσα Anne είχε ήδη εκπληρωθεί έντιμα με τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το Σύμφωνο της Γένοβας, με την αιτιολογία ότι "τα προνόμια της Καστίλης είναι πολύ πιο πολύτιμο για εκείνους που προσπαθούν να ζήσουν εν λόγω υποταγή στην εξουσία" και ότι, επίσης, να διασφαλιστεί ότι οι καταλανοί την απόλαυση του εμπορίου αμερικής και να είναι σε θέση να αποκτήσουν θέσεις στη μοναρχία.

Η καταμέτρηση του Corzana, ένας από τους πρεσβευτές του Καρόλου VI της Ουτρέχτης, που θεωρείται η συμφωνία, όπως αναφέρεται στο άρθρο 13, καθώς το αποτέλεσμα "της βίας και την κακή πίστη του υπουργείου αγγλικά" και "απρεπή ότι ο χρόνος δεν θα διαγράψει τη θυσία που το υπουργείο αγγλικά κάνει η Ισπανία και ειδικά το Στέμμα της Αραγονίας, και, ειδικότερα, της Καταλονίας, για τους οποίους η Αγγλία έχει δώσει τόσους πολλούς τίτλους για να κρατήσει τους και την προστασία τους... αφήνοντας στη διακριτική ευχέρεια της οικογένειας του Bourbon στη γη περισσότερα συμμάχων, και διακρίνεται από την κοινή μας υπόθεση". Όλα αυτά σε αντάλλαγμα για το"όπιο του Περού και Potosi, ότι το παρόν έχει αποκοιμηθεί στο υπουργείο αγγλικά θυσιάζοντας τα συμφέροντα των συμμάχων".

 Η συνθήκη της Rastatt τον Μάρτιο του 1714: η απόσυρση του imperial 
μικρογραφία|Πορτρέτο του Στρατάρχη Claude Louis Hector de Villars. Το έργο του Hyacinthe Rigaud.
Σε διαπραγματεύσεις με τη γερμανική πόλη του Rastatt για να σφραγίσει την ειρήνη μεταξύ του Louis XIV, εκπροσωπείται από τον Marshal de Villars, και ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄, εκπροσωπείται από τον πρίγκιπα Eugenio Savoia, η "υπόθεση των καταλανών" έγινε σύντομα το θέμα πιο δύσκολο να επιλυθούν. Πώς θα επικοινωνούν Eugenio Savoia στον υπουργό για Καρλς ΚΡΑΣΊ, τα καταλανικά marquis de Rialb, "δεν cesso δουλειά για μένα είναι δυνατή χάρη και για το όφελος από τη συνεχή καταλανικό έθνος, και μπορώ να πω με αφέλεια στο V. I. που είναι μια γέφυρα να είναι πολύ δύσκολο να το φτιάξεις". Εν τω μεταξύ, ο αστυνόμος Villars ήταν ο βασιλιάς της Γαλλίας ότι ο πρίγκιπας Eugenio Savoia ήταν πρόθυμοι να καταλήξουν σε συμφωνία, "αλλά είναι πολύ θλιμμένος για τα άρθρα των καταλανών, και είναι πιθανό ότι μια παρόμοια αίσθηση έχει κάνει mossa στην καρδιά τουΑρχιδούκα και ηΑρχιδούκισσα... το οποίο, για να έχουν την ελευθερία να αφήσει [Βαρκελώνη], θα υποσχεθεί στους επαναστάτες όλα όσα ζητήσαμε". Όπως και οι βρετανοί, οι διαπραγματεύσεις για τη συνθήκη της Ουτρέχτης, που ο εκπρόσωπος της αυτοκρατορικής που προορίζονται, ακολουθώντας τις οδηγίες του Charles VI, ήταν του βασιλιά Φιλίππου Β να υπονομεύσει να θεσπίσει αμνηστία για τους "υποτελείς επαναστάτες" και στις δύο καταλανικά και της μαγιόρκα, και όχι να καταργήσει τους νόμους και τους θεσμούς του Πριγκιπάτου της Καταλονίας —ούτε από το Βασίλειο της Μαγιόρκα, επίσης, από την πλευρά austriacista— η αυτοκράτειρα και τα αυτοκρατορικά στρατεύματα αριστερά. Αλλά ο Φίλιππος Β, που ακόμα αρνείται πρόθυμοι να εφαρμόζουν στην Καταλονία και στη Μαγιόρκα, η "Νέα μονάδα" που τέθηκε σε ισχύ το 1707 για το "τρέξιμο επαναστάτες" της Βαλένθια και της Αραγονίας, και η οποία οδήγησε στον θάνατο ως Μέλη. Αλλά ο πρέσβης Villars δεκτή την πρόταση του Eugenio de Savoia που εξορίζεται από τον γραμματέα του Κράτους του Louis XIV, ο μαρκήσιος de Torcy, οπότε αναγκάστηκε να φύγει από τη διαπραγμάτευση. Την ίδια στιγμή Louis XIV έστειλε στην Καταλονία, ένα στρατό κατά την εντολή του δούκα του Berwick, επειδή recolzés για να τον εγγονό του Φιλίππου και αυτό σταμάτησε όταν η αντίσταση της Βαρκελώνης.

Στις 6 μαρτίου, το 1714, υπεγράφη η συνθήκη με την οποία η Αυτοκρατορία της Αυστρίας, εντάχθηκε η ειρήνη της Ουτρέχτης, χωρίς να πάρει τη δέσμευση του Φιλίππου Β, σχετικά με τη διατήρηση των νόμων και των θεσμών του Πριγκιπάτου της Καταλονίας και του Βασιλείου της Μαγιόρκα, η οποία ακολούθησε χωρίς να υπόκεινται στην εξουσία του. Η άρνηση να κάνει οποιοδήποτε είδος της παραχώρησης, τις διαφωνίες και Φιλίππου, με επιστολή που απέστειλε ο παππούς του Louis XIV:

 Η στροφή uk: αυγούστου-σεπτεμβρίου 1714 
Η 3η και η 4η απριλίου, 1714, ένα μήνα μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Rastatt, πραγματοποιήθηκε στη βουλή των Λόρδων μια έντονη συζήτηση κατά την οποία η αντιπολίτευση να λίνκολν ήταν να επικρίνουν την κυβέρνηση tory για να έχουν εγκαταλείψει οι καταλανοί και δεν τους έχει διατηρηθεί "την πλήρη απόλαυση όλων τους απλά και αρχαία ελευθεριών", η οποία θεωρούν ότι είναι μια πραγματική ντροπή στη Μεγάλη Βρετανία. Ωστόσο, Bolingbroke, όχι μόνο απέρριψε την κριτική, αλλά διέταξε τον ναύαρχο Wishart τον αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα από τη θάλασσα, με το πρόσχημα ότι οι καταλανοί και mallorcans ήταν να βλάπτουν το εμπόριο, οι βρετανοί στη Μεσόγειο, και την ίδια στιγμή τον πρεσβευτή της στη Μαδρίτη, απέστειλε επιστολή προς το Γενικό Συμβούλιο της Καταλονίας, συμβουλεύοντας τον να παραδοθεί και να υποβάλλει τον νόμιμο ηγεμόνα. τον Ιούλιο, Bolingbroke, επίσης, απέρριψε την πρόταση του εκπροσώπου των Τριών Κοινοτήτων της Καταλονίας στο Λονδίνο Pau Ignasi de Dalmases - Ros, επειδή η βασίλισσα Anne"πάρτε για κατάθεση στην Καταλονία ή, τουλάχιστον, τη Βαρκελώνη και τη Μαγιόρκα για την ειρήνη του γενικού χωρίς να αφήσει τους να πάει σε κανέναν, μέχρι που, μέσω της συνθήκης adjudiquin και την τήρηση των προνομίων τους" —σε σχέση με τις διαπραγματεύσεις που πραγματοποιήθηκε στο Baden—, επειδή αυτό θα μπορούσε να σημαίνει η συνέχιση του πολέμου.
μικρογραφία|Πρώτη σελίδα από την έκδοση "Η Λυπηρή Ιστορία των Καταλανών"
Η τρέχουσα κριτική προς την πολιτική της βρετανικής με σεβασμό των συμμάχων τους καταλανούς και mallorcans οδήγησε επίσης σε δύο εκδόσεις που εμφανίστηκαν μεταξύ μαρτίου και σεπτεμβρίου του 1714. Σε Περίπτωση που Οι Καταλανοί Θεωρούνται, μετά παραπέμπουν επανειλημμένα την ευθύνη που προσλαμβάνονται από το βρετανικό την ενθάρρυνε τους καταλανούς να την εξέγερση και την έλλειψη στήριξης που είχαν τότε, όταν θα πολεμήσει και μόνη της, είχε πει:Από την άλλη πλευρά, Η θλιβερή Ιστορία των Καταλανών, αφού αφηγείται τα γεγονότα κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεν ήταν υμνούν τον ηρωισμό των καταλανών: "τώρα ο κόσμος έχει ήδη ένα νέο παράδειγμα της επιρροής που μπορεί να ασκήσει την ελευθερία του νου γενναιόδωρη".
αριστερά|μικρογραφία| Πορτρέτο του 1715 από βασιλιάς Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας.
Η "υπόθεση των καταλανών", έδωσε μια πλήρη σειρά του, όταν η βασίλισσα Άννα της Αγγλίας πέθανε την 1 Αυγούστου 1714 και τον διάδοχό της, Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας, έδωσε διαταγές του βρετανού πρέσβη στο Παρίσι, επειδή pressionés Louis XIV με σκοπό να υποχρεωθεί ο βασιλιάς Φίλιππος Β το γεγονός ότι είναι συμβιβασμός για να κρατήσει τους νόμους και τους θεσμούς του Πριγκιπάτου της Καταλονίας. Οι πιέσεις όμως βρετανοί δεν το κάνει η επίδραση του Louis XIV, παρά το γεγονός ότι είχαμε μήνες ενημέρωσε τον εγγονό του,"έως μέτρια σοβαρότητα με την οποία θέλετε να τη θεραπεία τους [των καταλανών]. Αν και οι επαναστάτες, είναι τα θέματα και πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε ως πατέρα, τη διόρθωσή τους, αλλά μην τους χάσουμε". Στη συνέχεια, Dalmases, ζήτησε ο βρετανικός στόλος συγκεντρώνεται στη Βαρκελώνη για να επιτευχθεί μια κατάπαυση του πυρός που έληξε με την περικύκλωση borbònic της πόλης, αίτημα το οποίο έγινε δεκτό από τη βρετανική κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά Felip Ferran de Sacirera ελήφθη στο κοινό στις 18 Σεπτεμβρίου από τον βασιλιά Γεωργίου Α΄, ο οποίος ήταν στη Χάγη από το Λονδίνο για να στεφθεί, στην οποία υποσχέθηκε ότι θα είναι εφικτό για την Καταλονία, αλλά φοβόμουν ότι ήταν πολύ αργά. Στην πραγματικότητα, λίγες μέρες μετά την ήξεραν την είδηση ότι το 12 Σεπτεμβρίου 1714, Βαρκελώνη είχε capitulat. Στις 29 Σεπτεμβρίου, ο Τζορτζ Και έφτασε στο Λονδίνο.

Τόσο ο νέος βασιλιάς Γεώργιος Και πώς η νέα κυβέρνηση, Λίνκολν, που προέκυψε από τις εκλογές που διεξήχθησαν στις αρχές του 1715, ήταν αντίθετη στις συμφωνίες που έχει συνάψει η προηγούμενη κυβέρνηση tory είχε πάρει με τον Louis XIV, και το οποίο αποτέλεσε τη βάση της Ειρήνης της Ουτρέχτης, αλλά, τελικά, την αποδοχή τους από τα πλεονεκτήματα που η Μεγάλη Βρετανία είχε λάβει ήταν εμφανής, πράγμα που σήμαινε ότι η αλλαγή της βρετανικής σχετικά με την "υπόθεση των Καταλανών" τελικά δεν λαμβάνει χώρα. Η Realpolitik —με βάση τα πλεονεκτήματα incontrovertibles των συνθηκών της Ουτρέχτης, η οποία αντιπροσώπευε για την επικράτηση των βρετανών— κατέληξε να επιβάλει τις επιθυμίες τους πολιτικούς των whigs και η κακή συνείδηση λίγα για την εγκατάλειψη των συμμάχων στην Καταλονία.

Ωστόσο, η νέα πλειοψηφία ¨Λίνκολν στο κοινοβούλιο με την υποστήριξη του βασιλιά σχηματίστηκε μια Επιτροπή Μυστικότητας, με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Γουόλπολ να συντάξει έκθεση σχετικά με τις επιδόσεις της κυβέρνησης tory νωρίτερα, και τον εντοπισμό σφαλμάτων ευθύνες. Η επιτροπή αυτή κρίθηκε ένοχος προδοσίας προς τους υπουργούς Robert Harley και Bolingbroke, και ο γενικός αρχηγός των βρετανικών δυνάμεων στην ήπειρο, ο δούκας του Όρμοντ, και των σοβαρών εγκλημάτων και fetxories ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της βρετανικής στην Ουτρέχτη Τόμας Wentworth. Harley φυλακίστηκε, και Bolingbroke και Ormond έφυγε στη Γαλλία, όπου συνεργάζονται με την αφεντιά του Ιακώβ III Estuard να οργανώσει μια εξέγερση jacobita στη Σκωτία για την ανατροπή Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Στην έκθεση που υποβλήθηκε από την επιτροπή στο κοινοβούλιο για την υπόθεση των Καταλανών ήταν αυτές που είχε "εγκαταλειφθεί και αφεθεί στα χέρια των εχθρών τους, αντίθετα με την πίστη και την τιμή". Ωστόσο, η κυβέρνηση Λίνκολν δεν έκανε τίποτα για να βοηθήσει στη Μαγιόρκα, που δεν είχε ακόμη πέσει στα χέρια των Βουρβώνων. Έτσι οι 2 Ιουλίου 1715 Μαγιόρκα παραδόθηκε.

 Η "υπόθεση των καταλανών" μετά την Ειρήνη της Ουτρέχτης 

 Το Συνέδριο της prince albert opera (1721-1724) 
Η περίπτωση των καταλανών ήταν παρών και πάλι στην 1719 κατά τη διάρκεια της νύχτας η Τετραπλή Συμμαχία, όταν η πολιτική ήταν αντίθετη προς την Ειρήνη της Ουτρέχτης ξεκίνησε από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ μέσω του υπουργού Julio Alberoni που προκαλείται ότι η Ισπανία είναι να παραμείνει ενιαία μπροστά της Ευρώπης, κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής στο βόρειο τμήμα της Καταλονίας και ο γάλλος υπουργός Γκιγιόμ Ντιμπουά, πιέζονται από τον συνάδελφό του άγγλου λόρδου Τζέιμς Stanhope, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποκαταστήσει τα Συντάγματα της Καταλονίας, αν ο λαός της καταλονίας ήταν που ενώνει την αιτία τους. Αντιμέτωποι με το σενάριο δυσμενών εξελίξεων, ο Φίλιππος Β, έπρεπε να Julio Alberoni και το θέμα δεν προχώρησαν.

Στο συνέδριο prince albert opera που ακολούθησε τη Συνθήκη της Χάγης της 1720 που τελείωσε ο Πόλεμος των Τετραπλή Συμμαχία αναζωπυρώθηκε από την "υπόθεση των καταλανών" μεταξύ των"εξορία austriacista και μεταξύ των αυστριακή πλευρά της Καταλονίας, όπως αποδεικνύεται τα δεκαεπτά επιστολές που αποστέλλονται από τη Βιέννη, και τη Γένοβα προς Βαρκελώνη μεταξύ 1721 και 1724, παρακάμπτοντας το πρότυπο που δημιουργήθηκε από τον Felipe V, που απαγόρευσε την αλληλογραφία μεταξύ της Καταλονίας και τα εδάφη τηςΑυτοκρατορίας. Σε αυτούς τους αποστολείς εξέφρασε την πεποίθησή του ότι ο αυτοκράτορας Charles VI εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία για να πάρει ο Φίλιππος Β restituís τους νόμους και τους θεσμούς της Καταλονίας σίγουρα καταργηθεί από το Διάταγμα των Νέων Εγκαταστάσεων, ή το ξέσπασμα του πολέμου. Επίσης, κατήγγειλε ότι η καταστολή ενάντια στην αυστριακή πλευρά καταλανών συνέχισε: "όσοι σε αυτή τη χώρα δεν είναι κάτι φυσικό, και αν ο Θεός δεν διορθωθεί, πιστεύω ότι σκοπεύουν να τελειώσω με όλα αυτά και να συμπληρώσετε τη γη με άλλους ανθρώπους".

Σε αυτό το πλαίσιο, της αναγέννησης της "η αυστρία, η μέτρηση Felip Ferran de Sacirera, η οποία είχε ήδη πρέσβη της Καταλονίας, στη Χάγη, όταν η 1713-1714 συζητούσαμε με την Ουτρέχτη συνθήκες που θα βάλει ένα τέλος στον Πόλεμο της ισπανικής Διαδοχής, ζήτησε από τον αυτοκράτορα Charles VI σε θέση να παρακολουθήσουν τις συνεδρίες του Συνεδρίου της prince albert opera ", επειδή δεν είναι δυσαρεστημένοι από τους υποτελείς των χωρών από τις οποίες έχει αφήσει V. Μ. ο αυτοκράτορας με μεγάλο μέρος από τις κτήσεις της Ισπανίας" και "η ανακούφιση να γνωρίζουν [αν και τα γονίδια που έχεις] ότι μέχρι το τέλος δεν το V. M. εκεί έξω". Ο κόμης δεν παρέστη στο Συνέδριο, αλλά η αναφορά που συλλέχθηκαν από τον αυτοκράτορα σε ένα έγγραφο που παρουσιάστηκε στις συνομιλίες του prince albert opera και στο οποίο περιλαμβάνεται η "υπόθεση των καταλανών". Μετά τη ρύθμιση της "αμνηστίας διαρκείας" για όλους τους παλιούς αγωνιστές του Πολέμου της ισπανικής Διαδοχής, και οι δύο αυστριακή πλευρά, όπως filipistes, η ίδια είπε:Στις 30 απριλίου 1725, ήταν η υπογραφή της Συνθήκης της Βιέννης που έληξε διπλωματικά στον Πόλεμο της ισπανικής Διαδοχής, εφόσον, σύμφωνα με τις διατάξεις του ίδιου αυτοκράτορα Charles VI αποποιηθεί των δικαιωμάτων του για το Στέμμα της Ισπανίας και την αναγνώρισή του ως βασιλιά της Ισπανίας και των Ινδιών στον Φίλιππο Β, ενώ αυτό το αναγνώρισε ο αυτοκράτορας κυριαρχία πάνω από τις κτήσεις της Ιταλίας και των κάτω Χωρών που ανταποκρίθηκε στην ισπανική Μοναρχία πριν από τον πόλεμο. Σε ένα από τα έγγραφα της Συνθήκης, Philip V χορήγησε αμνηστία στην αυστριακή πλευρά και ανέλαβε την υποχρέωση να τους επιστρέψει την περιουσία τους που είχε κατασχεθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου και αμέσως μετά τον πόλεμο περίοδο. Επιπλέον, αναγνώρισαν τους τίτλους που είχε δώσει ο Charles III Αρχιδούκα, αλλά να εξετάσει και πάλι ο αυτοκράτορας την "υπόθεση των καταλανών" Φίλιππος Β επέστρεψε να αρνηθεί να αποκαταστήσει τους θεσμούς και τους νόμους των Μελών του Στέμματος της Αραγονίας, και ο αυτοκράτορας κατέληξε απόδοσης.

Σε επιστολή που απέστειλε στον Φίλιππο Β΄ από το διαπραγματευτή στη Βιέννη, ο Γιόχαν Βίλεμ Ripperdá, αυτό κατήγγειλε η πίεση για το γεγονός ότι είχε υποβληθεί από τον "ισπανικά εδώ" —σε σχέση με το εξόριστος αυστριακή πλευρά που κατέλαβαν υψηλές θέσεις στο συνέδριο της Βιέννης, επειδή "την είσοδο σε συνθήκες, η απόδοση των προνομίων του Στέμματος της Αραγονίας, της Βαλένθια και της καταλονίας", που Ripperdá, ακολουθώντας τις οδηγίες του βασιλιά Φιλίππου Β, είχαν αρνηθεί. Το θέμα συζητήθηκε στο Ανώτατο Συμβούλιο του αυτοκράτορα, αλλά κατέληξε να επιβληθεί η realpolitik του "γερμανικό κόμμα" και παραιτήθηκε για να απαιτήσει την επιστροφή των "ελευθεριών" του Πριγκιπάτου της Καταλονίας, έτσι ώστε αυτή η ζήτηση θα κάνει αδύνατη τη συμφωνία.

Μετά την υπογραφή της Συνθήκης, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ επέστρεψε στην "υπόθεση των καταλανών" το 1726-1726 στο πλαίσιο της κρίσης που τίθενται από την υπογραφή της Συνθήκης του Ανόβερου μεταξύ των μοναρχιών της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και Πρωσίας, ως αντίδραση για την υπογραφή της Συνθήκης της Βιέννης, και το οποίο κατέληξε να προκαλέσει τον πόλεμο, αγγλο-ισπανική, την πιο κρίσιμη στιγμή της οποίας ήταν η αποτυχημένη πολιορκία του Γιβραλτάρ (1727). Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1726, ο ισπανός πρέσβης στο imperial στη Μαδρίτη Königsegg ενημέρωσε για τις προσπάθειες που είχαν γίνει υπέρ της επιστροφής των χαρτών των μελών του Στέμματος της Αραγονίας στην οποία ανέφερε ότι ο υπουργός Ripperdá λι είχε απαντήσει ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να μιλήσω για το θέμα με τον βασιλιά, λόγω του "αποστροφή για τους καταλανούς ήταν ιδιαίτερα ισχυρή." Σε αυτό το γράψιμο, επίσης, μίλησε για τις δυσκολίες της για να επιτύχει τον στόχο της, η "αποστροφή" των καταλανών από τον βασιλιά και την "κακή επιθυμία, τόσο χάλια όσο άχρηστο, σε σημείο τέτοιο που μέχρι αυτή τη μέρα δεν ξέρω κάθε πόλη που έχει πληρώσει δεκάρα από τους φόρους, χωρίς να χρειάζεται να υποβληθούν σε αναγκαστική εκτέλεση από τον στρατό". Στη συνέχεια, πρόσθεσε: Το μόνο διαχείριση του πρέσβη της αυτοκρατορικής η οποία έδωσε το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Φίλιππος Β της πρόσβασης επιλέγοντας από την Πύλη της Θάλασσας, της πόλης της Βαρκελώνης, ο αρχηγός του γενικού austriacista Moragues, ότι εξακολουθούσαν να υπάρχουν σε ένα κλουβί από το 1715. Άλλα αιτήματα, όπως η εκ νέου ίδρυση του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης ή το δικαίωμα της καταλονίας αρχοντιά να φέρουν όπλα, ήταν αφύλακτο.
Albareda Salvadó, Joaquim. La Guerra de Sucesión de España (1700-1714), 2010, p. 408-409.

 Ο Πόλεμος της Διαδοχής της Πολωνίας (1733-1738) και η"αυστρία επίμονη" 
δεξιά|μικρογραφία|318x318εσ|Το φυλλάδιο είναι αποδοθεί Rafael Casanova στη Μνήμη της ΣυμμαχίαςLluch, Ernest: Aragonesisme austriacista (1734-1742), pàg. 25 θυμίζει ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ της Αγγλίας, τηςσυμμαχίας συμφώνησαν στη Γένοβα στις 1705 μεταξύ του Πριγκιπάτου της Καταλονίας και το Βασίλειο της Αγγλίας, προκειμένου να γίνει βοηθός του Αρχιδούκα Charles "για την πλήρη ανάκτηση του συνόλου Μοναρχία της Ισπανίας",
Η συμμετοχή του Φιλίππου Β στον Πόλεμο της Διαδοχής της Πολωνίας (1733-1738) επειδή από τις Διαθήκες της Οικογένειας εξαπέλυσε τις ελπίδες της η αυστριακή πλευρά να ανακτήσει την "Ελευθερία για την Καταλονία". Δημοσιεύθηκε τον ιανουάριο του 1736, το "22ο έτος της δουλείας".
Albareda Salvadó, Joaquim. La Guerra de Sucesión de España (1700-1714), 2010, p. 388-389.

Χρόνια μετά την "υπόθεση των καταλανών" ήταν να επανεμφανιστεί μετά τον Πόλεμο της Διαδοχής της Πολωνίας. Η διεθνής κρίση που άνοιξε για τη διαδοχή του βασιλείου της Πολωνίας αντιμετώπισε στις αύγουστος της Σαξονίας-πόλη: weissenfels, ένας υποψήφιος που υποστηρίζεται από τον αυτοκράτορα Charles VI, και Stanislaus Lesczynski, που υποστηρίζεται από τον Louis XV της Γαλλίας και της Philip V, αφού υπέγραψε το πρώτο "σύμφωνο της οικογένειας, το 1731, ήταν να ανατροφοδοτήσουν τις προσδοκίες του"εξορία austriacista στη Βιέννη, με επικεφαλής τον μαρκήσιο ντε Rialb και ο Χουάν Amor de Soria. Σε αυτά τα χρόνια εμφανίστηκαν πολλά έργα, εκθέτοντας και πάλι η "υπόθεση των καταλανών", όπως η Μνήμη της Συμμαχίας, που αποδίδεται στον πρώην υπουργό και επικεφαλής Rafael Casanova και στην οποία ισχυρίζεται ότι οι δεσμεύσεις incomplits από το βρετανικό * και Η φωνή ως πρόδρομος της αλήθειας, που υποστηρίζει τον σχηματισμό μιας μεγάλης συμμαχίας antiborbònica * ή Μέσω του έξω από το να κοιμάται, υπερασπίστηκε την επιστροφή της Μοναρχίας των Austrias και αν δεν ήταν δυνατή η βρετανική αποτελέσματα για την επιβολή τους "ελεύθερης δημοκρατίας του Πριγκιπάτου". Αν και το πιο σημαντικό κείμενο του "η αυστρία επίμονη" ήταν η χρόνια Ασθένεια και επικίνδυνο από τα βασίλεια της Ισπανίας και των Ινδιών (1741) της αραγονίας γλώσσα προέλευσης από τη ναβάρα, ο Χουάν Amor de Soria, που χρόνια πριν είχε γράψει ένα άλλο κείμενο το οποίο παρέμεινε αδημοσίευτο, δικαιούται Εκδόσεις και ιστορικά στοιχεία από το έτος 1715 στο 1736—.
Albareda Salvadó, Joaquim. La Guerra de Sucesión de España (1700-1714), 2010, p. 124-126.
Albareda Salvadó, Joaquim. La Guerra de Sucesión de España (1700-1714), 2010, p. 387-388.

Ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτής της "αυστρία επίμονη", όπως την αποκαλούσε ο ιστορικός και οικονομολόγος καταλανικά Ernest Lluch, μπορεί να είναι γραμμένο από ανώνυμο που δημοσιεύθηκε το 1732 με τίτλο" Ένδικα μέσα που απαιτούνται, justs και σε μια περιοχή που βολεύει την αποκατάσταση της υγείας της Ευρώπης, στην οποία είναι σαφής, όπως και σε άλλα κείμενα, η "υπόθεση των καταλανών", δεν αναφέρεται αποκλειστικά στις "ελευθερίες" του Πριγκιπάτου της Καταλονίας, αλλά και σε όλα τα "βασίλεια και τους τομείς" της Μοναρχίας στην Ισπανία. Έτσι στο φυλλάδιο ήταν υπέρ του σχηματισμού μιας μεγάλης συμμαχίας στην Ευρώπη για να αποκατασταθεί η ισορροπία της ευρώπης και να απελευθερώσουν την ισπανική "gemeguen κάτω από τα σκληρά δεσμά του δεσποτισμού του Οίκου των βουρβώνων" και να αποκαταστήσει
Albareda Salvadó, Joaquim. La Guerra de Sucesión de España (1700-1714), 2010, p. 174-175.
Albareda Salvadó, Joaquim. La Guerra de Sucesión de España (1700-1714), 2010, p. 119.

Παραπομπές

Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας