Προμίνη

Ιστορία
Η πρώτη σύνθεση της προμίνης μερικές φορές πιστώνεται στους Έντουαρντ Τίλιτσον (Edward Tillitson) και Μπ. Φ. Τούλερ (B.F. Tuller) της εταιρείας Parke, Davis & Co., τον Αύγουστο του 1937. Ωστόσο, παρόλο που ο Παρκ-Ντέιβις συνέθεσε στην πραγματικότητα την ένωση, φαίνεται σίγουρο ότι δεν ήταν οι πρώτοι. Σε συνεργασία με τον Τζ. Γουίτμαν (J. Wittmann), ο Εμίλ Φρομ (E. Fromm) συνέθεσε διάφορες ενώσεις σουλφόνης το 1908, συμπεριλαμβανομένης της δαψόνης και μερικών παραγώγων της, όπως η προμίνη. Οι Φρομ και Γουίτμαν εντούτοις ασχολούνταν με χημικές και όχι με ιατρικές εργασίες, οπότε κανείς δεν ερεύνησε την ιατρική αξία τέτοιων ενώσεων μέχρι μερικές δεκαετίες αργότερα. Η ιατρική αξιολόγηση των σουλφωνών εμπνεύστηκε από την ανακάλυψη της άνευ προηγουμένου αξίας των συνθετικών ενώσεων όπως τα σουλφοναμίδια στη θεραπεία των μικροβιακών ασθενειών. Οι πρώτες έρευνες απέδωσαν απογοητευτικά αποτελέσματα, αλλά στη συνέχεια η προμίνη και η δαψόνη αποδείχθηκαν πολύτιμες για τη θεραπεία των μυκοβακτηριακών ασθενειών. Ήταν οι πρώτες θεραπείες που έδειξαν κάτι περισσότερο από μια αχτίνα ελπίδας για τον έλεγχο τέτοιων λοιμώξεων.

Αρχικά, η προμίνη φάνηκε να είναι πιο ασφαλής από τη δαψόνη, επομένως διερευνήθηκε περαιτέρω ως θεραπεία για τη φυματίωση σε ένα μοντέλο ινδικού χοιριδίου. Επειδή ήταν ήδη γνωστό ότι η λέπρα και η φυματίωση προκλήθηκαν αμφότερα από τα μυκοβακτηρίδια (Mycobacterium leprae και Mycobacterium tuberculosis, αντίστοιχα), ο Guy Henry Faget του Εθνικού Λεπροκομείου στο Carville της Λουιζιάνα ζήτησε πληροφορίες για το φάρμακο από τον Parke-Davis. Αυτοί, με τη σειρά τους, τον ενημέρωσαν για το έργο που γίνεται για τη λέπρα σε αρουραίους από τον Edmund Cowdry στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον. Τα επιτυχημένα αποτελέσματα του, που δημοσιεύθηκαν το 1941, έπεισαν τον Faget να ξεκινήσει μελέτες σε ανθρώπους, τόσο με νιτρίλιο όσο και με σουλφοξόνη νατρίου, μια σχετική ένωση από την Abbott Laboratories. Οι αρχικές δοκιμές πραγματοποιήθηκαν σε έξι εθελοντές και στη συνέχεια επεκτάθηκαν και ανατυπώθηκαν σε διαφορετικές τοποθεσίες. Παρά τις σοβαρές παρενέργειες που προκάλεσαν την προσωρινή αναστολή των αρχικών εξετάσεων, το φάρμακο αποδείχθηκε αποτελεσματικό. Αυτή η επανάσταση αναφέρθηκε παγκοσμίως και οδήγησε σε μείωση του στίγματος που συνδέεται με τη λέπρα και στην επακόλουθη καλύτερη περίθαλψη των ασθενών.

Φαρμακολογία
200px|μικρογραφία|Η μοριακή δομή της προμίνης
Η προμίνη είναι σταθερη στη θερμότητα και στους δατοδιαλυτές και επομένως μπορεί να αποστειρωθεί με θερμότητα. Ενδέχεται να εγχυθεί ενδοφλέβια και να είναι διαθέσιμη σε αμπούλες. 

Πέρα από τη διαλυτότητά της, ωστόσο, η προμίνη αργότερα βρέθηκε ότι δεν έχει κανένα πραγματικό πλεονέκτημα έναντι της απλούστερης σύνθεσης dapsone (η οποία χορηγείται σε μορφή δισκίου). Η προμίνη και άλλες σουλφόνες δεν μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως υποκατάστατα της δαψόνης όταν αναπτύσσεται η δυσανεξία, καθώς αυτή είναι μια γενική αντίδραση στις σουλφόνες και όχι ειδική για τη δαψόνη.

Σήμερα, τα φάρμακα επιλογής για τη θεραπεία της λέπρας είναι η δαψόνη, η ριφαμπικίνη και η κλοφαζιμίνη.

Ιδιότητες
Η προμίνη διαθετει:
Αριθμός δεκτών υδρογόνου: 20
Αριθμός δοτών υδρογόνου: 14
Αριθμός περιστροφικών συνδέσεων 18
Συντελεστής κατανομής: (ALogP) -3,4
Διαλυτότητα: (logS, log (mol / L)) -3,7
Πολική επιφάνεια: (PSA, Α2) 394.4
Φόρμουλα: C24H36N2O18S3
Μοριακή μάζα: 736.74024 g/mol

Εικόνες
διαδραστική εικόνα
Κατηγορία:Αντιβιοτικά