Αστυνόμος διώξεως του εγκλήματος

Το Αστυνόμος διώξεως του εγκλήματος (Πρωτότυπος τίτλος: Flic Story), γνωστή και ως Μπάτσος και δολοφόνος είναι γαλλική δραματική ταινία του 1975, σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ, βασισμένη στην ομώνυμη αυτοβιογραφία του Γάλλου αστυνομικού επιθεωρητή Ροζέ Μπορνίς. Πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και Κλωντίν Οζέ.

Το βιβλίο καθώς και η ταινία διηγούνται την εννιάχρονη καταδίωξη του Γάλλου γκάνγκστερ και δολοφόνου Εμίλ Μπυσόν, που εκτελέστηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1956.

Πλοκή
Η απόδραση του Εμίλ Μπυσόν  από ψυχιατρική κλινική το 1947 και η επιστροφή του στο Παρίσι, θα αναγκάσει τις αστυνομικές αρχές να αρχίσουν μια άνευ προηγουμένου καταδίωξη, με επικεφαλής τον Επιθεωρητή Μπορνίς και το τμήμα του. Ο Μπυσόν θα αρχίσει με τους συνεργούς του διαφορές ληστείες, και δολοφονίες, κάνοντας τον Υπ'αριθμόν 1 δημόσιο κίνδυνο της Γαλλίας την τριετία 1947-1950. Ο Μπορνίς θα προσπαθήσει μέσω ενός ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου και παλιού γνωστού του Μπυσόν, να βρει την κρυψώνα του και να προσπαθήσει να τον συλλάβει ανεπιτυχώς όμως, αφού ο Μπυσόν θα προλάβει να ξεφύγει την τελευταία στιγμή. Ο Μπυσόν θα θεωρήσει ότι τον πρόδωσε ο Μάριο ο Ιταλός  που είναι και συνεργός του και θα τον σκοτώσει.

Ο Μπορνίς θα καταφέρει να εντοπίσει τον άλλο συνεργό του Μπυσόν, τον Πωλό Ρουμπιέ  γνωστό με το παρατσούκλι "Πωλό ο βομβιστής". Ο Μπορνίς κατά την συνάντησή του με τον Πωλό Ρουμπιέ, θα του εξηγήσει ότι ο Μπυσόν είναι άκρως επικίνδυνος και ότι θα πρέπει να συμβάλει στην σύλληψή του, με την υπόσχεση ότι δεν θα έχει καμιά κατηγορία εις βάρος του αν συνεργαστεί με την αστυνομία. Ο Ρουμπιέ τελικά θα δεχθεί να συνεργαστεί με τον Μπορνίς, λέγοντάς του ότι το κάνει για να μπορέσει να φροντίζει την άρρωστη γυναίκα του.

Ο Ρουμπιέ θα αποκαλύψει το κρησφύγετο του Μπυσόν που είναι ένα μικρό πανδοχείο έξω από το Παρίσι. Ο Μπορνίς αποφασίζει να πάει στο πανδοχείο να τον συλλάβει με μεγάλο κίνδυνο, αφού ο Μπυσόν είναι οπλισμένος και ψυχρός δολοφόνος. Έτσι θα πάρει μαζί του την μνηστή του και δυο αστυνομικούς μόνο, υποδυόμενοι μια παρέα γιατρών που θα κάνουν μια στάση στο πανδοχείο για φαγητό.

Ο Μπυσόν ευρισκόμενος και αυτός στην ταβέρνα του πανδοχείου, δεν θα αντιληφθεί ότι η παρέα των γιατρών είναι αστυνομικοί και θα είναι χαλαρός. Με μια αιφνιδιαστική ενέργεια ο Μπορνίς θα καταφέρει να αφοπλίσει τον Μπυσόν και να τον συλλάβει. Έτσι θα τελειώσει η δράση του  Μπυσόν μετά από 36 δολοφονίες και 100 ένοπλες ληστείες.

Ο Μπυσόν θα καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών και θα εκτελεστεί στις 28 Φεβρουαρίου 1956.

 Διανομή ρόλων 
Αλέν Ντελόν - Ροζέ Μπορνίς
Ζαν-Λουί Τρεντινιάν - Εμίλ Μπυσόν
Ρενάτο Σαλβατόρι - Μάριο Ποντσίνι
Κλωντίν Οζέ - Κατρίν
Αντρέ Πουσέ - Ζαν Μπατίστ Μπυσόν
Μάριο Νταβίντ - Ρέιμοντ Πελετιέ
Πωλ Κροσέ - Πωλό Ρομπιέ
Ντένις Μανουέλ - Λουσιέν Νταρός
Μωρίς Μπαριέ - Ρενέ Μπολέκ
Φρανσουάζ Ντορνιέ - Σουζάν Μπολέκ

 Παραγωγή 

Οι σεναριογράφοι Μπένεντικ Κερμαντέκ και Άλφονς Μπουντάρ συνεργάστηκαν με τον Ντερέ στα απομνημονεύματα του Ροζέ Μπορνίς για να δημιουργήσουν το σενάριο. Η ταινία παρήχθη από τον Ντελόν, με κινηματογραφιστή τον Ζαν-Ζακ Ταρμπέ και μουσική από τον Κλωντ Μπολίνγκ. Η ταινία γυρίστηκε και τυπώθηκε σε αρνητικό φιλμ 35 χιλιοστών χρησιμοποιώντας σφαιρικές κινηματογραφικές διαδικασίες, όπως συνηθιζόταν με τις ταινίες που παράγονταν από τη δεκαετία του 1950 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 3 Φεβρουαρίου 1975, 18 χρόνια μετά την εκτέλεση του Μπυσόν, και η ταινία γυρίστηκε σε τοποθεσίες τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ιταλία.

 Κυκλοφορία 

Η ταινία έκανε πρεμιέρα την 1η Οκτωβρίου 1975 στην Γαλλία. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε διανομή της Σπέντζος Φιλμ στις 23 Μαρτίου 1976 και προβλήθηκε σε αρκετές κινηματογραφικές αίθουσες μεταξύ άλλων στο «Αστυ» και τον «Ιντεάλ» της Αθήνας.

 Υποδοχή 
 Κριτικές 

Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές από τους κριτικούς. Ο Τζέιμς Τράβερς του Film de France επαίνεσε την ταινία για την «ποιοτική αίσθηση και τη ζοφερή διάθεση» και τους πρωταγωνιστές για την «ανθρωπιά και το βάθος». Ο Τράβερς σημείωσε επίσης αρκετές ομοιότητες με τις ταινίες του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, ιδιαίτερα με την ταινία Le Samourai. Ο Τράβερς χαρακτηρίζει την ταινία ως μία από τις καλύτερες του Ντερέ, αν και «το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι ακριβώς αριστούργημα».Άλλες κριτικές σημείωσαν ομοιότητες με τον Μέλβιλ και επαίνεσαν την ταινία για «μη συναισθηματική ζωντάνια, έξυπνο ρυθμό και αναζωογονητική ειλικρίνεια».

Η Σούζαν Χέιγουορντ, συγγραφέας του βιβλίου «Γαλλικός Εθνικός Κινηματογράφος» , επαίνεσε επίσης την ταινία, λέγοντας ότι αποκλίνει από το mainstream στυλ. Έδωσε ιδιαίτερο έπαινο στις διαφορές μεταξύ του ταινίας και των αμερικανικών του ίδιου είδους, με τον τρόπο που ο Ντερέ εστιάζει στις διάνοιες και όχι στη δύναμη των δύο πρωταγωνιστών, καθώς και στην κατανόηση που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο κατά τη διάρκεια «μηνών ανάκρισης».

Ο Γκάρι Γκίντινς από την The New York Sun, στην κριτική του , επαίνεσε την ταινία ως «την πιο ενδιαφέρουσα και ηχηρή» από το έργο του Ντερέ και έδωσε ιδιαίτερη μνεία στην «συγκινητική» ερμηνεία του Τρεντινιάν. Επαίνεσε επίσης τη λεπτομέρεια στους υποστηρικτικούς χαρακτήρες και είπε ότι ήταν ειλικρινής στην υποστήριξή της για τη θανατική ποινή. Ο Γκίντινς, ωστόσο, επέκρινε και τον ρυθμό της ταινίας.

 Βιβλιογραφία 

 Cannon, Steve Popular Music in France from Chanson to Techno: Culture, Identity and Society, 2003 
 Giddins, Gary Natural Selection: Gary Giddins on Comedy, Film, Music, and Books, 2006 
 Hayward, Susan French National Cinema, 2005 
 Lisanti, Tom Film Fatales: Women in Espionage Films and Television, 1962–1973, 2002 

 Παραπομπές  

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Αλέν Ντελόν
Κατηγορία:Ταινίες του 1975
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες