Αντάλμπερο του Λον

Ο Αντάλμπερο (γερμ.: Adalbero, γαλλ.: Adalberon, πέθανε στις 19 Ιουλίου 1030/31) ήταν ποιητής και χριστιανός επίσκοπος της Λαν στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς της βόρειας Γαλλίας. Προερχόταν από τον Οίκο του Αρντέν.

Βιογραφία
Ήταν γιος του Ρέγκιναρ/Ρενιέ του Μπαστόν (Bastogne), γιου του Γκότσλιν κόμη του Αρντέν. Ο θείος του Αντάλμπερο ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρενς, ο μεγάλος θείος του Αντάλμπερο Α΄ ήταν επίσκοπος του Μετς και ο εξάδελφος του πατέρα του Αντάλμπερο Β΄ ήταν επίσκοπος του Βερντέν. 

Σπούδασε στο Ρενς και έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του ΜετςHeinrich Fichtenau, Patrick J. Geary, Living in the Tenth Century: Mentalities and Social Orders (1991), σελ. 187.. Το 977 έγινε επίσκοπος του Λoν. Ο χρονικογράφος Ρίχερ του Ρενς αναφέρει ότι το 977 η Έμμα των Μποζονιδών, σύζυγος του Λοθαρίου των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας, τον κατηγόρησε για μοιχείαJason Glenn, Politics and History in the Tenth Century: The Work and World of Richer of Reims (2004), σελ. 147. και το 981 ο γιος της Λουδοβίκος Ε΄ τον απέσπασε από το Λoν. 

Το 988 ο Κάρολος, αδελφός του Λοθαρίου, εχθρός των Αρντέν, κατέλαβε το Λoν και φυλάκισε τον Αντάλμπερο. Αυτός απέδρασε και ζήτησε την προστασία του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας, φίλου των Αρντέν. Τελικά κέρδισε την εμπιστοσύνη του Καρόλου και του Αρνούλφου αρχιεπισκόπου του Ρενς (νόθου γιου του Λοθαρίου), έτσι αποκαταστάθηκε στην επισκοπή του This cites:
 Richer, Historiarum Libri III. et IV., which appears in the Monumenta Germaniae historica. Scriptores. Band iii. (Hanover and Berlin, 1826–1892)
 A. Olleris, OEuvres de Gerbert pape sous le nom de Sylvestre II. (Paris, 1867)
 Histoire litteraire de la France, tome vii. (Paris, 1865–1869).. Το 991 παρέδωσε το Λoν, τον Κάρολο και τον Αρνούλφο στον ΟύγοPatrick J. Geary, Phantoms of Remembrance: Memory and Oblivion at the End of the First Millennium (1994), σελ. 151.. 

Μετά έλαβε μέρος σε εκκλησιαστικά ζητήματα και απεβίωσε το 1030/31.

Έργα του
Έγραψε το σατυρικό ποίημα Carmen ad Rotbertum regem (ένα τραγούδι για τον βασιλιά Ροβέρτο) σε μορφή διαλόγου για τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας (γιο του Ούγου), όπου συζητά εναντίον της σύγχρονης αναμόρφωσης επισκοπών και μονών. Εκφράζει την αποστροφή του για τον Οντίλο ηγούμενο του Κλινύ και τους ακολούθους του και την αντίθεσή του σε πρόσωπα ταπεινής καταγωγής που γίνονται επίσκοποι. 

Είναι επίσης διάσημος στη Γαλλική ιστορία από ένα ποίημά του, στο οποίο αναφέρονται οι τρεις τάξεις της κοινωνίας: oratores (οι κληρικοί, η προσευχόμενη εκκλησία), bellatores (οι ευγενείς/στρατιωτικοί, η μαχόμενη εκκλησία) και laboratores (οι εργαζόμενοι, η εκκλησία του μόχθου). Η τρίτη τάξη υποστηρίζει τις δύο πρώτες και όλες αποτελούν το οικοδόμημα της ανθρωπότητας. Η ιδέα ενσωματώθηκε στις τρεις κοινωνικές τάξεις του Παλαιού Καθεστώτος της Γαλλίας. 

Αναφορές σε Πηγές

Δευτερεύουσες Πηγές
 Histoire de la France, ed. George Duby, Larousse 1988, vol I, p. 301;
 Franco Gardini, in The Medieval World, ed. Jacques le Goff, 1987, Eng. transl. 1990, Collins & Brown, p. 75. Not in the more pragmatic (?) English literature. -

Κατηγορία:Οίκος του Αρντέν
Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα