Έντμουντ Έθελινγκ

Ο Έντμουντ Έθελινγκ (Edmund ?theling, μεταξύ 1015 και 1017Howard 2003, p. 69.Weir 2008, p. 29. - πριν το 1054) μέλος του βασιλικού Οίκου του Ουέσσεξ ήταν μεγαλύτερος γιος του γιος του βασιλιά Έντμουντ του Σιδηρόπλευρου και της Ίλντγκιθ.Ronay 1989, p. 24.   Ο πατέρας του έχασε από τα στρατεύματα του Δανού βασιλιά Κνούτου τον Οκτώβριο του 1016 στην Μάχη του Ασσαντάν με αποτέλεσμα ο Κνούτος να κατακτήσει ολόκληρη την Αγγλία παραμένοντας στον πατέρα του μονάχα το Ουέσσεξ. Ο Έντμουντ πέθανε τον επόμενο μήνα και ο Κνούτος έγινε βασιλιάς σε ολόκληρη την Αγγλία.Lawson 2004.
Για να εξασφαλίσει τον θρόνο του ο Κνούτος έστειλε τα δυο βρέφη Έντμουντ και τον αδελφό του Εδουάρδο τον εξόριστο στον Σουηδό βασιλιά Όλαφ Σκότκονουνγκ πιθανότατα με εντολή να τα θανατώσει. Ο Όλαφ αντίθετα εγγυήθηκε για την ασφάλεια των δυο βρεφών, τα έστειλε στο Κίεβο μέχρι την ενηλικίωση τους όπου πριγκίπισσα ήταν η κόρη του Ίνγκιγκερντ Όλαφσντατερ της Σουηδίας η οποία είχε παντρευτεί τον Γιαροσλάβ τον Σοφό. Η Ίνγκιγκερντ τα έστειλε στην συνέχεια στον γαμπρό της Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας ο οποίος υποσχέθηκε να υποστηρίξει τα δικαιώματα τους στον Αγγλικό θρόνο.
Ο Έντμουντ πέθανε αμέσως μετά τον γάμο του με μια πριγκίπισσα της Ουγγαρίας πριν το 1054.

Παιδικά χρόνια

Ο Έντμουντ ήταν πιθανότερα μεγαλύτερος από τον αδελφό του Εδουάρδο τον εξόριστο.Ingham 1998, p. 234. Μερικές πηγές αναφέρουν οτι πιθανότατα να ήταν δίδυμοι.Jones 1999, p. 121.Commire 2000, p. 8.Smith 1953, p. 509.Rushforth 2007, p. 17. Οι τελευταίες πηγές βασισμένες στην παράδοση που επικρατούσε ότι οι μεταθανάτιοι γιοι να παίρνουν το όνομα του πατέρα τους τον θεωρούν σαν μικρότερο.Jewish Historical Society of England 1971, p. 77. 
Μετά τον θάνατο του πατέρα τους ο Κνούτος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Έμμα της Νορμανδίας στερώντας από τα δυο μικρά αδέλφια τα δικαιώματα τους για την διαδοχή στον θρόνο της Αγγλίας.Barlow 1984, p. 31. Τα δυο ωστόσο βρέφη πήραν το προσωνύμιο "Έθελινγκ" το οποίο προέρχεται από μια αρχαία Αγγλική λέξη που υποδηλώνει ότι διατηρούσαν τα δικαιώματα τους για τον θρόνο. Ο Κνούτος θεωρούσε μεγάλη ντροπή να σκοτώσει τα δυο βρέφη σε Αγγλικό έδαφος, τα έστειλε στον ετεροθαλή αδελφό του Όλαφ Σκότκονουνγκ με εντολή να το κάνει.Ronay 1989, p. 183. Ο Όλαφ ωστόσο παλιός φίλος του παππού τους Έθελρεντ του Ουέσσεξ αρνήθηκε να τα σκοτώσει και τα έστειλε στην κόρη του στο Κίεβο αφού στις χώρες του βορρά η δύναμη του Κνούτου ήταν πολύ μεγάλη και τα παιδιά βρίσκονταν σε κίνδυνο.Yonge 2010, p. 115. Τα δυο αδέλφια αν και εξόριστα διατηρούσαν πάντοτε τις ελπίδες τους αφού είχαν γνώση για τα δικαιώματα τους στον Αγγλικό θρόνο.Ronay 1989, p. 38.

Στην αυλή του Γιαροσλάβ του Κιέβου μαζί με τον αδελφό του

Μετά την βάπτιση του ο Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας έγινε ο πρώτος χριστιανός βασιλιάς της χώρας (985).Mahoney 2011, p. 35.Cruz 1984, p. 291.Byfield & Stanway 2004, p. 214.Tanner 2011, p. 50. Την εποχή που έφτασαν ο Εδμόνδος και ο Εδουάρδος στην αυλή του ο Στέφανος παντρεύτηκε την Γκιζέλα της Βαυαρίας και κυβέρνησε ειρηνικά παρέχοντας μεγάλη ασφάλεια τα δυο αδέλφια. Τα δυο αδέλφια όμως αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν από την αυλή του Στέφανου όταν έμαθαν ότι ο Κνούτος έστειλε εκεί με μυστικότητα ανθρώπους για να τα δολοφονήσουν, κατέφυγαν στην αυλή του Γιάροσλαβ του Σοφού.Ronay 1989, p. 40.   
Ο Εδμόνδος και ο Εδουάρδος καταγράφονται ότι είχαν ζήσει περίπου 12 χρόνια στην πρωτεύουσα του Γιαροσλάβ Γκαρντόρικα η οποία ήταν πιθανότατα μια άλλη ονομασία του Κιέβου.Ingham 1998, pp. 239–40. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό του 13ου αιώνα δεν καταγράφει τίποτα για την παραμονή των δυο αδελφών στην αυλή του Γιαροσλάβ ούτε τα μετέπειτα Ρωσικά χρονικά.Ronay 1989, p. 56. Οι Αγγλοσάξονες ήταν Καθολικοί αντίθετα οι Ρώσοι ήταν χριστιανοί Ορθόδοξοι, ο Γιαροσλάβ δεν τους επέτρεψε να εκδηλώσουν την θρησκευτική τους διαφοροποίηση.Ronay 1989, p. 66. Τα δυο αδέλφια Έθελινγκ χρησιμοποιήθηκαν από τον Γιαροσλάβ σαν μέσο για τις διπλωματικές επαφές του με τις χώρες της δύσης.Ronay, Gabriel (1984). "Edward Aetheling: Anglo-Saxon England's Last Hope". History Today. 34 (1). 
Μετά τον θάνατο του Αρθακανούτου οι Άγγλοι ευγενείς ζήτησαν να επιστρέψουν ο Έντμουντ και ο Εδουάρδος για να αναλάβουν τον θρόνο της Αγγλίας, τα δυο αδέλφια ωστόσο παρέμεινα στο Κίεβο και μετά το 1042.Ronay 1989, p. 194. Μετά το 1043 ο Έντμουντ παραμερίστηκε στην αυλή του Γιαροσλάβ ο οποίος παρέδωσε όλες τις αρμοδιότητες και τα δυναστικά δικαιώματα στον αδελφό του Εδουάρδο.Ronay 1989, p. 76. Ο λόγος ήταν η παράνομη σχέση του Έντμουντ με μια ξένη ευγενή γεγονός το οποίο θεωρήθηκε σαν σκάνδαλο.Ronay 1989, p. 82.

Γάμος με πριγκίπισσα της Ουγγαρίας πριν τον θάνατο του

Ο εξόριστος πρίγκιπας Αντρέας της Ουγγαρίας εγκαταστάθηκε στην αυλή του Γιαροσλάβ στην δεκαετία του 1030.Kristó & Makk 1996, p. 69. Σε εξέγερση παγανιστών στην Ουγγαρία που πραγματοποιήθηκε αργότερα (1046) ο πρίγκιπας Ανδρέας επέστρεψε προκειμένου να διεκδικήσει τον θρόνο.Engel 2001, p. 59. Τα δυο αδέλφια μπήκαν στις υπηρεσίες του Ανδρέα, πολέμησαν μαζί του και ήταν παρόντες στην στέψη του.Gillingham 2003, p. 35.von Redlich 1940, p. 107.
Σύγχρονοι χρονικογράφοι αναφέρουν την ίδια εποχή τον γάμο του Έντμουντ με μια πριγκίπισσα από τον βασιλικό Οίκο του Άπραντ, οι γνώμες διαφέρουν άλλοι λένε ότι ήταν κόρη του βασιλιά Στέφανου, άλλοι ανιψιά του αλλά η ταυτότητα της παρέμεινε αδιευκρίνιστη.Ronay 1989, p. 107. Το πιθανότερο όνομα της ήταν Έντουιν.Searle 1899, p. 350. Ο Έντμουντ πέθανε αμέσως μετά τον γάμο πιθανότατα σε στρατιωτική εκστρατεία του βασιλιά Ανδρέα (1046).Hughes 2007, p. 299.Bodleian Library 1985, p. 368. Το ψαλτήρι του Κρόουλαντ αναφέρει ότι ζούσε στις 10 Ιανουαρίου αλλά όχι στα τέλη του ίδιου χρόνου, το βέβαιο είναι ότι δεν ζούσε το 1054 όταν ο θείος του Εδουάρδος ο Ομολογητής κάλεσε τον αδελφό του Εδουάρδο τον εξόριστο στην Αγγλία για να τον ορίσει διάδοχο του στον θρόνο.Keynes 1982, pp. 359-364.Brown 2000, p. 109. Ο Εδουάρδος έφτασε στην Αγγλία (1057) και πέθανε αμέσως μετά ο γιος του Έντγκαρ Έθελινγκ ο οποίος ανακηρύχτηκε για σύντομο χρονικό διάστημα βασιλιάς της Αγγλίας (1066) ήταν ο τελευταίος άρρην εκπρόσωπος του Οίκου του Ουέσσεξ.Chambers 1952, p. 82.

Παραπομπές

Πηγές
Barlow, Frank (1984). Edward the Confessor. California: University of California Press. 
Bodleian Library (1985). The Bodleian Library Record, Volume 11. Oxford: Bodleian Library.
Brown, R. Allen (2000). The Normans and the Norman Conquest. Woodbridge: Boydell and Brewer. 
Byfield, Ted; Stanway, Paul (2004). The Quest for the City. Alexandria: Christian History Project. 
Cannon, John (2009). A Dictionary of British History. Oxford: Oxford University Press. 
Chambers, Raymond Wilson (1952). Man's Unconquerable Mind: Studies of English Writers. New York: Ardent Media.
Commire, Anne (2000). Women in World History. Farmington Hills: Gale Publishing. 
Cruz, Joan Carroll (1984). Relics. Huntington: Our Sunday Visitor. 
Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. London: I.B. Tauris Publishers.
Gillingham, John (2003). Anglo-Norman Studies 25. Woodbridge: Boydell and Brewer. 
Hughes, David (2007). The British Chronicles, Volume 1. Gloucestershire: Heritage Books. 
Howard, Ian (2003). Swein Forkbeard's Invasions and the Danish Conquest of England, 991-1017. Woodbridge: Boydell and Brewer.
Ingham, Norman W. (1998). "Has a Missing Daughter of Iaroslav Mudryi Been Found?". Russian History. Brill. 25 (1): 231–70.
Jewish Historical Society of England (1971). Transactions, Volumes 23-24. London: Jewish Historical Society of England.
Jones, Kathleen (1999). Women Saints: Lives of Faith and Courage. London: Orbis Books. 
Keynes, Simon (November 1982). "The Crowland Psalter and the Sons of King Edmund Ironside". Bodleian Library Record. 11 (1): 359–370. 
Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). Az Árpád-ház uralkodói [Rulers of the House of Árpád] (in Hungarian). Budapest: I.P.C. Könyvek. 
Lawson, M. K. (2004). "Edmund II [known as Edmund Ironside] (d. 1016), king of England". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. 
Livingstone, David (2013). Black Terror White Soldiers: Islam, Fascism and the New Age. CreateSpace Independent Publishing. 
Mahoney, William M. (2011). The History of the Czech Republic and Slovakia. Santa Barbara: ABC-CLIO. 
Marshall, Rosalind Kay (2003). Scottish Queens, 1034–1714. Toronto: Dundurn. 
Panton, James (2011). Historical Dictionary of the British Monarchy. Lanham: Scarecrow Press. 
Ronay, Gabriel (1989). The Lost King of England: The East European Adventures of Edward the Exile. Woodbridge: Boydell and Brewer. 
Rushforth, Rebecca (2007). St Margaret's Gospel-Book. Oxford: Bodleian Library. 
Searle, William George (1899). Anglo-Saxon Bishops, Kings and Nobles. University Press.
Smith, Harold R. (1953). Saxon England: A Political History of the English Dark Ages. Indiana: Heath, Cranton.
Stafford, Pauline (1989). Unification and Conquest: A Political and Social History of England in the Tenth and Eleventh Centuries. London: Edward Arnold. 
Tanner, Norman (2011). New Short History of the Catholic Church. London: Continuum Publishing. 
von Redlich, Marcellus (1940). "The Parentage of Agatha, wife of Prince Edward the Exile". National Genealogical Society Quarterly. National Genealogical Society. 28: 105–9.
Williams, Ann (2003). Athelred the Unready: The Ill-Counselled King. London: Continuum Publishing. 
Yonge, Charlotte Mary (2010). Cameos from English History. Books on Demand.

Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ