Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας

Ο Στέφανος Α', επίσης γνωστός ως Βασιλιάς Άγιος Στέφανος (,  ή , περ. 969 – 15 Αυγούστου 1038), ήταν ο τελευταίος Μεγάλος Πρίγκιπας των Ούγγρων μεταξύ 997 και 1000 ή 1001 και ο πρώτος Βασιλιάς της Ουγγαρίας από 1000 ή 1001 μέχρι τον θάνατό του το 1038. Το έτος γέννησής του είναι αβέβαιο, αλλά πολλές λεπτομέρειες της ζωής του δείχνουν ότι γεννήθηκε το, ή μετά το, 975 στο Eστεργκομ. Κατά τη γέννησή του του δόθηκε το παγανιστικό όνομα Βάικ. Η ημερομηνία της βάπτισής του είναι άγνωστη. Theταν ο μοναχογιός του Μεγάλου Πρίγκιπα Γκέζα και της συζύγου του Σάρολτ, που κατάγονταν από μια εξέχουσα οικογένεια gyula (δεύτερων στην τάξη ηγετών της Ουγγρικής φυλετικής συνομοσπονδίας). Αν και οι δύο γονείς του βαφτίστηκαν, ο Στέφανος ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειάς του που έγινε ευσεβής Χριστιανός. Παντρεύτηκε την Γκιζέλα της Βαυαρίας, γόνο της αυτοκρατορικής δυναστείας των Οθωνιδών.

Οταν διαδέχθηκε τον πατέρα του το 997 ο Στέφανος έπρεπε να πολεμήσει για τον θρόνο εναντίον του συγγενή του Κόπανι, που υποστηριζόταν από μεγάλο αριθμό παγανιστών πολεμιστών. Νίκησε τον Κόπανι με τη βοήθεια ξένων ιπποτών, συμπεριλαμβανομένων των Βέτσελιν, Χοντ και Πάζμανι, και γηγενών αρχόντων. Στέφθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1000 ή την 1η Ιανουαρίου 1001 με στέμμα που έστειλε ο Πάπας Σιλβέστρος Β΄. Σε μια σειρά πολέμων εναντίον ημιανεξάρτητων φυλών και οπλαρχηγών-συμπεριλαμβανομένων των Μαύρων Ούγγρων και του θείου του, Γκιούλα του Νεότερου-ενοποίησε τη λεκάνη των Καρπαθίων. Προστάτευσε την ανεξαρτησία του βασιλείου του αναγκάζοντας τα εισβαλόντα στρατεύματα του Κορράδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να αποσυρθούν από την Ουγγαρία το 1030.

Ο Στέφανος ίδρυσε τουλάχιστον μία αρχιεπισκοπή, έξι επισκοπές και τρία μοναστήρια Βενεδικτίνων, επιτρέποντας στην Εκκλησία στην Ουγγαρία να αναπτυχθεί ανεξάρτητα από τους αρχιεπισκόπους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενθάρρυνε τη διάδοση του Χριστιανισμού επιβάλλοντας αυστηρές ποινές για την αγνόηση των χριστιανικών εθίμων. Το σύστημά του τοπικής διοίκησής βασίστηκε σε κομητείες οργανωμένες γύρω από φρούρια και διοικούμενες από βασιλικούς αξιωματούχους. Η Ουγγαρία απόλαυσε μια διαρκή περίοδο ειρήνης κατά τη βασιλεία του και έγινε η προτιμώμενη διαδρομή για τους προσκυνητές και τους εμπόρους που ταξίδευαν μεταξύ της Δυτικής Ευρώπης, των Αγίων Τόπων και της Κωνσταντινούπολης.

Επέζησε όλων των παιδιών του, πεθαίνοντας στις 15 Αυγούστου 1038, και θάφτηκε στη νέα του βασιλική, χτισμένη στο Σέκεσφεχερβαρ και αφιερωμένη στην Παναγία. Τον θάνατό του ακολούθησαν εμφύλιοι πόλεμοι που κράτησαν για δεκαετίες. Ανακηρύχτηκε άγιος από τον Πάπα Γρηγόριο Ζ΄, μαζί με τον γιο του Εμερικ και τον επίσκοπο Γεράρδο του Τσάναντ, το 1083. Ο Στέφανος είναι δημοφιλής άγιος στην Ουγγαρία και τις γειτονικές χώρες. Στην Ουγγαρία η γιορτή του (που γιορτάζεται στις 20 Αυγούστου) είναι επίσης δημόσια αργία, γνωστή ως Ημέρα Ιδρυσης του Κράτους.

Πρώτα χρόνια (περ. 975–997)
Το έτος γέννησης του Στέφανου είναι αβέβαιο καθώς δεν καταγράφηκε σε έγγραφα της εποχής.  Ουγγρικά και πολωνικά χρονικά που γράφτηκαν αιώνες αργότερα δίνουν τρία διαφορετικά έτη: 967, 969 και 975.  Η ομόφωνη μαρτυρία των τριών βίων αγίων του τέλους του 11ου αιώνα ή των αρχών του 12ου αιώνα και άλλων ουγγρικών πηγών, που αναφέρουν ότι ο Στέφανος ήταν «ακόμη έφηβος» το 997,Hartvic, Life of King Stephen of Hungary (ch. 5), p. 381. τεκμηριώνει την αξιοπιστία του τελευταίου έτους (975).  Ο Ελάσσων Βίος του Στεφάνου προσθέτει ότι γεννήθηκε στο Eστεργκομ,  που σημαίνει ότι γεννήθηκε μετά το 972 επειδή ο πατέρας του Γκέζα, Μεγάλος Πρίγκιπας των Ούγγρων επέλεξε το Eστεργκομ ως βασιλική κατοικία εκείνο το έτος. Ο Γκέζα προώθησε τη διάδοση του Χριστιανισμού μεταξύ των υπηκόων του με τη βία, αλλά δεν έπαψε ποτέ να λατρεύει ειδωλολατρικούς θεούς.  Τόσο ο Μείζων Βίος του γιου του όσο και ο σχεδόν σύγχρονός του Τίτμαρ του Μέρσεμπουργκ περιέγραψαν τον Géza ως ένα σκληρό μονάρχη, υποδηλώνοντας ότι ήταν ένας τύραννος, που εδραίωσε ανηλεώς την εξουσία του στους επαναστατημένους Ούγγρους άρχοντες. 

Τα ουγγρικά χρονικά συμφωνούν ότι μητέρα του Στέφανου ήταν η Σάρολτ, κόρη του Γκιούλα, Ούγγρου οπλαρχηγού με δικαιοδοσία είτε στην Τρανσυλβανία είτε στην ευρύτερη περιοχή της συμβολής των ποταμών Τίσα και Μάρος. Πολλοί ιστορικοί - συμπεριλαμβανομένων των Παλ Ενγκελ και Γκιούλα Κρίστο - υποστηρίζουν ότι ο πατέρας της ταυτίζεται με τον "Γκύλας", που είχε βαπτιστεί στην Κωνσταντινούπολη γύρω στο 952 και "παρέμεινε πιστός στον Χριστιανισμό", John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811–1057 (ch. 11.5.), p. 231. σύμφωνα με τον Βυζαντινό χρονικογράφο Ιωάννη Σκυλίτζη.  Ωστόσο αυτός ο προσδιορισμός δεν γίνεται ομόφωνα αποδεκτός. Ο ιστορικός Γκιέργκι Γκιέρφι αναφέρει ότι δεν ήταν ο πατέρας της Σάρολτ, αλλά ο μικρότερος αδελφός του, που βαφτίστηκε στη βυζαντινή πρωτεύουσα.  Σε αντίθεση με όλες τις ουγγρικές πηγές το Πολωνοουγγρικό Χρονικό και μεταγενέστερες πολωνικές πηγές αναφέρουν ότι η μητέρα του Στέφανου ήταν η Αντελχάιντ, μια κατά τα άλλα άγνωστη αδελφή του Δούκα Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, αλλά η αξιοπιστία αυτής της έκθεσης δεν γίνεται αποδεκτή από τους σύγχρονους ιστορικούς. 
Ο Στέφανος γεννήθηκε ως 'Βάικ,  ένα όνομα που προέρχεται από την τουρκική λέξη βάι, που σημαίνει "ήρωας", "κύριος", "πρίγκιπας" ή "πλούσιος".  Ο Μείζων Βίος του Στέφανου αφηγείται ότι βαφτίστηκε από τον άγιο επίσκοπο Αδαλβέρτο της Πράγας , που έμεινε στην αυλή του Γκέζα αρκετές φορές μεταξύ 983 και 994.  Ωστόσο ο σχεδόν σύγχρονος Βίος του Αγίου Αδαλβέρτου, γραμμένος από τον Μπρούνο του Κβέρφουρτ, δεν αναφέρει αυτό το γεγονός.  Κατά συνέπεια η ημερομηνία της βάπτισης του Στέφανου είναι άγνωστη: ο Γκιέρφι υποστηρίζει ότι βαφτίστηκε αμέσως μετά τη γέννησή του,  ενώ ο Kρίστο προτείνει ότι έλαβε το βάπτισμα μόλις πριν από τον θάνατο του πατέρα του το 997. 

Ο επίσημος βίος του Αγίου Στέφανου, που γράφτηκε από τον επίσκοπο Χάρτβικ και εγκρίθηκε από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, αφηγείται ότι "ήταν πλήρως εκπαιδευμένος στη γνώση της τέχνης της γραμματικής" στην παιδική του ηλικία. Hartvic, Life of King Stephen of Hungary (ch. 4), p. 381. Αυτό σημαίνει ότι σπούδασε λατινικά, αν και κάποιος σκεπτικισμός είναι δικαιολογημένος καθώς λίγοι βασιλιάδες αυτής της εποχής ήταν σε θέση να γράψουν.  Οι δύο άλλοι βίοι του του τέλους του 11ου αιώνα δεν αναφέρουν για σπουδές της γραμματικής, αναφέροντας μόνο ότι "μεγάλωσε με εκπαίδευση κατάλληλη για έναν μικρό πρίγκιπα".  Ο Kρίστο αναφέρει ότι η τελευταία παρατήρηση αναφέρεται μόνο στη φυσική εκπαίδευση του Στέφανου, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του σε κυνήγια και στρατιωτικές δραστηριότητες.  Σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό ένας από τους δασκάλους του ήταν ένας κόμης Δεόδατος από την Ιταλία, που αργότερα ίδρυσε ένα μοναστήρι στην Tάτα. 

Σύμφωνα με τους βίους του Στέφανου ο Μεγάλος Πρίγκιπας Γκέζα συγκάλεσε μια συνέλευση των Ούγγρων οπλαρχηγών και πολεμιστών όταν ο Στέφανος «ανέβηκε στο πρώτο στάδιο της εφηβείας»,  σε ηλικία 14 ή 15 ετών.  Ο Γκέζα πρότεινε τον Στέφανο ως διάδοχό του και όλοι οι παρόντες έδωσαν όρκο πίστης στον νεαρό πρίγκιπα.  Ο Γκιέρφι γράφει επίσης, χωρίς να προσδιορίζει την πηγή του, ότι ο Γκέζα διόρισε τον γιο του να κυβερνήσει το "δουκάτο της Νίτρα" εκείνη την εποχή.  Οι Σλοβάκοι ιστορικοί, συμπεριλαμβανομένων των Γιαν Σταϊνχύμπελ και Γιαν Λούκατσκα, αποδέχονται την άποψη του Γκιέρφι και υποστηρίζουν ότι ο Στέφανος διοικούσε τη Νίτρα από το 995 περίπου. 

Ο Γκέζα κανόνισε τον γάμο του Stephen, με την Γκίζελα, κόρη του Ερρίκου Β΄, Δούκα της Βαυαρίας, μέσα στο ή μετά το 995.  Αυτός ο γάμος καθιέρωσε τον πρώτο οικογενειακό δεσμό μεταξύ Ούγγρου ηγεμόνα και Δυτικοευρωπαϊκού κυβερνώντος οίκου, καθώς η Γκίζελα ήταν στενά συνδεδεμένη με τη δυναστεία των Οθωνιδών των Αυτοκρατόρων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.  Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση που διατηρείται στο Αβαείο του Σάγιερν της Βαυαρίας η τελετή έγινε στο ομώνυμο κάστρο και γιορτάστηκε από τον Άγιο Αδάλβερτο.  Η Γκίζελα συνοδεύτηκε στη νέα της κατοικία από Βαυαρούς ιππότες, πολλοί από τους οποίους έλαβαν γαίες από τον σύζυγό της και εγκαταστάθηκαν στην Ουγγαρία,  βοηθώντας στην ενίσχυση της στρατιωτικής θέσης του Στέφανου.  Ο Γκιέρφι γράφει ότι ο Στέφανος και η σύζυγός του «πιθανότατα» εγκαταστάθηκαν στη Nίτρα μετά τον γάμο τους. 

Βασιλεία (997-1038)
Μεγάλος Πρίγκιπας (997-1000)
Ο Μεγάλος Πρίγκιπαςς Γκέζα πέθανε το 997.  Ο Στέφανος συγκάλεσε μια συνέλευση στο Eστεργκομ, όπου οι υποστηρικτές του τον ανακήρυξαν Μεγάλο Πρίγκιπα.  Αρχικά έλεγχε μόνο τις βορειοδυτικές περιοχές της λεκάνης των Καρπαθίων, ενώ στην υπόλοιπη κυριαρχούσαν ακόμη οι φυλετικοί οπλαρχηγοί. Η άνοδος του Στέφανου στον θρόνο ήταν σύμφωνη με την αρχή της πρωτοτοκίας, που όριζε ότι τον πατέρα διαδεχόταν ο (μεγαλύτερος) γιος του.  Από την άλλη αυτό ερχόταν σε αντίθεση με την αρχή της αρχαιότητας, σύμφωνα με την οποία τον Γκέζα θα έπρεπε να διαδεχθεί το πρεσβύτερο μέλος της δυναστείας των Άρπαντ, που εκείνη την εποχή ήταν ο Kόπανι, που  είχε τον τίτλο Δούκας του Σόμογκι και για πολλά χρόνια τη διοίκηση των περιοχών της Υπερδουναβίας νότια της Λίμνης Μπάλατον. 
Ο Kόπανι έκανε πρόταση γάμου στη Σάρολτ, χήρα του αδελφού του Γκέζα, σύμφωνα με το σχετικό ειδωλολατρικό έθιμο.  Ανακοίνωσε επίσης τη διεκδίκηση του θρόνου.  Παρόλο που δεν αποκλείεται να είχε βαπτιστεί ήδη ο Kόπανι το 972,  οι περισσότεροι υποστηρικτές του ήταν ειδωλολάτρες, αντίπαλοι του χριστιανισμού που εκπροσωπούσε ο Στέφανος και της κατά κύριο λόγο γερμανικής ακολουθίας του.  Ένας καταστατικός χάρτης του 1002 για το Αρχιαββαείο της Πανονχάλμα γράφει για πόλεμο μεταξύ "Γερμανών και Ούγγρων" όταν αναφέρεται στις ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Στέφανου και Kόπανι  Ακόμα κι έτσι ο Γκιέρφι αναφέρει ότι τα Oszlar ("Αλανοί"), Besenyő ("Πετσενέγκοι"), Kér και άλλα τοπωνύμια, που αναφέρονται σε εθνοτικές ομάδες ή ουγγρικές φυλές στην Υπερδανουβία γύρω από τα υποτιθέμενα όρια του δουκάτου του Kόπανι, υποδηλώνουν ότι σημαντικές βοηθητικές μονάδες και ομάδες Ούγγρων πολεμιστών - που είχαν εγκατασταθεί εκεί από τον Μεγάλο Πρίγκιπα Γκέζα - πολέμησαν στον στρατό του Στέφανου. 

Ο Kρίστο αναφέρει ότι ολόκληρη η σύγκρουση μεταξύ Στέφανου και Kόπανι ήταν μόνο μια κόντρα μεταξύ δύο μελών της δυναστείας των Άρπαντ, χωρίς καμία επίδραση στους άλλους Ουγγρικούς φυλετικούς ηγέτες.  Ο Kόπανι και τα στρατεύματά του εισέβαλαν στις βόρειες περιοχές της Υπερδανουβίας, κατέλαβαν πολλά από τα οχυρά του Στέφανου και λεηλάτησαν τα εδάφη του.  Ο Στέφανος, που σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό " ήταν για πρώτη φορά ζωσμένος το σπαθί του", The Hungarian Illuminated Chronicle (ch. 39.64), p. 105. τοποθέτησε τους αδελφούς Χοντ και Πάζμανι επικεφαλής της δικής του φρουράς και όρισε τον Βέτσελιν να ηγηθεί του βασιλικού στρατού.  Ο τελευταίος ήταν ένας Γερμανός ιππότης που είχε έρθει στην Ουγγαρία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γκέζα.  Σύμφωνα με το Gésta Hunnorum et Hungarorum του Σίμων του Κέζα και το Εικονογραφημένο Χρονικό οι Χοντ και Πάζμανι ήταν «ιππότες  Σουαβικής καταγωγής» Simon of Kéza: The Deeds of the Hungarians (ch. 78.), p. 163. που εγκαταστάθηκαν στην Ουγγαρία είτε επί Γκέζα είτε κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Στέφανου.  Από την άλλη πλευρά ο Λούκατσκα και άλλοι Σλοβάκοι ιστορικοί αναφέρουν ότι οι Χοντ και Πάζμανι ήταν "Σλοβάκοι" ευγενείς που είχαν προσχωρήσει στον Στέφανο κατά τη διάρκεια της διοίκησής του στη Νίτρα. 

Ο Kόπανι πολιορκούσε τον Βέσπρεμ όταν ενημερώθηκε για την άφιξη του στρατού του Στέφανου.  Στη μάχη που ακολούθησε ο Στέφανος πέτυχε μια αποφασιστική νίκη επί των εχθρών του.  Ο Kόπανι σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης.  Το σώμα του τεμαχίστηκε και τα μέρη του εκτέθηκαν στις πύλες των οχυρών του Εστεργκομ, του Γκιέρ, της Γκιούλαφεχερβαρ (Άλμπα Ιούλια, Ρουμανία) και του Βέσπρεμ προς παραδειγματισμό όλων εκείνων που συνωμοτούσαν εναντίον του νεαρού μονάρχη. 

Ο Στέφανος κατέλαβε το δουκάτο του Kόπανι και παραχώρησε μεγάλα κτήματα στους δικούς του.  Διέταξε επίσης οι πρώην υπήκοοι του Kόπανι να πληρώνουν τη δεκάτη στο Αρχιαββαείο της Πανονχάλμα, σύμφωνα με την πράξη της ίδρυσης αυτού του μοναστηριού που έχει διατηρηθεί σε χειρόγραφο που περιέχει παρεμβολές.  Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι «δεν υπήρχαν άλλες επισκοπές και μοναστήρια στην Ουγγαρία» εκείνη την εποχή.  Από την άλλη ο σχεδόν σύγχρονός του επίσκοπος Tίτμαρ του Mέρσεμπουργκ αναφέρει ότι ο Στέφανος "εγκατέστησε επισκοπές στο βασίλειό του" The Chronicon of Thietmar of Merseburg (ch. 29.), p. 193. πριν στεφθεί βασιλιάς.  Αν η τελευταία έκθεση είναι έγκυρη οι επισκοπές Βέσπρεμ και Γκιέρ είναι οι πιο πιθανές υποψήφιες, σύμφωνα με τον ιστορικό Γκάμπορ Τόροτσκαϊ. 

 Στέψη (1000–1001) 
Διατάσσοντας την έκθεση ενός μέρους του πτώματος του Kόπανι στο Γκιούλαφεχερβαρ, έδρα του θείου από τη μητέρα του, Γκιούλα του Νεότερου, ο Στέφανος επιβεβαίωσε την αξίωσή του να κυβερνήσει όλες τις χώρες όπου κυριαρχούσαν Ούγγροι άρχοντες.  Αποφάσισε επίσης να ενισχύσει το διεθνές του κύρος υιοθετώντας τον τίτλο του βασιλιά.  Ωστόσο οι ακριβείς συνθήκες της στέψης του και οι πολιτικές συνέπειές της είναι αντικείμενο επιστημονικών συζητήσεων. 

Ο Tίτμαρ του Mέρσεμπουργκ γράφει ότι ο Στέφανος έλαβε το στέμμα «με την εύνοια και την προτροπή»  του Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ (β. 996–1002),  υπονοώντας ότι ο Στέφανος δέχτηκε την υπεροχή του αυτοκράτορα πριν από τη στέψη του.  Από την άλλη πλευρά όλοι οι βίοι του Στέφανου τονίζουν ότι έλαβε το στέμμα του από τον Πάπα Σιλβέστρο Β΄ (999–1003).  Ο Κρίστο  και άλλοι ιστορικοί  επισημαίνουν ότι ο Πάπας Σιλβέστρος και ο Αυτοκράτορας Όθων ήταν στενοί σύμμαχοι, πράγμα που σημαίνει ότι και οι δύο αναφορές είναι έγκυρες: ο Στέφανος «έλαβε το στέμμα και τον καθαγιασμό»  από τον Πάπα, αλλά όχι χωρίς τη συγκατάθεση του αυτοκράτορα. Περίπου 75 χρόνια μετά τη στέψη ο Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ ( 1075–1085), που διεκδίκησε επικυριαρχία επί της Ουγγαρίας, δήλωσε ότι ο Στέφανος «προσέφερε και αφιέρωσε» την Ουγγαρία στον Άγιο Πέτρο»(δηλαδή στην Αγία Έδρα). Pope Gregory VII's letter to King Solomon of Hungary, claiming suzerainty over that kingdom, p. 48. Σε μια αντίθεση έκθεση ο Μείζων Βίος του Στεφάνου αναφέρει ότι ο Βασιλιάς προσέφερε την Ουγγαρία στην Παναγία.  Οι σύγχρονοι ιστορικοί - συμπεριλαμβανομένων των Παλ Ενγκελ και του Mίκλος Mόλναρ - γράφουν ότι ο Στέφανος πάντα υποστήριζε την κυριαρχία του και δεν αποδέχθηκε ποτέ την παπική ή αυτοκρατορική υπεροχή.  Για παράδειγμα κανένας από τους χάρτες του δεν είναι χρονολογημένος σύμφωνα με τα χρόνια της βασιλείας των αυτοκρατόρων της εποχής του, κάτι που θα συνέβαινε αν ήταν υποτελής τους.  Επιπλέον ο Στέφανος αναφέρει στο προοίμιο του Πρώτου του Βιβλίου Νόμων ότι κυβερνούσε το βασίλειό του "με το θέλημα του Θεού". Laws of King Stephen I (Stephen I:Preface), p. 1.

Η ακριβής ημερομηνία της στέψης του Στέφανου είναι άγνωστη.  Σύμφωνα με μεταγενέστερη ουγγρική παράδοση στέφθηκε την πρώτη ημέρα της δεύτερης χιλιετίας, που μπορεί να αναφέρεται είτε στις 25 Δεκεμβρίου 1000 είτε στην 1 Ιανουαρίου 1001.  Λεπτομέρειες για τη στέψη του Στέφανου που διατηρούνται στον Μείζονα Βίο του υποδηλώνουν ότι η τελετή, που πραγματοποιήθηκε στο Eστεργκομ ή στο Σέκεσφεχερβαρ   ακολούθησε την ιεροτελεστία της στέψης των Γερμανών βασιλιάδων.  Κατά συνέπεια ο Στέφανος χρίστηκε με άγιο μύρο κατά την τελετή.  Το πορτρέτο του Στέφανου διατηρημένο στον βασιλικό του μανδύα από το 1031, δείχνει ότι το στέμμα του, όπως το διάδημα του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα, ήταν κυκλικό διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους. 

Εκτός από το στέμμα του ο Στέφανος θεωρούσε ένα δόρυ με σημαία ως σημαντικό σύμβολο της κυριαρχίας του.  Για παράδειγμα τα πρώτα του νομίσματα φέρουν την επιγραφή LANCEA REGIS ("το δόρυ του βασιλιά") και απεικονίζουν ένα χέρι που κρατά ένα δόρυ με σημαία.  Σύμφωνα με τον σύγχρονό του Αντεμάρ ντε Σαμπάν ένα δόρυ είχε δοθεί στον πατέρα του Στεφάνου από τον αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ ως ένδειξη του δικαιώματος του Γκέζα να "απολαμβάνει τη μεγαλύτερη ελευθερία στην κατοχή της χώρας του".  Ο Στέφανος χαρακτηρίζεται ποικιλοτρόπως - Ungarorum rex («βασιλιάς των Ούγγρων»), Pannoniorum rex («βασιλιάς των Παννονίων») ή Hungarie rex («βασιλιάς της Ουγγαρίας») - στα διατάγματά του. 

Παγίωση (1001 – περ. 1009)
Παρόλο που η εξουσία του Στέφανου δεν βασίστηκε στη στέψη του,  η τελετή του χάρισε τη διεθνώς αποδεκτή νομιμότητα ενός Χριστιανού μονάρχη που κυβέρνησε το βασίλειό του "ελέω Θεού".  Όλοι οι βίοι του μαρτυρούν ότι ίδρυσε μια αρχιεπισκοπή με την έδρα της στο Eστεργκομ λίγο μετά τη στέψη του.  Αυτή η πράξη εξασφάλισε ότι η Εκκλησία στην Ουγγαρία έγινε ανεξάρτητη από τους προκαθήμενους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.  Η παλαιότερη αναφορά σε έναν αρχιεπίσκοπο του Eστεργκομ, με το όνομα Ντόμοκος έχει διατηρηθεί στο έγγραφο ίδρυσης του Αρχιαββαείου της Πανονχάλμα από το 1002.  Σύμφωνα με τον ιστορικό Γκάμπορ Τόροτσκάι ο Στέφανος ίδρυσε επίσης την Επισκοπή της Kάλοτσα το 1001.  Ο Στέφανος κάλεσε ξένους ιερείς στην Ουγγαρία για να προσηλυτίσουν το βασίλειό του.  Συνεργάτες του θανόντος Aδάλβερτου της Πράγας, συμπεριλαμβανομένων των Ράντλα και Aστρικ, έφτασαν στην Ουγγαρία τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του.  Η παρουσία ενός ανώνυμου «Αρχιεπισκόπου των Ούγγρων» στη σύνοδο της Φραγκφούρτης του 1007 και ο καθαγιασμός ενός βωμού στο Μπάμπεργκ το 1012 από τον Αρχιεπίσκοπο Άστρικ δείχνουν ότι οι πρωθιερείς του Στεφάνου διατηρούσαν μια καλή σχέση με τον κλήρο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Η μετατροπή της Ουγγαρίας σε χριστιανικό κράτος ήταν ένα από τα κύρια μελήματα του Στεφάνου καθ 'όλη τη διάρκεια της βασιλείας του.  Αν και η μεταστροφή των Ούγγρων είχε ήδη ξεκινήσει επί της βασιλείας του πατέρα του, ήταν μόνο ο Στέφανος που υποχρέωσε συστηματικά τους υπηκόους του να εγκαταλείψουν τις ειδωλολατρικές τους τελετουργίες.  Η νομοθετική του δραστηριότητα ήταν στενά συνδεδεμένη με τον Χριστιανισμό.  Για παράδειγμα το Πρώτο Βιβλίο Νόμων του από τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του περιλαμβάνει αρκετές διατάξεις που προβλέπουν την τήρηση των εορτών και την εξομολόγηση πριν από τον θάνατο.  Αλλοι νόμοι του προστάτευαν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας  και τα συμφέροντα των χήρων και των ορφανών, ή ρύθμιζαν το καθεστώς των δουλοπάροικων. 

Πολλοί Ούγγροι άρχοντες αρνήθηκαν να δεχτούν την υποταγή στον Στέφανο ακόμη και μετά τη στέψη του.  Ο νέος Βασιλιάς στράφηκε αρχικά εναντίον του θείου του, Γκιούλα του Νεότερου, του οποίου η επικράτεια "ήταν ευρύτερη και πλούσια", The Hungarian Illuminated Chronicle (ch. 40.65), p. 105. σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό.  Ο Στέφανος εισέβαλε στην Τρανσυλβανία και συνέλαβε τον Γκιούλα και την οικογένειά του γύρω στο 1002  ή το 1003.  Τα Χρονικά του Χίλντεσχάιμ της εποχής  προσθέτουν ότι ο Στέφανος προσηλύτισε τη «χώρα [του θείου του] στη χριστιανική πίστη με τη βία» μετά την κατάκτησή της.  Κατά συνέπεια οι ιστορικοί χρονολογούν την ίδρυση της Επισκοπής της Τρανσυλβανίας σε αυτήν την περίοδο.  Εάν η ταύτιση, που προτάθηκε από τον Κρίστο, τον Γκιέφρι και άλλους Ούγγρους ιστορικούς, του Γκιούλα με κάποιον Πρόκουι - που ήταν θείος του Στέφανου σύμφωνα με τον Τίτμαρ του Mέρσεμπουργκ- είναι έγκυρη,  ο Γκιούλα αργότερα διέφυγε από την αιχμαλωσία και κατέφυγε στον Μπολέσλαφ Α΄ τον Γενναίο, Δούκα της Πολωνίας (β. 992–1025). 

Περίπου εκατό χρόνια αργότερα ο χρονικογράφος Gallus Anonymus έκανε επίσης αναφορά σε ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ του Στέφανου και του Μπολέσλαφ, αναφέροντας ότι ο τελευταίος "νίκησε τους Ούγγρους στη μάχη και έγινε κυρίαρχος όλων των εδαφών τους μέχρι τον Δούναβη". The Deeds of the Princes of the Poles (ch. 6.), pp. 31–33. Ο Γκιέφρι αναφέρει ότι η έκθεση του χρονικογράφου αναφέρεται στην κατάληψη της κοιλάδας του ποταμού Μοράβα - παραπόταμου του Δούναβη - από τους Πολωνούς τη δεκαετία του 1010.  Από την άλλη το Πολωνοουγγρικό Χρονικό αναφέρει ότι ο Πολωνός δούκας κατέλαβε μεγάλη έκταση βόρεια του Δούναβη και ανατολικά του Μοράβα μέχρι το Έστεργκομ στις αρχές του 11ου αιώνα. [86] [87] Σύμφωνα με τον Σταϊνχύμπελ η τελευταία πηγή αποδεικνύει ότι ένα σημαντικό μέρος των εδαφών της σημερινής Σλοβακίας ήταν υπό πολωνική κυριαρχία μεταξύ 1002 και 1030.  Σε αντίθεση με τον Σλοβάκο ιστορικό ο Γκιέφρι γράφει ότι αυτό το όψιμο χρονικό "στο οποίο ο ένας παραλογισμός ακολουθεί τον άλλο" έρχεται σε αντίθεση με όλα τα στοιχεία που είναι γνωστά από πηγές του 11ου αιώνα. 

Το Εικονογραφημένο Χρονικό αφηγείται ότι ο Στέφανος "οδήγησε τον στρατό του εναντίον του Κέαν, Δούκα των Βουλγάρων και των Σλάβων, των οποίων τα εδάφη είναι από τη φυσική τους θέση πιο οχυρωμένα", The Hungarian Illuminated Chronicle (ch. 41.66), p. 105. μετά την κατάληψη της χώρας του Γκιούλα.  Σύμφωνα με έναν αριθμό ιστορικών, περιλαμβανομένων των Ζόλταν Λένκεϊ  και Γκάμπορ Τόροτσκαϊ,  ο Kέαν ήταν αρχηγός ενός μικρού κράτους που βρισκόταν στα νότια τμήματα της Τρανσυλβανίας και ο Στέφανος κατέλαβε τη χώρα του γύρω στο 1003. Άλλοι ιστορικοί, συμπεριλαμβανομένου του Γκιέφρι, λένε ότι η έκθεση του χρονικού διατηρούσε τη μνήμη της εκστρατείας του Στέφανου εναντίον της Βουλγαρίας στα τέλη της δεκαετίας του 1010. 

Ομοίως η ταυτοποίηση των «Μαύρων Ούγγρων» Life of the Five Brethren by Bruno of Querfurt (ch. 10.), p. 245. - που αναφέρθηκαν από τον Μπρούνο του Κβέρφουρτ και τον Αντεμάρ ντε Σαμπάν μεταξύ των αντιπάλων της προσηλυτιστικής πολιτικής του Στέφανου - είναι αβέβαιη.  Ο Γκιέφρι εντοπίζει τα εδάφη τους στα ανατολικά του ποταμού Tίσα,  ενώ ο Τόροτσκαϊ λέει ότι ζουν στα νότια τμήματα της Υπερδουναβίας.  Η αναφορά του Μπρούνο του Κβέρφουρτ για το βίαιο προσηλυτισμό των Μαύρων Ούγγρων υποδηλώνει ότι ο Στέφανος κατέκτησε τα εδάφη τους το αργότερο το 1009 όταν «η πρώτη ιεραποστολή του Αγίου Πέτρου»  - ένας παπικός λεγάτος, ο Καρδινάλιος Αζο - έφτασε στην Ουγγαρία.  Ο τελευταίος παρευρέθηκε στη συνάντηση στο Γκιέρ όπου εκδόθηκε η βασιλική χάρτα, που καθόριζε τα όρια της νεοσύστατης Επισκοπής του Πετς στις 23 Αυγούστου 1009. 

Η Επισκοπή του Έγκερ ιδρύθηκε επίσης γύρω στο 1009.  Σύμφωνα με τον Τόροτσκαϊ "είναι πολύ πιθανό" ότι η εγκατάσταση της επισκοπής συνδέθηκε με τον προσηλυτισμό των Καβάρων - μιας εθνοτικής ομάδας με χαζαρική καταγωγή -  και του αρχηγού τους.  Ο επικεφαλής των Καβάρων - που ήταν είτε ο Σαμουήλ Άμπα είτε ο πατέρας του -  παντρεύτηκε την ανώνυμη μικρότερη αδερφή του Στέφανου με αυτήν την ευκαιρία.  Η οικογένεια Άμπα ήταν η πιο ισχυρή μεταξύ των ιθαγενών οικογενειών που προσχώρησαν στον Στέφανο και τον υποστήριξαν στις προσπάθειές του να δημιουργήσει μια χριστιανική μοναρχία.  Οι αναφορές των Aνώνυμου, Σίμων του Κέζα και άλλων Ούγγρων χρονικογράφων των Μπαρ-Καλάν, Τσακ και άλλων οικογενειών ευγενών του 13ου αιώνα, που προέρχονταν από Ούγγρους οπλαρχηγούς υποδηλώνουν ότι και άλλες γηγενείς οικογένειες συμμετείχαν επίσης στη διαδικασία αυτή. 

Ο Στέφανος δημιούργησε ένα περιφερειακό διοικητικό σύστημα με βάση τις κομητείες,  ιδρύοντας κομητείες.  Κάθε κομητεία, με επικεφαλής ένα βασιλικό αξιωματούχο γνωστό ως κόμη ή ισπάν, ήταν μια διοικητική μονάδα οργανωμένη γύρω από ένα βασιλικό φρούριο.  Τα περισσότερα φρούρια ήταν χωμάτινα εκείνη την περίοδο,  αλλά τα κάστρα στο Eστεργκομ, το Σέκεσφεχερβαρ και το Βέσπρεμ ήταν χτισμένα από πέτρα.  Τα φρούρια που χρησίμευαν ως έδρες της κομητείας έγιναν επίσης οι πυρήνες της οργάνωσης της Εκκλησίας.  Οι οικισμοί που αναπτύχθηκαν γύρω τους, όπου οι αγορές διεξάγονταν κάθε Κυριακή, ήταν σημαντικά τοπικά οικονομικά κέντρα. 

Πόλεμοι με την Πολωνία και τη Βουλγαρία (περ. 1009–1018)
Ο κουνιάδος του Στέφανου Ερρίκος Β΄ έγινε Βασιλιάς της Γερμανίας το 1002 και Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας το 1013.  Η φιλική τους σχέση εξασφάλισε ότι τα δυτικά σύνορα της Ουγγαρίας γνώρισαν μια περίοδο ειρήνης τις πρώτες δεκαετίες του 11ου αιώνα. Ακόμη και όταν ο δυσαρεστημένος αδελφός του Ερρίκου Β΄ Μπρούνο ζήτησε καταφύγιο στην Ουγγαρία το 1004, ο Στέφανος διατήρησε την ειρήνη με τη Γερμανία και διαπραγματεύτηκε μια διευθέτηση μεταξύ των δύο κουνιάδων του.  Γύρω στο 1009 έδωσε σε γάμο τη μικρότερη αδερφή του με τονΟτο Ορσεόλο, Δόγη της Βενετίας (β. 1008–1026), στενό σύμμαχο του Βυζαντινού Αυτοκράτορα, Βασίλειο Β΄ (β. 976–1025), πράγμα που υποδηλώνει ότι η σχέση της Ουγγαρίας με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν επίσης ειρηνική.  Από την άλλη η συμμαχία της Ουγγαρίας με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την έφερε σε πόλεμο με την Πολωνία, που διήρκεσε από το 1014 περίπου  ως το 1018.  Οι Πολωνοί κατέλαβαν τις ουγγρικές θέσεις κατά μήκος του ποταμού Μοράβα.  Ο Γκιέρφι και ο Kρίστο γράφουν ότι μια εισβολή των Πετσενέγων στην Τρανσυλβανία, η ανάμνηση της οποίας έχει διατηρηθεί στους βίους του Στέφανου, πραγματοποιήθηκε επίσης αυτή την περίοδο, επειδή οι Πετσενέγοι ήταν στενοί σύμμαχοι του κουνιάδου του Πολωνού δούκα, Μεγάλου Πρίγκιπα Σβιατοπόλκ Α΄ του Κιέβου (β. 1015–1019). 

Η Πολωνία και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνήψαν τη Συνθήκη του Μπάουτσεν τον Ιανουάριο του 1018.  Αργότερα τον ίδιο χρόνο 500 Ούγγροι ιππείς συνόδευσαν τον Μπολέσλαφ της Πολωνίας στο Κίεβο, υποδηλώνοντας ότι η Ουγγαρία είχε συμπεριληφθεί στη συνθήκη ειρήνης.  Ο ιστορικός Φέρεντς Μακ αναφέρει ότι η Ειρήνη του Μπάουτσεν υποχρέωσε τον Μπολέσλαφ να παραδώσει όλα τα εδάφη που είχε καταλάβει στην κοιλάδα του Μοράβα στον Στέφανο.  Σύμφωνα με τον Λεόντβιν, τον πρώτο γνωστό επίσκοπο του Μπιχάρ (περ. 1050 - περ. 1060), ο Στέφανος συμμάχησε με τους Βυζαντινούς και ηγήθηκε μιας στρατιωτικής αποστολής για να τους βοηθήσει ενάντια σε "βαρβάρους" στη Βαλκανική χερσόνησο.  Τα βυζαντινά και τα ουγγρικά στρατεύματα πήραν από κοινού τις «Καισσαρίες», τα οποία ο Γκιέρφι προσδιορίζει ως τη σημερινή πόλη της Οχρίδας.  Η έκθεση του Λεόντβιν υποδηλώνει ότι ο Στέφανος συμμετείχε με τους Βυζαντινούς στον πόλεμο που έληξε με την κατάκτηση από αυτούς της Βουλγαρίας το 1018.  Ωστόσο η ακριβής ημερομηνία της εκστρατείας του είναι άγνωστη.  Ο Γκιέρφι υποστηρίζει ότι μόνο τον τελευταίο χρόνο του πολέμου ο Στέφανος οδήγησε τα στρατεύματά του εναντίον των Βουλγάρων. 

 Εσωτερική πολιτική (1018–1024) 
Ο επίσκοπος Λεόντβιν έγραψε ότι ο Στέφανος συγκέντρωσε λείψανα πολλών αγίων στις «Καισσαρίες» κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στα Βαλκάνια, συμπεριλαμβανομένων του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Νικολάου.  Τα δώρισε στη νέα του τρίκλιτη βασιλική αφιερωμένη στην Παναγία  στο Σέκεσφεχερβαρ,  όπου δημιούργησε επίσης μια μητροπολιτική επιτροπή και τη νέα του πρωτεύουσα.  Η απόφασή του επηρεάστηκε από το άνοιγμα, το 1018 ή το 1019, μιας νέας προσκυνηματικής διαδρομής, που παρέκαμψε την παλιά πρωτεύουσά του, το Έστεργκομ. Η νέα διαδρομή συνέδεε τη Δυτική Ευρώπη με τους Αγίους Τόπους μέσω της Ουγγαρίας.  Ο Στέφανος συναντούσε συχνά τους προσκυνητές, συμβάλλοντας στην εξάπλωση της φήμης του σε όλη την Ευρώπη.  Ο ηγούμενος Oντιλό του Κλυνύ, για παράδειγμα, έγραψε σε μια επιστολή προς τον Στέφανο ότι "όσοι επέστρεψαν από το ιερό του Κυρίου μας" μαρτυρούν το πάθος του βασιλιά "προς τιμήν της θείας μας θρησκείας".  Ο Στέφανος ίδρυσε επίσης τέσσερις ξενώνες για προσκυνητές στην Κωνσταντινούπολη, την Ιερουσαλήμ, τη Ραβέννα και τη Ρώμη. 

Εκτός από τους προσκυνητές οι έμποροι χρησιμοποιούσαν συχνά την ασφαλή διαδρομή μέσω της Ουγγαρίας όταν ταξίδευαν μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Δυτικής Ευρώπης.  Οι βίοι του Στέφανου αναφέρουν για 60 πλούσιους Πετσενέγους που ταξίδεψαν στην Ουγγαρία, αλλά δέχθηκαν επίθεση από Ούγγρους συνοριοφύλακες.  Ο βασιλιάς καταδίκασε τους στρατιώτες του σε θάνατο προκειμένου να αποδείξει την αποφασιστικότητά του να διατηρήσει την εσωτερική ειρήνη.  Η τακτική κοπή νομισμάτων άρχισε στην Ουγγαρία τη δεκαετία του 1020.  Τα ασημένια δηνάρια του Στέφανου  με τις επιγραφές STEPHANUS REX («Βασιλιάς Στέφανος») και REGIA CIVITAS («βασιλική πόλη») ήταν δημοφιλή στην Ευρώπη της εποχής, όπως αποδεικνύεται από πλαστά αντίγραφα που ανακαλύφθηκαν στη Σουηδία. 

Ο Στέφανος έπεισε μερικούς προσκυνητές και εμπόρους να εγκατασταθούν στην Ουγγαρία.  Ο Γεράρδος, ένας Βενεδικτίνος, μοναχός που έφτασε στην Ουγγαρία από τη Δημοκρατία της Βενετίας μεταξύ 1020 και 1026, αρχικά σχεδίαζε να συνεχίσει το ταξίδι του στους Αγίους Τόπους, αλλά αποφάσισε να παραμείνει στη χώρα μετά τη συνάντησή του με τον βασιλιά.  Ο Στέφανος ίδρυσε επίσης την περίοδο αυτή μια σειρά από μοναστήρια Βενεδικτίνων - συμπεριλαμβανομένων των αββαείων του Πέτσβαραντ, του Ζάλαβαρ και του Μπάκονιμπελ. 

Ο Μακρός Βίος του Αγίου Γεράρδου αναφέρει τη σύγκρουση του Στέφανου με τον Aιτονι, έναν οπλαρχηγό στην περιοχή του ποταμού Mάρος.  Πολλοί ιστορικοί χρονολογούν τη σύγκρουσή τους στα τέλη της δεκαετίας του 1020, αν και ο Γκιέρφι  και άλλοι μελετητές την τοποθετούν τουλάχιστον μια δεκαετία νωρίτερα.  Η σύγκρουση προέκυψε όταν ο Aιτονι, που «είχε λάβει την εξουσία του από τους Έλληνες», σύμφωνα με τον βίο του Αγίου Γεράρδου, επέβαλε φόρο στο αλάτι που μεταφερόταν για τον Στέφανο από τον ποταμό.  Ο βασιλιάς έστειλε ένα μεγάλο στρατό με επικεφαλής τον Τσάναντ εναντίον του Aιτονι, που σκοτώθηκε στη μάχη.  Τα εδάφη του μετατράπηκαν σε ουγγρική κομητεία και ο βασιλιάς δημιούργησε μια νέα επισκοπή στο Τσάναντ (Τσέναντ, Ρουμανία), την πρώην πρωτεύουσα του Aιτονι, που πήρε το όνομα του διοικητή του βασιλικού στρατού.  Σύμφωνα με τα Annales Posonienses ο Ενετός Γεράρδος αγιοποιήθηκε ως ο πρώτος επίσκοπος της νέας επισκοπής το 1030. 

Συγκρούσεις με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1024–1031)
Ο κουνιάδος του Στέφανου, Αυτοκράτορας Ερρίκος, πέθανε στις 13 Ιουλίου 1024.  Τον διαδέχθηκε ένας μακρινός συγγενής του,  ο Κορράδος Β΄ (β. 1024–1039), που υιοθέτησε επιθετική εξωτερική πολιτική.  Ο Κορράδος Β΄ εκθρόνισε τον Δόγη Ότο Ορσεόλο - σύζυγο της αδερφής του Στεφάνου - από τη Βενετία το 1026.  Έπεισε επίσης τους Βαυαρούς να ανακηρύξουν τον δικό του γιο, Ερρίκο, ως δούκα τους το 1027, αν και ο γιος του Στέφανου Έμερικ είχε ισχυρή αξίωση για το Δουκάτο της Βαυαρίας μέσω της μητέρας του.  Ο Αυτοκράτορας Κορράδος σχεδίαζε μια συμμαχία μέσω γάμου με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και έστειλε έναν από τους συμβούλους του, τον επίσκοπο Βερνέρ του Στρασβούργου, στην Κωνσταντινούπολη.  Το φθινόπωρο του 1027 ο επίσκοπος ταξίδεψε υποτίθεται ως προσκυνητής, αλλά ο Στέφανος, που είχε ενημερωθεί για τις πραγματικές προθέσεις του, του αρνήθηκε την είσοδο στη χώρα του.  Ο βιογράφος του Κορράδου Β΄, Βίπο της Βουργουνδίας, διηγείται ότι οι Βαυαροί προκάλεσαν συμπλοκές κατά μήκος των συνόρων της Ουγγαρίας με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 1029, προκαλώντας ταχεία επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. 

Ο αυτοκράτορας Κορράδος οδήγησε προσωπικά τα στρατεύματά του στην Ουγγαρία τον Ιούνιο του 1030 και λεηλάτησε τα εδάφη δυτικά του ποταμού Ράμπα.  Ωστόσο, σύμφωνα με τα Χρονικά του Νιντεράλταϊχ ο αυτοκράτορας, που υπέφερε από τις συνέπειες της τακτικής της καμένης γης που χρησιμοποιούσε ο ουγγρικός στρατός,  επέστρεψε στη Γερμανία «χωρίς στρατό και χωρίς να επιτύχει τίποτα, επειδή ο στρατός απειλήθηκε από λιμό και αιχμαλωτίστηκε από τους Ούγγρους στη Βιέννη ».  Η ειρήνη αποκαταστάθηκε όταν ο Κορράδος παραχώρησε τα εδάφη μεταξύ των ποταμών Λάιτα και Φίσα στην Ουγγαρία το καλοκαίρι του 1031. 

 Τελευταία χρόνια (1031–1038) 
Ο βιογράφος του Στέφανου Χάρτβιτς αφηγείται ότι ο Βασιλιάς, τα παιδιά του οποίου πέθαναν όλα πλην ενός σε βρεφική ηλικία, «συγκράτησε τη θλίψη για τον θάνατό τους από την παρηγοριά λόγω της αγάπης του γιου του που επέζησε»,Hartvic, Life of King Stephen of Hungary (ch. 19), p. 390. Έμερικ.  Ωστόσο ο Έμερικ τραυματίστηκε σε κυνηγετικό ατύχημα και πέθανε το 1031.  Μετά τον θάνατο του γιου του ο ηλικιωμένος βασιλιάς δεν μπόρεσε ποτέ «να ανακτήσει πλήρως την προηγούμενη υγεία του», The Hungarian Illuminated Chronicle (ch. 45.69), p. 107. σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό.  Ο Κρίστο γράφει ότι η εικόνα, που διατηρήθηκε στους βίους του Στέφανου, με τον βασιλιά να τηρεί τις αγρυπνίες και να πλένει τα πόδια των φτωχών, συνδέεται με τα τελευταία χρόνια του Στέφανου, μετά τον θάνατο του γιου του. 

Ο θάνατος του Έμερικ έθεσε σε κίνδυνο τα επιτεύγματα του πατέρα του για την ίδρυση χριστιανικού κράτους,  επειδή ο ξάδερφος του Στέφανου, ο Βαζούλ - ο οποίος είχε τις περισσότερες αξιώσεις να τον διαδεχθεί - ήταν ύποπτος για κλίση προς την ειδωλολατρία.  Σύμφωνα με τα Χρονικά του Αλταιχ ο Στέφανος αγνόησε τις αξιώσεις του ξαδέλφου του και πρότεινε τον γιο της αδελφής του, τον Ενετό Πιέτρο Ορσεόλο ως διάδοχό του.  Η ίδια πηγή προσθέτει ότι ο Βαζούλ αιχμαλωτίστηκε και τυφλώθηκε και οι τρεις γιοι του, Λεβέντε, Ανδρέας και Μπέλα, εκδιώχθηκαν από την Ουγγαρία.  Οι βίοι του Στέφανου αναφέρονται σε μια ανεπιτυχή απόπειρα κατά της ζωής του ηλικιωμένου βασιλιά από μέλη της αυλής του.  Σύμφωνα με τον Kρίστο οι βίοι αναφέρονται σε μια συνωμοσία στην οποία συμμετείχε ο Βαζούλ και η τύφλωσή του ήταν η τιμωρία για αυτή την πράξη. Το ότι τα αυτιά του Βαζούλ γέμισαν με λιωμένο μόλυβδο καταγράφηκε μόνο σε μεταγενέστερες πηγές, συμπεριλαμβανομένου του Εικονογραφημένου Χρονικού. 

Κατά την άποψη ορισμένων ιστορικών οι διατάξεις του Δεύτερου Βιβλίου Νόμων του Στέφανου σχετικά με «συνωμοσία εναντίον του βασιλιά και του βασιλείου» υποδηλώνουν ότι το βιβλίο εκδόθηκε μετά την ανεπιτυχή επιβουλή του Βαζούλ εναντίον του Στεφάνου. Laws of King Stephen I (Stephen II:19), p. 11. Ωστόσο αυτή η άποψη δεν έχει γίνει καθολικά αποδεκτή.  Ο Γκιέφρι αναφέρει ότι το βιβλίο νόμων εκδόθηκε όχι μετά το 1031 αλλά γύρω στο 1009.  Ομοίως συζητείται η γνησιότητα του διατάγματος για τη δεκάτη (φόρο): σύμφωνα με τον Γκιέφρι εκδόθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Στέφανου αλλά οι Μπέρεντ, Λάσλοβσκι και Σάκατς υποστηρίζουν ότι "μπορεί να είναι μεταγενέστερη προσθήκη". 

Ο Στέφανος πέθανε στις 15 Αυγούστου 1038.  Ετάφη στη βασιλική του Σέκεσφεχερβαρ.  Τη βασιλεία του ακολούθησε μακρά περίοδος εμφυλίων πολέμων, παγανιστικών εξεγέρσεων και ξένων εισβολών.  Η αστάθεια έληξε το 1077 όταν ο Λαδίσλαος, εγγονός του Βαζούλ, ανέβηκε στον θρόνο. 

Οικογένεια
Ο Στέφανος παντρεύτηκε την Γκίζελα, κόρη του Δούκα Ερρίκου του Εριστικού της Βαυαρίας, που ήταν ανιψιός του Όθωνα Α ', Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα.  Μητέρα της Γκίζελας ήταν η Γκίζελα της Βουργουνδίας, μέλος της δυναστείας των Γουέλφων.  Γεννημένη γύρω στο 985 η Γκίζελα ήταν νεότερη από τον σύζυγό της, του οποίου επέζησε.  Έφυγε από την Ουγγαρία το 1045 και πέθανε ως ηγουμένη του Αβαείου Nίντερνμπουργκ στο Πάσσαου της Βαυαρίας γύρω στο 1060. 

Αν και το Εικονογραφημένο Χρονικό αναφέρει ότι ο Στέφανος «απέκτησε πολλούς γιους», The Hungarian Illuminated Chronicle (ch. 38.63), p. 104. μόνο δύο από αυτούς, ο Ότο και ο Έμερικ, είναι γνωστοί με τα ονόματά τους.  Ο Ότο, που πήρε το όνομά του από τον Όθωνα Γ΄, φαίνεται ότι είχε γεννηθεί πριν από το 1002. και πέθανε ενώ ήταν παιδί. 

Ο Έμερικ, που έλαβε το όνομα του θείου από τη μητέρα του, Αυτοκράτορα Ερρίκου Β΄, γεννήθηκε γύρω στο 1007.  Ο Βίος του των αρχών του 12ου αιώνα τον περιγράφει ως άγιο πρίγκιπα που διατήρησε την αγνότητα του ακόμη και μετά τον γάμο του.  Σύμφωνα με τον Γκιέρφι η σύζυγος του Έμερικ ήταν συγγενής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Βασίλειου Β΄.  Ο πρόωρος θάνατός του οδήγησε σε σειρά συγκρούσεων που κατέληξαν στην τύφλωση του Βαζούλ και σε εμφύλιους πολέμους. 

Κληρονομιά
Ιδρυτής της Ουγγαρίας
Ο Στέφανος θεωρείτο πάντα ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς στην ιστορία της Ουγγαρίας.  Το κύριο επίτευγμά του ήταν η ίδρυση ενός χριστιανικού κράτους που εξασφάλισε την επιβίωση των Ούγγρων στη λεκάνη των Καρπαθίων, σε αντίθεση με τους Ούννους, τους Άβαρους και άλλους λαούς που είχαν προηγουμένως τον έλεγχο της ίδιας περιοχής.  Όπως τονίζει ο Μπράιαν Κάρτλετζ, ο Στέφανος έδωσε επίσης στο βασίλειό του «σαράντα χρόνια σχετικής ειρήνης και υγιούς αλλά αθόρυβης κυριαρχίας». 

Οι διάδοχοί του, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που κατάγονταν από τον Βαζούλ, πάσχιζαν να τονίσουν την αφοσίωσή τους στα επιτεύγματα του Στέφανου.  Αν και ο γιος του Βαζούλ, ο Ανδρέας Α΄ της Ουγγαρίας, εξασφάλισε τον θρόνο χάρη σε μια ειδωλολατρική εξέγερση, απαγόρευσε τις ειδωλολατρικές τελετές και δήλωσε ότι οι υπήκοοί του πρέπει να "ζουν σε όλα σύμφωνα με τον νόμο που τους είχε διδάξει ο Βασιλιάς Αγ. Στέφανος", σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό του 14ου αιώνα. The Hungarian Illuminated Chronicle (ch. 60.86), p. 113. Στη μεσαιωνική Ουγγαρία κοινότητες που διεκδίκησαν προνομιακό καθεστώς ή προσπάθησαν να διατηρήσουν τις δικές τους «ελευθερίες», συχνά δήλωναν ότι η προέλευση του ειδικού τους καθεστώτος έπρεπε να αποδοθεί στον Βασιλιά Άγιο Στέφανο.  Ένα παράδειγμα είναι μια επιστολή του 1347 από τους κατοίκους του Ταπ, που απευθύνει στον βασιλιά τα παράπονά τους εναντίον του Αρχιαββαείου της Πανονχάλμα και αναφέρει ότι οι φόροι που τους επιβάλλει ο ηγούμενος αντιφάσκουν "με την ελευθερία που τους δόθηκε την εποχή του Βασιλιά Αγίου Στεφάνου". 

 Αγιοποίηση 

Η λατρεία του Στέφανου εμφανίστηκε μετά από μια μακρά περίοδο αναρχίας που χαρακτήρισε την κυριαρχία των άμεσων διαδόχων του.  Ωστόσο δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο Στέφανος έγινε αντικείμενο λατρείας πριν από την αγιοποίησή του.  Για παράδειγμα το πρώτο μέλος της βασιλικής οικογένειας που πήρε το όνομά του, ο Στέφανος Β΄, γεννήθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα. 

Η αγιοποίηση του Στέφανου ξεκίνησε από τον εγγονό του Βαζούλ, τον Βασιλιά Λαδίσλαο Α΄ της Ουγγαρίας, που είχε εδραιώσει την εξουσία του αιχμαλωτίζοντας και φυλακίζοντας τον ξάδερφό του Σολομώντα.  Σύμφωνα με τον επίσκοπο Χάρτβιτς, η αγιοποίηση "καθορίστηκε με αποστολική επιστολή, με εντολή της Ρωμαϊκής έδρας", Hartvic, Life of King Stephen of Hungary (ch. 24.), p. 393. υπονοώντας ότι η τελετή επιτράπηκε από τον Πάπα Γρηγόριο Ζ΄.  Η τελετή ξεκίνησε στον τάφο του Στεφάνου, όπου στις 15 Αυγούστου 1083 μάζες πιστών άρχισαν τρεις ημέρες νηστείας και προσευχής.  Ο θρύλος λέει ότι το φέρετρο του Στέφανου δεν μπόρεσε να ανοίξει μέχρι ο Βασιλιάς Λαδίσλαος να αιχμαλωτίσει τον Σολομώντα στο Βίσεγκραντ.  Το άνοιγμα του τάφου του Στεφάνου ακολούθησαν θεραπευτικά θαύματα, σύμφωνα με τους βίους του Στεφάνου.  Ο ιστορικός Kρίστο αποδίδει τις θεραπείες είτε σε μαζική ψύχωση είτε σε εξαπάτηση.  Οι βίοι του Στέφανου αναφέρουν επίσης ότι τα λείψανά του με "άρωμα βάλσαμου" ανυψώθηκαν από το φέρετρο, που γέμισε με "ροδόχρωμο νερό", στις 20 Αυγούστου.  Την ίδια μέρα αγιοποιήθηκαν επίσης ο γιος του Στεφάνου Έμερικ και ο επίσκοπος του Τσάνανττ Γεράρδος. 

Ο πρώτος βίος του Στέφανου, ο λεγόμενος Μείζων Βίος, γράφτηκε μεταξύ 1077 και 1083 και  παρουσίασε ένα εξιδανικευμένο πορτρέτο του βασιλιά,  κάποιου που αφιέρωσε τον εαυτό του και το βασίλειό του στην Παναγία.  Ωστόσο ο Ελάσσων Βίος του Στέφανου - που γράφτηκε γύρω στο 1100,  επί του Βασιλιά Κολομάν  - τόνισε την αυστηρότητα του Στέφανου.  Ένας τρίτος βίος, που επίσης συντέθηκε επί της βασιλείας του Κολομάν από τον επίσκοπο Χάρτβιτς, βασίστηκε στους δύο υπάρχοντες βίους.  Επικυρωμένο το 1201 από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, το έργο του Χάρτβιτς χρησίμευσε ως ο επίσημος βίος του Στέφανου.  Ο ΓκάμπορGábor Κλάνιτσαϊ έγραψε ότι οι βίοι του Στέφανου "άνοιξαν ένα νέο κεφάλαιο στους βίους των αγίων ηγεμόνων ως είδος", υπονοώντας ότι ένας μονάρχης μπορεί να επιτύχει την αγιότητα χρησιμοποιώντας ενεργά τις βασιλικές του δυνάμεις.  Ο Στέφανος ήταν ο πρώτος θριαμβευτής miles Christi («στρατιώτης του Χριστού») μεταξύ των αγιοποιημένων μοναρχών.  Ηταν επίσης ένας «βασιλιάς ομολογητής», που δεν είχε υποστεί μαρτύριο, η λατρεία του οποίου υιοθετήθηκε, σε αντίθεση με παλαιότερους άγιους μονάρχες. 

Η λατρεία του Στέφανου εξαπλώθηκε πέρα από τα σύνορα της Ουγγαρίας.  Αρχικά λατρεύτηκε κυρίως στο Σάγιερν και στη Βαμβέργη, στη Βαυαρία, αλλά τα λείψανά του μεταφέρθηκαν επίσης στο Άαχεν, την Κολωνία, το Μόντε Κασίνο και το Ναμύρ.  Με την απελευθέρωση της Βούδας από τους Οθωμανούς Τούρκους ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΑ΄ επέκτεινε τη λατρεία του Βασιλιά Αγίου Στεφάνου σε όλη τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το 1686  και κήρυξε την 2η Σεπτεμβρίου ημέρα εορτής του.  Καθώς γιορτή του Αγίου Ιωακείμ μεταφέρθηκε το 1969 από τις 16 Αυγούστου, "Calendarium Romanum" (Libreria Editrice Vaticana 1969), pp. 98 and 135 την επομένη της ημέρας του θανάτου του Στεφάνου, η γιορτή του Στεφάνου μεταφέρθηκε σε εκείνη την ημερομηνία. "Calendarium Romanum" (Libreria Editrice Vaticana, 1969), pp. 100, 137 Ο Στέφανος λατρεύεται ως ο προστάτης άγιος της Ουγγαρίας και θεωρείται προστάτης βασιλιάδων, μαστόρων, λιθοτόμων, πετράδων και κτιστών , καθώς και των παιδιών που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες.  Ο αγιοποίησή του αναγνωρίστηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο το 2000.  Στο εορτολόγιο της Ουγγρικής Καθολικής Εκκλησίας η γιορτή του Στέφανου είναι στις 20 Αυγούστου, ημέρα κατά την οποία μεταφέρθηκαν τα λείψανά του.  Επιπλέον μια ξεχωριστή γιορτή (30 Μαΐου) είναι αφιερωμένη στην «Άγια Δεξιά» του. 

 Αγία Δεξιά 
Η άθικτη δεξιά του Στέφανου ( δεξί χέρι (ουγγρικά: Szent Jobb)) έγινε αντικείμενο λατρείας.  Ένας κληρικός ονόματι Μερκούριος την έκλεψε, αλλά ανακαλύφθηκε στις 30 Μαΐου 1084 στην κομητεία του Μπιχάρ.  Η κλοπή ιερών κειμηλίων, ή furta sacra, ήταν τότε δημοφιλές θέμα των βιογραφιών αγίων.  Ο επίσκοπος Χάρτβιτς περιέγραψε την ανακάλυψη του δεξιού χεριού του Στέφανου σύμφωνα με αυτήν την παράδοση, αναφερόμενος σε περιπέτειες και οράματα.  Ένα αβαείο που ανεγέρθηκε στην κομητεία Μπιχάρ (τώρα Σάνιομπ της Ρουμανίας) πήρε το όνομά της και αφιερώθηκε στη λατρεία της Αγίας Δεξιάς. 

Η Αγία Δεξιά φυλασσόταν επί αιώνες στο ομώνυμο Αβαείο, εκτός από την εισβολή των Μογγόλων το 1241 και το 1242, όταν μεταφέρθηκε στη Ραγούζα (σημερινό Ντούμπροβνικ της Κροατίας). Το λείψανο μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο Σέκεσφεχερβαρ γύρω στο 1420. Μετά την Οθωμανική κατάληψη των κεντρικών εδαφών του Βασιλείου της Ουγγαρίας στα μέσα του 16ου αιώνα, φυλάχθηκε σε πολλά μέρη, συμπεριλαμβανομένης της Βοσνίας, της Ραγούζας και της Βιέννης. Επιστράφηκε στην Ουγγαρία το 1771 όταν η Βασίλισσα Μαρία Θηρεσία το δώρισε στο μοναστήρι των Αδελφών του Λορέτο στη Βούδα. Φυλάχθηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Σιγισμούνδου στο Κάστρο της Βούδας μεταξύ 1900 και 1944, σε μια σπηλιά κοντά στο Σάλτσμπουργκ το 1944 και 1945, και πάλι από τις Αδελφές του Λορέτο στη Βούδα, μεταξύ 1945 και 1950. Τέλος από το 1950 η Αγία Δεξιά βρίσκεται στη Βασιλική του Αγίου Στεφάνου στη Βουδαπέστη. Μια ετήσια λιτανεία για τον εορτασμό του λειψάνου θεσπίστηκε το 1938 και συνεχίστηκε μέχρι το 1950, όταν η πομπή απαγορεύτηκε από την κομμουνιστική κυβέρνηση και ξανακαθιερώθηκε το 1988.

 Νουθεσίες 
Σύμφωνα με τον Μείζονα Βίο του Στέφανου ο βασιλιάς «συνέταξε ο ίδιος ένα βιβλίο για τον γιο του σχετικά με την ηθική εκπαίδευση».  Αυτό το έργο, γνωστό σήμερα ως Νουθεσίες ή De institute morum,  διασώθηκε σε χειρόγραφα που γράφτηκαν κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα.  Αν και οι μελετητές διαφωνούν αν μπορεί πράγματι να αποδοθεί στον βασιλιά ή σε κάποιο κληρικό, οι περισσότεροι συμφωνούν ότι συντέθηκε τις πρώτες δεκαετίες του 11ου αιώνα. 

Οι Νουθεσίες υποστηρίζουν ότι η βασιλεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την καθολική πίστη.  Ο συγγραφέας τους τόνιζε ότι απαιτείται από έναν μονάρχη να κάνει δωρεές στην Εκκλησία και να συμβουλεύεται τακτικά τους προκαθήμενούς της, αλλά δικαιούται να τιμωρεί κληρικούς που κάνουν λάθη.  Μία από τις βασικές ιδέες τους ήταν ότι ένας ηγεμόνας πρέπει να συνεργάζεται με τους «πυλώνες της κυριαρχίας του», δηλαδή τους ιεράρχες, τους αριστοκράτες, τους ispán (κόμητες) και τους πολεμιστές. 

Στις τέχνες
Ο Βασιλιάς Άγιος Στέφανος έχει αποτελέσει δημοφιλές θέμα της ουγγρικής ποίησης από τα τέλη του 13ου αιώνα. Τα πρώτα ποιήματα ήταν θρησκευτικοί ύμνοι που απεικόνιζαν τον άγιο βασιλιά ως απόστολο των Ούγγρων.  Η κοσμική ποίηση, ειδικά ποιήματα που γράφτηκαν για τη γιορτή του, ακολούθησε παρόμοιο μοτίβο, δίνοντας έμφαση στον ρόλο του Στέφανου ως του πρώτου βασιλιά της Ουγγαρίας.  Οι ποιητές περιέγραψαν τον Στέφανο ως το σύμβολο της εθνικής ταυτότητας και ανεξαρτησίας και της ικανότητας του ουγγρικού έθνους να επιβιώνει από ιστορικούς κατακλυσμούς κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος μεταξύ 1949 και 1989.

Ένας δημοφιλής ύμνος, που ακούγεται ακόμα στις εκκλησίες, είναι από τα τέλη του 18ου αιώνα.  Χαιρετίζει τον Βασιλιά Στέφανο ως "λαμπερό αστέρι των Ούγγρων".  Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν συνέθεσε το King Stephen Overture για τα εγκαίνια του ουγγρικού θεάτρου στην Πέστη το 1812.  Σύμφωνα με τον μουσικό Τζέιμς Μ. Κέλερ, «οι ελάσσονες αρμονίες που ανοίγουν το King Stephen Overture» φαίνεται να προεικονίζει το άνοιγμα της 9ης Συμφωνίας και στη συνέχεια ένα επόμενο θέμα, που εισάγεται με φλάουτα και κλαρίνα φαίνεται σχεδόν να είναι μια παραλλαγή ... της περίφημης μελωδίας Ωδής 'Στη Χαρά' του φινάλε της Ένατης Συμφωνίας ».  Ο Ούγγρος συνθέτης Φέρεντς Ερκελ ονόμασε την τελευταία του ολοκληρωμένη όπερα το 1885 István király («Βασιλιάς Στέφανος»).  Το 1938 ο Ζόλταν Κόνταϊ έγραψε ένα χορωδιακό ικό κομμάτι με τίτλο eknek Szent István Királyhoz ("Υμνος στον Βασιλιά Στέφανο").  Το 1983 ο Λέβεντε Σέρενι και ο Γιάνος Μπρόντι συνέθεσαν τη ροκ όπερα István, a király ("Στέφανος, ο βασιλιάς") - για τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, το 2000, ο Σέρενι συνέθεσε μια συνέχειά της που ονομάζεται Veled, Uram!'' ("Εσύ, κύριε"). 

Παραπομπές

Πηγές

"Hartvic, Life of King Stephen of Hungary" (Translated by Nora Berend) (2001). In Head, Thomas. Medieval Hagiography: An Anthology. Routledge. σσ. 378–398. 
John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811–1057 (Translated by John Wortley with Introduction by Jean-Claude Cheynet and Bernard Flusin and Notes by Jean-Claude Cheynet) (2010). Cambridge University Press. 
"Life of the Five Brethren by Bruno of Querfurt (Translated by Marina Miladinov)" (2013). In Saints of the Christianization Age of Central Europe (Tenth-Eleventh Centuries) (Edited by Gábor Klaniczay, translated by Cristian Gaşpar and Marina Miladinov, with an introductory essay by Ian Wood) [Central European Medieval Texts, Volume 6.]. Central European University Press. σσ. 183–314. 
Ottonian Germany: The Chronicon of Thietmar of Merseburg (Translated and annotated by David A. Warner) (2001). Manchester University Press.
"Rodulfus Glaber: The Five Books of the Histories" (2002). In Rodulfus Glaber Opera (Edited by John France, Neithard Bulst and Paul Reynolds) [Oxford Medieval Texts]. Oxford University Press. 
Simon of Kéza: The Deeds of the Hungarians (Edited and translated by László Veszprémy and Frank Schaer with a study by Jenő Szűcs) (1999). Central European University Press. 
"Pope Gregory VII's letter to King Solomon of Hungary, claiming suzerainty over that kingdom". In The Correspondence of Pope Gregory: Selected Letters from the Registrum (Translated with and Introduction and Notes by Ephraim Emerton). Columbia University Press. σσ. 48–49. 
"The Deeds of Conrad II (Wipo)" (2000). In Imperial Lives & Letters of the Eleventh Century (Translated by Theodor E. Mommsen and Karl F. Morrison, with a historical introduction and new suggested readings by Karl F. Morrison, edited by Robert L. Benson). Columbia University Press. σσ. 52–100. 
The Deeds of the Princes of the Poles (Translated and annotated by Paul W. Knoll and Frank Schaer with a preface by Thomas N. Bisson) (2003). Central European University Press. 
The Hungarian Illuminated Chronicle: Chronica de Gestis Hungarorum (Edited by Dezső Dercsényi) (1970). Corvina, Taplinger Publishing.
"The Laws of King Stephen I (1000–1038)". In The Laws of the Medieval Kingdom of Hungary, 1000–1301 (Translated and edited by János M. Bak, György Bónis, James Ross Sweeney with an essay on previous editions by Andor Czizmadia, Second revised edition, In collaboration with Leslie S. Domonkos) (1999). Charles Schlacks, Jr. Publishers. σσ. 1–11. 
Bakay, Kornél (1999). "Hungary". In Reuter, Timothy (ed.). The New Cambridge Medieval History, Volume III: c. 900–c.1024. Cambridge University Press. σσ. 536–552. 
Berend, Nora (2001). "Introduction to Hartvic, Life of King Stephen of Hungary". In Head, Thomas (ed.). Medieval Hagiography: An Anthology. Routledge. σσ. 375–377. 
Berend, Nora; Laszlovszky, József; Szakács, Béla Zsolt (2007). "The kingdom of Hungary". In Berend, Nora (ed.). Christianization and the Rise of Christian Monarchy: Scandinavia, Central Europe and Rus', c. 900–1200. Cambridge University Press. σσ. 319–368. 
Butler, Alban; Cumming, John; Burns, Paul (1998). Butler's Lives of the Saints (New Full Edition): August. Burns & Oates. 
Cartledge, Bryan (2011). The Will to Survive: A History of Hungary. C. Hurst & Co. 
Curta, Florin (2001). "Transylvania around AD 1000". In Urbańczyk, Przemysław (ed.). Europe around the year 1000. Wydawnictwo DIG. σσ. 141–165. 
Csorba, Csaba (2004). Szentjobb vára [Castle of Szentjobb] (in Hungarian). A Hajdú-Bihar Megyei Önkormányzat Hajdú-Bihar Megyei Múzeumok Igazgatósága. 
Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. I.B. Tauris Publishers. 
Guiley, Rosemary Ellen (2001). The Encyclopedia of Saints. Infobase Publishing.
Györffy, György (1983). István király és műve [King Stephen and his work] (in Hungarian). Gondolat Könyvkiadó. 
Györffy, György (1994). King Saint Stephen of Hungary. Atlantic Research and Publications. 
Klaniczay, Gábor (2002). Holy Rulers and Blessed Princes: Dynastic Cults in Medieval Central Europe. Cambridge University Press. 
Kontler, László (1999). Millennium in Central Europe: A History of Hungary. Atlantisz Publishing House. 
Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). Az Árpád-ház uralkodói [Rulers of the House of Árpád] (in Hungarian). I.P.C. Könyvek. 
Kristó, Gyula (2001). "The Life of King Stephen the Saint". In Zsoldos, Attila (ed.). Saint Stephen and His Country: A Newborn Kingdom in Central Europe – Hungary. Lucidus Kiadó. σσ. 15–36. 
Kristó, Gyula (2003). Háborúk és hadviselés az Árpádok korában [Wars and Tactics under the Árpáds] (in Hungarian). Szukits Könyvkiadó. 
Lenkey, Zoltán (2003). "Szent István [Saint Stephen]". In Szentpéteri, József (ed.). Szent István és III. András [Saint Stephen and Andrew III] (in Hungarian). Kossuth Kiadó. σσ. 5–118. 
Lukačka, Ján (2011). "The beginnings of the nobility in Slovakia". In Teich, Mikuláš; Kováč, Dušan; Brown, Martin D. (eds.). Slovakia in History. Cambridge University Press. σσ. 30–37. 
Magyar, Zoltán (1996). Szent István a magyar kultúrtörténetben [Saint Stephen in the History of Hungarian Arts] (in Hungarian). Helikon Kiadó.
Makk, Ferenc (2001). "On the Foreign Policy of Saint Stephen". In Zsoldos, Attila (ed.). Saint Stephen and His Country: A Newborn Kingdom in Central Europe – Hungary. Lucidus Kiadó. σσ. 37–48. 
Makk, Ferenc (1993). Magyar külpolitika (896–1196) [Hungarian Foreign Policy (896–1196)] (in Hungarian). Szegedi Középkorász Műhely. 
Molnár, Miklós (2001). A Concise History of Hungary. Cambridge University Press. 
O'Malley, Vincent J., CM (1995). Saintly Companions: A Cross-Reference of Sainted Relationships. Alba House. 
Sălăgean, Tudor (2005). "Romanian Society in the Early Middle Ages (9th–14th Centuries AD)". In Pop, Ioan-Aurel; Bolovan, Ioan (eds.). History of Romania: Compendium. Romanian Cultural Institute (Center for Transylvanian Studies). σσ. 133–207. 
Steinhübel, Ján (2011). "The Duchy of Nitra". In Teich, Mikuláš; Kováč, Dušan; Brown, Martin D. (eds.). Slovakia in History. Cambridge University Press. σσ. 15–29. 
Thoroczkay, Gábor (2001). "The Dioceses and Bishops of Saint Stephen". In Zsoldos, Attila (ed.). Saint Stephen and His Country: A Newborn Kingdom in Central Europe – Hungary. Lucidus Kiadó. σσ. 49–68. 
Tringli, István (2001). "The Liberty of the Holy King: Saint Stephen and the Holy Kings in the Hungarian Legal Heritaga". In Zsoldos, Attila (ed.). Saint Stephen and His Country: A Newborn Kingdom in Central Europe – Hungary. Lucidus Kiadó. σσ. 127–179. 
Veszprémy, László (1994). "Gizella". In Kristó, Gyula; Engel, Pál; Makk, Ferenc (eds.). Korai magyar történeti lexikon (9–14. század) [Encyclopedia of the Early Hungarian History (9th–14th centuries)] (in Hungarian). Akadémiai Kiadó. σσ. 236–237. 
Wolfram, Herwig (2006). Conrad II, 990–1039: Emperor of Three Kingdoms. The Pennsylvania State University Press.

Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας
Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες