Επισιτιστική αυτάρκεια

Σταδιακά, σήμερα, οι σπόροι που χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια της γης δεν είναι πια ελεύθεροι. Δεσμεύονται από πνευματικά δικαιώματα, εθνικές ή παγκόσμιες νομοθεσίες και έλεγχο των αγροτικών καλλιεργειών μέσω των επιδοτήσεων.  Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάνονται σιγά-σιγά οι τοπικές ποικιλίες και να κινδυνεύει η επισιτιστική αυτάρκεια. Οι αγρότες από καλλιεργητές της γης μετασχηματίσθηκαν σε «…καταναλωτές εισροών».Κανελλοπούλου, Β. (2015), «Προστασία φυτο-γενετικών πόρων, επισιτιστική αυτάρκεια», Ευημερία χωρίς ανάπτυξη. Προτάσεις για έναν άλλο κόσμο από κοινού, Αθήνα: Ελεύθερες Εκδόσεις Ηλιόσποροι, σελ. 42-48. Όλοι οι σπόροι αποτελούν συνήθως υβρίδια ή ποικιλίες που όμως δεν παράγονται στον τόπο καλλιέργειάς τους.

 Περιγραφή του προβλήματος 
Τα παλαιότερα χρόνια, οι αγρότες έπαιρναν από τα «γερά φυτά» τον σπόρο και τον διατηρούσαν για την επόμενη χρονιά. Τώρα τον αγοράζουν. Ο λόγος είναι ότι είτε ο σπόρος δεν μπορεί να διατηρηθεί και να χρησιμοποιηθεί πάνω από 2-3 φορές, είτε οι αγρότες θεωρούν μεγαλύτερη ευκολία να τον αγοράσουν.

Δυστυχώς, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τους αγρότες. Μέσω του ελέγχου των αγροτικών καλλιεργειών, ελέγχεται τόσο η διανομή της τροφής σε ορισμένες τιμές όσο και η παραγωγή βιοκαυσίμων. Πρόκειται για ένα κερδοσκοπικό παιχνίδι όπου εμπλέκονται τράπεζες, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά ταμεία, κρατικοί φορείς καθώς και πολυεθνικοί όμιλοι.Ρίτσος, Π. (2012), «Επιστροφή στην διατροφική αυτάρκεια: Οι επισιτιστικές κρίσεις αποκαλύπτουν τι πρέπει να κάνουν χώρες όπως η Ελλάδα », Foreign Affairs – The Hellenic Edition (02/10/2012)».

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γεωργία (δραστηριότητα)