Κορραδίνος

Ο Κορράδος Ε΄ ο λεγόμενος Κορραδίνος (γερμ.: Κonradin, 25 Μαρτίου 1252 – 29 Οκτωβρίου 1268) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν ως Κορράδος Β΄ Βασιλιάς της Σικελίας (1254 - 1258), ως Κορράδος Γ΄ Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1254 - 1268), ως Κορράδος Δ΄ Δούκας της Σουαβίας (1254 - 1268) και ως Κορράδος Ε΄ διεκδικητής βασιλιάς της Γερμανίας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βόλφσταϊν της Βαυαρίας, και ήταν ο μόνος γιος του Κορράδου Δ΄ της Γερμανίας και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας.

 Τα νεανικά έτη 
Δεν εκλέχθηκε ποτέ βασιλιάς της Γερμανίας, αλλά οι υποστηρικτές των Χοενστάουφεν τον αναγνώριζαν ως τέτοιον. Έχασε τον πατέρα του το 1254 σε ηλικία 2 ετών, και μεγάλωσε στην Αυλή τού θείου του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας, που ανέλαβε κηδεμόνας του και κράτησε το δουκάτο της Σουαβίας γι' αυτόν. Η Ιερουσαλήμ κρατήθηκε από έναν συγγενή του της Κύπρου, που ανέλαβε αντιβασιλιάς. Επίσης στη Σικελία ο θείος του Μαμφρέδος, ετεροθαλής αδελφός του Κορράδου Δ΄, ήταν αντιβασιλιάς, αλλά σχεδίαζε την ανατροπή του Κορραδίνου. 

Μιλούσε καλά Λατινικά και ήταν όμορφος ως ο Αβεσσαλώμ. Ο πατέρας του τον εμπιστεύτηκε στην κηδεμονία της Εκκλησίας, αλλά ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ τον δίωκε, με το ίδιο μίσος που είχε εναντίον του πάππου του Φρειδερίκου Β΄. Ο πάπας προσπάθησε να δώσει τη Σικελία σε ξένο πρίγκιπα, μάλιστα ο διάδοχός του πάπας Αλέξανδρος Δ΄ απαγόρευσε την εκλογή του ως βασιλιά της Γερμανίας, και πρόσφερε τα εδάφη των Χοενστάουφεν της Γερμανίας στον Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλλης.

 Πολιτική και στρατιωτική σταδιοδρομία 
Έχοντας τους τίτλους τού βασιλιά της Ιερουσαλήμ και της Σικελίας, ανέλαβε το δουκάτο της Σουαβίας, πηγαίνοντας εκεί το 1262. Από μία φήμη θανάτου του Κορραδίνου, ο Μαμφρέδος στέφθηκε βασιλιάς της Σικελίας (1258). Ο πάπας κάλεσε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών κόμη του Ανζού να νικήσει τον Μαμφρέδο· πράγματι στη μάχη του Μπενεβέντο (1266) τον σκότωσε και κατέλαβε το βασίλειο εκείνου, τη Νότιο Ιταλία. Τότε Γιβελλίνοι (οπαδοί του Γερμανού βασιλιά) μετέβησαν στη Βαυαρία, και τον κάλεσαν να τους ελευθερώσει. Ο Κορραδίνος δέσμευσε τη Σουαβία και, παρά την αντίρρηση τού θείου του, διέσχισε τις Άλπεις. Ενάντια στις απειλές του πάπα Κλήμη Δ΄ και την έλλειψη πόρων, η Βόρεια και η Νότια Ιταλία ξεσηκώθηκαν. Η Ρώμη ενθουσιάστηκε και η Καστίλη έστειλε στόλο στη Σικελία, όπου το νησί εξεγέρθηκε (εκτός του Παλέρμο και της Μεσσίνας) εναντίον των Γάλλων. Ο πάπας τού επέβαλε ακοινωνησία, αλλά ο στόλος νίκησε αυτόν του Καρόλου Α΄, και ο Κορραδίνος εισήλθε με ενθουσιασμό στη Ρώμη. 

Συγκέντρωσε στρατό από Λομβαρδούς (Ιταλούς), Καστιλιανούς, Ρωμαίους (Βυζαντινούς), Άραβες (Σαρακηνούς) και Γερμανούς. Συνάντησε τον Κάρολο Α΄ στη μάχη του Ταλιακότσο (κοντά στη Ρώμη) το 1268. Η Καστιλιανοί νίκησαν στιγμιαία και άρχισαν τη λεηλασία του εχθρικού στρατοπέδου, αλλά οι Γάλλοι επέφεραν την τελική νίκη. Ο Κορραδίνος διέφυγε στη Ρώμη, αλλά πριν πλεύσει για τη Σικελία, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο καστέλ ντελ'Όβο στη Νάπολη. Δικάστηκε ως προδότης, και αποκεφαλίστηκε. 

 Η υστεροφημία του 
Ήταν 16 ετών, ο  τελευταίος άρρην των Χοενστάουφεν. Η μητέρα του ίδρυσε τη μονή της Παναγίας του όρους Κάρμηλος στη Νάπολη για την ψυχή του. Σε αυτό το 1847 ο Μαξιμιλιανός Β΄ της Βαυαρίας έστησε έναν ανδριάντα του Κορραδίνου, έργο του γλύπτη Μπ. Θόρβαλντσεν. Ο Κορραδίνος είχε γράψει δύο ποιήματα (περιέχονται στον κώδικα του Μανασσή στη Χαιδελβέργη). Η μοίρα του έγινε θέμα σε θεατρικά δράματα και μυθιστορήματαKarl Ristikivi. L'étendard en flammes . Traduit de l'estonien par Jean Pascal Ollivry. Paris: Alvik, 2005..

Για το βασίλειο της Ιερουσαλήμ ξεκίνησε διαφωνία για τη διαδοχή: πρεσβύτερος ήταν ο 2ος εξάδελφος τού πατέρα του, ο Ούγος του Μπριέν, αλλά το κατείχε ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου ως αντιβασιλιάς, επίσης 2ος εξάδελφος τού πατέρα τού Κορραδίνου. Η Μαρία των Πουατιέ της Αντιόχειας διεκδίκησε το βασίλειο καθώς ήταν -ως εξαδέλφη της γιαγιάς του- η πλησιέστερη εξ αίματος συγγενής· μετά πώλησε το δικαίωμά της στον Κάρολο Α΄ της Νάπολης. 

Στο βασίλειο της Σικελίας διάδοχος ήταν η θεία του Μαργαρίτα Χοενστάουφεν, ετεροθαλής αδελφή τού πατέρα του, και μητέρα τού Φρειδερίκου Α΄ των Βέττιν μαργράβου του Μάισσεν, ο οποίος συνέχισε τη διεκδίκηση.

Το δουκάτο της Σουαβίας κατατμήθηκε και εκφυλίστηκε. Ο Κάρολος Α΄ ισχυροποιήθηκε ως βασιλιάς της Σικελίας(-Νάπολης), αλλά το 1282 οι Σικελοί εξεγέρθηκαν και έδιωξαν τους Γάλλους από το νησί (Σικελικοί Εσπερινοί). Ο Κάρολος Α΄ και οι απόγονοί του περιορίστηκαν στη ηπειρωτική Νότιο Ιταλία, στο βασίλειο της Νάπολης.

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δι' αντιπροσώπου τη Σοφία των Βέττιν, κόρη του Θεοδώριχου μαργράβου του Λάντσμπερκ. Η νομιμότητα του γάμου αμφισβητείται.

Πρόγονοι


Αναφορές

Πηγές
 This article incorporates text from a publication now in the public domain: Wood, James, ed. (1907). "Conradin". The Nuttall Encyclopædia. London and New York: Frederick Warne.

|-

|-

Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Κατηγορία:Εκτελεσθέντα παιδιά