Τριακοντάσχοινος

Ο τριακοντάσχοινος ήταν γεωγραφικός προσδιορισμός σε χρήση στην ελληνιστική Αίγυπτο, και μετέπειτα και από την ρωμαϊκή Αίγυπτο ως triakontaschoenus, ο οποίος αντιστοιχούσε στην περιοχή (τόπο) της κάτω Νουβίας μεταξύ του πρώτου και του δευτέρου καταρράκτη του Νείλου. Βορειοανατολικά της περιοχής αυτής, βρισκόταν ο δωδεκάσχοινος, ο οποίος συνήθως βρισκόταν υπό την εξουσία των φαραώ της Αιγύπτου. Η ονομασία βασίζονταν στην μονάδα μέτρησης του σχοίνου, με 30 σχοίνους να αντιστοιχούν σε έκταση περίπου 320 χιλιόμετρα και 12 σε περίπου 125 χλμ.

Οι όροι αυτοί δημιουργήθηκαν κατά την διακυβέρνηση του Πτολεμαίου Β´ όταν αρχικά το 275 με 274 π.Χ. επιτέθηκε στην Νουβία και νίκησε το Βασίλειο του Κους. Με τον τρόπο αυτό περιόρισε την δύναμη των Κουσιτών, και παράλληλα εξασφάλισε αρκετούς από τους φυσικούς πόρους της περιοχής ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και χρυσωρυχεία, και οι σχετικοί όροι διατηρήθηκαν έκτοτε από τους μετέπειτα ηγεμόνες.

Παραπομπές

Πηγές

Κατηγορία:Γεωγραφική ιστορία της Αιγύπτου
Κατηγορία:Γεωπολιτική ορολογία
Κατηγορία:Ελληνιστική Αίγυπτος
Κατηγορία:Ιστορία του Σουδάν
Κατηγορία:Βασίλειο του Κους
Κατηγορία:Νουβία
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική γεωγραφία της Βόρειας Αφρικής