Θωρηκτά της Ελλάδας

Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ξεκίνησε ένα πρόγραμμα επέκτασής του, για την αντιμετώπιση της ναυτικής ενίσχυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ήταν ο παραδοσιακός αντίπαλος της Ελλάδας.Το Ελληνικό Ναυτικό είχε προηγουμένως παραγγείλει μια σειρά από θωρακισμένα πολεμικά, που περιλάμβαναν το Βασίλισσα Όλγα, και το Βασιλεύς Γεώργιος, που είχαν και τα δυο ναυπηγηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1860, καθώς και τρία (3) άλλα θωρακισμένα πολεμικά κλάσης Ύδρα, ναυπηγημἐνα από τα τέλη της δεκαετίας 1880 ως τις αρχές της δεκαετίας 1890. Όλα τα προηγούμενα συχνά αναφέρονται ως «θωρηκτά», στην ελληνική βιβλιογραφία και αρθρογραφία.Επίσης, το Αβέρωφ αναφέρεται συχνά ως «θωρηκτό», αν και επισήμως θεωρείται ως θωρακισμένο καταδρομικό.Gardiner, p. 387 Οι Οθωμανοί παρήγγειλαν ένα νέο θωρηκτό τύπου Ντρέντνουτ, το θωρηκτό Ρεσεντιέ. Ως απάντηση σε αυτό, η Ελλάδα παρήγγειλε το θωρηκτό Σαλαμίς, από ένα γερμανικό ναυπηγείο. Οι Οθωμανοί εξαγόρασαν, στη συνέχεια, το πρώην θωρηκτό της Βραζιλίας Ρίο ντε Τζανέιρο, που μετονομάστηκε σε Sultân Osmân-Evvel. Η Ελλάδα απάντησε παραγγέλνοντας ένα δεύτερο θωρηκτό από τη Γαλλία, το Βασιλεύς Κωνσταντίνος, ναυπηγημένο με την ίδια σχεδίαση, όπως η γαλλική κλάση Μπριτάνια. Καθώς οι Οθωμανοί είχαν ένα σημαντικό προβάδισμα στην προμήθεια θωρηκτών, το ελληνικό Ναυτικό αγόρασε επιπλέον τα δύο παλαιά Αμερικανικά προ-Ντρέντουτ, τα Μισισίπι και το Άινταχο, ως ένα προσωρινό μέτρο αντιμετώπισης της αντίπαλης προσωρινής υπεροπλίας, τον Ιούνιο του 1914. Τα πλοία μετονομάστηκαν σε Κιλκίς και Λήμνος, αντίστοιχα.

Ωστόσο, τα ελληνικά ναυτικά εξοπλιστικά σχέδια διακόπηκαν από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Αύγουστο του 1914. Συγκεκριμένα, σταμάτησαν, λόγω του πολέμου, οι ναυπηγήσεις των Βασιλεύς Κωνσταντίνος και Σαλαμίς, τον Δεκέμβριο του 1914. Ως αποτέλεσμα, τα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος ήταν τα μόνα θωρηκτά που παραδόθηκαν στην Ελλάδα. Η Ελλάδα παρέμεινε ουδέτερη κατά τα τρία πρώτα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και τον Οκτώβριο του 1916, η Γαλλία κατέλαβε το ελληνικό Ναυτικό και αφόπλισε και τα δύο θωρηκτά του. Τα θωρηκτά αυτά παρέμειναν ανενεργά για το υπόλοιπο του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Και τα δύο πλοία επανήρθαν σε υπηρεσία, κατά τη χρονική περίοδο 1919 – 1922, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Συνέχισαν να υπηρετούν τον ελληνικό στόλο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν περιορίστηκαν σε δευτερεύοντες ρόλους. Το Λήμνος έγινε πλωτό στρατόπεδο, ενώ το Κιλκίς έγινε εκπαιδευτικό πλοίο. Κατά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1941, και τα δύο πλοία δέχτηκαν επίθεση και βυθίστηκαν στη Σαλαμίνα από βομβαρδιστικά Ju 87 Stuka. Τα δύο παλιά θωρηκτά διαλύθηκαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Χρησιμοποιούμενη ορολογία 
Κύριος οπλισμόςΟ αριθμός και ο τύπος των μεγαλύτερων πυροβόλων του πλοίου.ΘωράκισηΤο μέγιστο πάχος της θωρακισμένης ζώνης.ΕκτόπισμαΜάζα του νερού που το πλοίο εκτοπίζει όταν εισέρχεται στο νερό πλήρες φορτίου.ΠρώθησηΑριθμός ελίκων, τύπος συστήματος προώθησης, μέγιστη ταχύτητα, μέγιστη παραγώμενη 
ισχύς, εκφρασμένη σε ιπποδύναμη.Έναρξη συναρμολόγησης
τρόπιδαςΗ ημερομηνία που η τρόπιδα του πλοίου άρχισε να συναρμολογείταιΈναρξη υπηρεσίαςΗ ημερομηνία που το πλοίο άρχησε να υπηρετεί τον στόλο

 Σαλαμίς 

σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Salamis_illustration.png|μικρογραφία|Αναπαράσταση του θωρηκτού Σαλαμίς, αν είχε ολοκληρωθεί κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αν αναλαμβάνονταν από το Γερμανικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό.
Αρχίζοντας από το 1911, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο παραδοσιακός εχθρός της (τότε) Ελλάδας, άρχισε να εκσυγχρονίζει το Ναυτικό της. Αυτήν τη χρονιά, οι Οθωμανοί παρήγγειλαν το θωρηκτό Ρεσεντιέ, τύπου Ντρέντνοντ με εκτόπισμα 30.250 τόνους. Η επέκταση της ναυτικής ισχύος της αυτοκρατορίας απειλούσε το ναυτικό έλεγχο του Αιγαίου, που είχε ως τότε η Ελλάδα. Για το λόγο αυτό, η Ελλάδα αποφάσισε να παραγγείλει (ως αντίβαρο ισχύος) και η ίδια ένα θωρηκτό τύπου Ντρέντνοντ, με το όναμα Σαλαμίς, από ένα γερμανικό ναυπηγείο.Sondhaus, p. 220 Η τρόπιδα του πλοίου άρχισε να κατασκευάζεται στις 23 Ιουλίου του 1913, ενώ το κύτος ήταν ολοκληρωμένο και έτοιμο για πλεύση στις 11 Νοεμβρίου του 1914. Όμως η έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914, διέκοψε την πλήρη ολοκλήρωση του πλοίου. Οι εργασίες σε αυτό τερματίστηκαν στις 31 Δεκεμβρίου του 1914. Τα πυροβόλα του πλοίου είχαν παραγγελθεί από τις ΗΠΑ, αλλά πουλήθηκαν από τον κατασκευαστή τους στο Βασιλικό Ναυτικό (του ΗΒ), για να εξοπλίσουν βρεττανικά θωρακισμένα πλοία κλάσης Abercrombie. Μετά το τέλος του πολέμου, το Ελληνικό Ναυτικό αρνήθηκε να δεχθεί το ημιτελές κύτος. Τελικά διαλύθηκε σε παλιοσίδερα το 1932, μετά από πολύχρονη διένεξη ανάμεσα στο Ελληνικό Ναυτικό και το γερμανικό ναυπηγείο.Gardiner & Gray, p. 384Gardiner & Gray, p. 43
Ονομασία πλοίουΚύριος οπλισμόςΘωράκισηΕκτόπισμαPropulsionServiceLaid downCommissionedFateΣαλαμίς8 × 356 mm πυροβόλαGardiner & Gray, p. 384250,8 mm19.500 τόνοι3 έλικες, 3 ατμοστρόβιλοι, 23 κόμβοι23 Ιουλίου 1913—Οι εργασίες σταμάτησαν στις 31 Δεκεμβρίου 1914, διαλύθηκε σε παλιοσίδερα το 1932

Σημειώσεις και αναφορές

Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό