Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης

Ο Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης ή Ρεμουνδάκης (Αγία Τριάδα Λασιθίου, 4 Αυγούστου 1914 - Αγία Βαρβάρα Αττικής, 24 Ιανουαρίου 1978) υπήρξε φυσιογνωμία του χανσενικού κινήματος στην Ελλάδα. Όταν ήταν τριτοετής φοιτητής της Νομικής Αθηνών, στα 21 του χρόνια, υποχρεώθηκε με εγκλεισμό για 20 χρόνια στη Σπιναλόγκα, όπου ίδρυσε  την «Αδελφότητα Ασθενών Σπιναλόγκας». Τα χρόνια που ακολούθησαν αγωνίστηκε για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ασθενών και, μετέπειτα, με το κλείσιμο της Σπιναλόγκας το 1957, νοσηλεύτηκε και παρέμεινε για άλλα 22 χρόνια στο Γενικό Νοσοκομείο Δυτικής Αττικής «Αγία Βαρβάρα».

 Βίος και έργο 
Γεννήθηκε στην Αγία Τριάδα Σητείας. Ήταν το έκτο παιδί της οικογένειας Ρεμουντάκη και το πέμπτο αγόρι. Σε ηλικία επτά ετών έχασε τη μητέρα του ενώ όταν ήταν 12 ετών διαγνώστηκε με τη νόσο του Χάνσεν (λέπρα). Μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου ήταν ήδη η μεγαλύτερη αδερφή του, Μαρία, χτυπημένη από την ίδια ασθένεια και ο αδερφός του, Γεώργιος, ιατρός στο επάγγελμα. Στην Αθήνα δοκίμασε με την αδελφή του μια νέα θεραπεία στο Ινστιτούτο Παστέρ, η οποία είχε πάρα πολύ καλά αποτελέσματα. 

Το 1930 έχασε τον αδερφό του Γεώργιο. Πέρασε με άριστα στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και φοίτησε μέχρι και το τρίτο έτος. Στις 18 του Οκτωβρίου 1935 συνελήφθη από την αστυνομία και εγκλείστηκε στο λεπροκομείο στην Αγία Βαρβάρα Αττικής. Λίγους μήνες αργότερα αποφάσισε οικειοθελώς  να πάει στην Σπιναλόγκα, αφού η αδερφή του βρισκόταν ήδη εκεί. Στις 11 Μαρτίου 1936 έφτασε στο νησί, όπου οι συνθήκες ζωής ήταν πολύ δύσκολες. 

Με την άφιξη του στο νησί άρχισε να διεκδικεί καλύτερες συνθήκες ζωής για τους ασθενείς. Αναφέρεται ότι είπε στον τότε υπουργό Υγείας Πολυζωγόπουλο «Κύριε υπουργέ, εγώ για σένα και για τα παιδιά σου, για να μην τα κολλήσω, για να μην τα μολύνω, ήρθα εδώ και πεθαίνω ζωντανός. Έχεις κι εσύ υποχρέωση να με κοιτάξεις».

Το 1947 τυφλώθηκε εξαιτίας της ασθένειας, αλλά συνέχισε τις προσπάθειες για καλύτερη ποιότητα διαβίωσης. Η «Αδελφότητα Ασθενών Σπιναλόγκας» που ίδρυσε ο  Ρεμουντάκης έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.

Σταδιακά τα σπίτια στη Σπιναλόγκα καθαρίστηκαν, συγκροτήθηκε υπηρεσία καθαριότητας των  εξωτερικών χώρων, δημιουργήθηκε θέατρο, κινηματογράφος, και από τα μεγάφωνα του δρόμου  ακουγόταν συνεχώς κλασική μουσική. Λίγο αργότερα έφτασε και μια γεννήτρια που έδινε ρεύμα για να φωτίζονται οι δρόμοι τη νύχτα.

Το 1938-1939, προκειμένου να εξασφαλιστεί η άνετη περιήγηση της νησίδας, έγινε διάνοιξη του περιμετρικού δρόμου. Σήμερα, μια επιγραφή στο πεζούλι της ανατολικής πλευράς μνημονεύει την ολοκλήρωση της διάνοιξης το 1939, η οποία πραγματοποιήθηκε μετά από τις ενέργειες της «Αδελφότητας των Χανσενικών» και του προέδρου της, Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη.

Από το 1948 και μετά ο αριθμός των λεπρών στη Σπιναλόγκα  άρχισε να μειώνεται γιατί τότε ανακαλύφθηκε το πρώτο φάρμακο κατά της νόσου. Το Λεπροκομείο έμεινε ανοιχτό μέχρι το 1957, οπότε οι  τελευταίοι 20 ασθενείς μεταφέρθηκαν σε λεπροκομείο στην Αθήνα. Στο μεταξύ πολλοί είχαν θεραπευτεί και επέστρεψαν στα σπίτια τους.

Ο Ρεμουντάκης μεταφέρθηκε μαζί με την γυναίκα του, Αναστασία, στο λεπροκομείο της Αγ. Βαρβάρας. Εκεί είπε σε διάφορους εκπαιδευόμενους γιατρούς όλα του τα απομνημονεύματα, καθώς ήθελε να βγει στο φως της δημοσιότητας η ιστορία του.

 Δείτε επίσης 
Σπιναλόγκα
Νόσος του Χάνσεν
Το Νησί

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές