Κωνσταντία της Γαλλίας (1078-1126)

Η Κωνστάντια της Γαλλίας (Constance de France, 1078-1126)Hubert Houben, Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West, (Cambridge University Press, 2002), 39 note 16.) ήταν μέλος του Οίκου των Καπετιδών, κόμισσα της Καμπανίας από τον πρώτο της γάμο και πριγκίπισσα της Αντιόχειας από τον δεύτερο γάμο της. Ήταν το μεγαλύτερο από τα πέντε παιδιά και η μοναδική κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Α΄ από την πρώτη σύζυγο του Βέρθη της Ολλανδίας, αδελφή του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του παχύ. Ο πατέρας της χώρισε τη μητέρα της λόγω κεραυνοβόλου έρωτα με τη Βερτράδη του Μονφόρ τέταρτη σύζυγο του κόμητος Φούλκωνος Δ΄ του Ανζού, ο γάμος αυτός έφερε σκληρές αντιδράσεις εκ μέρους της εκκλησίας.

Πρώτος γάμος της Κωνσταντίας με τον Ούγο της Καμπανίας
Την περίοδο (1093 - 1095) ενώ η Κωνστάντια βρισκόταν στην εφηβεία της ο πατέρας της τακτοποίησε τον γάμο της με τον Ούγο, κόμη της Καμπανίας Nicholas L. Paul, To Follow in Their Footsteps: The Crusades and Family Memory in the High Middle Ages, (Cornell University Press, 2012), 38. ελπίζοντας ότι με την υποστήριξη της ισχυρής οικογένειας των Μπλουά θα αντιμετωπίσει τον Φούλκωνα Δ΄ του Ανζού με τον οποίο βρισκόταν σε έχθρα επειδή του είχε κλέψει τη σύζυγο. Ο γάμος δεν έφερε τα απαιτούμενα αποτελέσματα επειδή ο ισχυρός άντρας της οικογένειας ήταν ο ετεροθαλής αδελφός του Ούγου Στέφανος Β΄ του Μπλουά ο οποίος κρατούσε σχεδόν όλες τις κομητείες της οικογένειας και επιπλέον είχε παντρευτεί την Αδέλα της Νορμανδίας, κόρη του Γουλιέλμου του Κατακτητή.
Ύστερα από 10 χρόνια γάμου και αφού δεν είχε κάνει παιδιά με τον Ούγο εκτός από έναν γιο τον Μανασσή που πέθανε σε βρεφική ηλικία (1102) η Κωνσταντία ζήτησε διαζύγιο από τον Ούγο για άγνωστους λόγους, το διαζύγιο δόθηκε τελικά στο Σουασόν στις 25 Δεκεμβρίου 1104.
Η Κωνσταντία κατέφυγε στην αυλή της Αδέλας συζύγου του Στεφάνου η οποία ήταν αντιβασίλισσα της κομητείας από την εποχή που ο σύζυγος της Στέφανος σκοτώθηκε στους Αγίους Τόπους, βοήθησε με όλα τα μέσα την Κωνσταντία να ολοκληρώσει το διαζύγιο της με τον Ούγο ο οποίος στη συνέχεια έφυγε για να πολεμήσει στους Αγίους Τόπους.

Δεύτερος γάμος της Κωνσταντίας με τον Βοημούνδο της Αντιόχειας

Την ίδια εποχή ο Βοημούνδος Α΄ της Αντιόχειας ο οποίος είχε κάνει λαμπρή καριέρα στην Α΄ Σταυροφορία αλλά με άδοξο τέλος αφού έμεινε τρία χρόνια φυλακισμένος από τους μουσουλμάνους (1100 - 1103) αποφάσισε να επιστρέψει στην Ευρώπη (1104) για να αναζητήσει μια σύζυγο αφήνοντας το πριγκιπάτο της Αντιόχειας στον ανιψιό του Τανκρέδο, πρίγκηπα της Γαλιλαίας. Κατέφυγε στην αυλή του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Α΄ με σκοπό να κερδίσει σαν σύζυγο την πρόσφατα διαζευγμένη Κωνσταντία, εκεί εντυπωσίασε τους αυλικούς με τα λάφυρα που έφερε από τους Αγίους Τόπους και τις ιστορίες που διηγήθηκε κερδίζοντας το χέρι της Κωνσταντίας. Ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Α΄ εν τω μεταξύ προσπάθησε να τον αποτρέψει να έρθει στην Αγγλία επειδή φοβόταν μην ξεσηκώσει την αριστοκρατία, ο Αμπότ Σουγκέρ συγκεκριμένα γράφει :

"Ο Βοημούνδος ήρθε στη Γαλλία προκειμένου να κερδίσει το χέρι της αδελφής του λόρδου Λουδοβίκου Κωνσταντίας μια νέας γυναίκας με εξαιρετική γονιμότητα, χαριτωμένη εμφάνιση και ωραίο πρόσωπο. Ήταν τόσο μεγάλη η φήμη που κέρδισε στο Γαλλικό βασίλειο και ο θαυμασμός του λόρδου Λουδοβίκου γι'αυτόν που ακόμα και οι Σαρακηνοί φοβήθηκαν από τον γάμο, η ίδια ήταν πρόσφατα χωρισμένη και δεν επιθυμούσε άλλο αποτυχημένο γάμο αλλά ο Βοημούνδος της άλλαξε τα σχέδια. Ο πρίγκηπας της Αντιόχειας ήταν πολύ έμπειρος, μαχητικός και πλούσιος είχε όλα τα προσόντα να την κάνει ευτυχισμένη, ο γάμος εορτάστηκε με εξαιρετική μεγαλοπρέπεια από τον επίσκοπο του Σάρτρ παρουσία του βασιλιά, του διαδόχου και πάρα πολλών επισκόπων, αρχιεπισκόπων και ευγενών του βασιλείου."

Η τελετή του γάμου έγινε στον Καθεδρικό ναό του Σάρτρ στις 26 Μαΐου 1106, οι εορταστικές εκδηλώσεις έγιναν στην αυλή της Αδέλας η οποία μεσολάβησε να πραγματοποιηθεί ο γάμος ο Βοημούνδος προσπάθησε να ενθαρρύνει τη Γαλλική αριστοκρατία για μαζική συμμετοχή στις Σταυροφορίες ενώ υποσχέθηκε και τον γάμο του ανιψιού του Τανκρέδου πρίγκηπα της Γαλιλαίας με την ετεροθαλή αδελφή της Κωνσταντίας Σεσίλλη της Γαλλίας.Steven Runciman, A History of the Crusades, Vol. II, (Cambridge University Press, 1999), 48.

Ήττα του συζύγου της από τον Αλέξιο Κομνηνό

Ο Βοημούνδος στη συνέχεια αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον στρατό των 34.000 ανδρών όχι για τους Σαρακηνούς αλλά για να επιτεθεί απ'ευθείας στην Κωνσταντινούπολη στον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό ο οποίος τον συνέτριψε και τον υποχρέωσε σε ταπεινωτική ειρήνη (Συνθήκη του Ντεβόλ, 1108)
Μετά τον γάμο της η Κωνσταντία πήγε μαζί με τον σύζυγο της στην Απουλία όπου γέννησε το πρώτο τους παιδί Βοημούνδο (1108) τον μελλοντικό πρίγκηπα της Αντιόχειας,The New Cambridge Medieval History: Volume 4, C.1024-c.1198, Part II, ed. David Luscombe and Jonathan Riley-Smith, (Cambridge University Press, 2004), 760. ένα δεύτερο παιδί γεννήθηκε επίσης στην Απουλία (1108 - 1111) αλλά πέθανε σε βρεφική ηλικία (1115 - 1120).Suger, Vita Ludovici Grossi Regis, vol. IX, p. 31.
Ο Βοημούνδος έγινε υποτελής του Αλεξίου Κομνηνού από τον οποίο δέχτηκε έναν μισθό, τον Βυζαντινό τίτλο του Σεβαστού και ο ίδιος σαν αντάλλαγμα δέχθηκε να τοποθετηθεί Έλληνας πατριάρχης στην Αντιόχεια, από τότε ο Βοημούνδος βρισκόταν σε μεγάλη κατάπτωση, πέθανε κατά τη διάρκεια επιστροφής του από την Ανατολή και τάφηκε στην Απουλία.

Η Κωνσταντία μετά τη χηρεία της

Μετά τον θάνατο του Βοημούνδου διετέλεσε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του ανήλικου γιου της,Hubert Houben, Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West, 31. ως κόρη του βασιλιά της Γαλλίας μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον τίτλο της βασίλισσας. Αιχμαλωτίστηκε από τον λόρδο του Μπαρ Γκριμόλντ Αλφερανίτ, αλλά απελευθερώθηκε (1120) με την επέμβαση του βασιλιά της Σικελίας Ρογήρου Β΄ και του πάπα (1120) σε αντάλλαγμα να παραιτηθεί από την αντιβασιλεία για λογαριασμό του γιου της,Hubert Houben, Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West, 36. πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1126 και ο γιος της Βοημούνδος Β΄ έγινε επίσημα πρίγκηπας της Αντιόχειας.

Πρόγονοι
<center>

Παραπομπές 


Πηγές

Hubert Houben, Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West
Ivo of Chartes, Epistolæ, in Migne, J. P. (ed.) Patrologiæ cursus completes, serie Latina CLXII, pp. 163–4 ep. 158, cited in Chibnall, Vol. VI
Nicholas L. Paul, To Follow in Their Footsteps: The Crusades and Family Memory in the High Middle Ages, (Cornell University Press, 2012)
Steven Runciman, A History of the Crusades, Vol. II, (Cambridge University Press, 1999)

Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Κατηγορία:Κόμισσες της Καμπανίας (Γαλλία)
Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τάραντα