Σπύρος Παξινός

Ο Σπύρος Παξινός (1895-1958) ήταν ανώτατος αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων, υποδιευθυντής της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών και επικεφαλής της Υπηρεσίας Διώξεως Κομμουνισμού την περίοδο 1936-1941. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταστάθηκε στο Πακιστάν, όπου και δολοφονήθηκε το 1958 υπό μυστηριώδεις συνθήκες.

Βιογραφία

O Σπύρος Παξινός γεννήθηκε το 1895 στην Κέρκυρα. Εισήχθη στην Χωροφυλακή το 1915 και έφτασε μέχρι το βαθμό του ανθυπομοίραρχου. Το 1929 μετετάγη με το βαθμό του Αστυνόμου Β' στην Αστυνομία Πόλεων και τοποθετήθηκε στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών. Ανέβηκε γρήγορα την ιεραρχία του Σώματος, φτάνοντας μέχρι τις ανώτατες θέσεις.http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=20526&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARsASJASWASRASVASkASa&CropPDF=0 Ήταν πολύγλωσσος, μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά.

Στον αντικομμουνιστικό αγώνα
Το 1935 έγινε υποδιοικητής της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών και το 1936 επί δικτατορίας Μεταξά ο υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας Μανιαδάκης τον έστειλε να εκπαιδευτεί στη γερμανική Γκεστάπο στη δίωξη του κομμουνισμού.Γκουντουβάς (2019), σελ.38-39 Επέστρεψε το 1937 όπου τοποθετήθηκε επικεφαλής της Υπηρεσίας Διώξεως Κομμουνισμού με βοηθό του τον αστυνόμο Νικόλαο Χαραλαμπίδη και του νεοσυσταθέντος Κέντρου Αλλοδαπών, το οποίο ήταν υπηρεσία αντικατασκοπείας.

Ο Παξινός εφάρμοσε πολύ αποτελεσματικά τις μεθόδους της Γκεστάπο και επέτυχε την εξάρθρωση της καθοδήγησης του ΚΚΕ με τη σύλληψη κατά τα έτη 1938-39 πολλών ηγετικών στελεχών του κόμματος (Μαλτέζος, Νεφελούδης, Σκλάβαινας, Παρτσαλίδης, Σιάντος, Πλουμπίδης, Θέος, Σκαφίδας, Μιχελίδης, Δαμασκόπουλος κ.α).Γκουντουβάς (2019), Νεφελούδης (2007), Ροδάκης (2007), Φαράκος (2004) Επίσης πρωτοστάτησε στην προσπάθεια του Υφυπουργείου Ασφαλείας να υπογράψουν δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού φυλακισμένα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ και στη συνέχεια κάποια από αυτά να περάσουν στην υπηρεσία της Ασφάλειας, όπως ο Τυρίμος, ο Μανωλέας, ο Μύτλας κ.α.Ροδάκης (2007), σελ.112-115

Η ίδρυση της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ
Στα τέλη του 1939 μεθόδευσαν μαζί με τον Μανιαδάκη και τον Τυρίμο την ίδρυση της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ (ΠΔ) ενός ασφαλίτικου μηχανισμού με σκοπό τη διάβρωση της πραγματικής ηγεσίας του ΚΚΕ της λεγόμενης Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ). Η ΠΔ που εξέδιδε και δικό της ασφαλίτικο Ριζοσπάστη ήρθε σε έντονη αντιπαράθεση με την ΠΚΕ, κατηγορώντας η μια την άλλη για χαφιεδισμό.Γκουντουβάς (2019), σελ.77-87 
Μέσα σε αυτό το κλίμα τα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ βρέθηκαν σε πρωτοφανή σύγχυση. Η ΠΔ κατάφερε να επηρεάσει πολλά φυλακισμένα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, ακόμα και τον ίδιο το Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος δεν υποψιαζόταν το ρόλο της, αλλά αντ' αυτού υποψιαζόταν την καθαρή ΠΚΕ.Σωτήρης Γκουντουβάς (2019), σελ.133-135

Για τη δράση του στον αντικομμουνιστικό αγώνα ο Παξινός τιμήθηκε από τον Μεταξά και τον Μανιαδάκη.

Το 1940 έγραψε το βιβλίο "Έγκλημα - Κοινωνία - Αστυνομία" που κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Σαλίβερου.http://www.bibliopolio.gr/%CE%95%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%91%CF%83%CF%84%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1-p-303154.html

Εγκατάσταση στο Κάιρο και ύποπτο τέλος στο Πακιστάν
Με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα αντικαταστάθηκε από τον Άγγελο Έβερτ στην Γενική Ασφάλεια Αθηνών γιατί θεωρήθηκε πράκτορας των Άγγλων. Τον Μάιο του 1941 ο Παξινός κατάφερε να φθάσει στο Κάιρο όπου βρισκόταν η βασιλική κυβέρνηση. Σύμφωνα με κάποιες πηγές το 1942 κατά τη διάρκεια δεξίωσης της Αγγλικής πρεσβείας, εκμυστηρεύτηκε σε Άγγλο διπλωμάτη την επιθυμία του να γράψει ένα βιβλίο που θα απεκάλυπτε τα πάντα γύρω από τον θάνατο του Ι. Μεταξά και το οποίο θα εξέδιδε μετά τον πόλεμο. Την επόμενη μέρα τον συνέλαβαν οι Άγγλοι και μεταφέρθηκε στις Συριακές φυλακές στο Άκρον, ως πράκτορας των Γερμανών.Χονδροματίδης, "Στρατοί & Τακτικές" τεύχος 13 (2012), σελ.22-23 Λίγο πριν το τέλος του πολέμου μεταφέρθηκε σε φυλακές της Βομβάης στην Ινδία.Μιχελίδης (1986), σελ. 112

Το Ιούλιο του 1947 με βούλευμα 1272 που εξέδωσε το ειδικό δικαστήριο δοσιλόγων στην Αθήνα, ενώ ο ίδιος ήταν απών, απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες εις βάρος του για συνεργασία με τους Γερμανούς.Γκουντουβάς (2019), σελ. 198

Όταν αποφυλακίστηκε από τις φυλακές της Βομβάης δεν επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά εγκαταστάθηκε στο Καράτσι του Πακιστάν άνοιξε δικό του γραφείο και ασκούσε το επάγγελμα του ναυλομεσίτη. Επίσης διετέλεσε για ένα διάστημα πρόξενος της Ελλάδας στο Πακιστάν.http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=23416&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARsASJASWASRASVASkASa&CropPDF=0 
Επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη του 1949 μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, όπου χώρισε και τυπικά με τη σύζυγό του Τζούλια.  Κατόπιν επέστρεψε στο Πακιστάν και ασχολήθηκε με την ναυλομεσιτική επιχείρησή του από την οποία απεκόμισε πολλά έσοδα δημιουργώντας αξιόλογη περιουσία.

Στις 24 Νοεμβρίου 1958 δολοφονήθηκε μυστηριωδώς στο Καράτσι υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.Το ΚΚΕ στο ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 78  Σύμφωνα με την πακιστανική αστυνομία τον δολοφόνησε ο συνεταίρος του στο μεσιτικό γραφείο για οικονομικές διαφορές. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο 1ο Νεκραταφείο Αθηνών στις 11 Δεκεμβρίου 1958.

Οικογενειακή κατάσταση
Ο Παξινός ήταν παντρεμένος, η γυναίκα του ονομαζόταν Ιουλία (Τζούλια) χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Τον Απρίλιο του 1939 η σύζυγος του Παξινού ήταν η κουμπάρα στον γάμο του κρατούμενου στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών στελέχους του ΚΚΕ Κώστα Θέου και νονά του γιού του, ώστε το παιδί να μπορέσει να αποκτήσει όνομα και να δηλωθεί στο ληξιαρχείο για να φοιτήσει στο σχολείο.Λυμπερίου (2005), σελ. 212
Επίσης είχε δύο αδελφές, την Μαρία -σύζυγο Σκιαδόπουλου- και την Κωνσταντίνα -σύζυγο Αρβανιτάκη- από τις οποίες απέκτησε ανήψια.

Πηγές
 Σωτήρης Γκουντουβάς, "Το ΚΚΕ κατά την περίοδο 1939-41. Η Παλιά Κεντρική Επιτροπή και η Προσωρινή Διοίκηση" Διπλωματική Εργασία, Πάντειο, Αθήνα 2019
 Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
 Το ΚΚΕ στο ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2015
 Θεόδωρος Λυμπερίου "το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα", εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1986
 Δημήτρης Μιχελίδης "Ο μυστικός πράκτορας στο ΚΚΕ", εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα 1986
 Βασίλης Νεφελούδης "Ακτίνα Θ'", εκδόσεις της Εστίας, Αθήνα 2007
 Περικλής Ροδάκης "Νίκος Ζαχαριάδης", εκδόσεις Επικαιρότητα, Αθήνα 2007
 Γρηγόρης Φαράκος "Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Σχέσεις του ΚΚΕ και Διεθνούς Κομμουνιστικού Κέντρου", εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004
 Περιοδικό "Στρατοί & Τακτικές" – Τεύχος 13, Ιούλιος-Αύγουστος 2012, Αθήνα (Άρθρο του Ιάκωβου Χονδροματίδη)
 https://www.policemagazine.gr/sites/default/files/pdf/%CE%91%CE%A0_1958-12-15-0134.pdf

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αξιωματικοί της αστυνομίας πόλεων
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής
Κατηγορία:Μεταξισμός
Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές