7η Συμφωνία (Μπετόβεν)

Η 7η Συμφωνία σε Λα μείζονα, έργο 92 (γερμανικά: 7. Sinfonie in A-Dur op. 92) είναι μία συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν αποτελούμενη από τέσσερα μέρη, γραμμένη μεταξύ των ετών 1811 και 1812, την οποία την έγραψε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βοημία, όπου είχε πάει για θεραπεία, για τη σταδιακή κώφωση. Η Συμφωνία είναι αφιερωμένη στον Κόντε Μόρτιζ φον Φρις.

Στην πρεμιέρα της παρουσίασης της Συμφωνίας, ο Μπετόβεν είχε δηλώσει πως αυτό είναι ένα από τα πιο σπουδαία έργα του. Το δεύτερο μέρος, το Allegretto, ήταν το πιο δημοφιλές μέρος της Συμφωνίας και χρησιμοποιούταν για το  κλείσιμο του κονσέρτου. Μάλιστα, ήταν τόσο δημοφιλές, που πολλές φορές παιζόταν μεμονωμένα από το υπόλοιπο έργο."Beethoven's Symphony No. 7 in A Major, Op. 92" at NPR (13 June 2006)

 Πρώτη εκτέλεση 
Η πρώτη δημόσια εκτέλεση του έργου έγινε με τον Μπετόβεν στον ρόλο διευθυντή, στη Βιέννη, στις 8 Δεκεμβρίου του 1813, σε ένα φιλανθρωπικού λόγου κονσέρτου, για τους τραυματισμένους στρατιώτες της Μάχης του Χάναου. Στην ομιλία του Μπετόβεν προς του συμμετέχοντες, τα κίνητρα ήταν σίγουρα: «Είμαστε βαθιά συγκινημένοι από τον καθαρό πατριωτισμό και την προθυμία να θυσιαστούν για χάρη μας».Original German: „Uns alle erfüllt nichts als das reine Gefühl der Vaterlandsliebe und des freudigen Opfers unserer Kräfte für diejenigen, die uns so viel geopfert haben.“ Quoted in: Harry Goldschmidt. Beethoven. Werkeinführungen. Leipzig: Reclam, 1975, p. 49.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε και το πατριωτικό έργο Wellingtons Sieg oder die Schlacht bei Vittoria, που εκθείαζε τη νίκη των Βρετανών κατά της Γαλλίας του Ναπολέοντα. Η ορχήστρα καθοδηγούταν από τον φίλο του Μπετόβεν Ίγκναζ Σούπανιχ, και περιελάμβανε και μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς της εποχής: τον βιολιστή ο Λούντβιχ Σπορ,Steinberg, Michael. The Symphony: A Listeners Guide. pp. 38–43. Oxford University Press, 1995. τους συνθέτες Γιόχαν Νέπομουκ Χούμελ, Τζιάκομο Μάγερμπεερ και τον Αντόνιο Σαλιέρι. Ο βιρτουόζος κιθαριστής Μάουρο Τζουλιάνι, έπαιξε τσέλο στην πρεμιέρα.

Το έργο έγινε δεκτό με θέρμη και το δεύτερο μέρος, το Allegretto, έκλεισε το κονσέρτο. Ο Σπορ, έκανε μία συγκεκριμένη αναφορά στην αστεία κίνηση του Μπετόβεν ενώ διεύθυνε: «καθώς ήμαστε το sforzando, άπλωσε, ξεχωρίζοντας τα χέρια του, με μεγάλη σφοδρότητα, και κατά την είσοδο του forte, πήδηξε ψηλά στον αέρα». Το κονσέρτο επαναλήφθηκε λόγω της μεγάλης του επιτυχίας.

 Ενορχήστρωση 
Η συμφωνία γράφτηκε για τα ακόλουθα όργανα:

Ξύλινα πνευστά

2x Φλάουτο
2x Όμποε
2x Κλαρινέτο σε Λα
2x Φαγκότο

Χάλκινα πνευστά
2x Κόρνο σε Μι και Ρε
2x Τρομπέτα σε Ρε

Κρουστά
 Τυμπάνια 

Έγχορδα
Πρώτα Βιολιά
Δεύτερα Βιολιά 
Βιόλες
Τσέλα
Κοντραμπάσα

 Δομή 

Η 7η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη:

I. Poco sostenuto – Vivace (Λα μείζονα)
II. Allegretto (Λα ελάσσονα)
III. Presto – Assai meno presto (trio) (Φα μείζονα) (Το τρίο σε Ρε μείζονα)
IV. Allegro con brio (Λα μείζονα)

Μία τυπική εκτέλεση διαρκεί περίπου 40 λεπτά. 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Full Score of Beethoven's Seventh Symphony
 Introduction by the conductor of a Philadelphia Orchestra performance
 Aperçu of Apotheosis, Program notes on the Seventh Symphony by Ron Drummond
 Program notes of Beethoven's Seventh Symphony by the Los Angeles Chamber Orchestra


Κατηγορία:Συμφωνίες του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα μείζονα
Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε αριστοκράτες
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1812