Ορειβατικό πυροβόλο Σνάιντερ-Δαγκλή

Το ορειβατικό πυροβόλο Σνάιντερ-Δαγκλή (γνωστό και ως M109 Schneider-Daglis) ήταν ρυμουλκούμενο πυροβόλο διαμετρήματος 75 χιλιοστών, λυόμενο για την ευκολότερη μεταφορά του με μεταγωγικά ζώα, και για αυτό ιδιαιτέρως κατάλληλο για μονάδες ορεινού πυροβολικού.

Η ιδέα ενός λυόμενου πυροβόλου για το ορειβατικό πυροβολικό ανάγεται σε δυο αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού, τον τότε Ταγματάρχη Μηχανικού Λυκούδη το 1891, που έκανε την πρώτη σχετική πρόταση, και μετέπειτα στον τότε Ταγματάρχη Πυροβολικού Παναγιώτη Δαγκλή, που υπέβαλε το δικό του σχέδιο το 1893. Κατόπιν προσωπικών ενεργειών του Δαγκλή, η ιδέα του υιοθετήθηκε, δοκιμάστηκε, και παρήχθη μεταξύ 1906 και 1912, από την γαλλική βιομηχανία οπλικών συστημάτων Σνάιντερ (Schneider Creusot), η οποία πρωταγωνίστησε στην Ευρώπη κατά την τριακονταετία (1910-1945) των μεγάλων πολέμων του 20ου αιώνα. 

Ιδιότητες
Η ξεχωριστή ιδιότητα του πυροβόλου αυτού ήταν πως μπορούσε να λυθεί σε περισσότερα κομμάτια, κάνοντας έτσι πιο εύκολη την μεταφορά του στην περιοχή αναπτύξεως. Το συνολικό βάρος του πυροβόλου ήταν 627 κιλά. Το μεγαλύτερο βάρος αντιπροσώπευε o σωλήνας (207 κιλά) και η θωράκισή του (111 κιλά). Το μέγιστο βεληνεκές του ήταν τα 5.800 μέτρα με σημαντικό παράγοντα το προωθητικό γέμισμα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Οι τροχοί του έφταναν τα 58 κιλά και ήταν κατασκευασμένοι απο το ίδιο υλικό με τα υπόλοιπα εξαρτήματα.

 Ιστορικό 

 Η διαμάχη μεταξύ δημιουργών 
μικρογραφία|Το πυροβόλο Σνάιντερ- Δαγκλή, σε δράση ακόμα και το 1940, φορτώνεται στα μουλάρια.
Ο τότε ομοιόβαθμος του Δαγκλή, Λυκούδης, είχε παραδώσει το σχέδιο του πυροβόλου στη γερμανική βιομηχανία Krupp, ενώ ο Δαγκλής στην γαλλική Σνάιντερ. Όταν ο Ελληνικός Στρατός έψαχνε να εφοδιάσει με νέο οπλισμό το Πυροβολικό, ο Λυκούδης ανέφερε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού πως το σχέδιό του ήταν το ίδιο με αυτό του Δαγκλή. Ύστερα όμως από δοκιμές, η σχεδίαση του Δαγκλή αποδείχτηκε ανώτερη του Λυκούδη, και το πυροβόλο υιοθετήθηκε από τον Ελληνικό Στρατό, με το οποίο πολέμησε από τους Βαλκανικούς Πολέμους ως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αξίζει να σημειωθεί, ότι αυτά κατασκευάζονταν αποκλειστικά στο εξωτερικό (Γαλλία, Ρωσία), λόγω της έλλειψης βιομηχανικής βάσης της Ελλάδος, αφού δεν διέθετε εγκαταστάσεις μεταλλουργικής επεξεργασίας. Μεταξύ 24 και 36 πυροβόλα Σνάιντερ-Δάγλης επαναχρησιμοποιήθηκαν ως αντιαρματικά όπλα κάτα τη διάρκεια του Β'ΠΠ.

 Παραλλαγή 76 χιλιοστών 
μικρογραφία|Παραλλαγή M1909 76,2 χλστ. Schneider-Putilov στο Εθνικό  Στρατιωτικό Μουσείο 

«Φερδινάνδος Α'», Βουκουρέστι. |248x248εσ
Μια τροποποιημένη έκδοση του ορειβατικού πυροβόλου M1909 Schneider-Danglis, διαμετρήματος 76 χιλιοστών κατασκευάστηκε κατόπιν γαλλικής άδειας προς χρήση από τον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό, πριν το 1914, και προοριζόντουσαν για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μέγιστη γωνία ανύψωσης της κάννης έφτανε τις 60 μοίρες, με βεληνεκές έως 6.000 μέτρα. Εκτόξευε βλήματα βάρους 6 κιλών και μπορούσε να διασπαστεί σε επτά φορτία για μεταφορά με μουλάρια ή να ρυμουλκηθεί, εφόσον το επέτρεπαν οι συνθήκες του εδάφους.

Εικόνες
μικρογραφία|224x224px|Σνάιντερ-Δαγκλή στη Μικρά Ασία κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου (1919-1922).

Δείτε επίσης
Ορειβατικό πυροβόλο Κρουπ-Λυκούδη

Παραπομπές

Πηγές


Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Schneider-Δαγκλής 75 χλστ., Υπόδειγμα1906/1912 

Κατηγορία:Πυροβολικό
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός