Επώδυνο μυοπεριτονιακό σύνδρομο

Τα επώδυνα μυοπεριτονιακά σύνδρομα είναι σύνδρομα που χαρακτηρίζονται από ήπιο χρόνιο πόνο, αλλά και από πόνο που εκλύεται μετά από πίεση σε καθορισμενα μυοπεριτονιακά σημεία, τα οποία αναφέρονται  και ως σημεία πυροδότησης πόνου . Μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, συνήθως όμως εντοπίζονται στον αυχένα, στην οσφύ, στον ώμο, ή και στο κινητικό σύστημα της γνάθου, οπότε συνήθως αναφέρεται ως μασητηριακή μυαλγία.

Τα χαρακτηριστικά ενός σημείου πυροδότησης (myofascial trigger point) περιλαμβάνουν: ευαισθησία κατά την επαφή του σημείου πυροδότησης, την αναπαραγωγή του πόνου κατά την ψηλάφηση του σημείου,  ψηλαφητή σκλήρυνση των μυών μετά τη δοκιμασία ψηλάφησης, ψευδο-αδυναμία των εμπλεκόμενων μυών, πόνο και περιορισμένο εύρος της κίνησης, μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα παρατεταμένης πίεσης στο συγκεκριμένο σημείο.

 Τα συμπτώματα 
Το κύριο σύμπτωμα του μυοπεριτονιακού πόνου δεν είναι άλλο παρά ο πόνος στους μυς ή τις περιτονίες (ένα είδος συνδετικού ιστού που περιβάλλει τους μυς). Αυτό μπορεί να συμβεί σε διακριτές, απομονωμένες περιοχές του σώματος. Επειδή κάθε μυς ή περιτονία στο σώμα μπορεί να επηρεαστεί, αυτό μπορεί να προκαλέσει και μια ποικιλία από τοπικά συμπτώματα.

Γενικά, ο μυϊκός πόνος είναι συνεχής, αμβλύς και διάχυτος. Ανάλογα με την περίπτωση και τη θέση, η ένταση μπορεί να κυμαίνεται από ήπια ενόχληση, μέχρι σε βασανιστικό πόνο και, κάποτε, σε πόνο οξύ και έντονο σαν "αστραπή".  

Τα διαγνωστικά κριτήρια είναι:
 Μονόπλευρος πόνος
 μυϊκή ευαισθησία στην ψηλάφηση 
 ήχοι κλικ
 περιορισμοί στη  λειτουργία της πάσχουσας περιοχής, όπως π.χ. της γνάθου (σαγονιού) 
 κάποια μυϊκή σκλήρυνση μπορεί να είναι ορατή ή αισθητή κάτω από το δέρμα.
 Ο πόνος συνήθως είναι επίμονος και δεν υποχωρεί, ακόμη και μετά την παροχή πρώτων βοηθειών αυτοθεραπείας όπως είναι ο πάγος, η θερμότητα, και τα σχετικά.

 Αιτιοπαθογένεια 
Τα αίτια του συνδρόμου δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένα ή κατανοητά. Ορισμένες συστηματικές παθήσεις, όπως  νόσοι του συνδετικού ιστού, μπορεί να προκαλέσουν το σύνδρομο, αλλά στις περιπτώσεις αυτές η θεραπεία πρέπει να επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση της αρχικής νόσου. Ο εργαστηριακός έλεγχος είναι απαραίτητος όταν υπάρχει υποψία  ρευματοειδούς αρθρίτιδος.

Η συνηθέστερη αίτια του συνδρόμου είναι η αυξημένη δραστηριότητα του μυϊκού συστήματος σε συγκεκριμένη περιοχή του σώματος, που αρχικά εκδηλώνεται με αύξηση της εντάσεως του μυϊκού τόνου (υπερτονία), ενώ τελικά προκαλεί επώδυνες μυϊκές συσπάσεις. 
Η κακή στάση του σώματος και κάποιες συναισθηματικές διαταραχές όπως το  ψυχικό stress και το άγχος, μπορούν να υποκινήσουν ή να συμβάλουν στην εμφάνιση του συνδρόμου.

 Θεραπεία 
Μυϊκή χαλάρωση, η οποία περιλαμβάνει ήπια  χειραγώγηση και μασάζ, μπορούν να βελτιώσουν ή και να θεραπεύσουν πλήρως την ενόχληση.

Η αξιολόγηση της στάσης του σώματος και η  εργονομία προσφέρουν σημαντική ανακούφιση στα πρώτα στάδια της θεραπείας. Θεραπείες με ειδικές ασκήσεις, όπως η Τεχνική Alexander και Μέθοδος Feldenkrais μπορεί επίσης να είναι χρήσιμες.

Ήπιες, σταθερές ασκήσεις μέσα σε ένα άνετο εύρος της κίνησης, έχουν αποδειχθεί ότι  μειώνουν τον πόνο. Η κανονική, μη-έντονη, κινητική δραστηριότητα πρέπει επίσης να ενθαρρύνεται.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Πόνος
Κατηγορία:Ρευματολογία
Κατηγορία:Σύνδρομα