Ερνστ Άιχνερ

Ο Ερνστ Άιχνερ (Ernst Eichner, Μπαντ Άρολσεν 15 Φεβρουαρίου 1740 - Πότσδαμ 1777), ήταν Γερμανός συνθέτης της σχολής του Μάνχαϊμ Λεωτσάκος, 5:171 και φαγκοτίστας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ερνστ Άιχνερ ήταν γιος τού Γιόχαν Αντρέας (Johann Andreas Eichner 1694-1768), μουσικού στην Αυλή του Βαλντέκ, που φρόντισε για την πρωταρχική μουσική του εκπαίδευση. Έγινε ευρύτερα γνωστός, σε όλη την Ευρώπη, ως βιρτουόζος εκτελεστής του φαγκότου. Το 1762 εισήλθε στην υπηρεσία του δούκα Christian IV του Zweibrücken ως βιολονίστας. Το 1768, έγινε ο εξάρχων της 17μελούς αυλικής ορχήστρας του Zweibrücken, όπου παρέμεινε μέχρι το 1772. Το 1772 οι συνθέσεις του εκδόθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Άμστερνταμ. Το 1773 πήγε στο Λονδίνο και, όταν επέστρεψε, προσελήφθη στην ορχήστρα του πρίγκιπα της Πρωσίας, τού μετέπειτα Φρειδερίκου Γουλέλμου Β’. Το 1784, ο ποιητής και μουσικός Κ. Σούμπαρτ (Christian Friedrich Daniel Schubart) εξήρε τα έργα του Άιχνερ την «ευγενική γοητεία και γλυκύτητά τους». Το συνθετικό του ύφος υποδεικνύει ότι θα πρέπει να υπήρξε μαθητής του Καρλ Στάμιτς. Το 1772 πήρε το δεύτερο βραβείο σε διαγωνισμό σύνθεσης.

Ο Άιχνερ είχε την απόλυτη εκτίμηση των συγχρόνων του και πέτυχε διεθνή αναγνώριση ως καταξιωμένος συνθέτης, φαγκοτίστας και εξάρχων μουσικός κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ωστόσο, πέθανε νέος και γρήγορα ξεχάστηκε.
Κυριότερα έργα
Ορχήστρα
6 Συμφωνίες, op. 1 (1770)
3 Συμφωνίες σε 8 μέρη, op. 5 (1772)
3 Συμφωνίες σε 8 μέρη (υποχρεωτικά), op. 6 (1772)
6 Συμφωνίες σε 8 μέρη, op. 10 (1775)
6 Συμφωνίες για μεγάλη ορχήστρα, op. 11 (1776)
Κοντσέρτα
Αρ. 1 για όμποε και ορχήστρα σε Σιb Μείζονα (1764)
Αρ. 2 για όμποε και ορχήστρα σε Ρε Μείζονα (1770)
Αρ. 3 για όμποε και ορχήστρα σε Ντο Μείζονα (1772)
Αρ. 4 για όμποε και ορχήστρα σε σε Σιb Μείζονα (περ. 1779)
Αρ. 1 για φαγκότο και ορχήστρα σε Ντο Μείζονα (περ. 1771)
Αρ. 2 για φαγκότο και ορχήστρα σε Ντο Μείζονα (1772)
Αρ. 3 για φαγκότο και ορχήστρα σε Ντο Μείζονα (1778)
Αρ. 4 για φαγκότο και ορχήστρα σε Mιb Μείζονα (1781)
Αρ. 5 για φαγκότο και ορχήστρα σε Σιb Μείζονα (1782)
Αρ. 6 για φαγκότο και ορχήστρα σε Ρε Μείζονα (1783)
Αρ. 1 για άρπα, πιάνο και ορχήστρα σε Ντο Μείζονα (1771), επίσης και για αρπίχορδο και ορχήστρα (1777)
Αρ. 2 για άρπα, πιάνο και ορχήστρα σε Ρε Μείζονα, op. 9 (1771)
Μουσική δωματίου
6 Σονάτες για φλάουτο (περ. 1776)
6 Κουαρτέτα για φλάουτο, βιολί, βιόλα και βιολοντσέλο, op. 4
6 Ντουέτα για βιολί και βιόλα, op. 10
6 Κουαρτέτα για βιολί, βιόλα, βιολοντσέλο και κόντρα μπάσο, op. 12
Ντιβερτιμέντο, για 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, 2 κόρνα και 2 φαγκότα (1776)
Στρατιωτικό Ντιβερτιμέντο, για 2 κλαρινέτα, 2 κόρνα και 2 φαγκότα (1783)
Φωνητική μουσική
Delia, μπαλάντα (1780)
Παραπομπές

Πηγές
«Λεξικό Μουσικής και Μουσικών» (Dictionary of Music and Musicians) του George Grove, D.C.L (Oxford, 1880)
Kennedy, Michael Λεξικό Μουσικής της Οξφόρδης (Oxford University Press Αθήνα: Γιαλλέλης, 1989) ISBN 960-85226-1-7
Γ. Λεωτσάκος σε Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1981, 1996 (ΠΛΜ)
Eric Blom The New Everyman Dictionary of Music (Grove Weidenfeld, N. York, 1988)

Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής