Ιερή ίβιδα

Η ιερή ίβιδα είναι μεγάλο πουλί της οικογένειας των Θρησκειορνιθίδων. 

 Μορφολογία 
Η ιερή ίβιδα είναι ολόλευκο πουλί με μαύρο κεφάλι και λαιμό, τα οποία σημεία δεν έχουν φτέρωμα, και ράμφος μαύρο, ισχυρό και κυρτό προς τα κάτω. Τα τριτεύοντα ερετικά είναι μαυριδερά και σχηματίζουν φούντα στο ουροπύγιο. Τα πόδια της είναι επίσης μαύρα. Το μέγεθός της σε μήκος κυμαίνεται από 60-85 εκ. και έχει άνοιγμα φτερών 110-125 εκ.

 Οικολογία 

 Βιότοπος και εξάπλωση 
Η ιερή ίβιδα αναπαράγεται στην Υποσαχάρια Αφρική, στο νοτιοανατολικό Ιράκ και παλαιότερα στην Αίγυπτο, όπου θεωρούταν ιερό πουλί (βλ. Κουλτούρα). Φωλιάζει σε ελώδεις και λασπώδεις υγρότοπους, τόσο στην ενδοχώρα όσο και στις ακτές. Εμφανίζεται επίσης σε καλλιέργειες και χωματερές.

 Αναπαραγωγή 
Το πουλί αυτό φωλιάζει σε αποικίες σε δέντρα, ανάμεσα σε αποικίες ερωδιών σαν χαλκόκοτα. Χτίζει μια μια φωλιά συνήθως πάνω σε μπαομπάμπ και γεννάει δύο με τρία αυγά.

 Τροφή 
Τρέφεται με διάφορα ψάρια, βατράχια, μικρά θηλαστικά, ερπετά και μικρότερα πουλιά καθώς και με έντομα. Επίσης μπορεί να τραφεί και με γεωσκώληκες, πιάνοντάς τους με το μακρύ της ράμφος. 

 Ως εισαχθέν είδος 
Η ιερή ίβιδα εισήχθη στη Γαλλία το 1976 όπου ένας πληθυσμός εξακολουθεί να αναπαράγεται ελεύθερα. Επίσης έχει εισαχθεί στην Ιταλία, την Ισπανία, την Ταϊβάν, και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Περιστατικά απαντά και αλλού ως δραπέτης. Στην Ελλάδα μια μικρή ομάδα στο Εθνικό Πάρκο Σχοινιά στον Μαραθώνα φώλιαζε για αρκετό καιρό την περίοδο 2008-2009.

 Κουλτούρα 
Στην Αρχαία Αίγυπτο, η ιερή ίβιδα ήταν ιερό πουλί και σεβαστό ήταν να μουμιοποιούταν από τους Αρχαίους Αιγύπτιους ως το σύμβολο του θεού Θωθ.  Ο Ηρόδοτος αναφέρει:
αριστερά|μικρογραφία|Αγαλματίδιο ιερής ίβιδας από την περίοδο των Πτολεμαίων, 330-304 π.Χ.

Σε πιο μυθικές ιστορίες, έλεγε επίσης πως οι μύγες που έφερναν λοιμό πέθαιναν αμέσως μετά την εξιλαστήρια θυσία αυτού του πουλιού.

 Εικόνες 

 Παραπομπές