Oppidum

Το oppidum (από το λατινικό εν. , πλ. : «πόλη», «οικισμός γενικώς οχυρωμένος».) είναι η ονομασία που δόθηκε από τους Ρωμαίους ιστορικούς σε έναν τύπο οχυρωμένων και οργανωμένων πρωτοϊστορικών οικισμών που απαντάται στην Δυτική και Κεντρική Ευρώπη.. 

Διέθετε, σχεδόν πάντοτε, φυσική οχύρωση σχετιζόμενη με την τοποθεσία του σε περιοχές με δύσκολη πρόσβαση: είτε σε υπερυψωμένη θέση (όπως απομονωμένες βραχώδεις προεξοχές, λόφους ή οροπέδια), είτε σε κατάσταση υδρογραφικής απομόνωσης (όπως νησιά, χερσονήσους, ακρωτήρια, μαιάνδρους ποταμών, ή, ακόμη, έλη). 

Επρόκειτο είτε για τοποθεσία κατοικημένη ¨περιοδικά για εποχιακούς λόγους (εμποροπανήγυρις, θρησκευτική εορτή) ή ως καταφύγιο, είτε για μόνιμη εγκατάσταση ανθρώπινου οικισμού, ο οποίος αποτελούσε, ταυτόχρονα, οικονομικό, πολιτικό και σε ορισμένες περιπτώσεις, θρησκευτικό κέντρο, αποτελώντας μια πραγματική πόλη.

Τα κελτικά  γνώρισαν μια χρυσή περίοδο κατά την διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ. και του 1ου αιώνα π.Χ., στην διάρκεια αυτού που έμεινε γνωστός ως ο πολιτισμός των oppida. Μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση, σημαντικό τμήμα των oppida εγκαταλείφθηκε, ενώ άλλα εξακολούθησαν να αναπτύσσονται, δίνοντας γέννηση σε αρκετές σημερινές μεγάλες πόλεις όπως η Μπουρζ () ή το Μπεζανσόν (). Στην διάρκεια του Πρώιμου Μεσαίωνα, ορισμένα εξ' αυτών κατοικήθηκαν εκ νέου, όπως συνέβη στην περίπτωση του oppidum του Σαιν-Μπλαιζ, και αποτέλεσαν προσωρινό τόπο καταφυγίου σε περίπτωση ενόπλων συγκρούσεων, όπως συνέβη στην περίπτωση του  (Σαστέλ-Μαρλάκ).

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 





Κατηγορία:Κέλτες