Ιστορία της Ισλανδίας

Η Ισλανδία, ένα νησί που βρίσκεται στον Βόρειο Ατλαντικό, αποικίστηκε από Βίκινγκς εξερευνητές, κυρίως από τη Νορβηγία και τις Βρετανικές Νήσους, γύρω στο 874 μ.Χ. Η πρώιμη ιστορία του νησιού δείχνει ότι πριν από τους Βίκινγκς, υπήρξαν Γαελοί μοναχοί, πιθανώς από την Ιρλανδία ή τη Σκωτία, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ισλανδία, τουλάχιστον για ένα διάστημα, αν και οι ακριβείς χρονολογίες παραμένουν ασαφείς. Η εγκατάσταση αυτή πιθανώς δεν ήταν διαρκής, καθώς η κύρια περίοδος οικισμού από τους Βίκινγκς ξεκινά από το 874 μ.Χ.

 Η Κοινοπολιτεία (Þjóðveldið) 
Η Ισλανδία αναπτύχθηκε γρήγορα σε μια κοινωνία με δημοκρατικά στοιχεία, με τη δημιουργία του Αλθίνγκι (Alþingi) το 930 μ.Χ., το οποίο είναι σήμερα το παλαιότερο λειτουργούν κοινοβούλιο στον κόσμο. Η Αλθίνγκι ήταν ένα είδος συνέλευσης όπου οι τοπικοί ηγέτες ή "νόμοι" (lagmenn) συγκεντρώνονταν για να νομοθετήσουν και να επιλύσουν νομικές διαφορές. Η κοινωνία εκείνη την εποχή ήταν οργανωμένη γύρω από τοπικές κοινότητες και νομοθέτες και διέθετε μια σχετικά ελεύθερη πολιτική δομή. Ο Θορ φαίνεται να ήταν ο πιο δημοφιλής από τους παγανιστικούς θεούς στην Ισλανδία, αν και ο Όντιν πιστεύεται ότι ήταν ο υψηλότερος σε ιεραρχία. Φαίνεται ότι η ειδωλολατρική λατρεία οργανωνόταν γύρω από μια ξεχωριστή τάξη αρχηγών που ονομάζοντανgodar (ενικός godi ), από τους οποίους υπήρχαν περίπου 40. Ελλείψει βασιλικής εξουσίας στην Ισλανδία, οι godar επρόκειτο να αποτελέσουν την άρχουσα τάξη στη χώρα.

 Χριστιανισμός και Υποταγή στη Νορβηγία 
Σύμφωνα με τα Σάγκα, γύρω στο 1000 μ.Χ., οι Ισλανδοί αποδέχθηκαν τον Χριστιανισμό, κυρίως μέσω της επιρροής του Νορβηγού βασιλιά Όλαφ Τρίγκαβσον (Olaf Tryggvason). Η αλλαγή αυτή είχε σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες, επηρεάζοντας τον τρόπο ζωής και τις παραδόσεις του νησιού.

Προς το τέλος του 12ου αιώνα, η Ισλανδία υπήρξε μάρτυρας μιας σειράς εσωτερικών συγκρούσεων και πολιτικών αναταραχών, γνωστών ως "Περίοδος των Sturlungs" (1220-1262). Αυτές οι συγκρούσεις οδήγησαν τελικά στην υποταγή της Ισλανδίας στη Νορβηγία το 1262, μέσω της "Παλαιάς Σύμβασης" (Gamli sáttmáli), η οποία ουσιαστικά κατέλυσε την Κοινοπολιτεία.

 Υποταγή στη Δανία 
Η Νορβηγία ενώθηκε με τη Σουηδία το 1319 και αργότερα με τη Δανία το 1376, με αποτέλεσμα η Ισλανδία να βρεθεί κάτω από την εξουσία της Δανίας. Η πολιτική αυτή εντάθηκε με την Ένωση Kalmar το 1397, η οποία ένωσε τα σκανδιναβικά κράτη, με την Ισλανδία να παραμένει υπό Δανέζικη κυριαρχία.

 Οικονομική Παρακμή και Εθνική Ανεξαρτησία 
Τον 17ο και 18ο αιώνα υπήρξαν δύσκολες για την Ισλανδία, με τη Δανία να επιβάλει αυστηρό μονοπώλιο στο εμπόριο, πλήττοντας σοβαρά την ισλανδική οικονομία. Στην περίοδο αυτή, οι φυσικές καταστροφές, όπως η ηφαιστειακή δραστηριότητα και οι πανδημίες, καθώς και η μαζική πείνα, οδήγησαν σε κατακόρυφη μείωση του πληθυσμού.

Ωστόσο, η Ισλανδία κατάφερε να ανακτήσει τη δύναμή της τον 19ο αιώνα, με την ανάπτυξη ενός εθνικιστικού κινήματος και την αποκατάσταση του Αλθίνγκι το 1844. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ισλανδία απέκτησε κυριαρχία από τη Δανία με την υπογραφή της Συνθήκης της Κοπεγχάγης το 1918, αν και παρέμεινε μέρος της Δανέζικης μοναρχίας μέχρι το 1944.

 Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και Δημοκρατία 
Η Ισλανδία, αν και ουδέτερη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καταλήφθηκε από τους Συμμάχους το 1940 λόγω της στρατηγικής της θέσης. Όταν η Δανία βρέθηκε υπό ναζιστική κατοχή, η Ισλανδία αυτοανακηρύχθηκε ως ανεξάρτητο κράτος το 1944, εγκαθιδρύοντας τη Δημοκρατία της Ισλανδίας. Από τη στιγμή αυτή, η Ισλανδία ανέπτυξε ταχύτατα την οικονομία της, ιδίως χάρη στην αλιεία.

 Μεταπολεμική Περίοδος και Οικονομική Κρίση 
Η Ισλανδία έπαιξε ενεργό ρόλο στη διεθνή σκηνή ως μέλος του ΟΗΕ και του NATO. Η οικονομία της υπήρξε ισχυρή για αρκετές δεκαετίες, κυρίως χάρη στην αλιευτική βιομηχανία. Ωστόσο, η χώρα υπήρξε θύμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008, η οποία προκάλεσε σοβαρά πλήγματα στην οικονομία και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

 Σύγχρονη Εποχή 
Μετά την κρίση, η Ισλανδία έχει αναπτύξει καινοτόμες στρατηγικές για την αποκατάσταση της οικονομίας της, οι οποίες περιλαμβάνουν τη διαχείριση του χρέους και την ανάπτυξη του τουρισμού. Παρά τις προκλήσεις, η χώρα συνεχίζει να παραμένει εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και διατηρεί στενές σχέσεις με τις ευρωπαϊκές χώρες μέσω της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ζώνης (ΕΟΧ).
 Παραπομπές