Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκας

Ο Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκας (ισπανικάː Jaime II de Mallorca, 31 Μαΐου 1243 - 29 Μαΐου 1311) ήταν Βασιλιάς της Μαγιόρκας (1276 - 1286 και 1295 - 1311) και Κόμης της Σερδάνια (1276 - 1311) Οι Βαλεαρίδες απωλέσθηκαν το διάστημα (1286-1295), όπου κατεχόταν από τα ανίψια του Αλφόνσο Γ' και μετά Ιάκωβο Β' της Αραγωνίας. Ο Ιάκωβος Β' παρέμενε στις υπόλοιπες κτήσεις του. 

Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας των Άρπαντ, κόρης του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας.

Ο πατέρας του δημιούργησε γι' αυτόν, ως δεύτερο επιζώντα υιό του, το βασίλειο της Μαγιόρκας, που περιελάμβανε: τις νήσους Μαγιόρκα, Ίμπιζα και Φορμεντέρα των Βαλεαρίδων, τις κομητείες Ροσελιό και Σερδάνια, την κυριότητα του Μονπελιέ, τη βαρωνία του Ωμελάς και την υποκομητεία του Καρλαντέ. Είχε την ψιλή επικυριαρχία της Μινόρκας των Βαλεαρίδων, που ανήκε ακόμη στους Μουσουλμάνους. Ήταν υποτελής του μεγαλύτερου αδελφού του Πέτρου Γ' βασιλιά της Αραγωνίας, από την επικυριαρχία του οποίου προσπαθούσε να αποδεσμευτεί. Έτσι στη Σταυροφορία της Αραγωνίας συμμάχησε με τον πάπα Μαρτίνο Δ' και τον Φίλιππο Γ΄ της Γαλλίας εναντίον του αδελφού του, αλλά νικήθηκε στη μάχη του Λες Φορμίγκουες το 1285. Το επόμενο έτος οι Βαλεαρίδες προσαρτήθηκαν στην Αραγωνία από τον γιο τού Πέτρου Γ΄, τον Αλφόνσο Γ΄, επιστράφηκαν όμως από τον αδελφό του τελευταίου, τον Ιάκωβος Β΄ το 1295 με τη συνθήκη του Ανάγκνι. 

Μετά από αυτό ο Ιάκωβος Β' αφοσιώθηκε στην ανάπτυξη του βασιλείου του εσωτερικά: έκανε πολεοδομική αναμόρφωση, δημιούργησε γεωργική πολιτική, έδωσε έμφαση στην άμυνα και αναθεώρησε την οικονομία. Υλοποίησε ένα μεγάλο σχέδιο αγροτικού εποικισμού με την δημιουργία γεωργικών κέντρων. Αύξησε τα βασιλικά ενοίκια, ευνόησε τη δημιουργία προξενείων στη Γρανάδα και στη Β. Αφρική, δημιούργησε νέο νομισματικό σύστημα για το βασίλειο, προστάτευσε τη δημιουργία εργοστασίων κλωστοϋφαντουργίας και προώθησε την αύξηση της βασιλικής ισχύος έναντι των ευγενών και της Εκκλησίας. Διέταξε την κατασκευή ανακτόρων και κάστρων, όπως του ανακτόρου στο Περπινιάν, του ανακτόρου της Αλμουδαίνα, του Καθεδρικού ναού της Σάντα Μαρία στην Πάλμα της Μαγιόρκας -που τώρα είναι γνωστός ως Λα Σέου- και του κάστρου Μπελβέρ. Κινήθηκε νομικά εναντίον των Ναϊτών Ιπποτών και η αργότερα καταστολή τους, τού επέτρεψε να κατάσχει τον φόρο της δεκάτης που εισέπρατταν οι Ναΐτες ιππότες από τα νησιά.

Οικογένεια
Το 1275 νυμφεύτηκε με δική του πρωτοβουλία -και όχι του πατέρα του- την Εσκλαραμούνδα, κόρη του Ρογήρου Δ΄ κόμη της Φουά και είχε τέκνα:
 Ιάκωβος π.1274 - π.1330, έγινε μοναχός του Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου.
 Σάντσο 1274 - 1324, βασιλιάς της Μαγιόρκας.
 Σάντσα π.1285 - 135, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης.
 Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Χουάν-Μανουέλ των Ιβρέα, πρίγκιπα της Βιγιένα.
 Φερδινάνδος 1278 - 1316, Πρίγκιπας της Αχαΐας και υποκόμης του Ωμλάς. Γιος του ήταν ο:
 Ιάκωβος Γ΄ 1315-1349, βασιλιάς της Μαγιόρκας. 
 Φίλιππος 1288 - 1343, αντιβασιλιάς κατά την ανηλικότητα του ανιψιού του Ιακώβου Γ´ της Μαγιόρκας, Φραγκισκανός μοναχός.
100px|right|thumb|Ο θυρεός του βασιλείου της Μαγιόρκας

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
 (νόθη) Σάουρα, παντρεύτηκε τον Μπερενγουέρ ντε Βιλαράγκουτ. Η κόρη τους:
 Βιολάντε 1320/25-πριν το 1372, παντρεύτηκε πρώτα τον εξάδελφό της Ιάκωβο Γ΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιά της Μαγιόρκα και μετά τον Όθωνα των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν.

 Πρόγονοι 

Παραπομπές

Πηγές
Chisholm, Hugh, ed. (1911). "article name needed". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

|-

|-

Κατηγορία:Βασιλείς της Μαγιόρκας
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης