Οίκος της Λωρραίνης

Ο Οίκος της Λωρραίνης είναι ένας δυναστικός Οίκος της Ευρώπης, που τα μέλη του ήταν δούκες της Λωρραίνης, του Γκιζ, του Μερκιέρ, του Ωμάλ, του Ελμπέφ, της Τοσκάνης, της Μόντενα και αργότερα αρχιδούκες της Αυστρίας, βασιλείς της Βοημίας, της Ουγγαρίας, της Γερμανίας και αυτοκράτορες της Αυστρίας και του Μεξικού. Ονομάζεται και Οίκος της Αλσατίας ή Σατενουά· οι πρώτες γενιές λεγόταν Οίκος του Μετς, οι γενιές του 15ου αι. ονομαζόταν Οίκος του Βωντεμόν και από το 1741 και εξής Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης.


Η απαρχή
Το 843 στο Βερντέν ο Λουδοβίκος Α' μοίρασε την επικράτεια του πατέρα του Καρλομάγνου στους τρεις υιούς του, δίνοντας το μεσαίο μέρος στον Λοθάριο Α', που το κληρονόμησε ο υιός αυτού Λοθάριος Β'. Το μέρος ονομάστηκε από αυτόν Λοθαριγγία από τους Γερμανούς και Λωρραίνη από τους Γάλλους. Αργότερα δημιουργήθηκε το δουκάτο της Λωρραίνης (Lorraine), που το 959 ο δούκας το διαίρεσε σε Κάτω Λωρραίνη και Άνω Λωρραίνη. Η Κάτω Λωρραίνη διαιρέθηκε στις κομητείες του Λίμπουργκ και της Βραβάντης (οι κόμητες ωστόσο κράτησαν τον ψιλό τίτλο του δούκα του Λοθιέρ) υπό την κυριαρχία του βασιλιά της Γερμανίας, ενώ η Άνω Λωρραίνη έμεινε ως δουκάτο της Λωρραίνης. Το 1048 περιήλθε στον Γκέρχαρτ κόμη του Μετς, που το κληροδότησε στον υιό του Θεοδώριχο (Τιερύ) και αυτός στον Σίμωνα.



Ο κλάδος του Γκιζ
Η διαδοχή συνεχίσθηκε ως τον 9ο απόγονο τού Σίμωνα, τον Ιωάννη, που κληροδότησε το δουκάτο στον πρωτότοκο Κάρολο B', ενώ στο δευτερότοκο Φρειδερίκο Α' την κομητεία του Βωντεμόν (Vaudemont). Τον Κάρολο Β' κληρονόμησε η κόρη του Ισαβέλλα και αυτήν η κόρη της Γιολάντα, που παντρεύτηκε τον εγγονό του Φρειδερίκου Α', τον Φρειδερίκο Β' κόμη του Βωντεμόν. Έτσι ο υιός τους Ρενέ Β' έγινε δούκας της Λωρραίνης. Αυτός κληροδότησε το δουκάτο στον πρωτότοκο Αντώνιο, ενώ στο δευτερότοκο Κλαύδιο (Κλωντ) το δουκάτο του Γκιζ (Guise) (κλάδος του Γκιζ). Ο Κλαύδιος (Κλωντ) κληροδότησε το δουκάτο του Γκιζ στον πρώτο υιό, ενώ στο δεύτερο έδωσε το δουκάτο του Ωμάλ (Aumale) και στον τρίτο τη μαρκιωνία του Ελμπέφ (Elbeuf).

Ο κληρονομία των Αψβούργων της Αυστρίας
Ο 7ος απόγονος του Αντωνίου, ο Φραγκίσκος Γ' δούκας της Λωρραίνης νυμφεύτηκε την Μαρία-Θηρεσία Αψβούργων, αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας. Οι απόγονοί του προτιμούσαν το επώνυμο της μητέρας τους. Τους κληρονόμησε ο δευτερότοκος Λεοπόλδος Β', ενώ ο τριτότοκος Φερδινάνδος νυμφεύτηκε τη Μαρία Έστε δούκισσα της Μόντενα (Modena) (κλάδος της Αυστρίας-Έστε (Μόντενας)). Εγγονός του Λεοπόλδου Β' ήταν ο Φραγκίσκος, που ο πρώτος υιός του Φραγκίσκος-Ιωσήφ είχε υιό τον Ροδόλφο, ο οποίος αυτοκτόνησε με την ερωμένη του. Ο δεύτερος υιός του Κάρολος έγινε έτσι διάδοχος, αλλά ο υιός αυτού Φραγκίσκος δολοφονήθηκε στις 28 Ιουνίου 1914 στο Σεράγεβο από έναν Σέρβο εθνικιστή. Ήταν το ξεκίνημα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι διάδοχος έγινε ο αδελφός του τελευταίου, ο Όθων, που ο υιός του Κάρολος ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Αυστρίας-Ουγγαρίας.

Ο Φραγκίσκος Γ' της Λωρραίνης είχε παραχωρήσει από το 1737 το δουκάτο του στον Στανισλάο Λετσίνσκυ, πρώην βασιλιά της Πολωνίας, για να παύσει να διεκδικεί την Πολωνία. Το 1766 το δουκάτο της Λωρραίνης προσαρτήθηκε στη Γαλλία.

Θυρεοί

Γενεαλογία Λωρραίνης (11 ος - 15 ος αι.)

Γενεαλογία Λωρραίνης (16 ος - 20 ος αι.)

Κλάδος Τοσκάνης

Κλάδος Τέσεν και κλάδος Ουγγαρίας

Πηγές
Benjamin Arnold. Princes and Territories in Medieval Germany. Cambridge University Press, 2004. ISBN 0-521-52148-3. Pages 263–264.
Gordon Brook-Shepherd. Uncrowned Emperor: the Life and Times of Otto von Habsburg. Continuum International Publishing Group, 2003. ISBN 1-85285-439-1. Pages XI, 179, 216.
Cawley, Charles, Lorraine, Foundation for Medieval Genealogy, retrieved August 2012,[better source needed], in Medieval Lands Project
William W. Kibler, Grover A. Zinn. Medieval France: an Encyclopedia. Routledge, 1995. ISBN 0-8240-4444-4. Page 561.
Encyclopedia of the Middle Ages (ed. by André Vauchez). Routledge, 2000. ISBN 1-57958-282-6. Page 1227.
Robert Knecht. The Valois: Kings of France 1328–1589. Continuum International Publishing Group, 2007. ISBN 1-85285-522-3. Page 214.
Brook-Shepherd also notes that morganatic alliances were not forbidden by ancient Magyar laws. See Brook-Shepherd 179.