Ησυχασμός

Ο ησυχασμόςαπό το ἡσυχία, ακινησία, ξεκούραση, ησυχία, σιωπή· Parry, Ken; David Melling (editors) (1999). The Blackwell Dictionary of Eastern Christianity. Malden, MA.: Blackwell Publishing. ISBN 0-631-23203-6. σελ. 230 είναι μυστικιστική παράδοση προσευχής στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο όρος ησυχία χαρακτηρίζει τον τρόπο ζωής που διάλεξαν οι ερημίτες, αφιερωμένοι στη θεωρία και την αδιάλειπτη προσευχήΙωάννης Μάγιεντορφ,«Η Υπεράσπιση των ιερώς ησυχαζόντων του Αγ.Γρηγορίου Παλαμά», στο: του ιδίου, Η Βυζαντινή κληρονομιά στην Ορθόδοξη παράδοση, μτφρ. Δημήτρης Μόσχος, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1990, σελ.207. Ο όρος ησυχαστής χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει τον ερημίτη και αναχωρητή, από τις απαρχές του μοναχισμού. Με βάση την εντολή του Χριστού στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, η ησυχαστική παράδοση είναι διαδικασία απόσυρσης προς την ενδότερη ύπαρξη, με ταυτόχρονη παύση των αισθήσεων, προκειμένου να επιτευχθεί βιωματική γνώση του Θεού.

Ιστορική θεώρηση
Από ιστορικής απόψεως η ησυχία ως όρος βρίσκεται στην Αγία Γραφή (τουλάχιστον 46 φορές στην αρχαία Ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο') και 11 φορές στην Καινή Διαθήκη) αυτολεξεί ή με διάφορες μορφές και επίσης βρίσκεται στα πατερικά κείμενα του 4ου και 5ου αιώνα και φέρεται πως διαδόθηκε από κέντρα του μοναχισμού όπως η μονή της Aγίας Aικατερίνης στο Σινά. Πρόκειται για συμβατικό όρο που περιγράφει την μέθοδο προσευχής και διαλογισμού των μοναχών μέσω της ηρεμίας του εσωτερικού εαυτού. 

Εμφανίζεται στα κείμενα του Ευαγρίου Ποντικού που ήταν «ο πρώτος μεγάλος πατέρας που κωδικοποίησε τη μοναχική διδασκαλία για την προσευχή» καιJohn Meyendorff, Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς και η ορθόδοξη μυστική παράδοση, μτφρ. Ελευθέριος Μάινας, εκδ.Ακρίτας, Αθήνα, 1989, σελ. 27 «καλύτερα από κάθε άλλον»Ιωάννης Μάγιεντορφ,«Η Υπεράσπιση των ιερώς ησυχαζόντων του Αγ.Γρηγορίου Παλαμά», στο: του ιδίου, Η Βυζαντινή κληρονομιά στην Ορθόδοξη παράδοση, μτφρ. Δημήτρης Μόσχος, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1990, σελ208 διατύπωσε τη θεολογία της προσευχής ως την ανώτατη πράξη του νου, μια ανάβαση του νου στο Θεό. Ο σκοπός, το περιεχόμενο και η δικαίωση της ησυχαστικής-ερημιτικής ζωής ήταν για τον Ευάγριο η νοερά προσευχή ή η αδιάλειπτη προσευχή του νουΙωάννης Μάγιεντορφ,«Η Υπεράσπιση των ιερώς ησυχαζόντων του Αγ.Γρηγορίου Παλαμά», στο: του ιδίου, Η Βυζαντινή κληρονομιά στην Ορθόδοξη παράδοση, μτφρ. Δημήτρης Μόσχος, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1990, σελ.208-209.

Η άσκηση και ο τρόπος προσευχής περιλήφθηκαν από τον Ευάγριο σε ένα μεταφυσικό και ανθρωπολογικό σύστημα νεοπλατωνικής έμπνευσης,John Meyendorff, Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς και η ορθόδοξη μυστική παράδοση, μτφρ. Ελευθέριος Μάινας, εκδ.Ακρίτας, Αθήνα, 1989, σελ.26 μετασχηματίζοντάς τον σε ένα «πνευματιστικό διανοητισμό»John Meyendorff, Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς και η ορθόδοξη μυστική παράδοση, μτφρ. Ελευθέριος Μάινας, εκδ.Ακρίτας, Αθήνα, 1989, σελ.31.

Στα τέλη του 4ου αιώνα σημειώθηκε μια νέα εξέλιξη «προς την κατεύθυνση της χριστοκεντρικότητας» υπό την επιρροή των έργων του αγίου Μακαρίου του Μεγάλου, τα οποία ο Παλαμάς γνώριζε και παρέπεμπε σε αυτά συχνά: «Το κέντρο της ανθρώπινης συνείδησης και της θείας παρουσίας στον άνθρωπο φαίνεται να συγκλίνει όχι στο νου, αλλά στην καρδία» Η ορολογία του Μακαρίου απομακρύνεται από τον νεοπλατωνισμό και γίνεται βιβλικότερη και χρωματιζόμενη από την ιουδαϊκή ανθρωπολογίαΙωάννης Μάγιεντορφ,«Η Υπεράσπιση των ιερώς ησυχαζόντων του Αγ.Γρηγορίου Παλαμά», στο: του ιδίου, Η Βυζαντινή κληρονομιά στην Ορθόδοξη παράδοση, μτφρ. Δημήτρης Μόσχος, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1990, σελ.210.

Ησυχαστική έριδα

Μεταγενέστερα στην βυζαντινή κοινωνία ο όρος διευρύνεται για να περιλάβει όχι μόνο τη συγκεκριμένη μέθοδο προσευχής αλλά και το σχετικό πνευματικό ρεύμα που υποστήριζε ότι ο Θεός μπορεί να αποκαλυφθεί στον άνθρωπο όταν εκείνος τον αναζητά διαρκώς με την προσευχή του νου ή με την προσευχή της καρδιάς. Στην υστεροβυζαντινή περίοδο όμως, ο ησυχασμός εξελίχθηκε σε σημείο τριβής μεταξύ διαφορετικών ιδεολογικών ρευμάτων και οδήγησε σε πολιτικές και κοινωνικές έριδες, με αποτέλεσμα ο όρος να χρησιμοποιείται για να περιγράψει «θρησκευτικά, πολιτικά και κοινωνικά κινήματα του 14ου και 15ου αιώνα στο Βυζάντιο»Ησυχαστική ΈριδαΓ. Μεταλληνός - Ἡσυχαστὲς καὶ Ζηλωτές.

Συγκεκριμένα, τον 14ο αιώνα σημειώνεται ανανέωση του μοναστικού βίου απέναντι στην προηγηθείσα γενική παρακμή. Κείμενα της εποχής του Νικηφόρου ΗσυχαστήΓια τον Νικηφόρο Ησυχαστή: Βασίλειος Τατάκης, «Νικηφόρος Μοναχός Ησυχαστής», στο: του ιδίου, Μελέτες ιστορίας της φιλοσοφίας, εκδ. Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1980, σελ.157-172 και του Αγίου Γρηγορίου ΣιναΐτουΒασίλειος Τατάκης, «Νικηφόρος Μοναχός Ησυχαστής», στο: του ιδίου, Μελέτες ιστορίας της φιλοσοφίας, εκδ. Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1980, σελ.159, αναφέρονταν στην επίκληση του θείου ονόματος συνδυαζόμενη με ειδικές τεχνικές, που προϋπέθεταν προσήλωση του βλέμματος στη μέση του σώματος ή στην καρδία και στον έλεγχο της αναπνοής. Οι ασκήσεις αυτές συνδυάζονταν με τα λόγια της προσευχής Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με (τον αμαρτωλό), συνεχώς επαναλαμβανόμενης. Αν και ο τελικός στόχος ήταν η προσευχή, οι μοναχοί ισχυρίζονταν πως είχαν εμπειρία του θείου (ακτίστου) φωτός. Οι σωματικές τεχνικές, αν και εν μέρει αναφέρονται από τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος (α' μισό 7ου αι.) δεν πρέπει να είναι παλαιότερες του 13ου αιώνα. Αλλά και η θεωρία και η πράξη της καθαρής νοεράς προσευχής δεν απουσίαζαν από τα πρώτα βήματα του ασκητισμούΑριστείδης Παπαδάκης, John Meyendorff, Η Χριστιανική Ανατολή και η άνοδος του Παπισμού. Η Εκκλησία από το 1071 ως το 1453, μτφρ. Στέφανος Ευθυμιάδης, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2003, σελ. 424-425.

Υποσημειώσεις και παραπομπές
Υποσημειώσεις

Παραπομπές

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 




Κατηγορία:Χριστιανικός μυστικισμός