Μούρεσι Πηλίου

Το Μούρεσι είναι ένα χωριό του Πηλίου, το οποίο έχει θέα και προς το βουνό και προς την θάλασσα. Ως γειτονικά χωριά του είναι ο Κισσός, ο Άγιος Δημήτριος και το Αιγαίο Πέλαγος. Είναι γεωγραφικά κτισμένο πάνω από την Νταμούχαρη, το Παπά Νερό και τον Άγιο Ιωάννη, το παλιότερο παραθαλάσσιο του ανατολικού Πηλίου. Ο επισκέπτης πηγαίνοντας στο Μούρεσι αντικρίζει την Χαλκιδική, η οποία βρίσκεται απέναντι όπως και το Άγιο Όρος. Το Μούρεσι διαθέτει άγρια φυσική ομορφιά αλλά είναι το ιδανικό μέρος για διακοπές μακριά από τον πολύ κόσμο.

 Ιστορικά στοιχεία 
Ένα τυπικό πηλιορείτικο παλιό «βακούφι» με χαρακτηριστικό παρελθόν. Για τις ιστορικές ρίζες του χωριού του Ανατολικού Πηλίου, που βρίσκεται 4 μόλις χιλιόμετρα δυτικότερα της Τσαγκαράδας και το ίδιο περίπου υψόμετρο (380 μ.), διατυπώθηκαν κατά καιρούς πολλές απόψεις, στηριγμένες σε διάφορες ιστορικές εκδοχές, όλες αυτές όμως παρέμειναν τελικά σκέτες υποθέσεις γιατί δεν στάθηκε μπορετό να επιβεβαιωθεί καμία εκδοχή από κανένα ιστορικό ντοκουμέντο που να ξεκαθαρίζει τα πράγματα υπέρ της μιας ή της άλλης απόψεως. Εξ΄ άλλου το τοπωνύμιο «Μούρες» απασχόλησε αρκετούς ιστορικούς και διανοούμενους, ντόπιους και ξένους που στην προσπάθεια τους να το ετυμολογήσουν σωστά. Έτσι ο Γάλλος Μεζιέρ που περιόδευε κατά το 1850 το Πήλιο, ξεκινώντας απ’ τη φωνητική ομοιότητα του τοπωνύμιου, βρίσκει στην ονομασία του χωριού «αναλογίαν τινά προς τας Μύρας, την πόλην Μαγνητικήν κατά τον Θερμαικόν κόλπον>> όπως μας πληροφορεί αργότερα ο Γεωργιάδης. Την άποψη του Γάλλου ιστορικού υιοθέτει στο βιβλίο του << Η Μακρινίτσα και το Πήλιο» και ο σύγχρονος πηλιορείτης ιστορικός Δ. Σισιλιανός, ο οποίος αφού τοποθετεί την αρχαία πόλη στο χώρο της σημερινής Νταμούχαρης, παρατηρεί πως το τοπωνύμιο «Μούρες» δεν είναι παρά παράφραση του «Μύρες» κατά μετατροπή του υ σε ου. Στηριγμένοι όπως φαίνεται στην ίδια άποψη και οι παλιότεροι λόγιοι του Πηλίου, μετέγραψαν το όνομα του χωριού που πιο πριν προφέρονταν «Μούρες» ή και «Μορις» σε «Μύρεσις» ή «Μυρεσιον» χωρίς να πολυεξετάσουν την ορθότητα της εκδοχής που διετύπωσε ο Μεζιέρ. Ο Σκύλαξ που είναι ο παλιότερος γνωστός σε μας γεωγράφος, κάνοντας τον περίπλου της Μαγνησίας. Το γεγονός ότι ο αρχαίος γεωγράφος αναφέρει την πόλη τελευταία στη σειρά, μας υποχρεώνει να παραδεχθούμε ότι οι Μύρες θα πρέπει να βρίσκονταν κατά πολύ δυτικότερα από την Νταμούχαρη, αφού μας είναι γνωστό πως τα ερείπια των τριών άλλων μαγνητικών βρίσκονται μετά την Νταμούχαρη προς αυτή την κατεύθυνση και με πρώτα της Μελίβοιας. Ξεκινώντας μάλιστα άπαυτη τη διαπίστωση ο αρχαιολόγος Αρβανιτόπουλος, υπέθεσε πως οι Μυρες μπορεί να ήταν στη θέση «Παλιοπυργος», ενώ παλιότερα ο Γεωργιάδης είχε τη γνώμη πως ήταν κτισμένη στο «Παλιόκαστρο» της Ζαγοράς. Αρκετοί τέλος ασπάζονται και την απλοϊκή άποψη που θέλει το τοπωνύμιο …καρπό των δένδρων μωρεων απ’ τις οποίες ήταν κατάφυτη όλη η περιοχή μέχρι τα μέσα περίπου του 19 αιώνα. Όταν το 1954 το Υπουργείο Εσωτερικών πρότεινε με εγκύκλιο του τη μετονομασία του χωριού, η κοινότητα αντέδρασε ζωηρά στην πρόταση αυτή, υποστηρίζοντας στο σχετικό ψήφισμα την παραπάνω άποψη, που ωστόσο δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από καμία επιδομή ιστορική πηγή.

Στην αρχαία πάντως εποχή το μέρος φαίνεται πως ήταν κατοικημένο. Αυτό διαπιστώνεται από το γεγονός ότι στο λόφο που βρίσκεται ανατολικά της εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής βρέθηκε στις 20 Αυγούστου του 1934 λήκυθος της αρχαϊκή εποχής άβαφη, μέσα σε ένα τάφο σκεπασμένο με κεραμίδια. Όμως το εύρημά αυτό στάθηκε και το μοναδικό γιατί ο Ν. Γιαννόπουλος που ενδιαφέρθηκε τότε δεν μπόρεσε να κάνει ανασκαφές λόγω έλλειψης πιστώσεων.

Στα μεσαιωνικά εξάλλου χρόνια τα ίχνη του χωρίου ξαναφαίνονται στη Νταμούχαρη όπου υπάρχει και το μοναδικό σε ασφάλεια λιμάνι στην περιοχή, λιμάνι που προσφέρεται σαν το πιο βολικό καταφύγιο για τα πλοία σε όλη την κακοτράχαλη ακτή του ανατολικού Πηλίου που όπως παρατηρεί και ο Γεωργιάδης, «εν καιρώ χειμώνι είναι απροσπέλαστος».

Εδώ εξάλλου στη Νταμούχαρη (ακριβέστερα η ονομασία είναι Ταμούχαρη, έγινε όμως Νταμούχαρη με την προσθήκη του τελικού νι του άρθρου της στην αιτιατική, αποτέλεσμα της συχνής χρήσεως της φράσεως).

 Πληθυσμός 
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι η εξής:
 Έτος  Πληθυσμός 1991  422 2001  438 2011  485 2021  366

 Μουσική 
 «Σου μιλώ και κοκκινίζεις», τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου, στο οποίο αναφέρεται στο χωριό με το στίχο: «Της Αγία Τριάδας ήρθαν μέρες φτερωτές, Το χωριό το Μούρεσι χορεύει από προχτές».

 Εκκλησίες 
Στο Μούρεσι υπάρχουν αρκετές εκκλησίες, όπως η Αγία Παρασκευή, το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, το ξωκλήσι του Σταυρού και η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου χτίστηκε το 1810 και ξεχωρίζει για το ξυλόγλυπτο τέμπλο της.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας
Κατηγορία:Πήλιο
Κατηγορία:Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου