Πάπας Ιούλιος Γ΄

Ο Πάπας Ιούλιος Γ΄  ή Τζοβάνι Μαρία Τσόκι ντελ Μόντε (10 Σεπτεμβρίου 1487 - 23 Μαρτίου 1555) ήταν αρχηγός στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και κυβερνήτης στα Παπικά Κράτη (7 Φεβρουαρίου 1550 - 23 Μαρτίου 1555). Μετά από μια επιτυχημένη πορεία του ως Καρδινάλιος εξελέγη Πάπας μετά τον θάνατο του πάπα Παύλου Γ΄. Η παραμονή του στο αξίωμα του Ποντίφικα επισκιάστηκε από πολλά σκάνδαλα, με σημαντικότερο το Σκάνδαλο Ινοτσέντσο, που αφορούσε την υιοθεσία (τον έκανε ανεψιό και εραστή του) και τον διορισμό του νεαρού Ινοτσέντσο Τσόκι ντελ Μόντε στο αξίωμα του καρδιναλίου.
https://web.archive.org/web/20071011091614/http://www.glbtq.com/social-sciences/julius_III.html

Πρώτα χρόνια
Ο Τζοβάνι Μαρία Τσόκι ντελ Μόντε γεννήθηκε στο Μόντε Σαν Σαβίνο. Ο πατέρας του ήταν  διακεκριμένος δικαστής.Ott, Michael (1910). "Pope Julius III". In Herbermann, Charles (ed.). Catholic Encyclopedia. Τομ. 8. New York: Robert Appleton Company Η εκπαίδευση του έγινε από τον ουμανιστή Ραφαέλε Λίπο Μπραντολίνι, ενώ αργότερα σπούδασε νομική στην Περούτζια και την Σιένα. Την περίοδο αυτή διακρίθηκε περισσότερο σαν ρυθμιστής του Κανονικού Δικαίου παρά σαν θεολόγος.Eubel, Conradus; Gulik, Guilelmus (1923). Hierarchia catholica (in Latin). Τομ. 3, Münster: Libreria Regensbergiana, σ. 300 Ο Τζοβάνι Μαρία Τσόκι ντελ Μόντε ήταν ανεψιός του Αντόνιο Μαρία Τσόκι ντελ Μόντε, αρχιεπισκόπου της Μανφρεντόνια (1506–1511). Ο θείος του έκανε ανταλλαγή της Αρχιεπισκοπής με την θέση του Καρδινάλιου, αργότερα τον διαδέχθηκε ο ίδιος (1513). Ο Τζοβάνι Μαρία Τσόκι ντελ Μόντε έγινε επίσκοπος της Παβίας (1520). Έχοντας διακριθεί για τις διοικητικές του ικανότητες, έγινε δύο φορές νομάρχης της Ρώμης και η Ρωμαϊκή Κουρία του ανέθεσε πολλά καθήκοντα. Κατά τηνΛεηλασία της Ρώμης το 1527, ο ντελ Μόντε ήταν ένας από τους ομήρους που παρέδωσε στις αυτοκρατορικές δυνάμεις ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ για να μην εκτελεστεί. Επιβίωσε με πολύ δυσκολία. Ο Πάπας Παύλος Γ΄ τον έκανε Καρδινάλιο-επίσκοπο στην Βασιλική του Αγίου Βιταλίου (22 Δεκεμβρίου 1536), αργότερα έγινε Καρδινάλιος-επίσκοπος στην Επισκοπή της Παλεστρίνας (5 Οκτωβρίου 1543). Στην συνέχεια ανέλαβε σημαντικές νομικές αποστολές όπως παπικός Λεγάτος στο Συμβούλιο του Τρεντ (1545-1547) και κατόπιν στην Μπολόνια (1547-1548).

 Εκλογή ως Πάπας 
Ο Παύλος Γ΄ πέθανε (10 Νοεμβρίου 1549) και συνεστήθη Κονκλάβιο από το Κολλέγιο των Καρδιναλίων με 28 Καρδιναλίους-εκλέκτορες για να εκλέξει τον νέο πάπα. Οι οπαδοί της Οικογένειας Φαρνέζε υποστήριζαν έναν πάπα από την ίδια οικογένεια, ήθελαν τον εγγονό του Παύλου Γ΄ Καρδινάλιο Αλέξανδρο, αλλά την επιλογή αμφισβήτησε ο Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τον Τζοβάνι Μαρία Τσόκι ντελ Μόντε οι Γάλλοι -δεν τον υποστήριζαν αρχικά, ούτε οι Γερμανοί (τον είχε αποκλείσει ο αυτοκράτορας) οι Γάλλοι ωστόσο άλλαξαν επιλογή- τον πρότειναν σαν συμβιβαστικό υποψήφιο, έτσι τελικά επέτυχαν την εκλογή του στις 7 Φεβρουαρίου του 1550.Richard P. McBrien, Lives of the Popes: The Pontiffs from St. Peter to Benedict XVI, (HarperCollins, 2000), 283 Ο Οκτάβιος Φαρνέζε της Πάρμας που υποστήριξε την εκλογή του Ιούλιου Γ΄ επιβραβεύτηκε με το Δουκάτο της Πάρμας. Την εποχή ωστόσο που η Οικογένεια Φαρνέζε ζήτησε βοήθεια από τους Γάλλους εναντίον του Καρόλου Ε΄, ο Ιούλιος Γ΄ συντάχθηκε με τον αυτοκράτορα, και διέταξε να αποχωρήσει ο Οκτάβιος Φαρνέζε από την ηγεσία της Πάρμας. Μάλιστα ο Ιούλιος Γ΄ έστειλε τον ανιψιό του Τζιοβάννι Μπατίστα ντελ Μόντε να συμμαχήσει με τον από τον Γκοντζάγκα δούκα του Μιλάνου και να κατακτήσουν την Πάρμα.Ott, Michael (1910). "Pope Julius III". In Herbermann, Charles (ed.). Catholic Encyclopedia. Τομ. 8. New York: Robert Appleton Company Πέθανε στις 23 Μαρτίου 1555 και τον διαδέχθηκε ο Πάπας Μάρκελλος Β΄.

 Μεταρρυθμίσεις 
Στην αρχή, μετά την εκλογή του ο Ιούλιος επιθυμούσε σοβαρά να επιφέρει μια μεταρρύθμιση της Καθολικής Εκκλησίας και να συγκαλέσει εκ νέου τη Σύνοδο του Τριδέντου, αλλά στην πραγματικότητα δεν επιτεύχθηκαν πολλά κατά την πενταετή παποσύνη του. Το 1551, κατόπιν αιτήματος του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄, συναίνεσε στην επαναλειτουργία της Συνόδου του Τριδέντου και εισήλθε σε συμμαχία εναντίον του δούκα της Πάρμας και του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας (1547–59), προκαλώντας τον Πόλεμο της Πάρμας. Ωστόσο, ο Ιούλιος σύντομα ήλθε σε συμφωνία με τον δούκα και τη Γαλλία και το 1553 ανέστειλε τις συνεδριάσεις της συνόδου.Richard P. McBrien, 283–284.

Ο Ερρίκος είχε απειλήσει να αποσύρει την αναγνώριση του πάπα εάν ο καινούργιος πάπας είχε προσανατολισμό φιλικό προς τους Αψβούργους, και όταν ο Ιούλιος Γ΄ συγκάλεσε για άλλη μια φορά τη Σύνοδο του Τριδέντου, ο Ερρίκος εμπόδισε τους Γάλλους επισκόπους να παρευρεθούν και δεν εφάρμοσε τα παπικά διατάγματα στη Γαλλία. Ακόμη και μετά την εκ νέου αναστολή της συνόδου από τον Ιούλιο Γ΄, εκείνος συνέχισε να εκφοβίζει τον πάπα ώστε να πάρει το μέρος του εναντίον των Αψβούργων, απειλώντας με σχίσμα.

σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:IMG_0684_-_Danti,_Vincenzo_-_Giulio_III_-1555-_-_Foto_G._Dall'Orto_-_5_ago_2006_-_01.jpg|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Χάλκινο άγαλμα στη Περούτζια, 1555
Ο Ιούλιος περιορίστηκε ολοένα και περισσότερο στην ιταλική πολιτική και αποσύρθηκε στο πολυτελές του παλάτι στη Βίλα Τζούλια, το οποίο είχε χτίσει για τον εαυτό του κοντά στην Πόρτα ντελ Πόπολο. Από εκεί περνούσε τον χρόνο του με άνεση, εμφανιζόμενος κατά διαστήματα για να καταβάλει δειλές προσπάθειες μεταρρύθμισης της Εκκλησίας μέσω της επανίδρυσης των μεταρρυθμιστικών επιτροπών. Ήταν φίλος των Ιησουιτών, στους οποίους παρείχε νέα επιβεβαίωση το 1550, και μέσω της παπικής βούλας Dum sollicita του Αυγούστου 1552 ίδρυσε το Collegium Germanicum και χορήγησε ετήσιο εισόδημα.Oskar Garstein, Rome and the Counter-Reformation in Scandinavia, (BRILL, 1992), 105.

Κατά τη διάρκεια της παποσύνης του, ο Καθολικισμός αποκαταστάθηκε στην Αγγλία υπό τη βασίλισσα Μαρία Α΄ το 1553. Ο Ιούλιος έστειλε τον καρδινάλιο Ρέτζιναλντ Πολ ως παπικό απεσταλμένο (λεγάτο) με εξουσίες που μπορούσε να χρησιμοποιήσει κατά την κρίση του για να βοηθήσει την επιτυχία της αποκατάστασης.Richard P. McBrien, 284. Τον Φεβρουάριο του 1555, απεσταλμένος από το αγγλικό Κοινοβούλιο στάλθηκε προς τον Ιούλιο για να τον ενημερώσει για την επίσημη υποταγή της χώρας, αλλά ο πάπας πέθανε πριν ο απεσταλμένος φτάσει στη Ρώμη.

Λίγο πριν από τον θάνατό του, ο Ιούλιος έστειλε τον καρδινάλιο Τζοβάνι Μορόνε για να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα της Αγίας Έδρας στην Ειρήνη της Αυγούστας.[10] Η αδράνειά του κατά τα τρία τελευταία χρόνια της παποσύνης του ενδέχεται να προκλήθηκε από τις συχνές και σοβαρές κρίσεις ουρικής αρθρίτιδας.

 Καλλιτεχνικές δραστηριότητες 
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Villa_Giulia_(Roma)_2.jpg|μικρογραφία|Βίλα Τζούλια (Ρώμη)
Η έλλειψη ενδιαφέροντος του πάπα για τις πολιτικές ή τις εκκλησιαστικές υποθέσεις προκάλεσε απογοήτευση στους συγχρόνους του. Όταν οι προσπάθειές του για εκκλησιαστική μεταρρύθμιση αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές, ο Ιούλιος Γ΄ έστρεψε την προσοχή του σε καλλιτεχνικές και αρχιτεκτονικές αναθέσεις, καθώς και στην πολυτελή του Βίλα Τζούλια.Culotta, Alexis. "This Day in History: September 10", Italian Art Society Περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του, και ξόδευε μεγάλα ποσά παπικών χρημάτων, σε διασκεδάσεις στη Βίλα Τζούλια, η οποία δημιουργήθηκε γι’ αυτόν από τον Βινιόλα. Ο Μπαρτολομέο Αμαννάτι σχεδίασε μια σειρά από στοιχεία των κήπων υπό τη γενική διεύθυνση του Τζόρτζο Βαζάρι, με καθοδήγηση από τον καλλιεργημένο πάπα και τον Μιχαήλ Άγγελο, που εργάστηκε εκεί. Σήμερα η Βίλα Τζούλια στεγάζει το Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο, μια συλλογή ετρουσκικής τέχνης και αντικειμένων.

Πιο σημαντική και με μεγαλύτερη διάρκεια υπήρξε η προστασία που παρείχε στον μεγάλο συνθέτη της Αναγέννησης Τζοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα, τον οποίο έφερε στη Ρώμη ως τον αρχιμουσικό (maestro di cappella) του.

 Σκάνδαλο του Ιννοτσέντσο 
Η παποσύνη του Ιουλίου σημαδεύτηκε από σκάνδαλα, το πιο αξιοσημείωτο από τα οποία επικεντρώνεται στον θετό ανιψιό του πάπα, Ιννοτσέντσο Τσόκι ντελ Μόντε. Ο Ιννοτσέντσο ντελ Μόντε ήταν ένας έφηβος ζητιάνος που βρέθηκε στους δρόμους της Πάρμας και προσλήφθηκε από την οικογένεια ως ταπεινός υπηρέτης στην κύρια κατοικία τους,‘’ Saints and Sinners: A History of the Popes,’’ Eamon Duffy; p.215 με την ηλικία του να αναφέρεται ποικιλοτρόπως ως 14, 15 ή 17 ετών. Μετά την ανάρρηση του Ιουλίου στον παπικό θρόνο, ο Ιννοτσέντσο ντελ Μόντε υιοθετήθηκε στην οικογένεια από τον αδελφό του πάπα και αμέσως στη συνέχεια διορίστηκε από τον Ιούλιο καρδινάλιος-ανιψιός. Ο πάπας περιέλουσε τον αγαπημένο του με δώρα, μεταξύ των οποίων τη θέση του commendatario των Αββαείων του Μον-Σαιν-Μισέλ στη Νορμανδία και του Αγίου Ζήνωνος στη Βερόνα, και αργότερα των αβαείων του Αγίου Σάββα, του Μιραμόντο, της Γκροταφεράτα και του Φρασκάτι, μεταξύ άλλων. Καθώς άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για την ιδιαίτερη σχέση μεταξύ του πάπα και του θετού ανιψιού του, ο Ιούλιος αρνήθηκε να δεχθεί συμβουλές. Οι καρδινάλιοι Ρέτζιναλντ Πολ και Τζοβάνι Καράφα (ο οποίος θα εκλεγόταν πάπας το 1559) προειδοποίησαν τον Ιούλιο για τις «κακές υποθέσεις στις οποίες θα έδινε αφορμή η ανύψωση ενός ορφανού νεαρού άνδρα».Ludwig von Pastor, The History of the Popes, Germany

Ο αυλικός και ποιητής Τζιρόλαμο Μούτζιο, σε επιστολή του το 1550 προς τον Φερράντε Α΄ Γκοντσάγκα (κυβερνήτη του Μιλάνου), έγραψε: «Γράφουν πολλά κακά πράγματα για αυτόν τον νέο πάπα: ότι είναι διεφθαρμένος, υπερήφανος και αλλόκοτος στο μυαλό».Hor di questo nuovo papa universalmente se ne dice molto male; che egli è vitioso, superbo, rotto et di sua testa", Lettere di Girolamo Muzio Giustinopolitano conservate nell'archivio governativo di Parma, Deputazione di Storia Patria, Parma 1864, p. 152

Ο ποιητής Ζοακίμ ντυ Μπελαί, ο οποίος έζησε στη Ρώμη κατά την περίοδο αυτή στην συνοδεία του συγγενή του, καρδιναλίου Ζαν ντυ Μπελαί, εξέφρασε τη σκανδαλισμένη του γνώμη για τον Ιούλιο σε δύο σονέτα της σειράς Les regrets (1558), στα οποία υπαινίχθηκε τον διορισμό του όμορφου νεαρού Ιννοτσέντσο, αναφερόμενος σε «έναν Γανυμήδη με το κόκκινο καπέλο στο κεφάλι του».[6][7]

Οι πολιτικοί εχθροί του πάπα εκμεταλλεύτηκαν επίσης το σκάνδαλο. Στην Ιταλία λεγόταν ότι ο Ιούλιος έδειχνε την ανυπομονησία ενός «εραστή που περιμένει την ερωμένη του» ενώ ανέμενε την άφιξη του Ιννοτσέντσοστη Ρώμη, και ότι καυχιόταν για τις επιδόσεις του αγοριού στο κρεβάτι. Ο βενετός πρέσβης ανέφερε ότι ο Ιννοτσέντσοντελ Μόντε μοιραζόταν το κρεβάτι του πάπα «σαν να ήταν [ο Ιννοτσέντσο] ο ίδιος του [του Ιουλίου] ο γιος ή εγγονός». «Οι καλοπροαίρετοι έλεγαν μεταξύ τους ότι το αγόρι ίσως τελικά να ήταν απλώς ο νόθος γιος του».

Για κάποιο διάστημα αργότερα, και οι Προτεστάντες άρπαξαν τις φήμες για λόγους πολεμικής. Ακόμη και το 1597, στο έργο του The Theatre of God’s judgement, ο Άγγλος πουριτανός κληρικός Τόμας Μπηρντ υποστήριξε ότι ήταν συνήθεια του Ιουλίου «… να μην προάγει κανέναν σε εκκλησιαστικά αξιώματα, παρά μόνο τους παιδεραστές του».

Παρά τη ζημιά που το σκάνδαλο προκαλούσε στην Εκκλησία, μόνο μετά τον θάνατο του πάπα τον Ιουλίου το 1555 κατέστη δυνατό να γίνει κάτι για να μειωθεί η δημόσια παρουσία του Ιννοτσέντσο. Υπέστη προσωρινή εξορία μετά τη δολοφονία δύο ανδρών που τον είχαν προσβάλει, και κατόπιν ξανά μετά τον βιασμό δύο γυναικών. Προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τις διασυνδέσεις του στο Κολλέγιο των Καρδιναλίων για να υπερασπιστεί την υπόθεσή του, αλλά η επιρροή του μειώθηκε και πέθανε στην αφάνεια. Ετάφη στη Ρώμη, στο οικογενειακό παρεκκλήσιο των ντελ Μόντε. Ένα αποτέλεσμα, ωστόσο, του σκανδάλου του καρδιναλίου-ανιψιού ήταν η αναβάθμιση της θέσης του Παπικού Υπουργού Εξωτερικών, καθώς ο εκάστοτε κάτοχος έπρεπε να αναλάβει τα καθήκοντα που ο Ιννοτσέντσο ντελ Μόντε δεν ήταν σε θέση να εκτελέσει: ο Υπουργός Εξωτερικών τελικά αντικατέστησε τον καρδινάλιο-ανιψιό ως τον σημαντικότερο αξιωματούχο της Αγίας Έδρας.See The Cardinals of the Holy Roman Church – Biographical Dictionary – Pope Julius III (1550–1555) – Consistory of 30 May 1550 (I) for a summary of Innocenzo Del Monte's life based on Francis Burkle-Young and Michael Leopoldo Doerrer's authoritative biography, "The life of Cardinal Innocenzo del Monte"

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Burkle-Young, Francis A., and Michael Leopoldo Doerrer. The Life of Cardinal Innocenzo del Monte: A Scandal in Scarlet. Lewiston, N.Y.: Edwin Mellen, 1997.
Dall'Orto, Giovanni. "Julius III." Who's Who in Gay and Lesbian History from Antiquity to World War II. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, eds. London: Routledge, 2001. 234-35.
 Kelly, J. N. D. The Oxford Dictionary of Popes. Oxford: Oxford University Press, 1986.




Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 16ου αιώνα