Οι παλαιστές (γλυπτό)

Με την ονομασία Οι Παλαιστές είναι γνωστό το ρωμαϊκό γλυπτό στη συλλογή Ουφίτσι στη Φλωρεντία το οποίο αποτελεί αντίγραφο παλαιότερου ελληνικού του 3ου αιώνα π.Χ., και το οποίο είναι επίσης γνωστό ως Οι Δύο Παλαιστές, Οι Παλαιστές του Ουφίτσι, ή Οι Παγκρατιστές.

Περιγραφή
Η αναπαράσταση των 2 αθλητών τους δείχνει να αγωνίζονται στο παγκράτιο, ένα μείγμα πάλης και πυγμαχίας παρόμοιο με το σύγχρονο αγώνισμα των μεικτών πολεμικών τεχνών. Τα σώματα τους είναι διασταυρωμένα σε στάση συμπλοκής, με τον πάνω αθλητή να στηρίζει το σώμα του πάνω στον αντίπαλο του ο οποίος βρίσκεται στην κάτω θέση, και ενώ έχει εφαρμόσει λαβή στο δεξί χέρι του κάτω αθλητή ακινητοποιώντας τον. Techniques of the Ancient Wrestlers , Milt Sherman, Amateur Wrestling, January, 2000.  Accessed September 13, 2011. pp. 124-128,    

Ο μυϊκός τόνος των αθλητών αποδίδεται με λεπτομέρεια και τα σώματα τους βρίσκονται σε εγρήγορση καθώς ανταγωνίζονται, ενώ οι κεφαλές τους τοποθετήθηκαν στη θέση τους αφότου ανακαλύφθηκε το γλυπτό. Haskell and Penny 1981:337

Θεωρείται πιθανό πως το αρχικό έργο στο οποίο στηρίχτηκε το εν λόγω γλυπτό, ήταν ένα από τα ορειχάλκινα γλυπτά της τεχνοτροπίας του Λύσιππου, εξαιρετικής τεχνικής και καλλιτεχνίας. Kenneth Clark, The Nude: A Study in Ideal Form 1956:245. Ως προς τον δημιουργό του αρχικού αγάλματος, έχουν γίνει κατά καιρούς εκτιμήσεις πως πρόκειται για τον Μύρωνα, Κηφισόδοτο τον Νεότερο, ή τον Ηλιόδωρο. Ο Κηφισόδοτος και ο Ηλιόδωρος αναφέρονται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο ως δημιουργοί της γλυπτικής αναπαράστασης με τον χαρακτηρισμό συμπλέγματα, στην οποία αναπαριστώνται σώματα τα οποία βρίσκονται σε στενή επαφή το ένα με το άλλο, αθλητική ή ερωτική. Jerome Jordan Politt, Art in the Hellenistic Age 1986:130f.

Ανακάλυψη

Η ανακάλυψη του γλυπτού μαρτυρείται πως συνέβη την άνοιξη του 1583, όταν ανακαλύφθηκε στην περιοχή Porta San Giovanni της Ρώμης, μαζί με μια άλλη ομάδα γλυπτών γνωστών με τη συλλογική ονομασία Νιοβίδες. Οι περιστάσεις της ανακάλυψης μαζί με το γεγονός ότι έλειπαν οι κεφαλές των παλαιστών, έκανε τους αρχαιογνώστες της εποχής να συσχετίσουν το γλυπτό των παλαιστών με τις Νιοβίδες.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την ανακάλυψη του, το γλυπτό μαζί με τις Νιοβίδες αγοράστηκε από την οικογένεια των Μεδίκων και τοποθετήθηκε στη Βίλα Μέντιτσι, και κατόπιν φιλοτεχνήθηκε και ένα χαρακτικό με την απεικόνιση του γλυπτού το 1594. Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900 (Yale University Press) 1981: p 337f. Κατόπιν τοποθετήθηκε στη συλλογή των Μεδίκων στο Ουφίτσι όπου και αποτελούσε το κύριο έκθεμα της αίθουσας Τριμπούνα του μουσείου.

Το γλυπτό καθαρίστηκε από την πατίνα που είχε αποκτήσει, και έκτοτε αναπαράχθηκε πολλές φορές σε μάρμαρο, ορείχαλκο και γύψο, ενώ στη σύγχρονη εποχή χρησιμοποιήθηκε και ρητίνη για την αναπαραγωγή του σε πλήρες μέγεθος και μικρογραφία. Ο Μιχαήλ Άγγελος ασχολήθηκε επίσης με τον συγκεκριμένο τύπο παράστασης, Michelangelo: Due lottatori ca 1530 (Casa Buonarroti, Florence) ενώ ο Γάλλος γλύπτης του 17ου αιώνα Φιλίπ Μανιέ (Philippe Magnier) φιλοτέχνησε ένα μαρμάρινο αντίγραφο την περίοδο 1684-87 το οποίο διακόσμησε τον κήπο των Βερσαλλιών, και κατόπιν μεταφέρθηκε στο ανάκτορο του Μαρλύ πριν καταλήξει οριστικά στο μουσείο του Λούβρου.

 Φωτογραφικό υλικό 

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  Museo Mero 
  The Pancrastinae  (January 1842), Royal Academy of Arts Collections 

Κατηγορία:Αγάλματα