Ελένη του Ηνωμένου Βασιλείου

Η Ελένη (αγγλ. Helena of the United Kingdom, 25 Μαΐου 1846 - 9 Ιουνίου 1923) του Οίκου της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας ήταν πριγκίπισσα του Ηνωμένου Βασιλείου και μετέπειτα πριγκίπισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. 

Βιογραφία

 Πρώτα χρόνια 
Η Ελένη Αυγούστα Βικτωρία ήταν το πέμπτο παιδί και η τρίτη κόρη της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας.http://www.the-saleroom.com/en-gb/auction-catalogues/international-autograph-auctions/catalogue-id-in310021/lot-f4d4aabf-e7cf-42bc-8dce-a454015e7f9b Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1846 στο ιδιωτικό παρεκκλήσι των Ανακτόρων του Μπάκιγχαμ και βαπτίστηκε στις 25 Ιουλίου του ίδιου έτους με αναδόχους το Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, την Ελένη του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (την οποία εκπροσώπησε η γιαγιά της Ελένης, Βικτωρία, Δούκισσα του Κεντ) και την Αυγούστα της Έσσης-Κάσσελ.Ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως "Λένχεν".Chomet, p. 11

Ήταν ένα ζωηρό και τολμηρό παιδί που δεν δίσταζε να χτυπήσει τα αδέλφια της όταν την πείραζαν.Van der Kiste, John. "Princess Helena". Oxford Dictionary of National Biography. Retrieved 28 January 2008. Όπως και οι αδελφές της, είχε ταλέντο στη ζωγραφική, στη μουσική, στις επιστήμες και την τεχνολογία, ασχολίες που ο πατέρας τους υποστήριζε, καθώς και στην ιππασία και την κωπηλασία. Παρόλα αυτά, όταν γεννήθηκε η τρίτη αδελφή της, Λουίζα, το 1848 και ακολούθησαν άλλοι δύο αδελφοί και μια ακόμη αδελφή, οι ικανότητές της επισκιάστηκαν. Από τα αδέλφια της είχε καλύτερη σχέση με το δεύτερο μεγαλύτερο αδελφό της, Αλφρέδο.

Το 1861 ο πρίγκιπας Αλβέρτος πέθανε μετά από ασθένεια σε ηλικία 42 ετών. Η απώλεια βύθισε την οικογένεια στη θλίψη και η Βασίλισσα διέταξε υποχρεωτικό πένθος και τη μετακόμιση του βασιλικού νοικοκυριού από το Κάστρο του Ουίνδσορ στην Οικία Όσμπορν στη Νήσο Ουάιτ. Μετά το γάμο της μεγαλύτερης αδελφής της, Αλίκης, το 1862 η Ελένη την αντικατέστησε ως προσωπική βοηθός και γραμματέας της μητέρας τους γράφοντας επιστολές, απαντώντας σε πολιτική αλληλογραφία και κρατώντας της συντροφιά.Dennison, p. 204

 Γάμος και μετέπειτα χρόνια 
Το 1859, η Ελένη ερωτεύθηκε τον πρώην βιβλιοθηκάριο του πατέρα της, Καρλ Ρούλαντ. Όταν η Βασίλισσα το ανακάλυψε, τον έστειλε αμέσως πίσω στην πατρίδα του τη Γερμανία (1863) και ξεκίνησε να ψάχνει ένα σύζυγο για την Ελένη. Οι προοπτικές για ένα δυναστικό γάμο που θα απέφερε πολιτική συμμαχία ήταν λίγες, καθώς η Ελένη ήταν ένα από τα μεσαία παιδιά της Βικτωρίας.Chomet, p. 37 Ακόμη, δεν θεωρούνταν αρκετά όμορφη.Packard, p. 99 Η επιλογή της Βικτωρίας ήταν ο Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, παρά τη διαφορά ηλικίας (ήταν δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερος της) και τη διχόνοια που προκάλεσε η πρόταση αυτή στη βρετανική βασιλική οικογένεια λόγω των επιβουλεύσεων της Δανίας (πατρίδας της Αλεξάνδρας, Πριγκίπισσας της Ουαλίας) και της Πρωσίας (υιοθετημένης πατρίδας της πρώτης αδελφής της Ελένης, Βικτωρίας) για την περιοχή του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, ο Αλβέρτος Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, η πριγκίπισσα Αλίκη και ο πρίγκιπας Αλφρέδος θεωρούσαν ότι η Βασίλισσα θυσίαζε την ευτυχία της Ελένης για δικό της συμφέρον και ότι αυτός ο γάμος θα υπονόμευε την πριγκίπισσα Βικτωρία στην Πρωσία. Μολαταύτα, η πριγκίπισσα Βικτωρία, που ήταν φίλη με την οικογένεια του πρίγκιπα Χριστιανού, υποστήριξε θερμά την ιδέα.Battiscombe, p. 77Van der Kiste, p. 65 Η ίδια η Ελένη ήταν ευχαριστημένη με το Χριστιανό και αποφάσισε ότι θα τον παντρευτεί.Packard, p. 114 Η προϋπόθεση που έθεσε η Βικτωρία ήταν το ζευγάρι να μείνει στη Βρετανία και αυτός ήταν ένα από τους λόγους που επέλεξε το Χριστιανό, αφού ο πατέρας τους ήταν δούκας μόνο κατ' όνομα.Van der Kiste, p. 61 Όμως, η διαμάχη που είχε προκύψει πριν το γάμο τους δυσχέρανε τη σχέση της Ελένης με τη σύζυγο του αδελφού της, μετέπειτα βασίλισσα Αλεξάνδρα.

Η Ελένη και ο Χριστιανός αρραβωνιάστηκαν στις 5 Δεκεμβρίου 1865 και παντρεύτηκαν στις 5 Ιουλίου του επόμενου έτους. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο ιδιωτικό παρεκκλήσι στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Πολλοί καλεσμένοι επισήμαναν το γεγονός ότι ο Χριστιανός φαινόταν μεγαλύτερος και ο ίδιος αρχικά είχε θεωρήσει ότι η Βικτωρία τον προόριζε για δικό της σύζυγο παρά για κάποια από τις κόρες της.Van der Kiste, p. 72 Το ζευγάρι αποφάσισε να ζήσει στη Βρετανία, κάτι που ικανοποίησε ιδιαίτερα τη βασίλισσα Βικτωρία, η οποία ήθελε τα παιδιά της να παραμένουν κοντά της. Ο Χριστιανός έλαβε τον τιμητικό τίτλο του δασοφύλακα του Βασιλικού Πάρκου του Ουίνδσορ, άλλους στρατιωτικούς βαθμούς καθώς και τον τίτλο του Δόκτορα του Πολιτικού Δικαίου από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Έζησαν μία ήσυχη ζωή και παρέμειναν πιστοί μεταξύ τους. Απέκτησαν έξι παιδιά, εκ των οποίων τα τέσσερα επιβίωσαν της παιδικής ηλικίας. 

Το ζεύγος λάμβανε ετήσιο επίδομα 6.000 λιρών από τη Βουλή, ενώ η Βασίλισσα έδωσε προίκα 30.000 λίρες και 100.000 λίρες ακόμη που απέφερε 4.000 λίρες ανά έτος. Η μικρότερη αδελφή της Ελένης, Βεατρίκη, είχε πλέον αναλάβει καθήκοντα γραμματέως της Βασίλισσας, ενώ η Ελένη ανέλαβε μικρότερα καθήκοντα. Ακόμη, είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τη νοσηλευτική, τα δικαιώματα των γυναικών, το κέντημα, τη συγγραφή και τη μετάφραση. Η υγεία της δεν ήταν ποτέ καλή και εθίστηκε σε αναλγητικά όπως το όπιο και το λάβδανο. 

Το 1900 ο πρώτος και αγαπημένος της γιος, Χριστιανός Βίκτωρ, πέθανε από ελονοσία ενώ συμμετείχε στο Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς και λίγους μήνες αργότερα απεβίωσε η βασίλισσα Βικτωρία (1901). Παρότι δεν είχε στενή σχέση με τον αδελφό της, πλέον Εδουάρδο Ζ΄, συνέχισε να εκτελεί τα καθήκοντά της και να ασχολείται με τις φιλανθρωπίες και ήταν το πιο ενεργητικό μέλος της βασιλικής οικογένειας. Το 1902 η Ελένη και ο Χριστιανός μετακόμισαν στην Οικία Ντε Βέσι στο Παλ Μαλ του Λονδίνου, που τότε ήταν γνωστή ως Οικία Σόμμπεργκ.

 Τελευταία χρόνια 
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τη βρήκε να ασχολείται ενεργά με τη νοσηλευτική και το 1916 γιόρτασε τη χρυσή επέτειο του γάμου της. Το 1917 ο ανιψιός της, Γεώργιος Ε΄, αφαίρεσε τους γερμανικούς τίτλους ευγένειας από συγγενείς του που ήταν Βρετανοί υπήκοοι και έτσι το ζεύγος έμεινε γνωστό ως Πρίγκιπας Χριστιανός και Πριγκίπισσα Ελένη. Εντωμεταξύ, ο δεύτερος και εναπομείνας γιος της, Αλβέρτος, πολεμούσε στην πλευρά της Πρωσίας, αν και είχε δηλώσει πως δεν θα μαχόταν εναντίον της πατρίδας της μητέρας του.

Το ίδιο έτος απεβίωσε ο Χριστιανός σε ηλικία 86 ετών. Η Ελένη πέρασε τα τελευταία χρόνια της αντιμαχόμενη επιτρόπους που ήθελαν να φύγει από τις οικίες Κάμπερλαντ και Σόμμπεργκ λόγω του μεγάλου κόστους διαβίωσής της, αλλά όταν απέδειξε ότι είχε την άδεια να μένει εκεί εφ' όρου ζωής, η διαμάχη έληξε.

 Το τέλος 
Η Ελένη απεβίωσε στην Οικία Σόμμπεργκ στις 9 Ιουνίου 1923 σε ηλικία 77 ετών. Το σώμα της αρχικά ενταφιάστηκε στις 15 Ιουνίου 1923 στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ· πέντε χρόνια αργότερα θα μεταφερθεί στο Φρόγκμορ.

Οικογένεια
Η Ελένη και ο Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν απέκτησαν έξι παιδιά:
Χριστιανός Βίκτωρ (1867 - 1900), Πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Αλβέρτος (1869 - 1931), τιτουλάριος Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, είχε μια νόθα κόρη, την Βαλερία Μαρία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (δεν έγινε ποτέ γνωστό το όνομα της μητέρας της).
Ελένη Βικτωρία (1870 - 1948).
Μαρία Λουίζα (1872 - 1956), παντρεύτηκε το 1891 τον Αριβέρτο του Άνχαλτ. Δεν απέκτησαν παιδιά και ο γάμος ακυρώθηκε το 1900.
Χαράλδος (12 - 20 Μάϊου 1876).
θνησιγενής γιος (1877).

Πρόγονοι

Τίτλοι
25 Μαΐου 1846 - 5 Ιουλίου 1866: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Έλενα, Πριγκίπισσα της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα, Δούκισσα της Σαξονίας
5 Ιουλίου 1866 - 17 Ιουλίου 1917: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, Πριγκιπισσα της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, Πριγκίπισσα της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα, Δούκισσα της Σαξονίας
17 Ιουλίου 1917 - 9 Ιουνίου 1923: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Χριστιανού

Παραπομπές

Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας
Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες