Ευστράτιος Παρίσης

Ο Ευστράτιος Παρίσης ήταν Έλληνας πολιτικός. Γεννήθηκε στην Τήνο το 1810. Φοίτησε στο σχολείο που διηύθυνε ο λόγιος Ευστράτιος Πέτρου ο Κυδωνιεύς. Το 1831, σε νεανική ηλικία, διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος στη Νάξο. Αρχικά εργάστηκε στο δικαστήριο του νησιού και αργότερα ως γραμματέας της Δημογεροντίας. Ήταν άνθρωπος με πνευματικά χαρίσματα, ευγενής και ευπροσήγορος. Αυτές οι ιδιότητές του συνέβαλαν ώστε να καταλάβει όλα τα τοπικά αξιώματα: δημοτικός σύμβουλος, σχολικός έφορος, εκκλησιαστικός επίτροπος και αργότερα βουλευτής. Τρεις διαδοχικές βουλευτικές του θητείες χρονολογούνται μεταξύ των ετών 1844-1853, ενώ υπήρξε πληρεξούσιος και στην Β΄ εν Αθήναις Εθνοσυνέλευση (1862-1864) και βουλευτής το 1865. Τον διέκρινε η προσήλωση σε φιλελεύθερες πολιτικές αρχές, γεγονός που συνέβαλε στο να συκοφαντηθεί και να υποστεί διώξεις από τις «αυλικές κυβερνήσεις» του Όθωνα την περίοδο 1854-1862.

Αξιομνημόνευτη υπήρξε η θαρραλέα στάση που τήρησε κατά την επιδημία χολέρας που έπληξε την Τήνο το 1854, κατά την οποία πέθαναν μάλιστα και οι γονείς του. Ο Παρίσης αγνοώντας τους κινδύνους από την εξάπλωση της ασθένειας, αφού ανέλαβε τη δημοτική αρχή, πέτυχε -με τα μέτρα που πήρε επιτόπου- την ανάσχεση της διάδοσης της επιδημίας και ανύψωσε το ηθικό των συμπολιτών του.

Πρόεδρος της Βουλής εκλέχθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1852, κατά την τρίτη βουλευτική του θητεία. Παρέμεινε στη θέση του προέδρου έως τις 27 Οκτωβρίου του 1853. Τα προηγούμενα χρόνια είχε ήδη διατελέσει αντιπρόεδρος (1848-1849), επί προεδρίας Δημητρίου Χατζίσκου, και γραμματέας του Κοινοβουλίου (1847-1848 και 1850-1851).

Πέθανε στην Αθήνα την 1η Νοεμβρίου 1865, έξι μόλις μήνες μετά την τελευταία του εκλογή ως βουλευτή.