Το Φως που Καίει

Το Φως που Καίει (πρωτότυπος τίτλος: Τὸ φῶς ποὺ καίει) είναι τίτλος βιβλίου του συνθετικού ποιήματος του Κώστα Βάρναλη, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1922, στην Αλεξάνδρεια από το περιοδικό «Γράμματα». Το έργο αυτό του Βάρναλη θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερά του, καθώς επίσης σηματοδότησε και τη λογοτεχνική του στροφή. Ο ποιητής είχε προσχωρήσει στην Αριστερά κι αυτό φάνηκε και στην τέχνη του.

Στην αρχική έκδοση του έργου, ο ποιητής είχε χρησιμοποιήσει ψευδώνυμο: Δήμος Τανάλιας. Το έργο επανεκδόθηκε το 1933, με πολύ διαφορετικό το Τρίτο μέρος του, από τις εκδόσεις Εστία. Ο Βάρναλης θα αποκαλέσει την επανέκδοση: «ξαναπλασμένη». Το 1973 το έργο εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Κέδρος. Σε αυτήν την έκδοση συμπεριλήφθηκαν και έργα του ζωγράφου Γιώργου Γουναρόπουλου. Ενώ προηγουμένως το 1945, το έργο είχε εκδοθεί ξανά.

Στην τελική του μορφή το ἐργο  περιέχει 4 μέρη: Ο Πρόλογος, το Μέρος Πρώτο, το Μέρος Δεύτερο Ιντερμέδιο και το Μέρος Τρίτο, στα οποία χωρίζονται τα εξής 9 ποιήματα:
Πρόλογος 
Ο Μονόλογος του Μώμου
Χορός των Ωκεανίδων, Ο Χορός των Σεραφείμ, Η μάνα του Χριστού, Η Μαγδαληνή 
Αριστέα και Μαϊμού, Ο Οδηγητής, Το τραγούδι του λαού 

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Κώστας Βάρναλης
Κατηγορία:Ελληνικά ποιήματα