Σοφία Λασκαρίδου

Η Σοφία Λασκαρίδου (Αθήνα, Φεβρουάριος 1876 - Καλλιθέα Αττικής, 13 Νοεμβρίου 1965) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

Βιογραφία
Η Σοφία Λασκαρίδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1876. Ήταν κόρη του Λάσκαρη Λασκαρίδη (1820- 1899) και της Αικατερίνης Χρηστομάνου (1842 - 1916) πρωτοπόρου παιδαγωγού. Μεγάλωσε μαζί με τις δυο ακόμα αδερφές της Ειρήνη (1882-1958) και Μελπομένη  σε οικογενειακό περιβάλλον που ενθάρρυνε τις καλλιτεχνικές της κλίσεις.

Μετά από ιδιωτικά μαθήματα ζωγραφικής στην Αθήνα, φοίτησε στο Παρίσι, στην Académie Julian, με δασκάλους τους B. Constant και J. P. Laurens. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας όπου αρίστευσε (1903-1907). Διακρίθηκε για τον αγώνα της υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών στο Σχολείο Καλών Τεχνών. Εκεί υπήρξε μαθήτρια, μεταξύ άλλων, των Νικηφόρου Λύτρα και Γεώργιου Ιακωβίδη. Ακολούθως, έφυγε στη Γερμανία, όπου φοίτησε σε σχολές ζωγραφικής στο Μόναχο και το Βερολίνο. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Παρίσι, στην Académie de la Grande Chaumière, την Colarossi κ.α. 

Όταν πέθανε η μητέρα της το 1916, επέστρεψε στην Ελλάδα και διηύθυνε το "Ίδρυμα των Εκπαιδευτικών Προσχολικής Αγωγής" που είχε ιδρύσει η μητέρα της. Δίδαξε επίσης σχέδιο και ζωγραφική επί 31 χρόνια. 

Έργο
Η Λασκαρίδου αγαπούσε ιδιαίτερα τα ιμπρεσιονιστικά κινήματα και παρακολουθούσε τους Έλληνες πρωτοπόρους αυτού του καλλιτεχνικού ρεύματος. Επηρεασμένη από το ρεαλισμό του J. Millet, τον ιμπρεσιονισμό των κύκλων του Honfleur και της Barbizon, αλλά και των πρώτων της δασκάλων Οδυσσέα Φωκά και Γεώργιου Ροϊλού, άντλησε στοιχεία για τον εκφραστικό της προσανατολισμό και από την προσωπική της επαφή με τη γαλλική τέχνη. Χαρακτηριστικά του έργου της αποτελούν επίσης το υποκειμενικό στοιχείο και μια ρομαντική διάθεση. Το έργο της Λασκαρίδου, αρκετά εκτεταμένο, ποσοτικά και θεματολογικά, είναι τοπιογραφικό στο μεγαλύτερο μέρος του, ενώ περιλαμβάνει και συνθέσεις με σκηνές της καθημερινής ζωής, όπου κυριαρχούν οι γυναικείες μορφές, οι προσωπογραφίες και οι νεκρές φύσεις.

Η δουλειά της παρουσιάστηκε σε διάφορες εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, πολλές από τις οποίες κέρδισαν βραβεία. Το 1958 κυκλοφόρησε το Βιβλίο της ζωής μου.

Το έργο της Κοιμωμένη Πόρου (Τροιζήνας) ανήκει στη Συλλογή Πινάκων του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός. Είναι φτιαγμένο από λάδι σε κοντραπλακέ, διαστάσεων 0,28 x 0,42 μ. και ανήκει στις τοπιογραφίες. Κοιμωμένη Πόρου (Τροιζήνας), Διαδικτυακή Πύλη Πολιτισμού Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, ανακτήθηκε στις 14/3/2015 Πρόκειται για έργο ρεαλιστικού προσανατολισμού με έντονες επιρροές από τον ιμπρεσιονισμό της γαλλικής τέχνης των αρχών του 20ου αιώνα, όπου κυριαρχεί το υποκειμενικό στοιχείο και μια έντονη ρομαντική διάθεση. Ενδιαφέρουσα η αφαιρετική οπτική μέσα από την οποία αποδίδεται το θαλασσινό τοπίο και η ιδιαίτερη χρωματική γκάμα που αποτυπώνει την ώρα του σούρουπου.

Άλλα έργα της υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη και στη συλλογή Κουτλίδη. 

Το σπίτι όπου μεγάλωσε στην Καλλιθέα, το οποίο έχτισαν οι γονείς της με βάση τα σχέδια του γνωστού αρχιτέκτονα Έρνεστ Τσίλερ, στεγάζει σήμερα τη Δημοτική Πινακοθήκη Καλλιθέας. Εκεί μπορεί κανείς να δει φωτογραφίες της, έργα της και προσωπικά της αντικείμενα.

Παραπομπές 

Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι του 20ού αιώνα