Douglas DC-4E

Το Douglas DC-4E ήταν αμερικανικό τετρακινητήριο επιβατηγό αεροσκάφος που σχεδιάστηκε πριν το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν εντάχθηκε σε παραγωγή, αλλά αποτέλεσε το έναυσμα για την δημιουργία ενός εντελώς νέου μεταγωγικού, του εξαιρετικού DC-4/C-54. Πολλά από τα χαρακτηριστικά του DC-4E ενσωματώθηκαν στο ιαπωνικό βαρύ βομβαρδιστικό Nakajima G5N.

 Σχεδιασμός και ανάπτυξη 
Η ανάπτυξη του αεροσκάφος ξεκίνησε το 1935, προκειμένου να καλυφθεί παραγγελία της United Air Lines.Pearcy 1995, p. 17. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός αεροσκάφους που θα αντικαθιστούσε το DC-3 και θα ήταν πολύ πιο προηγμένο και μεγαλύτερο σε διαστάσεις από αυτό. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο σχεδιασμός του DC-4E ξεκίνησε πριν ακόμα το DC-3 πραγματοποιήσει την παρθενική του πτήση.Yenne 1985, p. 122. Εκτός από την United, έδειξαν ενδιαφέρον για το νέο αεροσκάφος και άλλες αεροπορικές εταιρείες: οι American Airlines, Eastern Air Lines, Pan American Airways και Transcontinental and Western Air (TWA) συνέβαλαν οικονομικά (με $100000 έκαστη) στην ανάπτυξη του. Οι Pan American και TWA απέσυραν αργότερα την υποστήριξή τους διότι το αεροσκάφος αποδείχθηκε πιο περίπλοκο και ακριβό από το αναμενόμενο και στράφηκαν στο ανταγωνιστικό Boeing 307.

Το DC-4E προωθούνταν από τέσσερις κινητήρες Pratt & Whitney R-2180-A Twin Hornet των 1450 hpFrancillon 1988, pp. 266–268. και θα μετέφερε 42 επιβάτες ή 30 που θα μπορούσαν να κοιμηθούν σε πτυσσόμενες θέσεις. Θα είχε δηλαδή διπλάσια ικανότητα μεταφοράς επιβατών από το μικρότερο DC-3. Επίσης θα ήταν το πρώτο αεροσκάφος μεγάλων διαστάσεων με τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης. Ενσωματώθηκαν πολλές καινοτομίες, συμπεριλαμβανομένων εφεδρικών γεννητριών, ηλεκτρικού συστήματος με εναλλασσόμενο ρεύμα και κλιματισμού. Ο χώρος των επιβατών θα ήταν συμπιεζόμενος στα αεροσκάφη παραγωγής. Το ουραίο, που αποτελούνταν από τρία κάθετα σταθερά σχετικά μικρού ύψους, επέτρεπε την χρήση των υπαρχόντων υποστέγων αεροσκαφών που δεν είχαν σχεδιαστεί για αεροσκάφη τέτοιων διαστάσεων. Επίσης επέτρεπαν στο αεροσκάφος να απογειωθεί με μονάχα δύο από τους τέσσερις κινητήρες σε λειτουργία και μάλιστα στην ίδια πτέρυγα. Η πτέρυγα ήταν παρόμοια σχεδιαστικά με του DC-3, είχε οπισθοκλινές χείλος προσβολής και σχεδόν ευθύ χείλος εκφυγής.

 Επιχειρησιακή ιστορία 
Το πρωτότυπο (NX18100, s/n 1601) πραγματοποίησε χωρίς προβλήματα την παρθενική του πτήση στις 7 Ιουνίου 1948 στην Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια με χειριστή τον Carl Cover. Διάφορα ζητήματα καθυστέρησαν την πιστοποίηση του για εμπορικές πτήσεις μέχρι τον Μάιο του 1939. Σε όλη την διάρκεια του έτους η United Air Lines διεξήγαγε αξιολόγηση του τύπου. Παρόλο που δεν εμφανίστηκαν ιδιαίτερα προβλήματα, αποδείχθηκε περίπλοκο και ακριβό στην συντήρηση. Επίσης οι επιδόσεις αποδείχθηκαν κατώτερες των προσδοκιών με την κατάσταση να επιδεινώνεται όταν οι θέσεις των επιβατών έγιναν 52 και το βάρος έφτασε τα 29484 kg.

Τελικά η ανάπτυξη του επιβατηγού ακυρώθηκε για χάρη ενός απλούστερου σχεδίου μικρότερων διαστάσεων. Το νέο αεροσκάφος επίσης ονομάστηκε DC-4 ενώ το προγενέστερο μετονομάστηκε σε DC-4E (όπου "Ε", από το "Experimental" -πειραματικό). Στα τέλη του 1939 το μοναδικό DC-4E πωλήθηκε στις Ιαπωνικές Αυτοκρατορικές Αερογραμμές, που αγόραζαν εκείνη την περίοδο αμερικανικά αεροσκάφη με σκοπό την μεταφορά τεχνογνωσίας. Το DC-4E αποτέλεσε σχεδιαστικά την βάση για το βομβαρδιστικό Nakajima G5N. Ιαπωνικές εφημερίδες ανέφεραν ότι συνετρίβη στον Κόλπο του Τόκιο λίγο καιρό μετά την αγορά του.Westell 1999. pp. 18, 49-50.

 Χρήστες 
 Ιαπωνία
 Ιαπωνικές Αυτοκρατορικές Αερογραμμές
 ΗΠΑ
 United Airlines

 Δείτε επίσης 

 Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του DC-4E 
 Douglas DC-4
 Nakajima G5N

 Παρόμοια αεροσκάφη 
 Boeing 307

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Francillon, Rene J. McDonnell Douglas Aircraft since 1920, Volume 1. London: Putnam & Company Ltd., Second revised edition, 1988, 1979. ISBN 0-85177-827-5
 Pearcy, Arthur. Douglas Propliners: DC-1 - DC-7. Shrewsbury, UK: Airlife Publishing, 1995. ISBN 1-85310-261-X.
 Westell, Freeman. "Big Iron, big engines & bigger headaches: Building the first experimental strategic bombers." Airpower, Volume 29, No. 6, November 1999.
 Yenne, Bill. McDonnell Douglas: A Tale of Two Giants. Greenwich, Connecticut: Bison Books, 1985. ISBN 0-517-44287-6.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
DC-4E