Βούκαν Νέμανιτς

Ο Βουκάν Νεμάνια (σερβικά : Вукан Немањић) (πριν από 1165 - μετά το 1207) ήταν μεγάλος Ζουπάνος του Μεγάλου Πριγκιπάτου της Ράσκας την περίοδο 1202-1204.  Ήταν Ζουπάνος της Πριμόριε από το 1195 μέχρι το θάνατό του.

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Στέφανου Νεμάνια και της Αναστασίας. Μικρότερα αδέλφια του ήταν ο Στέφανος Β΄ και ο Ράστκο και είχε επίσης δύο αδελφές.

Ο πατέρας του είχε καταφέρει να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της Ράσκας από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ το 1180, και στη συνέχεια κατέκτησε τα παραδοσιακά φέουδα της Διόκλειας, Τερβουνίας και Ζαχλουμίας στις ακτές της Αδριατικής. Ο Νεμάνια έδωσε στον Βουκάν τα τρία φέουδα συμπεριλαμβανομένων και των Χβόσνο και ΤοπλίτσαFine, p. 7 (528).

Σε μια επιγραφή με τη χρονολογία 1195 στην εκκλησία του Αγίου Λουκά στο Κότορ, ο Βουκάν τιτλοφορείται βασιλιάς της Διοκλείας, Δαλματίας, Τερβουνίας, Τοπλίτσας και ΧβόσνοM. Ćirković, Vuk Tošić, The Serbs, Wiley-Blackwell, 2004, p. 38.

Αν και ο Βουκάν ήταν πρωτότοκος γιος του Νεμάνια, αυτός προτίμησε στην διαδοχή τον δεύτερο γιο του Στέφανο για τον σερβικό θρόνο, κυρίως επειδή ο Στέφανος ήταν παντρεμένος με την Βυζαντινή πριγκίπισσα Ευδοκία Αγγελίνα. Φαίνεται ότι Βουκάν αντέδρασε σε αυτήν την αλλαγή στη διαδοχή, αυτοανακηρυσσόμενος βασιλιάς της Διοκλείας το 1195. Παρά το γεγονός ότι έλαβε βασιλικό τίτλο εξακολούθησε να αναγνωρίζει την εξουσία του πατέρα του. 

Το 1196 ο Στέφανος Α΄ παραιτήθηκε υπέρ του Στέφανου Β΄ και ο Βουκάν έπρεπε να αναγνωρίσει τον αδελφό του ως νέο ηγεμόνα της Σερβίας. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1200 άρχισε να συνωμοτεί εναντίον του αδελφού του με σκοπό να πάρει τη θέση του στον θρόνο. Ο Βουκάν συμμάχησε με τον Ούγγρο βασιλιά Έμερικ, ο οποίος βρισκόταν σε πόλεμο με τους Βουλγάρους. Με τη βοήθεια των ουγγρικών στρατευμάτων το 1202 ο Βουκάν κατόρθωσε να ανατρέψει τον αδελφό του ο οποίος διέφυγε στη Βουλγαρία και ο Βουκάν έγινε μέγας Ζουπάνος στη θέση τουKonstantin Jirecek, Geschichte der Serben 1, Gotha 1911,p.289.

μικρογραφία|Το Μεγάλο πριγκιπάτο της Ράσκας
Σε αντάλλαγμα για την ουγγρική βοήθεια ο Βουκάν έγινε υποτελής των Ούγγρων και υποσχέθηκε ότι θα μεταστραφεί στον ρωμαιοκαθολισμό, αν ο πάπας του προσέφερε τον βασιλικό τίτλο. Ωστόσο, ως Ούγγρος υποτελής, ο Βουκάν σύντομα βρέθηκε μπλεγμένος σε σύγκρουση με τη Βουλγαρία. Το 1203 οι Βούλγαροι του επιτέθηκαν και κατέλαβαν το ανατολικό τμήμα της χώρας του με την πόλη του Νις. Στο χάος που ακολούθησε τη βουλγαρική επίθεση, και χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τη θρησκευτική μεταστροφή του Βουκάν, ο Στέφανος Β΄ κατάφερε να επιστρέψει στη Σερβία και να ανατρέψει τον Βουκάν το 1204. 

Με παρέμβαση του τρίτου αδελφού τους, που ήταν ήδη αρχιεπίσκοπος, ο Βουκάν γλίτωσε την οργή του Στέφανου και αφέθηκε να διοικεί τα πρότερα φέουδά του με τον τίτλο του Ζουπάνου. Αναφέρεται για τελευταία φορά το 1207. Πιστεύεται ότι πέθανε αμέσως μετά, επειδή ο γιος του Τζόρτζε αναφέρεται ως βασιλιάς το 1208.

Ο Βουκάν είχε τουλάχιστον τρεις γιους από άγνωστη σύζυγό :

 Τζόρτζε, ζουπάνος της Διοκλείας.
 Στέφαν, ο οποίος ίδρυσε το μοναστήρι της Μπράτσας το 1252.
 Ντμίταρ, ο οποίος ίδρυσε το μοναστήρι της Νταβιντόβιτσας, και ήταν ακόμη ζωντανός στο 1286Konstantin Jirecek, Geschichte der Serben 1, Gotha 1911,p.290.
 ΜλάντενМладен Лесковац, Александар Форишковић, Чедомир Попов, Српски биографски речник, Volume 2, Будућност, 2004, p. 407.

 Παραπομπές 

 Πηγές 

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Σερβίας
Κατηγορία:Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας
Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς