Στέφανος Ούρος Α΄

Ο Στέφανος Ούρος Α΄ (σερβικά: Стефан Урош I, 1220 ή 1223 – 1 Μαΐου 1277), γνωστός και ως Στέφανος ο ΜέγαςJireček 1967, p. 310: "König Stephan Uros" I. (1243 — 1276) wird von den Männern der serbischen Kirche, von Domentian und Daniel, der „Große" (veliki) genannt"., ήταν βασιλιάς της Σερβίας την περίοδο 1243-1276, διαδεχόμενος τον ετεροθαλή αδελφό του Στέφανο Βλάντισλαβ.

Ήταν ο μικρότερος γιος του Στέφανου του Πρωτόστεπτου από την δεύτερη σύζυγο του Άννα Δάνδολο, εγγονή του Ερρίκου Δάνδολου, δόγη της Βενετίας.

Την άνοιξη του 1243 οι Σέρβοι επαναστάτησαν και καθαίρεσαν τον βασιλιά Στέφανο Βλάντισλαβ, αντικαθιστώντας τον με τον μικρότερο αδελφό του Στέφανο Ούρο Α΄. Ο νέος βασιλιάς διατήρησε καλές σχέσεις με τον προκάτοχό τουFoundation for Medieval Genealogy «Serbia» Consultado, ο οποίος αναφέρεται σε ορισμένους χάρτες του.

Η βασιλεία του Στέφανου Ούρος Α΄ συνέπεσε με την παρακμή των γειτονικών αντιπάλων της Σερβίας, το Δεσποτάτο της Ηπείρου και τη Βουλγαρία. Αυτό βοήθησε τη Σερβία να γίνει ισχυρή τοπική εξουσία. Ο Στέφανος Ούρος ενθάρρυνε την ταχεία οικονομική ανάπτυξη και τις εμπορικές συναλλαγές με τις Δαλματικές πόλεις Ραγούζα και Κότορ. Σάξονες ανθρακωρύχοι από την ΟυγγαρίαPetrović, Petar; Đurđekanović, Slađana. Ancient mining and metallurgy in southeast Europe. Arheološki institut (Belgrado, 1995) p. 243 εισήχθησαν για να εργαστούν και να δουλέψουν στα Σερβικά ορυχεία ασημιού στο Μπρκόβο και στο Ρούντνικ. Στους Σάξονες παραχωρήθηκαν θρησκευτικά και πολιτικά δικαιώματα. Το Νόβο Μπρντο έφτασε να έχει 40.000 κατοίκους, από τις μεγαλύτερες εκείνη την εποχή πόλεις της ΕυρώπηςIvan Ivanji, Jugoslawien, APA Guides, München 1991, Serbisches Mittelalter (Autor: Srđan Pirivatrić), S. 38.

Το 1252-1253 ενεπλάκη σε πόλεμο με τη Δημοκρατία της Ραγούζας, η οποία συνόρευε με την Ζαχλουμία. Η Ραγούζα συνήψε συμμαχία με τη Βουλγαρία. Σε έναν χάρτη με ημερομηνία 22 Μαΐου 1254 αναφέρεται συμμαχία ανάμεσα στους δυο εμπλεκόμενους. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 1260 ένας νέος πόλεμος ξέσπασε με την Ραγούζα και υπεγράφη συνθήκη το 1268, τελειώνοντας τον πόλεμο.

Το 1268 ο Στέφανος Ούρος εισέβαλε τις ουγγρικές περιοχές νότια του Δούναβη στην Μάτσβα. Παρά κάποια αρχική επιτυχία, ο Στέφανος Ούρος συνελήφθη από τους Ούγγρους και αναγκάστηκε να αγοράσει την απελευθέρωσή του και να υπογράψει συνθήκη ειρήνης. Ο Στέφανος Ούρος ήρθε σε σύγκρουση με τον γιο του και νόμιμο διάδοχο Στέφανο Ντραγκούτιν: Ο Ουρος είχε πρόθεση να αφήσει διάδοχο τον Μιλούτιν. Ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος όπου ο Στέφανος Ούρος, ηττημένος από τον ΝτραγκουτίνĆirković, Sima M. The Serbs. Blackwell Publishing Ltd, 2004. ISBN 0-631-20471-7 παραιτήθηκε από τον θρόνο και αποσύρθηκε μοναχός σε άγνωστη μονή της Ζαχλουμίας, όπου πέθανε μετά 2-3 χρόνια. Τα λείψανά του αργότερα μεταφέρθηκαν στη μονή Σοπότσανι που είχε ιδρύσει ο ίδιος. Κατείχε τιμητικά τον τίτλο του Κράλη της ΒουλγαρίαςМисирков, Кръстьо, Бележки по южно-славянска филология и история (Към въпроса за пограничната линия между българския и сръбско-хърватски езици и народи), Одеса, 30.XII.1909 г.. Българска сбирка, 1910, 1911..

Με τη σύζυγό του Έλενα των Ανζού που ήταν πριγκίπισσα ή κόρη του Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης , είχε τουλάχιστον τρεις γιους και μία κόρη άγνωστου ονόματος:
 Στέφανος Ντραγκούτιν, βασιλιάς της Σερβίας.
 Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν, βασιλιάς της Σερβίας.
 Μπριάτσα.
 κόρη αγνώστου ονόματος.

Παραπομπές

Πηγές



Κατηγορία:Βασιλείς της Σερβίας
Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας)
Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς