Κανόνας των 50 κινήσεων

Ο Κανόνας των πενήντα κινήσεων στο σκάκι αναφέρει ότι ένας παίκτης μπορεί να διεκδικήσει μια ισοπαλία, εάν δεν έχει γίνει κάποια σύλληψη πεσσού και δεν έχει μετακινηθεί κάποιο πιόνι κατά τις τελευταίες πενήντα κινήσεις στην παρτίδα (για το σκοπό αυτό μια «κίνηση» είναι ένα ζεύγος κινήσεων των δύο αντιπάλων). Ο σκοπός αυτού του κανόνα είναι να εμποδίσει έναν παίκτη που δεν έχει καμία πιθανότητα να κερδίσει στο να συνεχίζει πεισματικά να παίζει επ' αόριστον,Hooper & Whyld (1992), σελ. 134. ή να προσπαθήσει να κερδίσει κουράζοντας κατ' ουσίαν τον αντίπαλό του.

Όλα τα βασικά ματ μπορούν να επιτευχθούν με λιγότερες από 50 κινήσεις. Ωστόσο, τον 20ό αιώνα, ανακαλύφθηκε ότι σε ορισμένες θέσεις στο φινάλε η νίκη είναι εφικτή, αλλά απαιτεί περισσότερες από 50 κινήσεις (χωρίς σύλληψη ή κάποια κίνηση πιονιού). Ως εκ τούτου, ο κανόνας άλλαξε για να επιτραπούν ορισμένες εξαιρέσεις στις οποίες επετράπησαν 100 κινήσεις για κάποιους ιδιαίτερους συνδυασμούς υλικού. Στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν όλο και περισσότερες τέτοιες νικηφόρες θέσεις, και έτσι το 1992 η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE) κατάργησε όλες αυτές τις εξαιρέσεις και επανέφερε τον αυστηρό κανόνα των 50 κινήσεων.

 Δήλωση του κανόνα 
Το σχετικό τμήμα στον επίσημο νόμο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Σκακιού είναι ο κανόνας 9.3:

Ο ισχυρισμός δεν είναι ανάγκη να γίνει με την πρώτη ευκαιρία – μπορεί να γίνει οποιαδήποτε στιγμή, όταν δεν υπάρχουν συλλήψεις ή κινήσεις πιονιών κατά τις τελευταίες πενήντα κινήσεις.

Σύμφωνα με τον κανόνα των πενήντα κινήσεων, η παρτίδα δεν δηλώνεται αυτόματα ως ισόπαλη, η ισοπαλία πρέπει να ζητηθεί από κάποιον παίκτη όταν είναι η σειρά του να κάνει κίνηση. Ως εκ τούτου, μια παρτίδα μπορεί να συνεχιστεί και πέραν του σημείου, όπου η ισοπαλία θα μπορούσε να έχει ζητηθεί σύμφωνα με τον κανόνα. Θεωρητικά, μια παρτίδα μπορεί να συνεχιστεί επ' αόριστον με αυτό τον τρόπο, αλλά στην πράξη, όταν μπορεί να ζητηθεί μια ισοπαλία σύμφωνα με τον κανόνα των πενήντα κινήσεων, κάποιος από τους παίκτες είναι συνήθως στην ευχάριστη θέση να την διεκδικήσει.

Ο παρτίδες που καταλήγουν ισόπαλες πριν από το φινάλε βάσει του κανόνα των πενήντα κινήσεων είναι σπάνιες. Ένα παράδειγμα είναι η παρτίδα Φιλίποβιτς εναντίον Σμεντέρεβατς, στο Πολανίτσα Ζντρόι το 1966, το οποίο συντάχθηκε ως ισόπαλο στην 70ή κίνηση χωρίς να έχουν γίνει συλλήψεις καθ' όλη την παρτίδα, ενώ το τελευταίο πιόνι είχε μετακινηθεί στην 20ή κίνηση.

 Παραπομπές 

 Πηγές 













  [1993 έκδοση, ISBN 0-8050-2947-8].





 Περαιτέρω ανάγνωση 



Κατηγορία:Κανόνες σκακιού