Αι υπαίθριοι Αθήναι

Αι υπαίθριοι Αθήναι είναι επιθεώρηση των Νικόλαου Λάσκαρη και Ηλία Καπετανάκη, γραμμένη το 1894.

 Υπόθεση 
Δύο επαρχιώτες, ο Σαγανάς και ο Γεμενής, έχουν έλθει στην Αθήνα και παρακολουθούν έκπληκτοι τα όσα λαμβάνουν χώρα σε αυτήν.

 Πληροφορίες 
Αι υπαίθριοι Αθήναι πρωτοπαίχτηκαν στις 9 Οκτωβρίου 1894 από τον θίασο Μένανδρο του Διονυσίου Ταβουλάρη σε συνεργασία με τον Ευάγγελο Παντόπουλο, χωρίς να σημειώσει ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία. Αποτελούνται από μια σειρά κωμικών σκηνών, σχεδόν ανεξάρτητων μεταξύ τους, μια πινακοθήκη συμβάντων και συνηθειών του πληθυσμού της Αθήνας και από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Οι δραματουργικές τεχνικές του μοιάζουν με αυτές της φαρσοκωμωδίας.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, στο έργο, που σατίριζε τον εκσυγχρονισμό της πρωτεύουσας επί πρωθυπουργίας Χαριλάου Τρικούπη, κάνουν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους οι περίφημοι κουτσαβάκηδες της Αθήνας. Κεντρικοί ήρωες της επιθεώρησης ήταν δυο επαρχιώτες που αντιμετωπίζουν με δέος τις μεγάλες και επικίνδυνες λεωφόρους της πόλης.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Βάλτερ Πούχνερ, «Αι υπαίθριοι Αθήναι», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τομ. Β, 1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2006, σελ.382-386

Κατηγορία:Νεοελληνικά θεατρικά έργα