Αριστομένης Αντωνακέας

Ο Αριστομένης Αντωνακέας (1920-2006) ήταν υποστράτηγος ε.α. του ελληνικού στρατού, αντιστασιακός, συγγραφέας και αρθρογράφος.

 Τα πρώτα χρόνια 
Ο Αντωνακέας γεννήθηκε το 1920 στην ΤρίποληΓιάννης Πριόβολος, Μόνιμοι αξιωματικοί στον Ε.Λ.Α.Σ. - Οικειοθελώς ή εξ ανάγκης, Νότια και Κεντρική Ελλάδα, Εκδόσεις Αλφειός, 2009, σελ. 440.. Ήταν γιος του αξιωματικού και μετέπειτα νομάρχη Θεσπρωτίας, Νικολάου Αντωνακέα καθώς και αδελφός του στρατηγού Ιωάννη Αντωνακέα. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία εξήλθε με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού Πυροβολικού όταν άρχισε ο ελληνοϊταλικός πόλεμοςΣτρατιωτική Ιστορία, τεύχος 118, Ιούνιος 2006, σελ. 7..

Αδέρφια του ήταν ο Κωνσταντίνος Αντωνακέας, αντιστασιακός και πολιτικός μηχανικός & ο Ιωάννης, αντιστράτηγος και συγγραφέας.

 Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος 
 Στο ελληνοαλβανικό μέτωπο 
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, υπηρέτησε στο Β΄ Σύνταγμα Πεδινού Πυροβολικού, υπό τις διαταγές του αντισυνταγματάρχη Αναστασίου Καλφιώτη, όπου διακρίθηκε στο μέτωπο της Αλβανίας ως ουλαμαγός και αξιωματικός βολής.

 Κατά τη διάρκεια της Κατοχής 
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όντας στην Αθήνα, συνδέεται με τις φιλοβασιλικές οργανώσεις Ε.Ε. (Εθνικοκοινωνική Επανάστασις, ηγετικό στέλεχος της οποίας ήταν ο πατέρας του, Νικόλαος) και Χ, καθώς και με συμμαχικές κατασκοπευτικές υπηρεσίες. Μεταξύ άλλων, δραστηριοποιήθηκε ως επικεφαλής ένοπλης ομάδας περιφρούρησης για μέλη της οργάνωσης που ασχολούνταν με την αναγραφή συνθημάτων ενώ συμμετείχε στην έκδοση της παράνομης εφημερίδας με το όνομα «Επαναστάτης». Παράλληλα, τον Δεκέμβριο του 1942 έδρασε ως σύνδεσμος μεταξύ της Ε.Ε. και της ΧΝίκου Α. Αντωνακέα: Φως εις το σκότος της Κατοχής, Αθήναι 1947, σελ. 78 - 80, 262 και 344..

Τον Νοέμβριο του 1943, όντας καταζητούμενος από τις δυνάμεις Κατοχής λόγω της συμμετοχής του σε κλιμάκιο κατασκοπείαςΤο συγκεκριμένο κλιμάκιο δρούσε υπό την αρχηγία του εκτελεσθέντα από τις δυνάμεις Κατοχής, ανθυπολοχαγού Ιωάννη Βαρσόπουλου (βλ. Αντωνακέα, 1947, σελ. 266 και Πριόβολος, 2009, σελ. 440.). και προσπαθώντας να επιτύχει σύνδεση της Ε.Ε. με τον βασιλιά Παύλο και τους ΣυμμάχουςΑντωνακέα, 1947, σελ. 296 - 297., αποπειράθηκε μαζί με άλλους 25 αξιωματικούς να διαφύγει στη Μέση Ανατολή μέσω της Εύβοιας, αιχμαλωτίστηκε όμως από τον τοπικό ΕΛΑΣ και αφού διαπομπεύθηκε μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους σε διάφορα χωριά με τις κατηγορίες του «προδότη του λαϊκού αγώνα, εχθρού του λαού και πουλημένου στην αγγλική λίρα και τον βασιλιά», παραπέμφθηκε την 7η Ιανουαρίου 1944 σε ανταρτοδικείο στη Στενή Ευβοίας όπου και αθωώθηκε.

Επιστρέφοντας στην ΑθήναΑντωνακέας, 1947, σελ. 298., συνελήφθη έπειτα από προδοσία, στις 17 ΜαρτίουΑντωνακέας, 1947, σελ. 350. από τις αρχές Κατοχής με την κατηγορία της κατασκοπείας και αφού υποβλήθηκε σε πολυήμερα βασανιστήρια καταδικάστηκε από γερμανικό στρατοδικείο σε θάνατο. Λίγο αργότερα η ποινή του μετατράπηκε σε δεκαπενταετή ή εικοσαετή κάθειρξη και τον Ιούλιο του ίδιου έτους μεταφέρθηκε από τις φυλακές Αβέρωφ όπου κρατείτο στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο στρατόπεδο του Βραδεμβούργου. Εκεί παρέμεινε μέχρι τον Μάιο του 1945 όταν και απελευθερώθηκε από τα σοβιετικά στρατεύματαΑντωνακέας, 1947, σσ. 351-355.Έκθεσις επί των εθνικών σκοπών και του εθνικού έργου της Οργανώσεως «Χ», Εν Αθήναις, 1944, σσ. 52-53.. Επέστρεψε στην Ελλάδα κατά τα τέλη Αυγούστου του 1945Αντωνακέας, 1947, σελ. 355..

 Εμφύλιος και μετέπειτα σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, έλαβε ενεργό μέρος στις επιχειρήσεις των κυβερνητικών δυνάμεων και διακρίθηκε ιδιαίτερα κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στα Άγραφα αλλά και στις μάχες στο Βίτσι και τον Γράμμο. Τιμήθηκε με 18 παράσημα, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας και έξι Πολεμικοί Σταυροί. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και μετεκπαιδεύτηκε σε στρατιωτικές σχολές των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του ΝΑΤΟ. Αποστρατεύθηκε το 1972 με τον βαθμό του υποστρατήγου.

Απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου του 2006 στην Αθήνα.

 Συγγραφικό έργο 
Ο Αντωνακέας ασχολήθηκε ήδη από τη δεκαετία του 1950 με τη συγγραφή άρθρων, κυρίως για λογαριασμό στρατιωτικών περιοδικών. Μετά την απόσυρσή του από τις Ένοπλες Δυνάμεις συνέχισε να αρθρογραφεί σε διάφορα περιοδικά όπως η Ιστοριογνωσία, ενώ προχώρησε και στην έκδοση δύο βιβλίων υπό τους τίτλους Συμμοριτοπόλεμος και όχι εμφύλιος πόλεμος (1993) και Η ανατίναξις της γέφυρας του Γοργοπόταμου - Ιστορία και Μύθος (1996)Εργογραφία Αριστομένη Αντωνακέα. Τόσο στα κατά καιρούς άρθρα του όσο και στα δημοσιευμένα έργα του, ήταν έκδηλος ο αντικομμουνιστικός του χαρακτήρας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Νίκου Α. Αντωνακέα: Φως εις το σκότος της Κατοχής, Αθήναι 1947
 Γιάννης Πριόβολος: Μόνιμοι αξιωματικοί στον Ε.Λ.Α.Σ. - Οικειοθελώς ή εξ ανάγκης, Νότια και Κεντρική Ελλάδα, Εκδόσεις Αλφειός, 2009
 Έκθεσις επί των εθνικών σκοπών και του εθνικού έργου της Οργανώσεως «Χ», Εν Αθήναις, 1944
 Περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία, τεύχος 118, Ιούνιος 2006

Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες