Toyota MR2

Το Toyota MR2 ήταν ένα σπορ διθέσιο αυτοκίνητο, με τον κινητήρα στο κέντρο και την κίνηση πίσω, που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από το 1984 μέχρι τον Ιούλιο του 2007, όταν και σταμάτησε η παραγωγή του στην Ιαπωνία. Υπήρξαν τρεις διαφορετικές γενιές του MR2:

 1984 - 1989, με αισθητική που είχε έντονα γωνιακές γραμμές.
 1990 - 1999, η οποία είχε αισθητική παρόμοια με τις Ferrari της τότε εποχής.
 2000 - 2007, η οποία είχε αισθητική παρόμοια με την Porsche Boxster πρώτης γενιάς.

Σε όλες τις γενιές του, το MR2 είχε σχεδιαστεί για να είναι μικρό και οικονομικό στην παραγωγή, αλλά και με σπορ στυλ και ευχάριστο χειρισμό. Τα βασικά του στοιχεία σχεδίασης είναι τα γόνατα Mac-Pherson στις εμπρός και πίσω αναρτήσεις, και οι εγκάρσιας τοποθέτησης κινητήρες, και στις 3 γενιές του MR2, αν και κάθε γενιά διαφέρει σημαντικά στην αισθητική από την επόμενη. Ιστορικά, επίσης, υπήρξε το πρώτο ιαπωνικό αυτοκίνητο με κεντρομήχανη διάταξη.

 Δημιουργία 

Η εξέλιξη του αρχικού MR2 ξεκίνησε το 1976, όταν η Toyota ξεκίνησε ένα πρότζεκτ σχεδιασμού με στόχο την παραγωγή ενός αυτοκινήτου που θα ήταν ευχάριστο στην οδήγηση, αλλά και οικονομικό και ελαφρύ. Το πραγματικό έργο του σχεδιασμού ξεκίνησε το 1979, όταν ο Akio Yoshida από το τμήμα δοκιμών της Toyota άρχισε να αξιολογεί διάφορες εναλλακτικές λύσεις για την τοποθέτηση του κινητήρα και τη μέθοδο δίσκου. Η επιλογή έγινε τελικά να τοποθετήσει τον κινητήρα εγκάρσια στο κέντρο του αυτοκινήτου. Το αποτέλεσμα ήταν το πρώτο πρωτότυπο το 1981, που ονομάστηκε SA - X. Από το σχεδιασμό της βάσης του, το αυτοκίνητο άρχισε να εξελίσσεται σε ένα πραγματικό σπορ αυτοκίνητο, και περαιτέρω πρωτότυπα δοκιμάστηκαν έντονα τόσο στην Ιαπωνία όσο και στην Καλιφόρνια. Ένα σημαντικό μέρος των δοκιμών διεξήχθη στις πραγματικές διαδρομές του Willow Springs, όπου ο πρώην οδηγός της Φόρμουλα 1 Dan Gurney δοκίμασε το πρωτότυπο.

Η Toyota παρουσίασε δημόσια το concept car (πρωτότυπο αυτοκίνητο) SV - 3 τον Οκτώβριο του 1983 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο, συγκεντρώνοντας τεράστιο μέρος από τα φώτα της δημοσιότητας, τόσο από τον Τύπο, όσο και από το κοινό. Το αυτοκίνητο είχε πλέον προγραμματιστεί να ξεκινήσει να διατίθεται εμπορικά κατά το δεύτερο τρίμηνο του 1984 στην ιαπωνική αγορά και σύντομα και στις άλλες αγορές διεθνώς, υπό την ονομασία MR2, που σημαίνει «Mid-ship ή Mid-engine, Rearwheel ή Runabout, 2-seater». Ειδικότερα όμως στη Γαλλία, το όνομα του μοντέλου έγινε το λίγο συντομότερο MR, για να αποφευχθεί η ομοιότητα στην προφορά του MR2 με τη γαλλική φράση «est merdeux», που σημαίνει «(αυτό) είναι σκατά».

 Πρώτη γενιά W10 (1984 - 1989) 

Το μικρό και ελαφρύ MR2 ήταν μια κίνηση που κανείς δεν ανέμενε τότε από την Toyota. Το διθέσιο MR2 σίγουρα δεν ήταν πρακτικό σαν οικογενειακό αυτοκίνητο, ούτε είχε την πρόθεση να είναι, αφού είχε το ύφος και τις επιδόσεις ως βασικές προτεραιότητες. Το παρατσούκλι «Mid - engine, Runabout, 2-seater» δεν ήταν τόσο σαν ένα εργαλείο μάρκετινγκ, ήταν όμως η βασική φιλοσοφία του σχεδιασμού. Ορισμένες φήμες επιμένουν ότι το αρχικό MR2 σχεδιάστηκε από τη Lotus. Ωστόσο, ο χειρισμός του MR2 είχε σχεδιαστεί από την Toyota με τη βοήθεια του Roger Becker, μηχανικού της Lotus. Την συνεργασία της Toyota με την Lotus κατά τη φάση του πρωτοτύπου, μπορεί να δει κανείς στο AW11, που οφείλει πολλά στα θρυλικά σπορ αυτοκίνητα Lotus στις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Ως κινητήρα, η Toyota επέλεξε να χρησιμοποιήσει τον ατμοσφαιρικό 4A - GE βενζινοκινητήρα 1.587 cm³ 4-κύλινδρο σε σειρά, με διπλό εκκεντροφόρο επικεφαλής και 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο. Αυτός ο κινητήρας, επίσης, είχε μπουζιά DENSO και μια μεταβλητή γεωμετρία εισαγωγής (T - VIS), προσφέροντας στον κινητήρα μέγιστη ισχύ 112 hp (84 kW) στις ΗΠΑ, 128 hp (95 kW) στο Ηνωμένο Βασίλειο, 116 ή 124 PS (85 ή 91 kW / 114 ή 122 hp) στην Ευρώπη (με ή χωρίς καταλύτη), 118 hp (88 kW) στην Αυστραλία και 130 PS (96 kW  128 hp) στην Ιαπωνία. Τα ιαπωνικά μοντέλα αργότερα βγήκαν με ισχύ 120 PS (88 kW, 118 hp). Ο ίδιος κινητήρας είχε ήδη εισαχθεί νωρίτερα στην AE86 Corolla, συγκεντρώνοντας ιδιαίτερα θετική δημοσιότητα. Ένα 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων ήταν η στάνταρ επιλογή και ένα αυτόματο κιβώτιο τεσσάρων ταχυτήτων ήταν προαιρετική. Σε οδικές δοκιμές που έλαβαν χώρα, έπιασε σε επιτάχυνση τα 0-100 χιλιόμετρα την ώρα σε μόλις 8 δευτερόλεπτα, και το 1/4 του μιλίου σε μόλις 16 δευτερόλεπτα, δηλαδή πολύ ταχύτερα από τα τετρακύλινδρα ανταγωνιστικά μοντέλα Pontiac Fiero και Fiat X1 / 9.

Το 1987 (σεζόν του 1988 για την αγορά των ΗΠΑ) η Toyota εισήγαγε έναν υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα για το MR2. Με βάση το ίδιο μπλοκ και την κεφαλή, με κωδικό 4A - GZE και ήταν εξοπλισμένο με ένα μικρό υπερσυμπιεστή τύπου Roots και intercooler Denso, με την αναλογία συμπίεσης να ελαττώνεται σε 8:1. Παρήγαγε ισχύ 145 ίππων (108 kW) και ροπή 190 Ν·m, και επιτάχυνε το μικρό αυτοκίνητο από 0 στα 100 km/h σε 6,5 έως 7,0 δευτερόλεπτα, αναλόγως με την έκδοση. Ο υπερσυμπιεστής ήταν με ιμάντα, αλλά ενεργοποιείται από ένα ηλεκτρομαγνητικό συμπλέκτη, έτσι ώστε να αυξάνει την οικονομία καυσίμου. Το βάρος αυξήθηκε στα 1.131 κιλά για τα υπερτροφοδοτούμενο μοντέλα, λόγω του βάρους του εξοπλισμού υπερσυμπιεστή και μιας νέας, ισχυρότερης μετάδοσης.

 Δεύτερη γενιά W20 (1989 - 1999) 

Με την συμπλήρωση της 5-ετίας από την εισαγωγή του, το MR2 έλαβε έναν πλήρη επανασχεδιασμό και η καινούρια αυτή εκδοχή κυκλοφόρησε στα τέλη του 1989. Το νέο αυτοκίνητο ήταν μεγαλύτερο και με βάρος 160 με 180 κιλά παραπάνω από τον προκάτοχό του. Το αμάξωμα ήταν πλέον πολύ πιο στρογγυλευμένο για να εκσυγχρονιστεί, και φάνηκε να μοιάζει έντονα με την Ferrari 348 και την Ferrari F355. Εξαιτίας αυτού, το νέο MR2 θεωρήθηκε τότε από μερικούς ως η «Ferrari του φτωχού». Παρά τα σχόλια αυτά, η νέα εμφάνιση ήταν σαφώς ελκυστική και αναμφίβολα βοήθησε τις πωλήσεις.

Ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική, το MR2 SW20 έφτασε την άνοιξη του 1990, ως μοντέλο 1991. Ο εξοπλισμός της δεύτερης γενιάς ήταν πλήρης για την κατηγορία του, έχοντας ακόμα και στάνταρ αερόσακο οδηγού. Τον Νοέμβριο του 1993, στο ξεκίνημα της σεζόν (model year, έτος μοντέλου) του 1994, το μοντέλο απέκτησε και στάνταρ αερόσακο συνοδηγού, ο οποίος όμως δεν προσφερόταν στην Ιαπωνία, όπου τελικώς έφτασε μόλις τη σεζόν του 1996 και ως προαιρετική επιλογή.

 Εκδόσεις 

Όσα MR2 κυκλοφόρησαν στην Ιαπωνία, είχαν ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 180 km/h και ηλεκτρονικό κόφτη της μέγιστης ταχύτητας επίσης στα 180 km/h, λόγω της εγχώριας νομοθεσίας. Επίσης, οι διαφορές στις εκδόσεις και στους κινητήρες ήταν οι εξής:

Ιαπωνική αγορά:

 G με κινητήρα 2.0 λίτρων 3S - GE, που παράγει 165 PS. Το G ήταν η βασική έκδοση του SW20.
 GT-S με έναν υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα 2.0 λίτρων 3S - GTE, που παράγει 221 PS. Το GT-S είχε τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά, όπως το G-Limited.
 GT με τον υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα 2.0 λίτρων 3S - GTE και μηχανικό κιβώτιο. Το GT θεωρήθηκε ως η πολυτελής έκδοση του SW20.

Ευρωπαϊκή αγορά:

 Coupe με τον NA 2.0 λίτρων 3S - FE κινητήρα, που παράγει 138 hp. Το μοντέλο αυτό δεν είχε πίσω αεροτομή ή φώτα ομίχλης εμπρός.
 GT Coupe με τον NA 2.0 λίτρων 3S - GE κινητήρα, που παράγει 154 ίππους.
 GT T-Bar με τον κινητήρα 2.0 λίτρων NA 3S - GE. Επιλογές που διατέθηκαν ως στάνταρ ήταν τα δερμάτινα καθίσματα και το ηχοσύστημα με 8 ηχεία premium.

Δεν υπήρξαν μοντέλα turbo που να προσφέρθηκαν επίσημα στην ευρωπαϊκή αγορά. Ωστόσο, πολλά μοντέλα turbo πωλήθηκαν ανεπίσημα στην Ευρώπη, μέσω της λεγόμενης «γκρίζας αγοράς».

Αμερικάνικη αγορά:

 MR2 με NA 2.2 λίτρων 5S - FE κινητήρα, που παράγει 130 hp. Προσφέρθηκε με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ή 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
 MR2 Turbo με υπερτροφοδοτούμενο 2.0 λίτρων 3S - GTE κινητήρα, που παράγει 200 hp. Προσφέρθηκε μόνο με ένα 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.

 Τρίτη γενιά W30 (1999 - 2007) 

Η τρίτη γενιά του MR2 είχε τρία διαφορετικά ονόματα, αναλόγως με τη χώρα και την ήπειρο: Toyota MR-S στην Ιαπωνία, Toyota MR2 Spyder στις Ηνωμένες Πολιτείες και Toyota MR2 Roadster στην Ευρώπη. Αρχικά, ξεκίνησε να διατίθεται στην Ιαπωνία τον Οκτώβριο του 1999, ενώ τον Μάρτιο του 2000 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη.

Το τρίτο MR2 ακολούθησε μια διαφορετική προσέγγιση από το απερχόμενο μοντέλο, καθώς ήταν ένα μέρος του πρότζεκτ «Toyota Genesis», ένα σχέδιο για να προσελκύσει αγοραστές από τη νεότερη ηλικιακή ομάδα, σε μια προσπάθεια να αυξήσει τις πωλήσεις στις ΗΠΑ. Η πιο προφανής αλλαγή ήταν η μετάβαση από μια hardtop ανοικτή οροφή σε μια πραγματική μετατρέψιμη μαλακή οροφή, δίνοντας στο αυτοκίνητο την ονομασία «Spyder».

 Αισθητική 
Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι αυτό το αυτοκίνητο ήταν εμπνευσμένο από την Porsche Boxster πρώτης γενιάς, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά στα τέλη του 1996, λόγω της σχετικά παρόμοιας εμφάνισής της. Ωστόσο, το αρχικό πρωτότυπο του MR-S εμφανίστηκε το 1997 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο και είχε λίγο πιο γωνιακή και άκαμπτη εμφάνιση από το μοντέλο παραγωγής, το οποίο περιελάμβανε επιπλέον καμπύλες για ένα πιο αεροδυναμικό και ελκυστικό σύνολο. Ο αρχιμηχανικός Harunori Shiratori δήλωσε τότε ότι «Πρώτον, θέλαμε αληθινή απόλαυση οδήγησης, συνδυάζοντας καλή κυκλοφορία, χαμηλή αδράνεια και ελαφρύ αμάξωμα».

 Τεχνικά στοιχεία 

Ο κινητήρας που διατέθηκε για την ZZW30 ήταν ο αλουμινένιος 1ZZ - FED, ένας 4-κύλινδρος σε σειρά, βενζινοκινητήρας, με κυβισμό 1.794 cm³. Όπως και οι προκάτοχοί του, ο κινητήρας αυτός χρησιμοποιεί διπλούς εκκεντροφόρους κεφαλής και 16 βαλβίδες. Ο χρονισμός του εκκεντροφόρου εισαγωγής ήταν ρυθμιζόμενος μέσω του συστήματος VVT-i, το οποίο εισήχθη νωρίτερα στο MR2 το 1998 σε ορισμένες αγορές. Το νούμερο 143 hp της μέγιστης ισχύος ήταν αρκετά μικρότερο από την προηγούμενη γενιά, αλλά λόγω της ελαφρότητας του αυτοκινήτου μπορούσε ακόμα να κινηθεί αρκετά γρήγορα και να επιταχύνει από 0 στα 100 km/h σε 6,8 έως 8,7 δευτερόλεπτα, ανάλογα με την επιλογή μετάδοσης. Το βάρος του αυτοκινήτου ήταν μόλις 996 κιλά για τα μοντέλα με μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων.

Εκτός από το χειροκίνητο κιβώτιο 5 ταχυτήτων, ένα 6-τάχυτο μηχανικό ή 6-τάχυτο σειριακό κιβώτιο (SMT) ήταν επίσης διαθέσιμο από το 2002. Μετά το 2003, το 6-τάχυτο σειριακό κιβώτιο έγινε η μοναδική διαθέσιμη επιλογή. Το MR2 Spyder επίσης διακρίνονται από τα περισσότερα από τον ανταγωνισμό του (συμπεριλαμβανομένων των Honda S2000, Mazda MX-5 και Porsche Boxster) με στάνταρ εξοπλισμό το θερμαινόμενο πίσω παρμπρίζ. Ενδεικτικώς, κατά τη εποχή που εισήχθη στην αγορά, τα περισσότερα καμπριολέ χρησιμοποιούσαν ακόμα ένα πλαστικό πίσω παράθυρο. Μια σκληρή οροφή ήταν επίσης διαθέσιμη από την Toyota στην Ιαπωνία και την Ευρώπη, αν και ήταν ακριβή ως έξτρα.

 Τελική διακοπή 
520px|thumb|right|Το σαλόνι ενός Toyota MR2 του 2003.

Τον Ιούλιο του 2004, η Toyota ανακοίνωσε ότι η διάθεση του MR2, καθώς και του Toyota Celica, επρόκειτο να διακοπεί στις ΗΠΑ με τη λήξη της σεζόν του 2005, λόγω της αύξησης του ανταγωνισμού και της συνεπακόλουθης πτώσης των πωλήσεων. Η σεζόν του 2005 ήταν η τελευταία για το MR2 στις ΗΠΑ. Ενώ το MR2 Spyder δεν πωλήθηκε μετά το 2005 στις ΗΠΑ, προσφέρθηκε στην Ιαπωνία, το Μεξικό και την Ευρώπη μέχρι το 2007. Η παραγωγή του Toyota MR2 σταμάτησε οριστικά τον Ιούλιο του 2007, ενώ η παραγωγή του Celica είχε λήξει στις 21 Απριλίου 2006.

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφία 





 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 www.mr2club.gr
 autogreeknews.gr/ 1999-2007 Toyota MR2
 drive.gr/ 2000-2006 Toyota MR2
 Autozine's MR2 review
 75 Years of Toyota - Toyota MR2
 Edmunds.com/ 1985-1995 Toyota MR2 review
 Edmunds.com/ 2000-2005 Toyota MR2 Spyder Review
 Consumerguide.com/ 1991-1995 Toyota MR2 review
 Consumerguide.com/ 2000-2005 Toyota MR2 Spyder review

MR2
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ