Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου

Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου είναι κρατική δραματική σχολή και λειτουργεί από το 1930 ως παράρτημα του Εθνικού Θεάτρου. 

 Ιστορία 
 Οι απαρχές 
Στο πλαίσιο του ιδρυτικού νόμου του Εθνικού Θεάτρου, προβλεπόταν η ίδρυση Δραματικής Σχολής, η οποία θα εκπαίδευε νέους ηθοποιούς με σκοπό τη στελέχωσή του και θα λειτουργούσε ως παράρτημά τουΛύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011 , σελ.154. Τον οργανισμό λειτουργίας της θα εκπονούσε η Διοικούσα Επιτροπή του Εθνικού Θεάτρου. Από την 1η Αυγούστου του 1930 η προϋπάρχουσα Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου, ιδρυθείσα από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, περιήλθε στη διοίκηση του Εθνικού Θεάτρου και οι πόροι της διατέθηκαν υπέρ του Ταμείου Εργασίας των Ηθοποιών. Η απήχηση και η αίγλη της υπό ίδρυση Σχολής αποτυπωνόταν στο γεγονός ότι ο Δραματικός Σύλλογος Κέρκυρας, έσπευσε να αναγνωριστεί ως παράρτημα της Δραματικής Σχολής του Εθνικού ΘεάτρουΛύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.154-155.
Ο τότε υπουργός Παιδείας Γεώργιος Παπανδρέου διαφώνησε σχετικά με τη στελέχωση του Εθνικού από τους αποφοίτους της Δραματικής Σχολής του, επειδή θεωρούσε πως το κρατικό θέατρο έπρεπε να στελεχώνεται μόνο από δόκιμους ηθοποιούς, κι όχι αδόκιμουςΛύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.158.

Ένα από τα πρώτα προβλήματα της Σχολής ήταν το οικονομικό, καθώς το ετήσιο κόστος λειτουργίας της ανερχόταν στο ποσό των 600.000 δραχμών: η κατάσταση γινόταν πιο δυσχερής επειδή είχε μείνει ανεφάρμοστος ο νόμος περί φορολογίας 2% επί των εισπράξεων των δημοσίων θεαμάτων, που θα εξασφάλιζε τα έσοδα της σχολής.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.158-159

Οι δυσχέρειες συντήρησης της Σχολής οδηγούσαν στο ενδεχόμενο να υπαχθεί στο Ωδείο Αθηνών ως παράρτημά του. Όμως μια τέτοια προοπτική θα υποβάθμιζε τη Σχολή, καθώς θα την αποξένωνε από το Εθνικό Θέατρο, και θα την χρεοκοπούσε καλλιτεχνικά επειδή το υφιστάμενο Δραματικό τμήμα του Ωδείου ήταν καθαρά ερασιτεχνικό και χαμηλών καλλιτεχνικών αξιώσεων: δεν είχε αποφοιτήσει κανένας ηθοποιός αξιώσεων.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.159-160

Τον Αύγουστο του 1931 ο Κωστής Μπαστιάς, τότε γραμματέας του Εθνικού, συναντήθηκε με τον Παπανδρέου και εξασφάλισε την παραμονή της Δραματικής Σχολής στο Εθνικό, πετυχαίνοντας ετήσια επιχορήγηση 300.000 δραχμών.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.161

Στις 7 Μαρτίου του 1931 δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 55, Διάταγμα "Περί εγκρίσεως του Οργανισμού της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου".Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.163, υπόσ.40

 Η οργάνωση 
Το προσωπικό της σχολής αποτελούνταν από τον διευθυντή, τους καθηγητές, γραμματέα, υποβολέα, γραφέα, δακτυλογράφο και ένα κλητήρα. Ο διευθυντής διοριζόταν μετά από πρόταση του γενικού διευθυντή του Εθνικού, με τριετή θητεία και δυνατότητα ανανέωσης. Μαζί με τους καθηγητές κατάρτιζε το πρόγραμμα σπουδών, μπορούσε να συγκαλεί, το συμβούλιο των καθηγητών, ανά δίμηνο, αλλά και εκτάκτως υπό την προεδρία του, υπέγραφε τα ενδεικτικά των μαθητών. Υπέβαλλε ετήσια έκθεση περί των πεπραγμένων της Σχολής και του έργου των διδασκόντων. Ο διευθυντής λογοδοτούσε στον γενικό διευθυντή του Εθνικού, ενώ ο μισθός του καθοριζόταν από την Εκτελεστική Επιτροπή.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.163-164

Οι καθηγητές διορίζονταν ύστερα από πρόταση του διευθυντή της σχολής για ένα σχολικό έτος και μπορούσαν να διδάξουν πάνω από ένα μάθημα. Όφειλαν να διδάσκουν ανελλιπώς τα μαθήματά τους και ο μισθός τους ήταν ανάλογος του μαθήματος και των ωρών διδασκαλίας τους.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.164.

Τα μαθήματα ήταν προκαθορισμένα και χωρίζονταν σε πρακτικά: Ανάγνωση και Άρθρωση-προφορά, Ορθοφωνία, Υποκριτική, Μιμική, Ήθος και ένδυμα, Διασκευή προσώπου, Μουσική μόρφωση, Πλαστικές κινήσεις, Γυμναστική και χορός, Ξιφασκία, Γαλλικά. Και θεωρητικά: (Δραματολογία, Ιστορία Θεάτρου, Νεοελληνική λογοτεχνία).Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.165

 Φοίτηση-τρόπος εισαγωγής 
Η Σχολή ήταν διετούς φοίτησης (μια τάξη προκαταρκτική και μια ανωτέρα) και οι μαθητές υποχρεώνονταν για την καταβολή διδάκτρων. Προϋποθέσεις εισαγωγής, πριν την αξιολόγηση των καλλιτεχνικών προσόντων τους ήταν να είναι κάτοχοι απολυτηρίου τετρατάξιου Γυμνασίου, να είναι αρτιμελείς, και όχι μεγαλύτεροι από 25 ετών.

Στην Επιτροπή εισιτηρίων εξετάσεων συμμετείχαν οι γενικοί διευθυντές του Εθνικού και της Σχολής και άλλα πέντε μέλη, που ορίζονταν από την Εκτελεστική Επιτροπή και προέρχονταν από το Διδακτικό προσωπικό. Ο γενικός διευθυντής του Εθνικού προέδρευε της εξεταστικής επιτροπής. Οι εξαιρετικοί κατατάσσονταν στην ανώτερη τάξη, αλλά προηγουμένως έπρεπε να παρακολουθήσουν τα θεωρητικά μαθήματα.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.164-166.

Μέχρι είκοσι μαθητές εισάγονταν στην προκαταρκτική τάξη, ενώ η προαγωγικές εξετάσεις γίνονταν στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Στο πρώτο έτος διδάσκονταν Ανάγνωση και Άρθρωση-προφορά, Ορθοφωνία, Υποκριτική, Μουσική μόρφωση, Μιμική, Πλαστικές κινήσεις, Γυμναστική και χορός, Ξιφασκία, Γαλλικά. Στο δεύτερο έτος Υποκριτική, Μιμική, Ήθος και ένδυμα, Μουσική μόρφωση, Γυμναστική, Πλαστικές κινήσεις και χορό, Ξιφασκία και Γαλλικά.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.166.

Στο πλαίσιο της εκπαίδευσής τους μπορούσαν να παρακολουθήσουν διαλέξεις, να επισκεφθούν θέατρα, αλλά και να συμμετάσχουν αμισθί ως βουβά πρόσωπα, αμισθί σε παραστάσεις του Εθνικού. Υπήρχε δυνατότητα παρακολούθησης ως ακροατές και από άλλα άτομα με αντίτιμο στους οποίους χορηγείτο πιστοποιητικό φοίτησης, χωρίς δικαίωμα συμμετοχής στις διπλωματικές εξετάσεις. Οι διπλωματικές εξετάσεις γίνονταν αφού ο υποψήφιος είχε εξετασθεί επιτυχώς στη Μιμική, Ήθος, Διασκευή προσώπου, Μουσική μόρφωση, και Γαλλικά. Αυτές διεξάγονταν ενώπιον δεκαμελούς επιτροπής. Οι αριστούχοι απόφοιτοι θα διορίζονταν ως δόκιμοι στο θίασο του Εθνικού. Το ίδιο θα ίσχυε και για τους υπόλοιπους αν οι ανάγκες του θιάσου το απαιτούσαν με βαθμό και μισθό δόκιμου ηθοποιού.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.167

 Οι πρώτες εισαγωγικές 
Πραγματοποιήθηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 1930 και ολοκληρώθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Η εξεταστέα ύλη ήταν δημοτικά ποιήματα, και αποσπάσματα από τραγωδίες. Συμμετείχαν 42 υποψήφιοι, 24 απορρίφθηκαν και 18 κρίθηκαν εισακτέοι. Τελικά από τους 34 επιτυχόντες (18 αγόρια και 16 κορίτσια) 26 πέρασαν στην πρώτη τάξη και 8 στη δευτέρα.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.172-173

 Από τον μεσοπόλεμο μέχρι το 1940 
Τα βασικά ζητήματα που σημαδεύουν τη σχολή την περίοδο πριν τον Β παγκόσμιο πόλεμο, είναι η διάθεση για αποστολή αριστούχων αποφοίτων της στο εξωτερικό, με σκοπό να παίξουν στο Εθνικό επιστρέφοντας, ή να γίνουν καθηγητές στη Σχολή. Η ίδρυση του Άρματος του Θέσπιδος από τον Μπαστιά συμβάλει στην αξιοποίηση των αποφοίτων της σχολής και στην γρήγορη εξέλιξη της καριέρας τους.
Σημειώθηκαν ζυμώσεις σχετικά με την αναβάθμιση της Σχολής:αναδιάρθρωση της σχολής, δημιουργία τρίτης τάξης (πρωτολειτούργησε το σχολικό έτος 1939-1940), πρόβλεψη αμοιβής στους τελειόφοιτους για λόγους βιοπορισμού, αλλαγή του προγράμματος διδασκαλίας και του περιεχομένου τουςΛύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.185-193. Μεταξικός νόμος όρισε, επίσης, οι απόφοιτοι δραματικών ιδιωτικών σχολών να δίνουν εξετάσεις ενώπιον επιτροπής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού για την επικύρωση των διπλωμάτων τους.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.207

 Στην Κατοχή και μέχρι το τέλος του Εμφυλίου 
Τα μαθήματα μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου διακόπηκαν επ' αόριστον. Ο Συναδινός ήταν αυτός που πέτυχε την έστω υποτυπώδη λειτουργία της Σχολής μέσα στην Κατοχή καθώς θεωρούσε πως δεν έπρεπε να στερηθούν την ολοκλήρωση των σπουδών τους οι μαθητές της σχολής Πρότεινε την περικοπή του προγράμματος διδασκαλίας και και την ανάληψη περισσοτέρων του ενός μαθημάτων από τους καθηγητές. Πράγματι τα κονδύλια διδασκαλίας διαγράφηκαν και οι διδάσκοντες συμμετείχαν αμισθί ή εθελοντικά. Με Αναγκαστικό νόμο απολύθηκαν οι καθηγητές της Σχολής τον Μάιο του 1941, αλλά το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς η σχολή ξανάνοιξε. Οι συνθήκες λειτουργίας της Σχολής ήταν δυσχερείς; μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Ροντήρης παρέδιδε μαθήματα στην οικία του, δύο αίθουσες της Σχολής είχαν μετατραπεί σε εστιατόριο και τραπεζαρία για τη σίτιση όσων εργάζονταν στο Εθνικό και των άνεργων ηθοποιών. Πολλοί μαθητές συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση: Αλέξης Δαμιανός, Νίκος Βόκοβιτς, Ιορδάνης Μαρίνος, Νίκος Τζόγιας κ.α. Καθηγητές της σχολής φυλακίσθηκαν, όπως οι Γιώργος Γληνός, Πέλος Κατσέλης. Το 1942 ψηφίζεται νομοθετικό διάταγμα που απαγορεύει σε όσους αποτυγχάνουν δύο φορές κατά τις εισαγωγικές στη Δραματική Σχολή του Εθνικού να φοιτούν σε άλλη ιδιωτική δραματική σχολή.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.201-207

Μετά την απελευθέρωση, την άνοιξη του 1945, καταργούνται τα δίδακτρα της Σχολής, αλλά στις αρχές του 1946 επανέρχονται με ύψος 300 δρχ. το μήνα και 1000 δρχ. εγγραφή. Η σχολή βρίσκεται με διαλυμένο βεστιάριο, γκρεμισμένο φουαγιέ και καμένο μεγάλο τμήμα του κτηρίου της σχολής. Ιδρύεται η βραχύβια Πρωτοποριακή Σκηνή -ανέβασε μόνο δύο έργα- με σκοπό την δοκιμασία των αποφοίτων της σχολής σε πιο απαιτητικούς ρόλους. Για αρκετούς μήνες η σχολή τη χρονιά αυτή παραμένει κλειστή, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1947.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.207-212, 217

Νέος οργανισμός της Σχολής εγκρίνεται με βασιλικό Διάταγμα του 1947, με το οποίο οριζόταν αναπληρωτής διευθυντής ένας μόνο από τους καθηγητές της σχολής, αλλά και ο σκηνοθέτης Α του Εθνικού. Διαχωρίζονταν το διδακτικό προσωπικό σε καθηγητές και διδασκάλους. Στον νέο οργανισμό δεν υπήρχαν μαθήματα, όπως Διασκευή προσώπου, η Ενδυματολογία, η Μουσική, και τα Γαλλικά. Προβλεπόταν η διδασκαλία ελεύθερων μαθημάτων από πανεπιστημιακούς. Οι δευτεροετείς και τριτοετείς συμμετείχαν σε παραστάσεις του Εθνικού έναντι αμοιβής. Οι αριστούχοι προσλαμβάνονταν στο Εθνικό, ενώ ίσχυε ο θεσμός του ακροατή.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.219-225

 Στη δεκαετία του 1950 
Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα της σχολής της περιόδου αυτής ήταν η έλλειψη μονιμότητας του διδακτικού προσωπικού, κάτι που επηρέαζε το επίπεδο των σπουδών. Ακολουθεί περίοδος ανασυγκρότησης σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών και το περιεχόμενο των μαθημάτων: αύξηση ωρών διδασκαλίας Υποκριτικής,αύξηση αριθμού διδασκόντων την Υποκριτική, οι τελειόφοιτοι μαθητές να παρουσιάζουν κατά τις διπλωματικές τους εξετάσεις ολόκληρο έργο ενώπιον ευρύτερου κοινού.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.237-276

Αν και το θέμα λειτουργίας βιβλιοθήκης στη Σχολής είχε τεθεί από το 1948, τελικά αυτή λειτούργησε το 1958: έτσι για το σκοπό αυτό αυξήθηκαν τα δίδακτρα από 2.000 δρχ. σε 10.000 δρχ. Αρχικά προμηθεύθηκε με ευθύνη των καθηγητών Υποκριτικής όλα τα έργα που είχαν παιχθεί στο Εθνικό. Λόγω του πληθωρισμού, αυξήθηκαν τα δίδακτρα στα τέλη του 1951 σε 50.000 δρχ. αλλά υπήρξε μέριμνα για άπορους και παιδιά θυμάτων του πρόσφατου πολέμου. Αυστηροποιήθηκε ο κανονισμός συμπεριφοράς των σπουδαστών: απαγόρευση συμμετοχής σε δημόσιες μη φιλανθρωπικές παραστάσεις αντί οριστικής αποβολής από τη σχολή, ενώ μόνο για το 1958, επιβλήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των σπουδαστών (μπλε φόρμα).Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.253-262

 Στη δεκαετία του 1960 
Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου δεσπόζει στην καλλιτεχνική εκπαίδευση της χώρας και οι απόφοιτοί της χαρακτηρίζονται ως οι εκλεκτοί, ενώ η Σχολή τους προβαλόταν ως πρότυπο και για τις ιδιωτικές δραματικές.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.298, υποσ.70 Η εισαγωγή στη σχολή ήταν αρκετά αυστηρή: απαιτείτο η ομόφωνη αποδοχή εκ μέρους της Εξεταστικής Επιτροπής της Δραματικής του Εθνικού.Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρχαν και πολύ καλές ιδιωτικές όπως του Κουν, του Κωστή Μιχαηλίδη, του Πέλου Κατσέλη, του Γιώργου Θεοδοσιάδη και του Ωδείου Αθηνών. Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.298-299
Ο μισθός ενός διδάσκοντα στη Σχολή έφτανε τις 2.000 δραχμές, ενώ μπορούσε να διδάσκει και σε ιδιωτικές.Όπως ο Γιάννης Σιδέρης, που δίδασκε στη σχολή του Ωδείου Αθηνών, και του Κουν. Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.300-301

 Στην περίοδο της Δικτατορίας 
Το Σεπτέμβριο του 1967 ο σύλλογος των διδασκόντων συνεδρίασε με σκοπό την αλλαγή του οργανισμού της σχολής, όμως τον Φεβρουάριο του 1970 συστήνεται Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Οργανισμός Κρατικών Θεάτρων Ελλάδος στον οποίο εντάχθηκε και το Εθνικό Θέατρο με τη Δραματική Σχολή του, για την οποία προγραμματιζόταν η σύνταξη νέου κανονισμού λειτουργίας.Τελικά δεν κατόρθωσε να δημοσιευθεί στο ΦΕΚ αφού ακολούθησε η Μεταπολίτευση Το 1970, επίσης συζητήθηκε από του καθηγητές της Σχολής ένας Οργανισμός που μεταξύ άλλων προέβλεπε τη διοικητική αλλά και πνευματική εποπτεία της Σχολής από το Εθνικό θέατρο: επικεφαλής θα ήταν ο διοικητής του Οργανισμού Κρατικών Θεάτρων Ελλάδος, ο εντεταλμένος έφορος σπουδών, ο γενικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, ο διευθυντής της σχολής, οι δύο αρχαιότεροι καθηγητές υποκριτικής και ένας των θεωρητικών μαθημάτων. Ο κυβερνητικός επίτροπός θα παρίστατο χωρίς όμως δικαίωμα ψήφου. Οι διδάσκοντες θα διορίζονταν από το Δ.Σ της και μετά από κρίση και εισήγηση του συλλόγου των καθηγητών και όχι από τον Διευθυντή. Όλοι προσλαμβάνονταν με σχέση ιδιωτικού δικαίου.

Από το 1970-1971 αποφασίστηκε οι πολυγραφημένες σημειώσεις να δίνονται δωρεάν. στους σπουδαστές. Στις αρχές του 1972 η Σχολή υπήχθη στο Υπουργείο Παιδείας. Το φθινόπωρο του 1973 αναγγέλθηκαν μέτρα ευρυθμίας της Σχολής, ανάμεσα στα άλλα και τήρησης δελτίων παρουσίας των καθηγητών. Στις φοιτητικές εξεγέρσεις του 1973 υπήρξε συμμετοχή σπουδαστών των δραματικών σχολών και του τότε σπουδαστή της Σχολής Γιάννη Μαραγαρίτη.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.334-349

 Στην Μεταπολίτευση 
Στα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της Δικτατορίας υπάρχει έντονη πολιτικοποίηση των σπουδαστών της καθώς αποδοκίμασαν τον καθηγητή της φωνητικής που είχε διαβάσει από ραδιοφώνου το Πιστεύω του Δικτάτορα Παπαδόπουλου, η τοιχοκόλληση αφισών πολιτικού περιεχομένου αποδοκιμάστηκε από τον σύλλογο των διδασκόντων, αλλά παρά την σχετική απαγόρευση του Αλέξη Μινωτή, τελικά επανεμφανίστηκαν οι αφίσες.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.349-359

Το 1973 ιδρύεται παράρτημα της σχολής στη Θεσσαλονίκη, με καθηγητές τους Κωστή Μιχαηλίδης, Γιώργο Θεοδοσιάδη, Όλγα Τουρνάκη, Αλέκο Πέτσο, Ντόρα Τσάτσου-Συμεωνίδου, Ελισάβετ Μυρίδου, Βασίλη Κοκόλη, Νικόλαο Κονομή, Γιώργο Κιτσόπουλο.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.363

 Στην δεκαετία του 1980 
Ιδιαίτερο σταθμό για την περίοδο αυτή αποτελεί η κατάταξη της σχολής, το 1989, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και η μετονομασία της σε Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Εθνικού Θεάτρου. Με ρητό τρόπο καθοριζόταν στο νέο οργανισμό της Σχολής, πως η φοίτηση σε όλα τα τμήματά της ήταν δωρεάν. Το διδακτικό έτος χωριζόταν σε δύο εξάμηνα και τρεις εξεταστικές. Οι εισαγωγικές εξετάσεις διενεργούνται ενώπιον πενταμελούς επιτροπής διορισμένους απόν το Δ.Σ. του Εθνικού. Τις διπλωματικές εξετάσεις διενεργεί ο σύλλογος των καθηγητών με τη συμμετοχή δύο προσωπικοτήτων του Θεάτρου, επιλεγμένων από από το Δ.Σ. του Εθνικού. Τα μαθήματα χωρίστηκαν πλέον σε κύρια, δευτερεύοντα, και προαιρετικά: στα πρώτα προστέθηκε με την Υποκριτική και ο Αυτοσχεδιασμός, η Αγωγή του προφορικού λόγου. Στα δεύτερα μπήκε το Θεατρικό τραγούδι και η φωνητική, η Ιστορία και πρακτική κινηματογράφου, ενώ η Οπλομαχητική έγινε προαιρετικό. Τέλος ως προς το δικαίωμα των σπουδαστών να εμφανίζονται σε θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές παραγωγές, επιτρεπόταν μόνο στους τριτοετείς σπουδαστές.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.381-382

 Στη δεκαετία του 1990 και μετά 
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι αποδοχές των διδασκόντων δεν είχαν εξισωθεί με εκείνες του καθηγητών Τ.Ε.Ι.Έτσι αν καθηγητής ιδιωτικής δραματικής σχολής λάμβανε το ποσό των 100.000 δραχμών, σε εκείνη του Εθνικού, λάμβανε το 1993, 63.000 δρχ. Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.389-390, υποσ.9Μερικά από τα ζητήματα που απασχόλησαν τον σύλλογο των διδασκόντων ήταν: η γνωστοποίηση κατ΄ ιδίαν της επίδοσης κάθε σπουδαστή από κάθε ένα διδάσκοντα, το θέμα της συμμετοχής των σπουδαστών στην επαγγελματική σκηνή-επιτράπηκε σε τριτοετείς και δευτεροετείς, η χρήση ή μη κουστουμιών και σκηνικών στις εξετάσεις των δύο πρώτων ετών.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.393-396

Στις 8 Φεβρουαρίου 2023 παραιτήθηκαν μαζικά οι διδάσκοντες στη σχολή λόγω έκδοσης Προεδρικού Διατάγματος, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι απόφοιτοι των ανώτερων δραματικών σχολών και σχολών χορού και κινηματογράφου κατατάσσονται στην κατηγορία εργαζομένων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το διδακτικό προσωπικό της σχολής είχε προειδοποιήσει για την ενέργεια, ζητώντας από την κυβέρνηση σαφείς αποδείξεις απόσυρσης των καλλιτεχνικών ειδικοτήτων από το συγκεκριμένο διάταγμα. Τη στήριξή τους στους σπουδαστές και στους παραιτηθέντες καθηγητές της Δραματικής Σχολής εκδήλωσαν, με ανακοίνωση τους,τόσο ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Γιάννης Μόσχος, όσο και σύσσωμο το δ.σ. του Εθνικού Θεάτρου.

 Διευθυντές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου από την ίδρυσή της 
 Θεόδωρος Συναδινός: καθηγητής και διευθυντής της από το 1930 μέχρι το 1946
 Δημήτρης Ροντήρης: από το 1933 έως το 1942 και στα μέσα της δεκαετίας του 1950: δίδαξε Υποκριτική και Σχηματισμό Φωνής. Το 1946 ορίζεται προσωρινός διευθυντής
 Κ.Καρθαίος: από το 1942 έως το 1946 δίδαξε Δραματολογία ενώ το 1948 ορίζεται διευθυντής της Σχολής
 Άγγελος Τερζάκης: από το 1946 έως το 1962 και από το 1964 μέχρι το 1972: δίδαξε Ιστορία θεάτρου, Δραματολογία και Αρχαίο ελληνικό δράμα. Το 1956 ορίζεται διευθυντής της, όπως και το 1961
 Σωκράτης Καραντινός: Περιοδικά: 1942-1946, 1950-1953,,1958-1960: δίδαξε Υποκριτική και Ορθοφωνία το 1941 και το 1960-1961.Το 1957 ορίζεται διευθυντής της, όπως και το 1968
 Θάνος Κωτσόπουλος: Δίδαξε Υποκριτική από περιοδικά από το 1945-1949 και 1952-1966. Το 1962 ορίζεται διευθυντής της
 Στέλιος Βόκοβιτς: Δίδαξε Υποκριτική από το 1958 μέχρι το 1982. Το 1966 ορίζεται διευθυντής της
 Βασίλειος Φράγγος:Δίδαξε Ιστορία Ευρωπαϊκού θεάτρου από το 1970 έως το 1974. Το 1970 ορίζεται διευθυντής της
 Αλέξης Διαμαντόπουλος: Δίδαξε Δραματολογία και Ιστορία Ευρωπαϊκού θεάτρου από το 1970 -1986. Το 1973 ορίζεται διευθυντής της
 Νίκος Τζόγιας: Δίδαξε Υποκριτική από το 1968-1983 και 1989-1995. Το 1977 ορίζεται διευθυντής της
 Μήτσος Λυγίζος: Δίδαξε Ορθοφωνία από το 1965-1966 και Υποκριτική από το 1966-1967 και 1981-1982. Το 1982 ορίζεται διευθυντής της
 Τάσος Λιγνάδης: Δίδαξε Δραματολογία και Ιστορία της Λογοτεχνίας από το 1976 μέχρι το 1989 Το 1984 ορίζεται διευθυντής της
 Τάσος Ρούσσος: Δίδαξε Στοιχεία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και Νεοελληνική Μετρική από το 1978-2007. Το 1989 ορίζεται διευθυντής της
 Βίκτωρ Αρδίττης: Δίδαξε Ιστορία Θεάτρου και Ιστορία Δραματολογίας. Διευθυντής της σχολής το διάστημα 2007-2013.Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.483-487
 Κώστας Γεωργουσόπουλος: Από το 2013 μέχρι και το 2015 διευθυντής της και διδάσκων του μαθήματος της Δραματολογίας. Διδακτικό προσωπικό
 Στάθης Λιβαθινός: Όντας Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, διετέλεσε και Διευθυντής της Σχολής για το σπουδαστικό έτος 2015-2016.
 Έλσα Ανδριανού: Δίδαξε Δραματολογία. Από το 2016 έως και το 2019 υπήρξε Διευθύντρια της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου.
 Δηώ Καγγελάρη: Ορίστηκε Διευθύντρια Σπουδών της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου το Σεπτέμβριο του 2019.

 Διδάσκοντες στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την ίδρυσή της 
 Αιμίλιος Βεάκης: Από το 1930 έως το 1933 δίδαξε Υποκριτική και Δραματολογία
 Ηλίας Βουτιερίδης: Από το 1930 έως το 1941 θεωρητικά μαθήματα
 Πάνος Καλογεράκος: Από το 1930 έως το 1932 ή 1933 δίδαξε Υποκριτική
 Καρμπούνης Αμισθί δίδαξε Ξιφασκία από το 1930
 Νικόλαος Λάσκαρης Από το 1941 μέχρι το 1945 δίδαξε Ιστορία Θεάτρου
 Μιλτιάδης Λιδωρίκης δίδαξε από το 1930
 Σπύρος Μελάς στις περιόδους 1930-1931, 1946-1950 και 1953-1954: Ιστορία θεάτρου και Δραματολογία αρχαίου δράματος
 Δημήτρης Μητρόπουλος: Δίδαξε μουσική τουλάχιστον στο πρώτο έτος λειτουργίας της Σχολής.
 Κωστής Νικολάου:στο πρώτο έτος λειτουργίας της Σχολής Ορθοφωνία στο πρώτο έτος λειτουργίας της Σχολής και από το 136-1940 Φωνητική Μουσική
 Ιωάννης Οικονομίδης:Δίδαξε Γαλλικά στο πρώτο έτος λειτουργίας της Σχολής
 Οκαφρέϋ: Δίδαξε αμισθί διασκευή προσώπου κατά την έναρξη λειτουργίας της Σχολής.
 Νίκος Παπαγεωργίου: Υποκριτική από το 1930-1944
 Φώτος Πολίτης:Υποκριτική από το 1930-1935
 Κούλα Πράτσικα:Δίδαξε Ρυθμική και Χορό από το 1930-1941`
 Ιωάννης Γρυπάρης Δίδαξε από θεωρητικά μαθήματα από το 1934-1935
 Κωστής Μπαστιάς Δίδαξε από το 1936-1938 Υποκριτική και Ιστορία Θεάτρου
 Τάκης Μουζενίδης: Δίδαξε Υποκριτική από το 1937-1943 και 1960-1976
 Παντελής ΠρεβελάκηςΔίδαξε από το 1937-1941 Γενική Ιστορία της Τέχνης
 Κωνσταντίνος Δημαράς:Δίδαξε θεωρητικά μαθήματα από το 1941-1946 και από το 1950-1954
 Γιώργος Γληνός:Δίδαξε από το 1942-1944 και 1950-1958 Υποκριτική
 Άγγελος Γριμάνης:Δίδαξε Χορό από 1942-1946
 Νίκος Παρασκευάς:Δίδαξε Υποκριτική από το 1942-1959
 Σοφία Σπανούδη:Δίδαξε Μουσική από το 1942-1944
 Άννα Συναδινού: Δίδαξε Ήθος Δραματολογίας από 1942-1944
 Σπύρος Βασιλείου:Δίδαξε Σκηνογραφία, Ενδυματολογία, Διασκευή προσώπου από 1943-1946, 1951-1953, 1959-1961
 Πέλος Κατσέλης: Δίδαξε Υποκριτική από 1943-1946, 1952-1953
 Έλλη Γρηγοριάδου: Δίδαξε Ορθοφωνία από το 1945-1947 και 1951-1953
 Γιάννης Σιδέρης: Δίδαξε Ιστορία θεάτρου από 1945-1946, 1950-1953, 1964-1970
 Κωστής Μιχαηλίδης Δίδαξε Υποκριτική από το 1946-1952
 Ανδρέας Φιλιππίδης: Δίδαξε Υποκριτική από 1946-1949 και 1982-1989
 Αχιλλέας Δρίβας: Δίδαξε Οπλομαχητική από το 1947-1971
 Ελέν Τσουκαλά-Πφέφφερ: Δίδαξε Χορό, Ρυθμική, Γυμναστική και Όρχηση από το 1947-1997
 Δημήτρης Χορν: Δίδαξε Υποκριτική από 1947-1950, 1955-1956, 1967-1968
 Ρήγας Γκόλφης: Δίδαξε Νεοελληνική Λογοτεχνία το 1948
 Δημήτρης Μυράτ: Δίδαξε Υποκριτική από το 1948-1949, στις αρχές του 1959 και 1961-1962
 Γιώργος Παππάς: Δίδαξε Υποκριτική στις αρχές του 1950 και από 1955-1958
 Γεώργιος Ζώρας: Δίδαξε Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας από το 1953-1967
 Αλέξης Σολομός: Δίδαξε Υποκριτική από το 1953-1958 και 1963-1964
 Γρηγόρης Βαφιάς:Δίδαξε Ορθοφωνία από 1954-1959
 Αλέξης ΜινωτήςΔίδαξε Υποκριτική από 1956-1958, 1964-1965
 Αιμίλιος Χουρμούζιος Δίδαξε Ιστορία Θεάτρου από 1956-1964
 Βασίλης Διαμαντόπουλος Δίδαξε Υποκριτική από το 1957-1959
 Κατίνα Παξινού: Δίδαξε Υποκριτική από 1958-1960, 1964-1967
 Μιράντα Μυράτ; Δίδαξε Υποκριτική από 1959-1963, 1965 έως τέλη δεκαετίας 1960
 Ελένη Χαλκούση: Δίδαξε Υποκριτική από 1959-1970
 Μαργκερίτ Ζορντάν: Δίδαξε Μουσική από το 1960-1961
 Λυκούργος Καλλέργης: Δίδαξε Υποκριτική από 1962-1966 και 1982-1984
 Καίτη Παπαμιχαήλ:Δίδαξε Ορθοφωνία από 1962-1963
 Άννα Συνοδινού:Δίδαξε Υποκριτική από 1962-1964
 Νίκος Παπακωνσταντίνου: Δίδαξε Αγωγή λόγου (ορθοφωνία) από το 1963 μέχρι το 1993
 Αλεξάνδρα Τριάντη: Δίδαξε Μουσική αγωγή το 1964
 Μαρία Χορς: Δίδαξε χορό (Εκφραστική κίνηση, χορογραφία και ελληνικό παραδοσιακό χορό), από το 1964-2007
 Κούλα Κασιμάτη: Δίδαξε Ορθοφωνία στα μέσα της δεκαετίας του 1980.
 Κατερίνα Ανδρεάδη-Καρύδη:Δίδαξε Υποκριτική από το 1970-1974
 Μαίρη Αρώνη: Δίδαξε Υποκριτική από το 1970-1992
 Στέφανος Βασιλειάδης Δίδαξε Μουσική από το 1970-1996
 Μίνως Κοκκολάκης Δίδαξε Ιστορία του Αρχαίου θεάτρου από το 1970-1974
 Φαίδων Μπουμπουλίδης Δίδαξε Νεοελληνική Λογοτεχνία από το 1970-1971
 Γιάννης (Τζων) Στεφανέλλης: Δίδαξε Σκηνογραφία, Ενδυματολογία και Διασκευή προσώπου από το 1970-1977
 Δημήτρης Κομητούδης Δίδαξε Οπλομαχητική από το 1971-1974
 Στρατής Καρράς Δίδαξε Υποκριτική από το 1972-1977
 Ελένη Πολίτου-Μαρμαρινού Δίδαξε Νεοελληνική λογοτεχνία από το 1972-1974
 Ελένη Χατζηαργύρη: Δίδαξε Υποκριτική από 1972-1984, 1992-2004
 Κώστας Μπάκας:Δίδαξε Υποκριτική από 1974-1978
 Χριστόφορος Μπουμπούκης: Δίδαξε Οπλομαχητική από 1974-1995
 Ελένη Νικολαΐδου: Δίδαξε Μουσική από το 1975-1977
 Σπύρος Παγιατάκης Δίδαξε Δραματολογία στα τέλη της δεκαετία του 1970
 Ιάκωβος Ψαρράς: Δίδαξε Υποκριτική από 1982-2007
 Αντιγόνη Βαλάκου: Δίδαξε Υποκριτική από 1982-2007
 Χρήστος Βλαχιώτης: Δίδαξε Υποκριτική από 1983-1986
 Κώστας Καστανάς: Δίδαξε Ορθοφωνία και Υποκριτική από 1983-1995
 Βασίλης Λάγκος: Δίδαξε Αυτοσχεδιασμό και Παντομίμα από 1983-1987
 Νέλλη Καρρά: Δίδαξε Εφαρμοσμένη Ιστορία της κίνησης και ασκήσεις γνωριμίας με το φορέα της κίνησης-κορμί από 1984-1987
 Μιχάλης Χαραλαμπίδης(ηθοποιός): Δίδαξε Υποκριτική από 1984-1987
 Όλγα Τουρνάκη: Δίδαξε Υποκριτική και Ορθοφωνία στα μέσα της δεκαετίας του 1980
 Γιώργος Μιχαηλίδης Δίδαξε Υποκριτική από 1986-1991
 Βασίλης Βασιλειάδης: Δίδαξε Διασκευή προσώπου και Σκηνογραφία από 1987-1988
 Χρυσούλα Τζαρδή: Δίδαξε Ελληνικού χορούς από 1987-2007
 Νίκος Αρμαός Δίδαξε Υποκριτική από 1988-1991
 Γιάγκος Ανδρεάδης Δίδαξε Δραματολογία και Ιστορία Θεάτρου από 1989-1995
 Ρένα Γεωργιάδου Δίδαξε Σκηνογραφία, Ενδυματολογία και Διασκευή προσώπου από το 1989-2007
 Γιώργος Μιχαλακόπουλος: Δίδαξε Υποκριτική από 1990-1997
 Λύδια Κονιόρδου Δίδαξε Υποκριτική από 1991-1995
 Μαρία Σκούντζου Δίδαξε Υποκριτική από 1991-2004
 Ντίνος Δημόπουλος Δίδαξε Υποκριτική από 1992-1999
 Κώστας Κοκκάκης Δίδαξε Ορθοφωνία από 1993-1995
 Έλπη Μαλικένζου Δίδαξε Δραματολογία από 1994-1998
 Τιτίκα Νικηφοράκη Δίδαξε Υποκριτική από 1994-2004
 Ράσμη Τσόπελα Δίδαξε Αγωγή του λόγου από 1994-2007
 Στέφανος Κυριακίδης Δίδαξε Υποκριτική (αρχαίο δράμα) από 1995-2007
 Διαγόρας Χρονόπουλος Δίδαξε Υποκριτική από 1995-1997
 Κωνσταντίνος Μπουμπόυκης Δίδαξε Οπλομαχητική από 1996-2007
 Μελίνα Παιονίδου Δίδαξε από το 1996 Μουσική-Τραγούδι-Χορεία
 Νικήτας Τσακίρογλου Δίδαξε Υποκριτική από 1996-2004
 Τάσος Γουδέλης Δίδαξε Κινηματογράφο από 1997-2007
 Ρεγγίνα Καπετανάκη Δίδαξε Ευρωπαϊκούς χορούς και μιούζικαλ από 1997-2005
 Χαρά Μπακονικόλα Δίδαξε Δραματολογία και Ιστορία του Θεάτρου από 1998-2006
 Νίκος Μπουσδούκος Δίδαξε Υποκριτική από 1998-2007
 Φωκάς Ευαγγελινός Δίδαξε Κίνηση από το 1999
 Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Δίδαξε Υποκριτική από 1997-2007
 Δημήτρης Λιγνάδης Δίδαξε Υποκριτική από το 1999
 Έρση Πήττα Δίδαξε Χορό και Κινησιολογία από 1999-2007
 Σάββας Κυριακίδης από το 2003 διδάσκει Δραματολογία
 Γιάννης Ιορδανίδης Δίδαξε Υποκριτική από 2004-2005
 Σωτήρης Χατζάκης δίδαξε Υποκριτική από το 2004-2007
 Φιλαρέτη Κομνηνού Δίδαξε Υποκριτική από το Δεκέμβριο του 2006
 Γιάννης Λιγνάδης Δίδαξε από το 2006 Ιστορία Θεάτρου και Δραματολογία
 Γιωργος Μοσχίδης Δίδαξε Υποκριτική από 2006-2007
 Κατερίνα Βλάχου Δίδαξε από το 2007 Αγωγή προφορικού λόγου
 Θάνος Δερμάτης Δίδαξε Θεατρική ξιφασκία και Σκηνική πάλη από το 2007
 Δημήτρης Καταλειφός Δίδαξε Υποκριτική από το 2007
 Διονύσης Καψάλης Δίδαξε Λογοτεχνία από το 2007
 Χαρά Κεφαλά Δίδαξε Μουσική και τραγούδι από το 2007
 Μαρία Κεχαγιόγλου Δίδαξε Υποκριτική από το 2007
 Μαρία Κονομή Δίδαξε Σκηνογραφία και Ενδυματολογία από το 2007
 Διονύσης Μαλλούχος Δίδαξε Μουσική αγωγή από το 2007
 Γιάννης Μαργαρίτης Δίδαξε Υποκριτική από το 2007
 Αμαλία Μπέννετ Δίδαξε Κίνηση από το 2007
 Βίκυ Παναγιωτάκη Δίδαξε τεχνική Αλεξάντερ από το 20087
 Δημήτρης Πιατάς Δίδαξε Υποκριτική το 2007-2008
 Πέτρος Σεβαστίκογλου Δίδαξε Κινηματογράφο από το 2007
 Ελένη Σκόττη Δίδαξε Υποκριτική από το 2007
 Μάρθα Φριτζήλα Δίδαξε από το 2007 Υποκριτική
 Θάνος Βοβόλης Δίδαξε Υποκριτική με προσωπείο από το 2008
 Αλέξανδρος Ευκλείδης Δίδαξε Ιστορία Σκηνοθεσίας το 2008-2009
 Γιώργος Ζαμπουλάκης Δίδαξε από το 2008 Υποκριτική με προσωπείο
 Ακύλλας Καραζήσης Δίδαξε Υποκριτική από το 2008
 Πέτρος Μάρκαρης επιστημονικός συνεργάτης το 2008-2009
 Μιχαήλ Μαραμαρινός Δίδαξε Υποκριτική το 2008-2009
 Πλάτων Μαυρομούστακος Δίδαξε Ιστορία Θεάτρου-Δραματολογία (Νεοελληνικό θέατρο) από το 2008
 Τάκης Φίνας και Γιάννης Φίνας: Μουσική και τραγούδι από το 2008
 Ιωάννα Ρεμεδιάκη από το 2009 διδάσκει Ιστορία του Θεάτρου-Δραματολογία
 Αθηνά Τρέβλια από το 2009 διδάσκει Αγωγή προφορικού λόγου
 Νίκος Χατζόπουλος από το 2009 διδάσκει ΥποκριτικήΛύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.487-508

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου 
 Ξ. «Η Δραματική Σχολή »Νέα Εστία τ/χ.89(1 Σεπτεμβρίου 1930), σελ.89 
 Χ. Η Δραματική Σχολή »Νέα Εστία, τομ.41, τ/χ.472(1η Μαρτίου 1947), σελ.306 
Κατηγορία:Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου