Δεσποτάτο της Σερβίας

Το Δεσποτάτο της Σερβίας (σερβικά: Српска деспотовина) ήταν ένα σερβικό μεσαιωνικό κρατίδιο που δημιουργήθηκε το 1402, όταν ο Στέφαν Λαζάρεβιτς, γιος του πρίγκιπα Λάζαρου Χρεμπελιάνοβιτς, έλαβε από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων τον τίτλο του Δεσπότη. Το Σμεντέρεβο, η πρωτεύουσα του δεσποτάτου, χτίστηκε από τον Δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς. Μετά το θάνατο του δεσπότη Γεωργίου το 1456, στη Σερβία ξεκίνησε δυναστική έριδα για το θρόνο μεταξύ των διαδόχων του, γεγονός που διευκόλυνε την κατάρρευση του κράτους και το 1459 το δεσποτάτο τελικώς έπεσε στα χέρια των Τούρκων.

 Ιστορία 
Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου και το θάνατο του πρίγκιπα Λάζαρου, το κρατίδιό του αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα κυρίως από το Βασίλειο της Ουγγαρίας.Станојевић Станоје (2008) [1910], „VIII Борба српскога народа с Турцима“ (на српском језику), Историја српскога народа  Београд: Логос арт, стр, стр. 161-165, ISBN 978-86-7360-097-0 Δεδομένου ότι ο πρίγκιπας ήταν υποτελής της Ουγγαρίας, ο Ούγγρος βασιλιάς ήθελε ο διάδοχος να συνεχίσει να είναι υποτελής τουФајфрић Жељко (2009), „10. Питање наслеђа“ (на српском језику), Кнез Лазар и деспот Стефан, Сремска Митровица: Tabernakl,  стр. 89, ISBN 978-86-85269-08-0. Έτσι, επιτέθηκε στην πριγκίπισσα Μιλίτσα της Σερβίας το φθινόπωρο του 1389Ћоровић Владимир (2010), „Четврти период 1, Срби између Турака и Мађара“ (на српском језику), Историја Срба, Београд: Mikibook, стр. 257-263, ISBN 978-86-87463-10-3. Ο γιος της, πρίγκιπας Βουκ Λαζάρεβιτς, ήρθε σε επαφή με τους Οθωμανούς ζητώντας τη βοήθειά τους, όπως κι έγινε το 1390. Σε αντάλλαγμα ωστόσο, ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ ζήτησε να δώσει η Μιλίτσα τη μικρότερη κόρη της Όλιβερ για το χαρέμι του και κάθε χρόνο οι ευγενείς της να εμφανίζονται στην αυλή του και να δηλώνουν την υποταγή τουςFajfrić Željko (2008), „Bajazit (1389-1402)“ (на српском језику), Turski sultani, Sremska Mitrovica: Tabernakl, стр. 40-48, ISBN 978-86-85269-28-8.

Τελευταίος δεσπότης ήταν ο Στέφαν Τομάσεβιτς ο οποίος έχανε συνεχώς εδάφη από τους Οθωμανούς και το 1459 έχασε οριστικά την ηγεμονία του. Το 1404 ο βασιλιάς Σιγισμόνδος της Ουγγαρίας και Κροατίας  έδωσε κάποια εδάφη από την επικράτειά του στο Δεσπότη της Σερβίας, αλλά κι αυτά χάθηκαν από τους Οθωμανούς το 1522.

 Δεσπότες 
μικρογραφία|250εσ
 Στέφαν Α΄ Λαζάρεβιτς, 1402-1427
 Τζούρατζ Α΄ Βούκοβιτς Μπράνκοβιτς, 1427-1439
 Γκριγκόρ Μπράνκοβιτς, 1439
 Θωμάς Καντακουζηνός, 1439
 Ισχάκ μπέη, 1439-1443
 Ισά μπεη, 1444-1456
 Τζούρατζ Α΄ Βούκοβιτς Μπράνκοβιτς, 1444-1456
 Λάζαρ Μπράνκοβιτς, 1456-1458
 Μιχάιλο Αντζέλοβιτς, 1458
 Ελένη Παλαιολογίνα, 1458
 Στέφαν Β΄ Μπράνκοβιτς, 1458-1459
 Στέφαν Γ΄ Τομάσεβιτς, 1459

 Δεσπότες στην εξορία : 
 Βουκ Μπράνκοβιτς, 1471-1485
 Τζούρατζ Β΄ Στεφάνοβιτς Μπράνκοβιτς, 1486-1497
 Γιόβαν Μπράνκοβιτς, 1492-1502
 Έλενα Μπράνκοβιτς, 1502–1503
 Ιβάνις Μπερισλάβιτς, 1503-1514
 Στέφαν Δ΄ Μπερισλάβιτς, 1514–1536
 Έλενα Μπράνκοβιτς, 1514-1522
 Ράντιτς Μπόζιτς, 1527-1528
 Πάβλε Μπάκιτς, 1537

 Παραπομπές 


Κατηγορία:Μεσαιωνική ιστορία της Σερβίας
Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων