Γκρέιτ Ινάγκουα

Το Γκρέιτ Ινάγκουα () είναι νησί των Μπαχαμών και ανήκει στο αρχιπέλαγος Λουκάγιαν. Με έκταση 1.544 τ.χλμ. είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Μπαχαμών, μετά το Βόρειο Άντρος και έχει πληθυσμό 831 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2022. Κύριος οικισμός του νησιού είναι η Μάθιου Τάουν.

Ιστορία
Οι αρχικοί κάτοικοι του νησιού ήταν οι ιθαγενείς Λουκάγιαν, οι οποίοι έφτασαν στο νησί με κανό, κάποια στιγμή μεταξύ 500 και 800 μ.Χ., από την Ισπανιόλα ή/και την Κούβα. 

Το μεγαλύτερο νησί ονομαζόταν αρχικά Χενεάγκουα, το οποίο μπορεί να προέρχεται από μια ισπανική έκφραση που σημαίνει «εκεί βρίσκεται νερό». Δύο ονόματα προφανώς Λουκάγιαν προέλευσης, το Ινάγκουα (που σημαίνει «Μικρό Ανατολικό Νησί») και το Μπανέκε (Baneque, που σημαίνει «Μεγάλο Νησί του Νερού»), χρησιμοποιήθηκαν από τους Ισπανούς για να αναφερθούν στο Γκρέιτ Ινάγκουα.Julian Granberry and Gary S. Vescelius. (2004) Languages of the Pre-Columbian Antilles. The University of Alabama Press.  p. 83D. Gail Saunders, “The 1937 Riot In Inagua, The Bahamas,” Nieuwe West-Indische Gids / New West Indian Guide, Vol. 62, No. 3/4 (1988), pp. 129-145 at p. 13.1.

Μεταξύ των ετών 1500 και 1825, πολλά καταγεγραμμένα πλοία γεμάτα θησαυρούς ναυάγησαν στους υφάλους του Ινάγκουα. Τα δύο πιο πολύτιμα ναυάγια που χάθηκαν στα ανοικτά του Ινάγκουα ήταν ισπανικά γαλιόνια γεμάτες θησαυρούς: το Santa Rosa το 1599 και το Infanta το 1788. Άλλα πλοία σημαντικής αξίας που ναυάγησαν εκεί περιλαμβάνουν το γαλλικό Le Count De Paix το 1713, citing "America and West Indies: July 1716," Calendar of State Papers; "Journal, July 1716: Journal Book S," Journals of the Board of Trade and Plantations, Volme 3; March 1715 – October 1718 (1924),  pp. 159–173 το βρετανικό HMS Lowestoffe το 1801, και το βρετανικό HMS Statira το 1815.The Statira Shoal, just southeast of Great Inagua, is named after it and is where the ship wrecked. 

Ήδη από τη δεκαετία του 1600, στο νησί παραγόταν αλάτι και μεταφερόταν στις ισπανικές αποικίες, και η εξόρυξή του συνεχίστηκε μέχρι το 1803.

Το 1918, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι χαμηλότερες τιμές του αλατιού και ο ανταγωνισμός οδήγησαν τους μικρούς παραγωγούς στο Γκρέιτ Ινάγκουα εκτός λειτουργίας, και οι αλυκές εγκαταλείφθηκαν εκτός από περιστασιακή τοπική χρήση.

Το 1935, οι αδελφοί Έρικσον από τη Μασαχουσέτη ίδρυσαν την West India Chemicals Ltd., αγοράζοντας τις εγκαταλελειμμένες αλυκές από τη βρετανική κυβέρνηση. Έκαναν δοκιμαστικές γεωτρήσεις, έστησαν γραφεία και ξεκίνησαν την αποκατάσταση των κτιρίων, αλλά οι ντόπιοιNotably George and Willis Duvalier who were sentenced to hang as a result of the riot.  ένιωθαν απειλημένοι, φοβούμενοι αλλαγές στο status quo της περιοχής. Τον Αύγουστο του 1937, ξέσπασε μια εξέγερση, ένας υπάλληλος σκοτώθηκε και οι Έρικσον αναγκάστηκαν να φύγουν. Σύντομα επέστρεψαν και η ανάπτυξη συνεχίστηκε σε πλήρη κλίμακα.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, η Morton Salt αγόρασε τις αλυκές του Γκρέιτ Ινάγκουα, οι οποίες περιλαμβάνουν πάνω από 80 αλυκές, και αποτελούν πλέον τη δεύτερη μεγαλύτερη τέτοια επιχείρηση στη Βόρεια Αμερική. Η Morton είναι ο κύριος εργοδότης στο νησί.In 2008 Morton employed about 60% of the island's working population. Morton Salt’s Inagua facility damaged by Irma.  The Nassau Gardian. 11 September 2017. Retrieved 7 August 2019.

 Παραπομπές 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Γκρειτ Ιναγκουα