Mini (1959)

Το Mini (1959-2000) είναι ένα πετυχημένο αυτοκίνητο-σύμβολο, μικρού κυβισμού, κόστους και διαστάσεων, που κατασκευάσθηκε σε διάφορες εκδοχές και τύπους από την British Motor Corporation (BMC) και τις διαδόχους εταιρείες της, από το 1959 έως το 2000. (ADO 15 / ADO 20 / ADO 50) Αρχικά κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις, ως Austin Seven 850 Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, Σελίδα 71, ISBN 3444102631 και ως Morris Minor 850,όπως προηγουμένως, Σελίδα 252 που το 1962 μετονομάσθηκε σε Austin Mini Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 60er JAHRE, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1984, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, Σελίδα 68, ISBN 3444103077 και Morris Mini,όπως προηγουμένως, Σελίδα 261 ενώ στη συνέχεια ακολούθησαν διάφορες εκδοχές από την BMC και τις διάδοχες της εταιρείες.

Το Mini δομήθηκε πάνω στην ιδέα της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς από έναν έξυπνα τοποθετημένο -εγκάρσιας τοποθέτησης- τετρακύλινδρο κινητήρα που πρωτοπαρουσίασε ο Άλεκ Ισηγόνης, σε συνδυασμό με ένα συμπαγές αμάξωμα που το έκαναν ορόσημο στην ιστορία της αυτοκίνησης. Κατασκευάστηκε από την British Motor Corporation (BMC), ή τις διάδοχες εταιρείες British Leyland και Rover, υπήρχε ακόμη στην τρίθυρη έκδοση Austin Mini Countryman / Mini Clubman Estate και Austin Mini 850 Van, ή σαν Morris Mini Pickup. Για τους σνόμπ https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%83%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CF%80 υπήρχαν οι εκδόσεις Riley Elf, Wolseley Hornet, και Wolseley Hornet Crayford Convertible. Επίσης υπήρχαν συνεργασίες που επέτρεψαν την παραγωγή του στο εξωτερικό, όπως με την Innocenti (Ιταλία), την Authi (Ισπανία), την IMA (Πορτογαλία), την IMV (Γιουγκοσλαβία) και Leyland. (Αυστραλία) Τα επόμενα χρόνια, η BMC τοποθέτησε το κόνσεπτ -εγκάρσια τοποθετημένο κινητήρα σε συνδυασμό με την μπροστινή κίνηση, σε μεγαλύτερα μοντέλα όπως τα BMC ADO 16 και ADO 17.

Κατά την διάρκεια της παραγωγής του BMC Mini, κύλησαν στα 41 χρόνια παραγωγής συνολικά 5.505.874 αντίτυπα όλων των εκδόσεων ,BMC>Rover models History: Production figures. καθιστώντας το νούμερο 1 σε πωλήσεις βρετανικό όχημα στη ιστορία της αυτοκίνησης. Τα 1,6 εκατομμύρια από αυτά, πωλήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ιστορικά δεδομένα

 Η ιδέα 
μικρογραφία|δεξιά|Mini στην Λεμεσό.
μικρογραφία|δεξιά|ο Άλεκ Ισηγόνης με το Austin Seven 850 & Morris Minor 850.
μικρογραφία|δεξιά|1959, το Mini και η μεγιστοποίηση του εσωτερικού χώρου.
μικρογραφία|δεξιά|Η εγκάρσια τοποθέτηση κινητήρα (άνω) και σασμάν (κάτω) στο Mini.

Η ιδέα ενός basic concept car Hartmut Seeger, Vom Königsschiff zum Basic Car, Tübingen 2007, ISBN 9783803032089, ενός μοντέρνου δίθυρου, τετραθέσιου οχήματος μικρών διαστάσεων, και ελάχιστου βάρους είχε απασχολήσει την βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία ήδη από το 1909 https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d0/Austin_7_h.p._Tourer_1911_%285456589197%29.jpg (Austin 7) και πιο εξειδικευμένα από το 1928 https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/49/Morris_Minor_2-door_tourer_1931.jpg (Morris Minor). Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών που ακολούθησαν και λόγω της δραματικής μείωσης των χώρων παρκαρίσματος στις μεγαλουπόλεις, αλλά και η αύξηση του κόστους συντήρησης ενός μεσαίου μεγέθους αυτοκινήτου, έγινε επιτακτική η επεξεργασία του θέματος.

Η επιτυχία οχημάτων μικρών διαστάσεων και κυβισμού στην μεταπολεμική Γερμανία, (NSU Prinz) τη Γαλλία, (Citroën 2CV) και την Ιταλία, (Fiat 500) έκαναν αναγκαία την τοποθέτηση της τότε οικονομικά εύρωστης και τεχνολογικά ακμαίας βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας ενεργά στο θέμα της δημιουργίας ενός τετραθέσιου οχήματος με συμπαγές αμάξωμα.

Η σχεδιαστική μελέτη απασχόλησε την BMC, British Motor Corporation για χρόνια και τελικά ο τότε 52χρόνος Σερ Άλεκ Ισηγόνης φιγουράρει περήφανος ανάμεσα στις σιλουέτες των σύγχρονων  Austin Seven 850 & Morris Minor 850,https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a7/Thinktank_Birmingham_-_Issigonis_A.jpg για ένα αυτοκίνητο πόλης με μπροστινή κίνηση και για πρώτη φορά εγκάρσια τοποθέτηση ενός τετρακύλινδρου κινητήρα. 

Το ψυγείο τοποθετήθηκε αριστερά, ενώ το κιβώτιο ταχυτήτων κάτω από τον κινητήρα. Αποτέλεσμα όλων αυτών, ήταν να γίνει το Mini ένα υποδειγματικό αυτοκίνητο.

Το βασικό πλεονέκτημα της απόλυτης μεγιστοποίησης του εσωτερικού χώρου, ακόμη και ανάμεσα στα πόδια οδηγού και συνοδηγού... έκανε το Mini μοναδικό στην κατηγορία των αυτοκινήτων μέχρι 850 cm³. Με τα Austin Seven 850 και Morris Minor 850 του 1959 εισήχθησαν δύο μοντέλα - σταθμοί στην ιστορία της εξέλιξης του αυτοκινήτου.

Τα επόμενα χρόνια ο συνδυασμός αυτός θα βρει εφαρμογή σε οχήματα μεγαλύτερου κυβισμού και διαστάσεων, τόσο της BMC όσο και πολλών άλλων ευρωπαϊκών κατασκευαστών, όπως στο

AUTOBIANCHI Primula, (1964)

Peugeot 204, (1965)

SIMCA 1100, (1967)

Fiat 128, (1969)

Fiat 127, (1971)

Honda Civic, (1972)

Peugeot 104, (1972)

Audi 50 / Volkswagen Polo, (1974)

Volkswagen Golf / Scirocco, (1974)

Citroën CX, (1974)

Ford Fiesta, (1976)

Renault 14, (1977)

Peugeot 305, (1977)

Opel Kadett, (1979)

Ford Escort (1980)

Citroën BX, (1982)

Opel Corsa, (1982)

Honda City/Jazz (AA, 1983–1986)

Peugeot 205, (1983)

Citroën AX, (1987)

Opel Vectra, (1988)

Renault Twingo, (1993)

Ford Mondeo, (1993)

Για τον έγκυρο Θεωρητικό Christoph Reifenrath η συνδρομή του συγκεκριμένου αυτοκινήτου, με εσωτερικό κωδικό εταιρείας ADO 15, σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας εποχής. Υπόδειγμα της, ο μηχανολόγος σχεδιαστής μηχανικός (Designer) που δίνει συγκεκριμένες δομές "Τέχνης και Τεχνολογίας", για την ουσιαστική μετεξέλιξη του αυτοκινήτου της μεταπολεμικής εποχής.Christoph Reifenrath, AUTOMOBILE DESIGN, Econ Verlag Düsseldorf 1993, Σελίδα 130, ISBN 3-430-17670-0.

Το Mini ανήκει σε έναν μικρό κατάλογο διαχρονικών οχημάτων που εμφανιστηκαν λίγο πριν ή μετά το 1945, παραμένοντας στο προσκήνιο για αρκετές δεκαετίες,Peter Roberts / Jean Panhard, Le Monde Fascinant des Autos, Σελίδες 96-97, Gründ Paris 1978, ISBN 2-7000-0246-6 όπως το Volkswagen Volkswagen Σκαθάρι, το Citroën 2CV, το Fiat 500, το αρχικό Jeep και η αρχική σειρά Land Rover.

300px|μικρογραφία|Morris Mini Travellerκέντρο|220px|μικρογραφία|1973-1978, Leyland Mini vanδεξιά|320px|μικρογραφία|Morris Mini Pickup

360px|μικρογραφία|1964, Morris Mini Minor 850 στην Αγγλίακέντρο|340px|μικρογραφία|... με ανοικτό πορτμπαγκάζ στην Ολλανδίαδεξιά|320px|μικρογραφία|2000, ...στην Southern Alberta, Καναδάς

 "Τέχνη και Τεχνολογία" 
H μεταπολεμική βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία (1945-55) ήταν δικαιολογημένα η δεύτερη ισχυρότερη στον κόσμο, και η πλέον εύρωστη στη Ευρώπη. Αυτό το επιβεβαιώνει ο αριθμός της ετήσιας παραγωγής οχημάτων, για το 1955,Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, Σελίδα 10, ISBN 3444102631 όπως μας τον παραθέτει ο Roger Gloor: USA, 7.920.186 επιβατικά οχήματα

GB, 897.560 επιβατικά οχήματα

D, 762.205 <

F, 561.465 <

I, 230.978 <

Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί σε 3 ανεξάρτητες ομάδες βρετανικών οχημάτων, α) αυτών της Ford Essex, της Vauxhall / GM, και της Roots / Chrysler, β) σε αυτοκίνητα premium class & επιδόσεων, γ) σε οχήματα γύρω από την Austin και Morris. Η υπεροχή της αυτοκινητοβιομηχανίας στην Βρετανία σε Θέματα "Τέχνης Hans Lenk & Simon Moser, (εκδότες) Techne Technik Technologie, (Platons Begriff der Techne) σελίδες 44-52, UTB Verlag Pullach bei München 1973, ISBN 3794026225 και Τεχνολογίας" όπως προηγουμένως, σελίδες 152-172 και η αδιαμφισβήτητη προάσπιση -των δύο τελευταίων ομάδων της- απέναντι στις άλλες ευρωπαϊκές, είναι και η ουσιαστική αιτία δημιουργίας της BMC το 1952.όπως προηγουμένως, σελίδα 27

αριστερά|420px|μικρογραφία|1910: Σμύρνηκέντρο|420px|μικρογραφία|1922: Σμύρνηδεξιά|470px|μικρογραφία|Λονδίνο, Ουέστμινστερ και Μπιγκ Μπεν

μικρογραφία|δεξιά|1923, Battersea Polytechnic in London / University of Surrey
μικρογραφία|δεξιά|Παλαιό Κόβεντρι.
Ο Σερ Άλεκ Ισηγόνης, (1906–88) που ήταν υπεύθυνος για την σχεδίαση του BMC Mini γεννήθηκε στη Σμύρνη, ήταν δε από την πλευρά του πατέρα του ελληνικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του ήταν από τη Βαυαρία. Η ιδιαίτερη πατρίδα του πατέρα του ήταν η Πάρος, η οικογένεια ήταν όμως εγκαταστημένη στην Μικρά Ασία, και είχε ένα εργοστάσιο που κατασκεύαζε λέβητες στην Σμύρνη. Ο μικρός Αλέξανδρος μεγάλωσε σε ένα ανάλογο περιβάλλον, μια και ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν μηχανολόγοι ναυπηγοί μηχανικοί. (shipbuilding engineer) Όταν οι Έλληνες εκδιώχθηκαν από την Σμύρνη το 1922, η οικογένεια κατέφυγε στην Αγγλία με ένα βρετανικό πλοίο. Ο πατέρας του Αλέξανδρου δεν άντεξε τις δοκιμασίες και πέθανε στη διαδρομή.

Μετά τις σπουδές στο Λονδίνο, (Battersea Polytechnic) ο Άλεκ Ισηγόνης εργάσθηκε ήδη από το 1930 σαν μηχανολόγος σχεδιαστής μηχανικός για μια ιδεολογικά πρωτοπόρα βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία. (Humber και Morris) Το Morris Minor https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/85/Morris_Minor_MM_%281951%29_-_14404051008.jpg, (1948-71) ένα όχημα με κλασσική μετάδοση κίνησης, αλλά αυτοφερόμενο αμάξωμα (ενιαίο δομικό σύνολο) είναι το πρώτο ολοκληρωμένο δείγμα της εργασία του. Ένα σχεδιαστικά πανομοιότυπο, αλλά μία ιδέα μεγαλύτερο σε διαστάσεις και κυβισμό αυτοκίνητο, το Morris Oxford Series MO, (1948-54) είναι το δεύτερο.Olyslager Auto Library, British Cars of the Late Forties, Σελίδα 58, Frederick Warne London and New York 1974, ISBN 0 7232 1756 4

μικρογραφία|δεξιά|Το Mini: σκίτσο του Α. Ισηγόνη
μικρογραφία|Austin A30
μικρογραφία|Healey Silverstone
μικρογραφία|Nuffield Organization
δεξιά|μικρογραφία|σύνολο κινητήρα και ανάρτησης στο Mini

Λίγο αργότερα, ο Σερ Άλεκ Ισηγόνης είχε την ευκαιρία να εργασθεί στο Κόβεντρι στο Project Alvis TA 350, (1952-54) το οποίο για διάφορους λόγους δεν πέρασε στην διαδικασία υλοποίησης.Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, Σελίδα 57, ISBN 3444102631 Πριν επιστρέψει στο Cowley, 3 μίλια από την Οξφόρδη- στις εγκαταστάσεις της Morris, είχε την ευκαιρία να συνεργασθεί με τον περίφημο μηχανολόγο σχεδιαστή μηχανικό Alex Moulton Alex Moulton: from Bristol to Bradford-on-Avon - a lifetime in engineering, The Rolls-Royce Heritage Trust 2009, 320 Σελίδες, ISBN 9781872922393 στην δημιουργία της υδροελαστικής ανάρτησης. Συγκρίνοντας την μηχανική ανάρτηση με άλλες, (Citroën 2 cv) διαπίστωσαν σίγουρη οδήγηση, καθότι αυτή είχε συνεχή επαφή με τον δρόμο. Το σύστημα που προοριζόταν για το ADO 15 αναπτύχθηκε περαιτέρω, χρησιμοποιήθηκε όμως για πρώτη φορά στο ADO 16. Στο πρώτο, χρησιμοποιήθηκαν στους 4 ανεξάρτητους τροχούς 4 αμορτισέρ, και δίπλα τους κωνικά ελατήρια από συμπαγές καουτσούκ.Automobil Revue Jahreskatalog 1964, Hallwag.Verlag Bern 1964, Σελίδες 341-342 Στο ADO 15 χρησιμοποιήθηκε η υδροελαστική ανάρτηση, από το 1964 μέχρι το 1971, παράλληλα δηλαδή με το ADO 16, https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Austin_1100_registered_June_1971_1098cc.jpg και το ADO 17. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Austin_1800_Automatic_1969_side_view.jpg

Περίπου 25 Μίλια από το Coventry, στο Λόνγκμπριτζ, στις εγκαταστάσεις της Austin, είναι αρχές του 1951 όλες οι διεργασίες έτοιμες για την αναβίωση -μετά από 12 χρόνια, και πάνω σε νέα δεδομένα- του πετυχημένου Austin Seven. Σχεδιαστικά πλησιάζει την φινέτσα των Α 70 (1948-49) και Α 90, (1948-52) είναι το πρώτο όχημα της εταιρίας με αυτοφερόμενο αμάξωμα, έχει τον κινητήρα που η BMC το 1959 θα τοποθετήσει στο ADO 15, και πάνω-κάτω τις διαστάσεις του- μεταξόνιο 202 cm και μήκος 346 cm, το όνομα του Α 30,https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/fc/Austin_A30_4-door_%281956%29_-_9136600669.jpghttps://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/19/Austin_A35_%281957%29_%26_A30_%281955%29_%2832760763102%29.jpg (1951-56) ακόλουθα Α 35. (1956-59) Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, 1994, Σελίδες 69-71, ISBN 3444102631

Εδώ ας κάνουμε μια παρένθεση, για να θυμηθούμε την δεύτερη σειρά του Austin Seven,https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/59/Austin_7_Swallow_1931.jpg (1922-39) η οποία είχε διεθνώς τεράστια επιτυχία, δύο γιγαντιαίες αυτοκινητοβιομηχανίες (BMW και Nissan) οφείλουν το ξεκίνημα τους στην χρήση της τεχνογνωσίας της Austin. Το Austin 7 κατασκευάσθηκε σε περισσότερα από 400.000 οχήματα, μαζί με αυτά που συναρμολογήθηκαν ή κατασκευάσθηκαν για τη τοπική αγορά στο εξωτερικό, όπως στην Γερμανία με το DIXI / ΑWE, (1927-29) ακόλουθα με το BMW 3/15 / Werk Eisenach,https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/ef/BMW_Dixi_1930.JPG (1929-39), στην Ιαπωνία με το DATSUN 11 / Nissan,https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/41/Datsun_Model_11_Phaeton.JPG (1933-38) στην Γαλλία από την Rosengart / Neuilly-sur-Seine, (1929-50), στις ΗΠΑ από τήν American Austin Car Company - Bantam / Delaware.Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, 1994, Σελίδα 68, ISBN 3444102631

Επιστρέφοντας στην Μεγάλη Βρετανία του 1952: μια σειρά από γνωστές, ιστορικές αυτοκινητοβιομηχανίες της Nuffield Organization https://en.wikipedia.org/wiki/Nuffield_Organization όπως, η Morris Motor Company https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/62/Morris_Cowley_motif_-_Flickr_-_exfordy_%281%29.jpg, (Cowley) που ιδρύθηκε το 1913, η Morris Garages Limited, MG https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9b/1971_MG_B_GT_hatchback_%2826951228221%29.jpg, (Οξφόρδη / Abingdon-on-Thames) που ιδρύθηκε το 1924, η Wolseley Motor Company https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/16/Wolseley_illuminating_radiator_badge.jpg, (Birmingham) που παρουσίασε το πρώτο της όχημα το 1896, και η Riley Limited https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/39/Riley_Car_%282620618447%29.jpg, (Coventry) που ασχολείται με την κατασκευή αυτοκινήτων από το 1900, αφ ενός, -αλλά και η Austin Motor Company Limited https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/85/Oldtimer_seeks_identity_the_badge.JPG, (Longbridge) που ασχολείται με τη παραγωγή επιβατικών οχημάτων από το 1909, αφ εταίρου- συμπράττουν στην δημιουργία της British Motor Corporation με έδρα το Longbridge.Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, 1994, Σελίδα 26, ISBN 3444102631

Τον ιδρυτικό Πρόεδρο της BMC και γενικό διευθυντή της Morris, που πολύ σύντομα θα συνταξιοδοτηθεί, διαδέχεται ο γενικός διευθυντής της Austin. Ο νέος πρόεδρος, παρ' όλες τις υπερσύχρονες εγκαταστάσεις του Longbridge για την κατασκευή του Α 30, είναι κάθε άλλο από ευχαριστημένος με την αισθητική και τεχνολογική αταξία στην BMC. Προσπαθώντας να δώσει μία “λογική“ διέξοδο στην κατάσταση αυτή, προβαίνει ήδη κατά την διάρκεια του London Motor Show το 1952, στην προσάρτηση των κατασκευών του Donald Healey, με το όνομα Austin-Healey (Warwick) στην BMC. Ο Leonard Percy Lord, 1st Baron Lambury επιδιώκει την παρουσία της BMC στην ομάδα των βρετανικών αυτοκινήτων επιδόσεων, κάτω από ένα και μοναδικό όνομα. Όλες τις υπόλοιπες τις συγκεντρώνει στην κατασκευή επιβατικών οχημάτων.όπως προηγουμένως, Σελίδα 72

Η μεταπολεμική βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία, διέθετε ούτε λίγο, ούτε πολύ, 64 εταιρίες, από τις οποίες θα επιβιώσουν την δεκαετία του πενήντα μόνον 45.όπως προηγουμένως, Σελίδες 26-27 Ακόμη στην περίπτωση της BMC τα μοντέλα της ήταν εξαιρετικά πολυάριθμα, η Austin για παράδειγμα, είχε στην λίστα πωλήσεων της 15 σειρές διαφορετικών οχημάτων όπως προηγουμένως, Σελίδες 67-71, η Morris άλλες 15 όπως προηγουμένως, Σελίδες 249-252, ξεκινώντας από 27 μέχρι 152 PS η πρώτη, και από 30 μέχρι 66 PS, η δεύτερη. 

Στα τέλη του 1955 ο χαρισματικός Σερ Άλεκ Ισηγόνης αναλαμβάνει την θέση του αναπληρωτή τεχνικού διευθυντή στο Longbridge, με αποστολή την ανανέωση του επιβατικού στόλου της BMC.Nahum, Andrew (2004). Issigonis and the Mini. Icon Books. ISBN 1-84046-640-5 Στο πλευρό του βρίσκονται 9 έμπειρα άτομα, ο ταλαντούχος μηχανολόγος σχεδιαστής μηχανικός John Sheppard,Hurst, Ben (22 April 2015). "Tributes as last member of iconic Mini's design team dies". Business Live. Retrieved 17 October 2022 (1922–2015) με τον οποίο συνεργάσθηκε στο project Alvis TA 350, ο πνευματώδης Chris Kingham, επίσης από την Alvis, ο Jack Daniels, βοηθός του στην υλοποίηση του Morris Minor πριν 7 χρόνια, αλλά και δύο φοιτητές της μηχανολογίας στην πρακτική τους, και 4 άτομα στο τεχνικό σχέδιο.
Δεδομένες είναι οι ακριβείς Προδιαγραφές, (Specifications) α) για την δημιουργία ενός μοντέλου προς αντικατάσταση του Austin 7, με τις ίδιες, αν όχι μικρότερες διαστάσεις του Α 30 (1951-56) και Α 35, (1956-59) β) ένα άλλο -μεσαίου μεγέθους, σε αντικατάσταση του Morris Minor, (1948-71) γ) όπως και ενός ακόμη, στο μέγεθος του Morris Oxford Series MO. (1948-54)

Τα δύο τελευταία είναι, όπως θυμόμαστε, δημιουργίες του ίδιου του Σερ Άλεκ Ισηγόνη, και αυτά που τον απασχόλησαν κυρίως μέχρι τα τέλη του 1956. Η διεθνής πολιτική συγκυρία όμως, και μία πιθανή πετρελαϊκή κρίση, ανάγκασαν τον ίδιο και τους συνεργάτες του, να δώσει προτεραιότητα στον αντικαταστάτη του Austin 7. Στα μέσα του 1957 μάλιστα, το δείγμα που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε, εγκρίθηκε με τον κωδικό ADO 15.Reed, Chris (2003). Complete Classic Mini 1959–2000. Orpington: Motor Racing. ISBN 1-899870-60-1.

Η „γοτθική“ φινέτσα του Α 30 στο δείγμα του 1957, ήταν ακόμη εμφανής: ο Σερ Άλεκ Ισηγόνης, με την ιδιότητα του επιμελητή και συντονιστή του project ADO 15, έδωσε πράσινο φως στον John Sheppard, για τις αναγκαίες αισθητικές διαφοροποιήσεις. Έτσι, τον Αύγουστο του 1959 έγινε η παρουσίαση του ADO 15, έτσι ακριβώς όπως γνωρίζουμε όλοι μας, σαν Austin Seven 850 και Morris Minor 850 https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2f/Morris_Mini-Minor_1959_%28621_AOK%29.jpg. 

Η θριαμβευτική παρουσίαση του στο κοινό έκανε αίσθηση στους πάντες, καί το όνομα του υπεύθυνου για την δημιουργία του, Σερ Άλεκ Ισηγόνη έγινε διεθνώς γνωστό.Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, 1994, Σελίδα 71, ISBN 3444102631 Στην μετέωρη ερώτηση, αν στην αντικατάσταση του Austin 7, παρέμεινε το ADO 15 στις ίδιες, ή αν απέκτησε μικρότερες διαστάσεις και βάρος, σε συνάρτηση με το Α 30 (1951-56) και Α 35, (1956-59) παραθέτει το Automobil Revue τους παρακάτω αριθμούς, α) το μεταξόνιο έμεινε σχεδόν αμετάβλητο, (+1 cm) το μήκος μειώθηκε, (-46 cm) β) το ύψος επίσης, (-15 cm) το πλάτος αυξήθηκε, (+2 cm) γ) το βάρος μειώθηκε. (- 58 kg) Εκτός από την δίθυρη έκδοση “Saloon“, το ADO 15 κατασκευάσθηκε από το 1960 και μετά, σαν 850 Van https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/76/Mitsubishi_L300_%2B_Mini_van_%2815064106714%29.jpg, και 850 Pick-up https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/51/Morris_Mini_Pickup_1972.jpg, όπως και σαν Austin 850 Countryman https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/83/1961_Austin_Mini_model_range_%287278190544%29.jpg καί Morris 850 Traveller, με αυξημένο μεταξόνιο, (213 αντί 203 cm) και μήκος. (330 αντί 305 cm) Automobil Revue Jahreskatalog 1964, Hallwag.Verlag Bern 1964, Σελίδες 179-180 και 341-342

αριστερά|300px|μικρογραφία|Riley Elf Mk.1κέντρο|300px|μικρογραφία|Wolseley Hornet Crayford Convertibleδεξιά|280px|μικρογραφία|1964, Wolseley Hornet

280px|μικρογραφία|1961, Riley Elfκέντρο|300px|μικρογραφία|1966, Wolseley Hornet Crayford Convertibleδεξιά|260px|μικρογραφία|Wolseley Hornet

 Η εξέλιξη του ADO 15 ανά τις δεκαετίες 
μικρογραφία|assembly line στο Λόνγκμπριτζ
μικρογραφία|δεξιά|Morris Mini Moke
μικρογραφία|δεξιά|1966, Monte Carlo Rally Mini Cooper S
δεξιά|μικρογραφία|κινητήρας και ανάρτηση στο Mini
δεξιά|μικρογραφία|1965-75, Innocenti Mini Minor
δεξιά|μικρογραφία|1969, Austin Cooper 1000
δεξιά|μικρογραφία|1967, Mini Marcos GT
δεξιά|μικρογραφία|1979, MIdas στην βάση του Mini
μικρογραφία|1985, MIdas στην βάση του Mini

Με τις δύο πολυτελείς εκδόσεις, Riley Elf και Wolseley Hornet, από το 1961 και μετά, υπήρχε το ADO 15 με το καθιερωμένο κλασικό πορτ-μπαγκαζ, και κάποιες εξωτερικές διαφορές. To κλασικό πορτ-μπαγκαζ με τα πίσω φτερά έδιναν στο αυτοκίνητο μια κάπως πιο συντηρητική νότα. Η όρθια γρίλια του Hornet εμπρός είχε το σήμα "Wolseley" πάντα αναμμένο, περισσότερο χρώμιο και ξύλινο ταμπλό και από το 1962 δερμάτινα καθίσματα.

Τόσο το Elf όσο και το Hornet διατέθηκαν σε τρεις εκδόσεις κινητήρα, 848 cm³, (34 & 38 PS) kai 998 cm³, (39 PS) από το 1967 το τελευταίο με αυτόματο κιβώτιο. Το μεταξόνιο έμεινε σχεδόν αμετάβλητο, (+1 cm) το μήκος όμως αυξήθηκε αισθητά, στο πρώτο στα 331 και στο δεύτερο στα 327 cm.Automobil Revue Jahreskatalog 1964, Hallwag.Verlag Bern 1964, Σελίδες 392 και 434 Στο σύνηθες ADO 15 η χωρητικότητα του πορτ-μπαγκάζ με 155 dm³, ήταν κάθε άλλο παρά ικανοποιητική.

Συνολικά κατασκευάστηκαν μέχρι τα τέλη του 1969 30.912 Riley Elf και 28.455 Wolseley Hornet.

Αρχές του 1962 παρουσιάσθηκε το Mini Moke, ένα utility vehicle για τον βρετανικό στρατό, καί δύο χρόνια αργότερα ήρθε και η πολιτική του έκδοση. Έχει εκτιμηθεί ότι γύρω στα 50.000 κατασκευάστηκαν συνολικά, (1964-68) στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Αυστραλία, (1966-82) και στην Πορτογαλία.(1983-89) Το Moke πουλήθηκε σε παραθεριστικές περιοχές όπως τα Μπαρμπάντος και το Μακάο, όπου χρησιμοποιήθηκαν επίσης ως αυτοκίνητα για τις ανάγκες της αστυνομίας. Το «Moke» είναι η αρχαϊκή βρετανική αργκό για έναν γάιδαρο.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 60er JAHRE, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1984, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, Σελίδα 65, ISBN 3444103077

Αξίζει τον κόπο να αναφερθεί μία ουσιαστικά, “εργοστασιακή“ λεπτομέρεια: στην ευρωπαϊκή μεταπολεμική αυτοκινητοβιομηχανία, οι μήνες Ιούλιος- Αύγουστος, δεν είναι μόνον το διάστημα για τις ετήσιες διακοπές των εργαζομένων, αλλά και για την συντήρηση των εγκαταστάσεων του εργοστασίου.

Είναι επίσης το διάστημα, που επιλέγουν οι περισσότεροι κατασκευαστές, για να εισάγουν ένα νέο, ή να διαφοροποιήσουν ένα υφιστάμενο μοντέλο για την ερχόμενη κατασκευαστική χρονιά. Η κατασκευαστική χρονιά αρχίζει με τον Σεπτέμβριο, και κλείνει το ερχόμενο Αύγουστο.

Έτσι, ένα Austin/Morris Cooper https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/71/Mini_red_3.jpg με 997 cm³, και 54 PS, παρότι κατασκευάσθηκε τον Σεπτέμβριο 1961, θεωρείται μοντέλο 1962.

Ο John Cooper, (1923-2000) είναι δίπλα στον πατέρα του Charles, μία σπάνια φυσιογνωμία στον χώρο της Formel 3 / 2 / 1, μάλιστα ο Jack Brabham, (1926-2014) έγινε το 1960 παγκόσμιος πρωταθλητής της F1 με ένα Μονοθέσιο κατασκευής Cooper. Το όνομα Cooper είναι ακόμη συνδεδεμένο στην F1 με την μεταφορά του κινητήρα, από πριν τον οδηγό, στην σημερινή του θέση. Στο ευρύ κοινό το όνομα Cooper έγινε περισσότερο γνωστό με τον εργοστασιακά “πειραγμένο“ κινητήρα στο Austin/Morris Cooper, όταν κατέλαβε την πρώτη θέση στο Rallye Monte Carlo του 1964-1965-1967.https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/fe/Mini_Cooper_S_1963.jpg

Η παρουσίαση του Austin Mini Cooper είναι για τους συντάκτες του Auto motor und sport, (τεύχος 20 / 1961) μια ευχάριστη έκπληξη, τόσο για την αύξηση της ιπποδύναμης και τελικής, αλλά και μία αισθητή μείωση της επιτάχυνσης, συμβάλλοντας έτσι σε περισσότερη ενεργητική ασφάλεια. Έκπληξη ακόμη, το ότι το “κεφαλάρι“ της μηχανής στο Cooper, προέρχεται από το Austin-Healey Sprite…!

Στις αρχές του 1962 το ADO 15 μετονομάσθηκε σε Austin Mini και Morris Mini, το ADO 50 (Austin/Morris Cooper) σε Austin Mini Cooper και Morris Mini Cooper. Τα δύο τελευταία κατασκευάσθηκαν μέχρι το 1971, αλλά και σε κάποια στιγμή αργότερα. (1990-2000) Με δισκόφρενα μπροστά Automobil Revue Jahreskatalog 1964, Hallwag.Verlag Bern 1964, Σελίδα 180, 4 διαφορετικούς κινητήρες -αναβαθμισμένο μέχρι 77 PS, σαν Austin Mini Cooper S και Morris Mini Cooper S, (από το 1969, απλά Mini Cooper S) και τελική, γεμάτα-γεμάτα 160 km/h, σε συνδυασμό με μία απαράμιλλη οδική συμπεριφορά στις πίστες… 

…ήταν αυτό ακριβώς που οι λάτρεις των επιδόσεων το 1975 ξαναέζησαν στην περίπτωση του VW Golf GTI.

Η οδική συμπεριφορά του Mini, που έδενε, γινόταν ένα με τον δρόμο, ήταν αποτέλεσμα της μοναδικής του ανάρτησης, σχεδιασμένη από τον περίφημο μηχανολόγο σχεδιαστή μηχανικό Alex Moulton.https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/78/Morris_Mini_Cooper_S_%2819382894523%29.jpg

Το ADO 15 είχε αυτοφερόμενο αμάξωμα και μπρός-πίσω βοηθητικό πλαίσιο για τον κινητήρα και την ανάρτηση. Η τελευταία ήταν ενσωματωμένη στο βοηθητικό πλαίσιο, χωρίς να “μπαίνει“ στον χώρο των επιβατών και της μηχανής, και το σημαντικότερο, δεν απαιτούσε συντήρηση.

Το κωνικό σχήμα έδινε στα ελατήρια μια προοδευτική δράση, γίνονταν πιο άκαμπτα σε μεγαλύτερους βαθμούς συμπίεσης. Έτσι επέτρεπε μια ομαλή οδήγηση σε μικρές λακκούβες, και μηδένιζε το βήμα κύλισης σε πιο ανώμαλες πίστες.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 60er JAHRE, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1984, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, Σελίδες 259-261, ISBN 3444103077

Το 1965 η εταιρία Società Anonima Fratelli Innocenti με έδρα το Μιλάνο, κατασκεύασε (produzione su licenza) το Mini για τα επόμενα 10 χρόνια.Automobil Revue Jahreskatalog 1974, Hallwag.Verlag Bern 1974, Σελίδα 338 Με κάποιες μικροδιαφορές, και βασικά για την εσωτερική αγορά: σε έξι εκδόσεις, και με τρείς διαφορετικούς κινητήρες.https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/50/Innocenti_Mini_Cooper_1300_2.jpg

Μάλιστα αρκετά Innocenti, όπως αυτά της έκδοσης Mini Cooper 1300, βρέθηκαν μετά το 1971 στα χέρια φανατικών φίλων του Mini, σέ Ελλάδα και Γαλλία.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 70er JAHRE, Motorbuch Verlag Stuttgart 2005, Σελίδες 188-189, ISBN 3-613-02440-3

H βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία είναι το 1965 η τρίτη ισχυρότερη στον κόσμο, αλλά το 1975 η έκτη, -η δεύτερη το 1965, αλλά το 1975 τέταρτη στην Ευρώπη. Αυτό το επιβεβαιώνει ο αριθμός της ετήσιας παραγωγής οχημάτων, για το 1965, (και σε παρένθεση για το 1975) όπως μας τον παραθέτει ο Roger Gloor.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 60er JAHRE, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1984, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, Σελίδα 10, ISBN 3444103077Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 70er JAHRE, Motorbuch Verlag Stuttgart 2005, Σελίδα 11, ISBN 3-613-02440-3

Για το 1975 έχουμε την επέλαση της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας, και την άνοδο της στην δευτερη θέση: USA, 9.305.561 (1975: 6.740.938) επιβατικά οχήματα. (1975: J. 4.567.854 επιβατικά οχήματα)

D, 2.733.732 (1975: 2.815.475) επιβατικά οχήματα

GB, 1.722.045 (1975: 1.275.547) <

F, 1.423.365 (1975: 2.502.543) <

I, 1.103.932 (1975: 1.467.208) <

Στο London Motor Show το Φθινόπωρο του 1969, η σύμπραξη της BMC με την Triumph Motor Company και Rover Company Limited, έφερε στους επισκέπτες της έκθεσης αντιμέτωπους με ένα νέο όνομα, αυτό της British Leyland Motor Corporation Ltd. (BLMC) Εκεί παρουσίασε η BLMC με τον κωδικό ADO 20 ένα κατά τρόπο διαφοροποιημένο Mini, το Mini Clubman https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/98/Mini_Clubman_1980.JPG (1969-80) με το ίδιο μεταξόνιο, αλλά 'μήκος στα 316,5 cm.
Είχε δύο εκδόσεις αμαξώματος και τρεις κινητήρες στην διάθεση του, την ίδια υδροελαστική ανάρτηση που “φορούσε“ και το Mini Cooper S. Εξωτερικά, είχε ένα τετράγωνο γκριλ, (design από τον Roy Haynes) πού εμπεριείχε τα μπροστινά φανάρια. Το 1250 GT είχε δισκόφρενα εμπρός και τον κινητήρα με τους 61 PS.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 70er JAHRE, Motorbuch Verlag Stuttgart 2005, Σελίδα 10, ISBN 3-613-02440-3

Το 1965 η εταιρεία Marcos Engineering στο Kenilworth (Warwickshire) παρουσίασε ένα όχημα κουπέ 2+2 με αμάξωμα από fibreglass στην βάση του BMC Mini με τον κινητήρα του Austin/Morris Cooper και 77 PS. Σαν υλικό κατασκευής αμαξωμάτων σε μικρές σειρές, ο υαλοβάμβακας πρόσφερε μια σειρά από πλεονεκτήματα.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 60er JAHRE, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1984, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, Σελίδα 228, ISBN 3444103077 Τα Mini τα οποία συναρμολογήθηκαν στην Νότια Αμερική, όπως στην Χιλή, Βενεζουέλα και Ουρουγουάη, είχαν αμάξωμα από fibreglass. Το 1978, η εταιρία D&H Fibreglass Techniques, (Greenfield) παρουσίασε με βάση το Mini, το Midas με την εξεζητημένη αισθητική ενός καλοσχεδιασμένου αυτοκινήτου επιδόσεων.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 70er JAHRE, Motorbuch Verlag Stuttgart 2005, Σελίδες 224-225, ISBN 3-613-02440-3

Το Mini είχε αρχικά έναν σχετικά ήρεμο κινητήρα, (848 cm3 και 34,5 PS, 618 kg, 116 km/h) ο οποίος με την πάροδο του χρόνου κατάφερε να γίνει όλο και πιο ζωντανός. (1275 cm3 και 63 PS, 696 kg, 148 km/h) Automobil Revue Jahreskatalog 1964, Hallwag.Verlag Bern 1964, Σελίδα 179Automobil Revue Jahreskatalog 1999, Hallwag.Verlag Bern 1999, Σελίδες 393-394, ISBN 3-444-10538-X

Το ADO 15, και το ADO 50 (1962-71) "φορούσαν" μέχρι το 1984 ελαστικά στις διαστάσεις 5.20-10 ή 5.50-10, σε δεκάρες ζάντες,Automobil Revue Jahreskatalog 1964, Hallwag Verlag Bern 1964, Σελίδες 179-180 από εκεί και μετά 145/70 SR 12, σε δωδεκάρες ζάντες. Το ADO 20 φόρεσε ήδη το 1972 δωδεκάρες ζάντες, μαζί με ελαστικά ασφαλείας Dunlop-Denovo.Automobil Revue Jahreskatalog 1986, Hallwag.Verlag Bern 1986, Σελίδα 170

αριστερά|300px|μικρογραφία|Austin Mini με δεκάρες ζάντεςκέντρο|300px|μικρογραφία| 1969-71, Mini Clubman με δεκάρες ζάντεςδεξιά|320px|μικρογραφία|1997, Mini Cooper με δωδεκάρες ζάντες

αριστερά|300px|μικρογραφία|1963, Mini Cooper Sκέντρο|300px|μικρογραφία| 1964, Monte Carlo Rallyδεξιά|320px|μικρογραφία|1967, Mini Cooper S

 Επίλογος και αρχή εν νέου 
μικρογραφία|δεξιά|1989, Austin Metro
μικρογραφία|δεξιά|1990, Austin Metro
μικρογραφία|δεξιά|1984, διαδηλωτές στο Λονδίνο
μικρογραφία|δεξιά|1983, Honda Civic
μικρογραφία|δεξιά|1984, Triumph Acclaim
μικρογραφία|Mini και Austin Metro
μικρογραφία|εκμετάλλευση χώρου κατά 80%
μικρογραφία|δεξιά|1997, Mini ACV30
μικρογραφία|δεξιά|2006–14, Mini Cooper

Το φθινόπωρο του 1980 η BLMC παρουσίασε το Austin Metro https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/bc/1983_Austin_Metro_Automatic_1.3_Front.jpg, (1980-98) τονίζοντας ότι πρόκειται για συμπλήρωση και όχι αντικατάσταση του Mini. Ο Roger Gloor, τολμά, παρ όλα αυτά μια σύγκριση των δύο “αντιπάλων“, το μεταξόνιο στα 225 cm, αντί 204 cm, το μήκος στα 340,5 cm, έναντι 306,5 cm στο Mini. Το ύψος με 136 cm, έναντι 134,5 cm στο Mini, και το πλάτος 155 cm, έναντι 141 cm. Η χωρητικότητα του πορτ μπαγκάζ αυξήθηκε στα 210 από 155 dm³, και με “πεσμένο“ το πίσω κάθισμα έφτανε μάλιστα τα 1290 dm³, καθότι το Austin Metro είχε μια πίσω πόρτα για τις αποσκευές,https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9b/1982-1990_MG_Metro_1300_3-door_hatchback.jpg και υπήρχε ανάλογα με τις ανάγκες του αγόραστη ακόμη σαν MG ή Rover, με 3 ή 5 πόρτες https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/36/Austin_Metro_Mk2_5-door_1275cc_registered_August_1989_photographed_Knebworth_August_2018.jpg. Η μεγάλη του όμως διαφορά, έναντι του Mini, ήταν ότι εκπλήρωνε όλους τους κανονισμούς ασφαλείας της εποχής. Από πλευράς κινητήρων, είχε 7 διαφορετικούς στην διάθεση του, από 44 μέχρι 73 PS. Η ανάρτηση του, ονόματι Hydragas, είναι αυτή που “φορούσε“ από το 1973 το Austin Allegro.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 80er JAHRE, Motorbuch Verlag Stuttgart 2012, Σελίδες 83-87, ISBN 978-3-613-03144-3

Δύσκολα τα πράγματα για την βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία, όμως εξακολουθεί να είναι η έκτη στον κόσμο, και η τέταρτη στην Ευρώπη, σύμφωνα με τον αριθμό της ετήσιας παραγωγής οχημάτων, για το 1985, κατά τον Roger Gloor όπως προηγουμένως, Σελίδα 11: USA, 8.189.752, J. 8.098.434 επιβατικά οχήματα

D, 4.116.058 επιβατικά οχήματα

F, 2.320.368 <

I, 1.389.244 <

GB, 1.051.303 <

Στην δεκαετίας του 70, σε καμία άλλη χώρα από την Μεγάλη Βρετανία, δεν συναντά κανείς το μέγεθος της εργατικής διαμάχης, με επιπτώσεις για την ίδια την βιομηχανία της χώρας. Ταυτόχρονα η αδυναμία του Management να ανταπεξέλθει στα προβλήματα που προέκυψαν από τον άμετρο γιγαντισμό των εταιριών, -ιδιαίτερα της BLMC- της έδωσαν την χαριστική βολή. Το concept ενός βασικού οχήματος μικρών διαστάσεων και ελάχιστου βάρους, οδήγησε την βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία, -και πιο συγκεκριμένα την BLMC- όχι μόνον στην δημιουργία ενός νέου, φιλοσοφημένου οχήματος -του Mini, αλλά στην εδραίωση ενός Μύθου, τον ουσιαστικότερο ίσως στην μεταπολεμική εποχή. Μετά το 1975. η παρουσία του Mini συνέπεσε με την άνοδο στο διεθνές προσκήνιο „αντιπάλων“ του, μετά την αντιγραφή του μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Λογικό αποτέλεσμα, η επέλαση της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας στην Ευρώπη της δεκαετίας του 80, με εφάμιλλη ποιότητα σε λογικές τιμές.όπως προηγουμένως, Σελίδα 29

Η εταιρία Honda διαπραγματεύεται με την Austin ένα συμβόλαιο συνεργασίας και συμπαραγωγής, (1981-2005) όπως αυτό με την παρουσίαση της Triumph Acclaim και της σειράς Rover 200 (Rover 25) και Rover 400, (Rover 45) με αμάξωμα και τεχνολογία του Honda Civic https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2a/%2778_Honda_Civic_1200_Hondamatic.jpg.

Η PSA (Peugeot-Citroen) αναλαμβάνει το 1980 με το όνομα Talbot UK, την πρώην Roots/Chrysler, και αρχίζει πάραυτα με την παραγωγή στην Μεγάλη Βρετανία αρκετών γαλλικών μοντέλων. Στην στατιστική του 1989 για την αγορά αυτοκινήτου, τα μοντέλα της BLMC έπεσαν αισθητά, πρώτη σε πωλήσεις είναι η Ford, δεύτερη η Vauxhall / GM, τρίτη η Rover Group, τέταρτη η Peugeot-Citroen και πέμπτη η Nissan.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 80er JAHRE, Motorbuch Verlag Stuttgart 2012, Σελίδα 26, ISBN 978-3-613-03144-3

Το 1994 η Rover Group σταματά την συνεργασία της με την Honda και πωλείται στη BMW. Το 2000 η τελευταία κρατά τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος Mini, πουλώντας την Land Rover στην Ford, 5 χρόνια αργότερα η παραγωγή αυτοκινήτων στην Rover Group φτάνει στο πέρας της. Τέλος εποχής για το ADO 15, ένα όχημα-σύμβολο, η τελευταία σειρα του κλασσικού Mini, είναι η Mark VIΙ. (1996 μέχρι 2000) Και έτσι τον 4 Οκτώβριο 2000, κατασκευάσθηκε το τελευταίο Mini Made in Longbridge, στον τόπο δημιουργίας του 41 χρόνια πριν...https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/cd/2000_Mini_Cooper_%28X411_JOP%29_1.3.jpg

Ανακεφαλαιώνοντας, -από το 1959 μέχρι το 2000, το Mini γνώρισε ευρεία απήχηση στο κοινό, για τον λόγο αυτό τα επόμενα χρόνια, η BMC / BLMC υιοθέτησε σταδιακά την ιδιότυπη σχεδίαση του ADO 15 για μεγαλύτερα μοντέλα όπως τα BMC ADO 16 και ADO 17. Η υποδειγματική σχεδίαση της ομάδας του Λόνγκμπριτζ, εντυπωσίασε ειδικούς και απλό κόσμο, και ο Άλεκ Ισηγόνης έλαβε τον τίτλο Σερ λόγω της οικονομίας χώρου ως προς τις ελάχιστες του εξωτερικές διαστάσεις, πετυχαίνοντας με περίπου 80%, την απόλυτη εκμετάλλευση του για επιβάτες και αποσκευές. Το ψυγείο τοποθετήθηκε αριστερά, ενώ το κιβώτιο ταχυτήτων κάτω από τον κινητήρα, -που είχε την προέλευση του από το Austin A 30. Με τους τροχούς των 10 ιντσών, (1959–84) και μήκος στα τρία μέτρα, υπήρχε εσωτερικός χώρος για τέσσερις ενήλικες. Αποτέλεσμα όλων αυτών, ήταν να γίνει το βρετανικό αυτοκίνητο ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ σε θέματα "τέχνης και τεχνολογίας".Buckley, Martin; Rees, Chris (2006). Cars: An encyclopedia of the world's most fabulous automobiles. Hermes House. ISBN 1-84309-266-2. «The BMC Mini, launched in 1959, is Britain's most influential car ever. It defined a new genre. Other cars used front-wheel drive and transverse engines before but none in such a small space.»

Η επιτυχία του Mini ήταν απρόβλεπτη όταν ο Άλεκ Ισηγόνης δημιούργησε το πρώτο του σκίτσο σε μια χαρτοπετσέτα, που περασε στην παραγωγή σαν Austin Seven και Morris Mini Minor''. Απρόβλεπτη σε σχέση με τα προηγούμενα μοντέλα της BMC , το Austin A 30 και το Morris Minor, τα οποία διατίθεντο με κλασσική μετάδοση κίνησης, τον κινητήρα κατά μήκος τοποθετημένο-εμπρός, και κίνηση στους πίσω τροχούς. Συνήθως χρησιμοποιήθηκαν κινητήρες 848 cm³, 998 cm³, 1098 cm³ και 1275 cm³, οι εκδόσεις Cooper ήταν διαθέσιμες με 970 cm³, 1071 cm³ και 1275 cm³, όλες με δύο μονά καρμπυρατέρ SU. Ο «κανονικός» κινητήρας 1275 cm³ και ο κινητήρας Cooper S 1275 cm³ δεν έχουν πέραν του κυβισμού τίποτε κοινό. Αυτό που έχουν κοινό όλα τα Mini, είναι ότι το περίβλημα του κιβωτίου ταχυτήτων χρησιμεύει ως λεκάνη λαδιού, που ενσωματώνεται στον κινητήρα και την λίπανση με αυτόν. Αυτή η εξέλιξη θεωρήθηκε πρωτοπόρα το 1959, και μαζί με τον εγκάρσια τοποθετημένο κινητήρα, εξασφάλισαν την επιτυχία του. Το Mini ήταν το πρώτο αυτοκίνητο με εγκάρσια τοποθετημένο τετράχρονο τετρακύλινδρο σε σειρά κινητήρα. Στα σύγχρονα συμπαγή αυτοκίνητα το κιβώτιο ταχυτήτων βρίσκεται δίπλα στον κινητήρα και οι άξονες κίνησης είναι άνισου μήκους. Ένα τέτοιο κόνσεπτ παρουσιάστηκε σε αυτοκίνητα όπως τα Saab 92, (1949) Lloyd (1950) και Trabant / AWZ P 70, (1955) αλλά όχι με τετρακύλινδρους κινητήρες.Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, 1994, Σελίδα 38 και 71, ISBN 3444102631 Το Mini θεωρείται διαχρονικό όχημα, ένα βρετανικό σύμβολο μιας εποχής με υψηλή επικαιρότητα.Reed, Chris (1994). Complete Mini: 35 Years Of Production History, Model Changes, Performance Data. Croydon: MRP. ISBN 0-947981-88-8.Clausager, Anders (1997). Essential Mini Cooper. Bay View Books location=Bideford, Devon. ISBN 1-870979-86-9. Το Mini έθεσε υψηλά τον πήχη σε διεθνή κατασκευαστικά δεδομένα, ένα «πλήρες αυτοκίνητο σε μίνι συσκευασία», που οι καινοτομίες του χρόνια μετά έχουν υιοθετηθεί από μεταγενέστερα οχήματα, καθιερώνοντας το ορόσημο στην εξέλιξη της αυτοκίνησης.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 60er JAHRE, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1984, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, Σελίδες 64-66, ISBN 3444103077 

Εμείς οι μεγαλύτεροι το θυμόμαστε στην δεκαετία του 60, σε αγώνες αναβάσεων στην Ελλάδα, στις επιτυχίες του στο ράλλυ Ακρόπολις, (1967) αλλά και στο ράλλυ Μόντε Κάρλο.J-F. Jacob, Monte-Carlo, «60 ans de rallye», Ed. Robert Lafont, 1973.Peter Browning, «The illustrated history of the works Minis in international rallies and races», 2nd edition, Ed. Foulis / Haynes, 1996. Το τελευταίο αντίτυπο, κύλησε από τη γραμμή παραγωγής, απευθείας στο Βρετανικό Μουσείο Αυτοκινήτου.https://www.britishmotormuseum.co.uk/https://www.getyourguide.de/bretaniko-mouseio-autokinetou-l147432/?visitor-id=8R6SN07KLBO3EAJOO4ZGXCBWQ4DS7RH6&locale_autoredirect_optout=true

...παρόλα αυτά, στις υπερσύχρονες εγκαταστάσεις του Cowley, -νοτιοανατολικά της Οξφόρδης, εκεί που κάποτε είχε την έδρα της η Morris- προετοιμάζεται η παραγωγή του νέου Mini, με ένα πρωτότυπο δείγμα (Mini ACV 30) με στοιχεία αισθητικής που θυμίζουν το Austin-Healey Sprite. (1958–1961) https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f3/Austin_Healey_MK_1_BW_2016-07-17_13-42-40.jpg Σύμφωνα με το έγκυρο περιοδικό auto motor und sport, (τεύχος 13 / 1997) η ερώτηση εδώ είναι άκρως συνοπτική, πιο στυλ αρμόζει περισσότερο σε ένα νέο Mini, “το κλασικό ή το ριζοσπαστικό“.

Αρχές του 2001 είναι όλα έτοιμα για την κατασκευή του R 50, του πρώτου Mini υπό την αιγίδα της BMW.https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/69/Mini_Cooper_blue.JPG Στη πρώτη δοκιμή τους οι συντάκτες του auto motor und sport επισημαίνουν, ότι προτεραιότητα του είναι “περισσότερο η οδηγοκεντρική καταξίωση – λιγότερο η χρηστική αξία“.auto motor und sport, τεύχος 23 / 2001

 Ετυμολογική υποσημείωση 
Συχνά αναφέρεται η ορολογία “τέχνη  και τεχνολογία „ η οποία έρχεται να διαλευκάνει σημαντικές κατασκευαστικές λεπτομέρειές, -γνωστές σε όσους ασχολούνται ακαδημαϊκά με σχετικά θέματα,Bruno Latour, Das Parlament der Dinge, Suhrkamp Verlag Frankfurt 2010, σελίδα 162, ISBN 3518295543 όπως τα της βαριάς βιομηχανίας / αυτοκινητοβιομηχανίας:

 Η “τέχνη„, αφορά την δημιουργία ενός δείγματος, και διαρκεί 1-3 χρόνια, 

 Η “τεχνολογία„ αφορά την υλοποίηση του δείγματος, τη μαζική παραγωγή του, και διαρκεί 3-5 χρόνια.

 Δείτε επίσης 
 Σερ Άλεκ Ισηγόνης
 Mini Hatch (2001)
 British Motor Corporation
 British Leyland Motor Corporation
 Όμιλος MG Rover

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, 1994, ISBN 3444102631.
 Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 60ER JAHRE, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1984, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, 1994, ISBN 3444103077.
 Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 70ER JAHRE, Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 2005, ISBN 3613024403.
 Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 80er JAHRE, Motorbuch Verlag Stuttgart 2012, ISBN 978-3-613-03144-3.
 Katalog der AUTOMOBIL REVUE 2015, Hallwag Verlag Bern 2015, ISBN 9783613307926.
 Auto Plus, LE QUIDE 2024, 372 σελίδες, Reworld Media 2024.
 Brigden, John: The Sporting Minis: The Mini Cooper, Mini Cooper S, 1275 Gt: A Collector's Guide, 1989. ISBN 0-947981-40-3.
 Brigden, John: Sportliche Minis. Heel, Königswinter 1991. ISBN 3-89365-224-8.
 Nahum, Andrew (2004). Issigonis and the Mini. Icon Books. ISBN 1-84046-640-5.
 Reed, Chris (2003). Complete Classic Mini 1959–2000. Orpington: Motor Racing. ISBN 1-899870-60-1.
 Robson, Graham (2006). A to Z British cars 1945–1980. Herridge. ISBN 978-0-9541-0639-3.
 Russek, Peter: Reparaturanleitung Austin/Rover Mini. Bucheli, Zug 1995, 1996. ISBN 3-7168-1912-3.
 Schneider, Hans J.: Mini Technik + Typen. Delius Klasing, Bielefeld 2004, 2005. ISBN 3-7688-5783-2.
 Vizard, David: Tuning the A-Series Engine. Haynes, Sparkford 2001. ISBN 1-85960-620-2.
 Wood, Jonathan. Alec Issigonis: The Man Who Made the Mini. Breedon Books Publishing, 2005. ISBN 1-85983-449-3.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Mini at the Open Directory Project
 Information about the Mini
 Αφιέρωμα στο Mini του 1959 από το περιοδικό 4Τροχοί (Ιούνιος 2009)
 The History of Mini, by topspeed.com
 Great British Icons: The Classic Mini – A Brief History.
 The Last Minis - The history of the Mk.7 Mini models (1996 - 2000)

Κατηγορία:Μοντέλα Mini
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα