Ερνστ Μάυ

Ο Ερνστ Μάυ (Ernst May, 27 Ιουλίου 1886 - 11 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας και πολεοδόμος. Επί δημάρχου Λούντβιχ Λάντμαν (Ludwig Landmann) σχεδίασε την πρωτοποριακή επέκταση της Φραγκφούρτης, η οποία βοήθησε το κίνημα της μοντέρνας λειτουργικής αρχιτεκτονικής κατά την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στη Γερμανία.

 Βιογραφία 
Ο Ερνστ Μάυ γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη και ήταν γιος κατασκευαστή δερμάτων. Το 1908 μεταφέρθηκε στο Λονδίνο όπου ξεκίνησε την τριτοβάθμια εκπαίδευσή του στην αρχιτεκτονική έχοντας καθηγητή τον Raymond Unwin, ενώ απορροφούσε μαθήματα αρχών του κινήματος των κηπουπόλεων. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1912 στο τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου δουλεύοντας με τους Φρίντριχ φον Τιρς (Friedrich Von Thiersch) και Τέοντορ Φίσερ (Theodor Fischer), τον συνιδρυτή του Deutscher Werkbund. Το 1914 εργάστηκε ως αρχιτέκτονας του στρατού. Το 1921 δημιούργησε και εξέδωσε το περιοδικό Schlesisches Heim, ενώ σε συνεργασία με άλλους έλαβε με επιτυχία μέρος στο διαγωνισμό για την επέκταση αγροτικής περιοχής κατοικίας στο Μπρέσλαου. Το 1925 επί του δημάρχου Λούντβιχ Λάντμαν (Ludwig Landmann) ορίστηκε στη θέση του αρχιτέκτονα και πολεοδόμου στη Φραγκφούρτη σχεδιάζοντας και οργανώνοντας την πρωτοποριακή επέκταση της Φραγκφούρτης, σύμφωνα με το λειτουργικό και ορθολογικό πνεύμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής κατά τη δημοκρατία της Βαϊμάρης. Παράλληλα δημοσίευσε το περιοδικό Das Neue Frankfurt το οποίο περιλάμβανε άρθρα και δημοσιεύσεις για τη Νέα Φραγκφούρτη. Το 1927 έλαβε μέρος στην έκθεση του Γερμανικού Werkbund στη Στουτγκάρδη, την οποία οργάνωσε ο Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε. Το 1929 ήταν αυτός που συγκάλεσε το 2ο Διεθνές Συνέδριο Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής (CIAM) στη Φραγκφούρτη το οποίο είχε ως τίτλο «την αναζήτηση των ελάχιστων διαστάσεων στην κατοικία» ερχόμενος σε ρήξη με τους Γάλλους φορμαλιστές. Το 1930 με την άνοδο του Ναζιστικού κόμματος ο Ερνστ Μάυ μαζί με άλλους 17 αρχιτέκτονες εγκατέλειψε τη Γερμανία και μετέβη στη Σοβιετική Ένωση. Εκεί παρουσίασε προτάσεις και σχέδια για το Μαγκνιέτογκορσκ και για άλλες πόλεις. Το 1934 μετανάστευσε στην Αφρική, μένοντας εκεί μέχρι το 1954 που επέστρεψε πίσω στη Γερμανία για να εργαστεί στο Αμβούργο. Το 1957 δίδασκε στο Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ. Απεβίωσε στο Αμβούργο το 1970. Εις μνήμην του η μη κερδοσκοπική Εταιρία Ερνστ Μάυ (Ernst-May-Gesellschaft) επανέφερε μια μεζονέτα του 1926 στον οικισμό Ρέμερστατ (Römerstadt) στην κατάσταση που βρισκόταν το 1926, η οποία λειτουργεί ως μουσείο.

 Η «Νέα Φραγκφούρτη» 
Κατά τη δεκαετία του 1920 η Γερμανία βρισκόταν σε κατάσταση πολιτικής αστάθειας και φτώχειας. Η ανάγκη για κοινωνικές κατοικίες ήταν μεγάλη και η λύση βρέθηκε στη βιομηχανοποίηση και τυποποίηση της κατοικίας. Κάθε διαμέρισμα διέθετε μια Κουζίνα της Φραγκφούρτης, μπάνιο και ηλεκτρισμό.
Ένα χρόνο μετά την ανάθεσή του σαν επικεφαλής των τεχνικών υπηρεσιών ο Μάυ έθεσε ένα οικοδομικό πρόγραμμα, με Master Plan και σχεδιαστικές λεπτομέρειες που έκαναν δυνατές τις πρώτες παρεμβάσεις. Σε τρία χρόνια (1926-1928) 8000 κοινωνικές κατοικίες είχαν χτιστεί ενώ παράλληλα ένα δεύτερο πρόγραμμα σχεδίαζε την ανέγερση 16000 νέων κατοικιών τα επόμενα 3 χρόνια. Το πρόγραμμα προέβλεπε εκτός από ζώνες κατοικίας, ζώνες βιομηχανίας και ζώνες πρασίνου, πάρκα και δημόσιους χώρους, ακολουθώντας τις ίδιες αρχές με το πρότζεκτ για την επέκταση του Μπρεσλάου. Το αναπτυξιακό σχέδιο αφορούσε τον χωρισμό σε ζώνες ενός συνόλου βιομηχανιών κατά μήκος του ποταμού Μάιν, στα ανατολικά και τα δυτικά της παλιάς πόλης και διοικητικές, εμπορικές και χρήσεις κατοικίας στην περιφέρεια. 

 Το πρότζεκτ Νίντα 
Το πρότζεκτ της κοιλάδας Νίντα (Nidda), παρόλο που ένα τμήμα αυτού εφαρμόστηκε, αποτελεί την πιο απλή εφαρμογή των αρχών του Μάυ. Δημιούργησε ένα μεγάλο δημόσιο πάρκο στη μέση τις κοιλάδας σύμφωνα με την εικόνα των μεγάλων πάρκων του Λονδίνου.
Γύρω από το πάρκο τα χωρία που συνδέονταν με τους οικισμούς δημιούργησαν σχηματισμένο δακτύλιο ορισμένο από δευτερεύοντες ανοιχτούς χώρους. Οι κήποι και οι λωρίδες σχημάτιζαν ένα συνεχόμενο σύστημα ανεξάρτητο από το οδικό δίκτυο. Οι συνοικίες Römerstadt, Praunheim και Westhausen αποτελούν όριο του πάρκου στα βόρεια.
Ο Ερνστ Μάυ για το συνολικό σχέδιο του πρότζεκτ συνεργάστηκε με τον H. Bohm και τον W. Bangert, τον C.H. Rudloff για την αρχιτεκτονική των κτηρίων, ενώ οι αρχιτέκτονες Blattner, Schaupp και Schuster ήταν υπεύθυνοι για τα σχολικά κτήρια.

Η συνοικία Römerstadt κτισμένη το 1928 χαρακτηρίζεται από εκφραστική λιτότητα και μορφολογική καθαρότητα. Το κέντρο του κτισμένου χώρου διαπερνά δρόμος με διπλή καμπυλότητα, ο οποίος συγκεντρώνει τις κοινόχρηστες λειτουργίες, εμπόριο σχολεία, κλπ. Το σχέδιο προέβλεπε 11.220 κατοικίες.

Η συνοικία Praunheim έγινε σε τρεις φάσεις, οι όποιες δείχνουν έντονα το πέρασμα από τον εξπρεσιονιστικό ρομαντισμό στον άκρατο ορθολογισμό του γερμανικού μοντέρνου κινήματος. Η τελευταία φάση του προγράμματος κατοικίας Praunheim είναι συνδεδεμένη με την εκβιομηχάνιση των διαδικασιών παραγωγής και την τυποποίηση των μορφών και των κατόψεων. 

Το συγκρότημα κατοικιών Westhausen σχεδιασμένο το 1929-1931 περιλάμβανε 1.532 κατοικίες με επιφάνεια 45 τ.μ. η κάθε μια. Το συγκρότημα χαρακτηρίζεται από αυστηρή τυποποίηση και στυγνές εν σειρά διατάξεις όπως επέβαλε η βιομηχανική παραγωγή.

 Έργα  
 Villa May, Φραγκφούρτη 1925
 Villa Elsaesser, Φραγκφούρτη 1925-1926
 Οικισμός Höhenblick, Φραγκφούρτη 1926-1927
 Οικισμός Bruchfeldstraße (Zickzackhausen) "οικισμός zig-zag", Φραγκφούρτη 1926-1927
 Οικισμός Riederwald, Φραγκφούρτη, 1926-1927
 Οικισμός Praunheim, Φραγκφούρτη, 1926-1928
 Οικισμός Römerstadt, Φραγκφούρτη, 1926-1928
 Οικισμός Bornheimer Hang, Φραγκφούρτη, 1926-1930
 Οικισμός Heimatsiedlung, Φραγκφούρτη, 1927-1934
 Οικισμός Hellerhofsiedlung, Φραγκφούρτη, 1929-1932
 Röderberg-Reformschule, Φραγνκφούρτη, 1929-1930
 Οικισμός Westhausen, Φραγκφούρτη, 1929-1931
 Οικία Dornbusch, 1927-1931
 Πολυκατοικίες στη Σοβιετική Ένωση
 Σπίτι δείγμα για μια αφρικανική οικογένεια
 Οικισμός St. Lorenz-Süd, Λύμπεκ, 1954-1957
 Οικισμός Neu Altona, Αμβούργο, 1955-1960
 Οικισμός Gartenstadt Vahr, Βρέμη, 1954-1957
 Οικισμός Neue Vahr, Βρέμη, 1956-1961
 Οικισμός Parkfeld, Βίζμπαντεν, 1959-1970
 Οικισμός Rahlstedt-Ost, Αμβούργο, 1960-1966
 Οικισμός Klarenthal, Βίζμπαντεν, 1960-1965
 Οικισμός Kranichstein, Ντάρμστατ, 1965-1970

Παραπομπές

 Βιβλιογραφία 
Δημήτρης Ν. Καρύδης ¨Τα επτά βιβλία της πολεοδομίας¨ εκδόσεις Παπασωτηρίου 2008 ISBN 9607530780
Kenneth Frampton ¨Μοντέρνα Αρχιτεκτονική, ιστορία και κριτική¨ εκδόσεις ¨Θεμέλιο¨ 2009 ISBN 9603100714
Ernst May ¨Housing Policy of Frankfort on the main¨ 1929
Phileppe Panerai, Jean Castex, Jean Charles Depaule, Ivor Samuels ¨Urban Forms, the death and the life of the urban block¨ Architectural press 2004 ISBN 0750656077

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Εταιρία Ερνστ Μάυ και μουσείο (Ernst-May-Gesellschaft) 
 Images of Ernst May's Frankfurt at Art & Architecture 

Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Πολεοδόμοι
Κατηγορία:Φραγκφούρτη