Περί παρασίτου, ότι τέχνη η παρασιτική

Ο Περί παρασίτου, ότι τέχνη η παρασιτική είναι διάλογος του Λουκιανού που γράφτηκε κατ΄ άλλους όταν ήδη ήταν σε πολύ προχωρημένη ηλικίαA.M. Harmon, Loeb Classical Library και κατ' άλλους θεωρείται έργο των νεανικών του χρόνων.Βάγγος Παπαϊωάννου, Λουκιανός «Ο μεγαλύτερος σατυρικός της αρχαιότητας, σ. 148» Πάντως στα χρόνια που έζησε ο Λουκιανός (120-192 μ.Χ) οι κόλακες και οι παράσιτοι είχαν γίνει μια κοινωνική πληγή προπαντός ως «κυνηγοί κληρονομιών» (λατ. captatores= θηρευτές) κι είχαν κάμει τον μυσαρό παρασιτισμό τους τέχνη.Ο Πετρώνιος, (Σατυρικά, 116) λέει ότι στον Κρότωνα υπήρχαν δύο τάξεις, οι κυνηγοί κληρονομιών και τα θύματά τους: nam aut captantur aut captani Ο Αλκίφρων αργότερα έγραψε Επιστολάς παρασίτων.

Ο παράσιτος ήταν τότε ο πιο συνηθισμένος τύπος κόλακα, προσκολλημένος σ' έναν άτεκνο πλούσιο για να τον κληρονομήσει. Η κοινωνική αυτή μάστιγα των παρασίτων και του παρασιτισμού είναι ένας άλλος στόχος της σάτιρας του Λουκιανού. Οι παράσιτοι κατέστρεψαν τον ΤίμωναΛουκιανός, Τίμων 45-58 και όταν αυτός έγινε πάλι πλούσιος, αυτοί ξαναήρθαν. Στο διάλογο Τόξαρις ή Περί φιλίαςΤόξαρις ή Περί φιλίας , 12-17 βλέπουμε τι έπαθε ένας από τους παρασίτους ένας νεαρός πλούσιος. Σε τέσσερεις Νεκρικούς διαλόγους «Πλούτωνος και Ερμού», «Τερψίωνος και Πλούτωνος», «Ζηνοφάντου και Καλλιδημίδου», «Κνήμωνος και Δαμνίππου», έχουμε τη γελοποίηση των παρασίτων, που πεθαίνουν προτού να κληρονομήσουν τους γέρους πλουσίους.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
Φώτης Γιοφύλλης, Λουκιανού Απάνθισμα, «Ελεύθερος άνθρωπος», Αθήναι 1932. Μετάφραση των Δίς Κατηγορούμενος, Αλεκτρύων, Περί παρασίτου, Εταιρικοί διάλογοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Κατηγορία:Έργα του Λουκιανού