Υπέρ Αδυνάτου

Ο Υπέρ Αδυνάτου είναι ρητορικός δικανικός λόγος του Λυσία που γράφτηκε μετά την πτώση των Τριάκοντα Τυράννων (403 π.Χ.) και εκφωνήθηκε από έναν ανάπηρο πολίτη (αδύνατο) που αγωνίζεται να υπερασπιστεί το δικαίωμά του για συνταξιοδότηση, το οποίο είχε καταγγείλει ένας συμπολίτης του γιατί τον θεωρούσε ικανό προς εργασία.Γεώργιος Ράπτης «Οι υπερασπιστικοί του λόγοι» σ. 62, 2002 εκδ. Ζήτρος ISBN 960-7760-79-4

Ο λόγος φαίνεται να εκφωνήθηκε αμέσως μετά την πτώση των τριάντα Τυράνννων, γιατί ο αδύνατος, ισχυρίζεται ότι ήταν με τους δημοκρατικούς αυτοεξόριστος στη Χαλκίδα.Αυτόθι, 24.12)

Ο Αριστοτέλης τον επαίνεσε και τον συμπεριέλαβε στους πειστικούς λόγους.Ρητορική 3/ 1411a.30 

Παραπομπές

Πηγές
Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (ΟΕΔΒ-Για τους μαθητές της Δ΄ τάξεως του εξαταξίου Γυμνασίου) Λυσίας, Υπέρ αδυνάτου, 1961

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Κατηγορία:Αρχαία αθηναϊκή κοινωνία
Κατηγορία:Δικανικοί λόγοι