Ιλ ντε Ρε

Το Ιλ ντε Ρε () είναι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί της Γαλλίας (δεν υπολογίζονται οι γαλλικές υπερπόντιες περιοχές), μετά την Κορσική, το Ολερόν και το Μπελ-Ιλ-αν-Μερ. Το 2022 ο πληθυσμός του νησιού ανερχόταν στους 17.891 κατοίκους.

Από το 1987, το νησί συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με μία γέφυρα μήκους 2,9 χιλιομέτρων. Μεγαλύτερος οικισμός του νησιού είναι το Σεντ-Μαρί-ντε-Ρε με 3.412 κατοίκους το 2023. Το Ιλ ντε Ρε γεωγραφικά βρίσκεται στον Ατλαντικό Ωκεανό και συγκεκριμένα στον Βισκαϊκό κόλπο.
 Ιστορία 
Τον 7ο και 8ο αιώνα, το νησί, μαζί με το Ολερόν, σχημάτιζαν τα Βακέτια Νησιά, σύμφωνα με τον Αιθικό τον Ίστριο. Το 745, ο Χούναλντ Α΄, δούκας της Ακουιτανίας, αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι στο νησί. Στα μέσα του δωδέκατου αιώνα, ιδρύθηκε ένα Κιστερκιανό μοναστήρι στο νησί.

Το νησί έγινε αγγλικό το 1154, όταν η Ελεονώρα της Ακουιτανίας έγινε βασίλισσα της Αγγλίας μέσω του γάμου της με τον Ερρίκο Β΄. Το νησί επανήλθε στη Γαλλία το 1243, όταν ο Ερρίκος Γ΄ το επέστρεψε στον Λουδοβίκο Θ΄ μέσω συνθήκης. Το 1360, ωστόσο, με τη συνθήκη του Μπρετινί, το Ιλ ντε Ρε έγινε για λίγο ξανά αγγλικό, μέχρι τη δεκαετία του 1370.

Τον Φεβρουάριο του 1625, το νησί καταλήφθηκε από την εξέγερση των Ουγενότων εναντίον του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄. Λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1625, ο Κάρολος του Γκιζ οργάνωσε απόβαση με σκοπό την ανακατάληψη του νησιού με την υποστήριξη του ολλανδικού και του αγγλικού ναυτικού, η οποία ήταν επιτυχής.

Το 1627, το νησί δέχτηκε0 αγγλική εισβολή υπό τη διοίκηση του Τζορτζ Βίλιερς, Δούκα του Μπάκιγχαμ, ως μέρος της πολιορκίας της Λα Ροσέλ.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι παραλίες του Ιλ ντε Ρε οχυρώθηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις με καταφύγια, προκειμένου να αποτραπεί μια πιθανή θαλάσσια εισβολή. Πολλά από τα καταφύγια είναι ακόμα ορατά, σε εγκαταλελειμμένη κατάσταση. 

Αρκετές σκηνές της Αμερικάνικης ταινίας του 1962 «The Longest Day» γυρίστηκαν στις παραλίες του νησιού.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Νησιά της Γαλλίας