Αναστασία Τζάκου

Η Αναστασία Τζάκου (1928 – 19 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Ελληνίδα αρχιτέκτων και ακαδημαϊκός. 

Είχε ακαδημαϊκό έργο και ασχολήθηκε με το έπιπλο και το σχεδιασμό.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1928. 

Φοίτησε στο τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Μεταξύ άλλων είχε καθηγητή τον Δημήτρη Πικιώνη, τον οποίο θαύμαζε και επηρεάστηκε σημαντικά από αυτόν. Μόλις αποφοίτησε (1952) εργάστηκε στο γραφείο του και συμμετείχε σε σημαντικές μελέτες. Ο Πικιώνης της εξασφάλισε μια υποτροφία για τη Γαλλία και το 1954 φοίτησε στο Κέντρο Χειροτεχνίας και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Κλερό, που βρίσκεται στην κοιλάδα Σεβρέζ, 26 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Παρισιού. Εκεί μαθήτευσε κοντά στον γλύπτη Φιλόλαο Τλούπα και ειδικεύτηκε στη διακοσμητική, την αγγειοπλαστική και την Ιστορία ΤέχνηςΕλένη Φεσσά-Εμμανουήλ, "Αναστασία Τζάκου, Τρίπτυχο: οι άνθρωποι, ο τόπος, τα έργα" (βιβλιοκρισία), Ενημερωτικό Δελτίο ΤΕΕ, τεύχος 2197, 29.4.2002, σ. 120.. 

Έπειτα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Στο Παρίσι είχε την ευκαιρία να εργαστεί κοντά σε διακεκριμένους Γάλλους αρχιτέκτονες· δύο μήνες στο γραφείο Μισελέν-Οντιζιέ για τη μελέτη μετατροπών στην εκκλησία της Xάβρης, έργο του Ογκίστ Περέ (1954), δεκαπέντε μήνες στο γραφείο Γκι Λανιό – Μισέλ Βάιλ ως συνεργάτις για τη μελέτη του νέου Mουσείου Kαλών Tεχνών της Xάβρης (1955-56) και εννέα μήνες στο γραφείο Ζ. Ντιμπισόν ως συνεργάτις για την προμελέτη του Mουσείου Λαϊκής Tέχνης και Παράδοσης στο Παρίσι (1956-57). 

Την περίοδο που εργάστηκε στο γραφείο του Λανιό, ήρθε σε επαφή με τη μοντέρνα αρχιτεκτονική καθώς και με άλλους σπουδαστές της Σχολής Καλών Τεχνων, όπως τον Τάκη Ζενέτο, και παρακολουθούσε έντονα την καλλιτεχνική ζωή του Παρισιού. Δέχτηκε επιρροές από το έργο του Γερμανού αρχιτέκτονα Μις φαν ντερ Ρόε, το οποίο θεωρούσε απλό, αλλά ταυτόχρονα πολύ λειτουργικό, με έντονη γεωμετρική αισθητική, χωρίς περιττό διάκοσμο. 

Το 1957 επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε στο γραφείο του Κωνσταντίνου Δοξιάδη στη Βηρυτό μέχρι και το καλοκαίρι του 1959, μετά από πρόσκληση του τελευταίου. Εκεί, σχεδίασε και κατασκεύασε μόνη της τα έπιπλα για το σπίτι όπου έμενε και εφάρμοσε αυτά που διδάχτηκε στο Παρίσι. Ξεκίνησε έτσι να ασχολείται πιο συστηματικά με το σχεδιασμό επίπλων. Την αγάπη της για τη λεπτομέρεια, όπως δήλωνε η ίδια, την όφειλε στον Δημήτρη Πικιώνη, που την έμαθε να αντιδρά με ευαισθησία ως αρχιτέκτονας σε κάθε συνθετικό πρόγραμμα, μεγάλο ή μικρό. Μετά από συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Δεκαβάλλα, αρχίσε να εργάζεται στην Tεχνική Yπηρεσία της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας και ανέλαβε την ανέγερση υποκαταστημάτων. Μαζί του, δημιούργησε τα προσχέδια της επίπλωσης και της διακόσμησης των διάσημων καμπανών του ξενοδοχείου «Αρίωνα», του συγκροτήματος Αστέρα Βουλιαγμένης, και συγκεκριμένα του τρίτου ορόφου του κτηρίου. Οι χώροι διακοσμήθηκαν με έπιπλα μοντέρνα, λειτουργικά, άνετα που συνδυάστηκαν με κομμάτια μεγάλων σχεδιαστών του 20ού αιώνα, όπως το σκαμνί, η καρέκλα και το τραπεζάκι του Saarinen και η περίφημη πολυθρόνα του Αμερικανού αρχιτέκτονα Charles Eames.Το 1981 διορίστηκε καθηγήτρια Κτηριολογίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Από το 1986 σταμάτησε να εργάζεται και άρχισε να ασχολείται ερασιτεχνικά με διάφορα θέματα της ειδικότητάς τηςΑναστασία Τζάκου, Τρίπτυχο, οι άνθρωποι, ο τόπος, τα έργα, Untimely Books, Αθήνα 2002 .

Διδακτικό έργο
Το 1960 διορίστηκε έμμισθη επιμελήτρια στην έδρα της Κτηριολογίας. Το 1976, η δημοσίευση της διδακτορικής της διατριβής Kεντρικοί Oικισμοί της Σίφνου. Mορφή και εξέλιξη σε ένα παραδοσιακό σύστημα, συνέβαλε αποφασιστικά στην προστασία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του νησιού. Το 1981 εξελέγη στη νέα έδρα της Κτηριολογίας και των Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Ήταν η πρώτη και η τελευταία γυναίκα στην Ελλάδα που κατέλαβε έδρα σύμφωνα με τον παλαιό νόμο πλαίσιο που ίσχυε μέχρι τότε. Τρία χρόνια μετά την εκλογή της όμως, υπέβαλε την παραίτησή της, αφού δεν μπορούσε πλέον να εξασκεί τα διδακτικά της καθήκοντα όπως επιθυμούσε (σε αυτό συνέβαλε και η εφαρμογή του νέου νόμου πλαισίου του 1981 για τα Πανεπιστήμια).

 Σημαντικά Αρχιτεκτονικά Έργα 
Ως Στέλεχος της Τεχνικής Υπηρεσίας ΕΤΕ

 Υποκατάστημα Ε.Τ.Ε. Μακρυγιάννη, Αθήνα. (1961)
 Υποκατάστημα Ε.Τ.Ε. Ηγουμενίτσας. (1962)
 Υποκατάστημα Ε.Τ.Ε. οδού Πραξιτέλους, Αθήνα. (1963)
 Υποκατάστημα Ε.Τ.Ε. Λειβαδιάς. (1963)
 Υποκατάστημα Ε.Τ.Ε. Πάτρας. (1964)
 Διαρρυθμίσεις σε υπάρχοντα κτίρια μικρών ισογείων των υποκαταστημάτων της Ε.Τ.Ε. στην οδό Πατησίων και Πιπίνου, στην Κηφισιά και στην Κω. (1965)
 Κτίριο Ζάχος της Ε.Τ.Ε. στον Πειραιά. (1966)
 Υποκατάστημα Ε.Τ.Ε. Κέρκυρας. (1967)
 Υποκατάστημα Ε.Τ.Ε. οδού Σκουφά στο Κολωνάκι. (1967)

Ως Ελεύθερη Επαγγελματίας

 Τουριστικοί οικισμοί στο Μικρό Καβούρι Βουλιαγμένης. (1960)
 Διπλοκατοικία Μιχαλοπούλου στον Ζωγράφου. (1961)
 Διαμέρισμα Φ. Θουκυδέως, Ξανθίππου 7-9, Κολωνάκι. Σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Σ. Κονταράτο. (1962)
 Διαμέρισμα Α. Τζάκου, Δεινοκράτους 21, Κολωνάκι. (1965)
 Οικία Θεοφανίδη στο Κεφαλάρι Κηφισιάς. (1968)
 Οικία Μ. Θεοχαρόπουλου στην Κηφισιά. (1969)
 Υποκατάστημα Ε.Τ.Ε. στην Ιστιαία της Εύβοιας. (1969)
 Οικία Μ. Καλπόζου στην Εκάλη. (1970)
 Οικία Αυλάμη στον Κοκκιναρά. (1970)
 Συγκρότημα 4 μονοκατοικιών Μ. Γκρόιτσα στη Φιλοθέη. (1972)
 Οικία R. Keeley στο Κάστρο Σίφνου. (1977)
 Επισκευή σεισμόπληκτης λιθόκτιστης οικίας Α. Τζάκου στο Θεσπρωτικό Πρέβεζης. (1982)
 Μελέτη και κατασκευή δι’ αυτεπιστασίας οικίας Α. Τζάκου στην Απολλωνία Σίφνου. (1987–88)
 Διαρρύθμιση και επίπλωση διαμερίσματος Α. Τζάκου στην Καλλιθέα. (1988)

Διάφορες μελέτες διακόσμησης και επίπλωσης (1962–1975)

α. Διαμέρισμα Φ. Θουκυδέως στο Κολωνάκι.

β. Εξοχική κατοικία Γ. Καλδή στη Βάρκιζα.

γ. Επαγγελματικό γραφείο Γ. Καλδή στην Αθήνα.

δ. Διαμέρισμα Ν. Βοζίκη στο Κολωνάκι.

ε. Γραφείο και δωμάτια παιδιών Μ. Θεοχαρόπουλου στην Κηφισιά.

στ. Καθιστικό Γ. Δαρμάρου στο Κολωνάκι. 

Διαγωνισμοί

 Δικαστικό μέγαρο Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με Δ. Μολφέση και Δ. Παπαγιάννη. Ἔπαινος. (1959)
 Μαυσωλείο καθηγητών Ε.Κ.Π.Α., σε συνεργασία με Γ. Γεωργακόπουλο. Ἔπαινος. (1969)
 Τουριστικό περίπτερο Λαμίας και διαμόρφωση της γύρω πλατείας, σε συνεργασία με Α. Ρόκο. Β΄ βραβείο. (1969)
 Δημαρχείο Κηφισιάς, σε συνεργασία με Γ. Κοκότκο και Α. Πρωτοπάπα (συνεργάτης Μ. Λούκος). Β΄ βραβείο. (1977)

Συγγραφικό έργο
 Κεντρικοί οικισμοί της Σίφνου (1976)
 Άσπρο Μαύρο (ποιητική συλλογή – 1986)
 Έπιπλο (μελέτες επίπλων και διακόσμησης – 1999)
 Τρίπτυχο, οι άνθρωποι, ο τόπος, τα έργα (φωτογραφική συλλογή - 2002)

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες