Τρίγωνο των Βερμούδων

Το Τρίγωνο των Βερμούδων
(), αλλιώς Τρίγωνο του Διαβόλου, είναι μια περιοχή στο δυτικό τμήμα του Βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού, στην οποία λέγεται ότι ένας αριθμός αεροσκαφών και πλοίων έχουν εξαφανιστεί κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Οι περισσότερες αξιόπιστες πηγές ωστόσο υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει κανένα μυστήριο. 

Διάφοροι αστικοί μύθοι έχουν αποδώσει αυτές τις εξαφανίσεις σε παραφυσική δραστηριότητα ή σε εξωγήινα όντα. Τεκμηριωμένα αποδεικτικά στοιχεία, ωστόσο, δείχνουν ότι ένα σημαντικό ποσοστό των περιστατικών περιεγράφηκαν ανακριβώς ή «διανθίστηκαν» από μεταγενέστερους συγγραφείς, και πολλές επίσημες υπηρεσίες έχουν δηλώσει ότι ο αριθμός και η φύση των εξαφανίσεων περιοχή είναι παρόμοια με οποιαδήποτε άλλη περιοχή του ωκεανού. Οι πλευρές του τριγώνου έχουν μήκος 1.000 ναυτικά μίλια η καθεμιά και το ύψος του είναι 866 ναυτικά μίλια (1 ν.μίλι = 1.852 μέτρα). Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακτοφυλακή, πρόκειται περί μύθου, καθώς κανένα ίχνος κάποιου υπερφυσικού φαινομένου δεν εντοπίστηκε στον συγκεκριμένο χώρο, ύστερα από έρευνες.

 Ιστορικό 
Τον Αύγουστο του 1820 δύο πλοία των ΗΠΑ, το «Ινσέρτζεντ» (Insurgent) με 350 άντρες και το «Πίνεριγκ» με 90 άντρες, εξαφανίστηκαν με όλο τους το πλήρωμα στην περιοχή, χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος. Από τότε πολλά άλλα σκάφη χάθηκαν με παρόμοιο μυστηριώδη τρόπο, ενώ στις 5 Δεκεμβρίου του 1945 εξαφανίστηκαν πέντε αμερικανικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα τύπου «Aβέντζερ» (Avenger) και ένα υδροπλάνο τύπου «Μάρτιν Μάρινερ».ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ - ΠΑΙΔΕΙΑ 2005

Το 1964, ο Βίνσεντ Γκάντις έγραψε στο περιοδικό Argosy τα όρια του τριγώνου των Βερμούδων, δίνοντας τις κορυφές του ως το Μαϊάμι στη Φλόριντα, το Σαν Χουάν στο Πουέρτο Ρίκο και οι Βερμούδες, ένα απομονωμένο νησί στα δυτικά του Ατλαντικού Ωκεανού. Οι επόμενοι συγγραφείς δεν ακολούθησαν απαραιτήτως αυτόν τον ορισμό. Μερικοί συγγραφείς έδωσαν διαφορετικά όρια και κορυφές στο τρίγωνο, με συνολική έκταση που κυμαίνεται από 1.300.000 έως 3.900.000 τ.χλμ. Κατά συνέπεια, ο προσδιορισμός των ατυχημάτων που σημειώθηκαν μέσα στο τρίγωνο εξαρτάται από το ποιος συγγραφέας τους ανέφερε.  Το Συμβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών για τα Γεωγραφικά Ονόματα δεν αναγνωρίζει το Τρίγωνο των Βερμούδων.

Η παλαιότερη πρόταση για ασυνήθιστες εξαφανίσεις στην περιοχή των Βερμούδων εμφανίστηκε σε άρθρο της 17ης Σεπτεμβρίου 1950 που δημοσιεύτηκε στο The Miami Herald (Associated Press) από τον Έντουαρντ φαν Βινκλ Τζόουνς. Δύο χρόνια αργότερα, το περιοδικό Fate δημοσίευσε το "Sea Mystery at Our Back Door", ένα σύντομο άρθρο του Τζορτζ Ξ. Σαντ που καλύπτει την απώλεια αρκετών αεροσκαφών και πλοίων, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας της πτήσης 19, μιας ομάδας πέντε US Navy Grumman TBM Avenger βομβαρδιστές τορπιλών σε εκπαιδευτική αποστολή. Το άρθρο της Άνδρας ήταν το πρώτο που παρουσίασε την ήδη γνωστή τριγωνική περιοχή όπου σημειώθηκαν οι απώλειες. Μόνο η πτήση 19 θα καλύπτεται ξανά στο τεύχος Απριλίου 1962 του περιοδικού American Legion. Σε αυτό, ο συγγραφέας Άλλαν Ου. Έκερτ έγραψε ότι ο ηγέτης της πτήσης ακούστηκε λέγοντας: "Εισερχόμαστε σε άσπρο νερό, τίποτα δεν φαίνεται σωστό, δεν ξέρουμε πού είμαστε, το νερό είναι πράσινο, όχι λευκό". Επίσης, έγραψε ότι αξιωματούχοι της εξεταστικής επιτροπής του Ναυτικού ανέφεραν ότι τα αεροπλάνα «πέταξαν στον Άρη». Το άρθρο της Σαντ ήταν το πρώτο που πρότεινε ένα υπερφυσικό στοιχείο στο συμβάν της πτήσης 19. Στο τεύχος Φεβρουαρίου του 1964 του Argosy, το άρθρο του Βίνσεντ Γκάντι «Το θανατηφόρο τρίγωνο των Βερμούδων» υποστήριξε ότι η πτήση 19 και άλλες εξαφανίσεις ήταν μέρος ενός σχεδίου παράξενων γεγονότων στην περιοχή. Το επόμενο έτος, ο Γκάντι επέκτεινε αυτό το άρθρο στο βιβλίο του Αόρατοι Ορίζοντες.

 Κριτική της έννοιας 
Ο Λάρι Κούσε, συγγραφέας του βιβλίου The Bermuda Triangle Mystery: Solved (1975),Kusche, 1975. υποστήριξε ότι πολλοί ισχυρισμοί του Γκάντις και των επόμενων συγγραφέων ήταν υπερβολικοί, αμφίβολοι ή μη επαληθεύσιμοι. Η έρευνα του Κούσε αποκάλυψε μια σειρά από ανακρίβειες και ασυνέπειες μεταξύ των αναφορών του Μπέρλιτζ και των δηλώσεων από αυτόπτες μάρτυρες, συμμετέχοντες και άλλους που εμπλέκονται στα αρχικά περιστατικά. Ο Κούσε σημείωσε περιπτώσεις όπου δεν καταγγέλλονταν σχετικές πληροφορίες, όπως η εξαφάνιση του γιοτ του Ντόναλντ Κρόουχερστ, την οποία ο Μπέρλιτζ είχε παρουσιάσει ως μυστήριο, παρά τις σαφείς αποδείξεις για το αντίθετο. Ένα άλλο παράδειγμα ήταν ο μεταφορέας μεταλλεύματος που ανέφερε ο Μπέρλιτζ ως εξαφανισμένο χωρίς ίχνος τρεις ημέρες έξω από ένα λιμάνι του Ατλαντικού, ενώ είχε χαθεί τρεις ημέρες από ένα λιμάνι με το ίδιο όνομα στον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο Κούσε υποστήριξε επίσης ότι ένα μεγάλο ποσοστό των περιστατικών που πυροδότησε ισχυρισμούς για τη μυστηριώδη επιρροή του Τριγώνου συνέβη στην πραγματικότητα πολύ έξω από αυτό. 

Συχνά η έρευνά του ήταν απλή: ανασκόπησε εφημερίδες της περιόδου με τις ημερομηνίες των αναφερόμενων περιστατικών και έβρισκε αναφορές για πιθανά σχετικά γεγονότα όπως ασυνήθιστες καιρικές συνθήκες, που δεν αναφέρονταν ποτέ στις ιστορίες εξαφανίσεων.

Ο Κούσε κατέληξε στο συμπέρασμα ότι:
Σε μια περιοχή όπου οι τροπικοί κυκλώνες είναι συχνοί, ο αριθμός των εξαφανίσεων που συνέβησαν, ως επί το πλείστον, δεν ήταν δυσανάλογος, απίθανος, ούτε μυστηριώδης.
Επιπλέον, ο Μπέρλιτζ και άλλοι συγγραφείς συχνά παραλείπουν να αναφέρουν τέτοιες καταιγίδες ή ακόμη και να αναπαριστούν την εξαφάνιση ότι συνέβη σε ήρεμες συνθήκες, όταν τα μετεωρολογικά αρχεία έρχονται σε σαφή αντίφαση.
Οι ίδιοι οι αριθμοί ήταν υπερβολικοί από πρόχειρες έρευνες. Η εξαφάνιση ενός σκάφους, για παράδειγμα, θα αναφερόταν, αλλά η ενδεχόμενη (αν καθυστερήσει) επιστροφή του στο λιμάνι μπορεί να μην είχε γίνει.
Κάποιες εξαφανίσεις στην πραγματικότητα δεν είχαν συμβεί ποτέ. Ένα αεροπορικό δυστύχημα λέγεται ότι έλαβε χώρα το 1937, έξω από την παραλία Ντέιτονα της Φλόριντας, μπροστά σε εκατοντάδες μάρτυρες.
Ο θρύλος του Τριγώνου των Βερμούδων είναι ένα κατασκευασμένο μυστήριο, που διαιωνίζεται από συγγραφείς που είτε σκόπιμα είτε εν αγνοία τους έκαναν χρήση παρανοήσεων, λανθασμένων συλλογισμών και εντυπωσιασμού.

Σε μια μελέτη του 2013, το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση εντόπισε τα 10 πιο επικίνδυνα νερά του κόσμου για τη ναυτιλία, αλλά το Τρίγωνο των Βερμούδων δεν ήταν μεταξύ αυτών.

 Προσπάθειες υποθετικής εξήγησης 
Τα άτομα που αποδέχονται το Τρίγωνο των Βερμούδων ως πραγματικό φαινόμενο έχουν προσφέρει μια σειρά από επεξηγηματικές προσεγγίσεις.

 Παραφυσικές εξηγήσεις 
Οι συγγραφείς του Τριγώνου έχουν χρησιμοποιήσει μια σειρά από υπερφυσικές έννοιες για να εξηγήσουν τα γεγονότα. Μια εξήγηση αποδίδει την ευθύνη στην υπολειπόμενη τεχνολογία από τη μυθική χαμένη ήπειρο της Ατλαντίδας. Μερικές φορές συνδέεται με την ιστορία της Ατλαντίδας ο βυθισμένος σχηματισμός βράχων στα ανοιχτά του νησιού Μπίμινι στις Μπαχάμες, ο οποίος βρίσκεται στο Τρίγωνο με ορισμένους ορισμούς. Οι οπαδοί του υποτιθέμενου μέντιουμ Έντγκαρ Κέις θεωρούν την πρόβλεψή του ότι τα στοιχεία της Ατλαντίδας θα βρεθούν το 1968, αναφερόμενοι στην ανακάλυψη του δρόμου Μπίμινι. Οι πιστοί περιγράφουν τον σχηματισμό ως δρόμο, τοίχο ή άλλη κατασκευή, αλλά ο δρόμος Μπίμινι είναι φυσικής προέλευσης.

Κάποιοι υποθέτουν ότι ένα παράλληλο σύμπαν υπάρχει στην περιοχή του Τριγώνου των Βερμούδων, προκαλώντας ένα κενό χρόνου/χώρου που απορροφά τα αντικείμενα γύρω του σε ένα παράλληλο σύμπαν.  Άλλοι αποδίδουν τα γεγονότα σε ΑΤΙΑ. Ο Τσαρλς Μπέρλιτζ, συγγραφέας διαφόρων βιβλίων για τα ανώμαλα φαινόμενα, απαριθμεί αρκετές θεωρίες που αποδίδουν τις απώλειες στο Τρίγωνο σε ανώμαλες ή ανεξήγητες δυνάμεις.Berlitz, 1974.

 Φυσικές εξηγήσεις 
 Παραλλαγές πυξίδας 
Τα προβλήματα που παρουσιάζουν οι πυξίδες είναι μία από τις αναφερόμενες θεωρίες σε πολλά περιστατικά του Τριγώνου. Ενώ μερικοί έχουν θεωρήσει ότι μπορεί να υπάρχουν ασυνήθιστες τοπικές μαγνητικές ανωμαλίες στην περιοχή,   τέτοιες ανωμαλίες δεν έχουν εντοπιστεί. Οι πυξίδες έχουν φυσικές μαγνητικές παραλλαγές σε σχέση με τους μαγνητικούς πόλους, γεγονός που οι πλοηγοί γνωρίζουν εδώ και αιώνες. Ο μαγνητικός (πυξίδα) βορράς και ο γεωγραφικός (αληθινός) βορράς είναι ακριβώς το ίδιο μόνο για έναν μικρό αριθμό τοποθεσιών – για παράδειγμα, από το 2000, στις Ηνωμένες Πολιτείες, μόνο εκείνα τα μέρη σε μια γραμμή που εκτείνεται από το Ουισκόνσιν έως τον Κόλπο του Μεξικού.   Αλλά το κοινό μπορεί να μην είναι τόσο ενημερωμένο και να πιστεύει ότι υπάρχει κάτι μυστήριο σχετικά με μια πυξίδα που «αλλάζει» σε μια περιοχή τόσο μεγάλη όσο το Τρίγωνο, κάτι που φυσικά θα γίνει.

 Το Ρεύμα του Κόλπου 
Το Ρεύμα του Κόλπου (Ρεύμα της Φλόριντας) είναι ένα σημαντικό επιφανειακό ρεύμα, που οδηγείται κυρίως από την κυκλοφορία θερμών νερών που προέρχεται από τον Κόλπο του Μεξικού και στη συνέχεια ρέει μέσω των Στενών της Φλόριντας στον Βόρειο Ατλαντικό. Ουσιαστικά, είναι ένα ποτάμι μέσα σε έναν ωκεανό και, όπως ένα ποτάμι, μπορεί και μεταφέρει αιωρούμενα αντικείμενα.  Έχει μέγιστη επιφανειακή ταχύτητα περίπου 2 μέτρα/δευτερόλεπτο.  Ένα μικρό αεροπλάνο που προσγειώνεται στο νερό ή ένα σκάφος που έχει πρόβλημα με τον κινητήρα του μπορεί να απομακρυνθεί από την αναφερόμενη θέση του από το ρεύμα.

 Ανθρώπινο λάθος 
Μία από τις πιο αναφερόμενες εξηγήσεις σε επίσημες έρευνες σχετικά με την απώλεια οποιουδήποτε αεροσκάφους ή σκάφους είναι το ανθρώπινο λάθος.Το ανθρώπινο πείσμα μπορεί να έκανε τον επιχειρηματία Χάρβεϊ Κόνοβερ να χάσει το ιστιοπλοϊκό του, Ρέβονοκ, καθώς έπλεε στα εντός μιας καταιγίδας νότια της Φλόριντας την 1η Ιανουαρίου 1958.

 Βίαιος καιρός 
Οι τυφώνες είναι ισχυρές καταιγίδες που σχηματίζονται σε τροπικά ύδατα και έχουν κοστίσει ιστορικά χιλιάδες ζωές και έχουν προκαλέσει ζημιές δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η βύθιση του ισπανικού στόλου του Francisco de Bobadilla το 1502 ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση καταστροφικού τυφώνα.  Αυτές οι καταιγίδες έχουν προκαλέσει στο παρελθόν μια σειρά από περιστατικά που σχετίζονται με το Τρίγωνο. Πολλοί τυφώνες του Ατλαντικού περνούν μέσα από το Τρίγωνο καθώς ξαναγυρίζουν στα ανοικτά της Ανατολικής Θάλασσας και, πριν από την εμφάνιση του μετεωρολογικού δορυφόρου, τα πλοία είχαν συχνά ελάχιστη έως καθόλου προειδοποίηση για την προσέγγιση ενός τυφώνα. 

Μια ισχυρή καθοδική ροή κρύου αέρα θεωρήθηκε ότι ήταν η αιτία για τη βύθιση του πλοίου Νύφη της Βαλτιμόρης (Pride of Baltimore) στις 14 Μαΐου 1986. Το πλήρωμα του βυθισμένου σκάφους παρατήρησε ότι ο άνεμος μετατοπίστηκε ξαφνικά και αύξησε την ταχύτητα από 32 χλμ/ώρα στα 97 –145 χλμ/ώρα. Ένας ειδικός σε δορυφόρους του Εθνικού Κέντρου Τυφώνων, ο Τζέιμς Λουσίν, δήλωσε κατά τη διάρκεια πολύ ασταθών καιρικών συνθηκών, η έκρηξη κρύου αέρα από ψηλά μπορεί να χτυπήσει την επιφάνεια σαν βόμβα, να εκραγεί προς τα έξω σαν ένα γιγάντιο πίδακα από αέρα και νερό.

 Ένυδρο μεθάνιο 
Μια εξήγηση για ορισμένες από τις εξαφανίσεις έχει επικεντρωθεί στην παρουσία μεγάλων πεδίων ένυδρων αλάτων μεθανίου (μια μορφή φυσικού αερίου) στις υφαλοκρηπίδες.  Εργαστηριακά πειράματα που πραγματοποιήθηκαν στην Αυστραλία έχουν αποδείξει ότι οι φυσαλίδες μπορούν, πράγματι, να βυθίσουν ένα πλοίο-μοντέλο κλίμακας μειώνοντας την πυκνότητα του νερού,  και τυχόν συντρίμμια θα εναποτεθούν στον πυθμένα του ωκεανού ή θα διασκορπιστούν γρήγορα από το Ρεύμα του Κόλπου. Έχει υποτεθεί ότι οι περιοδικές εκρήξεις μεθανίου (μερικές φορές ονομάζονται και «ηφαίστεια λάσπης») μπορεί να παράγουν περιοχές με αφρώδες νερό που δεν είναι πλέον ικανές να παρέχουν επαρκή άνωση στα πλοία. Εάν συνέβαινε αυτό, μια τέτοια περιοχή που σχηματίζεται γύρω από ένα πλοίο θα μπορούσε να το κάνει να βυθιστεί πολύ γρήγορα και χωρίς προειδοποίηση.

Δημοσιεύσεις από το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ περιγράφουν μεγάλα αποθέματα υποθαλάσσιων υδρατμών σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής Μπλέικ Ριτζ, στα ανοιχτά των ακτών των νοτιοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών. 
Ωστόσο, σύμφωνα με το Γεωλογικό Ινστιτούτο, δεν θεωρείται ότι έχουν συμβεί μεγάλες εκλύσεις ένυδρων αερίων στο Τρίγωνο των Βερμούδων τα τελευταία 15.000 χρόνια.

 Αξιοσημείωτα περιστατικά εξαφάνισης 
 MS Atalanta 
Το εκπαιδευτικό πλοίο HMS Atalanta (αρχικά ονομαζόμενο ως HMS Juno) εξαφανίστηκε με ολόκληρο το πλήρωμά του αφού απέπλευσε από το Βασιλικό Ναυτικό Ναυπηγείο στις Βερμούδες για το Φάλμουθ της Αγγλίας στις 31 Ιανουαρίου 1880.  Υποτίθεται ότι βυθίστηκε εξαιτίας μιας ισχυρής καταιγίδας μερικές εβδομάδες αφότου απέπλευσε και ότι το πλήρωμά του που αποτελούνταν κυρίως από άπειρους εκπαιδευόμενους μπορεί να ήταν ένας παράγοντας που συνέβαλε. Η αναζήτηση αποδεικτικών στοιχείων για την τύχη του πλοίου τράβηξε την παγκόσμια προσοχή εκείνη την εποχή (επίσης συχνά συνδέεται με την απώλεια του εκπαιδευτικού πλοίου HMS Eurydice το 1878 μετά την αναχώρηση από το Βασιλικό Ναυτικό Ναυπηγείο στις Βερμούδες για το Πόρτσμουθ στις 6 Μαρτίου) και φέρεται αργότερα να ήταν θύμα του μυστηριώδους τριγώνου, ένας ισχυρισμός που διαψεύστηκε ηχηρά από την έρευνα του συγγραφέα Ντέιβιντ Φράνσις Ρέιν το 1997.

 USS Cyclops 
Το περιστατικό που είχε ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη απώλεια ζωών στην ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, που δεν σχετίζεται με τον πόλεμο, σημειώθηκε όταν το USS Cyclops, που μετέφερε ένα φορτίο μεταλλεύματος μαγγανίου και με μία μηχανή εκτός δράσης, εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη με το πλήρωμα του λίγο μετά τις 4 Μαρτίου 1918, αφού αναχώρησε από το νησί Μπαρμπάντος. Αν και δεν υπάρχουν ισχυρές αποδείξεις για καμία μεμονωμένη θεωρία, υπάρχουν πολλές ανεξάρτητες θεωρίες, κάποιες που θεωρούν υπεύθυνες τις καταιγίδες, κάποιες που ανατρέπονται και κάποιες να υποδηλώνουν ότι η εχθρική δραστηριότητα εν καιρώ πολέμου ευθύνεται για την απώλεια του πλοίου. Επιπλέον, δύο από τα αδελφικά πλοία του Κύκλωπα, ο Πρωτέας και ο Νηρέας, χάθηκαν στη συνέχεια στον Βόρειο Ατλαντικό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Και τα δύο πλοία μετέφεραν βαριά φορτία μεταλλευμάτων παρόμοια με αυτά που φορτώθηκαν στον Κύκλωπα κατά το μοιραίο ταξίδι του.  Και στις τρεις περιπτώσεις, η δομική αστοχία λόγω υπερφόρτωσης με πολύ πιο πυκνό φορτίο από το σχεδιασμένο θεωρείται η πιο πιθανή αιτία βύθισης.

 Κάρολ Α. Ντέρινγκ 
Το Κάρολ Α. Ντέρινγκ, ένα πεντακατάρτο σκαρί που κατασκευάστηκε το 1919, βρέθηκε προσαραγμένο και εγκαταλελειμμένο στο Ντάιμοντ Σόαλς, κοντά στο Ακρωτήριο Χατέρας, στη Βόρεια Καρολίνα στις 31 Ιανουαρίου 1921. Η έρευνα του FBI για το Κάρολ Α. Ντέρινγκ έδειξε και στη συνέχεια απέκλεισε πολλές θεωρίες ως προς το γιατί και πώς εγκαταλείφθηκε το πλοίο, συμπεριλαμβανομένης της πειρατείας, του εγχώριου κομμουνιστικού σαμποτάζ και της εμπλοκής των λαθρεμπόρων αλκοόλ.

 Πτήση 19 

Η πτήση 19 ήταν μια εκπαιδευτική πτήση πέντε βομβαρδιστικών TBM Avenger που εξαφανίστηκαν στις 5 Δεκεμβρίου 1945, ενώ ήταν πάνω από τον Ατλαντικό. Το σχέδιο πτήσης της μοίρας ήταν προγραμματισμένο να τους μεταφέρει ανατολικά από το Φορτ Λοτερντέιλ για 141 μίλια (227 χλμ.), βόρεια για 73 μίλια (117 χλμ.) και στη συνέχεια πίσω σε ένα τελευταίο σκέλος 140 μίλια (225 χλμ.) για να ολοκληρωθεί η άσκηση. Η πτήση δεν επέστρεψε ποτέ στη βάση. Η εξαφάνιση αποδόθηκε από τους ερευνητές του Πολεμικού Ναυτικού σε σφάλμα πλοήγησης που οδήγησε τα αεροσκάφη να ξεμείνουν από καύσιμα.

Ένα από τα αεροσκάφη έρευνας και διάσωσης που αναπτύχθηκαν για να τους αναζητήσουν, το PBM Mariner με πλήρωμα 13 ατόμων, εξαφανίστηκε επίσης. Ένα δεξαμενόπλοιο στα ανοικτά των ακτών της Φλόριντας ανέφερε ότι είδε μια έκρηξη  και παρατήρησε μια εκτεταμένη πετρελαιοκηλίδα όταν έψαχνε χωρίς αποτέλεσμα για επιζώντες. Ο καιρός έγινε θυελλώδης μέχρι το τέλος του συμβάντος. Σύμφωνα με σύγχρονες πηγές, το Mariner είχε ιστορικό εκρήξεων λόγω διαρροών ατμών όταν ήταν βαριά φορτωμένο με καύσιμα, όπως θα μπορούσε να ήταν για μια δυνητικά μακρά επιχείρηση έρευνας και διάσωσης.

 Star Tiger και Star Ariel 
Το G-AHNP Star Tiger εξαφανίστηκε στις 30 Ιανουαρίου 1948, σε μια πτήση από τις Αζόρες προς τις Βερμούδες. Το G-AGRE Star Ariel εξαφανίστηκε στις 17 Ιανουαρίου 1949, σε πτήση από τις Βερμούδες προς το Κίνγκστον της Τζαμάικα. Και τα δύο ήταν επιβατικά αεροσκάφη τύπου Avro Tudor IV που εκμεταλλευόταν η British South American Airways.  Και τα δύο αεροπλάνα λειτουργούσαν στα όρια της εμβέλειάς τους και το παραμικρό λάθος ή σφάλμα στον εξοπλισμό θα μπορούσε να τα εμποδίσει να φτάσουν στο μικρό νησί.

 Ντάγκλας DC-3 
Στις 28 Δεκεμβρίου 1948, ένα αεροσκάφος Douglas DC-3 , με αριθμό νηολογίου NC16002, εξαφανίστηκε ενώ βρισκόταν σε πτήση από το Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο προς το Μαϊάμι. Δεν βρέθηκε ποτέ ίχνος του αεροσκάφους ή των 32 επιβαινόντων. Μια έρευνα του Συμβουλίου Πολιτικής Αεροναυτικής διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν επαρκείς διαθέσιμες πληροφορίες για τον προσδιορισμό της πιθανής αιτίας της εξαφάνισης.

 Connemara IV 
Το γιοτ αναψυχής Connemara IV βρέθηκε παρασυρμένο στον Ατλαντικό Ωκεανό νότια των Βερμούδων στις 26 Σεπτεμβρίου 1955. Συνήθως αναφέρεται στις ιστορίες (των Μπέρλιτζ και Γουίνερ)  ότι το πλήρωμα εξαφανίστηκε ενώ το γιοτ επέζησε από τη θάλασσα κατά τη διάρκεια τριών τυφώνων. Η εποχή των τυφώνων του Ατλαντικού του 1955 δείχνει τον τυφώνα Ιόν να περνά από κοντά μεταξύ 14 και 18 Σεπτεμβρίου, με τις Βερμούδες να επηρεάζονται από ανέμους σχεδόν θυελλώδεις. Στο δεύτερο βιβλίο του για το Τρίγωνο των Βερμούδων, ο Γουίνερ παρέθεσε μια επιστολή που είχε λάβει από τον Τζέι Τσάλενορ των Μπαρμπάντος:

 KC-135 Stratotankers 
Στις 28 Αυγούστου 1963, ένα ζεύγος αεροσκαφών KC-135 Stratotanker της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ συγκρούστηκε και συνετρίβη στον Ατλαντικό 300 μίλια (480 χλμ.) δυτικά των Βερμούδων. Μερικοί συγγραφείς υποστηρίζουν ότι ενώ τα δύο αεροσκάφη συγκρούστηκαν, υπήρχαν δύο ξεχωριστές τοποθεσίες συντριβής, που χωρίζονται από πάνω από 160 μίλια (260 χλμ.) νερού. Ωστόσο, η έρευνα του Κούσε έδειξε ότι η αταξινόμητη εκδοχή της έκθεσης έρευνας της Πολεμικής Αεροπορίας αποκάλυψε ότι το πεδίο συντριμμιών που όριζε τον δεύτερο "τόπο συντριβής" εξετάστηκε από ένα πλοίο έρευνας και διάσωσης και βρέθηκε ότι ήταν μια μάζα από φύκια και παρασυρόμενα ξύλα μπλεγμένα σε μια παλιά σημαδούρα.

 Δείτε επίσης 
 Τρίγωνο του Δράκου ή Θάλασσα του Διαβόλου 
 Θάλασσα των Σαργασσών

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 





  Reprinted in paperback in 2005; .




Εξωτερικοί σύνδεσμοι



Κατηγορία:Αστικοί μύθοι
Κατηγορία:Μυστήρια
Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας
Κατηγορία:Ατλαντικός Ωκεανός