Μανουήλ Χρυσάφης (ο νεότερος)

Ο Παναγιώτης Χρυσάφης ο νέος, έζησε περί το 1600 μ.Χ. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρξε Πρωτοψάλτης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας,  μελοποιός φημισμένος και θεωρητικός της Εκκλησιαστικής Μουσικής.


Στα έργα του περιλαμβάνονται το Παλαιόν Αναστασιματάριον, και το Στιχηράριον., διαφόρους καλοφωνικούς ειρμους, αργα μαθηματα, αλληλουιαρια, πασαπνοαρια, κεκραγαρια, χερουβικα, κοινωνικά κ.α. Σώζεται σε ατελή μορφή, το θεωρητικό του πόνημα "Ερμηνεία περί του τί εστι φθορά και διατί τίθεται, και εις ποίον καταλήγει μία εκάστη των φθορών", το οποίο βρήκε ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος - Κεραμεύς (19ος αι.) σε βιβλιοθήκη της Λέσβου. Επισης εσφαλμένα λεγεται ως Μανουηλ Χρυσαφης ο Νεος. Καθως λοιπον, ο Μανουηλ Χρυσαφης ο Παλαιος εζησε σε βυζαντινο και μεταβυζαντινο καιρο (ηταν λαμπαδαριος της Αγιας Σοφιας Κωνσταντινουπολεως περ.1450-1453). Είναι επίσης γνωστός για την μελοποίηση του περίφημου Αναστάσεως ημέρα σε πλ.α, μάθημα του Πάσχα και το κράτημα. 
Πηγές
 Θεοδόσιος Β. Γεωργιάδης, Η Νέα Μούσα : Συνοπτική ιστορική και τεχνική μουσική μελέτη, Εν Σταμπουλ, Τύποις Μάρκου Δημητριάδου, 1936.
 Παπαδόπουλος Ι. Γεώργιος, Συμβολαί εις την Ιστορίαν της παρ' ημίν Εκκλησιαστικής Μουσικής, τυπογραφείον και βιβλιοπωλείον Κουσουλίνου & Αθανασιάδου, Αθήναι, 1890. 

Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι