Καρλ Ρότζερς

Ο Καρλ Ρότζερς (8 Ιανουαρίου 1902 - 4 Φεβρουαρίου 1987) ήταν Αμερικανός ψυχολόγος, ο οποίος υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές της Ανθρωπιστικής Ψυχολογίας και είναι γνωστός ειδικά για την προσωποκεντρική ψυχοθεραπεία που ανέπτυξε. Θεωρείται ένας από τους πιο επιδραστικούς ερευνητές στον χώρο της ψυχοθεραπείας και τιμήθηκε για το έργο του από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία (APA) με το βραβείο της Διακεκριμένης Επιστημονικής Συνεισφοράς στην Ψυχολογία.

Σε έρευνα βρέθηκε ότι ο Ρότζερς ήταν ο έκτος πιο εξέχων ψυχολόγος του 20ου αιώνα  και ο δεύτερος πιο εξέχων, ανάμεσα στους κλινικούς ψυχολόγους, μόλις μετά τον Σίγκμουντ Φρόυντ. 

Πρώιμη ζωή και σπουδές
Γεννήθηκε στο Σικάγο το 1902. Οι γονείς του ήταν αγρότες και αυστηρά θρησκευόμενοι μεθοδιστές. Από αυτούς κληρονόμησε το αυστηρά πειθαρχημένο πρακτικό και διερευνητικό του πνεύμα. Αρχικά, ασχολήθηκε με τη γεωργία και έπειτα έκανε τις πρώτες σπουδές του με αντικείμενο τη θεολογία, μιας και ο προορισμός του ήταν να γίνει ιερωμένος. Ανακαλύπτοντας, όμως, την υποκρισία και την ανελευθερία του Σεμιναρίου, στο οποίο φοιτούσε, εγκατέλειψε αυτά τα σχέδια και στράφηκε στην ψυχολογία. Λίγο αργότερα έγινε άθεος, ενώ τελικά περιγράφει τον εαυτό ως αγνωστικιστή και μιλούσε συχνά για ζητήματα πνευματικότητας σε μεταγενέστερα χρόνια. 
Απέκτησε διδακτορικό στην κλινική ψυχολογία και εκπροσωπεί την ανθρωπιστική ψυχολογία. Στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο Clinical treatment of the problem child (1939), είναι φανερές οι βασικές ιδέες της φιλοσοφικής του τοποθέτησης. Σ' αυτές βασίστηκε και η ψυχοθεραπευτική του θεωρία.

Η θεωρία του
Ο Rogers πιστεύει ότι ο οργανισμός και ο εαυτός καθορίζουν τη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Ο οργανισμός είναι ο χώρος που περιέχει τις εμπειρίες μας, η ολότητα των οποίων ονομάζεται φαινομενολογικό πεδίο και είναι το προσωπικό σύστημα αναφορών του ατόμου. Κάθε άνθρωπος μπορεί να καταλάβει τους συνανθρώπους του μέσω της ενσυναίσθησης (ψυχικής ταύτισης). Ο εαυτός είναι το διαφοροποιημένο τμήμα του φαινομενολογικού πεδίου όπου εμπεριέχονται οι αντιλήψεις, οι αξίες και οι σκοποί. Αλλάζει συνεχώς με βάση τις εμπειρίες που αποκτά στην επαφή με το περιβάλλον, το οποίο συμβάλλει στην ενεργοποίηση (την εγγενή τάση του οργανισμού να ενεργοποιεί τις ικανότητες του ώστε να ζει καλύτερα) ή την αυτοπραγμάτωση  Θεωρία προσωπικότητας του Carl Rogers (την επίτευξη προσωπικής αρμονίας και γαλήνης).

Σύμφωνα με τον Rogers το ψυχολογικά ελεύθερο άτομο κινείται στην κατεύθυνση του να γίνεται ένα πρόσωπο σε πλήρη λειτουργία. Αναγνωρίζει τις αισθήσεις και τα συναισθήματά του και κάνει χρήση κάθε πληροφορίας που μπορεί να του παρέχει το νευρικό του σύστημα, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα πως ο οργανισμός του ως σύνολο μπορεί να είναι, και συχνά είναι, σοφότερος από την αντίληψή του. 

Αντίληψη για την επιστήμη
Ο Rogers δεν θεωρεί την επιστήμη σαν ένα πράγμα "εκεί έξω", σαν ένα "σώμα γνώσης" που υπάρχει κάπου στο χώρο και το χρόνο. Η επιστήμη υπάρχει μόνο σε σχέση με τους ανθρώπους. Κάθε επιστημονικό σχέδιο οφείλει τη δημιουργική του αφετηρία, τη διαδικασία και το προσωρινό του συμπέρασμα σε ένα άτομο ή άτομα. Η επιστημονική γνώση μπορεί να μεταδοθεί μόνο σε όσους είναι υποκειμενικά έτοιμοι να δεχτούν τη μετάδοση αυτή. Η συμβολή του αφορά στην κατάρριψη της αντίληψης της επιστήμης ως απρόσωπης. Η επιστήμη είναι αντικειμενική, αλλά η διαδικασία είναι υποκειμενική από το ερώτημα και το πεδίο γνώσης που θέλει να ερευνήσει το άτομο μέχρι το πώς θα χρησιμοποιήσει τα ευρήματα και αν τα αποδεχτεί. 

Το τέλος
Πέθανε το 1987 ενώ ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης, γεγονός που δεν είχε πληροφορηθεί.
Εργογραφία

 Rogers, Carl, and Carmichael, Leonard (1939). The Clinical Treatment of the Problem Child. Boston; New York: Houghton Mifflin Company.
 Rogers, Carl. (1942). Counseling and Psychotherapy: Newer Concepts in Practice. Boston; New York: Houghton Mifflin Company.
 Rogers, Carl. (1951). Client-Centered Therapy: Its Current Practice, Implications and Theory. London: Constable. ISBN 1-84119-840-4.
 Rogers, C.R. (1957). The necessary and sufficient conditions of therapeutic personality change. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 21: 95–103.
 Rogers, Carl. (1959). A Theory of Therapy, Personality and Interpersonal Relationships as Developed in the Client-centered Framework. In (ed.) S. Koch, Psychology: A Study of a Science. Vol. 3: Formulations of the Person and the Social Context. New York: McGraw Hill.

 Rogers, Carl. (1961). On Becoming a Person: A Therapist's View of Psychotherapy. London: Constable. ISBN 1-84529-057-7.Excerpts
 μτφ. Το γίγνεσθαι του προσώπου, Ρηγοπούλου Μυρτώ-Ζωή (εκδ. "Ερευνητές", 2006)

 Rogers, Carl. (1969). Freedom to Learn: A View of What Education Might Become. (1st ed.) Columbus, Ohio: Charles Merill. Excerpts
 Rogers, Carl. (1970). On Encounter Groups. New York: Harrow Books, Harper and Row, ISBN 0-06-087045-1
 Rogers, Carl. (1977). On Personal Power: Inner Strength and Its Revolutionary Impact.
 Rogers, Carl. (nd, @1978). A personal message from Carl Rogers. In: N. J. Raskin. (2004). Contributions to Client-Centered Therapy and the Person-Centered Approach. (pp. v-vi). Herefordshire, United Kingdom: PCCS Books, Ross-on-the-Wye. ISBN 1-898059-57-8
 Rogers, Carl. (1980). A Way of Being. Boston: Houghton Mifflin.                                                                                                               
 μτφ. Ένας τρόπος να υπάρχουμε, Τσιάγκα Κλ. Κωνσταντίνα (εκδ. "Ερευνητές", 2006)

Δείτε επίσης
Ψυχολογία
Ψυχή
Ανθρωπιστική ψυχολογία

 Παραπομπές

 Βιβλιογραφία 
 Γρηγόρης Α. Ποταμιάνος & Συνεργάτες, Θεωρίες προσωπικότητας και κλινική πρακτική, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2010
 Στέλλα Βοσνιάδου, Εισαγωγή στη ψυχολογία, Τόμος Β, Gutenberg, Αθήνα, 2007

Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι