Ουπανισάδες

Οι   Ουπανισάδες   είναι Ινδουιστικά ιερά κείμενα,   επεξηγηματικά    παραρτήματα των  Βεδών.  Συμπεριλαμβάνονται στην ‘’Ιερή Αποκάλυψη’’ σρούτι.Xέλμουτ φον Γκλάζεναπ, Η φιλοσοφία των Ινδών,  μτφρ. Ειρήνη Παπαγεωργίου, εκδ. Γνώση, Αθήνα, 1993, σελ.47   Είναι ένα είδος υπομνημάτων με πορίσματα φιλοσοφικού και μυστικιστικού περιεχομένου.Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων τομ. Α΄, Τα ινδικά θρησκεύματα, εκδ. Π. Πουρναράς, Θεσ/νίκη, 1986, σελ.157  
Η  ονομασία
Κατά λέξη Ουπανισάντ  σημαίνει "κάθομαι κοντά σε κάποιον" και, κατ' επέκτασιν, ότι "μαθαίνω καθισμένος στα πόδια ενός δασκάλου"Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Όψεις Ινδουισμού-Βουδδισμού,  Εκδόσεις Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα, 1985, σελ. 20, Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων τομ. Α΄, Τα ινδικά θρησκεύματα, εκδ. Π. Πουρναράς , Θεσσ/νίκη, 1986, σελ.157   Επίσης ονομάζονται και Βεδάντα δηλαδή το τέλος των Βεδών. Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Όψεις Ινδουισμού-Βουδδισμού,  Εκδόσεις Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα, 1985, σελ20
Χρόνος συγγραφής
Οι πιο σημαντικές έχουν γραφεί ανάμεσα στον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ.Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Όψεις Ινδουισμού-Βουδισμού, Εκδόσεις Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα, 1985, σελ. 19-20  Όμως  έχουν αρχίσει να γράφονται από τον 8ο αιώνα π.Χ.Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων τομ.Α, Τα ινδικά θρησκεύματα, εκδ. Π. Πουρναράς,Θεσ/νίκη, 1986, σελ. 161 Είναι τα παλαιότερα ινδικά κείμενα που γράφτηκαν στον πεζό λόγο εξαιρουμένης της Γιατζούρ-ΒέδαΔημήτρης Βελισσαρόπουλος, Ιστορία της Ινδικής Φιλοσοφίας, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα, 1975, σελ. 100 Ο αριθμός τους  συνολικά έχουμε πάνω από 200 ουπανισάδες αν και η παράδοση μιλά για 108(αριθμός ιερός) πάντως οι αρχαιότερες και πιο σπουδαίες είναι όσες γράφτηκαν πριν τον 6ο αιώνα και κυμαίνονται από 10 έως 14Δημήτρης Βελισσαρόπουλος, Ιστορία της Ινδικής Φιλοσοφίας, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα, 1975, σελ.96-97, Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων τομ.Α΄, Τα ινδικά θρησκεύματα, εκδ.Π.Πουρναράς ,Θεσσ/ίκη, 1986, σελ. 161-162
Συντάκτες
Λίγα ονόματα γνωρίζουμε, κι αυτά χαμένα στην αχλή του μύθου, τα οποία εμφανίζονται ως πρωταγωνιστές των διαλόγων Μαχιντάσα, Αϊτερέγια, Τζαμπάλα, Τζαουάλη, Σβετατέκου,Ατζατασάτρου.Δημήτρης Βελισσαρόπουλος, Ιστορία της Ινδικής Φιλοσοφίας, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα, 1975, σελ. 101 
Φιλολογικός χαρακτήρας
Δεν είναι συστηματικά κείμενα Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων τομ.Α, Τα ινδικά θρησκεύματα, εκδ.Π.Πουρναράς ,Θεσσ/ίκη, 1986, σελ.157 Περιλαμβάνουν ομιλίες, αφορισμούς, σύντομους ύμνους, γνωμικά, αποφθέγματα Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Όψεις Ινδουισμού-Βουδδισμού, Εκδόσεις Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα, 1985, σελ.20,  κείμενα πεζά με παρέμβλητους στίχους όπου αναλύονται διάφορα θέματα είτε με ευθύ είτε με διαλογική μορφή., με μορφή ερωταποκρίσεων. Τα πρόσωπα που διαλέγονται είναι  σοφοί Βραχμάνοι, βασιλιάδες, μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας, Σούντρα και γυναίκες.Xέλμουτ φον Γκλάζεναπ, Η φιλοσοφία των Ινδών,  μτφρ. Ειρήνη Παπαγεωργίου, εκδ. Γνώση, Αθήνα, 1993, σελ.47-48 Είναι γραμμένα στην σανσκριτική Δημήτρης Βελισσαρόπουλος, Ιστορία της Ινδικής Φιλοσοφίας, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα, 1975, σελ.97
Θεματολογία  των συζητήσεων
Σε αυτά γίνονται απόπειρες σύνδεσης των τελετουργικών θυσιών με κοσμικές διαδικασίες μέσα από ετυμολογήσεις και σύνθετες ταυτίσεις, οι δυνάμεις οι οποίες  επηρεάζουν την κοσμική πραγματικότητα.Xέλμουτ φον Γκλάζεναπ, Η φιλοσοφία των Ινδών,  μτφρ. Ειρήνη Παπαγεωργίου, εκδ. Γνώση, Αθήνα, 1993, σελ.48 Η αναζήτηση της ενότητας του παντός και η δυσπιστία προς το μερικό και ευμετάβλητο του αισθητού κόσμου είναι οι κεντρικοί άξονες του κειμένου.Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων τομ.Α, Τα ινδικά θρησκεύματα, εκδ.Π.Πουρναράς ,Θεσσ/ίκη, 1986, σελ.158  Η τάση η γενική είναι μονιστική Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων τομ.Α, Τα ινδικά θρησκεύματα, εκδ.Π.Πουρναράς ,Θεσσ/ίκη, 1986, σελ.158, Xέλμουτ φον Γκλάζεναπ, Η φιλοσοφία των Ινδών,  μτφρ. Ειρήνη Παπαγεωργίου, εκδ. Γνώση, Αθήνα, 1993, σελ.48 «μιλάμε για μια μονιστική θεοσοφία»   
Η αντίληψη του προσωπικού Θεού απουσιάζει . Χωρίς να αντιτίθενται στη λατρεία τους, κάτι που συγκινεί τις μάζες, τους αγνοούν παντελώς.Δημήτρης Βελισσαρόπουλος, Ιστορία της Ινδικής Φιλοσοφίας, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα, 1975,σελ.102  
Ο ουπανισαδικός άνθρωπος είναι ένας στοχαστής κι όχι ένας μύστης, ένας  στοχαστής που θέλει να απογυμνώσει την ψυχή του για να βρει την ουσία της.Δημήτρης Βελισσαρόπουλος, Ιστορία της Ινδικής Φιλοσοφίας, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα, 1975, σελ.103  
Θρησκειοφιλοσοφική σημασία
Ποικίλει η θρησκειοφιλοσοφική σκέψη των κειμένων εκτεινόμενη από τον λαϊκό πολυθεϊσμό μέχρι των μυστικιστικό πανθεϊσμό Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Όψεις Ινδουισμού-Βουδδισμού, Εκδόσεις Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα, 1985, σελ20 Ερευνητική είναι η διάθεση, με αντικείμενο αναζήτησης την αλήθεια των πραγμάτων. Για πρώτη φορά στα κείμενα αυτά παρουσιάζεται η θέση πως ο εξωτερικός κόσμος δεν είναι παρά μια άποψη της εσωτερικής πραγματικότητας. Οι μεταφυσικές αρχές του Μπράχμαν –ουσία του σύμπαντος, ο απόλυτος Θεός- και Άτμαν –ψυχή- ταυτίζονταιXέλμουτ φον Γκλάζεναπ, Η φιλοσοφία των Ινδών,  μτφρ. Ειρήνη Παπαγεωργίου, εκδ. Γνώση, Αθήνα, 1993, σελ.50   και πρωτοδιατυπώνεται η ιδέα  της μετενσαρκώσεως Xέλμουτ φον Γκλάζεναπ, Η φιλοσοφία των Ινδών,  μτφρ. Ειρήνη Παπαγεωργίου, εκδ. Γνώση, Αθήνα, 1993, σελ.48-50 Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων τομ.Α, Τα ινδικά θρησκεύματα, εκδ.Π.Πουρναράς ,Θεσσ/ίκη, 1986, σελ.158-161 Σύμφωνα με τον ινδολόγο  Xέλμουτ φον Γκλάζεναπ, η εποχή των ουπανισάδων σηματοδοτεί την μετάβαση από τη μυθική σκέψη στην φιλοσοφική ερμηνεία του κόσμου και παραλληλίζεται με την εποχή των  προσωκρατικών φιλοσόφων και τη σημασία που είχε η δεύτερη για την ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας .Xέλμουτ φον Γκλάζεναπ, Η φιλοσοφία των Ινδών,  μτφρ. Ειρήνη Παπαγεωργίου, εκδ. Γνώση, Αθήνα, 1993, σελ.56-57  Γι αυτό δεν κατόρθωσε να γίνει λαϊκή θρησκεία, με ιερατείο και λατρευτικούς τύπουςΔημήτρης Βελισσαρόπουλος, Ιστορία της Ινδικής Φιλοσοφίας, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα, 1975, σελ.116.
Παραπομπές

Πηγές
 Xέλμουτ φον Γκλάζεναπ, Η φιλοσοφία των Ινδών,  μτφρ. Ειρήνη Παπαγεωργίου, εκδ. Γνώση, Αθήνα, 1993, σελ. 47-57
Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Όψεις Ινδουισμού-Βουδδισμού,  Εκδόσεις Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα, 1985, σελ. 19-20
Γρηγόριος Ζιάκας, Ιστορία των θρησκευμάτων τομ.Α, Τα ινδικά θρησκεύματα, εκδ. Π. Πουρναράς, Θεσσ/νίκη, 1986, σελ. 157-162
Δημήτρης Βελισσαρόπουλος, Ιστορία της Ινδικής Φιλοσοφίας, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα, 1975, σελ. 96-118

Ουπανισαδες