Ζηνόδοτος ο Εφέσιος

Ο Ζηνόδοτος καταγόταν από την Έφεσο, και έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. (325 - 260 π.Χ.).

 Βιογραφία 
Ήταν ποιητής με πνεύμα βαθιά ερευνητικό, και είχε για δάσκαλο τον Φιλητά από την Κω. Υπήρξε ο πρώτος βιβλιοθηκονόμος και διευθυντής της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, και αναφέρεται (στη Σούδα) ότι «τῶν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ βιβλιοθηκῶν προὔστη» (εκ του προέστη), όπως αναφέρονται όλοι οι υπεύθυνοι της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη μελέτη του Ομήρου, καθώς και φιλοτέχνησε κριτική έκδοσή τουΜεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη, εκδ. Χ.Γιοβάνη, Αθήνα 1978.. Το λεξικό Σούδα ή Σουίδα, ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά λεξικά πουο γράφτηκε τον 10ο αιώνα, αναφέρει ότι ανέλαβε ως παιδαγωγός της βασιλικής οικογένειας, καθώς έκανε τον διδάσκαλο στα παιδιά του Πτολεμαίου Α΄ Σωτήρος. Στη συνέχεια χρίστηκε προϊστάμενος της Βιβλιοθήκης από τον Πτολεμαίο Α΄, θέση την οποία διατήρησε και κατά το διάστημα που ανέβηκε στον θρόνο ο μαθητής του, Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος.

Σύμφωνα με τη Σούδα, είναι ο πρώτος φιλόλογος στον κύκλο του Μουσείου, που ανέλαβε να φέρει σε πέρας μια ολοκληρωμένη κριτική έκδοση του Ομήρου. Αλλά, κατά τα λεγόμενα του Ιωάννη Τζέτζη τον 12ο αιώνα, αναδύεται το πρόβλημα της πρώτης έκδοσης των ομηρικών επών, που είχε ως πρωταγωνιστή τον Πεισίστρατο, ενώ είχαν περάσει ήδη τριακόσια χρόνια από την εποχή του ως τον Ζηνόδοτο. Συνεπώς, δεν μπορεί να προσδιοριστεί ακριβώς η έκταση και η φύση των εργασιών του Ζηνοδότου στον Όμηρο. Όμως, δεν αποκλείεται να υπήρξε ο πρώτος διορθωτής των ομηρικών επών, αν κρίνουμε και από τις φιλολογικές παρεμβάσεις του Αριστάρχου, αργότερα, ο οποίος απέρριπτε ομηρικές λέξεις από την έκδοση του Ζηνοδότου.

Ο Ζηνόδοτος είχε στη διάθεσή του το «αττικό» χειρόγραφο του 6ου αι., πιθανά το επίσημο κείμενο του Ομήρου, που ακολουθούσαν πιστά οι ραψωδοί κατά τη διάρκεια των απαγγελιών τους στις εορτές των Παναθηναίων, και το οποίο χρησιμοποίησε πρωτίστως στην έκδοσή του, γεγονός που απέκρυψαν οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι για λόγους υστεροφημίας. Την ίδια στιγμή που οι συνάδελφοί του μελετούσαν τις τραγωδίες και τις κωμωδίες, ο Ζηνόδοτος ασχολήθηκε με τον Όμηρο. Εξέδωσε τη Διόρθωση καθώς και το Γλωσσάριο της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, ενώ απέρριψε τους Ομηρικούς Ύμνους ως μεταγενέστερους.

Ο Ζηνόδοτος μελέτησε με έναν νέο τρόπο τους Έλληνες κλασικούς συγγραφείς, και ασχολήθηκε με την κριτική διόρθωση και την επιμέλεια Ελλήνων επικών και λυρικών ποιητών, καθώς και με την ταξινόμηση αυτών, αφού επινόησε το αλφαβητικό σύστημα ταξινόμησηςCasson, L. (2001). Libraries in the Ancient World. Ann Arbor, MI: Edwards Brothers. σελ. 37. Επιπρόσθετα, συνέγραψε την πρώτη κριτική έκδοση του Πινδάρου, και υπομνημάτισε τη Θεογονία του Ησιόδου.

Μετά τον θάνατό του, στη θέση του προϊσταμένου της Βιβλιοθήκης τοποθετήθηκε ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, ο οποίος γεννήθηκε μεν στην Αλεξάνδρεια μεταξύ του 295 και 290 π.Χ., αλλά ονομάστηκε έτσι επειδή πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στη Ρόδο. Οι μαθητές του Αρίσταρχος ο Σαμόθραξ και ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος που είχε σπουδάσει κοντά στον Ζηνόδοτο και τον Καλλίμαχο, συμπλήρωσαν στη συνέχεια το έργο του.

Σημειώσεις παραπομπές

Πηγές
Αριστόξενος Σκιαδάς, εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα, λήμμα Αλεξανδρινή φιλολογία.
Pierre Waltz, Anthologie Grecque, εκδ. Les Belles Lettres, Παρίσι, 1960, τόμ. V, σελ. 187.
Peter Jay, The Greek Anthology, εκδ. Allen Lane, 1973, σελ. 122.

Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου
Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι
Κατηγορία:Βιβλιοθηκάριοι της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας