Ιπποκαστανοειδή

Το αμερικανικό γένος Μπίλλια (Billia) και το Κινεζικό γένος Χαντελιόδενδρον (Handeliodendron) περιλαμβάνονται επίσης σε αυτήν την οικογένεια. 

Τα μέλη αυτής της οικογένειας σχετίζονται στενά με την μεγάλη, κυρίως τροπική οικογένεια Σαπινδώδη (Sapindaceae), και μερικά συστήματα ταξινόμησης φυτών περιλαμβάνουν τα μέλη των Ιπποκαστανιδών, μαζί με μέλη των Aceraceae, σε μια διευρυμένη οικογένεια Σαπινδώδη.

Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Τα μέλη της οικογένειας χαρακτηρίζονται από σύνθετα παλαμοειδή φύλλα, τα οποία είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του γένους ΑίσκουλοςHardin, 1957.. Τα άνθη τους είναι συνήθως ερμαφρόδιτα, με πενταμερή συμμετρία, και συχνά εμφανίζουν εκτεταμένους ταξιανθιακούς βότρεις ή θύσανους. Ο καρπός είναι κάψα αγκαθωτή ή λεία, που περιέχει 1–3 μεγάλους, στιλπνούς σπόρους, τους γνωστούς «καρπούς της καστανιάς του Ινδού» ή «ιπποκαστανιάς»Baskin & Baskin, 2014..

Από μορφολογικής άποψης, οι καρποί αυτοί δεν είναι βρώσιμοι,, λόγω υψηλής περιεκτικότητας σε σαπωνίνες, αλλά έχουν βρει χρήση στη φαρμακευτική και στη λαϊκή παράδοση.

Ταξινομική αναθεώρηση
Η παραδοσιακή ταξινόμηση διαχώριζε τα ιπποκαστανοειδή από τα σαπινδώδη, κυρίως λόγω της χαρακτηριστικής μορφολογίας των φύλλων και των καρπώνCronquist, 1981. Ωστόσο, με την ανάπτυξη των μοριακών μεθόδων, φάνηκε ότι τα ιπποκαστανοειδή είναι παραφυλογενετικά, εάν θεωρηθούν ξεχωριστή οικογένεια. Έτσι, η σύγχρονη φυλογενετική ταξινόμηση, όπως αποτυπώνεται στο σύστημα APG IVAngiosperm Phylogeny Group, 2016., τις εντάσσει εντός των σαπινδωδών, στη φυλογενετική υποομάδα ιπποκαστανοειδή.

Οικολογία και εξάπλωση
Τα είδη της οικογένειας απαντώνται σε εύκρατες περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου, κυρίως στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ανατολική ΑσίαHardin, 1957. Ο Αίσκουλος είναι ιδιαίτερα γνωστός στην Ευρώπη, όπου εισήχθη τον 16ο αιώνα από την περιοχή των Βαλκανίων και σήμερα αποτελεί βασικό καλλωπιστικό δέντρο σε πάρκα και δενδροστοιχίεςDickson, 2003.

Οικολογικά, τα δέντρα αυτά προσελκύουν επικονιαστές, ιδιαίτερα μέλισσες και άλλα έντομα, χάρη στις πλούσιες σε νέκταρ ταξιανθίες τους. Οι καρποί δεν καταναλώνονται από πολλά ζώα λόγω των τοξικών τους συστατικών, αλλά συμβάλλουν στη βιοποικιλότητα ως πηγή υλικού για μικροοργανισμούς και ασπόνδυλα.

Οικονομική και φαρμακολογική σημασία
Η σημαντικότερη φαρμακολογική χρήση της ιπποκαστανιάς σχετίζεται με την εκχύλιση εσκίνης, ενός μίγματος σαπωνινών που παρουσιάζει αντιφλεγμονώδη και αγγειοπροστατευτική δράση. Χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της φλεβική ανεπάρκεια και άλλων αγγειακών παθήσεωνSirtori, 2001. Παράλληλα, η ιπποκαστανέα έχει ιστορική χρήση στη λαϊκή ιατρική ως τονωτικό και αποσυμφορητικό.

Στον καλλωπιστικό τομέα, τα είδη Αίσκουλος εκτιμώνται για την εντυπωσιακή ανθοφορία τους και τον ίσκιο που προσφέρουν, ενώ στην ξυλεία έχουν περιορισμένη σημασία λόγω της χαμηλής ανθεκτικότητας του ξύλου. Η οικογένεια Ιπποκαστανοειδών, αν και σήμερα ταξινομείται ως υποομάδα των Σαπινδωδών, εξακολουθεί να έχει ξεχωριστό επιστημονικό και πρακτικό ενδιαφέρον. Η μορφολογική της ιδιαιτερότητα, η οικολογική συμβολή της και οι φαρμακολογικές εφαρμογές την καθιστούν αντικείμενο συνεχούς μελέτης.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Angiosperm Phylogeny Group (2016). An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG IV. Botanical Journal of the Linnean Society, 181(1), 1–20. https://doi.org/10.1111/boj.12385
Baskin, C. C., & Baskin, J. M. (2014). Seeds: Ecology, Biogeography, and Evolution of Dormancy and Germination (2nd ed.). Academic Press. ISBN 9780124166776
Cronquist, A. (1981). An Integrated System of Classification of Flowering Plants. Columbia University Press. ISBN 9780231038805
Dickson, J. H. (2003). Plants and People in Ancient Scotland. Tempus Publishing. ISBN 9780752428049
Hardin, J. W. (1957). A Revision of the American Hippocastanaceae. Journal of the Arnold Arboretum, 38(3), 95–143.
Harrington, M. G., Edwards, K. J., Johnson, S. A., Chase, M. W., & Gadek, P. A. (2005). Phylogenetic inference in Sapindaceae sensu lato using plastid matK and rbcL DNA sequences. Systematic Botany, 30(2), 366–382. https://doi.org/10.1600/0363644054223639
Sirtori, C. R. (2001). Aescin: pharmacology, pharmacokinetics and therapeutic profile. Pharmacological Research, 44(3), 183–193. https://doi.org/10.1006/phrs.2001.0847