Συμμετοχή της Γαλλίας στη Eurovision

Η Γαλλία συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 67 φορές από το ντεμπούτο της στον πρώτο διαγωνισμό το . Η Γαλλία είναι μία από τις μόλις επτά χώρες που είναι παρούσα στον πρώτο διαγωνισμό και απουσίασε από δύο μόνο διαγωνισμούς στην ιστορία της, το  και το . Η Γαλλία, μαζί με τη , την , την  και το  είναι μία από τις "Μεγάλες Πέντε" χώρες οι οποίες επιτρέπεται αυτόματα να συμμετάσχουν στον τελικό, επειδή είναι οι πέντε μεγαλύτεροι οικονομικοί συντελεστές στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Η Γαλλία έχει κερδίσει τον διαγωνισμό πέντε φορές.

Η Γαλλία κέρδισε για πρώτη φορά τον διαγωνισμό το  με το "" σε ερμηνεία του Αντρέ Κλαβό. Τρεις ακόμα νίκες ακολούθησαν μέσα στη δεκαετία του '60, με το "" σε ερμηνεία της Ζακλίν Μπουαγιέ το , με το "" σε ερμηνεία της Ιζαμπέλ Ομπρέ το  και με το "" σε ερμηνεία της Φρίντα Μποκαρά το , μια νίκη που τη μοιράστηκε λόγω ισοπαλίας με την Ολλανδία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η πέμπτη νίκη της Γαλλίας ήρθε το , όταν η Μαρί Μυριάμ κέρδισε με το τραγούδι "". Κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης πορείας της στον 20ο αιώνα, η Γαλλία τερμάτισε δεύτερη τέσσερις φορές, με την Πολ Ντεζαρντέν (), την Κατρίν Φερί (), τον Ζοέλ Ιρσίλ (), την Αμινά (), η οποία έχασε από την Καρόλα της Σουηδίας σε μια ισοπαλία (tie-break).

Μετά την επίτευξη των πέντε πρώτων θέσεων σε 24 διαγωνισμούς τον 20ό αιώνα, η Γαλλία είχε λιγότερη επιτυχία στον 21ο αιώνα, τερματίζοντας στην πρώτη πεντάδα μόνο τέσσερις φορές, με τη Νατάσα Σαν Πιέρ να έρχεται τέταρτη (), τη Σαντρίν Φρανσουά πέμπτη (),  τη Μπαρμπαρά Πραβί δεύτερη () και τον Σλιμάν τέταρτος (). Οι άλλοι τερματισμοί της Γαλλίας στην πρώτη δεκάδα με τον νέο αιώνα είναι η όγδοη θέση της Πατρίσια Κάας το  και η έκτη θέση του Αμίρ το . Η Γαλλία τερμάτισε τελευταία για πρώτη φορά το , όταν οι Twin Twin έλαβε μόνο δύο βαθμούς.

Οργάνωση
Πολλοί γαλλικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έχουν χρησιμοποιηθεί για να παρουσιάσουν τη Eurovision στη χώρα, οι πρώην RTF (1956–1964), ORTF (1965–1974), TF1 (1975–1981) και  (1983–1992). Από το 1983, η  είναι υπεύθυνη για τη συμμετοχή της Γαλλίας στον διαγωνισμό, με τον τελικό να μεταδίδεται στο France 2 (1993–98, 2015–σήμερα) και στο France 3 (1999–2014), ενώ ο ημιτελικός που ψηφίζει η Γαλλία στο France 4 (2005–2010, 2016–2019), αργότερα στο France Ô (2011–2015) και από το 2021 στο . Ο πρώτος ημιτελικός το 2004 δεν μεταδόθηκε. Οι θεατές που ήταν αρκετά κοντά στο Μονακό, μπόρεσαν να δουν τον ημιτελικό μέσω του TMC Monte-Carlo. Ραδιοφωνική κάλυψη παρέχεται, αν και όχι κάθε χρόνο ή από το 2013, από τη  από το 1971 έως το 1998 και από το 2001 από τη  (επίσης το 1976). Το 1982, το RTL Radio μετέδωσε το διαγωνισμό λόγω της απουσίας της χώρας εκείνη τη χρονιά.

Από το 2015, το France 2 επανέλαβε την ευθύνη της διοργάνωσης της συμμετοχής και μετάδοσης του τελικού και από το 2016 και οι δύο ημιτελικοί θα μεταδοθούν από το France 4. Η αλλαγή είναι μια προσπάθεια να εξασφαλιστούν καλύτερες αξιολογήσεις και αποτελέσματα σε επικείμενες διοργανώσεις.

Η Γαλλία έχει συχνά αλλάξει τη διαδικασία επιλογής που χρησιμοποιήθηκε για να βρει τη συμμετοχή της χώρας στο διαγωνισμό, είτε εθνικός τελικός είτε εσωτερική επιλογή (ενίοτε ένας συνδυασμός και των δύο μορφών) έχει τηρηθεί από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα εκείνη την εποχή.

Διαγωνιστική ιστορία
Η Γαλλία είναι μία από τις πιο επιτυχημένες χώρες της Eurovision, κερδίζοντας τον διαγωνισμό πέντε φορές, αφού ήρθε δεύτερη πέντε φορές και τρίτη επτά φορές. Ωστόσο, η Γαλλία έχει φιλοξενήσει μόνο τρεις φορές τον διαγωνισμό της Eurovision (1959, 1961, 1978). Η Γαλλία κατατάχθηκε πρώτη σε αριθμό νικών (είτε μόνη της είτε σε ισοπαλία με άλλες χώρες) χωρίς διακοπή από το 1960 έως το 1993. Επιπλέον, η Αμινά ήταν κοντά στη νίκη με το τραγούδι "" το , όταν τερμάτισε σε ισοπαλία στην πρώτη θέση (με τον ίδιο αριθμό βαθμών με τη Σουηδία). Ως εκ τούτου, εφαρμόστηκε ο κανόνας "countback", αλλά και οι δύο χώρες είχαν ίσο αριθμό δώδεκα βαθμών (τέσσερις παρτίδες), αλλά η νίκη πήγε στη Σουηδία, όταν η Γαλλία είχε λιγότερα σετ 10 βαθμών. Σήμερα, με τους νέους κανόνες, η Γαλλία θα είχε κερδίσει τον διαγωνισμό, επειδή έλαβε βαθμούς από περισσότερες χώρες από τη Σουηδία. Ένα χρόνο πριν, η Γαλλία ήταν επίσης κοντά στη νίκη με τη Ζοέλ Ιρσίλ να ερμηνεύει το τραγούδι του Σερζ Γκενσμπούρ, "White and Black Blues". Το τραγούδι τερμάτισε στη δεύτερη θέση με ισοπαλία με τη συμμετοχή της Ιρλανδίας.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, τα γαλλικά αποτελέσματα ήταν κάπως απογοητευτικά. Από το 1998, όταν επινοήθηκε η τηλεψηφοφορία, η Γαλλία ήταν σχεδόν πάντοτε στις τελευταίες 10 χώρες της τελικής κατάταξης του τελικού, αφού τερμάτισε 15η (), 18η ( και ), 19η (), 22η (,  και ), 23η (,  και ), 24η ( και ), 25η () και 26η (τελευταία θέση, για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Eurovision) το .

Ωστόσο, η Γαλλία είχε καλά αποτελέσματα κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Το , η καναδέζα τραγουδίστρια Νατάσα Σαν Πιέρ ήρθε 4η για τη Γαλλία με το τραγούδι της "", που ήταν το φαβορί για να κερδίσει το διαγωνισμό από τους οπαδούς και τις αποδόσεις. Αυτό το καλό αποτέλεσμα μεταφέρθηκε στο , όταν η Σαντρίν Φρανσουά ήρθε 5η με το "" και έλαβε το Βραβείο Τύπου των διεθνών βραβείων Μαρσέλ Μπεζανσόν για την καλύτερη συμμετοχή εκείνης της χρονιάς. Τέλος, η θετική εμπειρία με τον Σεμπαστιάν Τεγιέ το 2008 δημιούργησε σημαντικό ενδιαφέρον για τη γαλλική επιχείρηση επίδειξης για το διαγωνισμό, γεγονός που οδήγησε στο γεγονός ότι η Eurovision εμφανίζεται τώρα στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ως μεγάλη διαφημιστική καμπάνια και έχει αποφασιστεί ότι μεγάλα ονόματα θα αντιπροσωπεύουν τη Γαλλία στο μέλλον. Με αυτές τις φιλοδοξίες, η γαλλίδα σούπερ σταρ Πατρίσια Κάας εκπροσώπησε τη Γαλλία στο . Η Κάας είναι μια από τους πιο επιτυχημένους γαλλόφωνους τραγουδιστές στον κόσμο και έχει πουλήσει πάνω από 16 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Τερμάτισε στην 8η θέση. Η Κάας έλαβε το καλλιτεχνικό βραβείο Μαρσέλ Μπεζανσόν, το οποίο ψηφίστηκε από προηγούμενους νικητές και παρουσιάστηκε στον καλύτερο καλλιτέχνη. Στον , ο Αμίρ με το τραγούδι του, "", τερμάτισε στην 6η θέση και κατέρριψε ένα ρεκόρ 40 ετών, σημειώνοντας τους περισσότερους βαθμούς στην ιστορία της Eurovision της Γαλλίας, σημειώνοντας 257 βαθμούς στον τελικό. Αυτό το ρεκόρ αργότερα θα έσπαγε για άλλη μια φορά το , με τη Μπαρμπαρά Πραβί και το τραγούδι της "", το οποίο τερμάτισε στη 2η θέση με 499 βαθμούς, το καλύτερο αποτέλεσμα της Γαλλίας από το 1991, μόλις 25 βαθμούς πίσω από τον τελικό νικητή, τους Måneskin από την Ιταλία.

Απουσίες
Από το ντεμπούτο τους το 1956 η Γαλλία έχασε μόνο δύο διαγωνισμούς, το 1974 και το 1982. Το 1974, αφού επέλεξε έναν τραγουδιστή και ένα τραγούδι για να τους εκπροσωπήσει στο διαγωνισμό, η Γαλλία αποχώρησε αφού πέθανε ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ζωρζ Πομπιντού την εβδομάδα του διαγωνισμού.History - Eurovision Song Contest 1974 Eurovision.tv Αν είχαν συμμετάσχει, η Γαλλία θα είχε εκπροσωπηθεί από την Ντανί με το τραγούδι "".

Τον Νοέμβριο του 1981, το TF1 αρνήθηκε να εισέλθει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision για το 1982, με τον υπεύθυνο ψυχαγωγίας Pierre Bouteiller, λέγοντας: "Η απουσία ταλέντων και η μετριότητα των τραγουδιών ήταν εκεί όπου η ενόχληση τέθηκε. Η Eurovision είναι ένα μνημείο της αγριότητας".1982 Eurovision source in French Το  ανέλαβε τη δουλειά λόγω της δημόσιας αντίδρασης της απόσυρσης του TF1, φιλοξενώντας έναν εθνικό τελικό για να επιλέξει και τη συμμετοχή τους από τον διαγωνισμό του 1983.

Η Γαλλία και οι "Big Five" ("Μεγάλες Πέντε")

Από το 1999, η Γαλλία μαζί με τη , την  και το , προκρίνονται αυτόματα για τον τελικό της Eurovision, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Αποκόμισαν αυτό το ειδικό καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Λόγω της ανυπόστατης κατάστασής τους στον Διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Μεγάλες Τέσσερις"/"Big Four". Η  επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2011, καθιστώντας την έτσι μέρος των "Μεγάλων Πέντε"/"Big Five".

 Συμμετοχές 
+ΥπόμνημαΝικητήςΔεύτερη θέσηΤρίτη θέσηΤελευταία θέσηΑποχώρησηΑνερχόμενος
 Χρονιά Καλλιτέχνης Τραγούδι Γλώσσα Τελικός Βαθμοί Ημιτελικός Βαθμοί Ματέ ΑλτερίMathé Altéry, πλήρες όνομα: Marie-Thérèse Altare (γ. 12 Σεπτ. 1927). "" Γαλλικά2 rowspan="2"  colspan="2" rowspan="38" data-sort-value="99999"  Ντανί ΝτομπερσόνDany Dauberson, τραγουδίστρια και ηθοποιός (γ. 16 Ιανουαρίου 1925 - θ. 16 Νοεμβρίου 1979). "" Γαλλικά2 1957 Πολ Ντεζαρντέν(Paule Desjardins)  "" Γαλλικά217 1958 Αντρέ Κλαβό "" Γαλλικά127 1959 Ζαν ΦιλίπΓεννήθηκε το 1931. "" Γαλλικά315 1960 Ζακλίν Μπουαγιέ "" Γαλλικά132 1961 Ζαν-Πολ ΜορίκJean-Paul Mauric (γ. 17 Ιουνίου 1933 - θ. 5 Ιανουαρίου 1971). "" Γαλλικά413 1962 Ιζαμπέλ Ομπρέ "" Γαλλικά126 1963 Αλέν ΜπαριέρAlain Barrière (γ. 18 Νοεμβρίου 1935). "" Γαλλικά525 1964 Ρασέλ  "" Γαλλικά414 1965 Γκι ΜαρντέλGuy Mardel, Γαλλοαλγερινός, γενν. ως Mardochée Elkoubi στις 30 Ιουνίου 1944. "" Γαλλικά322 1966 Ντομινίκ ΟυόλτερDominique Walter, γενν, ως Dominique Gruère στις 22 Μαΐου 1942. "" Γαλλικά161 1967 Νοέλ ΚορντιέNoëlle Cordier (γ. 7 Απριλίου 1944). "" Γαλλικά320 1968 Ιζαμπέλ Ομπρέ "" Γαλλικά20 1969 Φρίντα Μποκαρά "" Γαλλικά118 1970 Γκι ΜπονέGuy Bonnet, γ. 1945) 1η φορά. "" Γαλλικά48 1971 Σερζ ΛαμάSerge Lama, γ. 11 Φεβρουαρίου 1943. "" Γαλλικά1082 1972 Μπέτι ΜαρΗ Betty Mars γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1944 και αυτοκτόνησε με πτώση από το μπαλκόνι του σπιτιού της στις 20 Φεβρουαρίου 1989. "" Γαλλικά1181 1973 Μαρτέν ΚλεμανσόMartine Clemenceau (γ. 18 Μαρτίου 1949). "" Γαλλικά1565 1974 Ντανί "" Γαλλικά colspan="2"  X 1975 Νικόλ ΡιέNicole Rieu (γ. 16 Μαΐου 1949). "" Γαλλικά491 1976 Κατρίν ΦερίCatherine Ferry (γ. 1η Ιουλίου 1953). "" Γαλλικά2147 1977 Μαρί Μιριάμ "" Γαλλικά1136 1978 Ζοέλ ΠρεβόJoël Prévost γενν. ως Richard-Jacques Bonay στις 16 Φεβρουαρίου 1950. "" Γαλλικά3119 1979 Αν-Μαρί Νταβίντ "" Γαλλικά3106 1980 ProfilΣυγκρότημα που είχε μέλη τους Martine Havet, Martine Bauer, Francis Rignault, Jean-Claude Corbel και Jean-Pierre Izbinski. "" Γαλλικά1145 1981 Ζαν ΓκαμπιλούΤαϊτινός, Jean Gabilou, γενν. ως Gabriel Lewis Laughlin στις 28 Φεβρουαρίου 1944. "" Γαλλικά3125  colspan="5"   1983 Γκι Μπονέ "" Γαλλικά856 1984 Ανίκ ΤουμαζόAnnick Thoumazeau (γ. 1960). "" Γαλλικά861 1985 Ροζέ Μπεν(Roger Bens) "" Γαλλικά1056 1986 Cocktail ChicΣυγκρότημα που αποτελείτο από τις αδερφές Dominique Poulain και Catherine Bonnevay και τα ξαδέρφια τους Francine Chanterau και Martine Latorre. Αρχικά συστάθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ' 60 με το όνομα Les OP'4, εν συνεχεία μετονομάστηκαν σε Les Fléchettes. Από το 1979 ως το 1986 το συγκρότημα σταμάτησε τη λειτουργία του και το 1986 επέστρεψε και πήρε μέρος στη Eurovision. "" Γαλλικά1713 1987 Κριστίν ΜινιέChristine Minier (γ. 1964). "" Γαλλικά1444 1988 Ζεράρ ΛενορμάνGérard Lenorman (γ. 9 Φεβρουαρίου 1945). "" Γαλλικά1064 1989 Ναταλί ΠακNathalie Pâque (γ. 11 Μαΐου 1977), η νεότερη σε ηλικία διαγωνιζόμενη στην ιστορία του διαγωνισμού. "" Γαλλικά860 1990 Ζοέλ ΙρσίλJoëlle Ursull, τραγουδίστρια με ρίζες από τη Γουαδελούπη, γεννημένη στις 9 Νοεμβρίου 1960. "" Γαλλικά2132 1991 Αμίνα Η Γαλλοτυνήσια Amina Al-Annabi γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1962. "" Γαλλικά2146 1992 ΚαλίΚαλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Jean-Marc Monnerville από τη Μαρτινίκα (γ. 21 Φεβρουαρίου 1956). "" Γαλλικά, Κρετολικά Αϊτής873 1993 Πατρίκ Φιορί "" Γαλλικά, Κορσικανικά4121 colspan="2" data-sort-value="-9999"  1994 Νίνα ΜοράτοNina Morato (γ. 2 Μαρτίου 1966). "" Γαλλικά774 colspan="2" rowspan="2" data-sort-value="99999"  1995 Ναταλί ΣανταμαρίαNathalie Santamaria, γεννημένη το 1973 στην Κορσική. "" Γαλλικά494 1996 Νταν Αρ ΜπραζΚατά κόσμον Daniel Le Bras (γ. 15 Ιανουαρίου 1949) και l' Héritage des Celtes "" Βρετονικά19181155 1997 ΦάννιFanny Biascamano (γ. 16 Σεπτεμβρίου 1979). "" Γαλλικά795 colspan="2" rowspan="7" data-sort-value="99999"  1998 Μαρί Λιν(Marie Line και Maro Lany) "" Γαλλικά243 1999 ΝάγιαΨευδώνυμο της Sylvie Mestre. "" Γαλλικά1914 2000 Σοφία ΜεσταρίSofia Mestari (γ. 1980). "" Γαλλικά235 2001 Νατάσα Σαν ΠιέρNatasha St-Pier, Καναδή, γεννημένη στις 10 Φεβρουαρίου 1981. "" Γαλλικά, Αγγλικά4142 2002 Σαντρίν ΦρανσουάSandrine François (γ. Δεκ. 1980). "" Γαλλικά5104 2003 Λουιζά ΜπαϊλέςLouisa Baïleche (γ. 4 Ιανουαρίου 1977). "" Γαλλικά1819 2004 Ζονατάν ΣεραντάJonatan Cerrada (γ. 12 Σεπτεμβρίου 1985). "" Γαλλικά, Ισπανικά1540 colspan="2" rowspan="7" data-sort-value="9999"  2005 ΟρτάλΓεννήθηκε στο Ισραήλ ως Marie Ortal Malka. "" Γαλλικά2311 2006 Βιρζινί ΠουσένVirginie Pouchain (γ. 1980). "" Γαλλικά225 2007 Les Fatals PicardsΣυγκρότημα της πανκ/ροκ, που συστάθηκε το 1996.Μέλη: Laurent Honel : κιθάρα/τραγούδι/μπάσο (2000-), Jean-Marc Sauvagnargues : ντραμς (2002-), Paul Léger : κύρια φωνή (2004-), Yves Giraud : μπάσο (2005-). Πρώην μέλος: Ivan Callot : Κύρια φωνή (ως το Δεκέμβριο του 2007) "" Γαλλικά, Αγγλικά2219 2008 Σεμπαστιάν ΤεγιέSébastien Tellier ( γ. 30 Νοεμβρίου 1974). "" Αγγλικά, Γαλλικά1947 2009 Πατρίσια Κάας "" Γαλλικά8107 2010 Ζεσί Ματαδόρ "" Γαλλικά1282 2011 Αμορί ΒασιλίAmaury Vassili (γ. 8 Ιουνίου 1989). "" Κορσικανικά1582 colspan="2" rowspan="16" data-sort-value="9999"  2012 Ανγκούν "" Γαλλικά, Αγγλικά2221 2013 Αμαντίν ΜπουρζουάAmandine Bourgeois (γ. 12 Ιουνίου 1979). "" Γαλλικά2314  2014 Twin TwinΣυγκρότημα συσταθέν το 2009, αποτελούμενο από τους Lorent Idir, François Djemel και Patrick Biyik). "" Γαλλικά262 2015 Λίζα ΑνζέλLisa Angell (γ. 21 Σεπτ. 1968). "" Γαλλικά254 2016 Αμίρ "" Αγγλικά, Γαλλικά6257 2017 Αλμά "" Γαλλικά, Αγγλικά12135 2018 Madame Monsieur "" Γαλλικά13173 2019 Μπιλάλ Ασανί "" Γαλλικά, Αγγλικά16105  Τομ Λέεμπ "The Best in Me" Γαλλικά, Αγγλικά colspan="2"  X  Μπαρμπαρά Πραβί "" Γαλλικά2499  Άλβαν & Ahez "" Βρετονικά24172023La Zarra""Γαλλικά161042024Σλιμάν"Mon amour"Γαλλικά44452025ΛουάνΨευδώνυμο της τραγουδίστριας και ηθοποιού (βραβείο Σεζάρ 2014) Αν Πεσέρ (Anne Edwige Maria Peichert, γεν. στις 26 Νοεμβρίου 1996)"Maman"Γαλλικά72302026

Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το , το ιστορικό ψηφοφορίας της Γαλλίας έχει ως εξής:

 Βαθμοί που έδωσε σε τελικούς μόνο Θέση Χώρα Βαθμοί 1  237 2  221 3  209 4  206 5  194

 Βαθμοί που έδωσε σε ημιτελικούς και τελικούς Θέση Χώρα Βαθμοί 1  341 2  292 3  211 4   209 5  206

 Βαθμοί που έλαβε Θέση Χώρα Βαθμοί 1  204 2  201 3  189 4   183 5  181

 Η Γαλλία ως Διοργανώτρια Χώρα 

Πέντε φορές έχει κερδίσει η Γαλλία τον διαγωνισμό (1958, 1960, 1962, 1969 και 1977) και τρεις τον διοργάνωσε, όχι όμως αμέσως μετά τις νίκες της όπως ορίζουν οι κανονισμοί. Αυτό συνέβη το 1959, το 1961 και το 1978.

Το 1962, η Γαλλία αν και νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς, αρνήθηκε να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό, και παραχώρησε τη διοργάνωση του 1963, για οικονομικούς λόγους, στο Ηνωμένο Βασίλειο και η επόμενη διοργάνωση έγινε στο Λονδίνο, ενώ το 1969, η Γαλλία μαζί με την Ισπανία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισαν τον διαγωνισμό του 1969, και μετά την νίκη των τεσσάρων χωρών κληρώθηκε για το ποια από τις τέσσερις χώρες θα είναι η επόμενη διοργανώτρια χώρα το 1970, και ο κλήρος έπεσε στην Ολλανδία, και η επόμενη διοργάνωση έγινε στο Άμστερνταμ.
 Χρονιά Πόλη Τοποθεσία Παρουσιαστές1959border|20px ΚάννεςΠαλάτι Φεστιβάλ και ΣυνεδριώνΖακλίν Ζουμπέρ19611978 border|20px Παρίσι Παλάτι Συνεδριών του Παρισιού Ντενίζ Φαμπρ & Λεόν Ζιτρόν

Άλλα βραβεία
 Βραβεία Marcel Bezençon 

ΧρονιάΚατηγορίαΤραγούδιΣύνθεσηΕρμηνευτήςΤελικόςΒαθμοίΔιοργανώτρια πόλη Βραβείο Τύπου "Il faut du temps" Ρικ Άλισον (μ), Πάτρικ Μπρουέλ (μ&σ), Μαρί-Φλοράνς Γκρός (σ) Σαντρίν Φρανσουάς5104  Τάλιν  Βραβείο Τύπου "Mercy" Έμιλι Σαττ (μ&σ), Ζαν-Καρλ Λούκας (μ&σ) Madame Monsieur13173  Λισαβόνα  Καλλιτεχνικό Βραβείο "Et s'il fallait le faire" Άνσε Λάτσιο, Φρεντ Μπλοντέν Πατρίτσια Κάας8107  Μόσχα Βραβείο Συνθέτη  "Sognu" Ντανιέλ Μοΐν (μ), Κεντέν Μπασλέ(μ) και Ζαν Πιέρ Μαρτσελέζι (σ), Ζιλί Μιλέρ (σ) Αμάουρι Βασιλί1582  Ντίσελντορφ Βραβείο Τύπου"Voilà"Μπαρμπαρά Πραβί, Igit, Λιλί Ποέ (μ&σ)2499 ΡότερνταμΚαλλιτεχνικό Βραβείο

Νικητές από μέλη OGAE

 Χρονιά Τραγούδι ΕρμηνευτήςΤελικόςΒαθμοί Διοργανώτρια πόλη "J'ai cherché" Αμίρ6257  Στοκχόλμη 

 Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Γαλλία 
Στους τελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία
Χρονιά → 12 βαθμοί → 10 βαθμοί → 8 βαθμοί– colspan="3"      1981  1982  colspan="3" 1983  1984  1985  1986  1987 1988 1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998 1999  2000  20012002 2003 2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  20142015  2016  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.2017  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.2018  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.2019  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. colspan="3"  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.

Στους ημιτελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία
Χρονιά → 12 βαθμοί → 10 βαθμοί → 8 βαθμοί– colspan="3" 1996  – colspan="3" 2004 colspan="3" 2005  2006  2007 2008  2009  2010  2011  2012  2013  20142015 2016  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.2017  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. colspan="3"  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.

Σχετική συμμετοχή
Αρχηγοί αποστολών
ΧρονιάΑρχηγός αποστολής–Μπρουνό Μπερμπερές–Φρέντερικ Βαλενκάκ–Εντοάρδο ΓκράσσιΣτίβεν Κλεριμά–Αλεξάνδρα Ρέντ-Αμίλ

Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
ΧρονιάΣχολιαστήςΕκπρόσωπος βαθμώνΤελικόςΗμιτελικόςΜισέλ Ρεμπέλ rowspan="48"   Ρομπέρ Μποβέ Κλοντ Νταρζέ Πιέρ Τσερνιά Αρμάν Λανού Κλοντ Νταρζέ  Μαριάν Λεσέν Πιέρ Τσερνιά Αρμάν Λανού Ρομπέρ Μποβέ Πιέρ Τσερνιά Αντρέ Βαλμί Αρμάν Λανού Ρομπέρ Μποβέ Ζαν Κλοντ Μασουλιέ Πιέρ Τσερνιά Φρανσουά Ντεγκέλ Πιέρ Τσερνιά Ζορζ ντε Κον rowspan="3"  Πιέρ Τσερνιά  Ζορζ ντε Κον Μαρκ Μενάν Ζαν Κλοντ Μασουλιέ Ζορζ ντε Κον Λεόν Ζιτρόν, Ντενίζ ΦαμπρΠατρίς Λαφόν Μαρκ Μενάν Φαμπιάν Εγκάλ Πατρίκ Σαμπατιέ Ντενίζ Φαμπρ Αντρέ Τοράν  Λεόν Ζιτρόν Νικόλ Αντρέ Πατρίς Λαφόν Κλεμεντίν Σελαρί Πατρίσια Λεζιέ Πάτρικ Σίμσον-Τζόουνς  Λιονέλ Κασάν Λιονέλ Κασάν  Κατρίν Σεϊλά Μαρί-Ανζ Ναρντί Ρισάρ Ανταριντί  Βαλερί Μορίς Λεόν Ζιτρόν  Ντανιέλα Λουμπρόσο Τιερί Μπεκαρό Ολιβιέ Μιν Πατρίς Λαφόν Λοράν Ρομέικο Ολιβιέ Μιν Τιερί Μπεκαρό Λοράν Μπρουμέντ Φρεντερίκ Φερέρ & Μαρί Μιριάμ Κρις Μαΐν, Λόρα ΜαΐνΜαρί Μιριάμ Ζιλιάν Λεπέρ Μαρκ Ολιβιέ Φοζιέλ, ΝτέιβΚορίν Ερμές Μαρί Μιριάμ Λοράν Ρικιέ, Ιζαμπέλ ΜεργκόΣαντρίν Φρανσουά Λοράν Ρικιέ, Έλσα Φαγιέρ  Άλεξ Τέιλορ Ζιλιάν Λεπέρ, Γκι Καρλιέ Πέγκι Ολμί Μαρί Μιριάμ Μισέλ Ντρικέρ, Κλοντί Σιάρ Πέγκι Ολμί, Ερίκ Ζανζάν Σοφί Ζοβιγιάρ Ζιλιάν Λεπέρ, TexΠέγκι Ολμί, Γιαν Ρενουάρ Βανέσα Ντολμάν Ζιλιάν Λεπέρ, Ζαν-Πολ ΓκοτιέΣιρίλ Ανουνά Σιρίλ Ανουνά, Ζιλιάν ΚουρμπέΓιαν Ρενουάρ Σιρίλ Ανουνά, Στεφάν ΜπερνΟντρί Σοβό Λοράν Μπουαγιέ, Κατρίν ΛαράΟντρί Σοβό, Μπρουνό Μπερμπερές Σιρίλ Φερό Σιρίλ Φερό, Μιρέιγ ΝτιμάΑμορί Βασιλί Μαρίν Βιν Σιρίλ Φερό, Νατάσα Σαν ΠιέρΕλοντί Σιγκό Στεφάν Μπερν, Μαριάν ΤζέιμςΜαρεβά Γκαλαντέρ, Ζερεμί Παραΐρ Βιρζινί ΓκιγιόμΜαριάν Τζέιμς, Ζαρί Ελοντί ΓκοσουίΣτεφάν Μπερν, Μαριάν Τζέιμς, Αμίρ Στεφάν Μπερν, Κριστόφ Βίλεμ, Αλμά Κριστόφ Βίλεμ, Αντρέ Μανουκιάν Στεφάν Μπερν, Αντρέ Μανουκιάν Σαντί Εριμπέρ, Αντρέ Μανουκιάν  Τζουλιά Μολκού colspan="3"   Στεφάν Μπερν, Λοράνς Μποκολινί Λοράνς Μποκολινί  Κάρλα Ελοντί Γκοσουί 

Διευθυντές ορχηστρών
ΧρονιάΜαέστροςΜουσική διεύθυνσηΦρανκ Πουρσέλrowspan="3" Πώλ ΝτουράνΦρανκ ΠουρσέλΦρανκ ΠουρσέλΦρανκ Πουρσέλrowspan="16" Αλέν ΓκοραγκέρΦρανκ ΠουρσέλΖαν ΚλοντρίκΖαν Κλοντ ΠετίτΖαν ΜιζίΤόνι ΡαγιόΡεϊμόν ΝτονέΑλέν ΓκοραγκέρΦρανσουά ΡομπέρΓκι Ματεονίrowspan="19"  Σιλβάνο ΣαντόριοΝταβίντ ΣπρίνφιλντΦρανσουά ΡομπέρΜισέλ ΜπερνόλΖαν Κλοντ ΠετίτΓκι ΜατεονίΡεζί ΝτιπρέΖερόμ ΠιγιεμάνΜαγκντί Βασκό ΝοβεράζΚριστιάν ΚραβερόΑλέν ΓκοραγκέρΜισέλ Μπερνόλ Φιάσρα ΤρενςΡεζί Ντιπρέ Μάρτιν Κοχ

 Άλμπουμ 

 Σημειώσεις και παραπομπές 
Σημειώσεις

Παραπομπές

Γαλλια
Eurovision