Χάττοι

Οι Χάττοι ήταν αρχαία γερμανική φυλή με έδρα την πάνω πλευρά του ποταμού Βέζερ Encyclopædia Britannica Article. Εγκαταστάθηκαν στην βόρεια Έσση και στην νότια Κάτω Σαξονία και στις κοιλάδες και τα βουνά γύρω από τον Έντερ, τη Φούλντα, και τον Βέζερ. Σύμφωνα με τον Τάκιτο Histories iv. με χρονολογία 70 μ.Χ., στους Χάττοι ανήκαν αρχικά και οι Βατάβοι αλλά μετά από εσωτερικές διαφωνίες οι τελευταίοι αποσπάστηκαν για να μετακινηθούν σε άλλα εδάφη επί του Ρήνου. 

 Πηγές 
Αν και ο Ιούλιος Καίσαρας ήταν καλά ενημερωμένος για τις διάφορες φυλές στα ανατολικά του Ρήνου, τους Χάττοι δεν τους ανέφερε ποτέ. Ο πρώτος αρχαίος συγγραφέας που το έκανε ήταν ο Στράβων, μετά το 16, που τους συμπεριέλαβε σε λίστα των φτωχότερων γερμανικών φυλών που πολέμησαν τους Ρωμαίους («Χάττοι») Strabo, 7.1.3. . Στον Κλαύδιο Πτολεμαίο (2.11.23) ονομάζονται Χάτται . Για τον πρώτο αιώνα μ.Χ. πληροφορούμαστε αρκετά για τους Χάττοι από τον Τάκιτο, που μας μιλά για τον πολιτισμό τους. Από τις αρχές του 3ου αιώνα όμως οι Χάττοι σχεδόν εξαφανίζονται από τις γραπτές πηγές και αναφέρονται μόνο ως γεωγραφικός προσδιορισμός ή σε γραπτά για γεγόνοτα του πρώτου αιώνα. Ο Δίων Κάσσιος, που πρώτος ανέφερε τους  Αλαμαννούς, είναι και ο τελευταίος που γράφει για τους Χάττοι. Εξιστορώντας τους γερμανικούς πολέμους του  Καρακάλλα το 213, λέει πως ο αυτοκράτορας πολέμησε τους «Κέννους,  Κελτικόν έθνος» Cassius Dio, 77.14.1f.. Όμως το κείμενο αυτό είναι μεταγενέστερη αναπαραγωγή του αυθεντικού από τον  Ιωάννη Ξιφιλίνο. Αντιθέτως, άλλο κείμενο του Δίωνα Κάσσιου τους αναφέρει ως Χάττοι Fragmenta Valesiana 377.. Ο προηγούμενος όρος «Κέλτες» ήταν πολύ συνηθισμένος στην περιγραφή γερμανικών φυλών μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. 
Μετά τον Κάσσιο το όνομα Χάττοι αναφέρεται επίσης σε πανηγυρικό του Σιδώνιου Απολλινάριου στα τέλη του 5ου αιώνα ως ποιητικό συνώνυμο των «Γερμανών» <ref>Sidonius, Carmina 7.388κε. Σε αυτό το ποίημα προς τιμή του Άβιτου ο βάρβαρος Χάττος ("Chatt") εμποδίζεται από τα βαλτωμένα νερά του Έλβα. Πρβλ. Ludwig Rübekeil, Diachrone Studien zur Kontaktzone zwischen Kelten und Germanen, ÖAW, Βιέννη 2002, σσ. 45κε.</ref>. Ο τελευταίος που αναφέρεται στους Χάττοι αν και μόνο ως παραπομπή σε λεγόμενα του Σουσπίκιου Αλέξανδρου είναι ο Γρηγόριος Τουρώνης Gregorius Turonenesis, Historia Francorum, 2.9.55..

Ιστορία

Οι Χάττοι αντιστάθηκαν στους Ρωμαίους κατακτητές επιτυχώς, συνεργαζόμενοι με άλλες φυλές υπό τον ηγέτη των Χερούσκων Αρμίνιο, και αναχαίτισαν τον Ούαρρο στη Μάχη του Τευτοβούργιου δρυμού το 9. Λίγα χρόνια αργότερα ο Γερμανικός επέδραμε στα εδάφη τους για εκδίκηση, αλλά μετά τη σκληρή αντίστασή τους οι Ρωμαίοι αναγκάστηκαν να σχεδιάσουν τα σύνορά τους νότια των περιοχών που κατοικούσαν οι Χάττοι, οικοδόμησαν Λίμες στην κεντρική Έσση.Tacitus, The Annals 1.55 Μια μεγάλη εισβολή των Χάττων στη Άνω Γερμανία απουκρούστηκε επιτυχώς από τις ρωμαϊκές λεγεώνες το 50Tacitus, Annales (xii.27). Οι αρχαίοι συγγραφείς προσδιορίζουν το θρυλικό Μάττιο (πάνω από τον ποταμό Έντερ) ως πρωτεύουσα των Χάττων. Επειδή η πόλη καστράφηκε από τον Γερμανικό, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την ακριβή τοποθεσία της, αλλά πρέπει να ήταν στη γειτονιά του σημερινού Φρίτσλαρ Armin Becker: "Mattium", στο: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde (RGA). 2η έκδ., τόμ. 19 (Βερολίνο και Νέα Υόρκη: Walter de Gruyter, 2001, σ. 443–444.. Οι Χάττοι ήταν αντίπαλοι του αυτοκράτορα Δομιτιανού (84 μ.Χ.), υποστήριξαν τον επαναστάτη Λεύκιο Αντώνιο Σατουρνίνο (89 μ.Χ.).Jones, Brian W. (1992). The Emperor Domitian Από τις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. οι Χάττοι εξαφανίζονται από τις ιστορικές πηγές, αναφέρονται μονάχα ως τοπικό στοιχείο στα γεγονότα του 1ου αιώνα μ.Χ. Ο Δίων Κάσσιος ήταν ο πρώτος συγγραφέας που αναφέρει ιστορικά τους Αλαμαννούς αλλά και ο τελευταίος που καταγράφει τους Χάττους. Ο αυτοκράτορας Καρακάλλας σύμφωνα με τους ίδιους συγγραφείς πολεμάει τότε με τους "Κέννους, ένα Κελτικό έθνος".https://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/78*.html Το απόσπασμα του Δίωνα στα γραπτά του μοναχού Ιωάννη Ξιφιλίνου αναφέρεται στον ίδιο λαό ως "Χάττοι".Fragmenta Valesiana 377 Η χρήση του όρου "Κελτικός" για τους Γερμανικούς λαούς είναι γενικευμένη στους αρχαίους συγγραφείς. Μετά τον Δίων Κάσσιο ο επόμενος συγγραφέας που καταγράφει τους Χάττοι ήταν ο Σιδώνιος Απολλινάριος, στα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ. σαν ένας ποιητικός όρος που σχετίζεται με τους "Γερμανούς"''.Sidonius, Carmina 7.388ff. In this poem honouring Avitus, the "Chatt" is restricted by the swampy water of the river Elbe. Cf. Ludwig Rübekeil, Diachrone Studien zur Kontaktzone zwischen Kelten und Germanen, ÖAW, Vienna 2002, σ. 45 Ο τελευταίος που καταγράφει τους Χάττοι ήταν ο Γρηγόριος Τουρώνης σε μια παραπομπή από το έργο του Σουλπίκιου του Αλεξανδρέως.Gregorius Turonenesis, Historia Francorum, 2.9.55

Ο Τάκιτος, στο βιβλίο του «Γερμανία» (κεφ. 30) λέει πως οι Χάττοι ήταν πειθαρχημένοι πολεμιστές, διάσημοι για το πεζικό τους και, όπως οι περισσότεροι Γερμανοί, κουβαλούσαν εφόδια μαζί τους στις μάχες. Γείτονές τους στα βόρεια ήταν οι Ουσίποι και οι Τεντερίτες. Οι Χάττοι ενσωματώθηκαν τελικά στο μεγαλύτερο έθνος των Φράγκων υπό τον βασιλιά Χλωδοβίκο Α΄ μαζί με τους Ριπουάριους στις αρχές του 6ου αιώνα. Το 723, ο Αγγλοσάξονας ιεραπόστολος Άγιος Βονιφάτιος προσηλύτισε τους Χάττοι και έκοψε το άγιο δέντρο τους («Βαλανιδιά του Θορ», Thor’s Oak) κοντά στο Φρίτσλαρ, για να τους φέρει στον χριστιανισμό.
Το όνομα Χάττοι ίσως και να αποτελεί γλωσσικό θεμέλιο του τοπωνυμίου Έσση μετά την φωνητική αλλαγή των γερμανικών γλωσσών The History Files: Hesse.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Πρώιμοι γερμανικοί λαοί
Κατηγορία:Ερμίονες