Δουκάτο της Πάρμας

Το Δουκάτο της Πάρμας ήταν ιταλικό δουκάτο με δικό του νόμισμα, που δημιουργήθηκε αρχικά το 1545 στη δυτική βόρεια Ιταλία με απόσπαση εδαφικού τμήματος του Δουκάτου του Μιλάνου. Αποτέλεσε φέουδο του πάπα Παύλου Γ΄, προκειμένου αυτός να το κληροδοτήσει στον γιο του Πέτρο Λουίτζι Φαρνέζε, ο οποίος ήταν και ο πρώτος δούκας αυτού. Κύρια πόλη του δουκάτου ήταν η Πάρμα, από την οποία έλαβε και το όνομα.

Το Δουκάτο της Πάρμας συνόρευε ανατολικά με τις Παπικές κτήσεις, νότια με το Δουκάτο της Μόντενα, δυτικά με τη Δημοκρατία της Γένουας, και ΒΔ. με το Βασίλειο της Σαρδηνίας, με φυσικό όριο τον ποταμό Πάδο. Ένδεκα χρόνια από την ίδρυσή του, το 1556, επί Δούκα Οτάβιο Φαρνέζε, στο δουκάτο περιήλθε και η πόλη Πλακεντία, (σημερινή Πιατσέντζα), οπότε και έλαβε το νέο όνομα Δουκάτο της Πάρμας και της Πλακεντίας.

Το Δουκάτο παρέμεινε υπό τον Οίκο των Φαρνέζε μέχρι το 1731, όταν εξέλειπε και ο τελευταίος εξ αρρενογονίας κληρονόμος, οπότε και περιήλθε στον διάδοχο του ισπανικού θρόνου Δον Κάρλο των Βουρβόνων, από την μητέρα του Ελισάβετ Φαρνέζε. 
Ο ισπανικός Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας κυβέρνησε το δουκάτο αυτό μέχρι το 1808, με μια μικρή διακοπή 13 ετών (1735-1748, που είχε περιέλθει στους Αψβούργους), οπότε και προσαρτήθηκε επίσημα στη Γαλλία).

Συγκεκριμένα το 1735 όταν έληξε ο λεγόμενος Πόλεμος της Πολωνικής Διαδοχής, το Δουκάτο της Πάρμας ανταλλάχθηκαν με το Βασίλειο των Δύο Σικελιών και δόθηκε στον αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄ της Αυστρο-Ουγγαρίας. Το 1748 με τη συνθήκη της "Αίξ λα Σαπαίγ" επανεκχωρήθηκε στον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας, στο Δον Φίλιππο μαζί με το μικρό Δουκάτο της Γουαστάλα, που έκτοτε και απετέλεσε το Δουκάτο Πάρμας, Πλακεντίας και Γουαστάλας.

Το 1796 ο Ναπολέων Α' κατέλαβε το Δουκάτο αυτό, όπου και το περιέλαβε στις κτήσεις του, παραμένοντας όμως Δούκας αυτού ο Φερδινάνδος, με μια ιδιαίτερη σχέση αυτονομίας μέχρι το 1801, οπότε συνήφθη η συνθήκη του Αραντζού, όπου και φέρεται να περιελήφθη -όχι όμως επίσημα- στη Γαλλία, σε αντάλλαγμα με την Τοσκάνη. Τελικά η επίσημη προσάρτησή του στη Γαλλία φέρεται να έγινε το 1808.

Το 1814 το Συνέδριο της Βιέννης παραχώρησε το Δουκάτο στη σύζυγο του Ναπολέοντα Α' Μαρία Λουΐζα, το οποίο διατήρησε μέχρι το τέλος της το 1847, οπότε και επανήλθε στους Βουρβόνους-Πάρμας μέχρι το 1859. Τότε η Λουΐζα των Βουρβόνων, αντιβασίλισσα του γιου της Ροβέρτου, στις 9 Ιουνίου 1859 μεταβίβασε την εξουσία σε προσωρινή (επαναστατική) κυβέρνηση του Πεδεμοντίου. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για την συνένωση με το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης και το Δουκάτο της Μόντενας, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, αποτελώντας τις λεγόμενες Ενωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Ιταλίας. 
Τρεις μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 1860, αυτές προσαρτήθηκαν στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και το τελευταίο, ένα χρόνο μετά, το 1861, αποτέλεσε τμήμα στο ενιαίο πλέον Βασίλειο της Ιταλίας.

Σημειώνεται ότι σήμερα Αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων–Πάρμας είναι ο πρίγκιπας Κάρολος του ομώνυμου οίκου.

 Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.48ος, σελ.211

Κατηγορία:Πάρμα
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ιταλικής Χερσονήσου
Παρμα