Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας

Ο  Αυτοκράτορας (), tennō;, κυριολεκτικά «ουράνιος κυρίαρχος», αναφέρεται επίσης ως Μικάντο (帝)) της Ιαπωνίας είναι η κεφαλή του κράτους της Ιαπωνίας και επικεφαλής της ιαπωνικής αυτοκρατορικής οικογένειας. 

Είναι, επίσης, η ανώτατη αρχή της θρησκείας Σίντο. Σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα της Ιαπωνίας, ο αυτοκράτορας είναι το «σύμβολο του κράτους και της ενότητας του λαού».

Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας είναι η παλαιότερη συνεχής κληρονομική μοναρχία του κόσμου. Στο Νιχόν Σόκι (日本書紀), ένα βιβλίο της ιαπωνικής ιστορίας του 8ου αιώνα, λέγεται ότι η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας ιδρύθηκε το 660 π.Χ. από τον αυτοκράτορα Τζίμου, που σύμφωνα με την παράδοση είχε θεϊκή καταγωγή. 

Ο πρώτος αυτοκράτορας για τον οποίο υπάρχουν επίσημα καταγεγραμμένα ιστορικά στοιχεία είναι ο 29ος, ο Αυτοκράτορας Κιμμέι (539–571). Σημερινός αυτοκράτορας της Ιαπωνίας είναι ο Ναρουχίτο. 

Ο πλήρης τίτλος του είναι «η Αυτού Αυτοκρατορική Μεγαλειότης ο Αυτοκράτωρ (της Ιαπωνίας)» και διαδέχθηκε τον πατέρα του Αυτοκράτορα Ακιχίτο την 1η Μαΐου 2019 μετα απο παραίτηση του τελευταίου. Ο Ναρουχίτο είναι ο 126ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας.

Ο ρόλος του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας έχει ιστορικά παρουσιάσει διάφορες εναλλαγές  ανάμεσα σε ένα εθιμοτυπικό και συμβολικό ρόλο και σε έναν πραγματικό κυβερνήτη της χώρας. Σήμερα, ο ρόλος του είναι καθαρά εθιμοτυπικός, καθώς το πολίτευμα της χώρας είναι βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατίακαι σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα, εκτός από κάποιες συγκεκριμένες πράξεις, «…δεν πρέπει να έχει αρμοδιότητες σχετικές με την κυβέρνηση…» (άρθρο 4). Σύμφωνα με το 3ο άρθρο του Συντάγματος απαιτείται η συμβουλή και η έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου για όλες τις πράξεις του στα κρατικά (αλλά όχι κυβερνητικά) θέματα όπως αυτές ορίζονται από το σύνταγμα (στο άρθρο 7).

Από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, το αυτοκρατορικό παλάτι ονομάζεται «Κιούτζο» (宫城) και αργότερα «Κόκιο» (皇居). Βρίσκεται στην περιοχή του Κάστρου του Έντο, στο κέντρο του Τόκιο. Παλαιότερα η Αυτοκρατορική Οικογένεια κατοικούσε στο Κιότο, για σχεδόν έντεκα αιώνες. Στην Δύση ο θρόνος του είναι γνωστός και ως «ο Θρόνος των Χρυσανθέμων».

Τα γενέθλια του εκάστοτε Αυτοκράτορα (σήμερα στις 23 Φεβρουαρίου), τιμούνται ως εθνική εορτή στην Ιαπωνία.

Κατάλογος Αυτοκρατόρων της Ιαπωνίας
Τζίμου (660–585 π.Χ.)
Σουιζέϊ (581–549 π.Χ.)
Ανέϊ (549–511 π.Χ.)
Ιτόκου (510–477 π.Χ.)
Κόσο (475–393 π.Χ.)
Κοάν (392–291 π.Χ.)
Κόρεϊ (290–215 π.Χ.)
Κόγεν (214–158 π.Χ.)
Καϊκά (157–98 π.Χ.)
Σουτζίν (97–30 π.Χ.)
Σουϊνίν (29 π.Χ.-70 μ.Χ.)
Κέϊκο (71–130)
Σέϊμου (131–190)
Τσουάι (192–200)
Τζίνγκου (201–269)
Ότζιν (270–310)
Νιντόκου (313–399)
Ρίτσου (400–405)
Χανζέϊ (406–411)
Ινγκγιό (411–453)
Ανκό (453–456)
Γιουργιάκου (456–479)
Σεϊνέϊ (480–484)
Κένζο (485–487)
Νίνκεν (488–498)
Μπουρετσού (499–506)
Κεϊτάϊ (507-531)
Ανκάν (531-536)
Σένκα (536-539)
Κινμέϊ (540–571)
Μπιντατσού (572–585)
Γιομέϊ (586–587)
Σουσούν (587–592)
Σουϊκό (593–628)
Τζομέϊ (629–641)
Κογιόκου (642–645)
Κότοκου (645–654)
Κογιόκου (655–661)
Τένζι (662–672)
Κόμπουν (672)
Τένμου (673–686)
Τζίτο (687–697)
Μόνμου (697–707)
Γκενμέϊ (707–715)
Γκένσο (715–724)
Σόμου (724–749)
Κόκεν (749–758 & 764–770)
Τζούνιν (758–764)
Κόνιν (770–781)
Κάνμου (781–806)
Χέϊζεϊ (806–809)
Σάγκα (809–823)
Τζούνα (823–833)
Νινμγιό (833–850)
Μοντόκου (850–858)
Σέϊβα (858–876)
Γιοζέϊ (876–884)
Κόκο (884–887)
Ούντα (887–897)
Νταϊγκό (897–930)
Σουζάκου (930–946)
Μουρακάμι (946–967)
Ρέιζι (967–969)
Ενγιού (969–984)
Κάζαν (984–986)
Ιτσιτζό (986–1011)
Σαντζό (1011–1016)
Γκο-Ιτσιτζό (1016–1036)
Γκο-Σαντζό (1036–1045)
Γκο-Ρεϊζέι (1045–1068)
Γκο-Σαντζό (1068–1073)
Σιρακάβα (1073–1087)
Χορικάβα (1087–1107)
Τόμπα (1107–1123)
Σουτόκου (1123–1142)
Κονόε (1142–1155)
Γκο-Σιρακάβα (1155–1158)
Νιτζό (1158–1165)
Ροκουτζό (1165–1168)
Τακακούρα (1168–1180)
Αντόκου (1180-1185)
Γκο-Τόμπα (1183-1186)
Τσουτσιμικάντο (1198-1210)
Τζουντόκου (1210-1221)
Τσουκγιό (1221)
Γκο-Χορικάβα (1221-1232)
Σιτζό (1232-1242)
Γκο-Σάγκα (1242-1246)
Γκο-Φουκακούσα (1246–1260)
Καμεγιάμα (1260–1274)
Γκο-Ούντα (1274–1287)
Φουσίμι (1287–1298)
Γκο-Φουσίμι (1298–1301)
Γκο-Νιντζό (1301–1308)
Χαναζόνο (1308–1318)
Γκο-Ντάιγκο (1318–1339)
Γκο-Μουρακάμι (1339–1368)
Τσόκεϊ (1368–1383)
Γκο-Καμεγιάμα (1383–1392)
Κόγκον (1331–1333)
Κομγιό (1336–1348)
Σουκό (1348–1351)
Γκο-Κόγκον (1352–1371)
Γκο-Ενγιού (1371–1382)
Γκο-Κομάτσου (1382–1392 & 1392–1412)
Σουκό (1412-1428)
Γκο-Χαναζόνο (1428-1464)
Γκο-Τσουτσιμικάντο (1464-1500)
Γκο-Κασιβαμπάρα (1500-1526)
Γκο-Νάρα (1526-1557)
Όγκιματσι (1557-1586)
Γκο-Γιόζεϊ (1586-1611)
Γκο-Μιζούνοο (1611-1629)
Μεϊσό (1629-1643)
Γκο-Κομγιό (1643-1654)
Γκο-Σάι (1655-1663)
Ρέιγκεν (1663-1687)
Χιγκασιγιάμα (1687-1709)
Νακαμικάντο (1709-1735)
Σακουραμάτσι (1735-1747)
Μομοζόνο (1747-1762)
Γκο-Σακουραμάτσι (1762-1771)
Γκο-Μομοζόνο (1771-1779)
Κόκακου (1779-1817)
Νινκό (1817-1846)
Κόμεϊ (1846-1867)
Μέιτζι (1867-1912)
Ταϊσό (1912-1926)
Σόουα (1926-1989)
Χεϊσέι  (1989-2019)
Ναρουχίτο (2019-σήμερα)

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Japan opens imperial tombs for research
The Imperial Household Agency
List of the Emperors, accompanied with the regents and shoguns during their reign and a genealogical tree of the imperial family
The Emperor of Japan, explanation of the title of emperor in the context of western terminology