Παρλαμάς

Με την ονομασία Παρλαμάς ή Παρλαμέντο, εκ του γαλλικού όρου «parlament», λεγόταν κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα (13ος-15ος αιώνας) το συμβουλευτικό σώμα που διατηρούσε ο κάθε πρίγκιπας, ηγεμόνας ή άλλος χωροδεσπότηςΕγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larosse Britannica, τομ.48ος, σελ.210.. Τέτοια σώματα λειτούργησαν στην Ελλάδα στα διάφορα πριγκιπάτα και δουκάτα, κυρίως στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, όπου γίνονταν οι συνελεύσεις στην ΑνδραβίδαΧρονικόν του Μορέως, σ. 81-86..

Το 1209, όταν έλαβε τη διοίκηση της ηγεμονίας ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Σαμπλίτη, η πρώτη πράξη του νέου ηγεμόνα ήταν η σύγκληση συνελεύσεως (παρλαμά), στην οποία ψηφίστηκε ο καταστατικός χάρτης του κράτους, το «ρετζίστρο».

Δεν έχει την έννοια της σύγχρονης δημοκρατικής βουλής, αλλά της φεουδαρχικής συνέλευσης με βάση τα δυτικά πρότυπα στον ελληνικό χώρο.

Στον παρλαμά συμμετείχαν οι βαρόνοι και οι ανώτεροι υποτελείς της φραγκικής διοίκησης συζητώντας σημαντικά ζητήματα, όπως η κήρυξη πολέμου, η φορολογία ή η απονομή δικαιοσύνης. Σημειώνεται ότι με ανάλογη συγκρότηση του παρλαμά λειτουργούσε και το εκάστοτε, ανά διοικητική περιφέρεια των παραπάνω, δικαστικό σώμα της εποχής εκείνης, που λεγόταν «κούρτη»https://ir.lib.uth.gr/xmlui/bitstream/handle/11615/16545/article.pdf?sequence=1&isAllowed=y.

Στο Νίκλι διαδραματίστηκε ένα από τα χαρακτηριστικά επεισόδια της Φραγκοκρατίας, ο παρλαμάς των Κυράδων (δηλαδή η συνέλευση των κυριών), όταν συγκεντρώθηκαν εκεί το 1262 οι γυναίκες των αιχμαλωτισθέντων αρχόντων για να επικυρώσουν την παραχώρηση τριών κάστρων στους Βυζαντινούς: του Μυστρά, της Μονεμβασιάς και της Μαΐνης ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του Πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου, που μαζί με άλλους ιππότες ήταν αιχμάλωτος στην Πόλη μετά την ήττα στη μάχη της Πελαγονίας το 1259.

Σήμερα, το όνομα Παρλαμάς απαντάται ως ελληνικό επίθετο.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Φραγκοκρατία
Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αχαΐας