Ευριπίδης Βαβούρης

Ο Ευριπίδης Βαβούρης (Άργος, 29 Νοεμβρίου 1911 - Αθήνα, 23 Ιανουαρίου 1987) ήταν Έλληνας γλύπτης. 

 Βιογραφία 
Οι γονείς του είχαν εγκατασταθεί στις ΗΠΑ και ο ίδιος γεννήθηκε στο Άργος το 1911, όταν βρέθηκε εκεί η μητέρα του σε ένα ταξίδι στα πάτρια εδάφη. Στην Σαβάνα της Τζόρτζια, πρωτοήρθε σε επαφή με άλογα και άλλα ζώα του αγροκτήματος. Το 1920 επέστρεψε με την οικογένειά του στην Ελλάδα. Σε ηλικία πέντε ετών είχε προσβληθεί από μηνιγγίτιδα, που του άφησε σοβαρή κώφωση.

Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών κοντά στο Θωμά Θωμόπουλο. Άρχισε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία το 1935 και το 1937 πρωτοεμφανίζεται συμμετέχοντας στην έκθεση της ομάδας «Ελεύθεροι Καλλιτέχνες», όπου παρουσίασε και έργα με θέμα τα ζώα. Τότε η κριτική με επικεφαλής τον Ζαχαρία Παπαντωνίου τον ονόμασε Ζωοπλάστη.

Η καλλιτεχνική δημιουργία του Βαβούρη επικεντρώνεται στην απόδοση γλυπτών με θέμα κατοικίδια κυρίως ζώα (γάτες, σκύλους, κατσίκια κλπ) σε χαρακτηριστικές εκφράσεις και στάσεις, που φιλοτεχνεί με ρεαλιστικό ύφος σε μάρμαρο, χαλκό ή τερακότα.

Ανάμεσα στα γλυπτά του Βαβούρη με θέμα διάφορα ζώα είναι: 

 «Τα Γελάδια» (1935, μάρμαρο, Δήμος Αθηναίων)
 «Γαϊδουράκι» (1935, χαλκός, Υπουργείο Παιδείας)
 «Κατσίκα» (1940, χαλκός, Δήμος Πειραιά). 

Ένα από τα πιο γνωστά υπαίθρια έργα του Βαβούρη είναι το «Λαγωνικό Σκυλί» (1940), ολόσωμο από μάρμαρο γλυπτό, μήκους 1.65 μέτρων, που κοσμεί το δενδρόφυτο πεζόδρομο της Φωκίωνος Νέγρη στην Αθήνα.

Δέκα μέρες πριν ξεσπάσει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος, στις 18 Οκτωβρίου του 1940, έλαβε τρίμηνη υποτροφία για το παράρτημα της ΑΣΚΤ στους Δελφούς. Αποκλεισμένος κατόπιν εκεί, έλαβε μέρος στη διαδικασία εκκένωσης του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών, καθώς εργάστηκε στην υποστήριξη των έργων με γύψο, ώστε να είναι ασφαλής η μεταφορά τους σε κρύπτες.  

Μέρος της Κατοχής ο Βαβούρης το πέρασε στο Άργος. Μετά το 1942 επέστρεψε στην Αθήνα και με το τέλος του Εμφυλίου το 1949, έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Ζάππειο με 17 έργα. 

Ο Βαβούρης ασχολήθηκε επίσης με γλυπτά ανθρώπινων μορφών, μεταξύ των οποίων τις προτομές από μάρμαρο του Χρ. Παπαοικονόμου (1955, Φιλολογικός Σύνδεσμος «Δαναός», Άργος), του Σπ. Μουσουλόπουλου (1958, Γυμνάσιο Άργους) και του Αντ. Λιγνού (1961, Ιστορικό Αρχείο Ύδρας). 

Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ) και της Ομάδας «Ελεύθεροι Καλλιτέχνες».

 Οικογένεια 
Όταν, το 1950, ο Ιταλός πρέσβης τού ανέθεσε τις προτομές των δύο του παιδιών, κατά τις συχνές του επισκέψεις στην οικία γνώρισε την Ιταλίδα Ζοζέτ που δίδασκε γαλλικά στα παιδιά. Το 1955 παντρεύονται και ταξιδεύουν στην Ιταλία. Πίσω στην Αθήνα, χτίζει ένα πρότυπο εργαστήριο στο Μαρούσι, τον οποίο διατηρεί έως σήμερα η κόρη του, Μαριλένα Βαβούρη.

 Εκθέσεις 
Ο Ευριπίδης Βαβούρης παρουσίασε το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 

Το 1966 συμμετείχε στην 1η Μπιενάλε Γλυπτικής στην Παιδική Χαρά του Πικιώνη στη Φιλοθέη, όπου παρουσιάστηκαν 90 έργα. Στα χρόνια της δικτατορίας συμμετείχε όλο και πιο συχνά σε διεθνείς εκθέσεις εκτός Ελλάδος, ενώ όλο και πιο αραιά εντός.   

 Παραπομπές 

Πηγές
 Στέλιος Λυδάκης: «Οι Έλληνες Γλύπτες – Η νεοελληνική γλυπτική: ιστορία – τυπολογία – λεξικό γλυπτών», τόμ. 5ος, σελ. 282, Εκδοτικός οίκος «ΜΕΛΙΣΣΑ», Αθήνα, 1981. 

 Ζέττα Αντωνοπούλου: «Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια γλυπτική 1834 – 2004», σελ. 135 & 201, α΄ έκδοση, Εκδόσεις «Ποταμός», Αθήνα, 2003.

Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες