Μέγαρο Λιβιεράτου

Το Μέγαρο Λιβιεράτου ή Μέγαρο Υπατία βρίσκεται στην Αθήνα απέναντι από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στη διασταύρωση των οδών Ηπείρου 2 και Πατησίων 55. Το μέγαρο ανήκε στον Κεφαλονίτη επιχειρηματία βιομήχανο εξ Αιγύπτου Γεράσιμο Λιβιεράτο.

Το Μέγαρο Υπατία είναι έργο του αρχιτέκτονα και καθηγητή του Ε.Μ.Π. Αλέξανδρου Νικολούδη (Λέρος 1874 – Αθήνα 1944) και οικοδομήθηκε στα 1908 -1909. 

Η σχεδιαστική αισθητική του μεγάρου προσχωρεί στα πομπώδη μορφολογικά στοιχεία της νεο-μπαρόκ γαλλικής Beaux-Arts και απομακρύνεται φανερά από την κυρίαρχη μέχρι τότε μορφολογία των αστικών κατοικιών του αθηναϊκού νεοκλασικισμού. Η γαλλική επιρροή του μεγάρου αποτυπώνεται έντονα στη γωνιακή ημικυκλική εσοχή του πρώτου ορόφου και την προεξοχή με το μπαλκόνι στο δεύτερο όροφο, που καταλήγει σε μια κομψή στεφάνη (cartouche).

Η πρόσφατη αποκατάσταση του κτηρίου από τους νέους ιδιοκτήτες του, με την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Θανάση Κυρατσού, επανέφερε το εγκαταλειμμένο επί πολλές δεκαετίες μέγαρο, το οποίο είχε υποστεί επιπρόσθετα εκτεταμένες φθορές από το σεισμό του 1981, στην αρχική νεο-μπαρόκ μορφή του. 

Ιστορική Αναδρομή
1909: Ολοκληρώνεται ο σχεδιασμός και η κατασκευή του κτιρίου από τον
Αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη στα πρότυπα του γαλλικού αρχιτεκτονικού
ρεύματος της Beaux-Arts.
1932: Ολοκληρώνεται η πρώτη ανακαίνιση του κτιρίου κατά την οποία αλλάζουν τα
λουδοβίκεια μοτίβα στην οροφή του κτιρίου.
1970: Λαμβάνεται άδεια για την κατεδάφιση του κτιρίου και την μετατροπή του σε
πολυκατοικία.
1981: Το κτίριο υφίσταται ρωγμές και καταστρέφεται η ανάγλυφη παράσταση της
οροφής από το σεισμό.
1989: Με παρέμβαση της Μελίνας Μερκούρη το κτίριο χαρακτηρίζεται ως
διατηρητέο και αναιρείται η άδεια κατεδάφισης.
2006-2009: Το Μέγαρο ανακαινίζεται και συντηρείται με επιρροές από την
Αλεξανδρινή αρχιτεκτονική.

Το Μέγαρο
Το Μέγαρο Υπατία έχει συνολική έκταση 1240 τ.μ. και είναι κατανεμημένο σε τρείς
ορόφους. Έχει σχεδιαστεί και οικοδομηθεί από τον αρχιτέκτονα Α. Νικολούδη με τη λογική της τριμερής κατανομής, κατά την οποία δημιουργούνται εκτενείς και
ευρύχωρες αίθουσες στο ισόγειο, ιδιωτικοί χώροι στον πρώτο όροφο ενώ βοηθητικά διαμερίσματα στο ημιυπόγειο.

 Παραπομπές 

Πηγές
 Νίκος Βατόπουλος: “Το πρόσωπο της Αθήνας”, 1η έκδοση, Εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2002.
 Τάκης Καρής: “Ατμόσφαιρα εποχής”, περιοδ. LIFE & STYLE, Σεπτέμβριος 2010.
 Αρχείο Νεότερων Μνημείων
 «Ενα παλατάκι για τους μετανάστες», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας «Το Βήμα», 30 Ιανουαρίου 2011.

Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα