Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας-Τέσεν

Ο Κάρολος Λουδοβίκος (γερμ. Karl Ludwig von Österreich-Teschen, Φλωρεντία, 5 Σεπτεμβρίου 1771 - Βιέννη, 30 Απριλίου 1847) του Οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας, δούκας του Τέσσεν και στρατάρχης της Αυστρίας.

Παρά το ότι ήταν επιληπτικός, έγινε ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς στην αυστριακή ιστορία και ο αναμορφωτής του αυστριακού στρατού· εθεωρείτο ως ένας από τους πιο ισχυρούς αντιπάλους του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

 Βιογραφία 
Ο Κάρολος Λουδοβίκος Ιωάννης Ιωσήφ Λαυρέντιος γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 5 Σεπτεμβρίου 1771 και ήταν το πέμπτο παιδί και ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας. Την εποχή που γεννήθηκε, ο πατέρας του ήταν μέγας δούκας της Φλωρεντίας και το 1790 έγινε αυτοκράτορας. 

Καθώς έπασχε από επιληψία και είχε κακή υγεία, ο πατέρας του τον προόριζε για τον κλήρο, όμως ο Κάρολος είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για στρατιωτικά θέματα. Τον ανέθρεψε η άτεκνη θεία του, Μαρία Χριστίνα της Αυστρίας, με το σύζυγό της, Αλβέρτο Καζίμηρο του Τέσσεν μετά από την άδεια του πατέρα του και έγινε διάδοχος της τεράστιας περιουσίας τους. Πέρασε τη νεότητά του στην Τοσκάνη, τις Αυστριακές Κάτω Χώρες και τη Βιέννη όπου ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία. Τα πρώτα χρόνια της δράσης του ήταν επικεφαλής των αυστριακών δυνάμεων εναντίον του γαλλικού επαναστατικού στρατού. Το 1793 έγινε κυβερνήτης των Αψβουργικών Κάτω Χωρών, αλλά έχασε τη θέση αυτή το επόμενο έτος, όταν οι Γάλλοι κατέλαβαν την περιοχή. Το διάστημα 1795-1796 διηύθυνε τις αυστριακές δυνάμεις στον Ρήνο εναντίον του Ζουρντάν και του Μορώ, τους οποίος συνέτριψε και τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν Οι συγκεκριμένες επιτυχίες του τον καθιέρωσαν ως έναν από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους στρατηγούς.

Το 1797 στάλθηκε ξανά να αναχαιτίσει το στρατηγό Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην Ιταλία, όπου χειρίστηκε με μεγάλη επιδεξιότητα τα αυστριακά στρατεύματα. Νίκησε ξανά το Ζουρντάν και το Μασσενά στη Ζυρίχη εμποδίζοντας το γαλλικό στρατό να κάνει επέλαση στη Γερμανία, αφού τους απομάκρυνε από τις περιοχές του Ρήνου μετά τη μάχη του Μάννχαϊμ. Όταν ασθένησε, αποσύρθηκε στη Βοημία, αλλά κλήθηκε ξανά να εμποδίσει την επέλαση του Μορώ στη Βιέννη. Παρότι το αποτέλεσμα της μάχης του Χοενλίντεν τον ανάγκασε να αποδεχτεί την ανακωχή του Στάυρ, η δημοτικότητά του είχε γίνει τόσο μεγάλη που στην Σύνοδο του Ρέγκενσμπουργκ (1802) του προτάθηκε να του δώσουν τον τίτλο του σωτήρα της χώρας και να του στήσουν μεγάλο τιμητικό ανδριάντα. Ο μετριοπαθής Κάρολος αρνήθηκε αυτές τις τιμές.

 Αναμορφωτής του αυστριακού στρατού 
Μετά την καταστροφική ήττα του 1805, διορίστηκε επικεφαλής του πολεμικού συμβουλίου και ανέλαβε την αναδιοργάνωση του αυστριακού στρατού, με σκληρή δουλειά. Το 1806 ο αδελφός του, πλέον αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α΄ της Αυστρίας, του έδωσε, ακόμη, το αξίωμα του διοικητή του αυστριακού στρατού, ενώ ήταν ήδη γενικός στρατάρχης. Απέσυρε όλες τις απαρχαιωμένες αναποτελεσματικές μεθόδους του 18ου αιώνα που χρησιμοποιούσε ως τότε ο αυστριακός στρατός και τον οργάνωσε κατά τα σύγχρονα γαλλικά πρότυπα. Με αυτό τον τρόπο μπορούσε να αντιμετωπίσει (1809) τον ανομοιογενή γερασμένο στρατό του Ναπολέοντα. Το 1809 σε δύο αποφασιστικές μάχες, ο ίδιος αρχιστράτηγος, κατόρθωσε να πετύχει σοβαρά πλήγματα στο στρατό του Ναπολέοντα που είχε απώλειες γύρω στους 50.000 άνδρες. 

Από εκείνη τη χρονιά αποσύρθηκε από την ενεργό στρατιωτική δράση και άρχισε τη συγγραφή των απομνημονευμάτων του, εμφανίστηκε μόνο μια φορά ακόμα (1815), όταν ήταν στρατιωτικός διοικητής στο φρούριο του Μάιντς. Το ίδιο έτος παντρεύτηκε τη δεκαοχτάχρονη Ερριέττα Αλεξανδρινή του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, με την οποία απέκτησε επτά παιδιά. Ζούσε με την οικογένειά του στο Κάστρο Βάιλμπουργκ κοντά στο Μπάντεν μπάι Βιν. 

Το 1822 διαδέχθηκε το θείο του ως δούκα της Σαξονίας-Τέσσεν και λόρδου του Βίσελμπουργκ-Ούνγκαρις Άλντεμπουργκ και του Μπέλυε και κληρονόμησε το κτήμα του στο Τέσσεν, το Παλάτι του Αρχιδούκα Αλβέρτου στη Βιέννη και τη συλλογή έργων τέχνης που αργότερα συγκρότησε το Μουσείο Αλμπερτίνα. Το 1829 η σύζυγός του πέθανε από οστρακιά σε ηλικία 32 ετών. Το 1830 ήταν υποψήφιος για το θρόνο του νεοσύστατου Βασιλείου του Βελγίου, αλλά τελικά βασιλιάς έγινε ο Λεοπόλδος της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ.

Απεβίωσε το 1847 σε ηλικία 75 ετών στη Βιέννη από πλευρίτιδα. Ενταφιάστηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη, ενώ η καρδιά του ετάφη στην Κρύπτη των Καρδιών (Herzgruft) στο Παρεκκλήσι της Παναγίας του Λορέτο στο Ναό των Αυγουστίνων στη Βιέννη. Ένας τιμητικός ανδριάντας ανηγέρθη στην Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz) μπροστά από το Χόφμπουργκ.

 Οικογένεια 

Στις 15 Σεπτεμβρίου 1815 νυμφεύτηκε την Ερριέττα Αλεξανδρινή (1797 - 1829), κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Νασσάου-Βάιλμπουργκ, στο Βάιλμπουργκ. Απέκτησαν επτά παιδιά:
 Μαρία Θηρεσία (1816 - 1867), παντρεύτηκε το Φερδινάνδο Β΄  των Δύο Σικελιών.
 Αλβέρτος (1817 - 1895), Δούκας του Τέσσεν.
 Κάρολος Φερδινάνδος (1818 - 1894), αντιστράτηγος του Αυστριακού Στρατού.
 Φρειδερίκος (1821 - 1847), διοικητής του Αυστριακού Ναυτικού.
 Ροδόλφος Φραγκίσκος (25 Σεπτεμβρίου - 11 Οκτωβρίου 1822).
 Μαρία Καρολίνα (1825 - 1815), παντρεύτηκε το ξάδελφό της, Ραϊνέριο Φερδινάνδο της Αυστρίας, πρωθυπουργό της Αυστρίας.
 Γουλιέλμος Φραγκίσκος (1827 - 1894), Αρχιδούκας της Αυστρίας.

Πρόγονοι

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Κατηγορία:Στρατάρχες της Αυστρίας
Κατηγορία:Αυστριακοί στρατηγοί
Κατηγορία:Στρατιωτικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Στρατηγοί της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Μαρίας Θηρεσίας