Πάολο Μαλντίνι

Ο Πάολο Τσέζαρε Μαλντίνι (ιταλ.: Paolo Cesare Maldini, γεννηθείς 26 Ιουνίου 1968) είναι Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους αμυντικούς στην ιστορία του αθλήματος.  

Πέρασε και τις 25 σεζόν της καριέρας του  με τη Μίλαν, πριν αποχωρήσει το 2009. Κατέκτησε 26 τρόπαια με το σύλλογο με σημαντικότερα τα πέντε του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, τα δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Κέρδισε το τρόπαιο του καλύτερου αμυντικού στα UEFA Club FootballAwards σε ηλικία 39 ετών. Κατείχε το ρεκόρ για τις περισσότερες εμφανίσεις σε διοργανώσεις συλλόγων της UEFA με 174 μέχρι το 2017. Μετά την αποχώρησή του στο τέλος τη σεζόν 2008–09, η Μίλαν απέσυρε τη φανέλα με το νούμερο 3.

Έκανε το ντεμπούτο του για την Ιταλία το 1988, παίζοντας για 14 χρόνια πριν ολοκληρώσει τη διεθνή του σταδιοδρομία το 2002 με 126 συμμετοχές, ρεκόρ για την εθνική του ομάδα εκείνη την εποχή, ενώ ήταν ήταν αρχηγός για οκτώ χρόνια και δημιουργώντας και πάλι ρεκόρ εμφανίσεων ως αρχηγός με 74. Με την Ιταλία έλαβε μέρος σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα και τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Αν και δεν κατέκτησε καμιά μεγάλη εθνική διοργάνωση, έφτασε σε δύο τελικούς και δύο ημιτελικούς.

 Βιογραφία 

Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μιλάνο στις 26 Ιουνίου του 1968. Το αθλητικό του πεπρωμένο σχεδιάστηκε για αυτόν σε νεαρή ηλικία, ο Πάολο ήταν μόλις 10 ετών, όταν εντάχθηκε στην ομάδα παίδων της Μίλαν. Δεν θα αργούσε να λάμψει η φυσική του κομψότητα και η αίσθηση του αθλητισμού, και στα χρόνια που ακολούθησαν ο νεαρός αλίευσε τις δεξιότητές του στη θέση, φιμώνοντας τους αμφισβητούντες και αποτινάσσοντας την ετικέτα του «μικρού αγοριού του μπαμπά», καθώς ο πατέρας του, Τσέζαρε Μαλντίνι έπαιξε στο παρελθόν και για τη Μίλαν και ήταν αρχηγός της και επιτυχημένος προπονητής της  εθνικής ομάδας της Ιταλίας Κ-21 εκείνη την περίοδο. Στη θέση του πλάγιου αμυντικού άρχισε να αγωνίζεται στην ηλικία των 14 ετών. Ο Φάμπιο Καπέλο, ο προπονητής του στην ομάδα νέων ήταν αυτός που τον βοήθησε να γίνει πραγματικός επαγγελματίας.  Με την ομάδα νέων της Μίλαν κατάκτησε το ιταλικό πρωτάθλημα στην κατηγορία των νέων την περίοδο 1984–85. Έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα της ίδιας χρονιάς στις 20 Ιανουαρίου 1985, που αντικατέστησε τον τραυματισμένο Σέρτζιο Μπατιστίνι σε ένα αγώνα ενάντια στην Ουντινέζε στην ηλικία των 16 ετών. Ήταν η μόνη εμφάνιση στο πρωτάθλημα της περιόδου, αλλά η φυσική του κομψότητα και ο αθλητισμός του το πω εξασφάλισαν θέση  στην αρχική ενδεκάδα από την επόμενη περίοδο.

 Καριέρα σε συλλόγους 
Η Μίλαν προέρχονταν από μια περίοδο βαθιάς μακροχρόνιας κρίσης έχοντας δύο υποβιβασμούς την προηγούμενη δεκαετία και σταθεροποιήθηκε στην πρώτη κατηγορία μετά το 1983. Τη δεύτερη σεζόν του ο Μαλντίνι καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα χάνοντας μόνο ένα αγώνα πρωταθλήματος. Τα δύο πρώτα χρόνια της καριέρας του αγωνιζόταν συνήθως στο δεξιό πλάγιο της άμυνας, αλλά με τον ερχομό του Αρίγκο Σάκι άλλαξε θέση στα αριστερά. Στις 4 Ιανουαρίου 1987 σκόραρε το πρώτο από τα 29 γκολ του στο πρωτάθλημα στον αγώνα Κόμο - Μίλαν (0–1). Το πρωτάθλημα της περιόδου 1987–88 ήταν το πρώτο από τα πολλά τρόπαια αυτής της περιόδου του Μαλντίνι και το πρώτο για το σύλλογο μετά από εννέα χρόνια. Η ισχυρή αμυντική γραμμή της ομάδας δέχθηκε μόνο 15 τέρματα σε αγώνες πρωταθλήματος, η παρουσία δε των τριών Ολλανδών Μάρκο φαν Μπάστεν, Ρουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρτ δημιούργησαν μια από τις καλύτερες ομάδες του όλων των εποχών με την κατάκτηση δύο συνεχόμενων Κυπέλλων Πρωταθλητριών (1988–89, 1989–90), δύο Σούπερ Κύπελλα ΟΥΕΦΑ και των αντίστοιχων Διηπειρωτικών Κυπέλλων. Το 1989 ο Μαλντίνι τιμήθηκε με το Βραβείο Bravo ως ο καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής κάτω των 23 ετών. Ήταν επίσης μέλος των αήττητων πρωταθλητών της Μίλαν στην περίοδο 1991–92, που σημείωσε και ρεκόρ αήττητων αγώνων με 58 (από 26 Μαΐου 1991 έως τις 14 Μαρτίου 1993) αποκτώντας και το προσωνύμιο «οι ανίκητοι» (The invincibles).  Μάλιστα, δέχθηκαν μόλις 23 γκολ σε 196 αγώνες, δηλαδή με έναν μέσο όρο μόνο ένα γκολ ανά 8,5 αγώνες θεωρούμενη έτσι ως μία από τις καλύτερες αμυντικές γραμμές όλων των εποχών.

Τη χρονική περίοδο 1993–95 γνώρισε μια δεύτερη εποχή επιτυχιών, όπου η ομάδα βασίστηκε περισσότερο στην αμυντική της λειτουργία με την αποχώρηση των Ολλανδών παικτών φτάνοντας σε τρεις τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ καθώς και τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα Ιταλίας. Ένας τρίτος τίτλος Κυπέλλου Πρωταθλητριών ήρθε το 1994 με τη συντριβή της Μπαρτσελόνα στον τελικό της Αθήνας με 4–0, σε μια από τις καλύτερες ατομικές του εμφανίσεις χωρίς το Μπαρέζι να αγωνίζεται και την επιθετική γραμμή της Μπαρτσελόνα να θεωρείται ικανή από μόνη της να θεωρείται φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Ο Μαλντίνι αγωνίστηκε στο κέντρο της άμυνας, εξουδετέρωσε το Ρομάριο και οι αντεπιθεσεις της ομάδας του Μιλάνου ήταν αρκετές για τρία γκολ ήδη στο πρώτο ημίχρονο και το απρόσμενο τελικό αποτέλεσμα. Η περίοδος εκείνη ήταν η καλύτερη στην καριέρα του Μαλντίνι και γνώρισε και ατομική καταξίωση καθώς έγινε ο πρώτος αμυντικός που ήταν υποψήφιος για να κερδίσει το ετήσιο βραβείο καλύτερου παίκτη του κόσμου του περιοδικού World Soccer. Κατά τη διάρκεια του λόγου αποδοχής του, ο Μαλντίνι σημείωσε το «ιδιαίτερο θέμα υπερηφάνειας επειδή οι αμυντικοί λαμβάνουν γενικά τόσο πολλή λιγότερη προσοχή από τα Μ.Μ.Ε. από τους σκόρερς». Την ίδια χρονιά ήταν τρίτος στο διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας και δεύτερος το 1995 στο διαγωνισμό για τον Παίκτη της Χρονιάς της FIFA. Μετά την αποχώρηση του Φάμπιο Καπέλο και τη γήρανση και σταδιακή αποχώρηση αρκετών βασικών παικτών, η Μίλαν σημείωσε απογοητευτικά αποτελέσματα τις επόμενες σεζόν έχοντας και αρκετές διοικητικές αλλαγές. Η Μίλαν έχασε το  Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας από τη Φιορεντίνα το 1996 και απέτυχε να προκριθεί στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για δύο συνεχόμενες σεζόν, καθώς και αποκλείστηκε από τη φάση των ομίλων στο Τσάμπιονς Λιγκ του 1996–97. Το 1998 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας, χάνοντας από τη Λάτσιο, αλλά κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1998–99, τερματίζοντας έναν βαθμό μπροστά από τη Λάτσιο. Η Μίλαν τον επέλεξε ως τον αντικατατάτη του Φράνκο Μπαρέζι στη θέση του αρχηγού της ομάδας. Ως αρχηγός του συλλόγου και της εθνικής ομάδας για πολλά χρόνια αποκαλούνταν Il Capitano («Ο αρχηγός»). Υπήρξε διακαής μεταγραφικός στόχος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και άλλων ευρωπαϊκών συλλόγων αλλά καμία προσπάθεια του αγγλικού συλλόγου δεν είχε επιτυχία, καθώς ο ίδιος ήταν απόλυτα ικανοποιημένος από τις εργασιακές του συνθήκες.

thumb |Ο Μαλντίνι σηκώνει το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ το 2003
Η ομάδα γνώρισε εκ νέου κάμψη στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με την αποχώρηση πολλών βασικών παικτών λόγω ηλικίας αλλά επανήλθε στην κορυφή το 2002–03 με την επικράτηση στο Τσάμπιονς Λιγκ διαθέτοντας μια ακόμα εξαιρετική γραμμή άμυνας με τους Καφού και Αλεσάντρο Νέστα. Ο αγώνας με τη Γιουβέντους έμεινε χωρίς γκολ και μετά την παράταση και η διάδοση των πέναλτι έδωσε ένα ακόμα τίτλο πρωταθλητή Ευρώπης στο Μαλντίνι. Η ημέρα του τελικού ήταν ακριβώς 40 χρόνια μετά αντίστοιχη επιτυχία τον πατέρα του. Από εκείνο το καλοκαίρι και προκειμένου να παραμείνει στο σύλλογο που αγάπησε από τα παιδικά του χρόνια δεχθηκε μείωση των αποδοχών του κατά 30 %. Το 2004 στην ψηφοφορία φιλάθλων για την επέτειο των 50 χρόνων της UEFA ήταν 10ος. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2005, κατέρριψε το ρεκόρ συμμετοχών στην πρώτη κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος του Ντίνο Τζοφ μετά τον 571ο αγώνα πρωταθλήματος, ενάντια στην Τρεβίζο. Στις 16 Φεβρουαρίου 2008, έφθασε τα 1.000 επίσημα παιχνίδια με το σύλλογο και την Ιταλία όταν μπήκε ως αλλαγή σε αγώνα με την Πάρμα.

Ο Μαλντίνι έχει οκτώ συμμετοχές σε τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο μόνος που έχει περισσότερες είναι ο Φρανσίσκο Χέντο, ο οποίος έχει εννέα συμμετοχές. Έχει κατακτήσει το τρόπαιο πέντε φορές, το τελευταίο σε νίκη 2–1 της Μίλαν επί της Λίβερπουλ, το 2007, στον τελικό της Αθήνας στις 23 Μαΐου. Λίγο πριν συμπληρώσει τα 39 του χρόνια, έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία αρχηγός που σήκωσε το τρόπαιο. Σε μια συνέντευξη του, που προβλήθηκε πριν από τον τελικό του 2007, επισήμανε για τον τελικό της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης του 2005, αγώνα που η Μίλαν έχασε στα πέναλτι 3–2 από τη Λίβερπουλ μετά το 3–0 σκορ του ημίχρονου υπέρ της, ότι αυτή η ήττα οδήγησε στη χειρότερη στιγμή της καριέρας του, αν και είχε σημειώσει τον ταχύτερο-ποτέ γκολ σε ένα ευρωπαϊκό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, μόλις 51 δευτερόλεπτα από την έναρξη του αγώνα. Ο αρχηγός της ομάδας δέχθηκε έντονη κριτική από τους φιλάθλους για τη σταδιακή απώλεια του ηθικού της ομάδας κατά τη διάρκεια του τελικού. Στον αγώνα αυτό, έγινε επίσης ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που έχει σκοράρει ποτέ σε αντίστοιχη συνάντηση και ο μεγαλύτερος σε ηλικία αρχηγός. Με 174 αγώνες σε όλες τις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις είναι τέταρτος όλων των εποχών.

Με το σύλλογο του Μιλάνου έχει 902 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες και έχει σημειώσει 29 γκολ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μαλντίνι κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ πέντε φορές (1989, 1990, 1994, 2003, 2007), καθώς και επτά τίτλους Σέριε Α (1988, 1992, 1993, 1994, 1996, 1999, 2004), ένα Κύπελλο Ιταλίας, ένα Σούπερ Καπ ποδοσφαίρου Ιταλίας, πέντε ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Ανακοίνωσε ότι σκόπευε να αποχωρήσει στο τέλος της σεζόν 2007–08. Ωστόσο, μετά τον αποκλεισμό της Μίλαν από το Τσάμπιονς Λιγκ από την Άρσεναλ το Μάρτιο, ο Μαλντίνι δήλωσε ότι ενδεχομένως θα καθυστερήσει την αποχώρησή του για τουλάχιστον ένα ακόμη έτος. Υπέγραψε την επέκταση του συμβολαίου του που τον κράτησε στο σύλλογο για την αγωνιστική περίοδο 2008–09. Ο τελευταίος αγώνας στο Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα ήταν στις 24 Μαΐου, 20 χρόνια μετά την κατάκτηση του πρώτου του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Καμπ Νόου, σε ένα παιχνίδι που η Μίλαν έχασε 3–2 από την Ρόμα. Η τελευταία εμφάνιση του για τη Μίλαν και το τελευταίο παιχνίδι του στην ενεργό δράση ήταν στις 31 Μαΐου 2009, στην τελευταία αγωνιστική της περιόδου, με τη Φιορεντίνα, όπου η ομάδα του Μιλάνου κέρδισε με 2–0. Με αυτό τον αγώνα έφτασε τις 647 εμφανίσεις σε αγώνες του ιταλικού πρωταθλήματος, επίδοση ρεκόρ που καταρρίφθηκε τον Ιούλιο του 2020 από τον Τζανλουίτζι Μπουφόν. Είναι ο παίκτης με τα περισσότερα χρόνια παραμονής σε ένα σύλλογο ως αρχηγός. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του δέχθηκε τρεις μόνο κίτρινες κάρτες, ενώ δεν αποβλήθηκε ποτέ σε κανένα από τους 1.048 επίσημους αγώνες του. Στις 28 Αυγούστου 2009 στο Μόντε Κάρλο, ο Μαλντίνι τιμήθηκε με ένα έπαθλο για την καριέρα του από την UEFA κατά τη διάρκεια της κλήρωσης για τη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2009–10.


 Διεθνής σταδιοδρομία 
Το 1986 κλήθηκε από τον πατέρα του Τσέζαρε στην  ιταλική εθνική ομάδα κάτω των 21 ετών, όπου είχε 12 συμμετοχές και σκόραρε πέντε γκολ σε δύο χρόνια. Έκανε το ντεμπούτο στους Scuadra Azzuri στην ηλικία των 19 στις 31 Μαρτίου 1988, σε ένα φιλικό που έληξε με ισοπαλία 1–1 με τη Γιουγκοσλαβία και έκανε μία εμφάνιση για την Ιταλία το 1988 στην προκριματική φάση των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ, χωρίς όμως να συμμετάσχει στο Ολυμπιακό τουρνουά. Με την ομάδα νέων συμμετείχε στον χαμένο τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων το 1986. Συμμετείχε στα τέσσερα παιχνίδια της Ιταλίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988, και στα επτά στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, όπου η Ιταλία έχασε από την Αργεντινή στους ημιτελικούς στη διαδικασία των πέναλτι, κατακτώντας τελικά την τρίτη θέση στη διοργάνωση, δεχόμενη μόνο δύο γκολ συνολικά. Η ιταλική άμυνα παρέμεινε ανέπαφη για συνολικά 518 λεπτά δεχόμενη το πρώτο γκολ στον ημιτελικό.

Το πρώτο διεθνές γκολ ήρθε στον 44ο αγώνα του με το εθνόσημο, σε ένα φιλικό που έληξε 2–0 υπέρ της Ιταλίας με το Μεξικό στις 20 Ιανουαρίου 1993. Ήταν αρχηγός της Ιταλίας από το Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, έφτασε μέχρι τον τελικό χάνοντας από τη Βραζιλία στα πέναλτι. Αγωνίστηκε και στα επτά παιχνίδια ως πλάγιος αμυντικός αλλά ο τραυματισμός του Μπαρέζι τον ανάγκασε να μεταφερθεί στο κέντρο της άμυνας με επιτυχία. Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης (για δεύτερη φορά), 32 χρόνια μετά τον πατέρα του. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996 η Ιταλία αποκλείστηκε στη φάση των "8", καθώς και στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998, χάνοντας στη διαδικασία των πέναλτι. Η ιταλική εθνική έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, αλλά έχασε από τη Γαλλία στην παράταση με 2–1. Στον ημιτελικό, η Ιταλία με δέκα παίκτες προκρίθηκε στον τελικό στα πέναλτι μετά την ισοπαλία με 0–0 με την Ολλανδία μετά την παράταση. Ο Μαλντίνι συμμετείχε και στους έξι αγώνες με την ισχυρή άμυνα να αποτελεί και πάλι το κυριότερο χαρακτηριστικό της ομάδας δεχόμενη δύο μόνο γκολ, έχασε το δικό του πέναλτι στον ημιτελικό αλλά η Ιταλία νίκησε τη διαδικασία με 3–1. Και στα τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα στα οποία συμμετείχε ο Μαλντίνι διακρίθηκε για τη σταθερή του απόδοση και εξελέγη ως μέλος της καλύτερης ομάδας της διοργάνωσης. Το 2016 σε διαδικτυακή ψηφοφορία της UEFA ψηφίστηκε στην καλύτερη ενδεκάδα στην ιστορία των ευρωπαϊκών πρωταθλήματων.  Στις 7 Οκτωβρίου 2000, στη νίκη 3–0 επί της Ρουμανίας στο Μιλάνο για τα προκριματικά του επόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο Μαλντίνι ξεπέρασε τον Ντίνο Τζοφ ως ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές της Ιταλίας όλων των εποχών με την 113η διεθνή του εμφάνισή του.

Η Ιταλία αποκλείστηκε από τη φάση των "16" στο Παγκόλσμιο Κύπελλο του 2002, και ο Μαλντίνι αποχώρησε από τη διεθνή δράση, έχοντας τις περισσότερες συμμετοχές με την εθνική Ιταλίας (126) αγωνιζόμενος για 14 χρόνια (1988–2002). Με 23 αγώνες σε τελική φάση Παγκοσμίων Κύπελλων είναι τέταρτος πίσω από τον Αργεντινό Λιονέλ Μέσι (26) και τους Γερμανούς Λόταρ Ματέους (25) και Μίροσλαβ Κλόζε (24). Όταν αποχώρησε ήταν δεύτερος. Με 2.217 λεπτά συμμετοχής ήταν ο κορυφαίος όλων μέχρι το 2022. Το 2002 σε διαδικτυακή ψηφοφορία της FIFA ψηφίστηκε στην Ομάδα Όνειρο των Παγκοσμίων Κύπελλων. Σημείωσε επτά διεθνή γκολ, όλα σε εντός έδρας παιχνίδια. Πέρασε πάνω από το ήμισυ των 16 ετών του ως διεθνής από την ευθύνη του αρχηγού της ομάδας, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού 74 φορές, έναν αριθμό που ήταν ρεκόρ στην ιστορία της εθνικής Ιταλίας. Το 2003, με το τέλος της διεθνούς δραστηριότητάς του, τιμήθηκε από την UEFA με το Προεδρικό Βραβείο.

Τον Φεβρουάριο του 2009, ο προπονητής της Ιταλίας δήλωσε ότι υποστηρίζει έναν τελευταίο αγώνα για τον Μαλντίνι, δηλώνοντας ότι θα του δώσει την ευκαιρία να παίξει για την εθνική για μια τελευταία φορά. Η Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου του πρόσφερε μια θέση στην ενδεκάδα σε ένα φιλικό αγώνα με αντίπαλο τη Βόρεια Ιρλανδία. Ωστόσο, ο Μαλντίνι απέρριψε την προσφορά, λέγοντας ότι ήθελε να συμμετέχει σε ένα επίσημο αγώνα.

Ο ιταλικός τρόπος παιχνιδιού ακόμα και πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ήταν επιθετικός, όμως η εφαρμογή του κατενάτσιο από τη δεκαετία του 1960 με τις επιτυχίες που το συνόδευσαν οδήγησε στην ανάδειξη πολλών σπουδαίων Ιταλών αμυντικών σε όλες τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Ο Μαλντίνι θεωρείται ως ο κορυφαίος όλων. Δυνατός, γρήγορος και συγκροτημένος, έξυπνος και με γρήγορο ρυθμό είχε το χάρισμα να διαβάζει το παιχνίδι καλύτερα από τους περισσότερους. Τα σημαντικά του προσόντα όπως η ψυχραιμία, η ικανότητα χρήσης και των δύο ποδιών του, η πολύ καλή αίσθηση θέσης, η αγωνιστική πειθαρχία και τα γρήγορα αντανακλαστικά του ήταν το διαβατήριο για τη μετέπειτα εξέλιξή του σε ένα πλήρη αμυντικό δινότας τη δυνατότητα να αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις της άμυνας. Ο πολύ μικρός αριθμός λαθών αποτέλεσε ένα ακόμα χαρακτηριστικά στοιχείο του παιχνιδιού του.

 Μετά το ποδόσφαιρο 
Πριν από την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ο Μαλντίνι, διευκρίνισε ότι δεν θα ενδιαφερθεί για καριέρα προπονητή καθώς θεώρησε ότι το επάγγελμα συγκεντρώνει όλα όσα δεν τον εκπροσωπούν στο ποδόσφαιρο. Του προσφέρθηκε μια θέση που θα τον επανένωνε με τον πρώην προπονητή του, τον Κάρλο Αντσελότι, που ήταν στην Τσέλσι, αλλά την απέρριψε. Τέλος, η Μίλαν αποφάσισε να αποσύρει τη φανέλα με το νούμερο "3". Θα την επαναφέρει μόνο σε περίπτωση που κάποιος απόγονος του Πάολο αγωνιστεί στην ομάδα.

Το 2008 τιμήθηκε από τη FIFA με το Τάγμα Αξίας, την ανώτατη διακρίση του αθλήματος. Το 2012 εισήχθη στην Αίθουσα Φήμης του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Το 2013 το περιοδικό World Soccer τον συμπεριέλαβε στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών. Το 2021 η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS) τον συμπεριέλαβε στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών στη θέση του αριστερού πλάγιου αμυντικού. 

Ο Μαλντίνι έχει δύο γιους, τον Κριστιάν (γενν. 1996) και το Ντάνιελ (γενν. 2001), οι οποίοι και οι δύο είχαν γραφτεί στις ακαδημίες της Μίλαν και έπαιξαν στις ομάδες των νέων. Την 1η Φεβρουαρίου 2020 ο Ντάνιελ Μαλντίνι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Μίλαν, 67 χρόνια μετά τον παππού του και 35 μετά τον πατέρα του μπαίνοντας ως αλλαγή σε αγώνα με τη Ελλάς Βερόνα.

Τον Αύγουστο του 2018, λίγες εβδομάδες μετά την αλλαγή ιδιοκτησίας της Μίλαν, δέχθηκε πρόταση να γίνει διευθυντής αθλητικής στρατηγικής και ανάπτυξης του συλλόγου. Αυτό σηματοδότησε την επιστροφή του στον σύλλογο μετά την αποχώρησή του από την ενεργό ποδόσφαιρο. Στις 14 Ιουνίου 2019, ο Μαλντίνι προήχθη σε τεχνικό διευθυντή θέση που διατήρησε για τρία χρόνια.

 Στατιστικά στοιχεία διεθνούς σταδιοδρομίας 

+ Εθνική ομάδα Έτος Συμμ. Γκολ Ιταλία 1988 10 0 1989 7 0 1990 11 0 1991 8 0 1992 7 0 1993 5 2 1994 12 0 1995 7 1 1996 7 0 1997 11 2 1998 11 1 1999 7 1 2000 11 0 2001 7 0 2002 5 0 Σύνολο 126 7

 Τίτλοι 

Μίλαν
 Πρωτάθλημα Ιταλίας (7): 1987–88, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1995–96, 1998–99, 2003–04
 Κύπελλο Ιταλίας: 2002–03
  Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας (5): 1988, 1992, 1993, 1994, 2004
 Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών / Τσάμπιονς Λιγκ (5): 1988–89, 1989–90, 1993–94, 2002–03, 2006–07
 Σούπερ Κύπελλο UEFA (4): 1989, 1990, 1994, 2003
 Διηπειρωτικό Κύπελλο (2): 1989, 1990
 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 2007

Εθνική Ιταλίας
 Δεύτερη Θέση Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1994 
Τρίτη Θέση 1990
 Δεύτερη Θέση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος: 2000 
 Δεύτερη Θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-21: 1986

 Ατομικές διακρίσεις 

 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα - Καλύτερη Ομάδα (3): 1988, 1996, 2000 
 Καλύτερη Ομάδα Παγκόσμιου Κυπέλλου (2): 1990, 1994 
 Χρυσή Μπάλα τρίτη θέση: 1994, 2003 
 World Soccer περιοδικό  ποδοσφαιριστής της χρονιάς: 1994  
 Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς της UNICEF: 1993–94 
 Ομάδα ESM της Χρονιάς (4): 1994–95, 1995–96, 1999–00, 2002–03 
 Καλύτερος παίκτης της χρονιάς της FIFA: δεύτερη θέση 1995 
 FIFA XI: 2002
 Ομάδα της Χρονιάς της UEFA (2): 2003, 2005 
 Βραβείο Προέδρου UEFA: 2003
 FIFA 100 
 Δημοσκόπηση UEFA Golden Jubilee: # 10 
 FIFA FIFPro World XI: 2005 
 UEFA καλύτερος αμυντικός συλλόγου: 2007
 Βραβείο επιτευγμάτων Τσάμπιονς Λιγκ: 2009 
 Marca Leyenda: 2009 
 Sports Illustrated ομάδα της δεκαετίας: 2009 
 Παγκόσμια ομάδα ESPN της δεκαετίας: 2009
 FIFA Ομάδα Όνειρο Παγκοσμίων Κύπελλων: 2002
 World Soccer περιοδικό: Οι καλύτεροι XI όλων των εποχών (2013) 
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: Καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών
 France Football: Dream Team της Χρυσής Μπάλας: 2020
 IFFHS Παγκόσμια Ομάδα - Όνειρο Όλων των Εποχών: 2021
 Golden Foot legends award : 2021
 Αίθουσα φήμης ΑΚ Μίλαν 
 Ιταλικό Ποδόσφαιρο Hall of Fame: 2012 
 Walk of Fame του ιταλικού αθλητισμού: 2018

Τιμές

 50px Τάγμα Αξίας της FIFA (Ordre du mérite de la FIFA) : 2008 
 60px Ιππότης του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας (Cavaliere OMRI) : 1991
 60px Αξιωματούχος του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας (Ufficiale OMRI) : 2000

Παραπομπές

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Ωδή στον Πάολο Μαλντίνι

Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21
Κατηγορία:FIFA 100
Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Κατηγορία:FIFA Century Club
Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας