Τζουζέπε Μεάτσα

Ο Τζουζέπε Μεάτσα (Giuseppe Meazza, ιταλικά : dʒuˈzɛppe meˈattsa, 23 Αυγούστου 1910 – 21 Αυγούστου 1979), ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής, που αγωνίζονταν ως επιθετικός. Θεωρείται ευρέως ως ο κορυφαίος Ιταλός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών και ένας από τους σπουδαιότερους στην παγκόσμια ιστορία. Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των καλύτερων του 20ού αιώνα κατέλαβε την 21η θέση. Για εκείνους που τον είδαν να αγωνίζεται συνήθως ως εσωτερικός επιθετικός (inside forward) στο τότε σύστημα και στα καλύτερα χρόνια του ήταν ο μεγαλύτερος παίκτης που είχε δει μέχρι τότε ο κόσμος του ποδοσφαίρου. 

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, αγωνίστηκε κυρίως για την Ίντερ τη δεκαετία του 1930, σημειώνοντας 241 γκολ πρωταθλήματος και κατακτώντας τρεις τίτλους Σέριε Α, καθώς και το Κύπελλο. Αργότερα αγωνίστηκε επίσης για τους τοπικούς αντιπάλους της Μίλαν, καθώς μεταξύ άλλων και για τη Γιουβέντους. Είναι ο τέταρτος σκόρερ όλων των εποχών στο πρωτάθλημα Ιταλίας, και με 33 γκολ,  ο δεύτερος σκόρερ για την εθνική ομάδα της Ιταλίας. Με 347 γκολ σε επίσημους αγώνες, είναι ο τέταρτος καλύτερος Ιταλός σκόρερ σε όλες τις διοργανώσεις. Είναι επίσης ο νεότερος παίκτης που σημείωσε 100 γκολ στο πρωτάθλημα, ένα επίτευγμα που πέτυχε σε ηλικία 23 ετών και 32 ημερών.

Σε διεθνές επίπεδο, οδήγησε την Εθνική ομάδα της Ιταλίας σε δύο συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα: το 1934 εντός έδρας, όπου αναδείχθηκε ως ο κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης και το 1938 ως αρχηγός. 
Λόγω της τεχνικής του ικανότητας, του γόνιμου σκόρερ και της δημιουργικής του ικανότητας, του έδιναν συχνά το παρατσούκλι il genio («η ιδιοφυΐα») από τον ιταλικό τύπο κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε την προπονητική αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων και την εθνική ομάδα της χώρας του. Το 2011, εισήχθη μετά θάνατον στο Hall of Fame του ιταλικού ποδοσφαίρου.

 Βιογραφία 

Πρώτα χρόνια
Ο Μεάτσα γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου του 1910 σε γειτονιά του Μιλάνο. Όταν ήταν 7 χρονών, ο πατέρας του πέθανε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και έπρεπε να ανατραφεί από τη μητέρα, πωλητή φρούτων σε αγορά του δρόμου. Από την παιδική ηλικία έδειξε πάθος για το ποδόσφαιρο παρά την αντίθεση της μητέρας του, παίζοντας ξυπόλητος, καθώς η μητέρα του, που τον φώναζε «Πεπίνο», έκρυψε το μόνο ζευγάρι παπούτσια που είχε για να μην τα καταστρέψει. Έγινε μέλος ομάδας στην ηλικία των 12 ετών, όταν συμφώνησε να παίξει στην Γκλόρια. Εκείνη την εποχή, η φασιστική εξουσία ανάγκασε τους νέους από 8 έως 14 ετών να συναντώνται τακτικά για να τους εκπαιδεύουν στα βασικά του στρατού και ονομάστηκαν balilla. Ο Λεοπόλντο Κόντι, παίκτης της Ίντερ, στο άκουσμα της κλήσης του 17χρονου Μεάτσα στην ομάδα είπε: «φαίνεται πως αρχίζουμε να παίρνουμε παίκτες απ' το νηπιαγωγείο». Αυτό το όνομα θα του παραμείνει χωρίς ο ίδιος να το επιθυμεί. Δεν είχε ακόμα χρήματα για να αγοράσει τα ποδοσφαιρικά παπούτσια, οπότε κατάφερε να βρει ένα ζευγάρι μεγάλο νούμερο.

 Καριέρα σε συλλόγους 

Ίντερ
Στα 14 χρόνια του η Μίλαν τον απορρίπτει εξαιτίας της λεπτότητάς του, αλλά έγινε δεκτός στην ομάδα νέων της Ίντερ. Ένας από τους καλύτερους παίκτες της, ο Φούλβιο Μπερναρντίνι, τον ανακάλυψε παρακολουθώντας ένα παιχνίδι των νεοτέρων και ήταν τόσο πεπεισμένος για το ταλέντο του που ζήτησε από τον πρώτο προπονητή να τον προωθήσει στην πρώτη ομάδα. Μέχρι το επίσημο ντεμπούτο του αγωνιζόταν συνήθως ως επιθετικός μέσος, αλλά τα προσόντα του κρίθηκαν περισσότερα χρήσιμα στην επίθεση. Η πρώτη αγωνιστική ευκαιρία δόθηκε σε ένα τουρνουά, όπου οι αγώνες ήταν δύο κάθε μέρα και οι σύλλογοι είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν νέους παίκτες. Μέχρι τότε ο Μεάτσα κρίνονταν πολύ ελαφρύς σωματικά για να έχει πραγματική δυνατότητα να αγωνιστεί. Έκανε το ντεμπούτο του με την Ίντερ στις 12 Σεπτεμβρίου του 1927, σε ηλικία 17 ετών, σε έναν αγώνα του Κόπα Βόλτα με αντίπαλο τη Μίλαν (6–2), στον οποίο σημείωσε δύο γκολ και ήδη ο ιταλικός τύπος από την επομένη μέρα μιλούσε για το νέο αστέρι του ποδοσφαίρου. Στην πρώτη του χρονιά (αγωνιστική περίοδος 1927–28), σημείωσε 12 γκολ σε 33 παιχνίδια και η εξαιρετική ικανότητά του να ελέγχει την μπάλα είχε ήδη επισημανθεί.

Από την χρονιά του 1928–29, ανέλαβε το ρόλο του συντονιστή των επιθετικών στην SS Ambrosiana, αποτέλεσμα της συγχώνευσης μεταξύ της Ίντερ και της US Milanese, και επιβεβαίωσε την κλάση με 33 γκολ σε 29 παιχνίδια. Στο πρώτο έτος της πρώτης Εθνικής κατηγορίας (1929–30) ήταν ο πρώτος σκόρερ με 31 γκολ, ζωτικής σημασίας για την κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος. Έκανε το ντεμπούτο του στις 9 Φεβρουαρίου του 1930 και από τότε έγινε ένα από τα είδωλα των οπαδών, με δύο τίτλους πρωταθλήματος (1930 και 1938), το Κύπελλο Ιταλίας το 1939 και τρεις τίτλους πρώτου σκόρερ (1930, 1936 και 1938). Στις 27 Απριλίου της πρώτης σεζόν, είχε σημειώσει χατ τρικ εντός των πρώτων τεσσάρων λεπτών και ένα τέταρτο γκολ πριν από το ημίχρονο, με νίκη 6–0 επί της Ρόμα. Στις δύο πρώτες σεζόν του σημείωσε συνολικά 64 γκολ, έναν  απολογισμό που περιελάμβανε ένα διπλό χατ-τρικ σε ένα παιχνίδι εναντίον της Βενετίας τον Μάιο του 1929 και δύο αγώνες με πέντε γκολ. 

Εκτός από τις επιδόσεις του στο άθλημα, τράβηξε την προσοχή με τον τρόπο ζωής του: δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως αποτέλεσε, αν όχι τον πρώτο, έναν απο τους πρώτους σταρ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Οδηγούσε σπορ αυτοκίνητα, έπινε σαμπάνια, λάτρευε τις γυναίκες και τη νυχτερινή ζωή, ενώ ήταν ο μόνος παίκτης της «σκουάντρα ατζούρα» στον οποίο επιτρεπόταν το κάπνισμα. Στους αγώνες εμφανιζόταν πάντα προσεκτικά χτενισμένος. Ο αρχοντικός τρόπος στο παιγνίδι του, γεμάτο ντρίπλες και με φαντασία ενέργειες, συνηγορεί στον χαρακτηρισμό μιας μορφής «προγενέστερου» σούπερ - σταρ, ενώ σε κανέναν μάλλον δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός πως ξεχώριζε για τις ικανότητες του στον χορό και ειδικότερα στο τάγκο. Έγινε το σύμβολο του νέου επαγγελματικού ποδοσφαίρου που έφερε στην Ιταλία το 1923 ο Εδουάρδο Ανιέλι. Δημιουργήθηκε το εθνικό πρωτάθλημα, αγωνίστηκαν ξένοι ποδοσφαιριστές, κυρίως Αργεντινοί. Το ποδόσφαιρο είχε αρχίσει να χτίζει μοντέλα νεοτερικότητας. Δίπλα στους κυβερνώντες και αστέρες του κινηματογράφου, ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής είχε αποκτήσει ευκολότερη και πιο υψηλή δημοτικότητα. Με τους θριάμβους του στον αγωνιστικό χώρο και τις υπερβολές του έξω από αυτό, θεωρούνταν  σύμβολο κοινωνικής επιτυχίας στην Ιταλία, αναδυόμενος από ένα μέτριο υπόβαθρο και χωρίς ιδιαίτερα προσόντα από αυτά του μέσου Ιταλού για να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής και θρύλος του αθλήματος. Από τα πιο συχνά αναφερόμενα περιστατικά που του αποδίδονται τονίζοντας το ταλέντο του, είναι και αυτό του 1937 πριν από ένα ντέρμπι με τη Γιουβέντους: ο ίδιος αποκοιμήθηκε έχοντας περάσει μια νύχτα διασκέδασης και το τεχνικό επιτελείο της ομάδας τον αναζήτησε καθώς δεν είχε εμφανιστεί στο γήπεδο μέχρι λίγο πριν τον αγώνα. Τον πήραν στο γήπεδο, και χωρίς να προθερμανθεί, έπαιξε ένα από τους πιο καλούς αγώνες στην ζωή του και πέτυχε δύο γκολ, χαρίζοντας την νίκη στην Ίντερ με 2–1.

Οι επιτυχίες της ιταλικής εθνικής ομάδας τον βοήθησαν να είναι ένας από τους πρώτους παίκτες που έγιναν γνωστοί στο εξωτερικό. Ο πρώτος τίτλος ήταν το Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης (γνωστό και ως Κύπελλο Μιτρόπα) του 1930, που επανακτήθηκε το 1935, στο οποίο προστέθηκαν δύο  Παγκόσμια Κύπελλα το 1934 και το 1938, το τελευταίο ως αρχηγός. Ο προπονητής Βιττόριο Πότσο είχε πει γι' αυτόν ότι «έχοντας τον στην ομάδα σας σήμαινε ότι αρχίζετε να κερδίζετε με 1–0». Στο Κύπελλο Μιτρόπα ήταν τρεις φορές πρώτος σκόρερ και δεύτερος συνολικά στην ιστορία του θεσμού.

Μετά το 1940
Ένας σοβαρός τραυματισμός στο αριστερό του πόδι το Σεπτέμβριο του 1940 κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, ανάγκασε το Μεάτσα να μείνει εκτός δράσης για τέσσερις μήνες (τελευταία παιχνίδι του ήταν στις 25 Ιουλίου του 1940). Έχοντας επίγνωση ότι τα καλύτερα του χρόνια είχαν περάσει και η δυνατότητα πραγματικής ανάκαμψης δεν υπήρχε, στις 29 Νοεμβρίου 1940 ανακοινώθηκε η δωρεάν παραχώρησή στη Μίλαν, με την Ίντερ να έχει ενημερωθεί από τους γιατρούς ότι πιθανότητα επανόδου του σε αγωνιστικό επίπεδο με αυτό του παρελθόντος δεν υπήρχε. Έκανε το ντεμπούτο του για τη Μίλαν στις 12 Ιανουαρίου 1940 εναντίον της Γιουβέντους που έληξε με ισοπαλία 2–2. Στη Μίλαν αγωνίστηκε για δύο χρόνια σημειώνοντας μόνο εννέα γκολ σε 37 αγώνες πρωταθλήματος. Στις 9 Φεβρουαρίου του 1941, η Μίλαν αντιμετώπιζε την Ίντερ και ο Μεάτσα θα αντιμετώπιζε την αγαπημένη του ομάδα. Στα αποδυτήρια, πριν βγει στον αγωνιστικό χώρο, έκλαιγε για ώρα, ενθυμούμενος τις στιγμές που έζησε και ότι επρόκειτο να αγωνιστεί εναντίον της. Τελικά αγωνίστηκε σε όλη την αναμέτρηση και η ειρωνεία είναι ότι σκόραρε και το γκολ της ισοφάρισης στο τελικό 2–2, επτά λεπτά πριν το τέλος Μέχρι τότε είχε κάνει λίγες προσπάθειες και τίποτα παραπάνω. Στη σεζόν του 1942–43 έφυγε από την ιδιαίτερη πατρίδα του για να παίξει για τη Γιουβέντους στο Τορίνο. Όταν ήταν να υπογράψει με τη Γιουβέντους, διέκοψε την προπόνηση και ξάπλωσε στο χορτάρι του παλαιού Κομουνάλε του Τορίνο: «Έτσι γράφω καλύτερα» είπε. Το ντεμπούτο του (18 Οκτωβρίου 1942) έγινε σε ντέρμπι. Ήταν η τρίτη αγωνιστική, στις δύο πρώτες η Γιουβέντους είχε μόνο ισοπαλίες. Ο Μεάτσα ήταν ελλιπώς προετοιμασμένος, φαινόταν ακόμη και να έχει πάρει βάρος και ήταν αργός στις κινήσεις του. Όταν λοιπόν μπήκε πρόσωπο με πρόσωπο στην περιοχή με τον τερματοφύλακα, ενώ ο κόσμος περίμενε ένα από τα περίφημα «γκολ της πρόσκλησής» του, δεν είχε την απαραίτητη ταχύτητα κίνησης και κατέληξε άδοξα να χάσει την μπάλα. Τα γκολ αυτά ήταν σήμα κατατεθέν του: έχοντας φτάσει απέναντι στον τερματοφύλακα καθυστερεί το σουτ, αφήνει την πρώτη κίνηση στον αντίπαλο προσποιουμενος και μετά σουτάρει ψύχραιμα. Στη συνέχεια η Τορίνο νίκησε με 5–2. Τα πράγματα πήγαν καλύτερα αργότερα, όταν πέρασε στο κέντρο της επίθεσης και σημείωσε με τη Γιουβέντους δέκα γκολ πρωταθλήματος στον ένα χρόνο που έμεινε, ενώ η ομάδα ήταν τρίτη στη βαθμολογία.  

thumb |Ο Μεάτσα (δεξιά) σε προσπάθειά του από αγώνα Ίντερ - Γιουβέντους 
Με το ποδόσφαιρο στη χώρα σε συλλογικό επίπεδο να μην επηρεάζεται από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε σύντομες παραμονές στη  Βαρέζε και την Αταλάντα. Επέστρεψε στην Ίντερ το 1946–47 για να αποχωρήσει στην ομάδα που του έδωσε την πρώτη του ευκαιρία, έχοντας δύο γκολ σε 17 αγώνες. Τελευταίος αγώνας στην καριέρα του ήταν στις 29 Ιουνίου 1947 και παρέμεινε στη συνέχεια υπό την πίεση της διοίκησης, για να σώσει την Ίντερ από τον κίνδυνο υποβιβασμού, σε διπλό ρόλο παίκτη-προπονητή. Στα 19 χρόνια επαγγελματικής καριέρας, αγωνίστηκε σε 429 παιχνίδια πρωταθλήματος και σημείωσε 260 γκολ. Από αυτό τον αριθμό, 365 αγώνες (με 243 τέρματα) ήταν με την Ίντερ, της οποίας παραμένει πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με 284 γκολ σε 408 επίσημους αγώνες. Εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ με τα περισσότερα χατ τρικ στο πρωτάθλημα με 17.

 Διεθνής καριέρα 

Ο Μεάτσα ήταν μέλος της ιταλικής εθνικής ομάδας από το 1930 ως το 1939. Αγωνίστηκε συνολικά σε 53 παιχνίδια και σημείωσε 33 γκολ, επιδόσεις που ήταν εθνικό ρεκόρ για την εποχή του, ενώ σε 17 ήταν αρχηγός. Η επίδοση αυτή καταρρίφθηκε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα από το Λουίτζι Ρίβα. Παραμένει ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ της ιταλικής εθνικής ομάδας.

Το ντεμπούτο του με την  Ιταλία ήρθε στις 9 Φεβρουαρίου 1930 στη Ρώμη με αντίπαλο την Εθνικής Ελβετίας (4–2), όταν ήταν μόλις 19 χρονών και είχε εξαιρετική απόδοση σημειώνοντας δύο γκολ σε τρία λεπτά. Τον επόμενο μήνα έκανε τη δεύτερη του εμφάνιση, σημειώνοντας ένα γκολ στη  νίκη με 2–0 στη Γερμανία. Αγωνίστηκε στον επόμενο αγώνα (1–1) με την Ολλανδία, αλλά τον Μάιο σημείωσε χατ τρικ στη νίκη 5–0 επί της Ουγγαρίας στον τελικό του Διεθνούς Κυπέλλου Κεντρικής Ευρώπης. Ήδη μέχρι να κλείσει τα 20 χρόνια ζωής, είχε σκοράρει για λογαριασμό των Ατζούρι το ρεκόρ των 10 γκολ σε 7 εμφανίσεις. Από το 1931 εδραιώθηκε στην ενδεκάδα του Βιτόριο Πότσο αγωνιζόμενος περισσότερο ως μέσος. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (1934 και 1938) και δύο Διεθνή Κύπελλα Κεντρικής Ευρώπης (1930 και 1935).

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934, το οποίο φιλοξένησε η Ιταλία, ο Μεάτσα εμφανίστηκε σε όλους τους αγώνες με την εθνική ομάδα. Στις 25 Μαρτίου 1934 στο Μιλάνο, η Ιταλία κέρδισε την Ελλάδα με 4–0 σε προκριματικό αγώνα με δύο γκολ που σημειώθηκαν από αυτόν. Στην τελική φάση η πίεση ήταν έντονη στους παίκτες με τη διοργάνωση να λαμβάνει χώρα στην Ιταλία και ο Μουσολίνι είχε αναγνωρίσει την ευκαιρία να αναδείξει την αναγέννηση του έθνους μέσω της αθλητικής ικανότητας, και ειδικά του ποδοσφαίρου. Πράγματι, η ηγεσία της χώρας, που δεν είχε καν συμμετάσχει στο Πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο, είχε κάνει ό,τι μπορούσε για να εξαλείψει την πιθανότητα αποτυχίας. Ο Ιταλός δικτάτορας είχε ενδεικτικά διευκρινήσει Vincere o morire («νίκη ή θάνατος»). Υπήρξαν διάφορες θεωρίες συνωμοσίας - αν και αναπόδεικτες - σχετικά με τη διαιτησία της διοργάνωσης, η οποία έκανε σημαντικά λάθη σχεδόν πάντα υπέρ των Ιταλών, με την οργανωτική επιτροπή της FIFA να αποτελείται κυρίως από Ιταλούς και Γερμανούς. Για το Μεάτσα, το Παγκόσμιο Κύπελλο είχε φτάσει σε μια κακή στιγμή. Είχε υποφέρει από αρκετούς τραυματισμούς στα πόδια που είχαν επηρεάσει τη φόρμα του, και απέτυχε να σκοράρει στους οκτώ τελευταίους αγώνες της ομάδας στο πρωτάθλημα χάνοντας τον τίτλο από τη Γιουβέντους. Παρά το γεγονός αυτό, σημείωσε το τελευταίο γκολ στη νίκη του 7–1 επί των Ηνωμένων Πολιτειών στο 89ο λεπτό στον εναρκτήριο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στην τελική φάση στο παιχνίδι με την Ισπανία, το παιχνίδι έληξε 1–1 και έπρεπε να επαναληφθεί την επόμενη μέρα. Το συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν αυτό που περισσότερο από όλα η διαιτησία φάνηκε να δείχνει τη μεγαλύτερη εύνοια προς την ιταλική ομάδα. Ο Μεάτσα είχε ταπεινώσει όλους τους σπουδαίους τερματοφύλακες, εκτός από έναν, το Ρικάρδο Θαμόρα, το μεγαλύτερο θρύλο όλων απέναντι στον οποίο είχε σημειώσει μόνο ένα γκολ στις μεταξύ τους συναντήσεις. Στον επαναληπτικό ο Θαμόρα δεν αγωνίστηκε λόγω τραυματισμού και ο Μεάτσα σκόραρε στο 11ο λεπτό το μοναδικό τέρμα του παιχνιδιού. Ο τελικός ήταν με αντίπαλο της Τσεχοσλοβακίας στο Εθνικό Στάδιο της Ρώμης. Μετά από 90 λεπτά οι δύο ομάδες ήταν ισόπαλες με 1–1. Η νίκη  ωστόσο, ήταν πολύ πιο δύσκολη καθώς το παιχνίδι πήγε σε επιπλέον χρόνο, μέχρι να γίνει ο Μεάτσα και πάλι ο εμπνευστής στο 95ο λεπτό του χρόνου της παράτασης και η Ιταλία να νικήσει στον τελικό με 2–1. Ο Μεάτσα κέρδισε τη χρυσή μπάλα, το βραβείο που απονέμεται στον καλύτερο παίκτη σε κάθε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. 

Πέντε μήνες αργότερα, στις 14 Νοεμβρίου 1934, η Ιταλία ταξίδεψε στο Λονδίνο για έναν αγώνα που χρεώθηκε ως ο «πραγματικός» τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου λόγω της συνεχιζόμενης απουσίας της Αγγλίας από το ίδιο το Παγκόσμιο Κύπελλο. Σε μια αξιομνημόνευτη συνάντηση που θα γινόταν γνωστή ως The Battle of Highbury («Η Μάχη του Χάιμπουρι») η Ιταλία έμεινε γρήγορα σε 10 παίκτες λόγω τραυματισμού (οι αλλαγές δεν επιτρέπονταν τότε), με μια επιθετική Αγγλία να προηγείται με 3–0. Κερδίζοντας τον σεβασμό και τον θαυμασμό των οπαδών με μια θαυμάσια εμφάνιση, ο Μεάτσα διέσωσε την ιταλική υπερηφάνεια με δύο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο, επιτρέποντας στους παγκόσμιους πρωταθλητές να φύγουν από την αγγλική πρωτεύουσα με ψηλά το κεφάλι.


Στο  Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 που φιλοξένησε η Γαλλία, ο Μεάτσα έπαιξε σε όλους τους αγώνες σε πιο δημιουργικό ρόλο (ως επιθετικός μέσος) με τα καθήκοντα της επίτευξης τερμάτων να έχουν μετατεθεί στο Σίλβιο Πιόλα. Η ομάδα ήταν τελείως διαφορετική από εκείνη του 1934 διαθέτοντας πιο νέους παίκτες, το ποδόσφαιρο που έπαιξε ήταν σαφώς καλύτερο και το τελικό αποτέλεσμα απέδειξε το κορυφαίο επίπεδο του ιταλικού ποδοσφαίρου και τη μη συμπτωματική κατάκτηση του προηγούμενου τίτλου, με την πολιτική εξουσία της χώρας ως αρωγό ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1920. Έχοντας νικήσει απρόσμενα δύσκολα τη Νορβηγία και τη Γαλλία, στον ημιτελικό απέναντι στη Βραζιλία, με το σκορ στο 1–0 η Ιταλία κέρδισε πέναλτι με τον Πιόλα. Στο πέναλτι ευστόχησε ο Μεάτσα και έτσι η Ιταλία νίκησε με 2–1 και βρέθηκε στο δεύτερο συνεχόμενο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτό ήταν το τελευταίο γκολ του για την εθνική που σημείωσε, και το μοναδικό στη διοργάνωση, ενώ το σχισμένο του παντελονάκι έπεσε καθώς είχε τραυματιστεί από αντίπαλους αμυντικούς. Στον τελικό, οι Ιταλοί αντιμετώπισαν την Ουγγαρία, με την αντίπαλη ομάδα να φαίνεται ως επικρατέστερη στις προβλέψεις διαθέτοντας τις επιθετικές αιχμές Γκιόργκι Σάροσι και Γκιούλα Ζέγκελερ. Ο Ιταλός τεχνικός Βιττόριο Πότσο, προπονητής της εθνικής ομάδας και στην προηγούμενη διοργάνωση, ακολούθησε συντηρητική τακτική και δικαιώθηκε: ο Μεάτσα δημιούργησε το δεύτερο και το τρίτο γκολ της εθνικής πριν από το ημίχρονο παρέχοντας ασίστ, ενώ συνέβαλε σε ένα ακόμα δίνοντας στην Ιταλία το δεύτερο συνεχόμενο τίτλο της, ολοκληρώνοντας τον κύκλο μιας από τις καλύτερες εθνικές ομάδες όλων των εποχών επί σειρά ετών. Ήταν η έβδομη συνεχόμενη νίκη της Ιταλίας σε Παγκόσμιο Κύπελλο, επίδοση ρεκόρ που ξεπεράστηκε μόνο από τη Βραζιλία δεκαετίες αργότερα. Ο Μεάτσα ήταν ο αρχηγός της ομάδας και ένας από τους τέσσερις μόνο Ιταλούς παίκτες που ήταν και στις δύο ομάδες που κατέκτησαν και τις δύο διοργανώσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου. 

Ήταν στην πραγματικότητα ο μόνος Ιταλός που αντέκρουε το θεαματικό παιχνίδι των Αργεντινών και των Βραζιλιάνων. Grand peintre du football τον αποκάλεσαν οι Γάλλοι («σκέψου ευρηματικότητα») όταν τον είδαν να θριαμβεύει στη διοργάνωση. Η τεχνική του ήταν άριστη, οι απανωτές ντρίμπλες του ήταν συχνές, είχε ικανότητα χρήσης και των δύο ποδιών του και η διορατικότητά του σπουδαία. Το σουτ του δεν διακρίνονταν για την ισχύ του, ήταν όμως ακριβές. Ο έλεγχος της μπάλας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα του. Συνήθιζε να ξεκινά αγωνιζόμενος σε χαμηλό ρυθμό και στη συνέχεια ανέβαινε έχοντας ως βάση την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και ικανότητα στην τελική προσπάθεια. Παρά το μέτριο ανάστημά του τα κατάφερνε και στο ψηλό παιχνίδι.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ακολούθησε καριέρα προπονητή, η οποία δεν χαρακτηρίζεται επιτυχημένη. Τον Ιανουάριο του 1946 πήρε τα ηνία της Αταλάντα ως προσωρινός τεχνικός. Με τον ίδιο τρόπο θα έρθει η πρώτη του ευκαιρία να κατευθύνει την Ίντερ μεταξύ 1947 και 1948 μέχρι και την ιταλική εθνική ομάδα: μεταξύ 1952 και 1953. Γνωστός για την προώθηση των νέων, ως υπεύθυνος για τον τομέα της νεολαίας της Ίντερ, ανακάλυψε το νεαρό Σάντρο Ματσόλα. Στις αρχές του 1954 σε ψηφοφορία ειδικών της ελβετικής αθλητικής εφημερίδας Sport της Ζυρίχης συμπεριλήφθηκε στην «καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα όλων των εποχών». Την ίδια χρονιά συμπεριληφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών με το όνομα Selecao Mundial de Futebol de todos tempos («Παγκόσμια ομάδα ποδοσφαίρου όλων των εποχών») μετά από ψηφοφορία ειδικών από 18 χώρες στην ιταλική εφημερίδα Tempo.

Ο Μεάτσα έφυγε από τη ζωή  στις 21 του Αυγούστου του 1979, δύο ημέρες πριν κλείσει τα 69 του χρόνια. Γνωρίζοντας ότι ο θάνατός του θα προσελκύσει αναπόφευκτα μεγάλο ενδιαφέρον, είχε ζητήσει  ιδιωτική κηδεία και ζήτησε να μην δημοσιευτεί ο θάνατός του μόνο μετά την πραγματοποίηση της κηδείας. Ένα μήνα αργότερα έγινε δημόσια λειτουργία, στην εκκλησία κοντά στα κεντρικά γραφεία της Ίντερ. Στις 3 Μαρτίου 1980, Ίντερ και Μίλαν που χρησιμοποιούν ως έδρα το ίδιο γήπεδο συμφώνησαν να μετονομάσουν το «Στάδιο Σαν Σίρο» σε Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα. Το 1988 η Ιταλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τον συμπεριέλαβε  στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα. Το 2012 η The Times του Λονδίνου τον χαρακτήρισαν ως τον τέταρτο καλύτερο ποδοσφαιριστή των Παγκοσμίων Κύπελλων μετά τους Ντιέγκο Μαραντόνα, Πελέ και Φραντς Μπεκενμπάουερ.

 Στατιστικά στοιχεία διεθνούς σταδιοδρομίας 

+ Εθνική ομάδα Έτος Συμμ. Γκολ Ιταλία 1930 5 6 1931 6 5 1932 4 2 1933 5 5 1934 9 7 1935 3 2 1936 4 2 1937 5 1 1938 6 3 1939 6 0 Σύνολο 53 33

Τίτλοι

Ίντερ
 Πρωτάθλημα Ιταλίας (3): 1929–30, 1937–38, 1939–40
 Κύπελλο Ιταλίας: 1938–39

Εθνική Ιταλίας
 Παγκόσμιο Κύπελλο (2): 1934, 1938
 Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης (2): 1927–30, 1933–35

Ατομικές διακρίσεις
 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Ιταλίας (3): 1929–30, 1935–36, 1937–38 
 Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Μιτρόπα (3): 1930 (7 γκολ), 1933 (5 γκολ), 1936 (10 γκολ) 
 Παγκόσμιο Κύπελλο 1934: Χρυσή μπάλα 
 Καλύτερη ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1934 
 IFFHS: 21ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα  
 Καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα της Ιταλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας: 1988 
 Εισαγωγή στην ιταλική Αίθουσα Φήμης του ποδοσφαίρου: 2011
 Εισαγωγή στην ιταλική Αίθουσα Φήμης του αθλητισμού: 2015

Παραπομπές

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



 Αφιέρωμα (Ιταλικά) 
 Τζιουζέπε Μεάτσα - Ο Πεπίνο

Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1934
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίντερ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ιταλίας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπεσίκτας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αταλάντα ΜΚ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αουρόρα Προ Πάτρια 1919
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Βαρέζε 1910
Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α