Λεπτό έντερο

Το λεπτό έντερο είναι το όργανο της γαστρεντερικής οδού όπου λαμβάνει χώρα το μεγαλύτερο μέρος της απορρόφησης των θρεπτικών συστατικών από τις τροφές. Βρίσκεται ανάμεσα στο στομάχι και στο παχύ έντερο και δέχεται χολή και παγκρεατικό υγρό μέσω του παγκρεατικού πόρου για να βοηθήσει στην πέψη. Το λεπτό έντερο έχει μήκος περίπου 5,5 μέτρα και διπλώνεται πολλές φορές για να χωρέσει στην κοιλιά. Αν και είναι μακρύτερο από το παχύ έντερο, ονομάζεται λεπτό έντερο επειδή έχει στενότερη διάμετρο.

Το λεπτό έντερο έχει τρεις διακριτές περιοχές - το δωδεκαδάκτυλο, τη νήστιδα και τον ειλεό. Το δωδεκαδάκτυλο, το κοντύτερο, είναι το σημείο όπου ξεκινά η προετοιμασία για την απορρόφηση μέσω μικρών δακτυλοειδών προεξοχών που ονομάζονται εντερικές λάχνες. Η νήστιδα είναι εξειδικευμένη για την απορρόφηση μέσω του βλεννογόνου της από τα εντεροκύτταρα: μικρά σωματίδια θρεπτικών συστατικών που έχουν προηγουμένως χωνευτεί από ένζυμα στο δωδεκαδάκτυλο. Η κύρια λειτουργία του ειλεού είναι η απορρόφηση βιταμίνης Β12, χολικών αλάτων και οποιωνδήποτε προϊόντων πέψης που δεν απορροφήθηκαν από τη νήστιδα.

Η επεξεργασία ενός μόνο γεύματος μέσω ολόκληρου του λεπτού εντέρου διαρκεί έως και 5 ώρες, σε συντονισμό με το στομάχι, τη χοληδόχο κύστη και το πάγκρεας για να δώσει ώθηση στα πεπτικά υγρά να διασπαστούν και να απορροφήσουν το 95% των θρεπτικών συστατικών των τροφών. Το λεπτό έντερο εξάγει την περίσσεια νερού και στέλνει τα υπόλοιπα απόβλητα τροφών στο παχύ έντερο.

Οι παθήσεις του λεπτού εντέρου είναι ασθένειες που μπορούν να επηρεάσουν την ικανότητα του οργάνου να αφομοιώνει και να απορροφά σωστά τα θρεπτικά συστατικά, οδηγώντας σε διάφορα γαστρεντερικά και συστημικά προβλήματα. Αυτές οι παθήσεις μπορεί να προέρχονται από φλεγμονές, λοιμώξεις, δομικές ανωμαλίες ή ακόμα και διατροφικές ευαισθησίες. Μερικές από τις παθήσεις του λεπτού εντέρου περιλαμβάνουν τη νόσο του Crohn, την κοιλιοκάκη, τη γαστρεντερίτιδα, την εντερική απόφραξη, την υπερανάπτυξη βακτηρίων στο λεπτό έντερο, το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου και τον καρκίνο του λεπτού εντέρου.

 Ανατομία και θέση 
μικρογραφία|Η θέση του δωδεκαδάκτυλου. Στην εικόνα είναι εμφανείς οι πόροι των αδένων, όπως επίσης και η νηστιδοδωδεκαδακτυλική καμπή.
μικρογραφία|Τα ανατομικά μέρη του λεπτού εντέρου.
Το λεπτό έντερο έπεται του στομάχου και προηγείται του παχέος εντέρου στην πεπτική οδό. Αποτελείται από τρία μέρη: το δωδεκαδάκτυλο, τη νήστιδα και τον ειλεό.

Ξεκινά από το στομάχι με τον πυλωρό από τον οποίο αρχίζει ο δωδεκαδάκτυλος. Σε αυτόν συνδέονται οι πόροι της χοληδόχου κύστεως και του παγκρέατος. Ο δωδεκαδάκτυλος σταματάει στην νηστιδοδωδεκαδακτυλική καμπή και συνεχίζει η νηστίδα. Ανατομικά ο δωδεκαδάκτυλος εκτείνεται γύρω από το πάγκρεας. Η διοχέτευση αίματος γίνεται από την παγκρεατοδωδεκαδακτυλική αρτηρία. Η νηστίδα βαθμιαία μετατρέπεται στον ειλεό κατά μήκος του εντέρου. Το μήκος της νηστίδας είναι περίπου 2,5 μέτρα και του ειλεού 5 μέτρα. Ο ειλεός καταλήγει στην ειλεοκολπική βαλβίδα, απ' όπου αρχίζει το παχύ έντερο.

Κοντά στον ομφαλό βρίσκεται η απόφυση του Meckel, η οποία πιστεύεται ότι προέρχεται από την ανάπτυξη του εντέρου κατά την εμβρυακή ηλικία.

Το έντερο κατά κύριο λόγο βρίσκεται στην περιτοναϊκή κοιλότητα. Στο πίσω τοίχωμα της κοιλιάς, στη ρίζα του μεσεντερίου συνδέεται η αρχή μιας μεμβράνης το μεσεντέριο το οποίο εκτείνεται σε όλες τις έλικες του εντέρου. Αυτή η μεμβράνη το περιτόναιο συγκρατεί αρκετά χαλαρά τις έλικες του εντέρου, οι οποίες ελίσσονται εύκολα μέσα στην κοιλιά.

 Εντερικές λάχνες 
μικρογραφία|Εικόνα που δείχνει τη σχέση μεταξύ λαχνών και μικρολαχνών του λεπτού εντέρου. Η επιφάνεια του αυλού των εντεροκυττάρων έχει μικρολάχνες (μήκους 1 μικρόμετρου), ενώ η ίδια η κυτταρική στιβάδα είναι διπλωμένη για να σχηματίσει λάχνες (μήκους 0,5-1,6 χιλιοστών) και κρύπτες. Και οι δύο χρησιμεύουν για την αύξηση της συνολικής επιφάνειας απορρόφησης του εντέρου.
Στο εσωτερικού του ειλεού και της νηστίδας υπάρχουν οι εντερικές λάχνες οι οποίες είναι εσωτερικές αναδιπλώσεις του πεπτικού σωλήνα. Ο ειλεός και οι λάχνες προμηθεύονται αίμα από τη μεσεντέρια αρτηρία, ενώ εκεί υπάρχει και η πυλαία φλέβα.

Οι εντερικές λάχνες είναι μικροσκοπικές, δακτυλιοειδείς προεξοχές που καλύπτουν το λεπτό έντερο και αυξάνουν σημαντικά την επιφάνειά του. Αυτή η αυξημένη επιφάνεια είναι ζωτικής σημασίας για την αποτελεσματική απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών από τις χωνεμένες τροφές στην κυκλοφορία του αίματος. Κάθε λάχνη περιέχει τριχοειδή αγγεία και λεμφοκύτταρα (λεμφαγγεία), για να διευκολύνει τη μεταφορά των απορροφημένων θρεπτικών συστατικών.

Οι λάχνες αποτελούνται από ένα μόνο στρώμα επιθηλιακών κυττάρων που ονομάζονται εντεροκύτταρα, τα οποία έχουν μικρολάχνες στην επιφάνειά τους, ενισχύοντας περαιτέρω την απορροφητική περιοχή.μικρογραφία|Η ανατομία μιας λάχνης.Ο πρωταρχικός ρόλος των λαχνών είναι η μεγιστοποίηση της απορρόφησης των χωνευμένων μορίων τροφής, συμπεριλαμβανομένων των σακχάρων, των αμινοξέων και των λιπών. Βρίσκονται σε όλο το λεπτό έντερο, με την πυκνότητά τους να μειώνεται από το δωδεκαδάκτυλο έως τον ειλεό. Η βλάβη ή η απουσία λαχνών μπορεί να επηρεάσει την απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, οδηγώντας σε δυσαπορρόφηση και υποσιτισμό.μικρογραφία|Διατομή του λεπτού εντέρου, όπου είναι εμφανείς οι 4 στιβάδες του τοιχώματος του λεπτού εντέρου.Οι μικρολάχνες, ακόμη και οι μικρότερες προεξοχές στις λάχνες, είναι απαραίτητες για τα τελικά στάδια της πέψης και της απορρόφησης σε κυτταρικό επίπεδο.

 Στιβάδες 
Το λεπτό έντερο αποτελείται από τέσσερις κύριες στιβάδες: τον βλεννογόνο, τον υποβλεννογόνιο, τον μυϊκό χιτώνα και τον ορογόνο χιτώνα. Αυτές οι στιβάδες συνεργάζονται για την πέψη των τροφών και την απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών. Αναλυτικά:

 Βλεννογόνος 
Η εσωτερική στιβάδα, υπεύθυνη για την απορρόφηση και την έκκριση. Περιλαμβάνει το επιθήλιο (που περιέχει απορροφητικά κύτταρα, λαγηνοειδή κύτταρα και άλλα εξειδικευμένα κύτταρα), συνδετικό ιστό και τον μυϊκό βλεννογόνο (λείος μυς).

 Υποβλεννογόνιος 
Μία στιβάδα συνδετικού ιστού που υποστηρίζει τον βλεννογόνο. Περιέχει αιμοφόρα αγγεία, νεύρα (συμπεριλαμβανομένου του υποβλεννογόνιου πλέγματος) και λεμφικά αγγεία.

 Μυϊκός χιτώνας 
Μία στιβάδα λείου μυός υπεύθυνη για την περισταλτική κίνηση (τις κυματοειδής μυϊκές συσπάσεις που μετακινούν την τροφή μέσω του εντέρου). Έχει ένα εσωτερικό κυκλικό στρώμα και ένα εξωτερικό διαμήκες στρώμα, με ένα νευρικό δίκτυο ανάμεσά τους.

 Ορόγονος χιτώνας 
Η εξωτερική στιβάδα, μια λεπτή μεμβράνη που καλύπτει το λεπτό έντερο και βοηθά στη συγκράτησή του μέσα στην κοιλιακή κοιλότητα.

 Λειτουργία 
Η τροφή αφού έχει υποστεί χημική και μηχανική διάσπαση στο στομάχι εισέρχεται στο λεπτό έντερο. Τη ροή της εισερχόμενης τροφής ρυθμίζει ο σφιγκτήρας του πυλωρού. Στο δωδεκαδάκτυλο ο χυλός του στομαχιού ανακατεύεται με τα πεπτικά υγρά που διοχετεύονται σε αυτόν. Το όλο μείγμα ρέει στη νήστιδα.

Ο βλεννογόνος της εσωτερικής επιφάνειας της νηστίδας και του ειλεού απορροφά τις θρεπτικές ουσίες με τις λάχνες. Οι μηχανισμοί της απορρόφησης είναι η ενδοκυττάρωση, η διακίνηση με φορέα και η διάχυση. Οι ουσίες απορροφώνται από το έντερο μέσω των λαχνών στο κυκλοφοριακό σύστημα και συγκεκριμένα την πυλαία φλέβα, η οποία οδηγεί στο συκώτι και από εκεί σε όλο το σώμα. Ό,τι δεν χωνεύεται διοχετεύεται μέσω της ειλεοκολπικής βαλβίδας στο παχύ έντερο μετά από μία διαδρομή επτά με εννιά ωρών στο λεπτό έντερο.

Όσο μεγαλύτερη είναι η επιφάνεια τόσο περισσότερες ουσίες απορροφώνται. Έτσι, το έντερο έχει μεγάλο μήκος, 5 - 7 μέτρα περίπου στον ενήλικα άνθρωπο και 25 μέτρα στο πρόβατο. Η μεγάλη διαφορά μήκους του εντέρου μεταξύ του ανθρώπου και του προβάτου αιτιολογεί τη διαφορά στην πεπτική ικανότητα. Το πρόβατο μπορεί να χωνέψει τις ανθεκτικές χημικά και μηχανικά φυτικές ίνες, ενώ ο άνθρωπος τις αποβάλλει σχεδόν άθικτες.

 Λεπτομερής ανάλυση της εντερικής λειτουργίας 
Οι κύριες λειτουργίες του λεπτού εντέρου είναι η περαιτέρω πέψη των τροφών, η απορρόφηση θρεπτικών συστατικών και η στερεοποίηση των άπεπτων αποβλήτων απορροφώντας νερό. Παίζει επίσης ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος, λειτουργώντας ως φραγμός κατά των βακτηρίων.

 Πέψη 
Το λεπτό έντερο δέχεται μερικώς χωνεμένη τροφή (χυμό) από το στομάχι και συνεχίζει την πεπτική διαδικασία με τη βοήθεια ενζύμων από το πάγκρεας, και χολής από το ήπαρ και τη χοληδόχο κύστη.

 Απορρόφηση θρεπτικών συστατικών 
Απορροφά την πλειονότητα των θρεπτικών συστατικών από τις τροφές, συμπεριλαμβανομένων βιταμινών, μετάλλων, υδατανθράκων, λιπών και πρωτεϊνών. Η εσωτερική επιφάνεια του λεπτού εντέρου είναι επενδεδυμένη με λάχνες και μικρολάχνες, οι οποίες αυξάνουν την επιφάνεια απορρόφησης.

 Απορρόφηση νερού 
Απορροφά νερό από την χωνεμένη τροφή, βοηθώντας στη στερεοποίηση των αποβλήτων πριν περάσουν στο παχύ έντερο.

 Αποβολή αποβλήτων 
Μετακινεί τα υπόλοιπα άπεπτα απόβλητα, μαζί με νερό και ηλεκτρολύτες, στο παχύ έντερο για περαιτέρω επεξεργασία.

 Ανοσολογική λειτουργία 
Παίζει επίσης ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα, λειτουργώντας ως φραγμός ενάντια στα επιβλαβή βακτήρια που μπορεί να υπάρχουν στο πεπτικό σύστημα.

 Η μικροβιακή χλωρίδα του εντέρου 
μικρογραφία|Σύνθεση και κατανομή της εντερικής μικροβιακής χλωρίδας.
Επιπλέον, στο έντερο υπάρχει μικροβιακή χλωρίδα, η οποία συμβάλλει στην περαιτέρω διάσπαση ουσιών και την παραγωγή θρεπτικών ουσιών που δεν μπορεί να παράγει ο οργανισμός από μόνος του. Αυτή η χλωρίδα ελέγχεται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Μόλις ένας οργανισμός πεθάνει, τότε το ανοσοποιητικό σύστημα πεθαίνει και αυτό και τα μικρόβια αρχίζουν να τρώνε το εσωτερικό του οργανισμού προκαλώντας γενική σήψη.

Η εντερική μικροβιακή χλωρίδα, περιλαμβάνει μια τεράστια κοινότητα μικροοργανισμών, συμπεριλαμβανομένων βακτηρίων, αρχαίων, μυκήτων και ιών, που βρίσκονται στο πεπτικό σύστημα, κυρίως στα έντερα. Αυτό το περίπλοκο οικοσύστημα παίζει κρίσιμο ρόλο στην ανθρώπινη υγεία, επηρεάζοντας την πέψη, την απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, την ανοσία, ακόμη και τη λειτουργία του εγκεφάλου.

Η εντερική χλωρίδα είναι απίστευτα ποικιλόμορφη, με τρισεκατομμύρια μικροοργανισμούς που αντιπροσωπεύουν εκατοντάδες διαφορετικά είδη. Η συντριπτική πλειοψηφία της εντερικής χλωρίδας βρίσκεται στο παχύ έντερο, με χαμηλότερες συγκεντρώσεις στο στομάχι και στο λεπτό έντερο.

 Απορρόφηση νερού 
Το λεπτό έντερο είναι η κύρια θέση απορρόφησης νερού στο πεπτικό σύστημα, απορροφώντας περίπου 8-8,5 λίτρα υγρών ημερησίως (τόσο υγρά που καταπίνονται όσο και γαστρεντερικές εκκρίσεις). Περίπου το 90% των υγρών που εισέρχονται στο λεπτό έντερο ημερησίως απορροφάται εκεί, με το υπόλοιπο νερό να απορροφάται στο παχύ έντερο. Η απορρόφηση νερού συνδέεται στενά με την απορρόφηση διαλυμένων ουσιών, ιδιαίτερα νατρίου, και θρεπτικών συστατικών όπως η γλυκόζη.

 Ώσμωση και απορρόφηση διαλυμένων ουσιών 
Η απορρόφηση νερού στο λεπτό έντερο είναι κυρίως μια ωσμωτική διαδικασία. Η συγκέντρωση νερού είναι υψηλότερη στον χυμικό ιστό (μερικώς χωνεμένη τροφή) από ό,τι στα επιθηλιακά κύτταρα που καλύπτουν το έντερο, δημιουργώντας μια διαβάθμιση συγκέντρωσης. Το νερό κινείται προς τα κάτω σε αυτήν την διαβάθμιση, από τον εντερικό αυλό στα κύτταρα και τελικά στην κυκλοφορία του αίματος. Αυτή η διαδικασία διευκολύνεται από την ενεργή απορρόφηση των διαλυμένων ουσιών, ιδιαίτερα του νατρίου, η οποία δημιουργεί την ωσμωτική διαβάθμιση. Το λεπτό έντερο απορροφά επίσης άλλες διαλυμένες ουσίες όπως η γλυκόζη, η οποία συμβάλλει περαιτέρω στην απορρόφηση του νερού.

 Μηχανισμοί απορρόφησης διαλυμένων ουσιών 
Τα ιόντα νατρίου (Na+) απορροφώνται μαζί με τη γλυκόζη και τα αμινοξέα μέσω ειδικών πρωτεϊνών μεταφοράς στο εντερικό τοίχωμα. Τα ιόντα νατρίου απορροφώνται επίσης μέσω ενός μηχανισμού ανταλλαγής νατρίου-υδρογόνου (Na+/H+), όπου το νάτριο εισέρχεται στο κύτταρο και τα ιόντα υδρογόνου εκκρίνονται στον αυλό. Τα ιόντα νατρίου στη συνέχεια μεταφέρονται ενεργά εκτός των κυττάρων μέσω αντλιών νατρίου (Na+/K+ ATPάση), διατηρώντας τη χαμηλή ενδοκυτταρική συγκέντρωση νατρίου και επιτρέποντας την περαιτέρω απορρόφηση.

 Περιφερικές διαφορές 
Η απορρόφηση νερού στο λεπτό έντερο δεν είναι ομοιόμορφη. Το άνω μέρος του λεπτού εντέρου (δωδεκαδάκτυλο και νήστιδα) εμπλέκεται περισσότερο στην απορρόφηση νερού σε συνδυασμό με γλυκόζη-νάτριο. Στο κάτω μέρος του λεπτού εντέρου (ειλεό), η απορρόφηση νερού συνδέεται περισσότερο με την απορρόφηση ηλεκτρολυτών όπως το νάτριο και το χλωρίδιο.

 Παράγοντες που επηρεάζουν την απορρόφηση νερού 
μικρογραφία|Εικόνα που εμφανίζει ισοτονικό, υποτονικό και υπερτονικό κυτταρικό περιβάλλον.
Ένα μέτρια υποτονικό περιβάλλον στον αυλό (με ελαφρώς λιγότερη συγκέντρωση από τα κύτταρα) μπορεί να ενισχύσει την απορρόφηση νερού. Ένα υπερτονικό περιβάλλον (με περισσότερη συγκέντρωση από τα κύτταρα) μπορεί να επιβραδύνει ή να αναστείλει την απορρόφηση νερού. Παθήσεις όπως η νόσος του Crohn, η κοιλιοκάκη ή λοιμώξεις μπορούν να διαταράξουν την εντερική επιφάνεια και να μειώσουν την απορρόφηση νερού, οδηγώντας σε διάρροια. Τα ισοτονικά διαλύματα, που συχνά περιέχουν γλυκόζη και ηλεκτρολύτες όπως νάτριο, έχουν σχεδιαστεί για να διευκολύνουν την απορρόφηση νερού και ηλεκτρολυτών, ειδικά σε περιπτώσεις αφυδάτωσης.

 Παθήσεις 
μικρογραφία|Πολλαπλοί καρκινοειδείς όγκοι του λεπτού εντέρου.
Οι παθήσεις του λεπτού εντέρου μπορούν να εκδηλωθούν με διάφορες μορφές, όπως φλεγμονώδεις καταστάσεις όπως η νόσος του Crohn και η κοιλιοκάκη, λοιμώξεις, αποφράξεις, ακόμη και καρκίνο. Τα συμπτώματα μπορεί να κυμαίνονται από κοιλιακό άλγος, διάρροια και φούσκωμα έως πιο σοβαρά προβλήματα όπως δυσαπορρόφηση και απώλεια βάρους.

Μερικές από τις παθήσεις αναφέρονται παρακάτω, κάποιες από τις οποίες είναι συνηθισμένες, με έως και 10% των ανθρώπων να επηρεάζονται κάποια στιγμή στη ζωή τους (όπως π.χ. η γαστρεντερίτιδα), ενώ άλλες είναι εξαιρετικά σπάνιες (όπως π.χ. η αυτοάνοση εντεροπάθεια).

 Απόφραξη του λεπτού εντέρου ή αποφρακτικές διαταραχές
 Αποφρακτικός ειλεός
 Παραλυτικός ειλεός
 Συστροφή του εντέρου
 Κήλη
 Εγκολεασμός
 Συμφύσεις
 Απόφραξη από εξωτερική πίεση
 Απόφραξη από μάζες στον αυλό (ξένα σώματα, πιλήματα, χολόλιθοι)
 Λοιμώδεις ασθένειες
 Γιαρδίαση
 Ασκαρίαση
 Τροπικό sprue
 Ταινία (Diphyllobothrium latum, Taenia solium, Hymenolepis nana)
 Αγκυλόστομα (π.χ. Necator americanus, Ancylostoma duodenale)
 Νηματώδη (π.χ. Ascaris lumbricoides)
 Άλλα πρωτόζωα (π.χ. Cryptosporidium parvum, Cyclospora, Microsporidia, Entamoeba histolytica)
 Βακτηριακές λοιμώξεις
 Εντεροτοξινογόνο Escherichia coli
 Εντερική σαλμονέλα
 Καμπυλοβακτήριο
 Σιγκέλλα
 Υερσίνια
 Κλωστηρίδιο το δύσκολο (κολίτιδα που σχετίζεται με αντιβιοτικά, ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα)
 Μυκοβακτήριο (Mycobacterium avium paratuberculosis, διαδεδομένο Mycobacterium tuberculosis)
 Νόσος του Whipple
 Δονάκιο (χολέρα)
 Εντερικός (τυφοειδής) πυρετός (Salmonella enterica var. typhi) και παρατυφοειδής πυρετός
 Βάκιλλος ο κηρόχρους
 Κλωστηρίδιο της αεριογόνου γάγγραινας
 Ιογενείς λοιμώξεις
 Ροταϊός
 Νοροϊός
 Αστροϊός
 Αδενοϊός
 Καλυκοϊός
 Νεοπλάσματα (καρκίνοι)
 Αδενοκαρκίνωμα
 Καρκινοειδές
 Στρωματικός όγκος του γαστρεντερικού συστήματος (GIST)
 Λέμφωμα
 Σάρκωμα
 Λειομύωμα
 Μεταστατικοί όγκοι, ειδικά μικροκυτταρικό καρκίνωμα ή μελάνωμα
 Καρκίνος λεπτού εντέρου
 Αναπτυξιακές, συγγενείς ή γενετικές παθήσεις
 Ατρησία δωδεκαδακτύλου
 Νόσος του Hirschsprung
 Εκκόλπωμα του Meckel
 Πυλωρική στένωση
 Δισχιδές πάγκρεας
 Έκτοπο πάγκρεας
 Κύστη εντερικού διπλασιασμού
 Αναστροφή εντέρου
 Κυστική ίνωση
 Κακή περιστροφή εντέρου
 Επίμονος ουραχός
 Ομφαλοκήλη
 Γαστροσχισμός
 Ανεπάρκειες δισακχαριδάσης (λακτάσης)
 Πρωτοπαθής δυσαπορρόφηση χολικών αλάτων
 σύνδρομο Gardner
 Σύνδρομο οικογενούς αδενωματώδους πολυποδίασης (FAP)
 Άλλες καταστάσεις
 Νόσος του Crohn και η γενικότερη φλεγμονώδης νόσος του εντέρου
 Τυφλίτιδα (ουδετεροπενική κολίτιδα σε ανοσοκατασταλμένους)
 Κοιλιοκάκη (sprue ή μη τροπικό sprue)
 Μεσεντέριος ισχαιμία
 Εμβολή ή θρόμβος της άνω μεσεντερίου αρτηρίας ή της άνω μεσεντερίου φλέβας
 Αρτηριοφλεβώδης δυσπλασία
 Σύνδρομο γαστρικής απόρριψης
 Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου
 Έλκος δωδεκαδακτύλου
 Γαστρεντερική διάτρηση
 Υπερθυρεοειδισμός
 Εκκολπωματίτιδα
 Ακτινική εντεροκολίτιδα
 Κύστεις μεσεντερίου
 Περιτοναϊκή λοίμωξη
 Σκληρυντική οπισθοπεριτονίτιδα
 Υπερανάπτυξη βακτηρίων στο λεπτό έντερο
 Ενδομητρίωση

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ανατομία του λεπτού εντέρου
 Μάθημα 7 - Τμήμα Διατροφής & Διαιτολογίας

Κατηγορία:Κοιλία
Κατηγορία:Όργανα (βιολογία)
Κατηγορία:Πεπτικό σύστημα