Σπυρίδων Δεβιάζης

Ο Ιωσήφ Σπυρίδων Δεβιάζης (αναφέρεται και ως Δε ΒιάζηςΟκτάβιος Μερλιέ, Έκθεση Σολωμού, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, Αθήναι 1957, σελ. 173. ή Δε - ΒιάζηςΘρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 11ος, Αθήναι 1965, σελ. 987., 13 Μαΐου 1849 - 10 Μαρτίου 1927) ήταν Έλληνας λόγιος και ιστοριοδίφης του 19ου και του 20ού αιώνα.

Βιογραφία

 Γέννηση και καταγωγή 
Γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1849 στην Κέρκυρα και ήταν καθολικού δόγματος. Ήταν κατά κύριο λόγο ιταλικής καταγωγής: παππούς του ήταν ο Βικέντιος Ντε Μπιάζι, λοχίας του βρετανικού στρατού στην Κεφαλλονιά μέχρι το 1812 και γιαγιά του η Άννα Αγγ. Κονόμου από τη Ζάκυνθο. Γονείς του ήταν ο Βενεράνδος Ντε Μπιάζι (γιος του Βικέντιου και της Άννας) και η Φραγκίσκα Ντε Μπλάζιο από τη Λίσση της Δαλματίας.

 Εκπαίδευση και πρώιμη δράση 
Ο Δεβιάζης ήταν άνθρωπος ευρύτατης μόρφωσης και γνώστης αρκετών ξένων γλωσσών. Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στο Λύκειο Κέρκυρας χωρίς όμως να είναι βέβαιο πως ολοκλήρωσε τη φοίτησή του και παράλληλα φέρεται να υπήρξε μαθητής του συνθέτη Μάντζαρου από τον οποίο διδάχτηκε πιάνο, αρμονία και αντίστιξη (κοντραπούντο)Λεωνίδας Χ. Ζώης, Σπυρίδων Δε - Βιάζης , περιοδικό Νέα Εστία, τχ. 5, 15 Ιουνίου 1927, σελ. 282 - 283.. Αναφέρεται ως πιστός και φανατικός καθολικός. Μάλιστα το 1878 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του εξαιτίας της αντίδρασης που προκάλεσε ένα φυλλάδιό του γραμμένο στα ιταλικά, με το οποίο ζητούσε να επαναλειτουργήσει το καθολικό παρεκκλήσι που στεγαζόταν εντός του ναού του Αγίου Σπυρίδωνα, παραλείποντας να αναφερθεί στη λαϊκή δοξασία που ήθελε την πολύνεκρη έκρηξη του 1718 στην αποθήκη πυρομαχικών του παλιού φρουρίου της Κέρκυρας ως αποτέλεσμα της οργής του άγιου Σπυρίδωνα για την ίδρυση του καθολικού αλταρίου εντός του ορθόδοξου ναού έπειτα από απόφαση του Βενετού γενικού διοικητή Πιζάνι, ο οποίος συγκαταλεγόταν μεταξύ των θυμάτων της έκρηξηςΛεωνίδας Χ. Ζώης, 1927, σελ. 283.. 

 Φυγή στη Ζάκυνθο και περαιτέρω σταδιοδρομία 
Μετά τη φυγή του από την Κέρκυρα εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Εργάστηκε ως δάσκαλος ιταλικών ενώ το 1888 διορίστηκε διευθυντής στη νεοσύστατη δημοτική Φωσκολιανή Βιβλιοθήκη του νησιού, συνεισφέροντας σημαντικά στον εμπλουτισμό της. Ήταν συνεργάτης πολλών περιοδικών, ημερολογίων και εφημερίδων γράφοντας και δημοσιεύοντας μεγάλο αριθμό μελετών και βιογραφιών. Ήταν μέλος της Βασιλικής Γενεαλογικής Ακαδημίας της Πίζας, του Καλλιτεχνικού Συλλόγου «Βελλήνης» της Κατάνης, της Βυζαντιολ. Εταιρείας, της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών κλπ. 

Για την προσφορά του τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος πρώτα με τον Αργυρό (1894) και αργότερα (1919) με το Χρυσό Σταυρό του ΣωτήροςΛεωνίδας Χ. Ζώης, 1927, σελ. 286.. Τον Φεβρουάριο του 1927 προσβλήθηκε από γριπώδη βρογχοπνευμονία και απεβίωσε στις 10 Μαρτίου του ίδιου έτους στο δημοτικό νοσοκομείο της Ζακύνθου όπου νοσηλευότανΛεωνίδας Χ. Ζώης, 1927, σελ. 288..

Εργογραφία (ενδεικτική)
Παρακάτω ακολουθεί κατάλογος ορισμένων από τα έργα του:








 Παραπομπές 

Πηγές


Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί