Mercedes-Benz R107

Το Mercedes-Benz R107 ήταν ένα πολυτελές σπορ αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Απρίλιο του 1971 έως τον Αύγουστο του 1989. Ήταν διαθέσιμο σε δύο εκδόσεις αμαξωμάτων: 2-θέσιο καμπριολέ, η SL-Class R107, και 2-πορτο 4-θέσιο κουπέ με μακρύτερο μεταξόνιο, η SLC-Class C107. Αντικατέστησε τις σειρές W113, γνωστή ανεπίσημα ως Παγόδα, και W111. Η εκδοχή SLC-Class C107 αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1981 από την C126, ενώ η SL-Class R107 αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1989 από την SL-Class R129.

 Εκδοχές αμαξώματος 

Η έκδοση SL (R107) ήταν ένα 2-θέσιο cabrio/roadster με στάνταρ soft-top και με προαιρετική χειμερινή αποσπώμενη σκληρή οροφή, και μόνο σπάνια παραγγέλθηκε με πολύ μικρό πίσω κάθισμα. Κατόπιν αιτήματος, αντί για την τυπική σχάρα αποσκευών πίσω από τα καθίσματα, ένα είδος πίσω «καθίσματος» ήταν διαθέσιμο με επιπλέον χρέωση, το οποίο, ωστόσο, επιτρεπόταν μόνο για παιδιά έως 30 κιλά και ήταν πολύ μικρών διαστάσεων.

Το παράγωγο SLC (C107) ήταν ένα 2-πορτο hardtop coupé, με μακρύτερο μεταξόνιο 36 cm (14,2 in) και με πίσω καθίσματα κανονικού μεγέθους. Η εκδοχή SLC ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που η Mercedes-Benz βάσισε την S-class coupé σε μια τεντωμένη πλατφόρμα της SL roadster και όχι σε ένα μεγάλο σεντάν S-class της εταιρείας.

 Παραγωγή 
Η μαζική παραγωγή του μοντέλου ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1971, αρχικά μόνο με τη 2-θέσια εκδοχή καμπριολέ και μόνο στην έκδοση 350 SL, ενώ η αντίστοιχη 4-θέσια κουπέ 350 SLC μπήκε στην παραγωγή τον Οκτώβριο του 1971. Ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η έναρξη των πωλήσεων στην αγορά έγινε το 1972.

Ο προκάτοχος W113 ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος στη Βόρεια Αμερική, με 19.440 αντίτυπα (40%) να πωλούνται στις ΗΠΑ από τα 48.912 συνολικά αντίτυπα. Τα R107 και C107 επικεντρώθηκαν ακόμη περισσότερο στην αμερικανική αγορά, με εξειδικευμένους κινητήρες, σχέδια προφυλακτήρων (με αμερικανικών κανονισμών ογκώδεις προφυλακτήρες), μπροστινούς προβολείς και συστήματα διαχείρισης εκπομπών καυσαερίων. Τα R107 και C107 πούλησαν 204.373 μονάδες στις ΗΠΑ (68%) από τις συνολικά 300.175 μονάδες που πωλήθηκαν παγκοσμίως (εξαιρουμένων των πωλήσεων στην «γκρίζα αγορά» των Ηνωμένων Πολιτειών, έως ότου η επιλογή της «γκρίζας αγοράς» απαγορεύτηκε από το Κογκρέσο το 1988).

Κατά τη διάρκεια της παραγωγής της, η SL-Class R107 ήταν το μοναδικό roadster που προσέφερε η Mercedes-Benz. 

Η παραγωγή της έκδοσης SLC έληξε τον Σεπτέμβριο του 1981, τον ίδιο μήνα που μπήκε στη μαζική παραγωγή ο διάδοχός του, το 2-πορτο coupé, τύπου grand tourer, Mercedes-Benz C126, που ήταν η 2-πορτη εκδοχή του μεγάλου πολυτελούς σεντάν της κατηγορίας F υπό την ονομασία Mercedes-Benz S-Class W126. Αντιθέτως, η έκδοση SL διατηρήθηκε στη μαζική παραγωγή για 8 έτη ακόμα, έως την εισαγωγή της διαδόχου Mercedes-Benz R129 τον Μάρτιο του 1989, και το τελευταίο αντίτυπο, ένα κόκκινο 500 SL (κωδικός εξωτερικής βαφής Signal Red), κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 4 Αυγούστου 1989 και κατέληξε στο μουσείο της Mercedes-Benz στη Στουτγκάρδη, Γερμανία, όπου και διατηρείται. Συνολικά κατασκευάστηκαν 300.175 αντίτυπα και των δύο εκδοχών, από τα οποία τα 237.287 ήταν SL και τα 62.888 ήταν SLC.Werner Oswald: Deutsche Autos 1945–1990, vol. 5. Motorbuch Verlag, Stuttgart 2001, ISBN 3-613-02131-5, p. 52.

Με την παραγωγή της SL να διαρκεί 18 συνολικά χρόνια, η εκδοχή SL-Class R107 υπήρξε το δεύτερο μακροβιότερο μοντέλο στην ιστορία της εταιρείας, μετά το τετρακίνητο SUV παντός εδάφους W462 G-Class.

 Ασφάλεια 

Ένα εντυπωσιακό στοιχείο για τα στάνταρ του 1971 και των πρώτων ετών μετά την εισαγωγή των μοντέλων, ήταν ότι το ντεπόζιτο καυσίμων των SL-Class R107 και SLC-Class C107 είχε μετακομίσει πάνω από τον πίσω άξονα, πίσω από τον χώρο αποσκευών, ακουμπώντας πάνω στο ίδιο επίπεδο με αυτόν (ως η νοητή προέκταση του χώρου αποσκευών προς το κέντρο και προς τους επιβάτες), ακριβώς πίσω από τα πίσω καθίσματα και προς το κέντρο του αμαξώματος, μειώνοντας έτσι τις πιθανότητες να εκραγεί σε οπίσθια πρόσκρουση και να ξεσπάσει φωτιά (προηγουμένως, σε όλα τα μοντέλα της εταιρείας ήταν επίπεδο και έπιανε ολόκληρο το κάτω μέρος της «ουράς» μέχρι και πίσω ακριβώς από τον πίσω προφυλακτήρα, και μάλιστα η τάπα ανεφοδιασμού ήταν στο πίσω άκρο του αμαξώματος, αντί στο πλάι). Για την ιστορία, η μετακόμιση αυτή, στη συνέχεια, έλαβε χώρα από την εταιρεία 1 χρόνο μετά και στην Mercedes-Benz W116 που εισήχθη τον Σεπτέμβριο του 1972 και ήταν η πρώτη γενιά της S-Class, ενώ ολοκληρώθηκε με την έναρξη των πωλήσεων της Mercedes-Benz E-Class W123 τον Ιανουάριο του 1976 (καθώς η παλέτα της Mercedes-Benz τότε αποτελείτο μόνο από 3 μοντέλα).Ιστοσελίδα που δείχνει την τοποθέτηση στα ντεπόζιτα και τα συστήματα ασφαλείας όλων των Mercedes-Benz από το 1971, καθώς και των μοντέλων της σύγχρονης ιστορίας λίγων ακόμα εταιρειών.

Αν και σήμερα σε όλα τα αυτοκίνητα τοποθετείται στο κέντρο του σασί, η απομάκρυνση από το πίσω άκρο του αμαξώματος ήταν κάτι εξαιρετικά σπάνιο εν έτει 1971, καθώς έως και τότε, σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα είχαν τη δεξαμενή καυσίμων στο πίσω άκρο του αμαξώματος, καταλαμβάνοντας ολόκληρο τον χώρο έως και πίσω ακριβώς από τον πίσω προφυλακτήρα, έχοντας έτσι εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο πυρκαγιάς μετά από τέτοια σύγκρουση. Μάλιστα αρκετά αμερικανικά μοντέλα είχαν αυτή την επικίνδυνη διάταξη ως τη δεκαετία του 1990 και ορισμένα που συνέχιζαν να βασίζονται σε παλαιές πλατφόρμες τη διατήρησαν ακόμα και ως τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000.

Επίσης, η μπροστινή κολώνα του αμαξώματος και το παρμπρίζ είχαν εξ αρχής λάβει ενισχύσεις για προστασία σε ενδεχόμενη ανατροπή. Αναπτύχθηκαν από το μηδέν και προσέφεραν 50% υψηλότερη αντοχή από την προηγούμενη έκδοση. Επιπλέον, το παρμπρίζ ήταν κολλημένο στο πλαίσιο για να αυξήσει τη δύναμη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα σημαντική αντίσταση στη δοκιμή πτώσης οροφής, πράγμα που σήμαινε ότι το ανοιχτό αυτοκίνητο ήταν επίσης επιτρεπτό στις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς μπάρα Targa. Το πίσω παράθυρο στη σκληρή οροφή ήταν επίσης κολλημένο.

Από την αρχή, τα καθίσματα έφεραν στάνταρ προσκέφαλα και αυτόματες ζώνες ασφαλείας. Το 1980 εισήχθη στη Mercedes-Benz R107 σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS) και το 1982 αερόσακος οδηγού.

 Κινητήρες - Τεχνικά χαρακτηριστικά 
R107
ΜοντέλοΚωδικόςκινητήραΑριθμός κυλίνδρων/διάταξηΒαλβίδεςΚυβισμόςΙσχύς σε PSΡοπή σε N·mΤελικήταχύτηταΒάροςσε kgΠερίοδοςπαραγωγής280 SLM 1106/σε σειρά122.746 cm³185238207 km/h1.5601974 - 1985300 SLM 1032.962 cm³188255210 km/h1.5301985 - 1989350 SLM 1168/V163.499 cm³200286212 km/h1.6001971 - 1980380 SL3.818 cm³218299215 km/h1.6401980 - 1985420 SL4.196 cm³218392210 km/h1.6001985 - 1989450 SLM 1174.520 cm³225377218 km/h1.6401971 - 1980500 SL4.973 cm³240402215 km/h1.6001980 - 1989560 SL5.547 cm³231389215 km/h1.6601985 - 1989

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφία 
 Halwart Schrader: Mercedes-Benz R/C 107 1971–1989 – eine Dokumentation. 1. Auflage, Motorbuch-Verlag, Stuttgart 2007, (Schrader-Typen-Chronik) ISBN 978-3-613-02711-4.
 Günter Engelen, Mercedes Benz 280 SL–500 SLC, S. 13f.
 Oswald Werner: Foreword. In: The Anthropology of Space. University of Pennsylvania Press, Philadelphia 1983, ISBN 978-1-5128-1839-0, doi: 10.9783/9781512818390-001.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 107SL-Club – weitere Informationen auf der Webseite des R/C107SL-Club Deutschland e.V.
 Classicway R107-Farben  – Άλμπουμ με φωτογραφίες της R107.

R107
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ