Πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄

Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄  ή Πιέρ Ρότζερ ντε Μποφόρ (Grégoire XI, περί το 1329 - 27 Μαρτίου 1378) ήταν Πάπας και αρχηγός στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (30 Δεκεμβρίου 1370 - 27 Μαρτίου 1378).Pope Gregory XI Catholic Encyclopedia (1913)McBrien, Richard P. (2000). Lives of the Popes. HarperCollins. σ. 245 Ο Γρηγόριος ΙΑ΄ ήταν ο έβδομος και ο τελευταίος από τους Πάπες στην Αβινιόν και ο τελευταίος Γάλλος Πάπας που αναγνωρίστηκε από την Καθολική Εκκλησία. Η Παπική αυλή επέστρεψε από την Αβινιόν στην Ρώμη μετά από 70 χρόνια, μόλις έναν χρόνο πριν τον πρόωρο θάνατου του Γρηγόριου ΙΑ΄ (1377). Με τον θάνατο του ακολούθησε Νέο Σχίσμα το οποίο ανέβασε δύο Αντίπαπες με έδρα την Αβινιόν οι οποίοι βρίσκονταν σε σύγκρουση με τον νόμιμο πάπα της Ρώμης

Πρώτα χρόνια

Ο Πιέρ Ρότζερ ντε Μποφόρ γεννήθηκε στην Μωμόν που ανήκε στην Επαρχεία της Λιμουζέν της Γαλλίας (περί το 1329). Ο θείος του Πιέρ Ροζέρ εξελέγη Αρχιεπίσκοπος της Ρουέν και κατόπιν ανέβηκε στον Παπικό θρόνο της Αβινιόν ως Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ (1342). Ο Κλήμης ΣΤ΄ έδωσε μια μεγάλη σειρά από αξιώματα στο μικρό ανεψιό του, σε ηλικία 18 μόλις ετών τον διόρισε Καρδινάλιο-Διάκονο, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Περούτζα όπου απέκτησε μεγάλες ικανότητες στο δίκαιο και την Θεολογία.Ott, Michael (1909). "Pope Gregory XI". In Herbermann, Charles (ed.). Catholic Encyclopedia. Τομ. 6. New York: Robert Appleton Company Όταν πέθανε ο Πάπας Ουρβανός Ε΄ συνεστήθη στην Αβινιόν Κονκλάβιο από 18 Καρδιναλίους με στόχο την εκλογή του νέου Πάπα (29 Δεκεμβρίου 1370). Ο Πιέρ Ρότζερ ντε Μποφόρ εξελέγη την επόμενη μέρα (30 Δεκεμβρίου 1370), αναγκάστηκε να αποδεχτεί την θέση παρά την αρχική του άρνηση.G. Mollat The Popes at Avignon 1305–1378, London 1963, σ. 59 Χρίστηκε Ιερέας από τον Γκυ της Βουλώνης, Διάκονος στο Κολλέγιο των Καρδιναλίων, επίσκοπος Ρώμης και στέφτηκε τέλος Πάπας στον Καθεδρικό ναό της Αβιβιόν από τον Καρδινάλιο Ρινάλντο Ορσίνι.

Πάπας

Αμέσως μετά την άνοδο του στον Παπικό θρόνο προσπάθησε να συμφιλιώσει την Αγγλία και την Γαλλία ενώ βρισκόταν ακόμα σε εξέλιξη ο Εκατονταετής Πόλεμος αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η διπλωματική του ικανότητα ωστόσο φάνηκε σε Συνθήκη με την οποία συφιλιώθηκαν το Βασίλειο της Νεαπόλεως και το Βασίλειο της Σικελίας (20 Αυγούστου 1372), ήταν και τα δύο Παπικά φέουδα.Hayez, Michel (2002). "Gregorio XI, papa". Dizionario Biografico degli Italiani. Τομ. 59. Rome: Istituto della Enciclopedia Italiana Ο Γρηγόριος ΙΑ΄ εξέδωσε Εγκύκλιο με την οποία επέτρεψε στους ιερείς να επικοινωνούν με τον λαό με την τοπική δημοτική διάλεκτο, με τον τρόπο αυτό δεν θα υπήρχε ο κίνδυνος της "γλωσσικής παγκοσμιοποίησης" που μεταφράζεται σε "γλωσσικό θάνατο".Jelle Krol (2020), Minority Language Writers in the Wake of World War One: A Case Study of Four European Authors, Palgrave. Page 219 Η Αικατερίνη της Σιένα τον παρακάλεσε να προχωρήσει σε Σταυροφορία και ο ίδιος ανταποκρίθηκε θετικά (1376).Villegas, D., 2021. Catherine of Siena's spirituality of political engagement. HTS Teologiese Studies / Theological Studies, 77(2) Ο Γρηγόριος ΙΑ΄ συνέχισε την πολιτική του πάπα Ουρβανού Ε΄ στις προσπάθειες του να ενώσει ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο εναντίον των αλλοθρήσκων.Clarke, Peter D. "BETWEEN AVIGNON AND ROME: MINOR PENITENTIARIES AT THE PAPAL CURIA IN THE THIRTEENTH AND FOURTEENTH CENTURIES." Rivista Di Storia Della Chiesa in Italia, Τομ. 63, Νο. 2, 2009, σσ. 455–510 Ο βασικότερος στόχος του ήταν να καταπολεμήσει τα φαινόμενα διαφθοράς στα μοναστήρια όπως η καταβολή τέλους στους προσκυνητές και η έκθεση πλαστών λειψάνων Αγίων. Κατά το ποντιφικάτο του δραστικά μέτρα λήφθηκαν εναντίον των αιρέσεων που είχαν αναπτυχθεί στη Γερμανία, την Αγγλία και άλλα μέρη της Ευρώπης, μια ειλικρινής προσπάθεια έγινε επίσης να προκληθεί μια μεταρρύθμιση στα διάφορα μοναστικά τάγματα. Οι δεκαεννέα προτάσεις του Τζον Ουίκλιφ (περ. 1320–84) και τα δεκατρία άρθρα του Sachsenspiegel καταδικάσθηκαν επίσης από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΑ΄ το 1377.

Επιστροφή στην Ρώμη

Η επιστροφή του στη Ρώμη (17 Ιανουαρίου 1377) αποδίδεται εν μέρει στις  συγκινητικές λέξεις της Αικατερίνης της Σιένα. Αυτό προσπαθήθηκε από τον προκάτοχο του Γρηγορίου, Ουρβανό Ε΄, χωρίς επιτυχία. Ο Γρηγόριος ΙΑ΄ συνέχισε τα σφάλματα των προκατόχων που διόριζαν συγγενείς τους Γάλλους σε υψηλά εκκλησιαστικά αξιώματα, οι πράξεις του αυτές εξόργισαν τους Ιταλούς κυβερνήτες. Οι Ιταλικές πόλεις-Κράτη αντιτάχθηκαν σκληρά στην μεταφορά της Παπικής έδρας στην Ρώμη ιδιαίτερα η Φλωρεντία η οποία θα έχανε την ανεξαρτησία της και θα προσαρτιότανε στα Παπικά Κράτη.Peterson, David S. 2002. "The War of the Eight Saints in Florentine Memory and Oblivion." In Society and Individual in Renaissance Florence, Ed. William J. Connell Προτού αναχωρήσει για την Ρώμη μελέτησε αναλυτικά αυτές τις διαμαρτυρίες, γνώριζε την κατάσταση που θα συναντήσει. Ο Δούκας του Μιλάνου Μπερναμπό Βισκόντι είχε γίνει κύριος του Ρέτζιο (1371) όπως επίσης και άλλων πόλεων που ήταν υποτελείς στην Αγία Έδρα. Ο Γρηγόριος ΙΑ΄ τον αφόρισε και κήρυξε τον πόλεμο σε έναν Συνασπισμό εχθρικών πόλεων-κρατών υπό την ηγεσία της Φλωρεντίας, έμεινε γνωστός ως ο Πόλεμος των Οκτώ Αγίων (1375–1378). Με την έκρηξη του Πολέμου αφόρισε την Φλωρεντία και την έθεσε υπό απαγόρευση (31 Μαρτίου 1376).Williman & Corsano 2002, σσ. 427–481 Η Αικατερίνη της Σιένα προσπάθησε να τον πείσει να σταματήσει τον πόλεμο αλλά οι εκκλήσεις ήταν μάταιες αφού σταμάτησε μόνο με τον αιφνίδιο θάνατο του Γρηγορίου ΙΑ΄. Ο διάδοχος του Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ υπέγραψε με τους αντιπάλους του τον Ιούλιο του 1378 ειρηνική συνθήκη στο Τίβολι.

Ο Γρηγόριος ΙΑ΄ δεν επιβίωσε μακράν από αυτήν την αφαίρεση, πεθαίνοντας στις 27 Μαρτίου 1378 σε ηλικία 49 ετών.Richardson, C., 2009. Reclaiming Rome: Cardinals in the Fifteenth Century. Leiden: Brill  Μετά τον θάνατό του το Κολλέγιο των Καρδιναλίων πιέσθηκε από τον Ρωμαϊκό όχλο, ο οποίος εισέβαλε στην αίθουσα της ψηφοφορίας, να ψηφίσει έναν Ιταλό Πάπα  για τον παπικό θρόνο. Αυτός ο Ιταλός Πάπας ήταν ο Ουρβανός ΣΤ΄. Λίγο μετά την εκλογή του, ο Ουρβανός κέρδισε την εχθρότητα των Καρδιναλίων. Με την ενθάρρυνση του Γάλλου βασιλιά, οι καρδινάλιοι επέστρεψαν στην Αβινιόν και το 1378 εξέλεξαν έναν Γάλλο πάπα, τον Κλήμεντα Ζ΄.Walsh, M., 2011. The Cardinals: Thirteen Centuries of the Men Behind the Papal Throne. Grand Rapids, Mich.: William B. Eerdmans Pub Αργότερα, το Δυτικό Σχίσμα δημιουργημένο από την επιλογή ενός αντίπαλου πάπα  έβαλε τους κατοίκους της Ευρώπης σε ένα δίλημμα παπικής πίστης. Αυτό το σχίσμα δεν επιλύθηκε πλήρως έως τότε που συγκλήθηκε η Σύνοδος της Κωνσταντίας (1414-1418) από μια ομάδα των καρδιναλίων.Welsh, Frank (2008). The Battle for Christendom The Council of Constance, the East-West Conflict, and the Dawn of Modern Europe. New York: The Overlook Press. σσ. 117–153 Η σύνοδος τολμηρά εκθρόνισε τους τρέχοντες πάπες και το 1417 εξέλεξε τον Μαρτίνο Ε΄ ως διάδοχό τους. Το χάος του Δυτικού Σχίσματος έτσι επέφερε μεταρρυθμιστικές συνόδους και τους έδωσε τη δύναμη για το ποιος εκλεγόταν, αντικαθιστώντας (για μια περίοδο) το Κολλέγιο των Καρδιναλίων.

Παραπομπές

 Αναφορές 

From the 9th edition (1880) of an unnamed encyclopedia
Hanawalt, G.Barbara. The Middle Ages:An Illustrated History, 1998, Oxford Univ. Press, p. 143
Cairns, E.Earl. Christianity Throughout The Centuries: A History of the Christian Church, 1996, Zondervan, pp.241 & 248-250

|-

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Γάλλοι Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 14ου αιώνα