Nissan Leopard

Το Nissan Leopard ήταν ένα σπορ πολυτελές αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Nissan μεταξύ του 1980 και του 1999, σε 4 γενιές.

 Πρώτη γενιά (F30) 

Η πρώτη γενιά του Leopard, γνωστή και ως Leopard TR-X, κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1980, με σκοπό να εισέλθει ανταγωνιστικά στην κατηγορία των μεγαλομεσαίων αυτοκινήτων, και η παραγωγή της συνεχίστηκε έως το 1986. Κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις, 2-πορτο κουπέ και 4-πορτο σεντάν, διαθέτοντας στον εξοπλισμό του πρωτοποριακά για την εποχή συστήματα, όπως έναν μετρητή κατανάλωσης καυσίμων στο ταμπλό.

Αρχικά το Leopard κυκλοφόρησε με 4-κύλινδρους και 6-κύλινδρους κινητήρες, με χωρητικότητες 1.800 cm³ με 105 ίππους, 2.000 cm³ με 125 ίππους και 2.800 cm³ με 155 ίππους. Τον Σεπτέμβριο του 1982, έγινε και ένας μικρός επανασχεδιασμός του αυτοκινήτου, ενώ προστέθηκε και ένας τούρμπο κινητήρας με χωρητικότητα 2.000 cm³ και ισχύ 145 ίππων.

Ο τελευταίος κινητήρας που προστέθηκε και ο μεγαλύτερος από όλους σε κυβισμό και ισχύ ήταν ο 3.000 cm³ κινητήρας του Nissan 300ZX, με 230 ίππους, όπου το Leopard δανείστηκε το 1984 για μία ειδική και περιορισμένης παραγωγής έκδοση του αυτοκινήτου ονομαζόμενη Turbo Grand Edition.

Η Ιαπωνική έκδοση του μοντέλου είχε τους εξωτερικούς καθρέφτες στα μπροστινά φτερά, ένα παραδοσιακό χαρακτηριστικό των παλαιότερων ιαπωνικών αυτοκινήτων. Διέθεταν μάλιστα και μικρούς υαλοκαθαριστήρες για να καθαρίζουν την επιφάνεια του καθρέφτη από το νερό της βροχής.

Ειδικότερα η σχεδίαση του Leopard φαίνεται να είχε επηρεαστεί από το Toyota Soarer, το οποίο όμως την χρονιά που το Leopard πρωτοεμφανίστηκε στην αγορά είχε είδη επανασχεδιαστεί.

Οι εκδόσεις που αρχικά κυκλοφόρησε το Leopard ήταν οι εξής:

 180X F
 180X CF
 200X CF
 200X SF
 L-200X SF
 L-280X SF

Έπειτα όμως από έναν μικρό επανασχεδιασμό του αυτοκινήτου, το μοντέλο ήταν διαθέσιμο στις εξής εκδόσεις:

 180X GX
 180X SGX
 200X SGX
 200X ZGX
 TURBO SGX
 TURBO ZGX
 TURBO ZGX SUPER EDITION
 300 TURBO GRAND EDITION

 Δεύτερη γενιά (F31) 

Η δεύτερη γενιά του Leopard κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1986, αυτή την φορά ως ένα πολυτελές 2-πορτο κουπέ, και στη Βόρεια Αμερική εισήχθησαν μόλις 5.000 Leopard, από τα οποία τα 2.500 μετατράπηκαν σε καμπριολέ από την τοπική εταιρεία ASN (American Specialty Cars).

Στις ΗΠΑ το Leopard κυκλοφόρησε και ως Infiniti M30, το οποίο ήταν και το πρώτο Coupé, αλλά και το πρώτο κάμπριο αυτοκίνητο που είχε παράγει η πολυτελής θυγατρική Infiniti μέχρι τότε.

Για να μην αυξηθεί δραματικά το κόστος έρευνας και εξέλιξης του Leopard, η Nissan αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την ίδια πλατφόρμα που χρησιμοποιούν και τα  Nissan Skyline R31 και Nissan Laurel C32.

Τα F30 και F31 Leopards ήταν άμεσοι ανταγωνιστές του Toyota Soarer, το οποίο όμως παραγόταν με τον κινητήρα 1G-GTE, κυβισμού 2.000 cm³ και εφοδιασμένος με δύο τούρμπο, ενώ το παρόμοιο σχεδιαστικά Leopard έβγαινε με μεγαλύτερη παλέτα κινητήρων.

Όπως το Nissan Skyline και το Nissan 300ZX, έτσι και το Leopard είχε τον κινητήρα μπροστά, αλλά την κίνηση στους πίσω τροχούς.

Οι επιλογές στα κιβώτια ταχυτήτων ήταν δύο. Η πρώτη ήταν το αυτόματο RE4R01A τεσσάρων ταχυτήτων με ηλεκτρονικό overdrive και η δεύτερη ήταν πάλι το RE4R01A με πέντε ταχύτητες, το οποίο όμως ήταν σειριακό και δεν ήταν διαθέσιμο στην έκδοση του Infiniti M30 που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ.

Το F31 ήταν διαθέσιμο με τους εξής κινητήρες:

 2.0 λίτρα V6 VG20E 115 PS
 2.0 λίτρα Turbo-V6 VG20DET 210 PS
 3.0 λίτρα V6 VG30DE 200 PS
 3.0 λίτρα Turbo-V6 VG30DET 255 PS

Από αυτούς, μόνο ο VG20E είχε την επιλογή σειριακού κιβωτίου ταχυτήτων. Το διαφορικό του ήταν ένα ανοιχτό διαφορικό Nissan R200.

Όσον αφορά την ανάρτηση, το F31 ήταν εξοπλισμένο με το σύστημα Sonar Suspension II, το οποίο χρησιμοποιούνταν και σε άλλα μοντέλα της Nissan την τότε εποχή. Χρησιμοποιούσε ειδικούς αισθητήρες στον εμπρός προφυλακτήρα, οι οποίοι διάβαζαν κατά κάποιον τρόπο τον δρόμο και ρύθμιζαν ανάλογα την ανάρτηση.

Επίσης, δινόταν η επιλογή στο οδηγό να διαλέξει μεταξύ Sport και Comfort ρυθμίσεων, δηλαδή σπορ και πιο άνετων ρυθμίσεων όσον αφορά την ανάρτηση, μέσω ενός διακόπτη ο οποίος βρισκόταν στην κεντρική κονσόλα του ταμπλό.

Οι υποψήφιοι αγοραστές του F31 δεν είχαν την δυνατότητα επιλογής έξτρα εξοπλισμού, μιας και όλα τα Leopard είχαν ένα μόνο επίπεδο εξοπλισμό. Ωστόσο, οι αντιπροσωπείες προσέφεραν σαν επιπλέον εξοπλισμό CD-player και κινητό τηλέφωνο, με τοποθέτηση στα σημεία πώλησης.

Η παραγωγή του F31 διήρκεσε 7 χρόνια, με το τελευταίο αντίτυπο να παράγεται το 1992. Ο ακριβής αριθμός του Leopard F31 που παρήχθησαν δεν είναι γνωστός, αλλά υπολογίζεται σε πάνω από 5.000 αντίτυπα, από τα οποία τα μισά ήταν καμπριολέ.

 Τρίτη γενιά (Y32) 

Η τρίτη γενιά του Leopard κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1992 και ονομαζόταν Leopard J Ferie, όπου «férié» στα γαλλικά σημαίνει «διακοπές».

Σχεδιαστικά έμοιαζε κάπως με τα Nissan Bluebird (U13) και Nissan Altima, ενώ πιθανόν είναι να είχε τότε επηρεαστεί και από την πρώτη και τη δεύτερη γενιά του αμερικανικού Ford Taurus, που εκείνη την περίοδο ήταν εξαιρετικά δημοφιλές εμπορικά μοντέλο στις ΗΠΑ. Η πλατφόρμα που χρησιμοποίησε το Leopard Y32 ήταν ίδια με αυτή των μοντέλων Nissan Cedric και Nissan Gloria.

Στη Βόρεια Αμερική κυκλοφόρησε ως Infiniti J30 και ο άμεσος ανταγωνιστής του ήταν το Lexus ES.

Όσον αφορά τα μηχανικά μέρη, οι επιλογές για το Leopard ήταν δύο: ο 3 λίτρων V6 VG30DE, τον οποίο μοιραζόταν με το Nissan 300ZX και παρήγαγε ισχύ 200 ίππων, με ροπή 260 N·m (26 kg), καθώς και ο VH41DE V8, τον οποίο μοιραζόταν με το Nissan Cima και παρήγαγε 270 ίππους. Η συγκεκριμένη έκδοση δεν κυκλοφόρησε με τούρμπο κινητήρες.

Το κύριο μειονέκτημα του Leopard Y32 ήταν οι μέτριοι χώροι στην καμπίνα των επιβατών. Ενώ ήταν 4-πορτο σεντάν και ανήκε στην μεσαία κατηγορία αυτοκινήτων, οι χώροι του ήταν αντίστοιχοι των αυτοκινήτων τις μικρομεσαίας κατηγορίας και αυτό οφείλονταν στον καμπυλωτό σχεδιασμό του αυτοκινήτου.

Από την άλλη πλευρά, το ντιζάιν του Leopard φάνηκε να είναι πιο αρεστό στο Ιαπωνικό κοινό και σαφώς περισσότερο απ' όσο στους Αμερικανούς, και η παραγωγή του έφτασε τα 7.000 οχήματα διεθνώς. Επίσης, το Υ32 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία έχοντας ως στάνταρ εξοπλισμό αερόσακο συνοδηγού (μαζί φυσικά και με του οδηγού).

Η παραγωγή του στο εργοστάσιο Tochigi την Ιαπωνίας σταμάτησε στις 18 Ιουνίου του 1997 και ο αντικαταστάτης του ήταν το Nissan Cefirο ή Infiniti I30 για την αγορά της Βόρειας Αμερικής.

 Τέταρτη γενιά (Y33) 

Η τέταρτη γενιά του Nissan Leopard κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1996 και ήταν επίσης αποκλειστικά 4-πορτο σεντάν, όπως και η τρίτη γενιά του μοντέλου. Ειδικότερα η τέταρτη γενιά βασίστηκε στην πλατφόρμα κατασκευής των Nissan Cedric, Nissan Gloria και Nissan Cima. Το όνομα «J Ferie» δεν χρησιμοποιήθηκε σε αυτή την έκδοση του Leopard, ενώ η ομοιότητά του και με άλλα σεντάν μοντέλα της Nissan ήταν εμφανής.

Το συγκεκριμένο μοντέλο δεν κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική, όπου είχε ήδη αντικατασταθεί από το Nissan Cefiro ή αλλιώς Infiniti I30.

Όσον αφορά τα μηχανικά μέρη, ο V8 κινητήρας δεν ήταν πλέον διαθέσιμος. Την θέση του είχε πάρει ένας 6-κύλινδρος σε σειρά (Ι6) τούρμπο κινητήρας, με την κωδική ονομασία RB25DET.

Επίσης, το Y33 χρησιμοποιούσε το σύστημα άμεσου ψεκασμού βενζίνης της Nissan (direct fuel injection engine configuration), το οποίο εφοδίαζε με βενζίνη κατευθείαν τον κάθε κύλινδρο της μηχανής.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Leopard
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα