Μάικ Τάισον

Ο Μάικλ Τζέραλντ «Μάικ»  Τάισον (Michael Gerard "Mike" Tyson, γεννήθηκε 30 Ιουνίου 1966) είναι Αμερικανός πρώην πυγμάχος, που αποχώρησε  από το άθλημα το 2006. επέστρεψε όμως το 2020 και το 2024 και ετοιμάζει αγώνα για το 2026 με τον Floyd mayweather

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 30 Ιουνίου 1966. Ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής βαρέων βαρών , κατακτώντας τους τίτλους WBC (1986-90, 1996-97), WBA (1987-90, 1996) και IBF (1987-90). Κέρδισε τον τίτλο WBC σε ηλικία μόλις 20 ετών, 4 μηνών και 22 ημερών, κερδίζοντας τον Τρέβορ Μπέρμπικ (Trevor Berbick) στο δεύτερο γύρο. Έχει ύψος 1.78 cm και μερικά από τα παρατσούκλια του είναι «Kid Dynamite» και «Iron Mike»"Mike Tyson Goes Bollywood" - CBC News, 13 April 2007.

Μεγαλωμένος σε φτωχές συνοικίες του Μπρούκλιν, όπου σε νεαρή ηλικία συμμετείχε σε συμμορίες"Mike Tyson." Encyclopædia Britannica. 2010. Encyclopædia Britannica Online. 16 Mar. 2010 <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/612020/Mike-Tyson, ο Τάισον τέθηκε υπό την κηδεμονία και καθοδήγηση του εκπαιδευτή Κας Νταμάτο (Cus D'Amato), ο οποίος είχε ήδη αναδείξει τους πρωταθλητές Φλόιντ Πάτερσον και Χοζέ Τόρες. Ξεκίνησε να αγωνίζεται ως επαγγελματίας το 1985 και γρήγορα αναρριχήθηκε στην κορυφή της πυγμαχίας. Επικρίθηκε συχνά για τη βίαιη συμπεριφορά του, τόσο εντός όσο και εκτός του ρινγκ, ωστόσο αναγνωρίζεται ως ένας από τους σπουδαιότερους πυγμάχους. Επεισοδιακός υπήρξε ο δεύτερος αγώνας του με τον Εβάντερ Χόλιφιλντ το 1996, κατά τον οποίο ο Τάισον δάγκωσε το αυτί του αντιπάλου του, με αποτέλεσμα να ανακληθεί η άδειά του για ένα χρόνο από την αθλητική ένωση της Νεβάδας και να του επιβληθεί πρόστιμο 3 εκατ. δολαρίωνBoddy, Kasia. Boxing: a cultural history, Reaktion Books, 2008, σ. 368.

Ερασιτεχνική καριέρα
Κέρδισε χρυσά μετάλλια το 1981 και το 1982 σε Τζούνιορ Ολυμπιακούς Αγώνες, νικώντας τον Joe Cortez το 1981 και τον Kelton Brown το 1982. Κατέχει το Junior Ολυμπιακό ρεκόρ για ταχύτερο νοκ-άουτ (8 δευτερόλεπτα).

Επαγγελματική άνοδος

Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του ως ένας 18χρονος στις 6 Μαρτίου του 1985 στην Νέα Υόρκη και νίκησε τον 
Έκτορ Μερσέντες στονπρώτο γύρο με νοκ-άουτ . Τότε είχε αγωνιστεί σε 28 αναμετρήσεις και κέρδισε τους 26 από αυτούς. Ο πρώτος του τηλεοπτικός αγώνας ήταν το Φεβρουάριο του 1986 όπου κέρδισε ξανά με νοκ άουτ τον Τζέσι Φέργκιουσον 
στον πέμπτο γύρο. Μετά από κάποιους μήνες διεκδίκησε το τίτλο WBC Heavyweight και έγινε ο νεότερος σε ηλικία πρωταθλητής βαρέων βαρών, ρεκόρ που εξακολουθεί να κατέχει.

Αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής
Τον Αύγουστο του 1987 κατέκτησε το τίτλο IBF ενάντια στον Τόνι Τάκερ. Δύο μήνες αργότερα, κέρδισε τον χρυσό ολυμπιονίκη Τάιλερ Μπιγκς. Τον Λάρι Χολμς 
κατάφερε να κερδίσει στις αρχές του 1988, ο οποίος έχασε έπειτα από 75 επαγγελματικούς αγώνες με  νοκ-άουτ. Ο Τάισον κατάφερε να σημειώσει  νοκ-άουτ σε μόλις 91 δευτερόλεπτα και να πάρει την νίκη από τον Μάικλ Σπινκς αλλά και τους τίτλους του περιοδικού ''The Ring''.

Οι κόντρες και οι αναστατώσεις
Το 1989 άρχισαν τα προβλήματα για αυτόν. Η σχέση του με την Ρόμπιν Γκίβενς όδευε για το διαζύγιο, διαχωρίστηκε από τον διευθυντή Μπιλ Κέιτον και απέλυσε τον προπονητή του Κέβιν Ρούνεϊ. Μετά από όλα αυτά, αντιμετώπισε τους 
Φρανκ Μπρούνο και
Καρλ Ουίλλιαμς, τους οποίους τους κέρδισε με TKO (Τεχνικό νοκ άουτ) και διατήρησε τους τίτλους The Ring, WBC, WBA και IBF Heavyweight.

Τον Φεβρουάριο του 1990, Τάισον έχασε τους τίτλους από τον Μπάστερ Ντάγκλας την στιγμή που δέχθηκε ένα βίαιο uppercut και ένα συνδυασμό χτυπημάτων. Αυτή η ήττα ήταν η πρώτη στην καριέρα του ‘’Baddest Man On The Planet’’, η οποία χαρακτηρίστηκε ως μια από τις πιο συγκλονιστικές ανατροπές στα σύγχρονα αθλήματα.

Μετά την πρώτη ήττα του
Ακολούθησαν δύο νίκες επί των Ολυμπιονικών βαρέων βαρών το 1984, Χένρι Τίλμαν και Άλεξ Στιούαρτ.
Στις 18 Μαρτίου του 1991, ο ίδιος αντιμετώπιζε τον 
Ντόνοβαν Ρούντοκ όπου και τον κέρδισε με απόφαση του διαιτητή στο έβδομο γύρο. Αυτή η απόφαση εξόργισε τους οπαδούς που ήταν παρόντες με αποτέλεσμα να συναντηθούν ξανά. Η δεύτερη συνάντηση τους έγινε στις 28 Ιουνίου. Εκεί ο Τάισον κέρδισε καθαρά εφόσον είχε ρίξει τον αντίπαλο του κάτω δύο φορές. Στα τέλη του 1991 είχε προγραμματιστεί να κοντραριστεί με τον
Εβαντερ Χολιφιλντ για το αδιαφιλονίκητο τίτλο στο Λας Βέγκας αλλά ένας τραυματισμός του στα πλευρά δεν του το επέτρεψε.

Η επιστροφή του στην δράση
Ο πρώτος αγώνας μετά την φυλάκιση του ήταν επί του Peter McNeeley. Ο συγκεκριμένος αγώνας απέφερε περισσότερα από 96 εκατομμύρια δολάρια σε όλο το κόσμο συμπεριλαμβανομένων του ρεκόρ για PPV στην τηλεόραση. Ο Mike Tyson σε μόλις 89 δευτερόλεπτα πήρε την νίκη εύκολα από τον McNeeley. Εύκολα διεκδίκησε το τίτλο WBC βαρέων βαρών για δεύτερη φορά νικώντας τον Frank Bruno για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Εκτός από αυτή την διεκδίκηση τίτλου, διεκδίκησε και το τίτλο WBA βαρέων βαρών παίρνοντας την νίκη από τα χέρια του Bruce Seldon στο Λας Βέγκας.

Η κόντρα Τάισον-Χόλιφιλντ
Ο Εβάντερ Χόλιφιλντ  ήταν ο άνθρωπος, ο οποίος προκάλεσε τη δεύτερη ήττα του Τάισον. Οι δύο τους συναντήθηκαν τον Νοέμβριο του 1996 στο Λας Βέγκας. Η νίκη του Χόλιφιλντ ήρθε όταν ο διαιτητής της αναμέτρησης σταμάτησε τον αγώνα στο γύρο 11 και έτσι ο Χόλιφιλντ κατέκτησε για τρίτη φορά το τίτλο βαρέων βαρών. Πολλές καταγγελίες έγιναν σχετικά με το αποτέλεσμα του αγώνα και έτσι προγραμματίστηκε και δεύτερος αγώνας μεταξύ τους.

Έτσι αγωνίστηκαν ξανά στις 28 Ιουνίου του 1997 όπου ο Τάισον έχασε ξανά. Ο αγώνας είχε διακοπεί προσωρινά στο τέλος του τρίτου γύρου που ο Τάισον δάγκωσε τον αντίπαλο του και ο διαιτητής αναγκάστηκε να του αφαιρέσει δυο βαθμούς. Παρόλα αυτά, το ξαναέκανε και έχασε τον αγώνα. Το δάγκωμα του ήταν αρκετά σοβαρό εφόσον αφαίρεσε ένα κομμάτι από το δεξί αυτί του Χόλιφιλντ. Μετά τον αγώνα, άρχισαν ταραχές στο ρινγκ και πολλοί από τους ανθρώπους έφυγαν τραυματισμένοι.

Δύο μέρες μετά την αναμέτρηση, ζήτησε συγνώμη για τις πράξεις του και ζήτησε να μην απαγορευτεί για μια ζωή. Τον Ιούλιο του 1997 η ‘αδεια πυγμαχίας του ακυρώθηκε από την πολιτεία της Νεβάδα. Επιπλέον πλήρωσε πρόστιμο τριών εκατομμυρίων δολαρίων και τα έξοδα της ακρόασης. Η ανάκληση δεν ήταν νόμιμη και η επιτροπή ψήφισε 4-1 για να αποκατασταθεί η άδεια πυγμαχίας του στις 18 Οκτωβρίου του 1998. Όλο αυτό το καιρό ήταν εκτός δράσης, έκανε μια σπέσιαλ εμφάνιση στην WrestleMania XIV και συγκεκριμένα στο main event όπου ο Shawn Michaels αντιμετώπιζε τον Stone Cold Steve Austin. Εκείνη την περίοδο ήταν ανεπίσημο μέλος της D-Generation Χ και πληρώθηκε 3.000.000 δολάρια για να βρίσκεται στο συγκεκριμένο Pay Per View.

Μετέπειτα πορεία
Το 1999 και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο επέστρεψε στο ρινγκ και κέρδισε τον Francois Botha. Κατά την διάρκεια του αγώνα αυτού, ο ‘’Kid Dynamite’’ δέχθηκε μια προειδοποίησή από τον διαιτητή διότι προσπάθησε να σπάσει να χέρια του αντιπάλου του. Νομικά προβλήματα είχε ξανά εφόσον στις 5 Φεβρουαρίου του 1999 καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση με πρόστιμο 5.000 δολάρια και τον διέταξαν να εκτελέσει 200 ώρες κοινωφελούς εργασία γιατί επιτέθηκε σε δύο αυτοκινητιστές μετά από τροχαίο ατύχημα. Μετά την υπηρέτηση του, αγωνίστηκε κόντρα στον Orlin Norris τον Οκτώβριο του 1999 όπου σημείωσε νοκ-άουτ μετά το άκουσμα του κουδουνιού στο τέλος του πρώτου γύρου. Συμπερασματικά, ο αγώνα έληξε χωρίς νικητή εφόσον ο αντίπαλος του δεν μπορούσε να συνεχίσει τον αγώνα.

Η χρονιά 2001 άρχισε καλά για τον ‘’Iron Mike’’, παίρνοντας μια νίκη στην Σκωτία ακολουθούμενη από μια ήττα στην Αγγλία. Στον τρίτο του αγώνα για εκείνη την χρονιά θέτονταν αντιμέτωπος με τον Andrew Golota. Αρχικά κέρδισε τον Πολωνό επειδή δεν μπορούσε να συνεχίσει λόγω του σπασμένου σαγονιού του. Αλλά στην συνέχεια η απόφαση άλλαξε σε μη διαγωνιζόμενο αγώνα μετά το τεστ ουρών που βγήκε θετικό για χρήση μαριχουάνας. Με TKO έληξε ο μοναδικός αγώνας του το 2001 όπου επικράτησε του Brian Nielsen στην Κοπεγχάγη σημειώνοντας TKO στο έβδομο γύρο.

Ο Mike Tyson είχε την ευκαιρία και πάλι να αγωνιστεί για έναν τίτλο βαρέων βαρών κόντρα στον Λέννοξ Λιούις, ο οποίος είχε στα χέρια του τους τίτλους WBC, IBF και IBO. Λίγους μήνες πριν την αναμέτρηση αυτή, εκανε μια δήλωση που σίγουρα έκανε κάποιους να ανατριχιάσουν με τα λόγια του, ‘’Θέλω την καρδιά σου, θέλω να φάω τα παιδιά σου’’. Τον Ιούνιο, ο Λέννοξ Λιούις ήταν αυτός που κυριάρχησε στον αγώνα όταν σημείωσε νοκ-άουτ στον όγδοο γύρο. Ο ηττημένος σεβάστηκε την ήττα και έδωσε τα συγχαρητήρια μετά τον αγώνα.

Το τέλος της καριέρας του στην πυγμαχία
Μετά την ήττα του κόντρα στον Λέννοξ Λιούις, επικράτησε επί του Clifford Eteinne σε μόλις 49 δευτερόλεπτα και αυτή ήταν η τελευταία νίκη της καριέρας του. Ξαναμπήκε στο ριγνκ και ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με έναν μαχητή του K-1 Bob Sapp, ο οποίος πήρε την νίκη λίγο νωρίτερα από τον Kimo Leopoldo πριν αυτή την αντιπαράθεση. Τον Ιούλιο του 2004, αγωνίστηκε με τον Βρετανό πυγμάχο Danny Williams. Επικράτησε στους δύο πρώτους δύο γύρους αλλά στο τρίτο ο Williams έδωσε κάποια καθαρά χτυπήματα και στο τέταρτο γύρο έχασε με νοκ-άουτ. Μετά τον αγώνα αποκαλύφθηκε πως ο Mike Tyson προσπαθούσε να αγωνιστεί με ένα πόδι με το λόγο να είναι ο τραυματισμός του στο γόνατο του στο πρώτο γύρο. Έτσι, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση τέσσερις μέρες έπειτα τον αγώνα. Μετά από ένα χρόνο μονομάχησε με τον Ιρλανδό Kevin McBride όπου και έχασε. Μετά την έκτη ήττα του δήλωσε πως θα εγκαταλείψει την πυγμαχία επειδή ένιωθε πως έχει χάσει το πάθος του για αυτό που κάνει τόσα χρόνια.

Μετά την επαγγελματική πυγμαχία
Τέλη 2006 συνελήφθη ξανά στο Scottsdale της Αριζόνα για υποψία κατοχής ναρκωτικών και το 2007 δήλωσε ένοχος για κατοχή κοκαΐνης. Το 2007 καταδικάστηκε σε 24 ώρες φυλάκισης, 360 ώρες κοινωφελούς υπηρεσίας και 3 χρόνια υπό επιτήρηση. Δύο χρόνια μετά πήρε κάποιους ρόλους σε ταινίες όπως το Hangover - κατά τη διάρκεια της οποίας, όπως δήλωσε ο ίδιος, βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ και ναρκωτικών με αποτέλεσμα να μη γνωρίζει ότι συμμετέχει. Παράλληλα, συνέχισε να εμφανίζεται στο WWE. Τον Ιούνιο ου 2011 εντάχθηκε στο Διεθνές Hall Of Fame Πυγμαχίας. Από την D-Generation X και συγκεκριμένα τον Triple Η και τον Shawn Michaels εντάχθηκε στο WWE Hall of Fame το 2012. Μετά από κάποιους μήνες ξεκίνησε το ‘’Mike Tyson Cares Foundation’’ όπου έδινε στα παιδιά μια ευκαιρία για να παλέψουν με την παροχή καινοτόμων κέντρων που παρέχουν όλες τις ανάγκες των παιδιών από διαλυμένες οικογένειες.

Το Φεβρουάριο του 2013 έκανε μια τρίμηνη περιοδεία, στην οποία μιλούσε για την επαγγελματική και προσωπική του ζωή. Λίγο αργότερα, συνεργάστηκε με τον Acquinity Interactive CEO, Garry Jonas για να φτιάξουν δικά του πυγμαχικά προϊόντα. Το Σεπτέμβριο του 2013 ήταν σε μια τηλεοπτική σειρά στο Fox Sports 1 με όνομα ‘’Being Mike Tyson’’ όπου έδειχνε την προσωπική ζωή του. Λίγο πριν τελειώσει η χρονιά κυκλοφόρησε το βιβλίο του ‘’Undisputed Truth’’, όπου ήταν στην λίστα των ‘’best sellers’’ του New York Times.

Ταινίες και τηλεόραση
- Fallen Champ: The Untold Story of Mike Tyson (1993)

- Tyson (1995)

- Tyson (2008)

- Law & Order: Special Victims Unit (2013)

- Mike Tyson: Undisputed Truth (2013)

- Mike Tyson Mysteries (2013)

- The Hangover (2009)

- The Hangover: II (2011)

- Scary Movie 5 (2013)

- Ip Man 3 (2015)

- "How I Met Your Mother" episode Bad Crazy (2013)

Ρεκόρ επαγγελματικής πυγμαχίας

Νίκη / ΉτταΑντίπαλοςΡεκόρΉτταKevin McBride50-6-2ΉτταDanny Williams50-5-2ΝίκηClifford Etienne50-4-2ΉτταLennox Lewis49-4-2ΝίκηBrian Nielsen49-3-2ΚανέναςAndrew Golota48-3-2ΝίκηLou Savarese48-3-1ΝίκηJulius Francis47-3-1ΚανέναςOrlin Norris46-3-1ΝίκηFrancois Botha46-3ΉτταEvander Holyfield45-3ΉτταEvander Holyfield45-2ΝίκηBruce Seldon45-1ΝίκηFrank Bruno44-1ΝίκηBuster Mathis, Jr.43-1ΝίκηPeter McNeeley42-1ΝίκηDonovan Ruddock41-1ΝίκηDonovan Ruddock40-1ΝίκηAlex Stewart39-1ΝίκηHenry Tillman38-1ΉτταBuster Douglas37-1ΝίκηCarl Williams37-0ΝίκηFrank Bruno36-0ΝίκηMichael Spinks35-0ΝίκηTony Tubbs34-0ΝίκηLarry Holmes33-0ΝίκηTyrell Biggs32-0ΝίκηTony Tucker31-0ΝίκηPinklon Thomas30-0ΝίκηJames Smith29-0ΝίκηTrevor Berbick28-0ΝίκηAlfonso Ratliff27-0ΝίκηJosé Ribalta26-0ΝίκηMarvis Frazier25-0ΝίκηLorenzo Boyd24-0ΝίκηWilliam Hosea23-0ΝίκηReggie Gross22-0ΝίκηMitch Green21-0ΝίκηJames Tillis20-0ΝίκηSteve Zouski19-0ΝίκηJesse Ferguson18-0ΝίκηMike Jameson17-0ΝίκηDavid Jaco16-0ΝίκηMark Young15-0ΝίκηSammy Scaff14-0ΝίκηConroy Nelson13-0ΝίκηEddie Richardson12-0ΝίκηSterling Benjamin11-0ΝίκηRobert Colay10-0ΝίκηDonnie Long9-0ΝίκηMichael Johnson8-0ΝίκηLorenzo Canady7-0
ΝίκηLarry Sims6-0ΝίκηJohn Alderson5-0ΝίκηRicardo Spain4-0ΝίκηDon Halpin3-0ΝίκηTrent Singleton2-0ΝίκηHector Mercedes1-0

Τίτλοι και επιτεύγματα
Τίτλοι
- Junior Olympic Games Heavyweight 

- National Golden Gloves Heavyweight

- WBA/IBF/WBC Undisputed Heavyweight

- WBC Heavyweight

- WBA Heavyweight

- IBF Heavyweight

Ρεκόρ
- Νεότερος πρωταθλητής βαρέων βαρών (20 χρονών και 4 μηνών)

- Πιο γρήγορο νοκ άουτ σε νεώτερους ολυμπιακούς αγώνες (8 δευτερόλεπτα)

Βραβεία
- Ring Magazine Fighter της χρονιάς - 1986 & 1988

- BBC Sports Personality της χρονιάς - 1989

- Ring magazine Prospect της χρονιάς- 1985

Επαγγελματική πάλη
- WWE Hall Of Fame (εντάχθηκε το 2012)

 Παραπομπές  

Κατηγορία:Αμερικανοί πυγμάχοι