Οδρύσες

Το Οδρυσιακό Βασίλειο (αρχαία ελληνικά: Βασίλειον Ὀδρυσῶν) ήταν ένα αρχαίο θρακικό κράτος που άκμασε μεταξύ των αρχών του 5ου αιώνα π. Χ. και των αρχών του 3ου / τέλους του 1ου αιώνα π. Χ. Βρίσκεται στη σημερινή Βουλγαρία, τη νοτιοανατολική Ρουμανία (βόρεια Δοβρουτσά), τη βόρεια Ελλάδα και την Ανατολική Θράκη και ήταν ένας φυλετικός συνωστισμός με επικεφαλής τους Οδρύσιους, που αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη πολιτική οντότητα που αναπτύχθηκε στα ανατολικά Βαλκάνια. Πριν από την ίδρυση της Σευθόπολης στα τέλη του 4ου αιώνα δεν είχε σταθερή πρωτεύουσα. 

Το Οδρυσιακό βασίλειο ιδρύθηκε από τον βασιλιά Τήρη Α', εκμεταλλευόμενος την κατάρρευση της περσικής παρουσίας στην Ευρώπη λόγω της αποτυχημένης εισβολής στην Ελλάδα το 480-79. Ο Τήρης και ο γιος του Σιτάλκης ακολούθησαν πολιτική επέκτασης, καθιστώντας το βασίλειο ένα από τα ισχυρότερα της εποχής του. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της πρώιμης ιστορίας της παρέμεινε σύμμαχος της Αθήνας και συμμετείχε ακόμη και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο στο πλευρό της. Μέχρι το 400 π. Χ. το κράτος έδειξε τα πρώτα σημάδια κόπωσης, αν και ο Κότυς Α' ξεκίνησε μια σύντομη αναγέννηση που διήρκεσε μέχρι τη δολοφονία του το 360 π. Χ..

Στη συνέχεια το βασίλειο διαλύθηκε: η νότια και η κεντρική Θράκη μοιράστηκαν μεταξύ τριών Οδρυσών βασιλέων, ενώ το βορειοανατολικό τμήμα περιήλθε στην κυριαρχία του βασιλείου των Γετών. Τα τρία βασίλεια της Οδρυσίας κατακτήθηκαν τελικά από το ανερχόμενο βασίλειο της Μακεδονίας υπό τον Φίλιππο Β' το 340 π.Χ. Ένα πολύ μικρότερο Οδρυσιακό κράτος αναβίωσε γύρω στο 330 π.Χ. από τον Σεύθη Γ', ο οποίος ίδρυσε μια νέα πρωτεύουσα με το όνομα Σευθέπολις, η οποία λειτούργησε μέχρι το δεύτερο τέταρτο του 3ου αιώνα π.Χ.. Μετά από αυτό υπάρχουν ελάχιστες πειστικές αποδείξεις για τη διατήρηση ενός Οδρυσιακού κράτους, με εξαίρεση έναν αμφίβολο Οδρυσό βασιλιά που πολέμησε στον Τρίτο Μακεδονικό Πόλεμο, τον Κωτύς. Η καρδιά της Οδρυσίας προσαρτήθηκε τελικά από το Θρακικό βασίλειο των Σαπαίων στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., το οποίο μετατράπηκε σε ρωμαϊκή επαρχία της Θράκης το 45-46 μ.Χ..

Ιστορία

Ο Ελληνικός εποικισμός

Οι αρχαίοι Θράκες δεν είχαν δική τους παράδοση, η ιστορία τους έχει ανασυνταχτεί από τα αρχαιολογικά ευρήματα, τα νομίσματα και τις μαρτυρίες αρχαίων Ελλήνων ιστορικών.Zahrnt 2015, σ. 35 Οι ιστορικοί καταγράφουν τους κατοίκους της Θράκης ως "πολυάριθμο λαό" σε τέτοιο βαθμό που τον 4ο αιώνα π.Χ. ο Άνδρων της Αλικαρνασσού την θεωρούσε ξεχωριστή ήπειρο. Η Θράκη χωριζόταν σε βόρεια και νότια, τα δύο τμήματα ήταν διαφορετικά ακόμα και πολιτισμικά.Bouzek & Graninger 2015, σσ. 12–15Archibald 1998, σσ. 9–10 Τα σύνορα ανάμεσα στα δύο τμήματα ήταν η οροσειρά του Αίμου ή ίσως ο Δούναβης λίγο πιο βόρεια.Archibald 1998, σσ. 9–10Bouzek & Graninger 2015, σσ. 13–15 Η νότια Θράκη κατείχε μια εύφορη κοιλάδα ανάμεσα στον Αίμο, την Ροδόπη, την Στράντζα, τις ακτές της Θάλασσας του Μαρμαρά, το Αιγαίο Πέλαγος και την Μαύρη Θάλασσα. Τα δυτικά όρια της νότιας Θράκης έφταναν μέχρι τον Στρυμόνα και τον Μεγάλο Μοράβα. Η βόρεια Θράκη οριζόταν από τον Δούναβη. τα Καρπάθια Όρη, την Στέπα της Κασπίας με τμήματα από την σημερινή Βουλγαρία, Μολδαβία, Σερβία και Ουκρανία, επίσης σε περιοχές της σημερινής Τουρκίας όπως η Βιθυνία και η Μυσία.Bouzek & Graninger 2015, σσ. 13–15 Οι Θράκες είχαν εγκατασταθεί στα Βαλκάνια από την 2η χιλιετία π.Χ., εμφανίζονται σποραδικά στα έπη του Ομήρου αλλά μόλις τον 5ο αιώνα π.Χ. οι Έλληνες απέκτησαν ενδιαφέρον για τους μη Ελληνόφωνους λαούς.Archibald 1998, σσ. 94–96 Από τον 7ο αιώνα π.Χ. οι Έλληνες ίδρυσαν μεγάλες αποικίες όπως η Θάσος, το Βυζάντιο και η Οδησσός.Zahrnt 2015, σσ. 35–37 Η πολιτική ιστορία των Θρακών ήταν ωστόσο άγνωστη, μοναδική εξαίρεση τον 6ο αιώνα π.Χ. που οι Έλληνες ήρθαν σε επαφή με κάποιον βασιλιά βόρεια από την Χερσόνησο της Καλλίπολης.Zahrnt 2015, σ. 37Porozhanov 2009, σσ. 129–134 Η απουσία εισαγόμενων προϊόντων στην ενδοχώρα της Θράκης δείχνει ότι μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. βρισκόταν σε πλήρη απομόνωση.Archibald 1998, σσ. 93–94 

Η Περσική κατάκτηση

Οι Πέρσες υπό την Δυναστεία των Αχαιμενιδών διέσχισαν τον Βόσπορο (513 π.Χ.) αφού είχαν υποτάξει πριν 300 χρόνια τους Θράκες της Βιθυνίας. Ο στόχος του βασιλέως Δαρείου του Μέγα ήταν μια εκστρατεία τιμωρίας απέναντι στους Σκύθες, οι περισσότερες φυλές της Θράκης υποτάχθηκαν εκτός από τους Γέτες που αντιστάθηκαν αλλά ηττήθηκαν. Οι Πέρσες στρατηγοί Μεγάβαζος και Μαρδόνιος όπως επίσης ο γιος και διάδοχος του Δαρείου του Μέγα Ξέρξης Α΄ της Περσίας προχώρησαν σε περισσότερες εκστρατείες με στόχο να εξασφαλίσουν τις ακτές του Αιγαίου.Vassileva 2015, σσ. 320–322 Οι Αχαιμενίδες δεν τοποθέτησαν κάποιον Σατράπη στην Θράκη παρά το ότι ο Ηρόδοτος ισχυρίστηκε ότι οι υποταγμένοι πλήρωναν φόρο υποτέλειας, πιθανότατα ανήκαν στην Σατραπεία της Σκύδρας.Vassileva 2015, σσ. 322–323Archibald 1998, σ. 102 Η Περσική κυριαρχία περιορίστηκε σε μερικά κάστρα ανάμεσα στα οποία βρισκόταν ο Δορίσκος και η Ηιών.Vassileva 2015, σσ. 322–323 Η συντριπτική πλειοψηφία των Θρακών παρέμεινε ωστόσο ανεπηρέαστη από την Περσική κυριαρχία.Archibald 1998, σ. 102 Την περίοδο που έληξε η αποτυχημένη Περσική εκστρατεία στην Ελλάδα (480 π.Χ.) ακολούθησαν οι Πόλεμοι της Δηλιακής Συμμαχίας με τους οποίους η Περσική εξουσία κατέρρευσε. Τα επόμενα χρόνια μέχρι τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. η Περσική εξουσία είχε καταρρεύσει σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ήπειρο.Vassileva 2015, σ. 324

Το κράτος των Οδρυσών

250px|thumb|Χρυσό στεφάνι και δαχτυλίδι από τον τάφο Οδρυσού αριστοκράτη στον τύμβο Γκολιάματα Μόγκιλα
Παρά το γεγονός ότι η Περσική παρουσία στην Θράκη διατηρείται λίγο φαίνεται ότι την ίδια εποχή ξεκίνησε το εμπόριο με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν οι Θράκες τα πρώτα ανεξάρτητα κράτη. Τα Θρακικά νομίσματα δείχνουν ότι γύρω στο 500 π.Χ. συστήθηκαν τα πρώτα βασίλεια της περιοχής, το ίδιο και οι Οδρυσοί αν και το όνομα τους απουσίαζε από τις νομισματικές επιγραφές.Vassileva 2015, σσ. 324–325 Η ιστορία των Οδρυσών ξεκίνησε ωστόσο μετά την αποχώρηση των Περσών από την Ελλάδα, καταγράφονται αρχικά μόνο από τον Ηρόδοτο χωρίς περισσότερες λεπτομέρειες.Archibald 1998, σ. 102 Η περιοχή των Ορδυσών βρισκόταν στην κοιλάδα του Έβρου και των παραποτάμων του Τόνσου και Άρδα.Zahrnt 2015, σ. 40 Οι Οδρησοί ακολούθησαν την ίδια τακτική με τις υπόλοιπες Θρακικές φυλές και προσπάθησαν να καλύψουν το κενό από την Θρακική οπισθοχώρηση.Vassileva 2015, σ. 325 O πρώτος βασιλιάς των Οδρυσών καταγράφεται ο Τήρης, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη ήταν ο πρώτος βασιλεύς των Οδρυσών.Archibald 1998, σ. 102 Ο Θουκυδίδης έγραψε στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. ότι ο Τήρης "ήταν ο ιδρυτής του βασιλείου των Οδρυσών που περιείχε τα περισσότερα Θρακικά εδάφη και τις περισσότερες Θρακικές φυλές".Thucydides 1881, 2.29 Οι φυλές αυτές ζούσαν στις ακτές του Αιγαίου Πελάγους και στις οροσειρές της Ροδόπης όπως οι πανίσχυροι Τριβαλλοί γύρω από τον Αίμο.Archibald 1998, σ. 105 Ο Τήρης κυριάρχησε στην κεντρική Θράκη (480 π.Χ.), στηρίχτηκε στην πολεμική αριστοκρατία τω Θρακών, ο ίδιος και ο γιος του Σιτάλκης το επέκτειναν από τον Δούναβη μέχρι τα Αρχαία Άβδηρα στο Αιγαίο Πέλαγος. Αργότερα, η έκτασή της άλλαξε στη σημερινή Βουλγαρία, την ανατολική Θράκη και την Ελλάδα μεταξύ Έβρου και Στρυμόνα (εκτός από μια παράκτια λωρίδα που κατεχόταν από Ελληνικές πόλεις). Η κυριαρχία ποτέ δεν ασκήθηκε επί του συνόλου των εδαφών του, καθώς μεταβαλλόταν σε σχέση με την φυλετική πολιτική.

Ο ιστορικός Ζ.Χ. Αρτσιμπαλντ γράφει:

Οι Οδρυσοί δημιούργησαν την πρώτη κρατική οντότητα, που αντικατέστησε το φυλετικό σύστημα στην ανατολική Βαλκανική χερσόνησο. Οι βασιλιάδες τους ήταν συνήθως γνωστοί στον έξω κόσμο ως βασιλείς της Θράκης, αν και η εξουσία τους δεν επεκτεινόταν σε όλα τα θρακικά φύλα. Ακόμη και μέσα στα όρια του βασιλείου τους η φύση της βασιλικής εξουσίας παρέμενε ρευστή και η σαφήνειά της υπέκειτο σε περιορισμούς γεωγραφίας, κοινωνικών σχέσεων και περιστάσεων

Αυτή η μεγάλη επικράτεια κατοικείτο από πολλές Θρακικές και Δακο-Μοισιακές φυλές που ενώθηκαν υπό τη βασιλεία ενός κοινού ηγεμόνα και άρχισαν να εφαρμόζουν κοινές εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές. Αυτές ήταν ευνοϊκές συνθήκες για την υπέρβαση των φυλετικών διαιρέσεων, που θα μπορούσαν σταδιακά να οδηγήσουν στη δημιουργία μιας πιο σταθερής εθνικής κοινότητας. Αυτό δεν έγινε και η περίοδος της εξουσίας του βασιλείου των Οδρυσών ήταν σύντομη. Παρά τις προσπάθειες των Οδρυσών βασιλέων για την ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας τους οι αποσχιστικές τάσεις ήταν πολύ ισχυρές. Η στρατιωτική δύναμη των Οδρυσών βασίστηκε στις ενδοφυλετικές, καθιστώντας το βασίλειο επιρρεπές στον κατακερματισμό. Μερικές φυλές στασίαζαν συνεχώς και προσπαθούσαν να αποσχιστούν, ενώ άλλες παρέμειναν έξω από τα σύνορα του βασιλείου. Στο τέλος του 5ου και στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., ως αποτέλεσμα των συγκρούσεων, το βασίλειο των Οδρυσών χωρίζεται στα τρία. Η πολιτική και στρατιωτική παρακμή συνεχίστηκε ενώ η Μακεδονία ήταν ανερχόμενος επικίνδυνος και φιλόδοξος γείτονας.

Σύμφωνα με τους Έλληνες ιστορικούς Ηρόδοτο και Θουκυδίδη, μια βασιλική δυναστεία προέκυψε από τη φυλή των Οδρυσών στη Θράκη γύρω στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ., που κατέληξε να κυριαρχήσει σε μεγάλο μέρος της περιοχής και των λαών ανάμεσα στο Δούναβη και το Αιγαίο τον επόμενο αιώνα. Μεταγενέστεροι συγγραφείς, βασιλικά νομίσματα και επιγραφές δείχνουν την επιβίωση αυτής της δυναστείας μέχρι τις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ., αν και η εμφανής πολιτική επιρροή της μειώθηκε σταδιακά πρώτα υπό την Περσική, τη Μακεδονική και αργότερα τη Ρωμαϊκή πίεση. Παρά τον τερματισμό της, η περίοδος κυριαρχίας των Οδρυσών ήταν καθοριστικής σημασίας για το μελλοντικό χαρακτήρα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, επί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αργότερα.

O Πελοποννησιακός Πόλεμος

O Τήρης πέθανε την εποχή που ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος σε ηλικία όπως αναφέρεται περίπου 92 ετών (431 π.Χ.). Ο γιος και διάδοχος του Σιτάλκης έμεινε γνωστός χάρη στις αφηγήσεις του Θουκυδίδη.Zahrnt 2015, σ. 40 Τα αμέσως προηγούμενα χρόνια πριν την έκρηξη είχε προχωρήσει σε εκστρατεία στα δυτικά, την Παννονία, είχε υποτάξει μερικές από τις φυλές που ζούσαν στις άνω όχθες του Στρυμόνα.Archibald 1998, σ. 107 Η περιοχή του κάλυπτε ολόκληρη την σημερινή Βουλγαρία, την Ανατολική Θράκη και τμήματα της Ρουμανίας από τον Στρυμόνα και τον ποταμό Ίσκαρ στα δυτικά, την Μαύρη Θάλασσα και την Προποντίδα στα ανατολικά, την οροσειρά του Αίμου και το στόμιο του Δούναβη στα βόρεια.Archibald 1998, σσ. 107–112Zahrnt 2015, σ. 41 Ο Θουκυδίδης έγραψε ότι "αποτελούσε το ισχυρότερο έθνος που υπερτερούσε από όλα τα υπόλοιπα που επεκτείνονταν από το Ιόνιο Πέλαγος μέχρι τον Εύξεινο Πόντο".Thucydides 1881, 2:97 Οι Αθηναίοι είχαν κατακτήσει το μεγαλύτερο τμήμα της παραλιακής Θράκης στα νότια και είχαν στόχο να εισέλθουν στην ενδοχώρα (431 π.Χ.), τότε προχώρησαν σε συμμαχία με τον Σιτάλκη εναντίον του βασιλέως της Μακεδονίας Περδίκκα Β΄ στα δυτικά.Archibald 1998, σσ. 117–118 Η συμμαχία επισφραγίστηκε με τον γάμο του ίδιου του Σιτάλκη με την κόρη ενός Αθηναίου πρέσβη, του Νυμφόδορου των Αβδήρων. Ο γιος του Σιτάλκη Σάδοκος απεστάλη στην Αθήνα και παρέλαβε τον τίτλο του Αθηναίου πολίτη.Zahrnt 2015, σ. 41 Ο Σιτάλκης αποδείχτηκε έμπιστος σύμμαχος των Αθηναίων αφού την επόμενη χρονιά συνέλαβε μια αποστολή από την Σπαρτιατική Συμμαχία που του ζήτησε να αποστατήσει από την Αθήνα στην Αρχαία Σπάρτη, την παρέδωσε στους Αθηναίους.Zahrnt 2015, σ. 41Archibald 1998, σ. 118 

Ο Σιτάλκης επιτέθηκε στον Περδίκκα Β΄ με έναν πολυάριθμο πολυεθνικό στρατό και με μεγάλη ποικιλία Θρακικών φυλών όπως Γέτες και Παίονες, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη έφτανε τους 150.000.Zahrnt 2015, σ. 41 Παρά το γεγονός ότι κατόρθωσε να υποτάξει μερικές Θρακικές φυλές νότια του Στρυμόνα, η επίθεση του στην ανατολική Μακεδονία και την Χαλκιδική ήταν αποτυχημένη αφού οι αντίπαλοι του απέφυγαν να δώσουν ανοιχτή μάχη και κλείστηκαν στα τείχη. Ο στρατός των Οδρυσών ήταν ανίκανος να προχωρήσει σε έφοδο επειδή πλησίαζε ο χειμώνας και είχαν λήξει οι προμήθειες. Οι Αθηναίοι ταυτόχρονα δεν τους έστειλαν την βοήθεια που τους είχαν υποσχεθεί επειδή πιθανότατα φοβήθηκαν την μεγάλη ισχύ των Θρακικών βασιλείων. Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τον Περδίκκα Β΄ ο Σιτάλκης οπισθοχώρησε αφού η αποτυχημένη επίθεση των Οδρυσών διατηρήθηκε μόνο 30 μέρες.Zahrnt 2015, σ. 41Archibald 1998, σσ. 119–120 Ο Σιτάλκης έπεσε σε μάχη εναντίον των Τριβαλλών μια φυλής που κατοικούσε βόρεια του δυτικού Αίμου, τον διαδέχθηκε ο ανεψιός του Σεύθης Α΄ (424 π.Χ.).Archibald 1998, σ. 120Archibald 1998, Fig. 4.2 Την περίοδο της βασιλείας του οι Οδρυσοί δεν έκαναν καμιά επέμβαση στην παραλιακή Θράκη που είχε γίνει πεδίο μάχης ανάμεσα στους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους.Zahrnt 2015, σ. 42 Οι Αθηναίοι χρησιμοποίησαν ωστόσο επιδέξιους Θράκες μισθοφόρους τους Πελταστές, τους θαύμασαν και τους μιμήθηκαν όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, έχασαν ωστόσο τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και μαζί με αυτόν όλο το βόρειο Αιγαίο.Sears 2015, σσ. 312–314 Την περίοδο 410/405 π.Χ. ο Σεύθης Α΄ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο Μήτοκος Α΄.Zahrnt 2015, σ. 42Archibald 1998, σ. 122 Η Ελληνική γλώσσα ως lingua franca μιλιόταν τουλάχιστον από ορισμένα μέλη της βασιλικής οικογένεια τον πέμπτο αιώνα και έγινε η γλώσσα της διοίκησης, το ελληνικό αλφάβητο υιοθετήθηκε για μια νέα θρακική γραφή, παρόλο που η Θράκη ήταν πατρίδα μόνο φυλών που δεν μιλούσαν Ελληνικά.

Η μεγάλη ακμή του βασιλείου

Με την έλευση του 4ου αιώνα π.Χ. το βασίλειο των Οδρυσών διασπάστηκε, την ίδια εποχή έγιναν γνωστοί δύο βασιλείς, ο Αμάδοκος Α΄ και ο Σεύθης Β΄.Zahrnt 2015, σσ. 42–43 Ο Διόδωρος Σικελιώτης την ίδια εποχή που ο Σεύθης Β΄ θεωρούσε ως επικυρίαρχο του τον Αμάδοκο Α΄ (405 π.Χ.) καταγράφει και τους δυο ως "βασιλείς των Θρακών".Archibald 1998, σ. 123 Ο Αμάδοκος Α΄ ήταν γιος κάποιου Σιτάλκη ενώ ο Σεύθης Β΄ γιος κάποιου οπλαρχηγού που καταγόταν από τον βασιλιά Τήρη, συνεπώς ήταν μακρινοί συγγενείς. Την ίδια εποχή στα δυτικά υψόμετρα του Βυζαντίου υπήρχε ένα ανεξάρτητο πριγκιπάτο των Οδρυσών, κυβερνήτης του ήταν κάποιος άλλος πρίγκιπας που καταγράφεται με το όνομα "Τήρης".Archibald 1998, σ. 122 Ο Σεύθης Β΄ ανατράφηκε αρχικά στην αυλή του Αμάδοκου Α΄ και είχε αποσταλεί στην ανατολική Θράκη, κατόπιν (405 π.Χ.) ο Αμάδοκος προσπάθησε να ισχυροποιήσει την θέση του με ένα βασίλειο που επεκτεινόταν από την Σωζόπολη και την Στράντζα μέχρι τις ακτές της Προποντίδας. Αργότερα (400 π.Χ.) χρησιμοποίησε μισθοφόρους υπό τον Ξενοφών για να επεκτείνει την κυριαρχία του στις ακτές του πρίγκιπα Τήρη και να αναγκάσει τους Θράκες να αποδεχτούν την εξουσία του.Archibald 1998, σσ. 122, 123 Η πίστη του Σεύθη Β΄ απέναντι στον Αμάδοκο Α΄ έπεσε σε δύο μήνες αφού εξεγέρθηκε εναντίον του αν και δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες. Ο Αθηναίος στρατηγός Θρασύβουλος μεσολάβησε και συμφιλίωσε τις δύο πλευρές (389 π.Χ.), την ίδια εποχή ο Ξενοφών καταγράφει τον Σεύθη Β΄ ως "υποτελή βασιλιά της ακτής" που αναγνώριζε την κυριαρχία του Αμάδοκου Α΄.Zahrnt 2015, σσ. 43–44 Ο Αμάδοκος Α΄ πέθανε ωστόσο αμέσως μετά, τον διαδέχθηκε ο Ευρύζελμις για τον οποίο δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες αφού ο προκάτοχος του βασιζόταν μόνο στην στήριξη των Αθηναίων, ο Σεύθης Β΄ συμμάχησε ταυτόχρονα με την Αρχαία Σπάρτη.Zahrnt 2015, σ. 44 

Σύμφωνα με μια Αθηναϊκή επιγραφή (385 π.Χ.) ο Ευρύζελμις έστειλε στην Αθήνα μια αντιπροσωπεία για να νομιμοποιήσει την εξουσία του αλλά βρήκε ελάχιστη ανταπόκριση.Kellogg 2007, σσ. 60–62 Ο Σεύθης Β΄ εξεγέρθηκε εναντίον του στέμματος και βγήκε αυτή την φορά νικητής με μισθοφόρους υπό την ηγεσία του Ιφικράτη που παντρεύτηκε κατόπιν την κόρη του Κότυς, γιου του Σεύθη Β΄.Zahrnt 2015, σ. 44 Ο Σεύθις Β΄ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κότυς Α΄ (383 π.Χ.), σύμφωνα με τον Μίχαελ Τσαρντ "ήταν ο μοναδικός ηγέτης ικανός να επεκτείνει το βασίλειο των Οδρυσών και να το κάνει ένδοξο, άριστος διπλωμάτης".Zahrnt 2015, σ. 44 Την εποχή που ήταν βασιλιάς οι Οδρυσοί έφτασαν στο μέγιστο της ισχύος τους, ήταν ο μόνος που μελετήθηκε από τους αρχαίους συγγραφείς την Ελληνιστική περίοδο αν και με αρνητικό τρόπο.Kotova 2014, σσ. 39–40 Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πηγές για τα πρώτα έτη της βασιλείας του το βέβαιο είναι ότι μαζί με τον γαμπρό του Ιφικράτη κατέκτησε το βασίλειο του Ευρύζελμις.Zahrnt 2015, σ. 44 Οι Τριβαλλοί επιτέθηκαν αργότερα (375 π.Χ.), λεηλάτησαν το δυτικό τμήμα του βασιλείου και έφτασαν μέχρι τα Αρχαία Άβδηρα.Archibald 1998, σ. 220 Ο στόχος του Κότυς Α΄ ήταν να κατακτήσει την Χερσόνησο και τον Ελλήσποντο διώχνοντας από την περιοχή τους Αθηναίους.Kotova 2014, σ. 39 Οι Αθηναίοι ήταν αποφασισμένοι να διατηρήσουν τον Ελλήσποντο με κάθε μέσο επειδή η περιοχή ήταν για αυτούς η βασική πηγή προμήθειας σίτου.Worthington 2014, σ. 57 Η πρώτη επίθεση του Κότυς Α΄ αποκρούστηκε (367 π.Χ.) αλλά στην δεύτερη (363/362 π.Χ.) πέτυχε τον στόχο του νικώντας τους Αθηναίους στρατηγούς.Zahrnt 2015, σ. 45 Η επιτυχία διατηρήθηκε ωστόσο λίγο αφού ο Κότυς Α΄ δολοφονήθηκε (360/359 π.Χ.) και οι Αθηναίοι ανακατέλαβαν τα εδάφη τους.Kotova 2014, σ. 39Zahrnt 2015, σ. 45

Η Μακεδονική κατάκτηση

Με την δολοφονία του Κότυς Α΄ ανέβηκε ταυτόχρονα στον θρόνο ο φιλόδοξος και ταλαντούχος Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας ο οποίος τελικά θα κατακτήσει τους Οδρυσούς. Το βασίλειο των Οδρυσών διανεμήθηκε κατόπιν στα τρία, o γιος του Κότυς Α΄ Κερσοβλέπτης ανέλαβε τα ανατολικά τμήματα ανάμεσα στους ποταμούς Έβρο και Τόνσο. Ο γιος του Αμάδοκου Α΄ Αμάδοκος Β΄ ανέλαβε την κεντρική Θράκη που επεκτεινόταν από την Μαρώνεια Ροδόπης μέχρι την Μερίτσα.Delev 2015a, σσ. 48–49 Ο Βηρισάδης ανέλαβε υπό τον έλεγχο του το δυτικό τμήμα της Θράκης, από την Μαρώνεια στα ανατολικά μέχρι τον ποταμό Στρυμόνα στα δυτικά.Worthington 2014, σ. 40 Ο Κερσοβλέπτης ήταν ο πιο φιλόδοξος από τους τρεις, οι στόχοι του ήταν να ανακτήσει την Χερσόνησο από τους Αθηναίους και να ενώσει όλα τα Θρακικά βασίλεια υπό την εξουσία του. Οι προσπάθειες του έμειναν χωρίς αποτέλεσμα αφού ο Αμάδοκος Β΄ και ο Βηρισάδης δέχονταν συνεχώς βοήθεια από τους Αθηναίους και αντιστάθηκαν με επιτυχία. Οι τρεις βασιλείς αποφάσισαν τελικά να κλείσουν ειρήνη που επισφράγισε την ανεξαρτησία των τριών Θρακικών βασιλείων (357 π.Χ.), σε μια επιγραφή που βρέθηκε στην Αθήνα καταγράφεται η συνθήκη.Delev 2015a, σ. 49 Ο Κερσοβλέπτης θα ήταν υποχρεωμένος να διακόψει τις εχθρότητες στην Χερσόνησο, οι τρείς βασιλείς και η Αθήνα θα μοιραζόντουσαν τους φόρους υποτέλειας που θα έπαιρναν από τα νησιά του Αιγαίου και τον Ελλήσποντο. Οι τρεις βασιλείς υποσχέθηκαν επίσης να εισέλθουν σε συμμαχία με την Αθήνα και να βοηθούν ο ένας τον άλλον σε περίπτωση εξέγερσης των επαρχιών τους. Ο Κερσοβέπτης ωστόσο δεν τήρησε τις υποσχέσεις του και επιτέθηκε ξανά στην Χερσόνησο.Archibald 1998, σ. 232 Ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας συνάντησε αμέσως μετά την στέψη του (359 π.Χ.) έναν βασιλιά των Οδρυσών πιθανότατα τον Βηρισάδη, του ζήτησε να μην φιλοξενήσει στην αυλή του κανέναν διεκδικητή του Μακεδονικού θρόνου.Archibald 1998, σ. 232 Την επόμενη χρονιά ο Φίλιππος Β΄ ένωσε ολόκληρη την Μακεδονία και υπέταξε την Παιονία στα βορειοανατολικά.Worthington 2014, σσ. 38–39 Τα πρώτα χρόνια δεν ασχολήθηκε σοβαρά με τους Θράκες, δεν τους θεωρούσε απειλή λόγω των εμφυλίων που είχαν ξεσπάσει στα μεταξύ τους βασίλεια.Worthington 2014, σ. 40 Οι πρώτες του επιθέσεις έγιναν εναντίον του βασιλείου του Βηρισάδη και του διαδόχου του Κετρίπορις (357/356 π.Χ.), κατέκτησε την Αμφίπολη και τις Κρενίδες.Delev 2015a, σ. 49 Ο Φίλιππος Β΄ τοποθέτησε μια φρουρά στις Κρενίδες τους Φιλίππους με στόχο να προχωρήσει σε περισσότερες επιδρομές στο εσωτερικό της ενδοχώρας.Archibald 2010, σ. 333 Ο Κετρίπορις συμμάχησε εναντίον του με τους βασιλείς της Ιλλυρίας και της Παιονίας αλλά ο Φίλιππος Β΄ τους εξόντωσε όλους, επέτρεψε ωστόσο στον Κετρίπορη να διατηρήσει μερικά χρόνια ακόμα το βασίλειο του.Delev 2015a, σ. 49Archibald 1998, σ. 232 

Ο Κερσοβλέπτης συνέχισε με την σειρά του τις προσπάθειες να ενοποιήσει τα βασίλεια των Οδρυσών, συμμάχησε με τον Φίλιππο Β΄ κατά του Αμάδοκου Β΄ και των Αθηναίων που κατείχαν εδάφη στην Θράκη (354/353 π.Χ.).Delev 2015a, σ. 49Worthington 2014, σ. 56 Την ίδια χρονιά ο Κερσοβέπτης προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον του Κετρίπορις.Jordanov 1995, σ. 153 Οι Αθηναίοι που φοβήθηκαν έντονα την συμμαχία ανάμεσα στον Φίλιππο Β΄ και τον Κερσοβλέπτη κατέκτησαν την Σηστό στην Καλλίπολη και αποδεκάτισαν τον πληθυσμό της. Ο Κερσοβλέπτης αποφάσισε τότε να απαρνηθεί τα δικαιώματα του στην Χερσόνησο και να συμμαχήσει με τους Αθηναίους, η πράξη αυτή εξόργισε τον Φίλιππο Β΄ που συμμάχησε με τον Αμάδοκο Β΄ και βάδισε εναντίον του.Worthington 2014, σσ. 56–57 Ο Φίλιππος Β΄ τον πολιόρκησε στο "Ηραίον τείχος" όπου βρισκόταν η διαμονή του, τον ανάγκασε να παραδοθεί και τον παρέλαβε στην συνέχεια ως όμηρο.Worthington 2014, σ. 57 Την ίδια εποχή ο Φίλιππος Β΄ κατέκτησε το βασίλειο του Κετρίπορις, εκθρονίστηκε επίσης ο Αμάδοκος Β΄, τον αντικατέστησε ο Τήρης Β΄.Jordanov 1995, σ. 155Delev 2015a, σσ. 49–50 Τα σύνορα παρέμειναν ειρηνικά μέχρι την εποχή που οι Αθηναίοι αποφάσισαν να επεκτείνουν την παρουσία τους στην Θράκη ύστερα από αίτημα του Κερσοβλέπτη (347/346 π.Χ.). Οι Μακεδόνες έδιωξαν την φρουρά των Αθηναίων και νίκησαν ξανά τους Οδρυσούς αποτρέποντας μια νέα συμμαχία εναντίον του.Delev 2015a, σ. 50 Ο Φίλιππος Β΄ ύστερα από αυτή την νίκη κατείχε υπό Μακεδονική διοίκηση όλες τις ακτές του Αιγαίου μέχρι την Αχόντισμα.Archibald 2010, σ. 333 Σε λίγα χρόνια ο Κερσοβλέπτης συμμάχησε με τον Τέρη Β΄ και επιτέθηκε ξανά στην Χερσόνησο που βρισκόταν τότε υπό Μακεδονική προστασία.Jordanov 1995, σ. 168 Μετά από αίτημα στον βασιλιά των Περσών Αρταξέρξη Γ΄ να κόψει την στήριξη των Ιωνικών πόλεων στον Κερσοβλέπτη ο Φίλιππος Β΄ ξεκίνησε μια μεγάλη εκστρατεία για την ολοκληρωτική κατάκτηση της Θράκης (342/340 π.Χ.).Delev 2015a, σ. 50Archibald 1998, σ. 235 Δεν είναι γνωστές οι λεπτομέρειες φαίνεται ότι ξεκίνησε το καλοκαίρι που ο Φίλιππος Β΄ διέσχισε τον Έβρο, οι Οδρυσοί αντιστάθηκαν γενναία και αντιμετώπισαν τον Φίλιππο Β΄ σε πολλές μάχες.Jordanov 1995, σ. 169 Ο Φίλιππος Β΄ αν και υπερτερούσε δεν μπορούσε να τους νικήσει ολοκληρωτικά λόγω της σκληρής τους αντίστασης, την άνοιξη του 341 π.Χ. αναγκάστηκε να καλέσει ενισχύσεις. Με τις συνεχείς μάχες μετά από τις νέες ενισχύσεις ο Κερσοβλέπτης και ο Τήρης δήλωσαν τελικά την υποταγή τους (341/340 π.Χ.).Delev 2015a, σ. 50

Η επανάσταση του Σεύθη Γ΄

Οι Γέτες ήταν μια από τις βόρειες Θρακικές φυλές που κατοικούσαν από τους βορειοανατολικούς πρόποδες του Αίμου μέχρι τον Δούναβη στα βόρεια και την Μαύρη Θάλασσα στα ανατολικά.Strobel 2019, σ. 132Delev 2000, σ. 399Archibald 1998, σ. 6 Την εποχή του βασιλέως Τήρη Α΄ αποτελούσαν τμήμα του βασιλείου των Οδρυσών αν και δεν είναι σαφές πόσο ενσωματώθηκαν στο κράτος. Η περίοδος που ανεξαρτητοποιήθηκαν δεν είναι επίσης σαφής σύμφωνα με τις πηγές, περίπου γύρω στον θάνατο του Κότυς Α΄, άλλες λένε πριν και άλλες μετά (360 π.Χ.).Stoyanov 2015a, σ. 254Delev 2000, σσ. 393–394Archibald 1998, σ. 225 Τα πλούσια ευρήματα που χρονολογούνται στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. προέρχονται από την άρχουσα τάξη των Γετών, πολλά από αυτά ίσως να είναι και δώρα από το βασίλειο των Οδρυσών.Stoyanov 2015a, σ. 254Archibald 1998, σ. 225 Στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. δημιουργήθηκε ένα βασίλειο Γετών το οποίο ήκμασε για έναν περίπου αιώνα.Stoyanov 2015b, σ. 430 Η πρωτεύουσα της Ελίς βρισκόταν στην θέση που βρίσκεται σήμερα ο Θρακικός Τύμβος του Σβεστάρι, ιδρύθηκε την δεκαετία 330/320 π.Χ. και στέγαζε περίπου 10.000 κατοίκους.Stoyanov 2015a, σ. 254Delev 2000, σ. 396Stoyanov 2015a, σ. 255 Οι Γέτες επίσης εξαπλώθηκαν και σε μια περιοχή βόρεια του Δούναβη, σε αυτή που οι Ρωμαίοι ιστορικοί θα την ονομάσουν αργότερα Δακία.Strobel 2019, σσ. 136–143 Ο πρώτος Γέτης βασιλιάς που καταγράφεται ήταν ο Κοθήλας, πάντρεψε την κόρη του Μήδα της Οδησσού με τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Β΄, με τον γάμο συμμάχησε μαζί του.Stoyanov 2015a, σ. 254Archibald 1998, σ. 237 Ο γάμος έγινε λίγο πριν ή λίγο μετά την κατάκτηση των Οδρυσών από τον Φίλιππο Β΄.Delev 2000, σ. 395Worthington 2014, σ. 76 Το βασίλειο επέζησε στους πολέμους με τον Μακεδόνα βασιλιά της Θράκης Λυσίμαχο και στις  Γαλατικές επιδρομές στην Νοτιοανατολική Ευρώπη (280 π.Χ.), εξαφανίστηκε ωστόσο μερικές δεκαετίες αργότερα.Delev 2015b, σ. 63 Η πρωτεύουσα του Ελίς καταστράφηκε ολοκληρωτικά από έναν σεισμό στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ.Stoyanov 2015a, σ. 255 Η κατάκτηση του βασιλείου των Οδρυσών διπλασίασε το βασίλειο του Φιλίππου Β΄, η Θράκη ωστόσο δεν είχε υποταχθεί πλήρως ως Μακεδονική επαρχία, βρισκόταν μόνο υπό τον έλεγχο ενός Στρατηγού. Οι τοπικοί έμπιστοι ηγεμόνες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν μόνο τον Φόρο της δεκάτης και να στέλνουν στρατό.Loukopoulou 2011, σ. 469 Ο Αλέξανδρος ο Μέγας χρησιμοποίησε Θρακικά στρατεύματα για να κατακτήσει την Περσία, γνωστά ως "Θρακικά" και με ηγέτες Οδρυσούς ευγενείς.Archibald 2010, σ. 339 Ο Φίλιππος Β΄ ίδρυσε μια σειρά από πόλεις, σημαντικότερες ήταν η Καβύλη και η Φιλιππόπολις.Delev 2015a, σ. 51 Η Μακεδονική κυριαρχία ποτέ δεν αποκαταστάθηκε πλήρως, πάντα υπήρχε μεγάλος κίνδυνος για επανάσταση ενός τοπικού ηγέτη που θα αναλάμβανε την ηγεσία του δυσαρεστημένου όχλου.Delev 2015a, σ. 52Lund 1992, σσ. 19–20Archibald 1998, σ. 306

Την εποχή που ο Μέγας Αλέξανδρος απουσίαζε στην Ασία οι Στρατηγοί της Θράκης προχώρησαν σε επαναστάσεις και αναστάτωσαν σημαντικά την περιοχή με αποτυχημένες εκστρατείες εναντίον των Γετών στα βόρεια.Lund 1992, σ. 20 Την δεκαετία 330/320 π.Χ. κάποιος "Σεύθης" γνωστός αργότερα ως Σεύθης Γ΄ ηγήθηκε σε μια Θρακική εξέγερση.Delev 2015a, σσ. 53–54 Ο Σεύθης Γ΄ ήταν Οδρυσός ευγενής και ανήκε πιθανότατα στον βασιλικό οίκο του Κερσοβλέπτη αλλά η ακριβής του καταγωγή δεν έχει εξακριβωθεί.Delev 2018, σ. 192Delev 2015a, σ. 53Lund 1992, σ. 22 Με τον πρόωρο θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323 π.Χ.) τοποθετήθηκε υποτελής Σατράπης της Θράκης ο στρατηγός του Λυσίμαχος, με την επιστροφή του αντιμετώπισε ομαδική εξέγερση των Θρακικών φυλών υπό την ηγεσία του Σεύθη Γ΄.Delev 2015a, σ. 54 Ο στόχος του Σεύθη ήταν να αποκαταστήσει το παλαιό κραταιό βασίλειο των Οδρυσών με βασιλιά τον ίδιο.Lund 1992, σσ. 23–24 Στην πρώτη μάχη που ακολούθησε ανάμεσα στους Θράκες και τους Μακεδόνες ο Λυσίμαχος δεν μπόρεσε να τον υποτάξει, ακολούθησε μια δεύτερη μάχη για την οποία ο Διόδωρος Σικελιώτης που ήταν η μοναδική πηγή δεν παρέχει αναλυτικές λεπτομέρειες.Lund 1992, σ. 25 Οι δύο πλευρές έφτασαν τελικά σε συνθήκη σύμφωνα με την οποία ο Λυσίμαχος θα διατηρούσε το βασίλειο του τις ακτές του Αιγαίου Πελάγους και της Μαύρης Θάλασσας και ο Σεύθης Γ΄ την ενδοχώρα.Delev 2015a, σ. 54 Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Λυσίμαχος δήλωσε την υποταγή του στον Σεύθη Γ΄.Lund 1992, σ. 27 Ο Λυσίμαχος παρέδωσε ολόκληρη την Θράκη βόρεια της Ροδόπης καθώς θεωρούσε ότι δεν κατείχε τις οικονομικές και στρατιωτικές δυνατότητες για να την διατηρήσει.Lund 1992, σ. 27Archibald 1998, σ. 316 Ο Σεύθης Γ΄ συμμάχησε κατόπιν με τις επαναστατημένες Ελληνικές πόλεις της Μαύρης Θάλασσας (313 π.Χ.), ο Λυσίμαχος νίκησε ωστόσο την συμμαχία. Με την ειρηνική συνθήκη που ακολούθησε ανάμεσα στις δύο πλευρές ο Σεύθης Γ΄ παντρεύτηκε μια κόρη του Λυσιμάχου την Βερενίκη, δεν υπάρχουν πληροφορίες για περαιτέρω συγκρούσεις μεταξύ τους.Lund 1992, σσ. 27–30 Ο Σεύθης ήταν πρόθυμος να δημιουργήσει ένα Ελληνιστικό βασίλειο αν και απέφευγε να χρησιμοποιήσει στα νομίσματα του τον τίτλο "βασιλεύς".Lund 1992, σ. 32 Με τον θάνατο του Αλεξάνδρου του Μέγα ίδρυσε μια νέα πόλη στις όχθες του ποταμού Τόνσος, στην σημερινή Καζανλούκ στην οποία έδωσε το δικό του όνομα Σευθόπολις.Delev 2015a, σ. 54 Η πόλη ιδρύθηκε σύμφωνα με τα Ελληνιστικά πρότυπα και είχε ισχυρές Μακεδονικές επιδράσεις.Loukopoulou 2011, σ. 472Lund 1992, σσ. 26–27 Το βασίλειο του Σεύθις Γ΄ περιοριζόταν ωστόσο μόνο στα υψίπεσα της Σευθέπολις την οποία χρησιμοποίησε ως πρωτεύουσα.Delev 2015a, σ. 54Lund 1992, σ. 31Lehmann 2016, σ. 43 Τα όρια του επεκτείνονταν από την οροσειρά Ροδόπη στα νότια, του πρόποδες του Αίμου στα βόρεια, τον Σύρμο στα ανατολικά και τις άνω όχθες του ποταμού Τόνσου στα δυτικά, αποτελούσε μόνο το βορειοδυτικό τμήμα του παλαιού κραταιού βασιλείου των Οδρυσών.Delev 2018, σ. 192Lehmann 2016, σ. 41 Τα νομίσματα του ήταν μόνο μπρούτζινα, δεν μπορούσαν να αμφισβητήσουν την οικονομική ηγεμονία του βασιλείου της Μακεδονίας που χρηδιμοποιούσε πολύτιμα μέταλλα.Lund 1992, σσ. 31–32

Η καταστροφή της Σευθέπολις

Δεν είναι γνωστό πότε πέθανε ο Σεύθις Γ΄, πιθανότατα την περίοδο 300/280 π.Χ.Tzochev 2016, σ. 783 Τα νομίσματα του φέρουν την επιγραφή του βασιλέως Λυσιμάχου ή του βασιλέως Κασσάνδρου γεγονός που υποδηλώνει ότι κόπηκαν μέχρι τις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ.Lehmann 2016, σ. 43 Ο Σεύθης Γ΄ τάφηκε στον Τύμβο που φέρει το όνομα του αλλά χωρίς την πραγματική του σωρό, μάλλον σκοτώθηκε σε μάχη με τον Λυσίμαχο χωρίς να είναι γνωστό αν πολεμούσε ως σύμμαχος ή ως εχθρός.Strobel 2019, σσ. 147–148Lehmann 2016, σ. 37Strobel 2019, σ. 148 Μια μακροσκελής επιγραφή που βρέθηκε στην Σευθέπολις αναγνωρίζει την παρακμή της πόλης και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο ίδιος ως βασιλεύς.Delev 2015b, σ. 62Lund 1992, σ. 30 Η επιγραφή καταγράφει επίσης την σύζυγο του Βερενίκη και τους τέσσερις γιους του Εβρυζέλμις, Τήρη, Σάτοκο και Σάταλα.Delev 2015b, σ. 62 Το έγγραφο εκδόθηκε στο όνομα της Βερενίκης με την φράση "όταν ο Σεύθις ήταν καλά στην υγεία του" υποδηλώνοντας ότι ήταν νεκρός ή ετοιμοθάνατος και είχε αναλάβει την εξουσία η Βερενίκη.Tzochev 2016, σ. 783Delev 2015b, σ. 62 Η επιγραφή καταγράφει τις διαπραγματεύσεις της Βερενίκης με τον Σπάρτοκο έναν ηγεμόνα της Καβύλης, πόλης που είχε ιδρύσει ο ίδιος ο Φίλιππος Β΄.Lund 1992, σ. 31 Η Καβύλη δεν παρέμεινε για πολύ Μακεδονική πόλη, σύντομα ανεξαρτητοποιήθηκε έγινε πόλη κράτος και άρχισε να κόβει τα δικά της νομίσματα.Archibald 1998, σ. 316 

Ο Σπάρτοκος έμεινε γνωστός από πολλά νομίσματα που κόπηκαν μετά το 281 π.Χ. στα οποία καταγράφεται ως "βασιλεύς".Delev 2015b, σ. 62 Ο Σεύθις Γ΄ πρέπει να είχε ακόμα έναν γιο πέρα από τους τέσσερις που εμφανίζονται στην επιγραφή, τον Ροίγο που έγινε βασιλεύς.Dana 2015, σ. 250 Η τύχη της δυναστείας του Σεύθι Γ΄ παραμένει αινιγματική, παρά το γεγονός ότι εμφανίζονται και άλλοι βασιλείς τον 3ο αιώνα και χαρακτηρίζονται από τους συγγραφείς ως Οδρυσοί δεν είναι βέβαιο ότι ήταν.Delev 2018, σ. 192Lund 1992, σ. 32 Το τέλος της Σευθέπολις αποτελεί θέμα συζήτησης αν και είναι βέβαιο ότι καταστράφηκε ήδη από τις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές καταστράφηκε την δεκαετία του 270 π.Χ. που επιτέθηκαν οι Κέλτες στα Βαλκάνια και έκαναν πολλές επιδρομές στην Θράκη.Delev 2015b, σ. 60 Την ίδια εποχή (278 π.Χ.) ίδρυσε ο Κομοντόριος ένα βασίλειο στην ανατολική Θράκη με πρωτεύουσα την Τύλιδα.Strobel 2019, σ. 166 Μια νεότερη μελέτη που προήλθε μετά από αναθεώρηση της κεραμικής, των νομισμάτων και των Κέλτικων επιγραφών προτείνει την καταστροφή της Σευθέπολις την δεκαετία του 250 π.Χ. Τα αρχαιολογικά ευρήματα ωστόσο δείχνουν η καταστροφή της πόλης έγινε με την χρήση βαρέως πυροβολικού κάτι που απορρίπτει την ενοχή των Κελτών επειδή δεν το χρησιμοποιούσαν. Η πιθανότερη αιτία καταστροφής ήταν η εκστρατεία που έκανε την ίδια εποχή στην Θράκη ο βασιλεύς των Σελευκιδών Αντίοχος Β΄ Θεός (252 π.Χ.).Stoyanov 2015b, σ. 434

Ρωμαϊκή κατάκτηση

Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ωστόσο ότι το βασίλειο των Οδρυσών εξακολουθούσε να υπάρχει στα τελευταία Ελληνιστικά χρόνια αλλά και στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία που έγινε υποτελές αλλά τα στοιχεία είναι πολύ λίγα.Delev 2018, σ. 191 Τον 3ο αιώνα π.Χ. η Θράκη παρέμεινε κατακερματισμένη, στο εσωτερικό της κατοικούσαν άγνωστοι δυνάστες, στα ανατολικά βρισκόταν το Κελτικό βασίλειο της Τύλιδας που βασιζόταν στους φόρους αλλά καταστράφηκε από Θρακική εξέγερση (220 π.Χ.).Grainger 2020, σσ. 73, 75–76Strobel 2019, σ. 167 Ο Αντίοχος Β΄ κατέκτησε την Λυσιμάχεια στην οποία κατοικούσαν δυνάστες από την Θράκη, προσπάθησε κατόπιν να επεκταθεί στο εσωτερικό. Με τον θάνατο του (246 π.Χ.) η Δυναστεία των Πτολεμαίων ίδρυσε στην παραθαλάσσια Θράκη μια Σατραπεία αλλά το βασίλειο των Οδρυσών εξαφανίστηκε από τις πηγές.Delev 2018, σ. 192Dumitru 2015, σ. 297Delev 2015b, σ. 61 Ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας ξεκίνησε την επέκταση του στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. στην Θράκη αφού οι Πτολεμαίοι έδειξαν μεγάλη ανικανότγτα μετά τον θάνατο του Πτολεμαίου Δ΄. Ο αρχικός στόχος του Φιλίππου Ε΄ ήταν να ανακτήσει τα παραθαλάσσια εδάφη του στην Θράκη αλλά αποφάσισε αργότερα να προχωρήσει σε εκστρατεία στο εσωτερικό. Τα περισσότερα από τα εδάφη του στην Θράκη τα είχε χάσει την εποχή που έληξε ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος (197 π.Χ.), κατάφερε  την εποχή που προχώρησε στην ενδοχώρα να ανακτήσει τα περισσότερα από αυτά.Delev 2015b, σ. 66 Την διετία 184/183 π.Χ. προχώρησε στις πεδιάδες του Άνω Έβρου, νίκησε τους Οδρυσούς και τις υπόλοιπες τοπικές φυλές και κατέκτησε την Φιλιππούπολη αν και οι Οδρυσοί την ανακατέλαβαν λίγο αργότερα, δεν καταγράφεται ωστόσο κανένας βασιλιάς τους.Delev 2018, σσ. 192–193 Ο Φίλιππος Ε΄ εξακολουθούσε να ανακτά τα εδάφη του στην βόρεια Θράκη (181 π.Χ.) αλλά με τον θάνατο του σε δύο χρόνια οι κατακτήσεις του κατέρρευσαν.Loukopoulou 2011, σ. 475 Την περίοδο 171/168 π.Χ. ο γιος και διάδοχος του Φιλίππου Ε΄ Περσέας της Μακεδονίας βρέθηκε με την έκρηξη του Γ΄ Μακεδονικού Πολέμου σε σύγκρουση με τους Ρωμαίους. 

Ο πιο έμπιστος σύμμαχος του Περσέα ήταν εκείνη την εποχή ο βασιλιάς της Θράκης Κότυς τον οποίο καταγράφει ο Πολύβιος ως "Οδρυσό".Delev 2015b, σ. 66Delev 2018, σ. 193 Ο Κότυς πολέμησε στην Μάχη του Καλλίνικου και στην Μάχη της Πύδνας αλλά μετά τον πόλεμο έγινε σύμμαχος των Ρωμαίων, πολύ πιθανό να ταυτίζεται με τον ίδιο Κότυ που αναφέρει ο Στράβων. Η καταγωγή του ωστόσο από τους Οδρυσούς έχει αμφισβητηθεί αφού ο Πολύβιος τον αναφέρει μόνο μια φορά, καταγράφει επίσης ως "Οδρυσό" τον Γέτη βασιλιά Δρομιχαίτη. Ο Πολύβιος χρησιμοποιούσε προφανώς την ορολογία "Οδρυσός" για όλους τους Θράκες, η ταυτότητα του είναι είναι αβέβαιη και είναι ο τελευταίος βασιλεύς που εμφανίζεται ως "Οδρυσός".Delev 2018, σ. 193 Οι Ρωμαιοι είχαν κατακτήσει στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. την Θράκη, οι σημαντικότερες Θρακικές φυλές εκείνη την εποχή ήταν οι Σαπαίοι και οι Άστι.Terziev 2017, σ. 131Delev 2016a, σ. 49 Οι Ρωμαίοι δεν προχώρησαν σε κατάκτηση του εσωτερικού της ενδοχώρας, προτίμησαν αντίθετα να στηριχτούν σε ένα υποτελές Θρακικό βασίλειο. Αμέσως μετά την Ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.) οι Ρωμαίοι εκδίωξαν την δυναστεία των Ασταίων και τοποθέτησαν ως υποτελείς τους Σαπαίους στην Βιζύη.Delev 2016b, σ. 125 Οι Σαπαίοι της Βιζύης δημιούργησαν ένα ισχυρό βασίλειο υποτελές στην Ρώμη, επεκτάθηκαν στο εσωτερικό, έκαναν κατόπιν πρωτεύουσα τους την Φιλιππούπολη αλλά δεν υπάρχουν πολλές πηγές σχετικά με αυτούς.Kolev 2017, σ. 127 Ο βασιλιάς Ροιμητάλκης Β΄ την εποχή μιας εξέγερσης στην οποία συμμετείχαν και Οδρυσοί δραπέτευσε στην Φιλιππούπολη (21 π.Χ.).Terziev 2017, σσ. 138–140 Ο ιστορικός Τάκιτος καταγράφει τους επαναστάτες ως "ισχυρούς", απέτυχαν ωστόσο επειδή δεν συντονίστηκαν σωστά.Tacitus 1876, 3:38 Το 11 π.Χ. ο θείος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου έγινε βασιλιάς των Οδρυσών, διευκολύνοντας το σταδιακό εκρωμαϊσμό της περιοχής. Ο βασιλιάς Οδρυσός δολοφονήθηκε από τη σύζυγό του και το βασίλειό του υποτάχθηκε πλήρως στη Ρώμη το 46 μ.Χ. που δημιούργησε την Επαρχία Θράκης.Lozanov 2015, σ. 80

Πολιτισμός
Οι βιοτεχνίες και η μεταλλουργία των Οδρυσών είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν Περσικής επιρροής. Οι Θράκες, όπως οι Δάκες και οι Ιλλυριοί, διακοσμούσαν όλοι το σώμα τους με τατουάζ, που τους χάρισε κύρος. Η Θρακική πολεμική τέχνη επηρεάστηκε επίσης από τους Κέλτες και οι Τριβαλλοί είχαν υιοθετήσει Κελτικό εξοπλισμό. Τα Θρακικά ρούχα φημίζονταν για την ποιότητα και την υφή τους και φτιάχνονταν από κάνναβη, λινάρι ή μαλλί. τα ρούχα τους έμοιαζαν με αυτά των Σκυθών συμπεριλαμβανομένων χιτώνιων με χρωματιστά άκρα, μυτερά παπούτσια και η φυλή των Γετών ήταν τόσο όμοια με τους Σκύθες που συχνά συγχέονταν με αυτούς. Οι ευγενείς και μερικοί στρατιώτες φορούσαν καλύμματα. Υπήρξε μια αμοιβαία επιρροή μεταξύ Ελλήνων και Θρακών. Ελληνικά έθιμα και μόδες συνέβαλε στην αναμόρφωση της κοινωνίας των ανατολικών Βαλκανίων. Μεταξύ των ευγενών ήταν δημοφιλείς οι Ελληνικές μόδες στην ενδυμασία, τη διακόσμηση και το στρατιωτικό εξοπλισμό. Σε αντίθεση με τους Έλληνες οι Θράκες συχνά φορούσαν παντελόνια. Οι Θράκες βασιλιάδες υιοθέτησαν τον εξελληνισμό.

Αρχαιολογία
Κατοικίες και ναοί του βασιλείου των Οδρυσών έχουν βρεθεί, ιδιαίτερα γύρω από το Σταροσέλ στα βουνά Σρέντνα Γκόρα. Οι αρχαιολόγοι έχουν αποκαλύψει το βορειοανατολικό τοίχο της κατοικίας Θρακών βασιλιάδων, 13 m σε μήκος και διατηρημένα έως 2 m σε ύψος. Βρήκαν επίσης τα ονόματα των Κλεόβουλος και Ανάξανδρος, στρατηγών του Φίλιππου Β΄της Μακεδονίας, που ηγήθηκαν τη επίθεσης κατά του Βασιλείου των Οδρυσών.

Κατάλογος Οδρυσών βασιλέων
Ο παρακάτω κατάλογοςπεριλαμβάνει τους γνωστούς Οδρυσούς βασιλείς της Θράκης, αλλα μεγάλο μέρος του είναι υποθετικό. Διάφοροι άλλοι Θράκες βασιλείς (μερικοί από αυτούς ίσως Οδρύσες όπως ο Πλευράτος) συμπεριλαμβάνονται επίσης. Οι Οδρύσες βασιλείς και αν ονομάζονταν βασιλιάδες της Θράκης ποτέ δεν άσκησαν κυριαρχία πάνω σε όλη της Θράκη. Ο έλεγχός τους  ποίκιλε ανάλογα με τις φυλετικές σχέσεις. Οδρύσες βασιλείς (τα ονόματα παρουσιάζονται στην Ελληνική ή Λατινική μορφή τους):

 Τήρης Α΄, γιος του Οδρύση, (480/450–430 π.Χ.)
 Σπαράδοκος, αδελφός ή γιος του Τήρη Α΄ (450 /431 – 430 π.Χ.)
 Σιτάλκης, γιος του Τήρη Α΄ (431–424 π.Χ.)
 Σάδοκος, γιος του Σιτάλκη (425–424 π.Χ.)
 Σεύθης Α΄, ανηψιός/γιος του Σπαράδοκου (424–396 π.Χ.)
 Μήτοκος/Αμάδοκος Α΄, γιος του Σιτάλκη ή του Τήρης Α΄ (410–390 π.Χ.)
 Σεύθης Β΄, γιος του Μαισάδη, βασιλιάς στις νότιες περιφέρειες (405–391 π.Χ.)
 Ευρύζελμις, γιος του Σεύθη Α΄ ή αδελφός (390–384 π.Χ.)
 Μαισάδης, πατέρας του Σεύθη Β΄ (390–384 π.Χ.)
 Κότυς Α΄ (Οδρυσών), γιος του Σεύθη Β΄ (384–359 π.Χ.)
 Κερσοβλέπτης, γιος του Κότυ Α΄, βασιλιάς στην ανατολική Θράκη (359–341 π.Χ.)
 Βηρισάδης, πιθανόν αδελφός του Κερσοβλέπτη ή εγγονός του Σεύθη Α΄, βασιλιάς στη δυτική Θράκη στο Στρυμόνα (359–352 π.Χ.)
 Αμάδοκος Β΄, αδελφός του Κερσοβλέπτη  , βασιλιάς στην κεντρική Θράκη στη Χερσόνησο και στη Μαρώνεια (351–342 π.Χ.)
 Σεύθης Γ΄, γιος του Κότυ Α΄ (341–300 π.Χ.)
 Κότυς Β΄, γιος του Σεύθη Γ΄ (300–280 π.Χ.)
 Ράιζδος/Ρόιγκος, γιος του  Κότυ Β΄ (π. 280 π.Χ.)
 Οδορόης, εναλλακτικά συγκυβερνήτης (π. 280–273 π.Χ.)
 Αδαίος, εναλλασσόμενα συγκυβερνήτης (π. 280–273 π.Χ.)
 Σκόστοδος, γιος του Βηρισάδη, εναλλασσόμενα συγκυβερνήτης (π. 275 π.Χ.)
 Ορσοάλτιος, εναλλασσόμενα συγκυβερνήτης (π. 265 π.Χ.)
 Κερσιβάουλος, εναλλασσόμενα συγκυβερνήτης (π. 260 π.Χ.)
 Κότυς Γ΄, γιος του Ράιζδου (π. 260 π.Χ.)
 Τήρης Γ΄, (π. 250 π.Χ.)
 Ρησκούπορις Α΄ (Οδρυσών), γιος του Κότυ Γ΄ (240–215 π.Χ.)
 Αδαίος, εναλλασσόμενα συγκυβερνήτης (π. 235 π.Χ.)
 Σεύθης Δ΄, γιος του Ραισκούπορι Α΄ ή του Τήρης Δ΄ (213/215 – 190/175 π.Χ.)
 Πλευράτος, εναλλασσόμενα συγκυβερνήτης (213–208 π.Χ.)
 Αμάδοκος Γ΄ (μέχρι 184 π.Χ.)
 Αβρούπολις, βασιλιάς των Σαπαίων (200–172 π.Χ.)
 Τήρης Δ΄, γιος του Αμάδοκου Γ΄, ή του Σεύθη Γ΄ (183–172 π.Χ.)
 Tήρης Ε΄ (172–148 π.Χ.)
 Κότυς Δ´, γιος του Σεύθη Δ΄ (180/170 – 168/160 π.Χ.)
 Διάγιλος / Διύγυλος / Διύγυλης / Διέγιλος / Δυέγιλος / Διάγυλις / Τσιζέλμι (168/150 – 140 π.Χ. ή 180 π.Χ.)
 Βιζ / Bύζας / Βύσης / Βέιθυς / Τσιζέλμι (168/166 π.Χ. ή 148/146 π.Χ. ή 180 π.Χ.)
 Σοθίμης (π. 163 π.Χ.)
 Tήρης ΣΤ΄ (π. 149 π.Χ.)
 Αμάδοκος Δ΄, στασιαστής (80–90 π.Χ.)

 Παλινορθωμένο βασίλειο Αστών και Σαπαίων 
 Κότυς Ε΄, γιος του Βιθύου (100–87 π.Χ.)
 Σαδάλας Α΄, γιος του Κότυ Ε΄ (87–79 π.Χ.)
 Κότυς ΣΤ΄, γιος του Σαδάλα Α΄ (79–45 π.Χ.)
 Κότυς Α΄ (Σαπαίων), γιος του Ροιμητάλκη (55–48 π.Χ.)
 Ρησκούπορις Α΄ (Σαπαίων), γιος του Κότυ Α΄ Σαπαίων (48–42 π.Χ.)
 Κότυς Β΄ (Σαπαίων);, γιος του Ρησκούπορι Α΄ Σαπαίων (42–31 π.Χ.)
 Σαδάλας Β΄, γιος του Κότυ ΣΤ΄ (44–42 π.Χ.)
 Ράσκος, συγκυβερνήτης (π. 42 π.Χ.) με τον αδελφό του Ρησκούπορι Α΄ Σαπαίων
 Σαδάλας Γ΄, γιος του Σαδάλα Β΄ (π. 31 π.Χ.)
 Κότυς Ζ΄, γιος του Σαδάλα Β΄ (31–18 π.Χ.)
 Ρησκούπορις Β΄ (Ασταίων), γιος του Κότυ Ζ΄, βασιλιάς των βορειοδυτικών Ασταίων (19/18–12/11 π.Χ.)
 Κότυς Η΄ (π. 11 π.Χ.)
 Ροιμητάλκης Α΄, θείος του Ρησκούπορι Β΄ (Ασταίων) και γιος του Κότυ Β΄ (Σαπαίων) (31/11 π.Χ. –  12 μ.Χ.)
 Κότυς Γ΄ (Σαπαίων);, γιος του Ροιμητάλκη Α΄, βασιλιάς των νοτιοανατολικών Σαπαίων (12–19 μ.Χ.)
 Ροιμητάλκης Β΄, γιος του Κότυ Γ΄ (Σαπαίων) (19–38 μ.Χ.)
 Ροιμητάλκης Γ΄, γιος του Ρησκούπορι Β΄ (Σαπαίων) (38–46 μ.Χ.)
 Πυθοδωρίς Β΄, συγκυβερνώσα σύζυγος τού Ροιμητάλκη Γ΄, εξαδέλφου τού πατέρα της Κότυος Γ΄ Σαπαίων (38–46 μ.Χ.)

Πιθανή Γενεαλογία των Οδρυσών, βασιλέων της Θράκης

Θησαυροί των Οδρυσών

Παραπομπές

 Πηγές 

Κουρτίδης Κωνσταντίνος, Ιστορία της Θράκης από των  αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 54 μ.χ., Τυπογραφείο Αλευρόπουλου, Εν Αθήναις 1932

 Παραπομπές 

*
Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Οδρυσαι