Αικατερίνη της Αραγονίας

Η Αικατερίνη της Αραγωνίας (ισπ. Catarina d'Aragón, 16 Δεκεμβρίου 1485 - 7 Ιανουαρίου 1536) ήταν πριγκίπισσα της Ουαλίας ως σύζυγος του Αρθούρου της Ουαλίας και βασίλισσα της Αγγλίας ως σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας (1509-1533).

Η προσπάθεια του Ερρίκου Η΄ να ακυρώσει τον γάμο τους, που είχε κρατήσει 24 χρόνια, ήταν η αρχή για μια σειρά γεγονότων που οδήγησαν στον διαχωρισμό της Αγγλίας από την Εκκλησία της Ρώμης. Ο Ερρίκος ήταν δυσαρεστημένος, επειδή οι γιοι τους είχαν πεθάνει σε παιδική ηλικία και άλλοι κατά τη γέννα, με αποτέλεσμα ως μελλοντική διάδοχος να μένει μονάχα η Μαρία Α΄ της Αγγλίας, σε μια περίοδο που δεν είχε ξανασυμβεί να ανεβεί γυναίκα στον θρόνο. Όταν ο Πάπας Κλήμης Θ΄ αρνήθηκε να ακυρώσει τον γάμο, επειδή απαγορευόταν από την εκκλησία, ο Ερρίκος τον αψήφησε, δημιουργώντας την Εκκλησία της Αγγλίας, με τον ίδιο επικεφαλή.Έτσι, παντρεύτηκε την Ανν Μπολέυν κατά την κρίση του κλήρου στην Αγγλία, χωρίς αναφορά στον Πάπα, παρακινούμενος από την ελπίδα να δώσει άρρενα διάδοχο στη Δυναστεία των Τυδώρ. 

Η Αικατερίνη αρνήθηκε να δεχτεί τον Ερρίκο ως Ανώτατη Κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας και θεωρούσε πως ήταν η νόμιμη σύζυγος και βασίλισσα του Ερρίκου μέχρι τον θάνατό της.

 Βιογραφία 

 Πρώτα χρόνια 
Η Αικατερίνη γεννήθηκε στο Παλάτι του Αρχιεπισκόπου στο Αλκαλά ντε Ενάρες, στη Μαδρίτη, τη νύχτα της 16ης Δεκεμβρίου 1485. Ήταν το έβδομο και νεότερο επιζών τέκνο και η τέταρτη κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και της Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλλης. Η Αικατερίνη ήταν αρκετά κοντή στο ανάστημαAntonia Fraser,The Wives of Henry VIII', p.24 με μακριά πυρρόξανθα μαλλιά, μεγάλα μπλε μάτια, ένα στρογγυλό πρόσωπο, και μια ανοιχτόχρωμα χροιά δέρματος.Alison Weir, The Six Wives of Henry VIII,15 Υπάρχουν μια σειρά πορτραίτων από ζωγράφους της Αυλής που πιθανότατα τη δείχνουν ως κορίτσι και έφηβη, μα δεν είναι εξακριβωμένο αν το θέμα του πορτραίτου ήταν αυτή σε οποιονδήποτε από αυτούς τους πίνακες.

Καταγόταν από βασιλικό οίκο της Αγγλίας, καθώς η προγιαγιά της, Αικατερίνη του Λάνκαστερ, από την οποία πήρε και το όνομά της, και η προ-προγιαγιά της, Φιλίππη του Λάνκαστερ, ήταν κόρες του Ιωάννη της Γάνδης και εγγονές του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Ως εκ τούτου, ήταν τρίτη ξαδέρφη του μελλοντικού πεθερού της, Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας, και τέταρτη ξαδέρφη της μελλοντικής πεθεράς της, Ελισάβετ της Υόρκης.

Τη μόρφωσή της ανέλαβε ο Αλεσσάντρο Τζεραλντίνι, η οποία απαρτιζόταν από μελέτη θρησκευτικών, κλασικών κειμένων, λατινικής ιστορίας, κανονικού και δημοσίου δικαίου. Είχε μια αυστηρή θρησκευτική ανατροφή και το θρησκευτικό της αίσθημα θα διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο αργότερα στη ζωή της.Antonia Fraser, The Wives of Henry VIII',p.12 Έμαθε να μιλάει, να διαβάζει και να γράφει στα ισπανικά και στα λατινικά, ενώ μιλούσε γαλλικά και ελληνικά. 

Σε νεαρή ηλικία, θεωρήθηκε κατάλληλη σύζυγος για τον Αρθούρο, Πρίγκιπα της Ουαλίας, μεγαλύτερο γιο του Ερρίκου Ζ΄ και διαδόχου του θρόνου, λόγω της εξέχουσας καταγωγής της: μέσω της μητέρας της, Ισαβέλλας της Καστίλης, είχε ισχυρότερα δικαιώματα στον αγγλικό θρόνο, ενώ ο Ερρίκος Ζ΄ ήταν απόγονος του Ιωάννη της Γάνδης από τον τρίτο γάμο του με την Κάθριν Σουίνφορντ, τα παιδιά των οποίων γεννήθηκαν εκτός γάμου και αναγνωρίστηκε η νομιμότητά τους αργότερα. Εξαιτίας αυτού, η μοναρχία των Τυδώρ δεν αναγνωριζόταν από όλα τα ευρωπαϊκά βασίλεια. 

Εκείνη την περίοδο, ο βασιλεύων Οίκος της Τραστάμαρα είχε το μεγαλύτερο γόητρο λόγω της εξουσίας των Καθολικών Μοναρχών, οπότε η ένωση Αικατερίνης και Αρθούρου έδινε κύρος και αναγνώριση του -σχετικά νεόυ- Οίκου των Τυδώρ στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή αριστοκρατία και ισχυροποιούσε τα δικαιώματά τους στον αγγλικό θρόνο μέσω της προγονικής γραμμής της Αικατερίνης. Οι δυο τους παντρεύτηκαν δι' αντιπροσώπου στις 19 Μαΐου 1499 και αλληλογραφούσαν στα λατινικά μέχρι που ο Αρθούρος έγινε 15 ετών και κρίθηκε ότι είχαν φτάσει σε ηλικία κανονικού γάμου.

 Σύζυγος και χήρα του Αρθούρου 

Το ζευγάρι γνωρίστηκε από κοντά στις 4 Νοεμβρίου στο Ντόγκμερσφιλντ του Χάμσαϊρ. Λίγα είναι γνωστά για την πρώτη εντύπωση που προκάλεσαν ο ένας στον άλλο. Ωστόσο, ανακάλυψαν ότι δεν μπορούσαν να μιλήσουν μεταξύ τους, καθώς είχαν διδαχτεί διαφορετικές προφορές στα λατινικά.Antonia Fraser, The Wives of Henry VIII', p.25 Δέκα μέρες αργότερα, στις 14 Νοεμβρίου 1501 παντρεύτηκαν στον Καθεδρικό του Αγίου Παύλου. 

Μετά τον γάμο τους, ο Αρθούρος στάλθηκε στο Κάστρο Λάντλοου στα σύνορα της Ουαλίας για να προεδρεύσει στο Συμβούλιο της Ουαλίας κατά τα καθήκοντά του ως Πρίγκιπας της Ουαλίας. Τον συνόδευσε κι η Αικατερίνη, ωστόσο έξι μήνες αργότερα προσβλήθηκαν κι οι δυο από ασθένεια και ο Αρθούρος πέθανε στις 2 Απριλίου 1502, αφήνοντας έτσι χήρα την Αικατερίνη.

Στο σημείο αυτό, ο Ερρίκος Ζ΄ ήρθε αντιμέτωπος με το ζήτημα της επιστροφής της προίκας της στον πατέρα της. Για να αποφευχθούν περιπλοκές, συμφωνήθηκε να παντρευτεί τον δεύτερο γιο του Ερρίκου Ζ΄, Ερρίκο Δούκα της Υόρκης, που ήταν πέντε χρόνια μικρότερός της. Ωστόσο, ο θάνατος της μητέρας της μείωνε την "τιμή" της στην κούρσα του γάμου. Η Καστίλη ήταν πολύ μεγαλύτερο βασίλειο από την Αραγωνία και το κληρονόμησε η μεγαλύτερη αδερφή της, Ιωάννα της Καστίλης. Θεωρητικά, ο γάμος αναβαλλόταν μέχρι ο Ερρίκος να φτάσει σε κατάλληλη ηλικία, αλλά ο Ερρίκος Ζ΄ έδινε τόσο μεγάλη βαρύτητα στην προίκα της Αικατερίνης, που ήταν αμφίβολο αν θα γινόταν τελικά ποτέ. Η ίδια ζούσε ουσιαστικά ως "αιχμάλωτη" στον Οίκο Ντήραμ στο Λονδίνο, καθώς διασώζονται επιστολές της ίδιας προς τον πατέρα της, διαμαρτυρόμενη για τη μεταχείρισή της.Williams, p.15 

Ο γάμος της με τον αδερφό του Αρθούρου επαφιόταν στην απόφαση του Πάπα, λόγω της στενής τους συγγένειας. Η Αικατερίνη κατέθεσε ότι ο γάμος της με τον αποθανόντα σύζυγό της δεν ολοκληρώθηκε και το ζήτημα θεωρήθηκε ήσσονος σημασίας εκείνη την περίοδο, καθώς ο Πάπας είχε την εξουσία να προσπεράσει οποιαδήποτε κωλύματα θρησκευτικών ή άλλων λόγων.

 Βασίλισσα της Αγγλίας (1509-1533) 

Ο δεύτερος γάμος της Αικατερίνης έλαβε χώρα στις 11 Ιουνίου 1509, επτά χρόνια μετά τον θάνατο του πρίγκιπα Αρθούρου. Παντρεύτηκαν σε ιδιωτική τελετή στην Εκκλησία του Γκρίνουιτς. Εκείνη ήταν 23 ετών, ενώ ο Ερρίκος είχε μόλις κλείσει τα 18 του χρόνια. 

 Στέψη 
Το Σάββατο 23 Ιουνίου, την παραδοσιακή ημέρα διαδικασίας στέψης στο Ουέστμινστερ χαιρετίσθηκε από ένα πολύ μεγάλο και ενθουσιασμένο πλήθος. Όπως ήταν το έθιμο, πέρασαν τη νύχτα πριν από τη στέψη στον Πύργο του Λονδίνου. Την ημέρα του Θερινού Ηλιοστασίου, την Κυριακή 24 Ιουνίου 1509, ο Ερρίκος Η΄ και η Αικατερίνη της Αραγωνίας χρίστηκαν και στέφθηκαν από τον Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ σε μια πολυτελή τελετή στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.

 Εγκυμοσύνες και παιδιά 
Στις 31 Ιανουαρίου 1510, η Αικατερίνη γέννησε πρόωρα ένα κοριτσάκι, που πέθανε κατά τη γέννα. Την Πρωτοχρονιά του 1511 γέννησε ένα γιο, τον Ερρίκο, που έζησε μόνο 52 μέρες. Το 1513, ήταν και πάλι έγκυος, οπότε και ο Ερρίκος την ονόμασε αντιβασίλισσα όταν έφυγε για εκστρατεία στη Γαλλία. Όταν εισέβαλαν οι Σκώτοι, ηττήθηκαν στη Μάχη του Φλόντεν Φιλντ, με την Αικατερίνη επικεφαλής του στρατού, ο οποίος κατευθύνθηκε βόρεια. Έστειλε μια επιστολή στον Ερρίκο μαζί με τον αιματοβαμμένο μανδύα του Ιάκωβου Δ΄ της Σκωτίας, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη.

Η Αικατερίνη έχασε κι άλλον ένα γιο όταν επέστρεψε ο Ερρίκος από τη Γαλλία. Τον Νοέμβριο του 1514, γέννησε άλλο ένα γιο, που πέθανε στη γέννα. Στις 18 Φεβρουαρίου 1516, η Αικατερίνη γέννησε ένα υγιές κορίτσι, τη μετέπειτα Μαρία Α΄ της Αγγλίας. Το 1518, η Αικατερίνη έμεινε έγκυος για τελευταία φορά: γέννησε μια κόρη στις 10 Νοεμβρίου, αλλά ήταν αδύναμη και πέθανε μετά από λίγες ώρες. Η Αικατερίνη έμεινε έγκυος συνολικά έξι φορές.

Η θρησκευτική προσήλωση της Αικατερίνης μεγάλωνε με τα χρόνια, όπως και το ενδιαφέρον της για ακαδημαϊκή γνώση. Ανήκε στο Τρίτο Τάγμα των Φραγκισκανών και συνέχισε να μελετά η ίδια και παρείχε παρόμοια μόρφωση και στην κόρη της. Η μόρφωση των γυναικών έγινε κάτι δημοφιλές, εν μέρει λόγω της επιρροής της Αικατερίνης. Δώρισε επίσης μεγάλα χρηματικά ποσά σε ορισμένα κολλέγια. Ωστόσο, ο Ερρίκος έκρινε απαραίτητο έναν άρρενα απόγονο, καθώς η δυναστεία των Τυδώρ ήταν καινούρια και η νομιμότητά της μπορεί να αμφισβητούταν. Ένας μεγάλος εμφύλιος πόλεμος (ο επονομαζόμενος "Η Αναρχία") είχε λάβει χώρα την τελευταία φορά που μια γυναίκα είχε κληρονομήσει τον θρόνο: η αυτοκράτειρα Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας. Οι μνήμες του εμφύλιου πολέμου ήταν ακόμα ζωντανές, ακόμα και η εποχή του Πολέμου των Ρόδων. 

Το 1520, ο ανιψιός της Αικατερίνης, Κάρολος Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Βασιλιάς της Ισπανίας, επισκέφτηκε επισήμως την Αγγλία και εκείνη πίεσε τον Ερρίκο να κάνει συμμαχία με τον Κάρολο αντί με τη Γαλλία. Αμέσως μετά την αναχώρησή του, η Αικατερίνη συνόδευσε τον Ερρίκο στη Γαλλία στην επίσκεψη στον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας. Μέσα σε δυο χρόνια, είχε κηρυχτεί πόλεμος εναντίον της Γαλλίας και ο αυτοκράτορας Κάρολος έγινε και πάλι δεκτός στην Αγγλία, όπου άρχισαν να σχεδιάζουν τον αρραβώνα του με την κόρη της βασίλισσας, Μαρία.

 Ακύρωση του γάμου 

Το 1525, ο Ερρίκος Η΄ ερωτεύτηκε την Ανν Μπολέυν, μια κυρία επί των τιμών της Αικατερίνης, που ήταν περίπου 10-17 χρόνια μικρότερη από εκείνον (η ημερομηνία γέννησής της δεν είναι γνωστή), ενώ είχε ήδη συνάψει σχέση με τη μεγαλύτερη αδελφή της, Μαίρυ. Εκείνη την περίοδο, η Αικατερίνη ήταν σχεδόν σαράντα ετών δεν μπορούσε πλέον να μείνει έγκυος. Ο Ερρίκος άρχισε να πιστεύει πως ο γάμος του ήταν καταραμένος και αναζητούσε επιβεβαίωση από τη Βίβλο, με αποτέλεσμα να ερμηνεύσει λανθασμένα ένα απόσπασμα από το Λευιτικό, θεωρώντας πως "αν ένας άνδρας παντρευτεί τη γυναίκα του αδερφού του, το ζευγάρι θα μείνει άτεκνο". Λευιτικό 20:21. 

Αν και ο γάμος της Αικατερίνης με τον Αρθούρο δεν είχε ολοκληρωθεί, κάτι για το οποίο ήταν σαφής η ίδια ως το τέλος της ζωής της, μια αυστηρή ερμηνεία του συγκεκριμένου εδαφίου του Λευιτικού σήμαινε πως ο γάμος αυτός θεωρούταν λάθος από τον Θεό. Αν είχε ή όχι το δικαίωμα ο τότε Πάπας να παρακάμψει το εμπόδιο αυτό κατά τον γάμο του Ερρίκου και της Αικατερίνης κατέληξε να αποτελεί μείζον ζήτημα στην "εκστρατεία" του Ερρίκου να ζητήσει ακύρωση του γάμου του από τον Πάπα που βρισκόταν τότε στην Αγία Έδρα. Πολύ πιθανόν η ιδέα αυτή να είχε γεννηθεί στον Ερρίκο αρκετά νωρίτερα, λόγω της επιθυμίας του να αποκτήσει γιο. Πριν την άνοδο του πατέρα του, Ερρίκου Ζ', στον θρόνο της Αγγλίας, η χώρα είχε περάσει από τον Πόλεμο των Ρόδων, έναν εμφύλιο για τη διαδοχή, κι ο Ερρίκος ίσως ήθελε να αποφύγει παρόμοιες αμφιβολίες για τον θρόνο.Lacey, p.70.

Σύντομα, μοναδικό μέλημα του Ερρίκου ήταν να πετύχει την ακύρωση του γάμου του.Brigden, p.114. Η Αικατερίνη αντέδρασε στην προτροπή να αποσυρθεί σε μοναστήρι, λέγοντας: "Ποτέ δε δέχτηκα το κάλεσμα του Θεού για να πάω σε μοναστήρι, είμαι η πραγματική και νόμιμη σύζυγος του Βασιλιά".Farquhar, Michael (2001). A Treasure of Royal Scandals, p.61. Penguin Books, New York. ISBN 0-7394-2025-9. Ο Ερρίκος άφησε τις ελπίδες του σε προσφυγή στην Αγία Έδρα, στον Πάπα Κλήμεντα Ζ΄.


Καθώς ο Πάπας εκείνη την περίοδο ήταν αιχμάλωτος του ανιψιού της Αικατερίνης, Κάρολου Ε΄, ο Ουίλλιαμ Νάιτ, γραμματέας του Ερρίκου, δεν μπορούσε να έρθει σε επαφή μαζί του και να του μεταβιβάσει την αίτηση ακύρωσης, έτσι επέστρεψε άπραγος. Ο Ερρίκος δεν είχε άλλη επιλογή από το να αναθέσει το μείζον αυτό ζήτημα στα χέρια του Τόμας Γούλσεϋ, ο οποίος έκανε τα πάντα για να διασφαλίσει μια απόφαση ευνοϊκή για τον Ερρίκο. Κάλεσε ακόμα και εκκλησιαστικό δικαστήριο στην Αγγλία, με παρόντα αντιπρόσωπο του Πάπα, καθώς και τους Ερρίκο και Αικατερίνη. 

Ο Πάπας απαγόρευσε στον Ερρίκο να ξαναπαντρευτεί προτού βγάλει κάποια απόφαση η Ρώμη. Ο Γούλσεϋ απέτυχε και απομακρύνθηκε από το δημόσιο αξίωμά του το 1529. Ο Γούλσεϋ τότε ξεκίνησε μια συνωμοσία για να σταλθεί εξορία η Ανν Μπολέυν, συνεννοούμενος με τον Πάπα. Όταν αποκαλύφθηκε, ο Ερρίκος διέταξε τη σύλληψή του: αν δεν τον προλάβαινε ο θάνατος από ασθένεια το 1530, ο Γούλσεϋ θα είχε εκτελεστεί για προδοσία.Haigh p.92f Ένα χρόνο αργότερα, η Αικατερίνη εκδιώχθηκε από την αγγλική Αυλή και τα διαμερίσματά της δόθηκαν στην Ανν Μπολέυν. 

Όταν ο Ερρίκος αποφάσισε να ακυρώσει τον γάμο του με την Αικατερίνη, ο Τζον Φίσερ έγινε ο πιο έμπιστος σύμβουλός της κι ένας από τους βασικούς υποστηρικτές της. Εμφανίστηκε εκ μέρους της ενώπιον των λεγάτων, όπου σόκαρε τους πάντες με την ευθύτητα του λόγου του, διακηρύσσοντας πως, όπως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ήταν έτοιμος να πεθάνει για την ακεραιότητα του γάμου. Ο Ερρίκος έγινε έξαλλος και έστειλε στα λατινικά επιστολή απάντηση στην ομιλία του Φίσερ. 

Άλλοι υποστηρικτές της Αικατερίνης ήταν ο Τόμας Μορ, η αδελφή του Ερρίκου Η΄, Μαρία, τέως Βασίλισσα της Γαλλίας, ο Μαρτίνος Λούθηρος, η Μαρία δε Σαλίνας, κυρία επί των τιμών της, ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ και ο Πάπας Παύλος Γ΄.

 Μεταγενέστεροι χρόνοι (1533-1536) 
Όταν επέστρεψε στο Ντόβερ από μια συνάντηση με τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας στο Καλαί, ο Ερρίκος παντρεύτηκε σε μυστική τελετή την Ανν Μπολέυν, η οποία ήταν ήδη έγκυος.Starkey, pp. 462–464. Στις 23 Μαΐου 1533, ο Τόμας Κράνμερ, επικεφαλής ειδικού δικαστηρίου που θα συνεδρίαζε για τη νομιμότητα του γάμου αυτού, έκρινε τον γάμο παράνομο. Πέντε μέρες αργότερα, ο Κράνμερ έκρινε νόμιμο τον γάμο Ερρίκου και Ανν.Williams, p.124. Την 1η Ιουνίου η Ανν Μπολέυν στέφθηκε "βασίλισσα Άννα της Αγγλίας".

Μέχρι το τέλος της ζωής της, η Αικατερίνη θεωρούσε τον εαυτό της ως τη μοναδική νόμιμη σύζυγο του Ερρίκου και τη μοναδική δικαιωματική βασίλισσα της Αγγλίας. Το πιστό υπηρετικό της προσωπικό εξακολουθούσε να την αποκαλεί με αυτό τον τίτλο και στην Ευρώπη θεωρούταν κανονική βασίλισσα, ενώ η Άννα απλά κάποια παλλακίδα και η κόρη της με τον Ερρίκο νόθα. Ο Ερρίκος αρνήθηκε στην Αικατερίνη οποιοδήποτε άλλο τίτλο εκτός από τον "Επίκληρη Χήρα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας", εις αναγνώριση της θέσης της ως χήρα του αδερφού του. 

Το 1535, μεταφέρθηκε στο απομακρυσμένο και ερημωμένο Κάστρο Κίμπολτον. Περιορίστηκε σε ένα δωμάτιο, έβγαινε από αυτό μόνο για να παρακολουθήσει τη Θεία Λειτουργία, ενώ έκανε νηστεία και περίμενε να έρθει το τέλος της. Αν και της επιτρεπόταν να δέχεται περιστασιακές επισκέψεις, της απαγορεύτηκε να βλέπει την κόρη της, Μαρία, καθώς και να επικοινωνεί μαζί της, ωστόσο υποστηρικτές της διακριτικά μετέφεραν αλληλογραφία μεταξύ μητέρας και κόρης. Ο Ερρίκος πρόσφερε και στις δύο καλύτερα διαμερίσματα και το δικαίωμα να βλέπουν η μια την άλλη, υπό την προϋπόθεση να αναγνωρίσουν ως βασίλισσα την Ανν Μπολέυν. Ούτε η μια ούτε η άλλη δέχτηκαν. 

Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1535, αισθανόμενη ότι θα πέθαινε σύντομα, η Αικατερίνη έκανε τη διαθήκη της και έστειλε επιστολή στον ανιψιό της, αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄, μηνώντας του να προστατεύσει την κόρη της. Έπειτα, έγραψε μια τελευταία επιστολή στον Ερρίκο, τον "αγαπημένο της άρχοντα και σύζυγο"Sharon Turner, The History of England from the Earliest Period to the Death of Elizabeth (Longman, Rees, Orme, Brown and Green,1828).

Πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 1536 στο Κάστρο Κίμπολτον σε ηλικία 50 ετών. Την επομένη ημέρα, το νέο έφτασε στον βασιλιά. Σύμφωνα με τον χρονογράφο Έντουαρντ Χωλ, η Άννα φόρεσε κίτρινη ενδυμασία για το πένθος, κάτι που ερμηνεύτηκε ποικιλοτρόπως, όπως το ότι δεν συμμετείχε στο πένθος.Warnicke, p. 187. Ωστόσο, άλλες πηγές αναφέρουν ότι ο βασιλιάς Ερρίκος ήταν αυτός που ντύθηκε με κίτρινη φορεσιά, γιορτάζοντας τα νέα και κάνοντας επίδειξη του ίδιου και της μικρής πριγκίπισσας Ελισάβετ, κόρης της Άννας, στους αυλικούς τουWarnicke, p. 188., κάτι που φάνηκε ως άκομψο και χυδαίο. Κυκλοφόρησαν τότε φήμες ότι η Αικατερίνη δηλητηριάστηκε είτε από τον Ερρίκο είτε από την Άννα είτε και τους δυο μαζί, καθώς η Άννα είχε απειλήσει σε αρκετές περιπτώσεις στο παρελθόν να δολοφονήσει την Αικατερίνη ή τη Μαρία. Οι φήμες άρχισαν να διαδίδονται μετά την ανακάλυψη, κατά την ταρίχευση του σώματός της, ότι υπήρχε ένα μαύρο ανάπτυγμα στην καρδιά της που μπορεί να προκλήθηκε από δηλητηρίαση.Lofts, p.139. Σύγχρονοι ιατρικοί ερευνητές συμφωνούν ότι το περίεργο αυτό χρώμα δεν οφειλόταν σε δηλητηρίαση, αλλά σε καρκίνο, κάτι που δεν ήταν κατανοητό τότε.

Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι οι κίτρινες ενδυμασίες ήταν ένδειξη σεβασμού για την αποθανούσα Αικατερίνη, καθώς το κίτρινο ήταν το ισπανικό χρώμα για το πένθος. Αργότερα μες στην ημέρα, αναφέρεται ότι τόσο ο Ερρίκος όσο και η Ανν θρήνησαν ξεχωριστά για τον θάνατό της. 

Ετάφη στον Καθεδρικό Πήτερμπρω με τιμές Χήρας Πριγκίπισσας της Ουαλίας, όχι βασίλισσας. Ο Ερρίκος δεν ήταν παρών στην κηδεία και δεν επέτρεψε ούτε στην κόρη τους, Μαρία, να πάει.

 Υστεροφημία και ιστοριογραφία 
Κατά τη βασιλεία της κόρης της, Μαρίας Α΄, ο γάμος της Αικατερίνης με τον Ερρίκο Η΄ χαρακτηρίστηκε "καλός και νόμιμος". Μετά τον θάνατό της, σχεδιάστηκαν πολυάριθμα πορτραίτα της, κυρίως η ομιλία της ενώπιον του δικαστηρίου για την ακύρωση του γάμου της, το οποίο αποτυπώθηκε και στο θεατρικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Ερρίκος Η΄. Σε αυτό, ο Σαίξπηρ δεν παρουσιάζει υπεύθυνους τον Ερρίκο και την Άννα για τα όσα υπέφερε η Αικατερίνη, παρά ένοχος παρουσιάζεται μόνο ο Καρδινάλιος Γούλσεϋ. Το γεγονός αυτό εξηγείται από το ότι ο Σαίξπηρ έγραφε τα έργα του κατά τη βασιλεία της Ελισάβετ Α΄, κόρης του Ερρίκου και της Άννας, οπότε έπρεπε να παρουσιάσει τα γεγονότα με τρόπο τέτοιο που να μην την προσβάλλει. 

Ο τάφος της στον Καθεδρικό του Πήτερμπρω είναι θεατός και διακοσμημένος με λουλούδια ή ρόδια, το εραλδικό της σύμβολο, ενώ φέρει τον τίτλο "Αικατερίνη, Βασίλισσα της Αγγλίας". Η πόλη του Πήτερμπρω έχει αδελφοποιηθεί προς τιμήν της με την πόλη της Καστίλης Αλκαλά ντε Ενάρες, τόπο γέννησης της Αικατερίνης. 

 Καλλιτεχνικές απεικονίσεις 
Πολυάριθμες καλλιτεχνικές δημιουργίες είναι γραμμένες είτε αφιερωμένες στην ίδια, είτε αναφέρονται σ' αυτήν, όπως το έργο του συζύγου της, Ερρίκου Η΄, με τίτλο "Grene growth the holy" (= Πράσινο φύτρωσε το λιάπρινο).Alison Weir,The Six Wives of Henry VIII', p.123

Η Αικατερίνη της Αραγωνίας έχει απεικονιστεί στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, στο θέατρο, στη λογοτεχνία, ενώ για εκείνη γράφτηκαν και πολλά τραγούδια ή ποιήματα. Το έργο του Σαίξπηρ για τον Ερρίκο Η΄ αποτυπώνει με αρκετή ακρίβεια την ομολογία της Αικατερίνης για τη νομιμότητα του γάμου της, ωστόσο το υπόλοιπο έργο είναι μια προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι κινήσεις του Ερρίκου και να παρουσιαστεί ως πιόνι στα χέρια του καρδινάλιου Γούλσεϋ, ενώ το έργο τελειώνει λίγο πριν την εκτέλεση της Ανν Μπολέυν. 

Αν και η Αικατερίνη συχνά παρουσιάζεται στο θέατρο ή τον κινηματογράφο με κλασικά ισπανικά χαρακτηριστικά, όπως σκούρα μαλλιά και μάτια και μελαχρινή επιδερμίδα, υπάρχοντα πορτραίτα και περιγραφές της εποχής την απεικονίζουν με ανοιχτή επιδερμίδα, γαλάζια μάτια και ξανθοκόκκινα μαλλιά, καθόλου ασυνήθιστο για Ισπανούς από την Αραγωνία, πατρίδα του πατέρα της.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1501 τον Αρθούρο, Πρίγκιπα της Ουαλίας, ο οποίος απεβίωσε το 1502.

Έπειτα η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας, αδελφό του προηγουμένου και είχε τέκνα:
 κόρη (31 Ιανουαρίου 1510), θνησιγενής.
 Ερρίκος (1 Ιανουαρίου - 22 Φεβρουαρίου 1511), Δούκας της Κορνουάλης.
 γιος (15 Σεπτεμβρίου 1513), πέθανε λίγο μετά τη γέννα.
 γιος (Νοέμβριος 1514), πέθανε λίγο μετά τη γέννα.
 Μαρία Α΄ (1516 - 1558), Βασίλισσα της Αγγλίας.
 κόρη (10 Νοεμβρίου 1518), θνησιγενής.

Πρόγονοι

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Brigden, Susan (2000). New Worlds, Lost Worlds.
 Fraser, Antonia (1992). The Wives of Henry VIII. ISBN 0-679-73001-X
 Haigh, Christopher (1993). English Reformations.
 J.O. Hand & M. Wolff, Early Netherlandish Painting, National Gallery of Art, Washington(catalogue)/Cambridge UP, 1986, ISBN 0-521-34016-0
 Lacey, Robert (1972). The Life and Times of Henry VIII.
 Lofts, Norah (1979). Anne Boleyn. ISBN 0-698-11005-6.
 Morris, T. A. (1998). Europe and England in the Sixteenth Century.
 Starkey, David (2003). Six Wives: The Queens of Henry VIII. ISBN 0-06-000550-5
 Warnicke, Retha M. (1991). The Rise and Fall of Anne Boleyn. ISBN 0-521-40677-3
 Weir, Alison (1991). The Six Wives of Henry VIII. ISBN 0-8021-3683-4
 Williams, Neville (1971). Henry VIII and his Court.
 Mattingly, Gareth. Catherine of Aragon
 John E. Paul Catherine of Aragon and her friends

 Εκτενέστερη βιβλιογραφία 
 Ashley, Mike (2002). British Kings & Queens. ISBN 0-7867-1104-3
 Bernard, G.W. The King's Reformation: Henry VIII and the Remaking of the English Church.
 Coates, Tim. Letters of Henry VIII 1526-29.
 Lindsey, Karen. (1995). Divorced Beheaded Survived: A Feminist Reinterpretation of the Wives of Henry VIII. ISBN 0-201-40823-6
 Mattingly, Garrett. (1941). Katherine of Aragon.
 Starkey, David. Six Wives: The Queens of Henry VIII.
 Weir, Alison. (2002). Henry VIII: The King and His Court. ISBN 0-345-43708-X

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Το διαζύγιο της Αικατερίνης της Αραγωνίας και άλλα ντοκουμέντα των Τυδώρ
 tudorhistory.org - Επισκόπηση της ζωής της και συλλογή πορτρέτων της
 Guardian unlimited, επιστολή της Αικατερίνης προς τον Πάπα Κλήμη Ζ΄

|-

Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ουαλίας
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας
Κατηγορία:Σύζυγοι του Ερρίκου Η΄
Κατηγορία:Αποκηρυγμένες βασίλισσες
Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας
Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης