Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1982 ήταν η 12η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στην Ισπανία από τις 13 Ιουνίου μέχρι τις 11 Ιουλίου. Για πρώτη φορά στη διοργάνωση συμμετείχαν 24 εθνικές ομάδες, ενώ στις προηγούμενες διοργανώσεις (από το 1954 έως το 1966) συμμετείχαν 16 εθνικές ομάδες. Το τρόπαιο το κατάκτησε η Ιταλία, νικώντας στον τελικό τη Δυτική Γερμανία με 3-1 σε ένα από τα καλύτερα Παγκόσμια Κύπελλα της ιστορίας. Με αυτό το τρόπαιο και φτάνοντας έτσι τα 3 συνολικά, η Ιταλία κατάφερε να ισοφαρίσει τότε τη Βραζιλία στις κατακτήσεις τροπαίων Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Το τουρνουά χαρακτηρίστηκε από την πρώτη διαδικασία πέναλτι σε διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου (η διαδικασία θεσπίστηκε επίσημα από την FIFA το 1970), καθώς ο ένας από τους ημιτελικούς κρίθηκε στα πέναλτι. Επίσης, ήταν το τρίτο και τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο που περιλάμβανε δύο γύρους με φάσεις με σύστημα ομίλων και βαθμολογίας, αντί μόνο στον πρώτο γύρο και στη συνέχεια με νοκ άουτ αγώνες. Ήταν, επίσης, η τρίτη φορά (μετά τις διοργανώσεις του 1934 και του 1966) που και οι τέσσερις ημιφιναλίστ ήταν Ευρωπαίοι.

Στον πρώτο γύρο του 3ου ομίλου, η Ουγγαρία νίκησε το Ελ Σαλβαδόρ με 10–1, ισοφαρίζοντας τη μεγαλύτερη διαφορά νίκης που καταγράφηκε σε τελική φάση (προηγούμενα ρεκόρ: Ουγγαρία-Νότια Κορέα 9–0 το 1954 και η Γιουγκοσλαβία-Ζαΐρ 9–0 το 1974).

Αν και επιτυχημένη και γεμάτη με συναρπαστικούς και διασκεδαστικούς αγώνες, η διοργάνωση του 1982 στιγματίστηκε, επίσης, από βίαια φάουλ, κάποιους αγώνες με εμφανώς κακή διαιτησία (υπήρξαν διαιτητές που «έσπρωξαν» ομάδες εις βάρος άλλων) και μερικά υπερπλήρη σε επικίνδυνο βαθμό στάδια (λόγω υπεράριθμων θεατών), ενώ σε κάποια άλλα γήπεδα η ζέστη και η υψηλή υγρασία σε κάποια μέρη, και ισχυροί άνεμοι σε άλλα μέρη, χάλασαν αρκετούς αγώνες. Ένα ιδιαίτερο περιστατικό ήταν το εξοντωτικό φάουλ του Δυτικογερμανού τερματοφύλακα Τόνι Σούμαχερ στον Γάλλο αμυντικό Πατρίκ Μπατιστόν κατά τη διάρκεια του ενός ημιτελικού αγώνα στη Σεβίλλη, που έμεινε ατιμώρητο, και ένα άλλο ήταν τα έντονα και συχνά βίαια φάουλ του Ιταλού Κλαούντιο Τζεντίλε, καθώς και το αντιαθλητικό μαρκάρισμα του Αργεντινού Ντιέγκο Μαραντόνα στον αγώνα κατά της Βραζιλίας, που είχε ως αποτέλεσμα την αποβολή του από τον αγώνα (κόκκινη κάρτα που έμεινε ιστορική). Μετά από όλα αυτά, η FIFA άλλαξε τους κανονισμούς για να αποτρέψει κάπως αυτό το είδος βαρβαρότητας στο γήπεδο για το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 1986 στο Μεξικό.

 Επιλογή διοργανωτή 

Η απόφαση για τον οικοδεσπότη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 πάρθηκε στις 6 Ιουλίου 1966, 16 χρόνια πριν την πραγματοποίηση των αγώνων. Ο λόγος ήταν ότι αποφασίστηκε η επιλογή διοργανωτή και για τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1978 και 1974. Για τις διοργανώσεις του 1974 και του 1982 δήλωσαν ενδιαφέρον η Δυτική Γερμανία και η Ισπανία. Έτσι αποφασίστηκε χωρίς την διαδικασία κλήρωσης να διοργανώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 η Γερμανία, αποσύροντας την υποψηφιότητα της για τη διοργάνωση του 1982, και η Ισπανία να αναλάβει τη διοργάνωση χωρίς ανθυποψήφιο.

 Προκριματικά 

Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 συμμετείχαν 109 εθνικές ομάδες και διαγωνίστηκαν για τις 24 θέσεις που δόθηκαν για πρώτη φορά, αφού προηγουμένως υπήρχαν μόνο 16 εισιτήρια για την τελική φάση των Μουντιάλ. Οι 2 από τις 24 θέσεις καλύφθηκαν από την προηγούμενή νικήτρια Αργεντινή και την διοργανώτρια Ισπανία. Έκπληξη προκάλεσε ο αποκλεισμός της φιναλίστ των δύο προηγουμένων Παγκοσμίων Κυπέλλων (του 1974 και του 1978) Ολλανδίας. Για πρώτη φορά στη διοργάνωση συμμετείχαν οι εξής 5 εθνικές ομάδες: Αλγερία, Καμερούν, Ονδούρα, Κουβέιτ και Νέα Ζηλανδία.

 Οι ομάδες 

Οι 24 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ του 1982 ήταν οι εξής:

 Αφρική (CAF)



Ασία (AFC) και Ωκεανία OFC


Βόρεια Αμερική (CONCACAF)


Νότια Αμερική (CONMEBOL)


 Ευρώπη (UEFA)





20px Τσεχοσλοβακία 








600px

 Στάδια 
Για την τελική φάση χρησιμοποιήθηκαν τα εξής 17 στάδια:

 Αλικάντε Βαρκελώνη Βαρκελώνη Μπιλμπάο Λα Κορούνια Έλτσε Στάδιο Χοσέ Ρίκο Πέρεθ Καμπ Νόου Γήπεδο Ντε Σαρριά Στάδιο Σαν Μαμές Εστάδιο Ριαθόρ Στάδιο Μαρτίνεθ Βαλέρο Χωρητικότητα: 30.000 Χωρητικότητα: 98.700 Χωρητικότητα: 43.667 Χωρητικότητα: 50.000 Χωρητικότητα: 34.600 Χωρητικότητα: 39.000 150px 150px 150px 150px 150px 150px Χιχόν Μαδρίτη Μαδρίτη Μάλαγα Οβιέδο Σεβίλλη Ελ Μολινόν Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου Στάδιο Βιθέντε Καλδερόν Στάδιο Λα Ροσαλέδα Στάδιο Κάρλος Ταρτιέρε Στάδιο Μανουέλ Ρουίθ ντε Λοπέρα Χωρητικότητα: 26.000 Χωρητικότητα: 80.354 Χωρητικότητα: 54.851 Χωρητικότητα: 28.963 Χωρητικότητα: 22.500 Χωρητικότητα: 51.309  150px 150px  150px 150px Σεβίλλη Βαλένθια Βαγιαδολίδ Βίγο Σαραγόσα Στάδιο Ραμόν Σάντσεθ Πιθχουάν Στάδιο Μεστάγια Στάδιο Χοσέ Θορρίγια Στάδιο Μπαλαΐδος Στάδιο Λα Ρομαρέδα Χωρητικότητα: 42.649 Χωρητικότητα: 55.000 Χωρητικότητα: 26.512 Χωρητικότητα: 32.500 Χωρητικότητα: 34.496 150px 150px 150px 150px 150px

 Διαιτητές 

Αφρική
  Μπέντζαμιν Ντουόμο
  Γιουσέφ Ελ-Γκουλ
  Μπελαΐντ Λακάρνε

Ασία
  Ιμπραχίμ Γιούσεφ Αλ-Ντόι
  Τσαν Ταμ Σουν

Βόρεια Κεντρική Αμερική και Καραϊβική
   Ρόμουλο Μέντες
  Ντάβιντ Σόχα
  Λουίς Παουλίνο Σίλες
   Λαμπέρτο Ρούμπιο Βάσκες

Νότια Αμερική
  Χιλμπέρτο Αριστισάμπαλ
  Λουίς Μπαράνκος
  Χουάν Ντανιέλ Καρδελίνο
  Αρνάλντο Σέζαρ Κοέλιο
  Γκαστόν Κάστρο
  Αρτούρο Ιτουρράλντε
  Ενρίκε Λάμπο Ρεβορέδο
  Έκτορ ΟρτίςΕυρώπη
  Πάολο Καζαρίν
  Βόιτεχ Χρίστοφ
  Τσαρλς Κόρβερ
  Μπόγκνταν Ντότσεφ
  Βάλτερ Εσβάιλερ
  Έρικ Φρέντρικσον
  Μπρούνο Γκαλέρ
  Αντόνιο Γκαρίδο
  Αλόιζι Γιάργκους
   Άμπραχαμ Κλάιν
  Αουγούστο Λάμο Καστίγιο
  Χένινγκ Λουντ-Σέρενσεν 
  Ντάμιρ Ματοβίνοβιτς
  Μάλκολμ Μόφατ
  Κάρολι Πάλοταϊ 
  Αλεξί Πονέ
  Άντολφ Πρόκοπ
  Νικολάε Ραϊνέα
  Μιροσλάφ Στούπαρ
  Μισέλ Βοτρό
  Μπομπ Βάλενταϊν
  Κλάιβ Γουάιτ
  Φρανζ Βέρερ

Ωκεανία
  Τόνι Μπόσκοβιτς

 Οι αγώνες της διοργάνωσης 

Η αύξηση του αριθμού των ομάδων διαφοροποίησε και τον τρόπο διεξαγωγής. Η πρώτη φάση περιείχε έξι ομίλους των τεσσάρων ομάδων και ακολουθούσε η δεύτερη φάση με τέσσερις ομίλους των τριών. Οι νικητές των τεσσάρων ομίλων θα σχημάτιζαν τα ημιτελικά και από εκεί και μετά επανήλθε η διαδικασία των ημιτελικών όπως ίσχυε και πριν το τη διοργάνωση του 1974. 

Στον 1ο όμιλο η Ιταλία κατάφερε να προκριθεί μόλις δεύτερη, πίσω από την Πολωνία, έχοντας τρεις ισοπαλίες και μόνο δύο γκολ (αποτελέσματα 0-0, 1-1 και 1-1). Στον 3ο όμιλο το Βέλγιο έκανε την έκπληξη, καθώς νίκησε 1-0 στην πρεμιέρα την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή. Το Βέλγιο τερμάτισε στην πρώτη θέση και δεύτερη προκρίθηκε η Αργεντινή του πρωτοεμφανιζόμενου σε Παγκόσμιο Κύπελλο Ντιέγκο Μαραντόνα. Η Ουγγαρία στον πρώτο της αγώνα πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων, ισοφαρίζοντας επίσης και το ρεκόρ διαφοράς τερμάτων, στη νίκη με 10-1 επί του Ελ Σαλβαδόρ (τα 10 γκολ είναι τα περισσότερα γκολ που έχει πετύχει μια ομάδα σε έναν αγώνα τελικής φάσης στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων της FIFA και παραμένει, επίσης, η μοναδική φορά που μια ομάδα έχει πετύχει διψήφιο αριθμό γκολ σε έναν αγώνα τελικής φάσης σε Παγκόσμιο Κύπελλο), αλλά μετά δεν κατάφερε κάτι άλλο και αποκλείστηκε.

Στον 4ο όμιλο η Αγγλία προκρίθηκε εύκολα με τρεις νίκες. Δεύτερη τερμάτισε η Γαλλία που δυσκολεύτηκε, αν και είχε πιο ποιοτική ομάδα. Στον 5ο όμιλο η Βόρειος Ιρλανδία έκανε επίσης τρεις νίκες και ξεπέρασε τη διοργανώτρια Ισπανία, που δεν είχε αξιόμαχη ομάδα για κάτι υψηλό και τερμάτισε δεύτερη και με εμφανή βοήθεια από τους διαιτητές. Ειδικά μάλιστα στον καθοριστικό αγώνα με τη Γιουγκοσλαβία, που κέρδισε η Ισπανία με 2-1, ο διαιτητής κυριολεκτικά διαμόρφωσε το αποτέλεσμα.

Στον 6ο όμιλο η Βραζιλία διέθετε παίκτες όπως οι Σόκρατες, Ζίκο, Φαλκάο, Έντερ, Σερέζο και Ζούνιορ. Οποιοσδήποτε προπονητής είχε έστω έναν από αυτούς στην ομάδα του θα ήταν ευχαριστημένος. Ο Τέλε Σαντάνα, ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Βραζιλίας, τους είχε όλους, συν τους υπόλοιπους, στην εθνική ομάδα της χώρας που θεωρείτο το πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ισπανίας. «Οι παίκτες πρέπει να έχουν την ελευθερία να παίζουν. Η δημιουργικότητα είναι το πιο σημαντικό πράγμα» και «Προτιμώ να χάσω παίζοντας όμορφο ποδόσφαιρο παρά να κερδίσω παίζοντας άσχημα» ήταν ενδεικτικές δηλώσεις του ομοσπονδιακού τεχνικού. Οι παίκτες της ήταν ικανοί, με ισχυρές προσωπικότητες και η υψηλή τεχνική, στοιχεία που έδιναν εγγύηση για το πάντα ευπρόσδεκτο (αν όχι απαραίτητο) θέαμα σε τέτοιου επιπέδου διοργανώσεις. Ήταν η καλύτερη ομάδα των Βραζιλιάνων μετά το 1970 και ήταν, παράλληλα, μια ομάδα που όλοι, ανεξάρτητα από την εθνικότητα, λάτρευαν να βλέπουν στο γήπεδο. Το «γιατί», ευνόητο: «έκρυβαν» τη μπάλα. Αυτό, η «σελεσάο» θα το έδειχναν και στα γήπεδα της Ισπανίας, όπου θα άρχιζαν με δύσκολη νίκη επί της Σοβιετικής Ένωσης με 2-1 (βοήθησε όμως λίγο και ο Ισπανός διαιτητής) και στη συνέχεια θα σάρωναν Σκωτία και Νέα Ζηλανδία, και τις δύο με τέσσερα γκολ, προχωρώντας ακάθεκτοι προς τον τελικό. Ο αγώνας Σκωτία - Βραζιλία πάντως έμεινε στην ιστορία, καθώς κατά τη διάρκειά του δέκα κρατούμενοι απέδρασαν από τις φυλακές της Μπραζίλια. Οι φύλακες δεν τους κατάλαβαν, καθώς παρακολουθούσαν τον αγώνα.

Στον 2ο όμιλο γράφτηκε μία από τις μελανότερες σελίδες του Παγκοσμίων Κυπέλλων, που έμεινε στην ιστορία ως «Η ντροπή του Χιχόν» και ως «Το Σύμφωνο μη επίθεσης του Χιχόν». Η Δυτική Γερμανία και η Αυστρία έδωσαν τον τελευταίο αγώνα στο Χιχόν, μία ημέρα μετά το τέλος των αγώνων που έδωσε η Αλγερία, που αγωνίστηκε αξιόλογα και μάλιστα είχε ξεκινήσει με μια νίκη - έκπληξη κατά της Δυτικής Γερμανίας με 2-1, μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που έχουν συμβεί σε διοργανώσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων. Έτσι γνώριζαν πολύ καλά ότι για να προκριθούν στην επόμενη φάση και οι δύο, χρειαζόταν μια οριακή νίκη της Δυτικής Γερμανίας με 1-0 ή με 2-0 επί της Αυστρίας, κάτι που έγινε, με το μοναδικό γκολ να σημειώνεται μόλις στο 11′ μετά από έναν καταιγισμό επιθέσεων της Δυτικής Γερμανίας και στη συνέχεια οι δύο ομάδες να μην κάνουν καμία απολύτως φάση για γκολ, κλωτσώντας άσκοπα τη μπάλα επί 80 λεπτά, κάτω από σφοδρές αποδοκιμασίες των θεατών. Οι Ισπανοί θεατές κραύγαζαν διαρκώς «fuera, fuera» («έξω, έξω») και οι Αλγερινοί θεατές ανέμιζαν χαρτονομίσματα προς τους παίκτες, ενώ μάλιστα ένας Δυτικογερμανός οπαδός εξαγριώθηκε τόσο που έφτασε στο σημείο να κάψει ο ίδιος τη σημαία της χώρας του. Ο σχολιαστής του γερμανικού καναλιού ARD Eberhard Stanjek εξέφρασε την οργή του για τη συμπεριφορά και των δύο ομάδων από το δεύτερο ημίχρονο και μετά, και έκανε λόγο για «ντροπή». Στην αυστριακή τηλεόραση, ο σχολιαστής Robert Seeger ζήτησε από τους τηλεθεατές να κλείσουν τις τηλεοράσεις τους στο δεύτερο ημίχρονο (μοναδικό γεγονός στην αυστριακή αθλητική και τηλεοπτική ιστορία).einestages.spiegel.de: „Das langweiligste WM-Spiel aller Zeiten.“ Οι παίκτες σχολίασαν τα γεγονότα διαφορετικά και με προκλητικό τρόπο. Ενδεικτικώς, ο Αυστριακός ποδοσφαιριστής Γιόχαν «Χανς» Κρανκλ (που μάλιστα θεωρείται από τους κορυφαίους στην ιστορία της χώρας) σχολίασε το αποτέλεσμα ως εξής: «Δεν ξέρω τι θέλουν. Έχουμε τα προσόντα».Eduard Augustin u. a.: Fußball unser. Goldmann, 2010, S. 121. Περαιτέρω οργή προκλήθηκε από τον αρχηγό της αντιπροσωπείας της Αυστρίας Χανς Τσακ (Hans Tschak), ο οποίος σχολίασε τις εκφράσεις διαμαρτυρίας των Αλγερινών θεατών ως εξής:Focus.de: Ärger wegen „Nichtangriffspakt“ .

Ο αγώνας αυτός ήταν και ο λόγος που από την επόμενη μεγάλη διοργάνωση (ξεκινώντας από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1984) η FIFA άλλαξε τον τρόπο διεξαγωγής, με τους τελευταίους αγώνες να διεξάγονται ταυτόχρονα, τις ίδιες ώρες και μέρες. Τον Ιανουάριο του 2007, ο Γερμανός ποδοσφαιριστής της τότε ομάδας Χανς Πέτερ Μπρίγκελ παραδέχθηκε ότι ο αγώνας είχε προσυμφωνηθεί. 

Στη δεύτερη φάση των ομίλων, την πρόκριση για την τελική τετράδα πήρε από τον πρώτο όμιλο η Πολωνία, που ξεπέρασε τη Σοβιετική Ένωση στη διαφορά τερμάτων. Στον δεύτερο όμιλο, η Αγγλία δεν σημείωσε, αλλά ούτε και δέχθηκε γκολ από Δυτική Γερμανία και Ισπανία, 0-0 και στους δύο αγώνες. Έτσι, οι δυο τελευταίες έπαιξαν μεταξύ τους με νίκη 2-1 και πρόκριση των Δυτικογερμανών. Η Αγγλία αποκλείστηκε από τη διοργάνωση αήττητη. Για την ιστορία, αήττητες στην ίδια διοργάνωση έμειναν και η Ιταλία και το Καμερούν, το οποίο έπαιξε στον πρώτο γύρο στον ίδιο όμιλο με την Ιταλία, η οποία έφερε τρεις ισοπαλίες (αποτελέσματα 0-0, 1-1 και 1-1) και προκρίθηκε, ενώ το Καμερούν αποκλείστηκε με επίσης τρεις ισοπαλίες (αποτελέσματα 0-0, 0-0 και 1-1), λόγω διαφοράς αριθμού επιθετικών τερμάτων. Ωστόσο, το Καμερούν πέτυχε ένα γκολ στον αγώνα με το Περού (0-0) που ακυρώθηκε λανθασμένα ως οφσάιντ. Αν είχε μετρήσει, το Καμερούν θα είχε κερδίσει και η (μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια) Ιταλία δεν θα είχε προκριθεί ποτέ στη δεύτερη φάση.

Ο τρίτος όμιλος χαρακτηρίστηκε ως «όμιλος του θανάτου» και όχι άδικα, καθώς προέκυψε από την κακή πρώτη φάση της Ιταλίας και της Αργεντινής. Βραζιλία, Αργεντινή και Ιταλία ήταν οι τρεις ομάδες του ομίλου, όλες παγκόσμιες πρωταθλήτριες στο παρελθόν, οι τρεις από τις τέσσερις των ημιτελικών της προηγούμενης διοργάνωσης και από τα φαβορί για τον τίτλο. Όλοι περίμεναν τα πάντα να παιχτούν μεταξύ Βραζιλίας και Αργεντινής, όμως λογάριασαν χωρίς τους Ιταλούς που νίκησαν την Αργεντινή με 2-1 και πιο εύκολα από όσο δείχνει το τελικό σκορ, ενώ με 3-1 επικράτησαν και οι Βραζιλιάνοι (στον αγώνα κατά της Βραζιλίας, ο Μαραντόνα αποβλήθηκε με κόκκινη κάρτα. Για την ιστορία, ο Μαραντόνα έπαιξε και στους πέντε αγώνες της ομάδας του, χωρίς όμως να φτάσει σε υψηλά επίπεδα απόδοσης). Στον τελευταίο και καθοριστικό αγώνα, μεταξύ Ιταλίας και Βραζιλίας, για τη Βραζιλία αρκούσε και η ισοπαλία για την πρόκριση στον ημιτελικό, καθώς είχε καλύτερη διαφορά τερμάτων από τη «σκουάντρα ατζούρα». Αυτό, όμως, ήταν πρόβλημα για την ίδια και όχι για την αντίπαλό της. Ο Πάολο Ρόσι έκανε το 1-0 στο 5′, ο Σόκρατες το 1-1 στο 12′, ο Ρόσι το 2-1 στο 25′ και ο Φαλκάο το 2-2 στο 68′. Εκείνη τη στιγμή, οποιαδήποτε ομάδα, με βάση το ποδόσφαιρο όπως το ξέρουμε σήμερα, θα έπαιζε άμυνα. Θα γυρνούσε πιο πίσω. Θα κοιτούσε να κρατήσει το σκορ. Όχι εκείνη η Βραζιλία όμως, κάτι που της κόστισε: συνέχισε επιτιθέμενη και έχοντας σαφή αμυντικά προβλήματα δέχθηκε από τον Ρόσι το 3-2 στο 74′. Στα επόμενα χρόνια, στα επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα, η «σελεσάο» άρχισε να μεταμορφώνεται από μια ομάδα που σκεφτόταν μόνο το θέαμα σε μια ομάδα που έβαλε τον πραγματισμό στο παιχνίδι της, στη σκέψη της. Όπως δεν ήταν τίποτα ξανά έτσι μετά τις 5 Ιουλίου 1982, μετά από εκείνο τον αγώνα την άλλαξε για πάντα. «Το όνειρο τελείωσε, και είναι κρίμα, γιατί ήταν ένα όμορφο όνειρο», ανήγγειλε ένα άρθρο των The New York Times μετά την ήττα της Βραζιλίας σε εκείνο τον αγώνα. Πολλοί ειδικοί έχουν χαρακτηρίσει την ομάδα της Βραζιλίας που διεκδίκησε τη δόξα στην Ισπανία το 1982 ως την καλύτερη ομάδα που δεν κέρδισε ποτέ το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στον τέταρτο όμιλο η υπεροχή της Γαλλίας ήταν σαφής και η πρόκρισή της στον ημιτελικό ήρθε εύκολα.

Στον πρώτο ημιτελικό, η Ιταλία χάρη σε δύο τέρματα του αναγεννημένου Πάολο Ρόσι επικράτησε εύκολα σχετικά της Πολωνίας, με 2-0, καθώς μάλιστα οι Πολωνοί είχαν εμφανώς αποσυντονιστεί επειδή είχαν χάσει για τον ημιτελικό τον καλύτερο παίκτη τους, τον Ζμπίγκνιεφ Μπόνιεκ, καθώς ήταν τιμωρημένος λόγω προηγούμενων κίτρινων καρτών.

Ο δεύτερος ημιτελικός, ωστόσο, που έγινε στις 8 Ιουλίου του 1982, στο «Σάντσεθ Πιθχουάν» της Σεβίλλης και κάτω από υψηλή ζέστη και υγρασία, πραγματικά αξίζει να μνημονευτεί ιδιαίτερα, αφού έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους πιο συγκλονιστικούς που έχουν διεξαχθεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι Δυτικογερμανοί άνοιξαν το σκορ στο 17′, αλλά οι Γάλλοι ισοφάρισαν με πέναλτι του Μισέλ Πλατινί, έπειτα από ανατροπή του Ροστό από τον Φέρστερ. Η κανονική διάρκεια του αγώνα είχε αρκετή νευρικότητα στο μεγαλύτερο διάστημα και έληξε με 1-1 με αρκετές χαμένες ευκαιρίες στο τέλος του αγώνα και έτσι ακολούθησε παράταση. Οι Γάλλοι έβαλαν δύο γκολ και προηγήθηκαν με 3-1 στα πρώτα λεπτά της παράτασης, αλλά οι Δυτικογερμανοί επιβεβαίωσαν για ακόμα μία φορά πόσο μαχητικοί είναι, ισοφάρισαν σε 3-3, στέλνοντας το παιχνίδι στη διαδικασία των πέναλτι για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού. Εκεί, η γερμανική ομάδα φάνηκε να έχουν πιο γερά νεύρα. Ο Γερμανός τερματοφύλακας Τόνι Σούμαχερ απέκρουσε δύο πέναλτι και έστειλε τη Δυτική Γερμανία στον τελικό με 5-4 στα πέναλτι, αν και κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν τότε στον αγωνιστικό χώρο, διότι πριν από αυτό, ο Σούμαχερ σε μία ακραία επικίνδυνη έξοδό του στο 57ο λεπτό έτρεξε και πήδηξε ψηλά στον αέρα και χτύπησε με τη λεκάνη του τον Πατρίκ Μπατιστόν στο κεφάλι, στέλνοντάς τον στο νοσοκομείο με εγκεφαλική διάσειση. Ο Μισέλ Πλατινί είπε αργότερα ότι νόμιζε ότι ο Μπατιστόν είχε πεθάνει, επειδή «δεν είχε σφυγμό και φαινόταν χλωμός». Ο Ολλανδός διαιτητής Τσαρλς Κόρβερ αντί να αποβάλλει τον Σούμαχερ και να καταλογίσει πέναλτι ως όφειλε, δεν έδωσε ούτε καν φάουλ και άφησε το παιχνίδι να εξελιχθεί, δίνοντας μόνο άουτ. Ο διαιτητής μετά τον αγώνα δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «έχασα τη φάση γιατί παρακολουθούσα τη μπάλα που νόμιζα ότι θα μπει γκολ. Δεν ήμουν σίγουρος τι συνέβη στη σύγκρουση των δύο παικτών». Ο βοηθός διαιτητή (επόπτης), επίσης, δεν διαπίστωσε τι συνέβη, πιστεύοντας ότι ο Σουμάχερ δεν είχε σκοπό να χτυπήσει τον αντίπαλό του. Σημειωτέον ότι το 1982 δεν υπήρχε ακόμα η τεχνολογία που είναι σήμερα γνωστή ως βοηθός διαιτητή βίντεο (αγγλικά: video assistant referee, VAR) ώστε να μπορεί μια φάση να ελεγχθεί εκ των υστέρων από τον διαιτητή (εμφανίστηκε και διαδόθηκε τη δεκαετία του 2010). Ο αγώνας έμεινε στην ιστορία ως «η Νύχτα της Σεβίλλης» και στον Σούμαχερ έμεινε το παρατσούκλι «ο Χασάπης της Σεβίλλης».

Στον μεγάλο τελικό, η Ιταλία έχασε πέναλτι στο 0-0 (το πρώτο πέναλτι που χάθηκε σε τελικό στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων), το ημίχρονο δεν είχε ιδιαίτερη ποιότητα και έληξε χωρίς τέρματα. Στη συνέχεια προηγήθηκε με 1-0 με ένα ακόμα γκολ του Πάολο Ρόσι, το έκτο συνεχόμενο για την ομάδα του, επίδοση που ισοφάρισε την επίδοση του Εουσέμπιο από τη διοργάνωση του 1966 και παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ. Η Δυτική Γερμανία μετά βρέθηκε στην επίθεση, αλλά δεν ήταν δύσκολο για την υψηλού επιπέδου αμυντική γραμμή της Ιταλίας να ανταποκριθεί, και στις αντεπιθέσεις σημείωσε άλλα δύο γκολ και έκανε το 3-1, σηκώνοντας το τρόπαιο, πέρα από κάθε πρόβλεψη με βάση τις εμφανίσεις της στην πρώτη φάση των ομίλων. Ίσως κανένα παιχνίδι δεν συμβολίζει το πάθος του τουρνουά καλύτερα από τον πανηγυρισμό του Μάρκο Ταρντέλι μετά την επίτευξη του δεύτερου ιταλικού τέρματος στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε αυτόν τον αγώνα.

 Φάση Ομίλων 
Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Ισπανίας UTC +2.

 1η Φάση Ομίλων 
 1ος Όμιλος 
ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ312051+443030220330301103302126-42

 2ος Όμιλος 
ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ320163+34320131+2432015504300338-50

 3ος Όμιλος 
ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ321031+25320162+443111126+633003113-120

 4ος Όμιλος 
ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ330061+56311165+13302124-22301226-41

 5ος Όμιλος 
ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ312021+143111330331112203302123-12



 6ος Όμιλος 
ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ3300102+86311164+23311188033003212-100

 2η Φάση Ομίλων 
 1ος Όμιλος 

ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ211030+33211010+13200204-40

 2ος Όμιλος 
ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ211021+1320200002201112-11

 3ος Όμιλος 
ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ220053+24210154+12200225-30

 4ος Όμιλος 
ΕθνικήΑΝΙΗΓΥΓΚΓΔΒ220051+44201123-11201136-31

 Πορεία προς τον τελικό 
 Πίνακας Αποτελεσμάτων 

 Ημιτελικά 

 Μικρός Τελικός 

 Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 

Ιταλία: GK 1 Ντίνο Τζοφ (Αρχηγός)DF 2 Τζουζέπε Μπέργκομι DF 4 Αντόνιο Καμπρίνι DF 5 Φούλβιο ΚολοβάτιDF 6 Κλαούντιο Τζεντίλε 
 DF 7 Γκαετάνο Σιρέα MF 13Γκαμπριέλε Οριάλι  10px 73' MF 14Μάρκο ΤαρντέλιMF 16Μπρούνο Κόντι  10px 31' FW 19Φραντσέσκο Γκρατσιάνι   10px 7'FW 20Πάολο Ρόσι Αλλαγές:MF 15Φράνκο Κάουζιο   10px 89'MF 18Αλεσάντρο Αλτομπέλι   10px 7'   10px 89'  Προπονητής: Έντσο ΜπεαρτζότΔυτική Γερμανία: GK 1 Χάραλντ Σούμαχερ DF 2 Χανς Πέτερ ΜπρίγκελDF 4 Καρλ Χάινς ΦέρστερDF 5 Μπερντ Φέρστερ DF 15Ούλι Στίλικε   10px 73'DF 20Μάνφρεντ ΚαλτςMF 3 Πάουλ Μπράιτνερ MF 6 Βόλφγκαγκ Ντρέμλερ  10px 61'  10px 62'MF 7 Πιέρ Λιτμπάρσκι  10px 88'FW 8 Κλάους ΦίσερFW 11Καρλ Χάινς Ρουμενίγκε (Αρχηγός)   10px 70'Αλλαγές:MF 10Χάνσι Μίλερ   10px 70'FW 9 Χορστ Χρούμπες   10px 62'Προπονητής: Γιουπ Ντέρβαλ
 Β. Διαιτητές
  Άμπραχαμ Κλάιν
  Βόιτεχ ΧρίστοφΚανόνες παιχνιδιού
 90 λεπτά
 30 λεπτά Παράταση αν είναι ανάγκη
 Αν το σκορ συνεχίσει να είναι ισόπαλο το παιχνίδι οδηγείται στην διαδικασία των Πέναλτι.
 Οι ομάδες έχουν δικαίωμα για 2 αλλαγές

Παγκόσμιος Κυπελλούχος 1982:50px Ιταλία   (3ος τίτλος)

 Σκόρερ 

6 γκολ
  Πάολο Ρόσι

5 γκολ
  Καρλ Χάινς Ρουμενίγκε

4 γκολ
  Ζίκο
  Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ

3 γκολ 
  Φαλκάο
  Αλέν Ζιρές
  Λάσλο Κις
  Τζέρι Άρμστρονγκ

 Καλύτερη ενδεκάδα 

Η καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης σύμφωνα με τη FIFA ήταν η εξής:

ΤερματοφύλακαςΑμυντικοίΜέσοιΕπιθετικοί Ντίνο Τζοφ Λουιζίνιο
 Τζούνιορ
 Κλαούντιο Τζεντίλε Φούλβιο Κολοβάτι Ζμπίγκνιεφ Μπόνιεκ
 Ζίκο
 Μισέλ Πλατινί
 Φαλκάο Καρλ Χάινς Ρουμενίγκε
 Πάολο Ρόσι

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μουντιάλ 1982 - Ισπανία
 Το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου
 Η γέννηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου
  Ζιλ Ριμέ - Ο εμπνευστής του Παγκοσμίου Κυπέλλου

 Αργεντινή 1978 FIFA World Cup Μεξικό 1986 ΦΙΦΑ 1978 Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ΦΙΦΑ 1986


Κατηγορία:Διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ισπανία