Τελεφερίκ Λυκαβηττού

Το Τελεφερίκ Λυκαβηττού (αναφερόμενο παλαιότερα επισήμως ως «σχοινοκίνητος σιδηρόδρομος»Το τελεφερίκ του Λυκαβηττού, Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 136, Καθημερινή (1997). του Λυκαβηττού) είναι επίγειο καλωδιοκίνητο σιδηροδρομικό μέσο με μεγάλη κλίση, που συνδέει το Κολωνάκι με την κορυφή του Λυκαβηττού.

Η αφετηρία του βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πλουτάρχου και Αριστίππου και το τέρμα του στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου (στην κορυφή του λόφου). Το τροχαίο υλικό (συρμοί) αποτελείται από δύο μονές αυτοκινητάμαξες που μπορούν να μεταφέρουν 34 άτομα η κάθε μία. Η γραμμή του είναι μονή, ενώ στο μέσον της διαδρομής υπάρχει πλάτωμα στο οποίο διασταυρώνονται ο ανερχόμενος και ο κατερχόμενος συρμός. Η συχνότητα των δρομολογίων είναι ανά ημίωρο από τις 9:00 το πρωί ως τις 2:30 τα ξημερώματα ανά δεκάλεπτο. Η διαδρομή μετ'επιστροφής κοστίζει 7€/άτομο.
μικρογραφία|Ο σταθμός αφετηρίας του τελεφερίκ
Το μήκος της γραμμής του τελεφερίκ Λυκαβηττού ανέρχεται στα 210 μέτρα και έχει κλίση 28 μοιρών. Η πρόσβαση στο τελεφερίκ γίνεται μέσω της στάσης "4η Λυκαβηττού" της λεωφορειακής γραμμής 060. Κατά μέσο όρο το τελεφερίκ μεταφέρει 300.000 επιβάτες ετησίως.
 Ιστορία 
Από το 1923 προβλεπόταν η σύνδεση του λόφου του Λυκαβηττού -μέσω τελεφερίκ- με το κέντρο των Αθηνών στην οδό Αμερικής που την εποχή εκείνη διέσχιζε το τραμ. Κατασκευάστηκε από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (ΕΟΤ), με τις εργασίες να ξεκινούν το 1960. Εγκαινιάστηκε στις 18 Απριλίου 1965, ενώ η λειτουργία του ξεκίνησε την επόμενη μέρα.   

Ανακοίνωση της λειτουργίας του τελεφερίκ στην εφημερίδα Ελευθερία, 20 Απριλίου 1965:  

Οι εφημερίδες τις εποχής, ενημέρωναν το κοινό για τις πολυτέλειες του σιδηροδρόμου, όπως το «αναψυκτήριον-bar», τις ώρες λειτουργίας (10:00 - 24:00), αλλά και το αντίτιμο των 5 δραχμών (3 δρχ. για παιδιά κάτω των 8 ετών) για ένα εισιτήριο ανόδου-καθόδου μετ’ επιστροφής.

Η εργασίες κατασκευής περιελάμβαναν ανασκαφές δρόμων και κλιμάκων εν όψει της αυξημένης κίνησης στη περιοχή με τη λειτουγία του τελεφερίκ.

Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής το πρώτο τρίμηνο από την έναρξη λειτουργίας του, το τελεφερίκ είχε μεγάλη επιτυχία με τον αριθμό Αθηναίων και ξένων επισκεπτών να ανέρχεται στους 256.321.  

Το 2002 η διαχείρηση του τελεφερίκ, όπως και του εστιατορίου στο λόφο του Λυκαβηττού, μεταφέρθηκε στον όμιλο εταιρειών εστίασης Kastellorizo. Την ίδια χρονική περίοδο έγινε και ανακαίνιση του σιδηροδρόμου, η οποία διήρκησε περίπου έξι μήνες. Συγκεκριμένα, έγινε ανακαίνιση του μηχανολογικού και ηλεκτρολογικού εξοπλισμού που περιελάμβανε αλλαγή του κινητήρα, των ηλεκροϋδραυλικών φρένων, των ηλεκτρονικών συστημάτων λειτουργίας, του δωματίου χειρισμού και των δύο βαγονιών του τελεφερίκ.  

Τα νέα βαγόνια κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα από την λιβαδείτικη εταιρεία «Αμαξώματα Τσώκος». Η μηχανολογική εγκατάσταση από την ελβετική Doppelmayr Tramways και η ηλεκτρολογική από την ελβετική Frey AG Stans. Τα έργα ανακαίνισης του συρμού έγιναν υπό την επίβλεψη της ελληνικής εταιρείας τεχνικών έργων ΕΤΕΜΑ.  

Από το Δεκέμβριο του 2012, ο χώρος του τελεφερίκ αναπλάστηκε από μια ομάδα Ελλήνων και διεθνών δημιουργών (Jeff Van Dyck, Τάσος Μπουλμέτης, κ.ά.) με τη χρήση βίντεο, κολλάζ, φωτιστικών εφέ και ζωγραφικής αναμόρφωσης. Η ανάπλαση έγινε με την υποστήριξη του Οίκου Μεταξά. 

Υπήρξε σχεδιασμός ώστε ο σιδηρόδρομος να φθάσει στην στάση 4η Λυκαβηττού, στη διασταύρωση Πλουτάρχου με Κλεομένους, ωστόσο λόγω αντιδράσεων των περίοικων το εγχείρημα ανεστάλη.Οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι Εκδόσεις Μίληττος σελ. 65. 

 Παραπομπές 


 Πηγές 
 Επικλινής Σιδηρόδρομος Λυκαβηττού, ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2009.
 Το ασανσέρ του Λυκαβηττού, εφημερίδα Ελευθερία 20-4-1965, σελ.2,4.
 Metaxa Rise www.lifo.gr, 11 Δεκεμβρίου 2012.

Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές στενού εύρους στην Ελλάδα
Κατηγορία:Μεταφορές στην Αθήνα