Μαρμαρογλυπτική

Η μαρμαρογλυπτική είναι κλάδος της γλυπτικής, μια εκ των αρχαιότερων μορφών τεχνών του κόσμου, που βασίζεται στο σκάλισμα του μαρμάρου. 

 Πλεονεκτήματα χρήσης μαρμάρου στην εν λόγω τέχνη 
Το μάρμαρο, σημειώνει αρκετά πλεονεκτήματα (σε σχέση με τον πιο κοινό γεωλογικό, «μητρικό» ασβεστόλιθο), με κύρια την ικανότητα να απορροφά το φως σε μικρή απόσταση από την επιφάνεια πριν το διαθλάσει σε υποεπιφανειακή σκέδαση. Με απλούστερα λόγια, ευνοεί την απορρόφηση φωτός. Αυτό δίνει μια "ελκυστική" απαλή εμφάνιση που είναι ιδιαίτερα καλή για την αναπαράσταση του ανθρώπινου δέρματος, η οποία μπορεί επίσης και να γυαλιστεί.

 Διαχωρισμός μαρμάρου ως προς τη χρήση τους 
Από τα πολλά διαφορετικά είδη μαρμάρου τα καθαρά λευκά χρησιμοποιούνται γενικά για γλυπτική, ενώ τα χρωματιστά προτιμώνται για πολλές αρχιτεκτονικές και διακοσμητικές χρήσεις. Ο "βαθμός" σκληρότητας είναι ιδανικός για σκάλισμα χωρίς μεγάλη δυσκολία και παρόλα αυτά δίνει ένα πολύ ανθεκτικό αποτέλεσμα, αν δεν εκτεθεί σε όξινη βροχή ή θαλασσινό νερό.

Διάσημοι μεμονωμέ από την κλασική εποχή παριανό μάρμαρο από την Πάρο, που χρησιμοποιήθηκε για την Αφροδίτη της Μήλου και πολλά άλλα αρχαία ελληνικά γλυπτά, και το πεντελικό μάρμαρο, κοντά στην Αθήνα, που χρησιμοποιήθηκε για τα περισσότερα από τα γλυπτά του Παρθενώνα και από τους Ρωμαίους.[5 ] Το μάρμαρο Carrara από τη βόρεια Ιταλία χρησιμοποιήθηκε από τους Ρωμαίους, και πολύ εκτενώς μέχρι τις πρόσφατες δεκαετίες, όταν εξαντλήθηκε λίγο πολύ ο καθαρός λευκός βαθμός αγαλματοποιίας. Αυτό χρησιμοποιήθηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο και άλλους γλύπτες της Αναγέννησης και αργότερα εξήχθη, μεταξύ άλλων στην Αμερική.[6]

 Μάρμαρο "αλά Χημεία" 
Το μάρμαρο είναι ένα μεταμορφωμένο πέτρωμα που προέρχεται από ασβεστόλιθο, που αποτελείται κυρίως από ασβεστίτη (μια κρυσταλλική μορφή ανθρακικού ασβεστίου, CaCO3). Η αρχική πηγή του μητρικού ασβεστόλιθου είναι η εναπόθεση ανθρακικού ασβεστίου στον βυθό της θάλασσας με τη μορφή μικροσκοπικών σκελετών ζώων ή παρόμοιων υλικών. Το μάρμαρο σχηματίζεται όταν ο ασβεστόλιθος μετασχηματίζεται με θερμότητα και πίεση αφού επικαλύπτεται από άλλα υλικά. Τα καλύτερα μάρμαρα για γλυπτική δεν έχουν καθόλου ή λίγους λεκέδες, αν και οι φυσικοί λεκέδες μπορούν να ενσωματωθούν στο ίδιο το έργο.

 Μειονεκτήματα χρήσης μαρμάρου 
Οι μαρμαρογλύπτες πρέπει να είναι προσεκτικοί όταν χειρίζονται τα υλικά τους, καθώς η πέτρα μπορεί να απορροφήσει τα έλαια του δέρματος και να δημιουργήσει κίτρινους ή καφέ λεκέδες. Αν και είναι πιο ανθεκτικό από τον ασβεστόλιθο, υπόκειται σε προσβολή από αδύναμα οξέα, και έτσι έχει κακή απόδοση σε εξωτερικά περιβάλλοντα που υπόκεινται σε όξινη βροχή. Για σκληρά περιβάλλοντα, ο γρανίτης είναι ένα πιο ανθεκτικό υλικό, το οποίο όμως είναι πολύ πιο δύσκολο στην επεξεργασία και πολύ λιγότερο κατάλληλο για εκλεπτυσμένες εργασίες. Σε σύγκριση με μέταλλα όπως ο μπρούντζος, επιπλέον, το μάρμαρο είναι άκαμπτο και ευάλωτο σε θραύση. Αυτό το μειονέκτημα σημαίνει ότι οι γλύπτες πρέπει να ενσωματώσουν συγκεκριμένα υποστηρικτικά χαρακτηριστικά στο γλυπτό για να αποτρέψουν την κατάρρευση. Στο The West Wind του Thomas Ridgeway Gould, για παράδειγμα, τοποθέτησε απαλά τους κοντούς και λεπτούς αστραγάλους της φιγούρας πάνω στις μπάλες των μικρών της ποδιών. Αυτό δεν θα ήταν δυνατό χωρίς τη σκόπιμη απόφαση της Gould να μοιράσει σχεδόν όλο το βάρος του μαρμάρου στην τεράστια, ρέουσα φούστα της. Σε αντίθεση με το χάλκινο γλυπτό, αυτό το άγαλμα δεν είναι κοίλο. η κουρτίνα της είναι ένας συμπαγής λίθος από μάρμαρο.

 Πασίγνωστα γλυπτά από μάρμαρο 
Μάρμαρα Παρθενώνα
Αφροδίτη της Μήλου
Μωυσής του Μιχαήλ Άγγελου
Νίκη της Σαμοθράκης

Παραπομπές
http://www.britishmuseum.org/explore/highlights/highlights_search_results.aspx?searchText=marble+sculpture

Κατηγορία:Γλυπτική
Κατηγορία:Μάρμαρο