Μάνδρες Κιλκίς

Οι Μάνδρες είναι χωριό του Νομού Κιλκίς. Διοικητικά εντάσσεται στην Δημοτική Ενότητα Γαλλικού του Δήμου Κιλκίς. Παλαιότερα ήταν έδρα της Κοινότητας Μανδρών. Βρίσκεται 17 χιλιόμετρα νότια του Κιλκίς και 31 χιλιόμετρα βόρεια της Θεσσαλονίκης, επί της Παλαιάς Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης - Κιλκίς.
Εξαιτίας εγγύτητας με τη πόλη της Θεσσαλονίκης ο πληθυσμός είναι αστικοποιημένος, ενώ οι αγροτικές δραστηριότητες έχουν συρρικνωθεί.
Με βάση τα στοιχεία της πληθυσμιακής απογραφής του 2001 στον πρωτογενή τομέα απασχολείται το 6% του ενεργού πληθυσμού, ενώ στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα το 39% και το 54% αντίστοιχα. Παλαιότερα η κυριότερη αγροτική δραστηριότητα των κατοίκων του χωριού ήταν η σηροτροφία.

 Γεωγραφία 
Το χωριό είναι αμφιθεατρικά κτισμένο στο οροπέδιο του Όρους Καμήλα σε υψόμετρο 100 μέτρων, ενώ σε μικρή απόσταση δυτικά του βρίσκεται ο Γαλλικός ποταμός και η Πικρολίμνη.

 Ιστορία 
Το χωριό ξανακτίστηκε το έτος 1914 πάνω στα ερείπια του κατεστραμμένου χωριού Αμπάρκιοϊ (Хамбаркьой). Στην ίδια περιοχή υπήρχε κατά την ρωμαϊκή περίοδο οικισμός. Οι πρώτοι κάτοικοι των Μανδρών ήταν πρόσφυγες από την Κωμόπολη Μανδρίτσα (Мандрица) της Θράκης, που πλέον υπάγεται στο κράτος της της Βουλγαρίας, μετά τη Συνθήκη του Νεϊγύ. Οι πρόγονοι τους ήταν Αρβανίτες δίγλωσσοι, καθώς μιλούσαν Ελληνικά και Αρβανίτικα. Κατά την παράδοση και σύμφωνα με την άποψη ορισμένων ιστορικών η καταγωγή τους προέρχεται από την περιοχή της Ηπείρου, και πιο συγκεκριμένα της Κορυτσάς (Βιθκούκι, Μοσχόπολη) και του Σουλίου Θεσπρωτίας. Ωστόσο εξαιτίας των επιμειξιών τους με άλλες πληθυσμιακές ομάδες, η αρχική τους ταυτότητα έχει πλέον απολεσθεί. Σήμερα το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα τείνει να εξαφανισθεί καθώς ομιλείται από ορισμένους ηλικιωμένους κατοίκους.

Κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου, στις 19 Ιουνίου 1913 στις μάχες Κιλκίς - Λαχανά, εδώ οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις συνάντησαν τις πρώτες αντιστάσεις από τις αντίστοιχες Βουλγαρικές, καθώς κινούνταν προς την απελευθέρωση του Κιλκίς.

 Δημογραφία 
 Πληθυσμιακή εξέλιξη 
Κατά την απογραφή του 2011 το χωριό είχε 475 κατοίκους, ενώ σε απογραφές του παρελθόντος ο πληθυσμός είχε ως εξής:

 Έτος Κάτοικοι 1940  656 1951  633 1961  712 1971  550 1981  584 1991  684 2001  668 2011  4752021385

 Αξιοθέατα 
Το 1864 ανεγέρθη ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου μαζί με το καμπαναριό του. Επιπλέον σε δασύλλιο πλησίον του χωριού λειτουργεί το Παρεκκλήσιο της Αναστάσεως του Κυρίου όπου γίνεται κάθε Ιούνιο εμποροπανήγυρη. Ενώ το κέντρο του οικισμού κοσμεί ένας παραδοσιακός μύλος.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Μ. Μαραβελάκη, Α. Βακαλόπουλου. "Οι προσφυγικές εγκαταστάσεις στην περιοχή Θεσσαλονίκης". Ανατύπωση Εκδόσεις Βάνιας. Θεσσαλονίκη, 1993.
 Απόστολος Μαϊκίδης. "Μανδρίτσα. Η κωμόπολις που έσβησε." Σημειώσεις - Αναμνήσεις - Παράδοσις. Θεσσαλονίκη, 1972.
 Απόστολος Μαϊκίδης. "Η βιοτεχνία στη Μανδρίτσα Αν. Θράκης", Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης. Ημερολόγιο- Λεύκωμα, 4, 1985-1986.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Δήμος Γαλλικού
Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς