Μαργαρίτα

Μαργαρίτα (ετυμολ.: αντιδάνειο από το ιταλ. margarita < μαργαρίτης = μαργαριτάρι) είναι κοινή ονομασία πολλών άγριων ή καλλιεργούμενων φυτών που ανήκουν στην οικογένεια των συνθέτων (Compositae) και έχουν άνθη κατά κεφάλια, με εμφανή ακτινοειδή στεφάνη.
Σε πολλές περιπτώσεις, οι μαργαρίτες φέρουν δύο ειδών άνθη: τα πρώτα έχουν ακτινωτή διάταξη και κίτρινο, συνήθως, χρώμα· περιβάλλουν τα δεύτερα, τα οποία είναι μικρά, σωληνόμορφα και συναθροίζονται για να σχηματίσουν έναν δίσκο. Σημαντικό ταξινομικό γνώρισμα αποτελεί το σχήμα των βρακτίων, τα οποία βρίσκονται κάτω από το άνθος και μοιάζουν με φύλλα. Τα φύλλα των μαργαριτών μπορεί να έχουν ποικιλία σχημάτων.

 Είδη 
Οι κυριότεροι αντιπρόσωποι των μαργαριτών είναι οι εξής: 

 Bellis perennis (Λευκάνθεμον το πολυετές - κοινή Ευρωπαϊκή μαργαρίτα ή Ασπρολούλουδο) 
 Bellis annua (Λευκάνθεμον το ετήσιον) 
 Chrysanthemum coronarium, συνώνυμο Glebionis coronaria (Χρυσάνθεμον το στεφανωματικόν - Μεγάλη Κίτρινη Μαργαρίτα)  
 Glebionis segetum, συνώνυμο Chrysanthemum segetum (Χρυσάνθεμον το αρουραίον - Μαντιλίδα της Κρήτης)
 Anthemis chia (Ανθεμίς η χία - Άγρια Μαργαρίτα)  
 Anthemis maritima (Ανθεμίς η θαλασσία)
 Anthemis cretica (Ανθεμίς η κρητική) 
 Cota tinctoria, συνώνυμο Anthemis tinctoria (Ανθεμίς η βαφική)  
 Leucanthemum vulgare (Λευκάνθεμον το κοινόν)
 Leucanthemum maximum (Λευκάνθεμον το μέγιστον)
 Argyranthemum frutescens, συνώνυμο Chrysanthemum frutescens (Αργυράνθεμον το θαμνώδες, Χρυσάνθεμον το θαμνώδες)

 Ανθοφορία 
Η μαργαρίτα ανθίζει κατά κύριο λόγο στις αρχές του καλοκαιριού και τα ανθεκτικά της άνθη διατηρούνται συχνά μέχρι και τον χειμώνα, αν δεν εμφανιστεί έντονη κακοκαιρία.

 Στην τέχνη και τη λαϊκή κουλτούρα 
Στη λαϊκή παράδοση, οι ερωτευμένοι μαδούσαν ένα-ένα τα πέταλα μιας μαργαρίτας ρωτώντας διαδοχικά "Μ' αγαπά;" και "Δε μ' αγαπά;", για να διαπιστώσουν αν το αντικείμενο του πόθου τους ανταποκρίνεται στα αισθήματά τους.

 Αναφορές στη μαργαρίτα 

 Στην παλιά αθηναϊκή καντάδα "Αχ Μαργαρίτα" (1927) σε μουσική και στίχους του Νίκου Χατζηαποστόλου που τραγούδησε ο Πέτρος Επιτροπάκης αποτυπώνεται η αγωνία του ερωτευμένου που μαδά μια μαργαρίτα.
 Η Κάκια Μένδρη, στο τάγκο "Μου το 'πε η μαργαρίτα" (1939) σε μουσική Σώσου Ιωαννίδη και στίχους Κώστα Κοφινιώτη μιλά με απελπισία για την αρνητική απάντηση της μαργαρίτας στο ερώτημα "Μ' αγαπά, δε μ' αγαπά;". 
 Ο Οδυσσέας Ελύτης, στο ποίημά του "Κάτω στης μαργαρίτας τ' αλωνάκι" από τη συλλογή Ήλιος ο πρώτος (1943), αναφέρεται στην προτίμηση των μελισσών για τις μαργαρίτες. Το ποίημα μελοποιήθηκε από τον Γιάννη Μαρκόπουλο στον δίσκο του Ήλιος ο πρώτος (1969) με ερμηνεύτρια τη Μαρία Δημητριάδη.
 Στο τραγούδι "Μια μαργαρίτα μάδησα" (1981) σε μουσική Θανάση Πολυκανδριώτη και στίχους Γιάννη Πάριου, η Μαρινέλλα και ο Τόλης Βοσκόπουλος τραγουδούν για κάποιον που αγνόησε την αρνητική απάντηση της μαργαρίτας και βίωσε την ερωτική απογοήτευση.
 Η Άντζελα Δημητρίου, στο τραγούδι της "Μαργαρίτες" σε μουσική και στίχους του Φοίβου από τον δίσκο Μη μας αγαπάς (1996) αναρωτιέται: "Μ’ αγαπάει, δε μ’ αγαπάει".
 Η παλιά συνήθεια του μαδήματος της μαργαρίτας από τους ερωτευμένους είναι το θέμα του βιβλίου της Έλλης Παιονίδου Τα μαγεμένα πέταλα της Μαργαρίτας (2002).
 Η αγωνία για την απάντηση που κρύβει το μάδημα της μαργαρίτας φαίνεται στο τραγούδι της Ελεωνόρας Ζουγανέλη Μαργαρίτα (2015) σε μουσική Μίνωα Μάτσα και στίχους Ελένης Φωτάκη.

Πηγές





Άλμπουμ

 Παραπομπές 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι



Κατηγορία:Σύνθετα
κατηγορία:αγριολούλουδα