Φραντς Μπεκενμπάουερ

Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ (γερμανικά: Franz Beckenbauer, προφορά: [ˈfʁants ˈbɛkn̩ˌbaʊɐ], 11 Σεπτεμβρίου 1945 – 7 Ιανουαρίου 2024) ήταν  Γερμανός  ποδοσφαιριστής, προπονητής και παράγοντας του γερμανικού ποδοσφαίρου. Θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία. Στις εκλογές της IFFHS αναδείχθηκε τρίτος καλύτερος του 20ού αιώνα μετά τους Πελέ και Γιόχαν Κρόιφ, ενώ ήταν έκτος σε ειδική ψηφοφορία μεταξύ των νικητών της Χρυσής Μπάλας που διοργάνωσε το γαλλικό περιοδικό France Football το 1999. Επίσης, ήταν τέταρτος στην ψηφοφορία των ειδικών της FIFA και του περιοδικού της μετά τους Πελέ, Αλφρέδο Ντι Στέφανο και Ντιέγκο Μαραντόνα. Το 2024 η Διεθνής Ένωση Αθλητικού Τύπου (AIPS) τον ψήφισε ως τρίτο καλύτερο ποδοσφαιριστή των 100 χρόνων  μετά τους Πελέ και Μαραντόνα. 

Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Μπάγερν Μονάχου, όπου καθιερώθηκε ως κεντρικός αμυντικός, θεωρούμενος ως ο κορυφαίος αμυντικός στην ιστορία. Με τη Μπάγερν αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρωταθλητής Δυτικής Γερμανίας, όπως και τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης, ενώ ο ίδιος κέρδισε δύο φορές το βραβείο της Χρυσής Μπάλας. Είχε εξίσου επιτυχημένη διεθνή καριέρα αγωνιζόμενος σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα, διακρινόμενος σε όλα και εκλεγμένος μέλος της καλύτερης ενδεκάδας και στα τρία. Παράλληλα, ως αρχηγός της ομάδας της τότε Δυτικής Γερμανίας, την οδήγησε στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1972 ως ηγετική φυσιογνωμία της καλύτερης γενιάς του γερμανικού ποδοσφαιρου.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ακολούθησε καριέρα προπονητή αναλαμβάνοντας την ομάδα της εθνικής ομάδας της χώρας του, την οποία οδήγησε σε δύο τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου και έναν τίτλο, ένας από τους τρεις μόνο που έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο στην ιστορία. Είχε επιτυχημένη πορεία και ως διοικητικό στέλεχος επί σειρά ετών στη Μπάγερν, τη  Γερμανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, αλλά και σε θέσεις διεθνούς αρμοδιότητας. Ο κορυφαίος Γερμανός ποδοσφαιριστής στην ιστορία, κατάφερε να κάνει περισσότερα για την εικόνα των Γερμανών στο εξωτερικό από τη διπλωματία σε μισό αιώνα, φέρνοντας στο προσκήνιο χαρακτηριστικά που δεν υπήρξαν τυπικά του έθνους του.

 Βιογραφία 

Πρώτα χρόνια
Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ ήταν γιος ανώτερου ταχυδρομικού υπαλλήλου που ζούσε στο Γκίζινγκ του Μονάχου, γνωστό ως «Glasscherbenviertel», ή συνοικία με σπασμένα γυαλιά μετά τους μαζικούς βομβαρδισμούς που υπέστη κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο θείος του ήταν ποδοσφαιριστής της Μπάγερν Μονάχου. Σε νεαρή ηλικία ο Μπεκενμπάουερ ήταν οπαδός της Μόναχο 1860, τον ισχυρότερο σύλλογο της πόλης τη δεκαετία του 1950, και μέχρι το 1958 έπαιζε για την κατώτερη ομάδα ενός μικρού τοπικού συλλόγου, της ΣΚ 1906 Μόναχο, που διαλύθηκε εκείνο το έτος και έτσι αναμενόταν να αγωνιστεί στη Μόναχο 1860. Στον τελικό του τουρνουά των ομάδων κάτω των 14 ετών με αντίπαλο τη Μόναχο 1860 το καλοκαίρι του 1958 ο μέσος των αντιπάλων Γκέρχαρντ Κένιγκ χτύπησε τον Μπεκενμπάουερ, γεγονός που οδήγησε στην έντονη δυσαρέσκεια του δεύτερου απέναντι στο σύλλογο των «μπλε». Η επακόλουθη διαμάχη των δύο ομάδων που τον διεκδίκησαν τον οδήγησε στην ομάδα νέων της τοπικής αντιπάλου Μπάγερν Μονάχου το 1959. Η προοπτική που φάνηκε τον οδήγησε να εγκαταλείψει τη θέση του ασκούμενου πωλητή ασφαλίσεων για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να γίνει ένας επιτυχημένος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Με την έναρξη της Μπουντεσλίγκα το 1963 η Μπάγερν δεν κατάφερε να βρεθεί στο νεοσύστατο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας και έτσι τη σεζόν 1963–64 αγωνίστηκε στη δεύτερη κατηγορία.

 Καριέρα σε συλλόγους 
Μπάγερν Μονάχου
Ο Μπεκενμπάουερ έκανε το ντεμπούτο του στο γερμανικό πρωτάθλημα το 1964 στις 6 Ιουνίου σε αγώνα με αντίπαλο τη Ζανκτ Πάουλι, όπου και σκόραρε στην αναμέτρηση για τα πλέι οφ ανόδου (νίκη με 4–0). Χρησιμοποιηθηκε ως αριστερός ακραίος επιθετικός με την ομάδα να έχει επιθετική ανάγκη. Στον επόμενο αγώνα έπαιξε ως κεντρικός μέσος  και τα πήγε αρκετά καλά για να παίξει ξανά εκεί εναντίον της Μπορούσια Νοϊνκίρχεν. Στο δεύτερο παιχνίδι του ομίλου εναντίον της Ζανκτ Πάουλι, ξεκίνησε στο ημίχρονο ως μέσος, αλλά μετά γύρισε στην άμυνα για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της επιθετικής απειλής και κατέληξε ως επιθετικός, καθώς η Μπάγερν επιδίωκε ένα τέρμα. Η Μπάγερν τελικά δεν τα κατάφερε χάνοντας την άνοδο για ένα βαθμό. Στην πρώτη του πλήρη σεζόν στη Regionalliga Süd (1964–65), η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα και τελικά ανέβηκε στη Μπουντεσλίγκα. Σημείωσε 16 γκολ, τα πέντε με πέναλτι και ήταν ήδη συμπαίκτης με τους Γκερντ Μίλερ και Σεπ Μάιερ. Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου η Μπάγερν πήρε την πρώτη θέση με 55 βαθμούς και εντυπωσιακό συντελεστή τερμάτων 146–32 και ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία κερδίζοντας τους αγώνες ανόδου. Ο σύλλογος σύντομα έγινε η μεγάλη δύναμη στο γερμανικό πρωτάθλημα και κέρδισε το πρώτο της τίτλο μετά από εννέα χρόνια, το Κύπελλο το 1965–66 νικώντας στον τελικό τη Ντούισμπουργκ με 4–2 με ένα γκολ του Μπεκενμπάουερ, ενώ ήταν τρίτη στο πρωτάθλημα. Το 1967 κατέκτησε ξανά το κύπελλο, ενώ ήρθε και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο, το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης με νίκη επί της Ρέιντζερς Γλασκώβης με 1–0.

Την αγωνιστική περίοδο 1967–68 ήρθε προσωρινή κάμψη με την ομάδα να καταλήγει πέμπτη στο πρωτάθλημα και να αποκλείεται στους ημιτελικούς του Κυπέλλου. Το 1968–69 εκλέχθηκε αρχηγός της ομάδας και ήρθε η ανάκαμψη με εμφατικό τρόπο με την επιτυχία του νταμπλ, κάτι που είχε να συμβεί στη χώρα από το 1937. 


Από τη στιγμή της άφιξής του, η Μπάγερν άρχισε να διαμορφώνει το θρύλο της και έγινε η νέα παγκόσμια δύναμη σε επίπεδο συλλόγων. Έτσι ξεκίνησε η χρυσή εποχή του γερμανικού ποδοσφαίρου και της Μπάγερν Μονάχου, με τον Μπεκενμπάουερ να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο: κατέκτησε δύο τριάδες τίτλων στο  γερμανικό πρωτάθλημα (1972–1974) και συνολικά τέσσερα πρωταθλήματα και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (1974–1976) και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο φτάνοντας στην ποδοσφαιρική κορυφή που μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης της δεκαετίας του 1960 ήταν υψηλότερη. Ίσως το πιο διάσημο γκολ του μπορεί να θεωρηθεί ένα ελεύθερο λάκτισμα που σημείωσε εκείνη την περίοδο με την εξωτερική πλευρά του δεξιού του παπουτσιού για την Μπάγερν στο Ντούισμπουργκ τον Μάρτιο του 1974, ένα παράδειγμα της κλάσης και της ικανότητας ενός παίκτη που μπορούσε να κάνει πράγματα που οι αμυντικοί δεν έκαναν καν προσπάθεια.

Νιου Γιορκ Κόσμος
Το 1977 ο Μπεκενμπάουερ αποδέχθηκε μια προσοδοφόρα σύμβαση ύψους 2,5 εκατομμυρίων δολαρίων για να αγωνιστεί στο Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (NASL) με τη Νιου Γιορκ Κόσμος. Επιπλέον, η μετακίνηση αυτή τον  διευκόλυνε και σε προσωπικό του πρόβλημα. Ο Μπεκενμπάουερ έγινε γρήγορα ο ηγέτης στο γήπεδο αλλά οι βελτιώσεις δεν ήταν άμεσες, με τον σύλλογο να χάνει 4–2 από την Τάμπα Ρέι Ράουντις στο πρώτο παιχνίδι του. Έπαιξε για τέσσερις σεζόν μέχρι το 1980, στην πρώτη χρονιά ήταν συμπαίκτης του Πελέ και η ομάδα κέρδισε το Soccer Bowl τρεις φορές (1977, 1978, 1980), ενώ ο ίδιος ήταν στην καλύτερη ενδεκάδα του πρωταθλήματος και τις τέσσερις χρονιές. Η ομάδα της Νέας Υόρκης ζούσε τότε την καλύτερη περίοδο της πορείας της, τα γήπεδα ήταν γεμάτα και η πολύ σύντομη μετα-Πελέ εποχή ήταν ιδιαίτερα πετυχημένη, ο δε ίδιος ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος του 1977. Την ίδια χρονιά επιλέχθηκε ως ο καλύτερος παίκτης της ζώνης CONCACAF. Έγινε γρήγορα δημοφιλής, αγωνίστηκε με λιγότερο άγχος και από την πίεση της δημοσιότητας σε σχέση με την απαιτητική ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική σκηνή και η καταξιωμένη του παρουσία έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διατήρηση και διαφήμιση του νεαρού πρωταθλήματος των ΗΠΑ. Η δημοφιλία που απέκτησε ήταν διαφορετική και έξω από την παραδοσιακή του γερμανική νοοτροπία, όμως αυτό ήταν από πλευράς του επιθυμητό: μπορούσε επιτέλους να περπατήσει στο δρόμο χωρίς να τον αναγνωρίζουν, να πάει σε ένα εστιατόριο χωρίς να τον ενοχλούν. Η έλλειψη όμως ποδοσφαιρικής παιδείας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού είχε και τα ευτράπελά της: στον πρώτο του αγώνα, ο πρόεδρος του συλλόγου ήταν ελάχιστα ενθουσιασμένος με αυτό που έβλεπε. Κάλεσε τον προπονητή και ζήτησε να μάθει, «γιατί αυτός ο τύπος που πληρώσαμε ένα εκατομμύριο δολάρια παίζει στο πίσω μέρος της ομάδας;» Ο «άτυχος» προπονητής απάντησε ότι, «είναι ο τρόπος που παίζει. Κανείς δεν το κάνει καλύτερα», ο προπονητής απάντησε. «Δεν πληρώνουμε ένα εκατομμύριο δολάρια για έναν άντρα που κρύβεται πίσω. Πες του να πάει μπροστά», αντιτάχθηκε ο πρόεδρος, αλλά ο Μπεκενμπάουερ φυσικά αρνήθηκε.
μικρογραφία|Το 1978 τιμάται στην Αργεντινή με την ομάδα της Νέας Υόρκης

Τελευταία χρόνια
Στο τέλος της καριέρας του επέστρεψε στην πατρίδα του και αγωνίστηκε για δύο χρόνια με την ιδιαίτερα ισχυρή εκείνη την εποχή ομάδα του  Αμβούργου (1980–82) με κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλήματος το δεύτερο έτος. Στις 1 Ιουνίου 1982 δόθηκε αποχαιρετιστήριο παιχνίδι προς τιμή του μεταξύ του Αμβούργου και της εθνικής Δυτικής Γερμανίας που έληξε με νίκη της δεύτερης με 4–2. Αγωνίστηκε μια τελευταία σεζόν με το ομάδα της Νέας Υόρκης το 1983, περίοδο στην οποία ο σύλλογος κατέρρεε, ο ίδιος όμως συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος. Το τελευταίο παιχνίδι της στην καριέρα του ήταν στις 12 Σεπτεμβρίου 1983 στους χαμένους προημιτελικούς του NASL με αντίπαλο τη Μανίκ του Μόντρεαλ. Συνολικά σε 856 επίσημους αγώνες σημείωσε 111 γκολ.

 Διεθνής καριέρα 
Η διεθνής του σταδιοδρομία ξεκίνησε με την εθνική νέων της Δυτικής Γερμανίας σε αγώνα με την αντίστοιχη της Ελβετίας στις 8 Μαρτίου 1964, όπου σημειώνοντας δύο τέρματα έδωσε τη νίκη με 2–1. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Δυτικής Γερμανίας στις 29 Σεπτεμβρίου 1965 σε αγώνα απέναντι στη Σουηδία για τα προκριματικά του επερχόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ήταν ο πιο κρίσιμος της σειράς και έληξε με νίκη των Δυτικογερμανών με 2–1. Την επόμενη χρονιά, ο Μπεκενμπάουερ ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας της Δυτικής Γερμανίας που, νικώντας την Αγγλία με 3–1 στο Γουέμπλεϊ στον πρώτο αγώνα του προημιτελικού του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1972, παρήγαγε ένα μαγευτικά λαμπρό ημίωρο. Κατά την L'Équipe, «αυτό είναι το ποδόσφαιρο του 2000». Εξέπληξε τον κόσμο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία σημειώνοντας τέσσερα γκολ, με την εθνική να φτάνει μέχρι τον τελικό. Στον πρώτο αγώνα με την Ελβετία (5–0) σημείωσε δύο γκολ. Στον ιστορικό τελικό που κρίθηκε στην παράταση (με νίκη της Αγγλίας με 4–2, κανονική διάρκεια 2–2) αλληλοεξουδετερώθηκαν με τον Μπόμπι Τσάρλτον και έτσι η απόδοση του ήταν κατώτερη του αναμενόμενου. Ο Μπεκενμπάουερ ψηφίστηκε καλύτερος νέος παίκτης της διοργάνωσης και στην καλύτερη ενδεκάδα. Ήταν επίσης τρίτος στην ψηφοφορία για τη Χρυσή Μπάλα του France Football. Η εποχή εκείνη ήταν αυτή μετά την εμφάνιση του κατενάτσιο, όπου δόθηκε μεγάλη σημασία στη σωματική προπόνηση, αναζητήθηκαν καλά δομημένοι παίκτες και κατά συνέπεια, οι αγώνες άρχισαν να βασίζονται στην επικράτηση των σωματικών δυνάμεων. Η άμεση συνέχεια δεν ήταν ανάλογη με τη Δυτική Γερμανία να αποκλείεται από την τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1968 γνωρίζοντας και μια ισοπαλία - μεγάλη έκπληξη από την Αλβανία εκτός έδρας. Το 1968 ο Μπεκενμπάουερ ήταν ο μοναδικός σκόρερ του γκολ της Δυτικής Γερμανίας στην αναμέτρηση με την Αγγλία, η πρώτη αντίστοιχη νίκη μετά από 38 χρόνια. 

Ένα χρόνο αργότερα από τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 στο Μεξικό, όπου έπαιξε στον ημιτελικό με το ένα χέρι του κρεμασμένο από τον ώμο, έγινε αρχηγός της Nationalmannschaft. Η Δυτική Γερμανία είχε την ευκαιρία να πάρει τη ρεβάνς για τον τελικό του 1966, καθώς τέθηκε αντιμέτωπη με την Αγγλία. Οι Άγγλοι διατηρούσαν προβάδισμα με 2–0 μέχρι το 68ο λεπτό, ωστόσο η αντικατάσταση του Μπόμπι Τσάρλτον έδωσε μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων στον Μπεκενμπάουερ και έτσι αυτός και ο Ούβε Ζέελερ ισοφάρισαν σε 2–2 και έστειλαν τη συνάντηση στην παράταση. Εκεί η ειρωνεία της τύχης ήθελε να ακυρώνεται ένα γκολ του ήρωα του τελικού του 1966, Τζεφ Χερστ, πριν ο Μίλερ δώσει την πρόκριση στους Δυτικογερμανούς. Ο Μπεκενμπάουερ ήταν ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του καλύτερου αγώνα της διοργάνωσης με την Ιταλία στον ημιτελικό (οι Ιταλοί νίκησαν στον «αγώνα του αιώνα» με 4–3 στην παράταση με γκολ του Τζάνι Ριβέρα): πέραν του τραυματισμού του στο 67ο λεπτό μετά από σύγκρουση με τον Ταρτσίζιο Μπούρνιτς, ο Μπεκενμπάουερ ήταν από τους πρωταγωνιστές της συνάντησης με τους συμπατριώτες του να διαμαρτύρονται για δύο πέναλτι εις βάρος του στην κανονική διάρκεια της συνάντησης. Η εικόνα με τον νεαρό «Κάιζερ» να αγωνίζεται με δεμένη την ωμοπλάτη ανήκει επίσης στην κληρονομιά αυτού του αγώνα. Πήρε ένα από τα σημαντικότερα παράσημα της καριέρας του, αφού έδειξε τι σημαίνει αυταπάρνηση, αγάπη για την ομάδα αρνούμενος να αποχωρήσει και έπαιξε ως το τέλος και της παράτασης. Σε ανάμνηση της συνάντησης μια πλάκα έχει τοποθετηθεί έξω από το γήπεδο. Η δυτικογερμανική εθνική τερμάτισε τελικά στην τρίτη θέση νικώντας την Ουρουγουάη στον μικρό τελικό της διοργάνωσης.

Με την παρουσία του ως λίμπερο και στην εθνική ομάδα άλλαξε και τον τρόπο παιχνιδιού της. Επέβαλε ένα νέο, πιο κομψό, πιο ολοκληρωμένο αγωνιστικό στυλ σε σύγκριση με το παρελθόν της εθνικής που κυριαρχούνταν από τη δύναμη, κάτι που έγινε σταδιακά τη δεκαετία του 1970.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1972, παρουσιάστηκε ως ηγέτης της γερμανικής ομάδας, νίκησε την γηπεδούχο ομάδα του Βελγίου στα ημιτελικά με 2–1 και στον τελικό τη Σοβιετική Ένωση με το αμβλύ 3–0, καθιερωμένος πια στη θέση του λίμπερο. Η ομάδα του 1972 είχε ανανεωθεί σε σχέση με τη διοργάνωση του τελευταίου Παγκοσμίου Κυπέλλου και ήταν ομοιογενής με έξι παίκτες της βασικής ενδεκάδας να προέρχονται από τη Μπάγερν και τρεις από τη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ. Θεωρήθηκε ως η καλύτερη ενδεκάδα της Γερμανίας του 20ού αιώνα. 

Το 1973 ο Μπεκενμπάουερ έγινε κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών της Δυτικής Γερμανίας ξεπερνώντας τον Ζέελερ και διατηρώντας το για 20 χρόνια. Η ασταμάτητη γερμανική μηχανή κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξένησε το 1974 και έγινε η πρώτη ομάδα που είχε ταυτόχρονα τους τίτλους του πρωταθλητή Ευρώπης και Κόσμου. Η ομάδα εκείνων των χρόνων δεν εντυπωσίαζε με τον τρόπο παιχνιδιού της, αλλά διακρίνονταν για την αποτελεσματικότητα που τη διέκρινε στην εκπλήρωση των στόχων της απέναντι μάλιστα σε εξίσου μεγάλες δυνάμεις της εποχής των αρχών της δεκαετίας του 1970 κερδίζοντας έτσι μια θέση στο πάνθεον των καλύτερων εθνικών ομάδων όλων των εποχών. Πριν την έναρξη των αγώνων της διοργάνωσης οι παίκτες είχαν έρθει σε σύγκρουση με την Ομοσπονδία της χώρας σχετικά με τα οικονομικά οφέλη σε περίπτωση κατάκτησης του τροπαίου και η παρέμβαση του Μπεκενμπάουερ σε κρίσιμη στιγμή ήταν αυτή που γεφύρωσε τις διαφορές. Στην πρώτη φάση κέρδισε με 1–0 τη Χιλή και 3–0 την αδύναμη Αυστραλία και στη συνέχεια, αν και έχασε 1–0 από την Ανατολική Γερμανία, κατάφερε να καταταχθεί ως δεύτερη στον όμιλο και προκρίθηκε στην επόμενη φάση. Μετά την αναπάντεχη ήττα από την Ανατολική Γερμανία το ηθικό της ομάδας έφτασε στον πάτο. Ο Μπεκενμπάουερ εκφώνησε μια ομιλία σε όλη την ομάδα, ξεχώρισε τους παίκτες που υστέρησαν σε απόδοση και αναμόρφωσε τη σύνθεση για την υπόλοιπη διοργάνωση σε συνεργασία με τον προπονητή Χέλμουτ Σεν. Ήδη στη δεύτερη φάση, όλα θα ήταν πιο δύσκολα γιατί θα έπρεπε να αντιμετωπίσει ικανούς αντιπάλους όπως η Σουηδία, η Πολωνία και η Γιουγκοσλαβία, αλλά οι νίκες ήρθαν διαδοχικά, με 2–0 τη Γιουγκοσλαβία, 4–2 τη Σουηδία και πολύ δύσκολα με 1–0 τη χρυσή Ολυμπιονίκη Πολωνία, και έτσι κατάφερε να φτάσει στον τελικό απέναντι στην Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ. Σε αυτόν τον αγώνα η γερμανική ομάδα έμεινε πίσω στο σκορ με 1–0 μόλις από το δεύτερο λεπτό με  πέναλτι, αλλά η ηγετική παρουσία του Μπεκενμπάουερ και το γκολ του Γκερντ Μίλερ κατάφεραν να το ανατρέψουν και στέφθηκε νικητής και πρωταθλητής με 2–1. Ο ίδιος επιλέχθηκε ως δεύτερος καλύτερος παίκτης μετά τον Κρόιφ και στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης για τρίτη συνεχόμενη φορά, ο δεύτερος (από τους τρεις) που κατάφερε κάτι τέτοιο. Ως αρχηγός ήταν ο πρώτος που κέρδισε Παγκόσμιο Κύπελλο, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Και στις τρεις κορυφαίες διοργανώσεις στις οποίες συμμετείχε ήταν επιτυχημένες, η γερμανική εθνική δεν είχε βιώσει ποτέ τον αποκλεισμό πριν από τον ημιτελικό. Με τον θρίαμβο του Μονάχου ο Μπεκενμπάουερ έγινε ένας από τους μόλις δύο παίκτες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων που έχουν κατακτήσει μία πλήρη συλλογή των τριών πρώτων θέσεων στη διοργάνωση. 

Το 1976 ο Μπεκενμπάουερ έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Βελιγράδι αλλά ηττήθηκε από την Τσεχοσλοβακία στη διαδικασία των πέναλτι μετά τον ισόπαλο αγώνα με 2–2. Ο ίδιος συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης, με τον τελικό να είναι το 100ό διεθνές παιχνίδι του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δόξας κατόρθωσε να κερδίσει δύο φορές τη Χρυσή Μπάλα (1972 και 1976, παραμένει ο μόνος αμυντικός που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο), να βρεθεί στην πρώτη τριάδα πέντε φορές (επίτευγμα που ξεπεράστηκε μετά από τέσσερις δεκαετίες) και τέσσερις φορές τον τίτλο του καλύτερου Γερμανού ποδοσφαιριστή της χρονιάς για την αναγνωρισμένη προσφορά του με τη γερμανική εθνική ομάδα και τη Μπάγερν Μονάχου. Το Φεβρουάριο του 1977 έκανε την τελευταία εμφάνισή του με την εθνική της Δυτικής Γερμανίας που ήταν η 103η, επίδοση ρεκόρ για τη χώρα του στην εποχή του. Σε 50 αγώνες ήταν αρχηγός της ομάδας.

Χαρακτηριστικά παιχνιδιού

Η αρχική του θέση ήταν αυτή του αμυντικού μέσου ή του μέσου της αριστερής πλευράς στις οποίες και αγωνιζόταν μέχρι και το 1970, αλλά με την πάροδο των χρόνων οπισθοχώρησε και καθιερώθηκε ως ελεύθερος παίκτης της άμυνας («λίμπερο», libero, όρος που εισήχθη από τον Ιταλό δημοσιογράφο Τζάνι Μπρέρα). Η θέση δεν ήταν γνωστή ακόμη - ο ίδιος δέχθηκε την κυριότερη επιρροή του από την Ίντερ και τον τρόπο παιχνιδιού του Τζιατσίντο Φακέτι, που στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ήταν στην μεγαλύτερη ακμή του. Εκείνη την εποχή, ο λίμπερο ήταν ένας καθαρά καταστροφικός παίκτης, ένας επιπλέον αμυντικός, ο οποίος τοποθετήθηκε πίσω από τους συμπαίκτες του στην αμυντική γραμμή. Ενώ οι άλλοι αμυντικοί φύλαγαν μεμονωμένα τους αντίπαλους επιθετικούς, ο λίμπερο παρέμενε πιο πίσω,  ανακόπτοντας πάσες και καλύπτοντας το οποίο κενό παρουσιάζονταν.  Γνωστή ως η πιο δύσκολη για να παίξει, διέθετε σπάνιο ταλέντο για να πρωταγωνιστήσει στο ρόλο του «σαρωτή». Άριστος χειριστής της μπάλας, εξαιρετικά πειθαρχημένος, με ιδιαίτερα επιτυχημένες μεταβιβάσεις σε απόσταση ακόμα και 40 μέτρων με μεγάλη ακρίβεια και χωρίς ενέργειες με ρίσκο. Η ψυχραιμία του ήταν από τα πιο χαρακτηριστικά του τρόπου παιχνιδιού του. Η λειτουργία του ήταν να ενεργεί ως αμυντικός για όλες τις περιπτώσεις που οδηγούν σε οποιαδήποτε παραβίαση της αμυντικής γραμμής. Ήταν η τελευταία γραμμή άμυνας πίσω από τους τρεις αμυντικούς και έχοντας λιγότερες υποχρεώσεις, ξεκινούσε αντεπιθέσεις φέρνοντας την μπάλα έξω από την περιοχή του πέναλτι, απαιτώντας έτσι μερικές από τις δεξιότητες ενός ταλαντούχου μέσου, όπως καλό έλεγχο της μπάλας και ντρίμπλα. Την αγωνιστική περίοδο 1968–69, ονομάστηκε Der Kaiser (Ο Κάιζερ, «Ο Αυτοκράτορας»), λόγω του κομψού του στυλ, της κυριαρχίας και της ηγεσίας του στο γήπεδο, καθώς και του πρώτου του ονόματος «Φραντς» που θυμίζει τους Αυστριακούς αυτοκράτορες.  

μικρογραφία 
|Στο τέλος της καριέρας του το 1983.

Ο τελικός του Κυπέλλου του 1969 εναντίον της  Σάλκε θεωρείται ο ιδρυτικός μύθος αυτού του τίτλου. Ο Μπεκενμπάουερ μπόρεσε να σταματήσει τον Ράινχαρντ Σταν Λιμπούντα της Σάλκε, τότε γνωστό ως «Βασιλιάς της Βεστφαλίας», με ένα τράβηγμα στο παντελονάκι του, στη συνέχεια δέχονταν δυνατά σφυρίγματα από μερικούς από τους 64.000 θεατές στον αγώνα της Φρανκφούρτης κάθε φορά που άγγιζε την μπάλα. Κάποια στιγμή, όλα ήταν λίγο υπερβολικά για τον παίκτη της Μπάγερν, ο οποίος άρπαξε την μπάλα και προκάλεσε τους οπαδούς της Σάλκε μπροστά από την κερκίδα τους. Οι αντίπαλοί του του επέτρεψαν να το κάνει και στη συνέχεια οι αποδοκιμασίες σταδιακά κόπηκαν καθώς προχωρούσε το παιχνίδι. Μετά το τέλος του παιχνιδιού, ο τύπος τον επαίνεσαι για τη θαρραλέα κίνησή του. Ο Μπεκενμπάουερ είχε θριαμβεύσει επί του «Βασιλιά» Λιμπούντα και το μόνο άτομο που θα μπορούσε να το κάνει αυτό θα ήταν ένας «Κάιζερ» Φραντς. Ο αγώνας έληξε με νίκη της Μπάγερν με 2–1. Ο ίδιος παρ' αυτά του άρεσε να αναφέρει ότι το 1971 πόζαρε στους φωτογράφους δίπλα σε μια προτομή του Αυστριακού αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ στο περιθώριο φιλικού αγώνα του Μπάγερν στη Βιέννη και ότι από τότε η προσωνυμία μονιμοποιήθηκε. Τη σεζόν 1968–69 άρχισε να λειτουργεί πειραματικά στο ρόλο του λίμπερο. Σε αυτή τη θέση και με λιγότερες αμυντικές υποχρεώσεις, πρόσφερε επιθετική βοήθεια χάρις στη διορατικότητα που διέθετε δείχνοντας ακούραστος και απλοποιώντας πρωτοβουλίες εντός του γηπέδου. Θεωρείται ως ο ποδοσφαιριστής εφηύρε τη θέση αυτή δημιουργώντας μια από τις σημαντικότερες αλλαγές στους ποδοσφαιρικούς ρόλους. Η κληρονομιά του παραμένει από άλλη άποψη: περισσότερο από ποτέ, οι αμυντικοί δεν πρέπει να είναι μόνο καλοί στα καθήκοντά τους, αλλά και τεχνικά ταλαντούχοι και ικανοί στην επιθετική δράση. Ο Μπεκενμπάουερ αποδείχθηκε μια ιδιοφυΐα μπροστά από την εποχή του. Θεωρείται ως ένας από τους πιο πλήρεις ποδοσφαιριστές στην ιστορία. Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο τον περιέγραψε ως εξής: «Διέταζε και την επίθεση και την άμυνα με αρχοντιά: στην άμυνα τίποτα δεν του ξέφυγε, ούτε μια μπαλιά, ούτε μια μύγα, ούτε ένα κουνούπι μπορούσε να περάσει. Και όταν διέσχιζε το γήπεδο ήταν σαν φωτιά». Ο Χόρχε Βαλντάνο έγραψε ότι «όσοι έπαιζαν δίπλα του και όσοι έβγαιναν να τον αντιμετωπίσουν έμοιαζαν με κατώτερα όντα που είχαν μόνο το δικαίωμα να τον παρατηρούν». Η χρονική περίοδος που ανέπτυξε τον ιδιαίτερο τρόπο παιχνιδιού του ο Μπεκενμπάουερ, το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο που πήρε την οριστική του μορφή στην Ολλανδία, εδραιώθηκε ως σύστημα στην ποδοσφαιρική ιστορία. Με την ευρεία έννοια και με δεδομένο τον κάθετο τρόπο κίνησης του Γερμανού, η συμβολή του στην καταξίωση του νέου αγωνιστικού τρόπου θεωρείται αξιοσημείωτη. Οι φίλαθλοι αναγνώριζαν ότι ο Μπεκενμπάουερ ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο στην εποχή του, αλλά ποτέ δεν έγινε αγαπημένος του κοινού. «Με θεωρούσαν αλαζονικό τύπο με αλαζονικό τρόπο παιχνιδιού», ανέφερε αργότερα ο ίδιος.

 Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση 

Προπονητής
Στη συνέχεια ο Μπεκενμπάουερ ασχολήθηκε με την προπονητική και επέστρεψε στην εθνική ομάδα το 1984 μετά την αποτυχία της στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, ως τεχνικός διευθυντής. Δεδομένου ότι δεν είχε αναγνωρισμένη άδεια προπονητή, ενήργησε στη νεοσύστατη αυτή θέση, με έναν εθνικό προπονητή ως βοηθό προπονητή. Αυτή η λειτουργία ανέλαβε αρχικά ο Horst Köppel (1984–87), αργότερα ο Holger Osieck (1987–90). Το πρώτο παιχνίδι της εθνικής ομάδας που εποπτεύτηκε πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1984 στο Ντίσελντορφ και έχασε 3–1 από την Αργεντινή. Ωστόσο, κατάφερε να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 με την ομάδα απέναντι στις Πορτογαλία, Σουηδία και Τσεχοσλοβακία. Παρά τα αρχικά μέτρια παιχνίδια, όπως η νίκη 0–2 με αντίπαλο τη Δανία στον προκαταρκτικό γύρο, οδήγησε την ομάδα στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Εκεί η ομάδα έδειξε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια απέναντι στην Αργεντινή. Εξισορρόπησε το 0–2, ισοφαρίζοντας σε 2–2 λίγο πριν από το τέλος του παιχνιδιού για να χάσει 2–3 με γκολ της Αργεντινής στο 86ο λεπτό.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1988 στη χώρα του, η Δυτική Γερμανία ήταν ένα από τα φαβορί. Στον ημιτελικό όμως απέναντι στην Ολλανδία, η ομάδα έχασε 1–2 απέναντι στη μελλοντική  πρωταθλήτρια Ευρώπης.	

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 στην Ιταλία, ο Μπεκενμπάουερ έκανε το μύθο του ακόμα μεγαλύτερο, καθώς ήταν ο δεύτερος άνθρωπος στον ιστορία που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ως παίκτης και προπονητής (γεγονός που ο Μάριο Ζαγκάλο της Βραζιλίας είχε επιτύχει για πρώτη φορά είκοσι χρόνια πριν, το 1970). Η εικόνα του μετά το τέλος της απονομής (περπλανώμενος στο γήπεδο) έμεινε σε πολλές μνήμες και ίσως εξαιτίας αυτού του να απέκτησε το χαρακτηρισμό «λαμπρό φως». Στην αυτοβιογραφία του δύο χρόνια αργότερα, έγραψε ότι εκείνη τη στιγμή αποχώρησε από το ποδόσφαιρο: «Ήταν αντίο χωρίς καμία πιθανότητα επιστροφής. Δεν είχα φλόγα μέσα μου, κανένα πάθος». Παραιτήθηκε από τη θέση του μετά το τέλος της διοργάνωσης. Κλείνοντας την παρουσία του στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση, είχε αγωνιστεί σε 18 συναντήσεις τελικής φάσης και είχε την τεχνική ευθύνη σε 14, συνολικά 32 παιχνίδια επίδοση που παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ. 

Στην αγωνιστική περίοδο 1990–91 εργάστηκε για τη Μαρσέιγ (αρχικά ως προπονητής, αργότερα ως τεχνικός διευθυντής) και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου, του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης με αντίπαλο τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, ο οποίος νίκησε στα πέναλτι, ενώ κατέκτησε το πρωτάθλημα Γαλλίας.

Προς το τέλος του 1993, ο Μπεκενμπάουερ ανέλαβε την ευθύνη για την πρώτη ομάδα της Μπάγερν για το υπόλοιπο της σεζόν. Με την ομάδα κέρδισε το γερμανικό πρωτάθλημα. Όταν ο προπονητής Ότο Ρεχάγκελ έφυγε τον Απρίλιο του 1996, ανέλαβε ξανά την ομάδα και κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ νικώντας τη Μπορντό.


Άλλες δραστηριότητες
Στις 25 Νοεμβρίου 1991 ο Μπεκενμπάουερ εξελέγη αντιπρόεδρος της Μπάγερν. Από το 1994 έως το 2009 διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου. Ήταν επίσης ένας από τους αντιπροέδρους της DFB (Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία) από το 1998 έως το 2010. Ως πρόεδρος της επιτροπής αιτήσεων, ηγήθηκε με επιτυχία την υποψηφιότητα της Γερμανίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 (η γερμανική υποψηφιότητα υπερίσχυσε αυτής της Νότιας Αφρικής με μία ψήφο) και στη συνέχεια έγινε επικεφαλής της οργανωτικής επιτροπής για τη διοργάνωση. Η επιτυχημένη προσφορά και διοργάνωση του τουρνουά του 2006 οδήγησε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να τον αποκαλέσουν Die Lichtgestalt («φιγούρα φωτός»). Επιτυχημένος και σε αυτή τη δραστηριότητά του δικαίωσε το απόφθεγμα του Σεπ Μάιερ «Όταν ο Φραντς πετάει από το παράθυρο, πέφτει προς τα πάνω».

Το 1998 η FIFA τον εξέλεξε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα. Το 2000 στην ψηφοφορία της «FIFA Football family» και των αναγνωστών του περιοδικού «FIFA Magazine» για την ανάδειξη του καλύτερου ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα ψηφίστηκε τέταρτος μετά τους Πελέ, Αλφρέδο Ντι Στέφανο και Ντιέγκο Μαραντόνα. Το 2002 σε διαδικτυακή ψηφοφορία της FIFA ψηφίστηκε στην Ομάδα Όνειρο των Παγκοσμίων Κύπελλων. Το 2004 στην επέτειο των 50 χρόνων της UEFA ήταν δεύτερος στην ψηφοφορία των φιλάθλων πίσω από τον Ζινεντίν Ζιντάν. Την ίδια χρονιά στην 100ετή επέτειο της FIFA τιμήθηκε για δεύτερη φορά με το Τάγμα Αξίας της Ομοσπονδίας, ένας από τους δύο μόνο ποδοσφαιριστές που τους έχει γίνει η ανάλογη διάκριση (ο άλλος είναι ο Πελέ). Το 2007 ονομάστηκε από την IFFHS ως Universal Genius of World Soccer («Ιδιοφυΐα του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου») για την εξαιρετική του απόδοση ως παίκτης, προπονητής και μάνατζερ. Από τον Ιανουάριο του 2007 έως τον Ιούνιο του 2011, ο Μπεκενμπάουερ ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της FIFA. 
Τέλος, ονομάστηκε «Επίτιμος Πρόεδρος» της Μπάγερν και «Επίτιμος Μέλος» της Γερμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού. Το 2013 η βραζιλιάνικη εφημερίδα O Estado de São Paulo στην επέτειο των 150 χρόνων ποδοσφαίρου τον συμπεριέλαβε στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών. Το 2013 ήταν πρώτος ανάμεσα σε όλους τους ποδοσφαιριστές στην ψηφοφορία ειδικών του βρετανικού περιοδικού World Soccer για την ανάδειξη της καλύτερης ενδεκάδας όλων των εποχών. Το 2014 οι αναγνώστες του ESPN τον ψήφισαν ως τον σημαντικότερο αρχηγό στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία. Το 2016 σε διαδικτυακή ψηφοφορία της UEFA με συμμετοχή 3,5 εκατομμυρίων ατόμων επιλέχθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα στην ιστορία της διοργάνωσης. 

Ήταν επίσης αρθρογράφος για 34 χρόνια, έως το 2016, στην καθημερινή Bild. Πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτικά και διαφημιστικά σποτ κατά τη διάρκεια και μετά την καριέρα του, ο Μπεκενμπάουερ ήταν με ποικίλους τρόπους παρών στην καθημερινότητα των Γερμανών για μισό αιώνα.
Δημιούργησε το «Ίδρυμα Φραντς Μπεκενμπάουερ» για να υποστηρίξει άτομα με αναπηρίες. Συμμετείχε επίσης στη δημιουργία της φιλανθρωπικής ομάδας ποδοσφαίρου του Άουγκσμπουργκ Datschiburger Kickers, η οποία στόχο έχει να συγκεντρώσει χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ήταν πρέσβης στο διεθνές παιδικό κοινωνικό πρόγραμμα Football for Friendship που υποστηρίζεται από ρώσικη εταιρεία φυσικού αερίου από το 2013.

Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του η ιδιωτική του ζωή και η συμπεριφορά του ως στέλεχος οδήγησαν σε ζημία στη φήμη και σε περισσότερες από μία φορές νομικές αντιπαραθέσεις: τόσο οι φορολογικές του υποθέσεις, όσο και η προσωπική του ζωή προσέλκυσαν έλεγχο και, στην περίπτωση του πρώτου, πολυψήφια πρόστιμα.
Είχε παντρευτεί τρεις φορές και απέκτησε πέντε παιδιά. Από τη δεκαετία του 1970, έχει υποβληθεί σε δημόσια κριτική πολλές φορές, ιδίως για φοροδιαφυγή. Από το 2015, είναι στο επίκεντρο των διεθνών χρηματοοικονομικών ερευνών από αρχές στη Γερμανία, την Ελβετία και τις ΗΠΑ. Η Επιτροπή Δεοντολογίας της FIFA διεξήγαγε επίσης διαδικασίες εναντίον του. Η Ελβετική Ομοσπονδιακή Εισαγγελία ξεκίνησε ποινική υπόθεση εναντίον του με υποψίες απάτης, ανεντιμότητας, ξεπλύματος χρημάτων και υπεξαίρεσης στις 6 Νοεμβρίου 2015. Στο τέλος του 2015, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία υπέβαλε αιτήσεις γνησιότητας στο δημόσιο γραφείο πληροφοριών και διακανονισμού για να αποτρέψει την προθεσμία παραγραφής για την αξίωση αποζημίωσης. Το αρχείο έρευνας βλέπει τον Μπεκενμπάουερ ως τον κύριο παράγοντα αγοράς ψήφων για την απόφαση ανάθεσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006. Ο ίδιος έχει αρνηθεί αυτές τις κατηγορίες από την αρχή. Στις 28 Απριλίου 2020 η ελβετική δικαιοσύνη ανέστειλε οριστικά την ποινική του δίωξη λόγω παρόδου του χρονικού διαστήματος για την ολοκλήρωση της δίκης. Στις 25 Φεβρουαρίου 2021 η επιτροπή δεοντολογίας της FIFA διευκρίνισε ότι δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει τη δίωξη του καθότι υπήρξε χρονική παραγραφή της.

 Θάνατος 
Το 2016 υποβλήθηκε σε εγχείρηση ανοικτής καρδιάς, ενώ αντιμέτωπε και ορθοπεδικά προβλήματα τη δεκαετία του 2010. Απεβίωσε στο Σάλτσμπουργκ στις 7 Ιανουαρίου 2024, σε ηλικία 78 ετών. Ο θάνατος του ανακοινώθηκε από την οικογένεια του μια μέρα μετά σε επιστολή της στο Γερμανικό Πρακτορείο Τύπου.

 Στατιστικά στοιχεία διεθνούς σταδιοδρομίας 

+ Εθνική ομάδα Έτος Συμμ. Γκολ Δυτική Γερμανία 1965 3 0 1966 12 7 1967 5 0 1968 9 1 1969 6 0 1970 12 2 1971 9 2 1972 7 0 1973 10 1 1974 15 0 1975 7 0 1976 7 1 1977 1 0 Σύνολο 103 14

 Τίτλοι ως παίκτης 

 Σύλλογοι 
Μπάγερν Μονάχου 
 Regionalliga Süd: 1963–64
 Μπουντεσλίγκα (4): 1968–69, 1971–72, 1972–73, 1973–74
 Κύπελλο Γερμανίας (DFB-Pokal) (4): 1965–66, 1967–68, 1968–69, 1970–71
 Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (3): 1973–74, 1974–75, 1975–76
 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 1966–67
 Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1976
Αμβούργο
 Μπουντεσλίγκα: 1981–82
Νέα Υόρκη Κόσμος
 Βορειοαμερικανική ποδοσφαιρική ένωση (NASL) πρωτάθλημα (3): 1977, 1978, 1980

 Δυτική Γερμανία 
 Παγκόσμιο Κύπελλο: 1974
 2η θέση: 1966
 3η θέση: 1970
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1972
 2η θέση: 1976

 Τίτλοι ως προπονητής 

Δυτική Γερμανία

 Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA: 1990 
 δεύτερη θέση: 1986
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα UEFA τρίτη θέση: 1988

Μαρσέιγ
 Πρωτάθλημα: 1990–91

Μπάγερν Μονάχου
 Μπουντεσλίγκα: 1993–94
 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 1995–96

Ατομικές διακρίσεις

 Χρυσή Μπάλα (Ballon d'Or) (2): 1972, 1976 
 δεύτερος (2): 1974, 1975 
 τρίτος: 1966
 Καλύτερος παίκτης της CONCACAF: 1977
 Δυτικογερμανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς (4): 1966, 1968, 1974, 1976
 Βραβείο Καλύτερου Νέου Παίκτη Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1966
 Παγκόσμιο Κύπελλο μπρούτζινο παπούτσι: 1966
 Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα (3): 1966, 1970, 1974
 FIFA ΧΙ: 1968 
 Παγκόσμιο Κύπελλο Ασημένια Μπάλα: 1974
 Πολυτιμότερος παίκτης του NASL: 1977
 Καλύτερη ομάδα NASL (5): 1977, 1978, 1979, 1980, 1983
 Επίτιμος αρχηγός της εθνικής ομάδας της Γερμανίας: 1982 
 Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA καλύτερη ομάδα όλων των εποχών: 1994
 Ομάδα Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος UEFA (2): 1972, 1976
 Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα: 1998
 Ομάδα Όνειρο Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA: 2002
 IFFHS : Παγκόσμια Ομάδα του XXού αιώνα 
 IFFHS Universal Genius του παγκοσμίου ποδοσφαίρου: 2007 
 Laureus World Sports Award: 2007
 Golden Foot: 2010, ως θρύλος του ποδοσφαίρου 
 Marca Leyenda μ: 2012
 Προεδρικό βραβείο της FIFA: 2012
 Προεδρικό βραβείο της UEFA: 2012
 France Football περιοδικό: 3ος καλύτερος παίκτης των Παγκοσμίων Κύπελλων 1930–1990 
 World Soccer περιοδικό: Η καλύτερη XI όλων των εποχών: 2013
 Καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών της Estado de São Paulo: 2013
 UEFA καλύτερη ομάδα όλων των εποχών: 2016
 France Football: Dream Team της Χρυσής Μπάλας: 2020
 IFFHS Παγκόσμια Ομάδα - Όνειρο Όλων των Εποχών: 2021
 IFFHS: 3ος καλύτερος παίκτης του 20ού αιώνα
 IFFHS legends
 FIFA 100: 2004
 FIFA: Καλύτερος προπονητής των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 20ού αιώνα: 1993
 3ος καλύτερος ποδοσφαιριστής των 100 χρόνων της AIPS: 2024 
 Μέλος του Hall of Fame του αμερικανικού ποδοσφαίρου: 1998
 Μέλος του Hall of Fame του γερμανικού ποδοσφαίρου: 2018
 Μέλος του Hall of Fame του αθλητισμού της Γερμανίας

 Τιμές 

 50px Τάγμα Αξίας της FIFA (Ordre du mérite de la FIFA) : 1984

 60px Τάγμα Αξίας Εκατονταετίας της FIFA (FIFA Centennial Order of Merit) : 2004

 60px Τάγμα Αξίας της UEFA (UEFA Order of Merit) : 2002

 60px Σταυρός του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Verdienstkreuz am Bande des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland) : 1976

 60px Τάγμα Αξίας Βαυαρίας (Bayerischer Verdienstorden) : 1982

 60px Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Γερμανίας (Großes Verdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland) : 2006

 60px Τάγμα Αξίας Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (Verdienstorden des Landes Nordrhein-Westfalen) : 2009

 Παραπομπές 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι



 FRANZ BECKENBAUER (Αγγλικά)
 IFHOF Franz Beckenbauer (Αγγλικά) 

Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές 
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Δυτικογερμανοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1972
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1976
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84)
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γερμανίας
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερν Μονάχου
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Κόσμος
Κατηγορία:FIFA 100
Κατηγορία:FIFA Century Club
Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA
Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Κατηγορία:Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986
Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1988
Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA