Πείραμα Miller-Urey

Το πείραμα Μίλερ-Ούρι (ή πείραμα Ούρι-Μίλερ Miller–Urey experiment) ήταν ένα πείραμα το οποίο προσομοίωνε τις υποθετικές συνθήκες που πιστεύονταν τότε ότι επικρατούσαν στην νεαρή Γη εξετάζοντας το ενδεχόμενο της χημικής εξέλιξης. Ειδικότερα το πείραμα εξέτασε την υπόθεση του σοβιετικού επιστήμονα Αλεξάντρ Οπάριν και του Τζ. Μπ. Σ. Χάλντεϊν ότι οι συνθήκες της νεαρής Γης ευνοούσαν χημικές αντιδράσεις οι οποίες θα συνέθεταν οργανικές ενώσεις από ανόργανα υλικά. Το πείραμα θεωρείται το κλασσικό πείραμα πάνω στην προέλευση της ζωής και έγινε το 1952 ενώ δημοσιεύτηκε το 1953 από τον Στάνλεϊ Μίλερ και τον Χάρολντ Ούρι στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Miller states that he made "A more complete analysis of the products" in the 1953 experiment, listing additional results.

To 2008, μια επαναανάλυση των αρχειοθετημένων διαλυμάτων του Μίλερ από τα αρχικά πειράματα έδειξε ότι σε μία από τις συσκευές είχαν σχηματιστεί 22 αμινοξέα αντί για 5.

 Πείραμα και ερμηνεία 
Για το πείραμα χρησιμοποιήθηκε νερό (H2O), μεθάνιο (CH4), αμμωνία (NH3) και υδρογόνο (H2). Όλες οι ουσίες σφραγίστηκαν σε μια αποστειρωμένη διάταξη γυάλινων σωλήνων και φιαλίδιων συνδεδεμένων σε βρόχο, με το ένα φιαλίδιο να είναι μισογεμάτο με υγρό νερό και ένα άλλο να περιέχει ζεύγος ηλεκτροδίων. Το υγρό νερό θερμαίνονταν ώστε να προκληθεί εξάτμιση, ενώ πυροδοτούνταν σπινθήρες μεταξύ των ηλεκτροδίων ώστε να προσομοιωθούν οι αστραπές στην ατμόσφαιρα και τους υδρατμούς, ενώ μετά η ατμόσφαιρα κρύωνε ξανά ώστε το νερό να υγροποιηθεί και να διαρρεύσει πίσω στο αρχικό φιαλίδιο σε συνεχή κύκλο.

Μετά από μια μέρα, το διάλυμα που συλλέχθηκε στην παγίδα είχε γίνει ροζ χρώμα και μετά από μια εβδομάδα συνεχούς λειτουργίας το διάλυμα ήταν βαθύ κόκκινο και θολό.  Στη συνέχεια η φιάλη ζέσεως αφαιρέθηκε και προστέθηκε χλωριούχο υδράργυρο για να αποφευχθεί η μικροβιακή μόλυνση. Η αντίδραση διακόπηκε με προσθήκη υδροξειδίου του βαρίου και θειικού οξέος, και εξατμίστηκε για την απομάκρυνση των ακαθαρσιών. Χρησιμοποιώντας χρωματογραφία χαρτιού, ο Μίλερ αναγνώρισε πέντε αμινοξέα που υπάρχουν στο διάλυμα: γλυκίνη, α-αλανίνη και β-αλανίνη ταυτοποιήθηκαν θετικά, ενώ το ασπαρτικό οξύ και το α-αμινοβουτυρικό οξύ (ΑΑΒΑ) ήταν λιγότερο σίγουρα, εξαιτίας των κηλίδων που είναι λιπαρά

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Βιοχημεία 
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία
Μιλλερ
Κατηγορία:Ιστορία της βιολογίας
Κατηγορία:Προέλευση της ζωής