Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ πασάς

Ο Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ πασάς (τούρκικα: Köprülü Fazıl Ahmed Paşa, 1635 - 3 Νοεμβρίου 1676, γνωστός και ως και Αχμέτ Κιοπρουλής) ήταν Μεγάλος Βεζίρης, ο δεύτερος με αυτό το αξίωμα από την οικογένεια Κιοπρουλού. Διαδέχτηκε στη θέση τον πατέρα του, Κιοπρουλού Μεχμέτ, το 1661. Ο χαρακτήρας του ήταν εντελώς αντίθετος από αυτόν του πατέρα του. Στα 23 του πέρασε στην τάξη των καθηγητών (Müderris). Ως Μεγάλος Βεζίρης υπήρξε γενναιόδωρος, ελαττώνοντας τους φόρους, ενώ υπήρξε στην εποχή του προστάτης των τεχνών και των γραμμάτων.Εγκυκλ. Britannica Από την άλλη ήταν σκληρός στον πόλεμο, ενώ οι καταχρήσεις του στο ποτό κατέστρεψαν την υγεία του. Πέθανε το 1676.

 Μάχη του Σέντγκοτχαρντ 
Η επιλογή του ως Μεγάλος Βεζίρης στη θέση τον πατέρα του το 1661, ήταν και η πρώτη φορά από την εποχή των Τσανταρλί (12ος αιώνας) που ένας γιος διαδεχόταν τον πατέρα του σε αυτή τη θέση. Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του έλαβε μέρος στον Αυστρο-οθωμανικό πόλεμο του 1663–64 και στη μάχη του Σέντγκοτχαρντ (Szentgotthárd, 1 Αυγούστου 1664), στα σημερινά σύνορα Ουγγαρίας-Αυστρίας, στην οποία ο οθωμανικός στρατός ηττήθηκε κατά κράτος και υποχρεώθηκε να υπογράψει ειρήνη (Ειρήνη του Βάσβαρ).Szilagyi Sándor:Szilágyi Sándor: A Magyar Nemzet Története – A szentgotthárdi csata, vasvári béke (Ιστορία του ουγγρικού έθνους - Μάχη του Szentgotthárd, Ειρήνη του Βάσβαρ) Cross and Crescent ,POLITICAL AND MILITARY HISTORY, The Vasvár Peace  Η εμπιστοσύνη του σουλτάνου όμως παρέμεινε και το 1669 στάλθηκε στη Κρήτη εναντίον των Ενετών.

 Η πολιορκία του Χάνδακα 
Ο Σουλτάνος τον απέστειλε στην Κρήτη μαζί με τον Παναγιώτη Νικούσιο.Σάθας, σ.276 Φτάνοντας στην Κρήτη ξεκίνησε την πολιορκία του Χάνδακα, που ελεγχόταν από την Δημοκρατία της Βενετίας. Ύστερα από προδοσία των σχεδίων των πολιορκημένων, και των αδύνατων μερών του φρουρίου από τον Ανδρέα Βαρότση, ο Φαζίλ Αχμέτ επιτέθηκε στον προμαχώνα του αγίου Ανδρέα, όμως αρχικά αποκρούστηκε.Σάθας, σ.278 Στη συνέχεια προσπάθησε να ανατινάξει τον προμαχώνα, μέρος του οποίου καταστράφηκε από την έκρηξη. Με υπόγειες στοές προσπάθησε να ολοκληρώσει την ανατίναξη αλλά πάλι δεν κατάφερε να πετύχει τον σκοπό του, ενώ στο μεταξύ στην Κρήτη έχει φτάσει και ο Φραντσέσκο Μοροζίνι, που κατάφερε αρχικά να επιφέρει πλήγμα στο στόλο των Οθωμανών. Ο Κιοπρουλού πρότεινε συνθηκολόγηση, αλλά οι πολιορκημένοι δεν δέχτηκαν.Σάθας, σσ.282-283 Οι Οθωμανοί κατασκεύασαν διώρυγα μέσω της οποίας επιτέθηκε στους πολιορκημένους.Σάθας, σ.283 Στον Χάνδακα έφτασαν Γάλλοι για την υπεράσπισή του, οι οποίοι επιχείρησαν μία πρώτη έξοδο, που οδήγησε στον αφανισμό τους.Σάθας, σ.284 Ο Μοροζίνι συγκέντρωσε τα γυναικόπαιδα στη νήσο Δία,Σάθας, σ.285 ενώ οι πολιορκημένοι επιχείρησαν νέα έξοδο, υπό την ηγεσία του ιερομόναχου Ευγενικού του Σιναΐτου, η οποία υπήρξε επιτυχημένη, και έκανε τον Κιοπρουλού να προτείνει νέα συνθηκολόγηση, μέσω του Νικούσιου στον Μοροζίνι και τους κατοίκους.

Τόσο οι Κρήτες όσο και ο Μοροζίνι απέρριψαν αρχικά την πρόταση του Κιοπρουλού για παράδοση. Ο Μοροζίνι αντιπροτείνει τη διανομή της περιοχής. Ο Νικούσιος, που εκπροσωπούσε τον Κιοπρουλού, πληροφόρησε τον Μοροζίνι πως θα αφήσει στους Ενετούς τις νησίδες Σπιναλόγκα, Σούδα και Γραμβούσα. Ο Ευγενικός επιχείρησε νέα έξοδο, με ότι άνδρες είχαν απομείνει στην πόλη. Μετά από αυτή ο Μοροζίνι δεν επέτρεψε να πραγματοποιηθεί άλλη παρόμοια ενέργεια και παρέδωσε στον Κιοπρουλού τον σχεδόν ερειπωμένο Χάνδακα. Οι τελευταίοι κάτοικοι εγκατέλειψαν την πόλη και ο Κιοπρουλού εισέβαλε νικητής σε αυτή.Σάθας, σ.286

 Δεύτερος Πολωνό-Οθωμανικός πόλεμος και θάνατος του 
Μετά την επιτυχία του στην Κρήτη, ο Φαζιλ Αχμέτ εκστρατεύει εναντίον των Πολωνών, κατά τον Πολωνό-Οθωμανικό πόλεμο του 1672–1676. Τον Σεπτέμβριο του 1672 εισβάλει στην Ουκρανία (Αύγουστος 1672), πλάι στον σουλτάνο Μωάμεθ τον 4ο.Encyclopedia of the Ottoman Empire, σ.315 Ο στρατός τους καταλαμβάνει, με τη βοήθεια και Τάταρων και Κοζάκων συμμάχων, το φρούριο στο Kamianets-Podilskyi.[Bazhenov, L.; V. Solovey σχετικά με την ιστορία του κάστρου του Kamianets-Podilskyi  Ο στρατός της ένωσης των Πολωνών και των Λιθουανών, υπό τον Γιάν Σομπιέσκι (Jan III Sobieski) είναι μικρός για να τους αντιμετωπίσει και αναγκάζονται να συνθηκολογήσουν, υπογράφοντας την ειρήνη του Buczacz (Οκτώβριος 1672), που τους υποχρέωσε σε βαριά φορολογία. Η ένωση σχημάτισε νέο στρατό υπό τον Σομπιέσκι και επιτέθηκε εκ νέου κατά των Οθωμανών το 1673, σημειώνοντας σημαντικές νίκες. Ο Κιουπρουλού ηττήθηκε στο Κχοτίν και στο Λέμπεργκ. Οι Οθωμανοί όμως συνέχισαν να κρατούν τις θέσεις τους και τελικά στις 16 Οκτωβρίου του 1676 υπογράφεται η συνθήκη του Ζουβράνο, με την οποία λήγει ο πόλεμος.Orest Subtelny, Ukraine: a history, σ.168 Στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ο Μεγάλος Βεζίρης Φαζίλ Αχμέτ πεθαίνει. Ο θάνατός του οφείλεται σε παρενέργειες του αλκοολισμού από τον οποίο ήταν εθισμένος. Τη θέση του θα πάρει ο Μερζίφονλου Καρά Μουσταφά Πασάς.

 Δείτε επίσης 
Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 

 Εγκυκλ. Britannica, 11η Έκδοση. (σχετικό άρθρο)
  Gábor Ágoston,Bruce Alan Masters, Encyclopedia of the Ottoman Empire 
Σχετικά με τη μάχη του Szentgotthárd
Perjés Géza: A szentgotthárdi csata 1964, Szentgotthárd, helytörténeti, művelődéstörténeti, helyismereti tanulmányok, Szombathely 1981. ISBN 963-03-1192-5 
Σχετικά με την πολιορκία του Χάνδακα
 Κωνσταντίνος Σάθας, Τουρκοκρατούμενη Ελλάς

Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες
Κατηγορία:Οθωμανοί αλβανικής καταγωγής
Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας