Πάπας Αλέξανδρος Ζ΄

Ο Πάπας Αλέξανδρος Ζ΄ (Papa Alessandro VII, 13 Φεβρουαρίου 1599 - 22 Μαΐου 1667), κατά κόσμον Φάμπιο Κίτζι (Fabio Chigi), ήταν Πάπας από τις 7 Απριλίου 1655 έως τον θάνατό του το 1667George L. Williams, Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes, σελ. 114, McFarland & Company (1998). Την εκκλησιαστική σταδιοδρομία του ξεκίνησε ως Παπικός Λεγάτος, κατόπιν έγινε ιερέας (1634), επίσκοπος του Ναρντό (1635) και επίσκοπος της Ίμολα (1652). Ο Πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ που τον εκτιμούσε ιδιαίτερα, τον έκανε Υπουργό Εξωτερικών στο Βατικανό (1651) και κατόπιν Καρδινάλιο (1652). Στα πρώτα χρόνια της παποσύνης του, ο Αλέξανδρος Ζ΄ συμπεριφέρθηκε σεμνά και στάθηκε απέναντι στον Νεποτισμό, αλλά σταδιακά άρχισε να διορίζει συγγενείς του σε υψηλές θέσεις. Υποστήριξε την Εταιρεία του Ιησού αλλά οι σχέσεις του με την Γαλλία ήταν τεταμένες, με αποτέλεσμα να αποξενωθεί από τους Γάλλους διπλωμάτες. Ο Αλέξανδρος Ζ΄ ήταν προστάτης των γραμμάτων, των τεχνών, της αρχιτεκτονικής και της ποίησης· διακόσμησε περισσότερο τις εκκλησίες. Το ενδιαφέρον του στράφηκε σε πολλά ενδιαφέροντα θέματα, όπως ο Ηλιοκεντρισμός και η Άμωμος σύλληψη.

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Σιένα της Ιταλίας· ήταν μέλος της επιφανούς οικογένειας τραπεζιτών Κίτζι και ανιψιός του Πάπα Παύλου Ε΄ Μποργκέζε (1605–1621).George L. Williams, 114 Έλαβε ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι και αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Σιένα, λαμβάνοντας διδακτορικά στη Φιλοσοφία, τη Νομική και τη Θεολογία. Το 1627 ξεκίνησε τη μαθητεία του ως Παπικός Λεγάτος στη Φερράρα, και μετά από συστάσεις δύο καρδιναλίων ανακηρύχθηκε Ιεροεξεταστής της Μάλτας, και αργότερα Νούντσιος στην Κολωνία (1639–1651).V. Borg, Fabio Chigi, Apostolic Delegate in Malta, 1634–1639. An edition of his official correspondence (Città del Vaticano: Biblioteca Apostolica Vaticana, 1967)Winter, Johanna Maria (1998). Sources Concerning the Hospitallers of St. John in the Netherlands, 14th-18th Centuries. Brill. σ. 133 Εκεί, υποστήριξε την καταδίκη του Κορνηλίου Ιάνσεν από τον Ουρβανό Η΄ με την in eminenti παπική βούλα του 1642. Αν και περίμενε να λάβει μέρος στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648, αρνήθηκε να συνεργαστεί με άτομα, τα οποία η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία θεωρούσε αιρετικά, και έτσι τελικά εναντιώθηκε στη Συνθήκη της Βεστφαλίας, η οποία έδωσε τέλος στον Τριακονταετή Πόλεμο (1618–1648) επαναφέροντας μία ισορροπία στην Ευρώπη, που διατηρήθηκε μέχρι και τα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης (1789). 


Ο πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ (1644–1655) ζήτησε από τον Κίτζι να επιστρέψει στη Ρώμη, και τον τοποθέτησε στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών του Βατικανό. Μετά τον θάνατο του Ιννοκέντιου Ι΄, ο Κίτζι, ως υποψήφιος με την υποστήριξη της Ισπανίας, εξελέγη Πάπας στις 7 Απριλίου 1655, μετά από κονκλάβιο του Κολλεγίου των Καρδιναλίων που διήρκεσε ογδόντα ημέρες, και έλαβε το όνομα Αλέξανδρος Ζ΄. Ο πάπας Αλέξανδρος Ζ΄ πέθανε στις 22 Μαΐου 1667, και τάφηκε στο εσωτερικό της βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Το ταφικό του μνημείο κατασκευάστηκε το 1678 από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι. Πρόκειται για το τελευταίο σπουδαίο έργο του 80χρονου γλύπτη και αρχιτέκτονα.

Νεποτισμός

Το κονκλάβιο πίστευε πως ήταν ενάντιος στον Νεποτισμό, που εκείνα τα χρόνια επικρατούσε. Πράγματι, τον πρώτο χρόνο της θητείας του απαγόρευε στους συγγενείς του ακόμη και να επισκέπτονται τη Ρώμη. Στις 24 Απριλίου 1656 όμως, σε Συμβούλιο των Καρδιναλίων (Consistorium) ανακοίνωσε, πως ο αδελφός του και οι ανιψιοί του θα έρχονταν στην Ρώμη, για να τον βοηθήσουν. Τελικά, τους έδωσε ισχυρές διοικητικές θέσεις, τους υψηλότερους μισθούς, και κατοικίες αντάξιες του ονόματος των Κίτζι.Herbermann, Charles, ed. (1913). "Pope Alexander VII". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company O ανιψιός του Καρδινάλιος Φλάβιο Κίτζι εγκαταστάθηκε στην Οικογενειακή βίλα των Κίτζι στο Φορμέλλο της Ρώμης (1664).Oliva Muratore, "Formello, Villa Versaglia," Methodical Approach to the Restoration of Historic Architecture (ed. Calogero Bellanca) (Firenze: Alinea Editrice, 2011), σσ. 123–135 Την εποχή που κάλεσε τους συγγενείς του στην Ρώμη, ρώτησε τους Καρδινάλιους για την γνώμη τους· εκείνοι συμφώνησαν, με τον όρο ότι ο Νεποτισμός δεν θα είναι αχαλίνωτος. Οι συγγενείς του έφθασαν, και αφού τους ενημέρωσε ο Πάπας για τον λόγο που τους κάλεσε, αναγκάστηκαν να γονατίσουν όπως οι υπόλοιποι.https://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Gazetteer/People/Pope_Alexander_VII/Montor_bio*.html

Διεθνείς σχέσεις

Σουηδία

Ο προσηλυτισμός της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας (1632–1654) συνέβη, ενώ ο Αλέξανδρος Ζ΄ ήταν Πάπας. Μετά την παραίτησή της από τον θρόνο, η βασίλισσα βρέθηκε στη Ρώμη, όπου και βαπτίστηκε από τον Πάπα, τα Χριστούγεννα του 1655. Ο Αλέξανδρος Ε΄ την περιέγραψε αναλυτικά με την φράση "βασίλισσα χωρίς βασίλειο, χριστιανή χωρίς πίστη, και γυναίκα χωρίς ντροπή".https://books.google.gr/books?id=TsG7BAAAQBAJ&pg=PA17-IA80&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false Ο Αλέξανδρος Ε΄ προχώρησε ακόμη περισσότερο, γράφοντας ότι "είναι μια γυναίκα που γεννήθηκε από βάρβαρους και μεγάλωσε βάρβαρα"· οι χαρακτηρισμοί αυτοί δημιουργούν ερωτηματικά σχετικά με τη σχέση τους.https://web.archive.org/web/20150923203106/http://www.christies.com/LotFinder/LotDetailsPrintable.aspx?intObjectID=4197142

Γαλλία

Η εξωτερική πολιτική του Αλεξάνδρου ΣΤ΄ με την Γαλλία επισκιάστηκε από τις σφοδρές συγκρούσεις του με τον Καρδινάλιο Μαζαρίνο, ο οποίος ήταν ο κύριος σύμβουλος του κορυφαίου βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄ του Μεγάλου. Στην διάρκεια των διαπραγματεύσεων ο Μαζαρίνος απαρνήθηκε την Συνθήκη της Βεστφαλίας, και υπερασπίστηκε τα προνόμια της Γαλλικής Εκκλησίας. Ο Μαζαρίνος ήταν αρνητικός στην εκλογή του Φάμπιο Κίτζι, επειδή ήταν ο βασικός σύμβουλος τού προκατόχου του Ιννοκέντιου Ι΄, με τον οποίο είχε πάντοτε εχθρικές σχέσεις. Ο Μαζαρίνος αναγκάστηκε να αποδεχτεί την εκλογή, αλλά εμπόδισε τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ να στείλει αποστολή υποταγής απέναντι στον πάπα, όπως επίσης και να στείλει πρεσβεία στη Ρώμη. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ έστειλε τελικά τον Δούκα του Κρεκύ (1662), που αποδείχτηκε εξίσου εχθρικός: προκάλεσε διαμάχες, που είχαν σαν αποτέλεσμα να χάσει η Γαλλία την Αβινιόν, και να δεχτεί την ταπεινωτική "Συνθήκη της Πίζας" (1664).Paul Sonnino, Louis XIV's View of the Papacy (1661–1667) (Berkeley-Los Angeles: University of California Press, 1966), σ. 53

Παραπομπές

Πηγές

Baron, Salo Wittmayer (1969). A Social and Religious History of the Jews: Late Middle Ages and the Era of European Expansion.
Paul Sonnino, Louis XIV's View of the Papacy (1661–1667) (Berkeley-Los Angeles: University of California Press, 1966)
Williams, George L. (1998). Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes. McFarland & Company.
Lorenzo Grottanelli, "La regina Cristina di Svezia in Roma", La Rassegna nazionale 50 (Firenze 1889), 225–253
Joseph Bergin, Church, Society and Religious Change in France, 1580–1730 (New Haven: Yale University Press, 2009)

Κατηγορία:Πάπες
Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες
Κατηγορία:Πάπες 17ου αιώνα