Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

Ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας (Konrad III., 1093 – 15 Φεβρουαρίου 1152) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν Βασιλιάς της Ιταλίας (1128 - 1135), Βασιλιάς της Αρλ (1137 - 1152) και ο πρώτος βασιλιάς της Γερμανίας από τον Οίκο των Χοενστάουφεν (1138 - 1152). Ήταν γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Σουαβίας και της Αγνής του Βάιμπλινγκεν, κόρης του αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄.Frederick I 2000, σ. 12 

Ο Κορράδος ορίστηκε δούκας της Φραγκονίας από τον θείο του Ερρίκο Ε΄ (1115).Barber 2004, σ. 193 Έναν χρόνο αργότερα διορίστηκε αντιβασιλιάς της Γερμανίας, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Φρειδερίκο Β΄ δούκα της Σουαβίας. Με το τέλος τού Ερρίκου Ε΄ (1125), ο Κορράδος ανεπιτυχώς προσπάθησε να βοηθήσει τον μεγάλο του αδελφό να γίνει βασιλιάς της Γερμανίας, με αποτέλεσμα να χάσει τα πολιτικά του δικαιώματα. Αργότερα τον Δεκέμβριο του 1127, με την υποστήριξη των δουκών της Σουαβίας και της Αυστρίας, εξελέγη αντιβασιλιάς στην Νυρεμβέργη. Ο Κορράδος πέρασε τις Άλπεις, προκειμένου να στεφθεί βασιλιάς της Ιταλίας από τον Άνσελμο Ε΄ αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου.Marina 2013, σ. 395 Τα δύο επόμενα χρόνια δεν έκανε τίποτε σημαντικό στην Ιταλία, και επέστρεψε στη Γερμανία (1130). Αυτός και ο αδελφός του προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αντιμετωπίσουν τον Λοθάριο Β΄ και τελικά δήλωσαν την υποταγή τους (1135) με τον Λοθάριο Β΄ να επιστρέφει τα παλαιά τους εδάφη. 

Βασιλιάς της Γερμανίας


Μετά το τέλος του Λοθάριου Β΄, εξελέγη βασιλιάς στις 7 Μαρτίου 1138 και στέφθηκε στο Άαχεν 6 ημέρες αργότερα. Παρέδωσε το δουκάτο της Σαξονίας στον Αλβέρτο την Άρκτο, και της Βαυαρίας στον Λεοπόλδο Γ΄ μάργραβο της Αυστρίας, κρατώντας ο ίδιος την ψιλή κυριαρχία. Ο πόλεμος που ξεκίνησε μεταξύ Γουέλφων (παπικών) και Γιβελίνων (αυτοκρατορικών) αργότερα επεκτάθηκε νοτιότερα στην Ιταλία. Μετά το τέλος τού Ερρίκου Ε΄ (1139) ο πόλεμος συνεχίστηκε με τον γιο του, Ερρίκο τον Λέοντα δούκα της Σαξονίας, και αργότερα με τον αδελφό του, Γουέλφο ΣΤ΄ μάργραβο της Τοσκάνης. 

Τελικά ο τελευταίος ηττήθηκε, εξαναγκαζόμενος τον Μάιο του 1142 να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τον Κορράδο Γ΄ στη Φραγκφούρτη. Την ίδια χρονιά ο Κορράδος Γ΄ εισήλθε στη Βοημία, τοποθετώντας πρίγκιπα τον γαμπρό του Βλαδίσλαο Β΄ της Βοημίας. Το 1146, ενώθηκε με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ΄ και τον Τιερί της Αλσατίας κόμη της Φλάνδρας, προκειμένου να συμμετέχει στη Β΄ Σταυροφορία, αφήνοντας ως βασιλιά τον γιο του, Ερρίκο Βερεγγάριο. Με 20.000 στρατό πέρασαν από την Ουγγαρία, και έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη τον Δεκέμβριο του 1146. 

Αντί να ακολουθήσει στη συνέχεια τα χριστιανοκρατούμενα παράλια της Μ. Ασίας, επέλεξε να περάσει από την ενδοχώρα της Μ. Ασίας. Ως αποτέλεσμα, στις 25 Οκτωβρίου 1147 συνετρίβη από τους Σελτζούκους Τούρκους στη μάχη του Δορυλαίου, όπου οι περισσότεροι στρατιώτες του σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ διέφυγε μόνο αυτός και οι ευγενείς του. Οι 2.000 Γερμανοί που σώθηκαν, κατέφυγαν στη Νίκαια, όπου πολλοί από αυτούς αποστάτησαν, και προσπάθησαν να επιστρέψουν στη Γερμανία. Ο Κορράδος Γ΄, συνοδεία Γάλλων, ενώθηκε με τον κύριο στρατό του Λουδοβίκου Ζ΄ στο Λοπάδιον. Λίγο αργότερα αρρώστησε στην Έφεσο και κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, στην Αυλή του Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού για να αναρρώσει, με τον Αυτοκράτορα να του παρέχει ιατρική φροντίδα αυτοπροσώπως. Μετά την ανάρρωσή του, μέσω της Άκρας έφτασε στα Ιεροσόλυμα. 

Συμμετείχε στην αποτυχημένη πολιορκία της Δαμασκού, και μετά την τελευταία αποτυχημένη προσπάθειά του να καταλάβει την Ασκαλώνα, επέστρεψε οριστικά στη Γερμανία. Το 1150 ο Κορράδος Γ΄ και ο Ερρίκος Βερεγγάριος νίκησαν τον Γουέλφο ΣΤ΄ και τον γιο του Γουέλφο Ζ΄ της Τοσκάνης, αλλά την ίδια χρονιά απεβίωσε ο Ερρίκος Βερεγγάριος, και οι Γουέλφοι με τους Χοενστάουφεν έκλεισαν ειρήνη (1152). Ο Κορράδος Γ΄ δεν στέφθηκε ποτέ ως αυτοκράτορας, και μέχρι το τέλος του χρησιμοποιούσε μόνο τον τίτλο του βασιλιά των Ρωμαίων. Όντας ετοιμοθάνατος, και με μοναδικούς μάρτυρες τον ανιψιό του Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα και τον επίσκοπο του Μπάμπεργκ, όρισε ως διάδοχό του τον ανιψιό του Φρειδερίκο Α΄ Βαρβαρόσσα, αντί του εξάχρονου γιου του Φρειδερίκου (1152).

Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Γερτρούδη του Κόμπουργκ, κόρη του Ερρίκου κόμη του Ρότενμπουργκ και είχε τέκνα:
 Μπέρτα, ηγουμένη του αββαείου του Έρνσταϊν.
 Γκέρτρουντ.
 Αγνή (;) απεβ. 1151, παντρεύτηκε τον Ιζιασλάβ Β΄ των Ρουρικιδών μεγάλο πρίγκιπα του Κιέβου.

Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με τη Γερτρούδη του Ζούλτσμπαχ, κόρη του Βερεγγάριου Β΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ και είχε τέκνα: 
 Ερρίκος Βερεγγάριος 1136/7-1150, συμβασιλιάς της Γερμανίας με τον πατέρα του.
 Φρειδερίκος Δ΄ 1145-1167, δούκας της Σουαβίας.

Από μία εκτός γάμου σχέση του με την Γκέρμπεργκα είχε φυσικά τέκνα:
 (νόθος) Λέοπολντ.
 (νόθος) Κόνσταντιν φον Λόχγκαρτεν.
 (νόθος) Γκίζελμπερτ φον Χότινγκεν.
 (νόθη) Σοφία, παντρεύτηκε τον Κόνρατ/Κορράδο φον Πφίτσινγκεν, γενάρχη του Οίκου του Χόενλοε.
 (νόθη) Λουντμίλλα φον Βέλμπεργκ.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές
 Barber, Malcolm (2004). The Two Cities: Medieval Europe 1050–1320. Routledge.
 Frederick I (2000). The Crusade of Frederick Barbarossa: The History of the Expedition of the Emperor Frederick and related texts. Translated by Loud, G.A. Ashgate Publishing.
 Marina, Areli (2013). "The Langobard Revival of Matteo il Magno Visconti, Lord of Milan". I Tatti Studies in the Italian Renaissance. University of Chicago Press. Vol. 16, No. 1/2 September.
 Ziegler, W. König Konrad III. (1138–1152). Hof, Urkunden und Politik (= Forschungen zur Kaiser- und Papstgeschichte des Mittelalters. Band 26) Böhlau, Wien u. a. 2008
 Baldwin, M. W. A History of the Crusades: the first hundred years, 1969.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Materialsammlung bei mittelalter-genealogie

|-

|-

Κατηγορία:Βασιλείς της Ιταλίας
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Κατηγορία:Γερμανοί Σταυροφόροι
Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας
Κατηγορία:Βασιλείς των Ρωμαίων