Φιλότης (μυθολογία)

Η Φιλότης (ή Φιλότητα στα νεότερα ελληνικά) ήταν θεότητα της ελληνικής μυθολογίας και θρησκείας, η οποία αποτελούσε την προσωποποίηση του σαρκικού έρωτα. Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη φιλότης σήμαινε κυρίως τη φιλία, την αγάπη και τη στοργή, ενώ δεν ήταν άγνωστη και η χρήση της με την έννοια της συνουσίας. Η μικρή αυτή θεότητα έδωσε το όνομά της σε γένος πεταλούδας της Βόρειας Αμερικής, με μοναδικό είδος το philotes sonorensis.

 Το μυθολογικό πλαίσιο 
Η Φιλότης (που γεννήθηκε με παρθενογένεση), σύμφωνα με τον Ησίοδο, ανήκε στο γένος της Νυκτός, κόρης του Χάους και της Γαίας, όπως ο Μόρος, η Κηρ, ο Θάνατος, ο Ύπνος, τα Όνειρα, ο Μώμος, η Οϊζύς, οι Εσπερίδες, οι Μοίρες, οι Κήρες, η Νέμεσις, η Απάτη, η Έρις και το Γήρας. Βλ. στην Εισαγωγή του Παναγή Λεκατσά στο  Ο Λεκατσάς μεταφράζει τη Φιλότητα ως ερωτική Ηδονή (ό.π., σ. 121).

Στην κοσμολογική αντίληψη της Θεογονίας η σημασία της Φιλότητος είναι περιορισμένη. Το αντίθετο συμβαίνει με την κοσμολογία του Εμπεδοκλή. Σε αυτόν, η Φιλότης και το Νείκος (η Φιλονικία) έχουν σπουδαιότητα ανάλογη των πρωταρχικών στοιχείων γη - αέρας - φωτιά - νερό. Τα δυο άκρα του αέναου κύκλου του μετασχηματισμού αυτών των στοιχείων είναι η σύμπηξή τους, οπότε επικρατεί και ευδοκιμεί η Φιλότης, και ο πλήρης διαχωρισμός τους, οπότε επικρατεί και διαχέεται το Νείκος (η Φιλονικία). Από αυτήν τη σκοπιά, η Φιλότης στον Εμπεδοκλή ενέχει το ρόλο του Έρωτος στον Ησίοδο. 

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Φιλοτης