Θεοκρασία

Ο όρος θεοκρασία προέρχεται από τον συνδυασμό τον λέξεων θεός +  κράσις, μορφή του ρήματος κεράννυμι που σημαίνει «αναμειγνύω».

Η θεοκρασία χρησιμοποιείται για να περιγραφεί:
 Η πρόσμειξη ιδιοτήτων διαφόρων θεοτήτων σε μια άλλη θεότηταΣύμφωνα με το Webster's Revised Unabridged Dictionary, είναι «το μείγμα λατρείας διαφορετικών θεών, όπως του Ιεχωβά και των ειδώλων». (C. & G. Merriam Co., Έκδ. 1913, λήμμα "theocrasy") ή η ανάμειξη θρησκευτικών στοιχείων ενός τρόπου λατρείας σε έναν άλλο. Αυτή η ανταλλαγή επιμέρους θρησκευτικών στοιχείων ονομάζεται, επίσης, θρησκευτικός συγκρητισμός.
 Η θρησκευτικοφιλοσοφική αντίληψη της ένωσης της ανθρώπινης ψυχής με το Θείο, συνήθως μέσω διαλογισμού. Αυτή η αντίληψη αποτελούσε ιδανικό μεταξύ ορισμένων Νεοπλατωνιστών και Ανατολιτών μυστικιστών.

Ο Ιάμβλιχος ανέφερε χαρακτηριστικά για κάποιους Πυθαγόρειους φιλόσοφους: «».Ιάμβλιχος, Λόγος περί του Πυθαγορικού Βίου 33.240. Ο Φώτιος, στη Βιβλιοθήκη (Μυριόβιβλος) του, αναφέρεται στη λατρεία κάποιων Αλεξανδρινών οι οποίοι απέδιδαν τιμές σε θεότητες όπως ο Όσιρις και ο Άδωνις «».Φώτιος, Βιβλιοθήκη, 242.343. 

Υποσημειώσεις

Πηγές
 -Ologies and -Isms: A Thematic Dictionary, 3d ed., 1986, Gale.
  Χ. Τζ. Γουέλς, Επίτομη Παγκόσμια Ιστορία, 1922 (απόσπασμα εδώ ).

Κατηγορία:Θεολογία
Κατηγορία:Θρησκειολογία
Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας
Κατηγορία:Νεοπλατωνισμός