Συμμετοχή της Ιταλίας στη Eurovision

Η Ιταλία έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 50 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στον πρώτο διαγωνισμό το . Ήταν μία από τις επτά χώρες που συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό, ο οποίος επηρεάστηκε από το Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο. Η Ιταλία συμμετείχε στο διαγωνισμό αδιάκοπα μέχρι το , διακόπτοντας τη συμμετοχή της σε πολλές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990. Μετά από 13 χρόνια απουσίας που ξεκίνησε το , η χώρα επέστρεψε στον διαγωνισμό το . Η Ιταλία έχει κερδίσει τον διαγωνισμό τρεις φορές, μαζί με επιπλέον 15 τερματισμούς στην πρώτη πεντάδα. Η Ιταλία φιλοξένησε τον διαγωνισμό στη Νάπολη (), στη Ρώμη () και στο Τορίνο ().

Το , ο Ντομένικο Μοντούνιο τερμάτισε τρίτος με το τραγούδι "Nel blu, dipinto di blu". Μετονομαζόμενο σε "Volare", το τραγούδι σημείωσε μεγάλη επιτυχία διεθνώς, φτάνοντας στο νούμερο ένα στο αμερικανικό Billboard Hot 100, καθώς κέρδισε και δύο Βραβεία Grammy στην πρώτη τους έκδοση. Ο Εμίλιο Περίκολι τερμάτισε επίσης τρίτος το , πριν η Ιταλία κερδίσει για πρώτη φορά το  με την Τζιλιόλα Τσικουέντι και το τραγούδι "Non ho l'età". Η Τσικουέντι επέστρεψε στο διαγωνισμό το  και τερμάτισε δεύτερη με το τραγούδι "Sì", χάνοντας από τους ABBA. Η Ιταλία τερμάτισε τρίτη το  με τους Wess και Ντόρι Γκέτσι και το τραγούδι "Era". Το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας από τη δεκαετία του  ήταν ο Ουμπέρτο Τότσι και ο Raf που τερμάτισαν τρίτοι το . Η δεύτερη νίκη της Ιταλίας στον διαγωνισμό ήρθε το  με τον Τότο Κουτούνιο και το τραγούδι "Insieme: 1992". Άλλα καλά αποτελέσματα της δεκαετίας του 1990 ήταν η Μία Μαρτίνι το  και οι Jalisse το , που τερμάτισαν και οι δύο στην τέταρτη θέση. Μετά το 1997, η Ιταλία αποσύρθηκε από τον ανταγωνισμό.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2010, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ανακοίνωσε ότι η Ιταλία θα επέστρεφε στον διαγωνισμό ως μέρος των "Μεγάλων Πέντε, δίνοντας έτσι στη χώρα αυτόματη πρόκριση για τον τελικό. Η επιστροφή της Ιταλίας στον διαγωνισμό αποδείχθηκε επιτυχημένη, τερματίζοντας στην πρώτη δεκάδα στους εννέα από τους τελευταίους έντεκα διαγωνισμούς (2011–22), συμπεριλαμβανομένων των δεύτερων θέσεων για τον Ραφαέλ Γκουαλάτσι () και τον Μαχμούντ () και την τρίτη θέση των Il Volo (). Οι Il Volo κέρδισαν την τηλεψηφοφορία, λαμβάνοντας ψήφους από όλες τις χώρες, αλλά ήρθαν έκτοι στην κριτική επιτροπή. Αυτή ήταν η πρώτη φορά από την εισαγωγή του συστήματος μικτής κριτικής επιτροπής–τηλεψηφοφορίας το 2009 που ο νικητής της τηλεψηφοφορίας δεν κατέληξε να κερδίσει τον διαγωνισμό. Η Ιταλία πέτυχε την τρίτη της νίκη στο διαγωνισμό το , με το ροκ συγκρότημα Måneskin και το τραγούδι "Zitti e buoni".

 Ιστορία 
 Απουσίες 
Η Ιταλία έχει αποσυρθεί από τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision αρκετές φορές. Η πρώτη απόσυρση έγινε το , όταν η RAI δήλωσε ότι το ενδιαφέρον μειώθηκε στη χώρα. Η απουσία αυτή συνεχίστηκε , πριν από την επιστροφή της Ιταλίας το . Η Ιταλία αποσύρθηκε και πάλι το , όταν η RAI αποφάσισε να μην εισέλθει στον διαγωνισμό. Από το  έως το , η Ιταλία αποσύρθηκε και πάλι, ενώ η RAI επικαλέστηκε έλλειψη ενδιαφέροντος για συμμετοχή. Η Ιταλία επέστρεψε το , πριν αποχωρήσει ξανά χωρίς εξηγήσεις, και η χώρα δεν συμμετείχε ξανά μέχρι το .

Κανένα από τα τραγούδια της Eurovision δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο στα ιταλικά τσάρτ. Το "Non ho l'età" της Τζιλιόλα Τσινκουέτι έκανε επιτυχία το Φεβρουάριο του 1964 όταν το τραγούδι κέρδισε το φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, αλλά σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα "Hit Parade Italia", το "Waterloo", το "Ding-a-dong", το "Puppet on a String", το "Save Your Kisses for Me" και ακόμη και η νικητήρια συμμετοχή της Ιταλίας το 1990, "Insieme: 1992", δεν μπόρεσαν να εισέλθουν στην πρώτη δεκάδα των charts για πωλήσεις. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα ήταν, ωστόσο, η συμμετοχή του 1984 "I treni di Tozeur" από την Άλις και τον Φράνκο Μπατιάτο που μοιράστηκε την 5η θέση στον τελικό, αλλά έγινε επιτυχία φτάνοντας στο #3 στην Ιταλία και τοποθετήθηκε στο #20 στο τσάρτ των καλύτερων πωλήσεων σίνγκλ στην Ιταλία του 1984.Hit Parade Italia, chart entry "I Treni di Tozeur"

 Τηλεοπτική λογοκρισία του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision το 1974 
Το RAI αρνήθηκε να μεταδώσει το , γιατί το διαγωνιστικό τους κομμάτι, που τραγούδησε η Τζιλιόλα Τσινκουέτι, συνέπεσε με την έντονη πολιτική εκστρατεία για το Ιταλικό δημοψήφισμα διαζυγίου του 1974 που επρόκειτο να διεξαχθεί ένα μήνα αργότερα, τον Μάιο. Παρά το γεγονός ότι ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision έλαβε χώρα περισσότερο από ένα μήνα πριν από την προγραμματισμένη ψηφοφορία, οι Ιταλοί λογοκριτές αρνήθηκαν να επιτρέψουν την προβολή ή την ακρόαση του διαγωνισμού και του τραγουδιού. Οι λογοκριτές της RAI θεώρησαν ότι το τραγούδι με τίτλο "Sì" (Ναι) περιείχε στίχους που επαναλάμβαναν συνεχώς την προαναφερθείσα λέξη, θα μπορούσε να κατηγορηθεί για υποσυνείδητα μηνύματα και μια μορφή προπαγάνδας για να επηρεαστεί το ιταλικό κοινό να ψηφίσει "ναι" στο δημοψήφισμα (άρα να καταργηθεί ο νόμος που επέτρεψε το διαζύγιο). Το τραγούδι παρέμεινε λογοκριμένο στους περισσότερους ιταλικούς κρατικούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς για πάνω από ένα μήνα. Στο διαγωνισμό στο Μπράιτον, η Τσινκουέτι τερμάτισε δεύτερη, χάνοντας από τους ABBA. Το "Sì" πήγε για να είναι ένα από τα κορυφαία δέκα του Ηνωμένου Βασιλείου, φτάνοντας στον αριθμό οκτώ. Έφτασε επίσης στο top 20 της Γερμανίας.

 Ένα νέο ενδιαφέρον; 
Το 2008, δύο Ιταλοί μουσικοί, ο Βίνς Τεμπέρα (που ήταν ο μαέστρος για τη Μάλτα το 1975 και είχε βοηθήσει τον Άγιο Μαρίνο να λάβει μέρος στο διαγωνισμό το 2008) και ο νικητής της Eurovision Τότο Κουτούνιο εξέφρασαν τη λύπη τους για τη μη συμμετοχή της Ιταλίας και ζήτησαν να επιστρέψει η χώρα στον διαγωνισμό.

Διαγωνιζόμενοι από το , ξεκινώντας με τον νικητή Ντίμα Μπιλάν εμφανίστηκε στην ιταλική επίδειξη Carramba! Che fortuna, που φιλοξενείται από την Ραφαέλα Καρά στο Rai Uno. Είτε πρόκειται για πρωτοβουλία της Καρά (η οποία παρουσίασε τρεις εκδηλώσεις στο TVE σχετικά με την εκδήλωση) για να προσπαθήσει να φέρει την Eurovision πίσω στην Ιταλία, δεν είναι σαφής, αλλά ο Σίτσε Μπάκερ, Διευθυντής Επικοινωνιών και PR του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, επανέλαβε ότι "η Ιταλία είναι πολύ ευπρόσδεκτη να λάβει μέρος στον διαγωνισμό".

Λίγο μετά την αποκάλυψη του καταλόγου των συμμετεχόντων για το , η EBU ανακοίνωσε ότι θα δούλευε σκληρότερα για να φέρει την Ιταλία πίσω στον διαγωνισμό, μαζί με το  και την .

 Επιτυχημένη επιστροφή στο διαγωνισμό (2011–σήμερα) 
Σε μια συνέντευξη Τύπου που παρουσίασε την τέταρτη έκδοση του Ιταλικού X Factor, ο σκηνοθέτης του Rai 2, Μάσιμο Λιοφρέντι ανακοίνωσε ότι ο νικητής του διαγωνισμού μπορεί να προωθήσει την εκπροσώπηση της Ιταλίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision αντί να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Στις 2 Δεκεμβρίου 2010, ανακοινώθηκε επίσημα από την EBU ότι η Ιταλία είχε υποβάλει αίτηση για να συμμετάσχει στον διαγωνισμό του 2011. Η συμμετοχή τους επιβεβαιώθηκε περαιτέρω στις 31 Δεκεμβρίου με την ανακοίνωση του επίσημου καταλόγου συμμετεχόντων.

Η επιστροφή της Ιταλίας στον διαγωνισμό μετά από 13 χρόνια απουσίας ήταν επιτυχής, τερματίζοντας στην πρώτη δεκάδα στους εννέα από τους τελευταίους έντεκα διαγωνισμούς (2011–22). Το 2011, ο Ραφαέλ Γκουαλάτσι τερμάτισε δεύτερος, το καλύτερο αποτέλεσμα της Ιταλίας από το 1990. Η Ιταλία στην πραγματικότητα ήρθε στην πρώτη θέση με την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής, αλλά μόνο η 11η στην τηλεψηφοφορία και κατέλαβε συνολικά τη δεύτερη θέση πίσω από τους νικητές του Αζερμπαϊτζάν. Η Νίνα Τζίλι το 2012 και ο Μάρκο Μενγκόνι το 2013 τερμάτισαν στην πρώτη δεκάδα (ένατη και έβδομη θέση, αντίστοιχα), με τον τελευταίο να συγκεντρώνει 126 βαθμούς, διπλασιάζοντας ακριβώς το σύνολο πόντων των υπόλοιπων χωρών των "Μεγάλων Πέντε" εκείνη τη χρονιά. Αυτή η τάση είχε σταματήσει όταν η Έμμα Μαρόνε, που επιλέχθηκε εσωτερικά, κατέληξε στην 21η θέση, τη χειρότερη θέση μιας ιταλικής συμμετοχής. Το 2015, οι νικητές του Sanremo, Il Volo τερμάτισαν τρίτοι με 292 βαθμούς, πίσω από τη Σουηδία και τη Ρωσία. Η Ιταλία έλαβε την πρώτη θέση στην τηλεψηφοφορία με 366 βαθμούς, αλλά την έκτη θέση στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής. Από την εισαγωγή του χωριστού συστήματος ψηφοφορίας 50/50, αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο νικητής της τηλεψηφοφορίας δεν κέρδισε τον διαγωνισμό. Η Φραντσέσκα Μικιελίν, που επιλέχθηκε μεταξύ των διαγωνιστών του Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο 2016 μετά την παραίτηση από τους νικητές Stadio, τερμάτισε στην 16η θέση. Το 2017 ο τραγουδιστής Φραντσέσκο Γκαμπάνι εκπροσώπησε την χώρα με το τραγούδι "Occidentali's Karma", κερδίζοντας την 6η θέση στον μεγάλο τελικό. Μια ακόμα επιτυχία για την Ιταλία ήρθε το 2018, όταν οι τραγουδιστές Ερμάλ Μέτα και Φαμπρίτσιο Μόρο ως ντουέτο κατέκτησαν την 5η θέση στον τελικό της Λισαβόνας. Το 2019, ο Μαχμούντ ήρθε δεύτερος με 472 βαθμούς, το καλύτερο αποτέλεσμα της Ιταλίας από το 2011, μέχρι τη στιγμή που οι Måneskin κέρδισαν το διαγωνισμό το 2021 με 524 βαθμούς, μόνο 25 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη Γαλλία. Η νίκη των Måneskin σηματοδότησε την επανάσταση του συγκροτήματος στη διεθνή μουσική σκηνή. Ο Mahmood επέστρεψε ως ο διοργανωτής συμμετέχων το 2022 μαζί με τον Μπλάνκο, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση με το "Brividi".

Το βίντεο του "Occidentali's Karma" από τον Φρανσέσκο Γκαμπάνι, είναι το πρώτο τραγούδι της Eurovision που ξεπέρασε τις 200 εκατομμύρια προβολές στο YouTube, ενώ το "Soldi" του Μαχμούντ είναι το δεύτερο με τα περισσότερα streams στο Spotify.

 Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο 

Το Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο ή Φεστιβάλ Ιταλικού Τραγουδιού είναι ο πιο δημοφιλής ιταλικός διαγωνισμός τραγουδιού και η τελετή απονομής βραβείων, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην πόλη του Σανρέμο της Λιγουρίας. Πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1951 και ήταν η βάση και η έμπνευση για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, έχει χρησιμοποιηθεί συχνά ως μέθοδος επιλογής της ιταλικής συμμετοχής για τον ευρωπαϊκό διαγωνισμό, με ορισμένες εξαιρέσεις κατά τη διάρκεια των ετών. Από το 2015, ο νικητής του φεστιβάλ έχει το δικαίωμα πρώτης άρνησης να εκπροσωπήσει την Ιταλία στον διαγωνισμό.

 Η Ιταλία και οι "Big Five" (Μεγάλες Πέντε) 

Από το 1999, τέσσερις χώρες – , ,  και  – προκρίνονται αυτόματα για τον τελικό του διαγωνισμού ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Κέρδισαν αυτό το καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Λόγω της ανέφικτης θέσης τους στο Διαγωνισμό, οι χώρες αυτές έγιναν γνωστές ως "Big Four" (Μεγάλες Τέσσερις). Ο εκτελεστικός υπεύθυνος του διαγωνισμού Σβάντε Στοκσέλιους δήλωσε σε δημοσιογράφους σε συνάντηση με την OGAE Σερβία ότι, αν η Ιταλία επιστρέψει στο διαγωνισμό στο μέλλον, η χώρα θα επιλεγεί να προκρίνεται αυτομάτως για τους τελικούς και θα γίνει μέλος των "Big Five". Εντούτοις, με την επίσημη ανακοίνωση της επιστροφής της Ιταλίας, δεν επιβεβαιώθηκε αν η χώρα θα ανταγωνιστεί σε έναν από τους δύο ημιτελικούς ή αν θα ήταν μέρος του "Big Five", καθώς η RAI, τρίτος μεγαλύτερος συντελεστής στην EBU, δεν είχε υποβάλει αίτηση για να αποτελέσει μέλος του "Big Five". Στις 31 Δεκεμβρίου, ανακοινώθηκε ότι η Ιταλία θα συμμετάσχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011 και επιβεβαίωσε ότι η χώρα θα προκριθεί αυτόματα στον τελικό στη Γερμανία ως μέρος των "Μεγάλων Πέντε".

Η Ιταλία είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιτυχημένη χώρα των "Μεγάλων Πέντε" στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision μετά την εισαγωγή του κανόνα, τερματίζοντας στην πρώτη δεκάδα στους εννέα από τους τελευταίους έντεκα διαγωνισμούς (2011–22), συμπεριλαμβανομένης μιας νίκης για τους Måneskin (), δεύτερες θέσεις για τους Ραφαέλ Γκουαλάτσι () και Μαχμούντ () και μιας τρίτης θέσης για τους Il Volo (). Είναι μία από τις μοναδικές δύο χώρες των "Μεγάλων Πέντε" –από τότε που εισήχθη– που κέρδισαν, η άλλη είναι η Γερμανία το .

 Συμμετοχές 
Σχεδόν όλα τα τραγούδια της Ιταλίας έχουν τραγουδηθεί στην εθνική γλώσσα τα Ιταλικά, με μόνες εξαιρέσεις σε πολλές άλλες γλώσσες, όπως στα Αγγλικά και στα Αραβικά σε φράσεις Ιταλικών τραγουδιών. Η Ναπολιτάνικη γλώσσα, στην συμμετοχή του 1991, θεωρείται διάλεκτος της Ιταλικής γλώσσας, λόγω των μεγάλων ομοιοτήτων των γλωσσών. Η Ιταλία ήταν από τις λίγες χώρες (μαζί με την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο) που για δεκαετίες, τήρησε τον κανόνα απαιτήσεων του τραγουδιού, που δήλωναν ότι το τραγούδι έπρεπε να ερμηνευθεί σε μια εθνική γλώσσα. Τα τρία νικητήρια τραγούδια της Ιταλίας (1964, 1990 και 2021) έχουν τραγουδηθεί στα Ιταλικά.
+ΥπόμνημαΝικητήςΔεύτερη θέσηΤρίτη θέσηΤελευταία θέσηΑποχώρησηΑνερχόμενος
 Χρονιά Καλλιτέχνης Τραγούδι Γλώσσα Τελικός Βαθμοί Ημιτελικός Βαθμοί1956 Φράνκα Ραϊμόντι "" Ιταλικά2 rowspan="2"  colspan="2" rowspan="37" data-sort-value="99999"  Τονίνα Τοριέλι "" Ιταλικά2 1957 Νούντσιο Γκάλο(25 Μαρτ. 1928 - 22 Φεβρ. 2008) "" Ιταλικά67 1958 Ντομένικο Μοντούνιο "" Ιταλικά313 1959 Ντομένικο Μοντούνιο "" Ιταλικά611 1960 Ρενάτο Ράσελ(27 Απρ. 1912 - 2 Ιαν. 1991) "" Ιταλικά85 1961 Μπέτι Κούρτις(21 Μαρτ. 1936 - 15 Ιουν. 2006) "" Ιταλικά512 1962 Κλάουντιο Βίλα "" Ιταλικά93 1963 Εμίλιο Περίκολι "" Ιταλικά337 1964 Τζιλιόλα Τσινκουέτι "" Ιταλικά149 1965 Μπόμπι Σόλο "" Ιταλικά515 1966 Ντομένικο Μοντούνιο "" Ιταλικά170 1967 Κλάουντιο Βίλα "" Ιταλικά114 1968 Σέρτζιο Εντρίγκο "" Ιταλικά107 1969 Ίβα Τζανίκι "" Ιταλικά135 1970 Τζιάνι Μοράντι "" Ιταλικά85 1971 Μάσιμο Ρανιέρι(3 Μαΐου 1951-) 1η φορά "" Ιταλικά591 1972 Νίκολα ντι Μπάρι(Μικέλε Σκομένια, 29 Σεπ. 1940-) "" Ιταλικά692 1973 Μάσιμο Ρανιέρι "" Ιταλικά1374 1974 Τζιλιόλα Τσινκουέτι "" Ιταλικά218 1975 ΓουέςWesley Johnson (13 Αυγ. 1945-21 Σεπ. 2009) & Ντόρι Γκέτσι(30 Μαρτ. 1946-) "" Ιταλικά3115 1976 Αλ Μπάνο και Ρομίνα Πάουερ "We'll Live It All Again" Ιταλικά, Αγγλικά769 1977 Μία Μαρτίνι "" Ιταλικά1333 1978 Ricchi e Poveri "" Ιταλικά1253 1979 Ματία ΜπαζάρΣυγκρότημα που φτιάχτηκε στη Γένουα το 1975. Τα πρώτα μέλη του συγκροτήματος ήταν οι: Πιέρο Κασάνο (13 Σεπ. 1948-), Άλντο Στελίτα (2 Αυγ. 1947-9 Ιουλ. 1998) και Κάρλο Μαράλε (15 Μαρτ. 1952-). Η Αντονέλα Ρουτζιέρο (15 Νοεμ. 1952-) ήταν η πρώτη τραγουδίστρια. "" Ιταλικά1527 1980 Άλαν Σορέντι(9 Δεκ. 1950-) "" Ιταλικά687 colspan="6" data-sort-value="zzzzz"  1983 Ρικάρντο Φόλι(21 Οκτ. 1947-) "" Ιταλικά1141 1984 Άλις(Κάρλα Μπίσι, 26 Σεπ. 1954-) & Μπατιάτο "" Ιταλικά570 1985 Αλ Μπάνο και Ρομίνα Πάουερ "Magic Oh Magic" Ιταλικά, Αγγλικά778   colspan="5"   1987 Ουμπέρτο Τότσι & Raf(29 Σεπ. 1959-) "" Ιταλικά3103 1988 Λούκα Μπαρμπαρόσα(15 Απρ. 1961-) "" Ιταλικά1252 1989 Άννα Όξα(28 Απρ. 1961-) & Φαούστο Λεάλι(29 Οκτ. 1944-) "" Ιταλικά956 1990 Τότο Κουτούνιο "" Ιταλικά1149 1991 Πεπίνο ντι Κάπρι(27 Ιουλ. 1939-) "" Ναπολιτανικά789 1992 Μία Μαρτίνι "" Ιταλικά4111 1993 Ενρίκο Ρουτζέρι(5 Ιουν. 1957-) "" Ιταλικά1245 colspan="2" data-sort-value="-9999"  colspan="6" data-sort-value="zzzzz"  colspan="2" rowspan="3" data-sort-value="-9999"  1997 JalisseΝτουέτο που συγκροτήθηκε το 1994 συναποτελούμενο από τους Αλεσάντρα Ντρουσιάν (18 Μαΐου 1969-) και Φάμπιο Ρίτσι (5 Σεπ. 1965-). "" Ιταλικά4114 colspan="6" data-sort-value="zzzzz"  2011 Ραφαέλ Γκουαλάτσι "Madness of Love" Ιταλικά, Αγγλικά2189 colspan="2" rowspan="17" data-sort-value="9999"  2012 Νίνα Τζίλι "L'amore è femmina (Out of Love)" Ιταλικά, Αγγλικά9101 2013 Μάρκο Μενγκόνι "" Ιταλικά7126 2014 Έμμα Μαρόνε(Εμανουέλα Μαρόνε, 25 Μαΐου 1984-) "" Ιταλικά2133 2015 Il Volo "" Ιταλικά3292 2016 Φραντσέσκα Μικιελίν "No Degree of Separation" Αγγλικά, Ιταλικά16124 2017 Φραντσέσκο Γκαμπάνι "" Ιταλικά6334 2018 Ερμάλ Μέτα & Φαμπρίτσιο Μόρο "" Ιταλικά5308 2019 Μαχμούντ "" Ιταλικά2472 2020 Ντιοντάτο "" Ιταλικά colspan="2"  X 2021 Måneskin "" Ιταλικά1524 2022 Μαχμούντ και Μπλάνκο "" Ιταλικά6268  Μάρκο Μενγκόνι "" Ιταλικά43502024 Αντζελίνα Μάνγκο "" Ιταλικά7268  Λούτσιο Κόρσι "Volevo essere un duro" Ιταλικά5256    

 Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 

 Χρονιά Καλλιτέχνης Τραγούδι Γλώσσα 2ος γύρος Βαθμοί 1ος γύρος Βαθμοί Θέση () Βαθμοί ()  Ντομένικο Μοντούνιο "" Ιταλικά22672200313

 Ιστορικό ψηφοφορίας 
Μέχρι το , το ιστορικό ψηφοφορίας της Ιταλίας έχει ως εξής:

 Βαθμοί που έδωσε σε τελικούς μόνο Θέση Χώρα Βαθμοί 1  151 2  142 3  120 4  118 5  110

 Βαθμοί που έδωσε σε ημιτελικούς και τελικούς Θέση Χώρα Βαθμοί 1  184 2  159 3  151 4  145 5  142

 Βαθμοί που έλαβε Θέση Χώρα Βαθμοί 1  273 2  241 3  237 4  224 5  206

 Η Ιταλία ως Διοργανώτρια Χώρα 
Τρεις φορές κέρδισε η Ιταλία τον Διαγωνισμό (1964, 1990 και 2021) και άλλες τόσες τον διοργάνωσε (1965, 1991 και 2022). Η Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας, η Ρώμη φιλοξένησε τον διαγωνισμό του 1991, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας η Νάπολη, φιλοξένησε τον διαγωνισμό του 1965, ενώ η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας το Τορίνο, φιλοξένησε τον διαγωνισμό του 2022.
 Χρονιά Πόλη Τοποθεσία Παρουσιαστές 25px Νάπολη Σάλα Συναυλιών του RAI Ρενάτα Μάουρο 25px Ρώμη Στούντιο 15 της Cinecittà Τζιλιόλα Τσινκουέτι και Τότο Κουτούνιο 25px Τορίνο Pala Alpitour Αλεσάντρο Κατελάν, Λάουρα Παουζίνι και Mika

Βραβεία
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν

 Χρονιά Κατηγορία Τραγούδι ΕκτελεστήςΘέσηΒαθμοί Διοργανώτρια πόλη Βραβείο Τύπου "Grande amore" Il Volo3292  Βιέννη  Βραβείο Τύπου "Occidentali's Karma" Φραντσέσκο Γκαμπάνι6334  Κίεβο  Βραβείο Συνθέτη "Soldi" Μαχμούντ2465  Τελ Αβίβ 

Νικητές από μέλη OGAE

 Χρονιά Τραγούδι ΕκτελεστήςΘέσηΒαθμοί Διοργανώτρια πόλη "Grande amore" Il Volo3292  Βιέννη  "Occidentali's Karma" Φραντσέσκο Γκαμπάνι6334  Κίεβο  "Soldi" Μαχμούντ2465  Τελ Αβίβ 

 Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Ιταλία 
Στους τελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία
Χρονιά → 12 βαθμοί → 10 βαθμοί → 8 βαθμοί– colspan="3"      1981–1982 colspan="3" 1983  1984  1985  1986  colspan="3" 1987 1988 1989  1990  1991  1992  1993  1994–1996 colspan="3" 1997  1998–2010 colspan="3" 2011  2012  2013  20142015  2016  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.2017  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.2018  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.2019  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. colspan="3"  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.

Στους ημιτελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία
Έτος → 12 βαθμοί → 10 βαθμοί → 8 βαθμοί– colspan="3"  colspan="3" – colspan="3" – colspan="3" 2011  2012  2013  20142015 2016  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.2017  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. colspan="3"  Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T. Κ.Ε.   T.

Σχετιζόμενη ενασχόληση
Αρχηγοί αποστολών
ΧρονιέςΑρχηγοί–Νίκολα Καλιτζιόρε–Σιμόνα Μαρτορέλλι

Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
 Χρονιά Σχολιαστές τελικού Σχολιαστές ημιτελικών Εκπρόσωπος βαθμών1956Μπιάνκα Μαρία Πιτσινίνο rowspan="36"     1957 Νούντσιο Φιλογκάμο  1958 Φουλβία Κολόμπο  1959Έντσο Τορτόρα1960 Τζόρτζιο Πόρο  1961 Κοράντο Μαντόνι1962Ρενάτο Ταλιάνι  19631964 Ροζάνα Βαουντέτι  1965 Ντανιέλε Πιόμπι  1966 Έντσο Τορτόρα1967Μάικ Μπουοντζόρνο196819691970 Έντσο Τορτόρα1971rowspan="3"  197219731974 Ροζάνα ΒαουντέτιΆννα Μαρία Γκαμπινέρι 1975Σίλβιο Νότο 1976 Ροζάνα Βαουντέτι1977Μαριολίνα Κανούλι 1978Ροζάνα Βαουντέτι1979 Πάολα Περίσι 1980 Μικέλε Γκαμίνο Μαριολίνα Κανούλι 1981–1982    1983 Πάολο Φρατζέσε  Πάολα Περίσι 1984 Αντόνιο ντε Ρομπέρτις  Μαριολίνα Κανούλι 1985 Ροζάνα Βαουντέτι Μπεατρίτσε Κόρι1986    1987 Ροζάνα ΒαουντέτιΜαριολίνα Κανούλι 1988 Ντανιέλε Πιόμπι1989 Γκαμπριέλα Καρλούτσι  Πέπι Φραντσέλιν 1990 Πέπι Φραντσέλιν  Πάολο Φρατζέσε 1991   Ροζάνα Βαουντέτι1992 Πέπι Φραντσέλιν  Νικολέτα Ορσομάντο 1993 Ετόρε Αντένα  Ετόρε Αντένα  Πέπι Φραντσέλιν  1994–1996   rowspan="5"    1997 Ετόρε Αντένα  Πέπι Φραντσέλιν 1998–2002   rowspan="3"  2003 Φάμπιο Κανίνο και Πάολο Κουιλίτσι 2004-2010  2011 Ραφαέλα Καρά και Μπομπ Σίνκλαρ Ραφαέλα Καρά  Ραφαέλα Καρά 2012 Φιλίπο Σολιμπέλο και Μάρκο Αρντεμάνι Φεντερίκα Τζεντίλε  Ιβάν Μπάκι 2013 Φιλίπο Σολιμπέλο, Μάρκο Αρντεμάνι και Νατάσα Λουζέντι  Φεντερίκα Τζεντίλε  2014 Λίνους και Νίκολα Σαβίνο Μάρκο Αρντεμάνι και Φιλίπο Σολιμπέλο  Λίνους 2015 Φεντερίκο Ρούσο και Βαλεντίνα Κορεάνι (TV)Μάρκο Αρντεμάνι και Φιλίπο Σολιμπέλο (Ράδιο)  Φεντερίκο Ρούσο 2016Φλάβιο Ινσίνα και Φεντερίκο Ρούσο  Κλαούντια Αντρεάτι2017 Αντρέα Ντελόγκου και Ντιέγκο Πασόνι  Τζούλια Βαλεντίνα 2018Σερένα Ρόσι και Φεντερίκο Ρούσο (TV)Καρολίνα Ντι Ντομένικο και Έμα Στοκχόλμα (Ράδιο) Καρολίνα Ντι Ντομένικο και Σαβέριο Ραϊμόντο 2019 Φλάβιο Ινσίνα και Φεντερίκο Ρούσο (TV)Έμα Στοκχόλμα και Τζίνο Καστάλντο (Ράδιο)  Φεντερίκο Ρούσο και Έμα Στοκχόλμα  Έμα Στοκχόλμα  https://www.rai.it/dl/doc/1557818030923_RDTV_13maggio_down.pdf (pagina 14) Γκαμπριέλε Κόρσι και Κριστιάνο Μαλγκιόγκλιο (TV)Έμα Στοκχόλμα και Τζίνο Καστάλντο (Ράδιο)Έμα Στοκχόλμα και Σαβέριο ΡαϊμόντοΚαρολίνα Ντι Ντομένικο Γκαμπριέλε Κόρσι, Κριστιάνο Μαλγκιόγκλιο και Καρολίνα Ντι Ντομένικο (TV)Έμα Στοκχόλμα, Τζίνο Καστάλντο και Σαβέριο Ραϊμόντο (Ράδιο)

Διευθυντές ορχηστρών
ΧρονιάΜαέστρος στο SanremoΜαέστρος στη EurovisionΜουσική διεύθυνσηΓκιάν Στελάριrowspan="9" Αρμάντο Τροβατζόλι  Αλμπέρτο Σεμπρίνι Τζιανφράνκο ΊντραΤσίνικο ΑντζελίνιΤζιάνι ΜαρκέτιΤζιάνι Φέριοrowspan="22" rowspan="5" Τζιανκάρλο ΚιαραμέλοΈτσιο ΛεόνιΤζιανφράνκο Ρεβέρμπεριrowspan="18" Ενρίκο ΠολίτοΤζιανφράνκο ΜονάλντιΜαουρίτσιο ΦαμπρίτσιοΝικόλα Σαμάλε Ντελ ΝιούμανΜαουρίτσιο ΦαμπρίτσιοΤζούστο ΠίοΦίο ΖανότιΤζιανφράνκο ΛομπάρντιΜάριο ΝατάλεΤζιάνι ΜαντονίνιΜπρούνο ΚανφόραΜάρκο Φαλατζάνιrowspan="15" Βιτόριο ΚόσμαΛούτσιο ΦάμπριΦερδινάρδο Αρνόrowspan="12" Φάμπιο ΓκουριάνΤζουζέπε ΒεσίκιοΝτάριο ΦαϊνιΚαρμέλο Πάτι Μικιέλε Ζόκα 

Άλμπουμ

 Σημειώσεις και παραπομπές 
Σημειώσεις

Παραπομπές

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision

Επιπλέον λινκ
 Italian Eurovision Website
 Esc-Time.com - Italian website daily updated about Eurovision
 Βαθμοί προς και από την Ιταλία  eurovisioncovers.co.uk

Ιταλια
Eurovision