Φρεντ Ασταίρ

Ο Φρεντ Αστέρ (αγγλικά: Fred Astaire, 10 Μαΐου 1899 – 22 Ιουνίου 1987), γεννημένος ως Φρέντερικ Αούστερλιτς στην Ομάχα της Νεμπράσκα, ήταν ένας βραβευμένος με Όσκαρ Αμερικανός χορευτής, χορογράφος, τραγουδιστής και ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Η καριέρα του στο θέατρο και στον κινηματογράφο διήρκεσε για 76 ολόκληρα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων πραγματοποίησε 31 μουσικές ταινίες. Ιδιαίτερα ονομαστή ήταν η καλλιτεχνική του συνεργασία με την Τζίντζερ Ρότζερς, με την οποία συμπρωταγωνίστησε σε δέκα ταινίες.  

Οι Τζορτζ Μπαλανσίν και Ρούντολφ Νουρέγιεφ τον κατονόμασαν ως τον μεγαλύτερο χορευτή του εικοστού αιώνα και έχει γενικότερα αναγνωριστεί ως ο χορευτής με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών μιούζικαλ. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει ως τον 5ο Μεγαλύτερο Άρρενα Αστέρα Όλων Των Εποχών.

 1899: Πρώτα χρόνια και καριέρα στο vaudeville 
Ο πατέρας του καλλιτέχνη, ο Φρέντερικ "Φριτς" Αούστερλιτς,Satchell, σελ.8: "'Fritz' Austerlitz, the twenty-three year-old son of Stephen Austerlitz and his wife Lucy Heller" ήταν Αυστριακός μετανάστης, ζυθοποιός στο επάγγελμα και ρωμαιοκαθολικός. Η μητέρα του, η Τζοάννα «Ανν» Τζίλους, γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από λουθηρανούς Γερμανούς γονείς. Ο ίδιος ο Αστέρ έγινε μέλος της Επισκοπικής Εκκλησίας των ΗΠΑ το 1912.

Μετά την άφιξή του στην πόλη της Νέας Υόρκης, ο Φρέντερικ ταξίδεψε στην Ομάχα της Νεμπράσκα, ελπίζοντας να βρει δουλεία ως ζυθοποιός και τελικά βρήκε θέση στην Storz Brewing Company. Λίγο αργότερα, γνώρισε και νυμφεύθηκε την Ανν. Η πρωτότοκη κόρη τους, ονομάστηκε Αντέλ και σύντομα αποκαλύφθηκε πως ήταν χορεύτρια σαν από ένστικτο, καθώς και καλή στο τραγούδι. Από νωρίς η Ανν ονειρευόταν να ξεφύγει από την Ομάχα διαμέσου του ταλέντου των παιδιών της. Οραματιζόταν ένα νούμερο αδερφού και αδερφής, που ήταν σύνηθες στο βοντβίλ εκείνη την εποχή. Παρόλο που αρνήθηκε να κάνει μαθήματα χορού στην αρχή, ο Φρεντ Τζούνιορ μιμήθηκε με ευκολία τα βήματα της αδερφής του. Σύντομα ξεκίνησε να ασχολείται με το πιάνο, το ακορντεόν και το κλαρινέτο.    

Όταν ξαφνικά ο πατέρας τους έχασε τη δουλειά του, η οικογένεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να αρχίσει η καριέρα των δύο παιδιών στη show business. Η Αντέλ και ο Φρεντ Τζούνιορ είχαν έναν πειραχτικό ανταγωνισμό μεταξύ τους μα ευτυχώς γρήγορα ανακάλυψαν τις ατομικές τους δυνατότητες, το αγόρι την αντοχή και το κορίτσι το γενικότερο ταλέντο. Αστέρ ήταν το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που υιοθέτησαν τα δύο παιδιά το 1905, όταν εκπαιδεύονταν στο χορό, την πρόζα και το τραγούδι, προετοιμάζοντας το νούμερο που θα παρουσίαζαν. Οι οικογενειακές αφηγήσεις το αποδίδουν σε ένα θείο με το προσωνύμιο "L'Astaire".Thomas σελ.17 Τελικά το πρώτο τους νούμερο πήρε σχήμα και μορφή και ονομάστηκε Juvenile Artists Presenting an Electric Musical Toe-Dancing Novelty. Σε αυτό, ο Φρεντ φορούσε ημίψηλο καπέλο και φράκο στο πρώτο μέρος, ενώ στο δεύτερο μια στολή αστακού. Το αστείο νούμερο έκανε ντεμπούτο στο Κίπορτ του Νιού Τζέρσεϋ σε ένα θέατρο για πρωτοεμφανιζόμενους, με την τοπική εφημερίδα να γράφει, "οι Αστέρ είναι το καλύτερο παιδικό νούμερο στη vaudeville." Bill Adler, Fred Astaire: A Wonderful Life, Carroll & Graf Publishers, 1987, σελ.13, ISBN 0-88184-376-8.

Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, σαν αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων του πατέρα τους, ο Φρεντ και η Αντέλ έκλεισαν μεγάλο συμβόλαιο και έπαιξαν σε διάφορες πολιτείες, ανάμεσα στις οποίες ήταν και Ομάχα. Σύντομα η Αντέλ βρέθηκε να είναι τρεις ίντσες ψηλότερη από τον αδερφό της και το ζευγάρι άρχισε να μοιάζει αταίριαστο. Η οικογένεια αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα δύο ετών από τις παραστάσεις, επίσης για να αποφύγει προβλήματα εξαιτίας της νομοθεσίας της εποχής για την παιδική εργασία. Η καριέρα τους συνεχίστηκε με διάφορες διακυμάνσεις, αν και το ταλέντο τους αναπτύχθηκε και ραφιναρίστηκε, καθώς άρχισαν να ενσωματώνουν χορό με κλακέτες στα νούμερά τους. Από την Αουρέλια Κότσια έμαθαν τανγκό, βαλς και άλλα είδη χορών που έγιναν αγαπητοί στον απλό λαό από τον Βέρνον και την Ιρέν Κασλ.

Ορισμένες πηγέςΓια παράδειγμα. Croce, 1η Έκδοση, 1972, υποσημείωση σελίδας 14, που αφαιρέθηκε από τη 2η έκδοση μετά από απαίτηση των Ασταίρ, 1974, - βλέπε Giles (σελ.24). Ο Satchell (σελ.41-43) αναφέρει πως τους εντόπισε σαν κομπάρσους "Even with the benefit of an editing machine, slow-motion, and stop-frame, the Astaires are almost lost in the mass of bodies". αναφέρουν πως τα δύο αδέρφια εμφανίστηκαν σε μια ταινία του 1915 με τίτλο Fanchon, the Cricket, με πρωταγωνίστρια τη Μαίρη Πίκφορντ, αλλά οι Αστέρ το αρνήθηκαν με επιμονή.Astaire σελ.42 και Billman σελ.4: "Παρακολούθησαν τα γυρίσματα ως επισκέπτες αλλά επέμειναν πως δεν εμφανίζονται στην ταινία.""Το καστ ίσως περιελάμβανε τον Φρεντ Ασταίρ, τότε δεκαέξι, και την αδερφή του Αντέλ. Δεν υπάρχει απόδειξη, και δεν εμφανίζονται στις κόπιες που διασώζονται." — 

Ενώ έψαχνε για νέες καλλιτεχνικές ιδέες, ο Φρεντ Αστέρ συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Τζορτζ Γκέρσουιν, έναν πλασιέ τραγουδιών της Jerome H. Remick's, το 1916.Astaire σελ.65: "Δεθήκαμε αμέσως με φιλία. Διασκέδασε με τον τρόπο που έπαιζα πιάνο και με έβαζε συχνά να του παίζω κομμάτια". Η τυχαία τους συνάντηση έλαχε να έχει βαθιές επιπτώσεις στις μετέπειτα καριέρες και των δυο καλλιτεχνών. Ο Αστέρ βρισκόταν συνεχώς σε αναζήτηση νέων βημάτων και ξεκίνησε να παρουσιάζει την ακόρεστη επιθυμία του για καινοτομία και τελειότητα. Τελικά, τα δύο αδέρφια εμφανίστηκαν στο Μπρόντγουεϊ με το Over the Top (1917), ένα πατριωτικό νούμερο.

 1917 – 1933: Καριέρα στο Θέατρο – Μπρόντγουεϊ και Λονδίνο 

Τα δύο αδέρφια συνέχισαν παρουσιάζοντας καινούρια νούμερα και για τη δουλειά τους στο The Passing Show το 1918, ο Χέιγουντ Μπρουν έγραψε: "Σε μια βραδιά όπου υπήρχε αφθονία καλού χορού, ο Φρεντ Αστέρ ξεχώριζε... Αυτός και η παρτενέρ του, Αντέλ Αστέρ, έκαναν το σόου να παύσει νωρίς το βράδυ, με έναν όμορφο χορό με χαλαρά άκρα". Bill Adler, Fred Astaire: A Wonderful Life, Carroll & Graf Publishers, 1987, σελ.35, ISBN 0-88184-376-8 Ως τότε, η ικανότητα του Φρεντ στο χορό είχε αρχίσει να υπερέχει αυτής της αδερφής του, αν και ακόμη εκείνη έδινε τον τόνο στην παράστασή τους και η λάμψη και το χιούμορ της τραβούσαν την προσοχή, εν μέρει χάρις στην προσεχτική προετοιμασία του Φρεντ και την ισχυρή υποστήριξη της χορογραφίας.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, ο Φρεντ και η Αντέλ εμφανίζονταν στο Μπρόντγουεϊ και σε θεατρικές σκηνές του Λονδίνου, σε παραστάσεις όπως οι Lady Be Good (1924) και Funny Face (1927) των Τζορτζ και Άιρα Γκέρσουιν, και αργότερα στο The Band Wagon (1931), κερδίζοντας την αναγνώριση των κριτικών και του κοινού και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων του Funny Face, οι Αστέρ πήγαν στο Χόλυγουντ για ένα δοκιμαστικό (το οποίο δεν διασώζεται σήμερα) στα στούντιο της Paramount. Ωστόσο δεν θεωρήθηκαν κατάλληλοι για να συμμετάσχουν σε κινηματογραφικές ταινίες. Το καλλιτεχνικό ζευγάρι χώρισε το 1932, όταν η Αντέλ παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, λόρδο Τσαρλς Κάβεντις, γιο του δούκα του Ντέβονσαϊρ. Ο Φρεντ Αστέρ συνέχισε κατακτώντας την επιτυχία μοναχός του στο Μπρόντγουεϊ και στο Λονδίνο με την παράσταση Gay Divorce, ενώ άρχισε και να εξετάζει προτάσεις από το Χόλυγουντ. Το τέλος της συνεργασίας του με την Αντέλ υπήρξε τραυματικό για τον Αστέρ, ωστόσο του έδωσε κίνητρο να επεκτείνει το ρεπερτόριό του. Ελεύθερος από τους περιορισμούς αδερφού – αδερφής, και με μια νέα συνεργάτιδα, την Κλερ Λους, δημιούργησε ένα ρομαντικό χορευτικό για δύο για το Night and Day του Κόουλ Πόρτερ, το οποίο και είχε γραφτεί για το Gay Divorce. Το νούμερο πιστώθηκε με την επιτυχία του θεατρικού και, όταν φτιάχτηκε εκ νέου στη μεταφορά του θεατρικού στον κινηματογράφο (The Gay Divorcee, 1934), σηματοδότησε μια νέα εποχή στον κινηματογραφημένο χορό. Πρόσφατα, υλικό που γυρίστηκε από τον Φρεντ Στόουν, με τον Αστέρ να δίνει παράσταση στα πλαίσια του Gay Divorce στη Νέα Υόρκη, με τη διάδοχο της Λους, τη Ντόροθι Στόουν, το 1933, βγήκε και πάλι στο φως από την χορεύτρια και ιστορικό Μπέτσι Μπέιτος, και σήμερα αποτελεί το αρχαιότερο κινηματογραφημένο υλικό με ερμηνεία του Αστέρ που διαθέτουμε.

 1933 – 1939: Ο Φρεντ και η Τζίντζερ στο RKO 
Σύμφωνα με έναν μύθο του Χόλιγουντ, σε μια αναφορά που συνόδεψε ένα δοκιμαστικό που έκανε ο Αστέρ για την κινηματογραφική εταιρία RKO, σήμερα χαμένη μαζί με το δοκιμαστικό, γράφτηκε: "Δεν μπορεί να τραγουδήσει. Δεν μπορεί να παίξει. Χάνει τα μαλλιά του. Μπορεί να χορέψει λιγουλάκι". Ο παραγωγός των ταινιών των Αστέρ – Ρότζερς Πάντρο Σ. Μπέρμαν υποστήριξε ότι δεν είχε ακούσει ποτέ την ιστορία αυτή κατά τη δεκαετία του 1930 και πως προέκυψε αργότερα. Ο Αστέρ, σε μια συνέντευξη το 1980 για την εκπομπή 20/20 της Μπάρμπαρα Γουόλτερς στο δίκτυο ABC, επέμεινε πως η αναφορά στην πραγματικότητα έγραφε: "Δεν μπορεί να παίξει. Λίγο καραφλός. Επίσης χορεύει". Ο Ασταίρ είχε αρχίσει να χάνει τα μαλλιά του όταν ξεκινούσε την καριέρα του στον κινηματογράφο και, έτσι, φορούσε περουκίνι σε όλες του τις ταινίες. Σε κάθε περίπτωση, το δοκιμαστικό ήταν προφανώς απογοητευτικό, και ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, που ήταν αυτός που έφερε τον Αστέρ στην εταιρία και παρήγγειλε το δοκιμαστικό, το περιέγραψε ως "ελεεινό" σε κάποιο υπόμνημα του 1933. Εν τούτοις, αυτό δεν επηρέασε τα πλάνα της εταιρίας για τον καλλιτέχνη, δανείζοντάς τον αρχικά για μερικές μέρες στην Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) το 1933 για το ντεμπούτο του στο Χόλιγουντ, όπου εμφανίστηκε ως ο εαυτός του, χορεύοντας με την Τζόαν Κρόφορντ στο επιτυχημένο μιούζικαλ Dancing Lady.

Αφού επέστρεψε στην RKO Pictures, το όνομά του αναγράφτηκε πέμπτο μαζί με την Τζίντζερ Ρότζερς στο έργο του 1933 της Ντολόρες ντελ Ρίο με τίτλο Flying Down to Rio. Σε μια του κριτική, το περιοδικό Variety αποδίδει την επιτυχία του έργου στην παρουσία του Αστέρ. Παρόλο που ο Αστέρ ήταν αρχικά πολύ επιφυλακτικός στο να αποτελέσει και πάλι μέλος χορευτικού διδύμου, πείσθηκε από την προφανή έλξη που ασκούσε στο κοινό το ταίριασμα Αστέρ – Ρότζερς. Αυτή η συνεργασία, και η χορογραφία των Αστέρ και Ερμή Παν, βοήθησαν το χορό να αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι των κινηματογραφικών μιούζικαλ του Χόλιγουντ. Οι Αστέρ και Ρότζερς γύρισαν δέκα ταινίες μαζί, ανάμεσα στις οποίες τις The Gay Divorcee (1934), Roberta (1935), Top Hat (1935), Ναυτική παρέλαση (Follow the Fleet, 1936), Swing Time (1936), Shall We Dance (1937), και Carefree (1938). Έξι από τα εννιά μιούζικαλ που δημιούργησε αποτέλεσαν τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες της RKO, όλα έφεραν ένα κάποιο πρεστίζ και καλλιτεχνία που όλα τα στούντιο επιθυμούσαν την εποχή εκείνη. Η συνεργασία των Αστέρ και Ρότζερς τους μετέτρεψε σε αστέρια πρώτου μεγέθους. Όπως είπε η Κάθριν Χέπμπορν: "Αυτός της δίνει φινέτσα και εκείνη του δίνει σεξ".

Ο Αστέρ με ευκολία απέσπασε ένα ποσοστό του κέρδους που απέφεραν οι ταινίες του, κάτι εξαιρετικά σπάνιο στα συμβόλαια των ηθοποιών της εποχής, καθώς επίσης και πλήρη αυτονομία στο πώς θα παρουσιάζονταν οι χοροί του, επιτρέποντάς του να φέρει επανάσταση στον κινηματογραφικό χορό.Η μόνη άλλη καλλιτέχνιδα που είχε ανάλογα προνόμια την εποχή εκείνη ήταν η Γκρέτα Γκάρμπο. Στον Αστέρ αποδίδονται δύο σημαντικοί νεωτερισμοί στα πρώτα κινηματογραφικά μιούζικαλ. Αρχικά επέμεινε η (πρακτικά ακίνητη) κάμερα να τραβά ένα ολόκληρο χορευτικό σε ένα μοναδικό πλάνο, και αν ήταν δυνατόν, να έχει πλήρη ορατότητα των χορευτών συνεχώς. Ο Αστέρ έχει κάνει τη διάσημη δήλωση: "Είτε η κάμερα θα χορεύει, είτε εγώ." Ο Αστέρ έκανε να επικρατήσει αυτή την πολιτική από το The Gay Divorcee (1934) και μετά, μέχρι που την ανέτρεψε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, όταν σκηνοθέτησε την ταινία Finian's Rainbow (1968), το πρώτο του μιούζικαλ. Με τον τρόπο αυτό οι χορευτικές σκηνές του Αστέρ διαφοροποιήθηκαν από αυτές των μιούζικαλ του Μπάσμπι Μπέρκλεϊ, τα οποία είναι γνωστά για χορευτικά νούμερα γεμάτα λήψεις από αέρος, γρήγορες αλλαγές και ζουμ σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος, όπως τα χέρια ή τα πόδια. Δεύτερον, φρόντιζε ώστε όλα τα μουσικά νούμερα να εναρμονίζονται απόλυτα με την πλοκή του έργου. Αντί να χρησιμοποιεί το χορό καθαρά ως θέαμα όπως ο Μπέρκλεϊ, ο Αστέρ τον χρησιμοποίησε σαν στοιχείο που δίνει ώθηση στην πλοκή. Συνήθως, μια ταινία του Αστέρ θα περιελάμβανε μια σόλο ερμηνεία από τον ίδιο τον Αστέρ – την οποία και ονόμαζε "sock solo" –, ένα κωμικό χορευτικό με την παρτενέρ του και ένα ρομαντικό χορευτικό.   

Οι κριτικοί χορού Αρλίν Κρότσε, Χάνα Χίαμ  και Τζον Μιούελερ  θεωρούν πως η Ρότζερς υπήρξε η καλύτερη παρτενέρ που είχε ποτέ ο Αστέρ, αναγνωρίζοντας συγχρόνως πως ορισμένες από τις μεταγενέστερες παρτενέρ του είχαν περισσότερες ικανότητες, μια άποψη που μοιράζονται επίσης Giles, σελ.33 Pan: "Δεν πιστεύω πως η Έλινορ Πάουελ ήταν η καλύτερη παρτενέρ του Φρεντ. Θεωρώ πως ήταν η Τζίντζερ Ρότζερς. Όχι πως ήταν η καλύτερη των χορευτριών. Η Σιντ Κλαρίς ήταν μια πολύ καλύτερη χορεύτρια από τεχνικής άποψης. " οι Ερμής Παν και Στάνλεϊ Ντόνεν.ibid Η κριτικός κινηματογράφου Πολίν Κάελ υιοθετεί μια πιο ουδέτερη στάση,Κάελ: "αυτό είναι κάπως υπερβολικό", σε μια κατά τα άλλα εγκωμιαστική κριτική του βιβλίου της Κρότσε The Fred Astaire and Ginger Rogers Book, γράφοντας στην The New Yorker, 25 Νοεμβρίου, 1972 ενώ ο κριτικός του περιοδικού Time Ρίτσαρντ Σκίκελ γράφει: "Η νοσταλγία που περιβάλλει το ζεύγος Ρότζερς – Αστέρ έχει την τάση να ξεθωριάζει τις άλλες παρτενέρ". 

Ο Μιούελερ συνοψίζει τις ικανότητες της Ρότζερς ως εξής: "Η Ρότζερς ξεχωρίζει από τις άλλες παρτενέρ του Αστέρ όχι γιατί ήταν ανώτερή τους ως χορεύτρια αλλά επειδή, σαν μια ικανή ηθοποιός με ένστικτο, ήταν αρκετά επιφυλακτική ώστε να καταλάβει πως η υποκριτική δεν σταματούσε όταν άρχιζε ο χορός... ο λόγος που τόσο πολλές γυναίκες είχαν τη φαντασίωση να χορέψουν με τον Φρεντ Αστέρ ήταν ότι η ίδια η Τζίντζερ Ρότζερς έδινε την εντύπωση πως, το να χορεύεις μαζί του, ήταν η πιο συναρπαστική εμπειρία που μπορεί κανείς να φανταστεί". Σύμφωνα με τον Αστέρ, "Η Τζίντζερ δεν είχε ποτέ χορέψει με παρτενέρ στο παρελθόν. Προσποιούνταν υπερβολικά. Δεν μπορούσε να χορέψει κλακέτες και δεν μπορούσε να κάνει εκείνο ή το άλλο... αλλά η Τζίντζερ είχε στιλ και ταλέντο και βελτιωνόταν καθώς περνούσε ο καιρός. Τα κατάφερε τόσο καλά ώστε μετά από λίγο οποιαδήποτε άλλη χόρευε μαζί μου φαινόταν να το κάνει λάθος". Satchell σελ.127

Ωστόσο, ο Αστέρ ακόμη επιθυμούσε να αποφύγει την ταύτιση της καριέρας του με μια συγκεκριμένη συνεργάτιδα, έχοντας το ήδη υποστεί μια φορά με την αδερφή του, την Αντέλ. Μέχρι που διαπραγματεύτηκε με την RKO να εμφανιστεί μόνος στην ταινία A Damsel in Distress το 1937, δίχως επιτυχία όπως αποδείχτηκε. Έκανε τελικά δύο ακόμη ταινίες με τη Ρότζερς, τις Στου χορού τον ίλιγγο (Carefree, 1938) και The Story of Vernon and Irene Castle (1939). Όταν και οι δύο έχασαν χρήματα, ο Αστέρ αποχώρησε από την RKO, ενώ η Ρότζερς παρέμεινε και τελικά έγινε το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο του στούντιο κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Οι δυο τους επανενώθηκαν το 1949 για μια τελευταία συνεργασία, με τίτλο The Barkleys of Broadway.

 1940-1947: Προς μια πρόωρη αποχώρηση 
Το 1939, ο Αστέρ αποχώρησε από την RKO για να ακολουθήσει νέες ευκαιρίες, με μεικτά αν και γενικότερα επιτυχή αποτελέσματα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Αστέρ συνέχισε να δίνει προσοχή στην αξία των συνεργατών του στη χορογραφία και, αντίθετα με την επιλογή του της δεκαετίας του 1930 να συνεργαστεί αποκλειστικά με τον Ερμή Παν, επένδυσε στο ταλέντο καινούριων συνεργατών ώστε να συνεχίσει να είναι καινοτόμος. Η πρώτη του παρτενέρ μετά την Τζίντζερ ήταν η εξαιρετική Έλινορ Πάουελ, η οποία θεωρήθηκε η αρτιότερη χορεύτρια στις κλακέτες της γενιάς της, στην παραγωγή Broadway Melody of 1940 όπου και παρουσίασαν μια φημισμένη ρουτίνα μεγάλης διάρκειας για το Begin the Beguine του Κόουλ Πόρτερ. Εμφανίστηκε επίσης στο πλάι του Μπινγκ Κρόσμπι στις ταινίες Holiday Inn (1942) και Blue Skies (1946), μα παρά την τεράστια εμπορική επιτυχία και των δύο, ο Αστέρ φάνηκε δυσαρεστημένος με τους ρόλους όπου έχανε το κορίτσι από τον Κρόσμπι. Το πρώτο φιλμ είναι ξακουστό για το χορευτικό του σόλο "Let's Say it with Firecrackers", ενώ το δεύτερο περιελάμβανε μια καινοτόμο ρουτίνα χορού και τραγουδιού που ταυτίστηκε μαζί του, το "Puttin on the Ritz". Άλλες παρτενέρ του αυτή την περίοδο περιλαμβάνουν την Πολέτ Γκοντάρ στο Second Chorus (1940), παραγωγή στην οποία διηύθυνε χορεύοντας την ορχήστρα του Άρτι Σο.

Γύρισε δύο ταινίες με την Ρίτα Χέιγουορθ, η οποία έγινε η αγαπημένη του παρτενέρ: η πρώτη, Ποτέ δεν θα πλουτίσεις (You'll Never Get Rich, 1941) ανέδειξε την Χέιγουορθ σε αστέρι και παρείχε στον Αστέρ την πρώτη του ευκαιρία να ενσωματώσει λάτιν στοιχεία στο χορευτικό του στιλ, επωφελούμενος από την επαγγελματική κληρονομιά της Χέιγουρθ στους λάτιν χορούς. Το δεύτερο του φιλμ μαζί της, Στον ίλιγγο του χορού (You Were Never Lovelier, 1942), είχε εξίσου επιτυχία, και περιελάμβανε ένα ντουέτο του "I'm Old Fashioned" του Κερν, το οποίο και έγινε ο κορμός του αφιερώματος στον Αστέρ που επιμελήθηκε το 1983 ο Ζερόμ Ρόμπινς με το New York City Ballet. Κατόπιν εμφανίστηκε μαζί με την δεκαεπτάχρονη Τζόαν Λέσλι στο πολεμικό δράμα The Sky's the Limit (1943) όπου και παρουσίασε το "One for My Baby" των Αρλίν και Μέρτσερ ενώ χορεύει σε ένα μπαρ μια σκοτεινή και προβληματισμένη χορογραφία. Η ταινία, της οποίας τις χορογραφίες ανέλαβε ο Αστέρ μονάχος του και που πέτυχε μέτρια εισπρακτική επιτυχία, αποτέλεσε για τον Αστέρ μία στροφή από την γοητευτική και χαρούμενη περσόνα που υποδυόταν συνήθως στην οθόνη και μπέρδεψε τους σύγχρονούς του κριτικούς.  

Η επόμενη παρτενέρ του, η Λουσίλ Μπρέμερ, εμφανίστηκε σε δύο ταινίες, και οι δύο σκηνοθετημένες από τον Βινσέντε Μινέλι: το έργο φαντασίας Η Γιολάντα και ο κλέφτης (Yolanda and the Thief) που περιελάμβανε ένα avant-garde σουρεαλιστικό μπαλέτο, και το μιούζικαλ Ziegfeld Follies (1946) το οποίο περιελάμβανε ένα αξιομνημόνευτο ντουέτο του Αστέρ με τον Τζιν Κέλι στο "The Babbit and the Bromide", ένα τραγούδι του Γκέρσουιν που ο Αστέρ είχε παρουσιάσει με την Αντέλ πολύ παλαιότερα, το 1927. Αν και η δεύτερη ταινία ήταν πολύ επιτυχημένη, η πρώτη πάτωσε και ο Αστέρ, πάντα ανασφαλής και πιστεύοντας πως η καριέρα του ξεκινούσε να ξεθωριάζει, αιφνιδίασε το κοινό του ανακοινώνοντας την απόσυρσή του κατά τη διάρκεια της παραγωγής του Blue Skies (1946), κατονομάζοντας το "Puttin on the Ritz" ως τον αποχαιρετιστήριο χορό του.

Μετά την ανακοίνωση της αποχώρησής του από τα καλλιτεχνικά δρώμενα το 1946, ο Αστέρ συγκεντρώθηκε στις ιπποδρομίες και ίδρυσε τα Fred Astaire Dance Studios το 1947, τα οποία τελικά πούλησε το 1966.  

 1948-1957: Χρόνια στην MGM και δεύτερη αποχώρηση 
Ο Αστέρ σύντομα επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη για να αντικαταστήσει τον τραυματία Τζιν Κέλι στην ταινία Πασχαλινή παρέλασις (Eastern Parade) στο πλευρό των Τζούντι Γκάρλαντ και Ανν Μίλερ, και για μια τελική επανένωση με την Ρότζερς στο The Barkleys of Broadway (1949). Κατόπιν συνέχισε να γυρίζει κι άλλα μιούζικαλ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950: Let's Dance (1950) με την Μπέτι Χάτον, Βασιλικοί γάμοι (Royal Wedding, 1951) με την Τζέιν Πάουελ, Three Little Words (1950) και The Belle of New York (1952) με τη Βέρα-Έλεν, Έναν χορό για σένα (The Band Wagon, 1953) και Silk Stockings (1957) με την Σιντ Τσαρίς, Daddy Long Legs (1955) με την Λέσλι Καρόν, και Funny Face (1957) με την Όντρεϊ Χέπμπορν. Η προσφορά του μέχρι εκείνο το σημείο ήταν τριάντα μουσικές ταινίες σε είκοσι πέντε χρόνια. Ακολούθως, ανακοίνωσε ότι αποσυρόταν από τον χορό στον κινηματογράφο για να επικεντρωθεί στην δραματική ηθοποιία, επιτυγχάνοντας παραληρηματικές κριτικές για το πολεμικό δράμα Όσο θα υπάρχει ο κόσμος (On the Beach, 1959).

 1958-1981: Χορός στην τηλεόραση και υποκριτική 
Ο Αστέρ δεν αποσύρθηκε πλήρως από το χορό. Γύρισε μια σειρά τεσσάρων μιούζικαλ για την τηλεόραση, η οποία έλαβε πολύ καλές κριτικές και βραβεύτηκε με Έμμυ, κατά τα έτη 1958, 1959, 1960 και 1968. Καθένα από αυτά περιελάμβανε στο καστ τον Μπάρι Τσέις, με τον οποίο ο Αστέρ πέρασε ένα καλοκαίρι μεγάλης καλλιτεχνικής έμπνευσης. Το πρώτο από τα προγράμματα αυτά, με τίτλο An Evening with Fred Astaire (1958), κέρδισε συνολικά εννέα βραβεία Έμμυ.Το σόου κέρδισε ακόμη ένα Έμμυ τεχνικής φύσεως το 1988 για τους Ed Reitan, Don Kent, και Dan Einstein, που αποκατέστησαν το αρχικό υλικό, μεταφέροντας τα περιεχόμενά το σε σύγχρονο μορφότυπο, και γεμίζοντας τα κενά όπου η κασέτα είχε αλλοιωθεί. Υπήρξε επίσης αξιοσημείωτο γιατί ήταν η πρώτη μεγάλη μετάδοση που προεγγράφηκε σε έγχρωμη βιντεοταινία, και αποκαταστάθηκε μόλις πρόσφατα.

Η τελευταία μεγάλη μουσική ταινία του καλλιτέχνη ήταν το Finian's Rainbow (1968), για την οποία αποχωρίστηκε τη λευκή του γραβάτα και το φράκο για να υποδυθεί έναν Ιρλανδό περιπλανώμενο, ο οποίος πιστεύει πως αν θάψει ένα κομμάτι χρυσό στη σκιά του Φορτ Νοξ αυτό θα πολλαπλασιαστεί. Παρτενέρ του στο χορό ήταν η Πετούλα Κλαρκ, η οποία υποδύθηκε τη σκεπτικίστρια κόρη του. Εκείνος εξομολογήθηκε πως ήταν νευρικός για το γεγονός ότι θα τραγουδήσει μαζί της, ενώ εκείνη ομολόγησε τον ίδιο φόβο όταν κλήθηκε να χορέψει μαζί του. Δυστυχώς, η ταινία, την οποία σκηνοθέτησε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, υπήρξε αποτυχημένη εμπορικά. 

Ο Αστέρ συνέχισε να ασχολείται με την υποκριτική και τη δεκαετία του 1970, κάνοντας εμφανίσεις στην τηλεόραση όπως στο It Takes a Thief και σε ταινίες όπως Ο Πύργος της Κολάσεως (1974), για τον οποίο έλαβε τη μοναδική του υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ Β' Ανδρικής Ερμηνείας. Χάρισε τη φωνή του στον αφηγητή της κλασικής ταινίας κινουμένων σχεδίων της δεκαετίας του 1970, με τίτλο Santa Claus is Comin' to Town. Εμφανίστηκε ακόμη στα δύο πρώτα ντοκιμαντέρ της σειράς That's Entertainment! στα μέσα της ίδιας δεκαετίας. Στο δεύτερο, σε ηλικία εβδομήντα έξι ετών πραγματοποίησε μουσικοχορευτικά νούμερα με τον Τζιν Κέλι, ερμηνείες που αποτέλεσαν τις τελευταίες του σε μουσική ταινία. Το καλοκαίρι του 1975, έκανε τρία άλμπουμ στο Λονδίνο, τα London, Attitude Dancing, They Can't Take These Away From Me, και A Couple of Song and Dance Men, με το τελευταίο να περιλαμβάνει ντουέτα του με τον Μπινγκ Κρόσμπι. Το 1978, ο Φρεντ Αστέρ συμπρωταγωνίστησε με την Έλεν Χέιζ σε μια τηλεταινία, την A Family Upside Down, όπου και υποδύονται ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Για την ερμηνεία του αυτή ο Αστέρ κέρδισε Βραβείο Έμμυ. Έκανε μια καλοδιαφημισμένη εμφάνιση ως γκεστ στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας του 1979, Battlestar Galactica, στο ρόλο του Chameleon, κατόπιν προσωπικής του αιτήσεως διαμέσου του ατζέντη του. Τελευταία του ταινία ήταν η διασκευή το 1981 του μυθιστορήματος του Πίτερ Στράουμπ με τίτλο Ghost Story.

 Προσωπική τεχνική και επιρροή στον κινηματογράφο 

Ο Αστέρ ήταν βιρτουόζος χορευτής, ικανός να εκπέμπει ανάλαφρη ανεμελιά ή βαθύ συναίσθημα όταν ο ρόλος το απαιτούσε. Διέθετε εντυπωσιακό έλεγχο πάνω στην τεχνική του και εφάμιλλη αίσθηση του ρυθμού. Καιρό μετά την ολοκλήρωση της φωτογραφίας για το σόλο χορευτικό του νούμερο με τίτλο «I Want To Be A Dancin' Man» για την ταινία The Belle Of New York (1952), κρίθηκε πως το ταπεινό κοστούμι του Αστέρ, αλλά και το σύνολο του σκηνικού ήταν ακατάλληλα και ολόκληρη η σκηνή έπρεπε να γυριστεί από την αρχή. Το ντοκιμαντέρ "That's Entertainment! Part III" (1994) αντιπαραβάλει τις δύο σκηνές σε χωρισμένη στα δύο οθόνη. Καρέ προς καρέ, οι δύο ερμηνείες είναι εντελώς ίδιες, μέχρι και την πιο αδιόρατη χειρονομία. 

Η εκτέλεση μιας χορευτικής ρουτίνας από τον Αστέρ τύγχανε επιδοκιμασίας για την κομψότητα, τη χάρη, την πρωτοτυπία και την ακρίβειά της. Άντλησε έμπνευση από μια ποικιλία από πηγές, ανάμεσα στις οποίες το χορό με κλακέτες και άλλους Αφροαμερικάνικους ρυθμούς, τον κλασικό χορό και το υψηλό επίπεδο των Βέρνον και Ιρέν Κάσλ, έτσι ώστε να δημιουργήσει ένα αναγνωρίσιμο στυλ χορού, το οποίο επηρέασε και έθεσε τα στάνταρντ, σύμφωνα με τα οποία θα κρίνονταν όλες οι μεταγενέστερες μουσικοχορευτικές ταινίες. Χορογραφούσε ο ίδιος τα νούμερά του, συχνά με τη βοήθεια άλλων καλλιτεχνών, και κυρίως του Ερμή Παν.   

Η τελειομανία του υπήρξε θρυλική, όπως η μετριοφροσύνη και η φροντίδα του για τους συμπρωταγωνιστές του. Αν και η επιμονή του για πρόβες και επαναλήψεις έκαναν κάποιους να δυσανασχετούν. Παρόλο που έβλεπε τον εαυτό του σα διασκεδαστή πρώτα από όλα, το μέγεθος της τέχνης του κέρδισε την εκτίμηση θρύλων του χορού του 20ού αιώνα, όπως ο Ζορζ Μπαλανσίν, οι αδερφοί Νίκολας, ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, η Μαργκότ Φοντέιν, ο Μπομπ Φόσι, ο Γκρέγκορι Χάινς, ο Τζιν Κέλι, ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ο Μάικλ Τζάκσον και ο Μπιλ Ρόμπινσον.

 Επιρροή στο τραγούδι 
Ιδιαίτερα μετριόφρων αναφορικά με τις ικανότητές του στο τραγούδι — συχνά υποστήριζε πως δεν μπορούσε να τραγουδήσει e.g. Satchell, p.144 — ο Αστέρ ερμήνευσε πρώτος μερικά από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του Great American Songbook. Συγκεκριμένα το τραγούδι του Κόουλ Πόρτερ "Night and Day" στην ταινία Η εύθυμη ζωντοχήρα (1932), τα τραγούδια του Ίρβιν Μπερλίν "Isn't This a Lovely Day?", "Cheek to Cheek" και "Top Hat, White Tie and Tails" στην ταινία Top Hat (1935), "Let's Face the Music and Dance" στην ταινία Follow the Fleet (1936) και "Change Partners" στην ταινία Carefree (1938). Ερμήνευσε πρώτος τη δημιουργία του Ζερόμ Κερν "The Way You Look Tonight" στην ταινία Swing Time (1936), τα έργα του Τζορτζ Γκέρσουιν "They Can't Take That Away From Me" στην ταινία Shall We Dance (1937), "A Foggy Day" και "Nice Work If You Can Get It" στην ταινία A Damsel in Distress (1937), το τραγούδι του Τζόνι Μέρσερ "One for My Baby (and One More for the Road)" από την ταινία The Sky's the Limit (1943) και "Something's Gotta Give" από την ταινία Daddy Long Legs (1955). Τέλος, το τραγούδι των Χάρι Γουόρνερ και Άρθουρ Φριντ "This Heart of Mine" από την ταινία Ziegfeld Follies (1946).

Διάσημα τραγούδια επίσης ερμήνευσε μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του. Παραδείγματα είναι:

 με την αδερφή του, Αντέλ, τα κομμάτια του Τζορτζ Γκέρσουιν "I'll Build a Stairway to Paradise" από την ταινία Stop Flirting (1923), "Fascinating Rhythm" από την ταινία Lady, Be Good (1924), "Funny Face" από την ταινία Funny Face (1957).
 με την Τζίντζερ Ρότζερς, τα κομμάτια του Ίρβινγκ Μπερλίν "I'm Putting all My Eggs in One Basket" από την ταινία Follow the Fleet (1936), τα έργα του Ζερόμ Κερν "Pick Yourself Up" και "A Fine Romance" από την ταινία Swing Time (1936), από κοινού με αυτό του Γκέρσουιν "Let's Call The Whole Thing Off" από την ταινία Shall We Dance (1937).
 με την Τζούντι Γκάρλαντ τραγούδησε το κομμάτι του Ίρβινγκ Μπερλίν "A Couple of Swells" από την ταινία Easter Parade (1948).

Παρόλο που διέθετε απαλή φωνή, ξεχώριζε για το λυρισμό και την ορθοφωνία του.Thomas p.118 Η χάρη και η κομψότητα που τύγχαναν ευρείας αναγνώρισης στο χορό του, ανακλώνταν και στο τραγούδι, μια συνθετική ικανότητα που οδήγησε τον Μπάρτον Λέιν να τον περιγράψει ως τον "Καλύτερο ερμηνευτή του κόσμου". Ο Ίρβινγκ Μπερλίν τον θεωρούσε ισάξιο με οποιονδήποτε μεγάλο ερμηνευτή των κομματιών του, "όσο καλός όσο και οι Αλ Τζόλσον, Μπινγκ Κρόσμπι και Φρανκ Σινάτρα, όχι απαραίτητα για τις φωνητικές του ικανότητες όσο για την αντίληψη του πως εκπέμπεται ένα τραγούδι". Ο Ζερόμ Κερν τον θεωρούσε ως το μεγαλύτερο ερμηνευτή των τραγουδιών του, ενώ οι Κόουλ Πόρτερ και Τζόνι Μέρσερ επίσης θαύμαζαν το μοναδικό τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε το έργο τους. Όσο για τον Τζορτζ Γκέρσουιν, αν και ήταν κάπως επιφυλακτικός σχετικά με τις φωνητικές ικανότητες του Αστέρ, έγραψε πολλά από τα πιο αξιομνημόνευτα τραγούδια του για κείνον. 

Στην ακμή του, ο Αστέρ αναφερόταν στους στίχους διάσημων τραγουδοποιών όπως ο Κόουλ Πόρτερ, Λόρεντς Χαρτ και Έρικ Μάσκβιτς και εξακολουθεί να εμπνέει τους σύγχρονους δημιουργούς. Παραδείγματα αποτελούν τα κομμάτια "I Am Fred Astaire" από τους Taking Back Sunday, "No Myth" από τον Μάικλ Πεν, "Take you on a cruise" από τους Interpol, "Fred Astaire" από τους Lucky Boys Confusion, "Long Tall Glasses" του Λίο Σάγιερ, "Just Like Fred Astaire" από τους James, "After Hours" από τους The Bluetones, "Fred Astaire" από τους Pips, Chips and Videoclips, "Decadence Dance" από τους Extreme, και τέλος εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του άλμπουμ των Beatles’ "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band". 

Ο Αστέρ υπήρξε και ο ίδιος στιχουργός. Έγραψε το "I'm Building Up to an Awful Letdown" - από κοινού με τον Τζόνι Μέρσερ – το οποίο έφτασε το νούμερο 4 του Hit Parade of 1936.Billman, σελ.287. Ηχογράφησε το δικό του "It's Just Like Taking Candy from a Baby" με τον Μπένι Γκούντμαν το 1941, και όλη του τη ζωή τον διακατείχε η επιθυμία να γίνει επιτυχημένος τραγουδοποιός.Thomas, σελ.135: «Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να κάνω περισσότερα με τη μουσική μου, μα ποτέ δεν είχα χρόνο. Πάντα δούλευα μουσικοχορευτικά νούμερα. Χρόνο με το χρόνο έκανα αυτό. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο πάντα κατηγορώ τον εαυτό μου, γιατί λέω, λοιπόν, θα μπορούσα να βρω τρόπο, γιατί στο καλό δεν το έκανα;»

 Προσωπική Ζωή 
Ο Αστέρ παρέμεινε ανδρικό πρότυπο ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, παραμερίζοντας το χαρακτηριστικό του ημίψηλο καπέλο, λευκή γραβάτα και σμόκιν (το οποίο και απεχθανόταν) για χάρη αέρινων σπορ ντυσιμάτων, χρωματιστών πουκαμίσων, γραβατών και παντελονιών – τα τελευταία με τη χαρακτηριστική λεπτομέρεια χρήσης μιας παλιάς γραβάτας στη θέση της ζώνης. Έκανε τον πρώτο του γάμο το 1933, με τη 25χρονη Φίλις Πότερ (Phyllis Potter, πατρικό όνομα Φίλις Λίβινγκστον Μπέικερ, 1908-1954), με καταγωγή από τη Βοστώνη, αφού την πολιόρκησε για δύο χρόνια, παρά τις αντιρρήσεις από την μητέρα του και την αδελφή του. Ο θάνατος της Πότερ από καρκίνο του πνεύμονα σε ηλικία μόλις 46 ετών, έδωσε τέλος σε 21 χρόνια ευτυχισμένου γάμου και άφησε τον Αστέρ συντετριμμένο.Niven, David: Bring on the Empty Horses, G. Putnam 1975, σελ.248, 255: "The combination of Fred and Phyllis was a joy to behold...Theirs was the prototype of a gloriously happy marriage." Την εποχή εκείνη σκέφτηκε να παραιτηθεί από την ταινία Daddy Long Legs, το εγχείρημά του εκείνη την εποχή, κάνοντας μια πρόταση χωρίς προηγούμενο στο στούντιο να πληρώσει από την τσέπη του το κόστος. Τελικώς αποφάσισε να ολοκληρώσει την ταινία, για να έχει κάτι να τον αποσπά από τη θλίψη του (και γιατί η σύζυγος του θα επιθυμούσε από αυτόν να το κάνει).Billman, σελ. 22: "Ο έντονος επαγγελματισμός του Ασταίρ — και η ανάμνηση πως η Φίλις θα τον ήθελε να ολοκληρώσει την ταινία — τον έκαναν να επιστρέψει στη δουλειά. Οι πρώτες εβδομάδες ήταν δύσκολες, με τον περισσότερο χρόνο να αφιερώνεται στα μπαλέτα της Λέσλι απαιτώντας όσο δυνατόν λιγότερα από τον πενθούντα. Η Καρόν θυμόταν: «Ο Φρεντ συνήθιζε να κάθεται κάτω κατά τη διάρκεια μιας πρόβας, να χώνει το κεφάλι του σε μια πετσέτα και απλά να κλαίει»."   Έκτοτε παρέμενε όσο απασχολημένος γινόταν.

Εκτός από τον γιο της Πότερ από προηγούμενο γάμο, τον Πήτερ, οι Αστέρ απέκτησαν δύο παιδιά, τον Φρεντ Τζούνιορ (γεννημένο το 1936), ο οποίος εμφανίστηκε με τον πατέρα του στην ταινία Midas Run, αλλά έγινε τελικά πιλότος και ιδιοκτήτης ράντσου αντί για ηθοποιός, και την Άβα Αστέρ Μακένζι (γεννημένη το 1942) η οποία και εξακολουθεί να προωθεί την κληρονομιά του αποθανόντος πατέρα της. Είναι νυμφευμένη με τον Ρίτσαρντ Μακένζι και μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στο Λονδίνο και την Ιρλανδία.

Ο Αστέρ αγαπούσε ιδιαίτερα το γκολφ και τους αγώνες με άλογα, με το δικό του, το Triplicate, να κερδίζει το Hollywood Gold Cup το 1946. Παρέμεινε ενεργητικός μέχρι τα 80 του, και ξαναπαντρεύτηκε το 1980, τη Ρόμπιν Σμιθ, μια ηθοποιό / πρωταθλήτρια τζόκεϋ, κατά 45 χρόνια νεότερη. Ο Αστέρ ξανάκανε πρωτοσέλιδα όταν σε ηλικία 78 ετών εισήχθη στο νοσοκομείο αφού έσπασε τον αριστερό του καρπό ενώ έκανε skateboard με το πατίνι του εγγονού του.Thomas σελ.301 Έτσι κέρδισε μια εφ' όρου ζωής θέση στην Εθνική Κοινότητα Skateboard.Satchell σελ.221 Ο ίδιος δήλωσε: «Ο Τζιν Κέλι με προειδοποίησε να μην κάνω σαχλαμάρες, αλλά είδα αυτά τα μαραφέτια που καβαλάνε τα παιδιά στην τηλεόραση κάνοντας ένα σωρό κόλπα. Τι χορογραφία θα μπορούσα να σκαρφιστώ για μια σκηνή ταινίας αν αυτά υπήρχαν χρόνια πριν. Τέλος πάντων έκανα εξάσκηση στο δρομάκι του σπιτιού μου».

Ο Αστέρ απεβίωσε στις 22 Ιουνίου 1987 από πνευμονία σε ηλικία 88 ετών και κηδεύτηκε στο Oakwood Memorial Park Cemetery στην Καλιφόρνια.Η Ρότζερς, που πέθανε το 1995, επίσης αναπαύεται εκεί. Μια τελευταία του επιθυμία ήταν να ευχαριστήσει τους θαυμαστές του για τα χρόνια που τον υποστήριξαν. Ο Αστέρ δεν έχει ποτέ απεικονιστεί σε βιογραφική ταινία. Πάντα αρνούνταν να δώσει συγκατάθεση λέγοντας: «Όσα και να μου προσφέρουν – και προσφορές φτάνουν όλη την ώρα – δεν θα πουλήσω».Satchell σελ.253 Στη διαθήκη του, συμπεριέλαβε μια ρήτρα βάσει της οποίας ζήτησε να μην λάβει ποτέ χώρα τέτοια απεικόνιση, σχολιάζοντας: «Υπάρχει εκεί γιατί δεν έχω ιδιαίτερη επιθυμία να δω τη ζωή μου παρεξηγημένη, που θα είναι».Satchell σελ.254. Ο Billman (σελ.26) πιστεύει πως ο Ασταίρ δεν ήθελε να συναινέσει στην απεικόνιση της πρώτης συζύγου του, η οποία υπέφερε από λεκτική δυσκολία.

 Φιλμογραφία 

+ Κινηματογραφικές ταινίεςΈτοςΤίτλοςΡόλοςΠρωτότυποςΕλληνικός1933Dancing LadyΗ κυρία του ΝτάνσινγκΦρεντ ΑστέρFlying Down to RioΚαριόκαΦρεντ Ερς 1934The Gay DivorceeΗ εύθυμη ζωντοχήραΓκάι Χόλντεν 1935RobertaΡομπέρταΧακ ΧάινςTop HatΤοπ ΧατΤζέρι Τράβερς 1936Follow the FleetΝαυτική παρέλασηΜπέικ ΜπέικερSwing TimeΔε χορεύω πιαΛάκι Γκαρνέτ 1937Shall We DanceΑς χορέψουμεΠίτερ Πίτερς (Πετρόφ)A Damsel in DistressΈνα ευαίσθητο κορίτσιΤζέρι Χάλιντεϊ 1938CarefreeΣτου χορού τον ίλιγγοΤόνι Φλαγκ 1939The Story of Vernon and Irene CastleΤο βαλς του χωρισμούΒέρνον Κασλ 1940Broadway Melody of 1940Μελωδίες και ρυθμοί του 1940Τζόνι ΜπρετSecond ChorusΠες πως μ' αγαπάςΝτάνι Ονίλ 1941You'll never get richΠοτέ δεν θα πλουτίσειςΡόμπερτ Κέρτις 1942Holiday InnΜουσική παρέλασιςΤεντ ΧάνοβερYou Were Never LovelierΣτον ίλιγγο του χoρούΡόμπερτ Ντέιβις 1943The Sky's the LimitΧάρισέ μου την καρδιά σουΦρεντ Άτγουελ / Φρεντ Μπέρτον 1945 Yolanda and the ThiefΗ Γιολάντα και ο κλέφτηςΤζόνι Πάρκσον Ριγκς 1946 Ziegfiled FolliesΦρεντ Αστέρ / Ραφλς / Τάι Λονγκ Blue Skies Γαλάζιοι ουρανοίΤζεντ Πότερ 1948 Easter Parade Πασχαλινή παρέλασιςΝτον Χιουζ 1949 The Barkleys of Broadway Τα φτερωτά παπούτσιαΤζον Μπάρκλεϊ 1950Three Little WordsΔυο μποέμ και δυο κορίτσιαΜπερτ ΚάλμαρLet's danceΛουλούδια στην πίσταΝτόναλντ Έλγουντ 1951Royal WeddingΒασιλικοί γάμοιΤομ Μπάουεν 1952The Belle of New YorkΗ βασίλισσα της Νέας ΥόρκηςΤσάρλι Χιλ 1953The Band WagonΈνα χορό για σέναΤόνι Χάντερ 1955Daddy Long LegsΣ' ερωτεύτηκα στα όνειρά μουΤζέρβις Πέντλετον Γ΄ 1957Funny FaceΈξυπνο μουτράκιΝτικ ΈιβεριSilk StockingsΈνα ζευγάρι μεταξωτές κάλτσεςΣτιβ Κάνφιλντ 1959On the BeachΌσο θα υπάρχει κόσμοςΤζούλιαν Όσμπορν 1961The Pleasure of his CompanyΗ πρώην γυναίκα μουΜπίντφορντ Πουλ (Πόγκο) 1962The Notorious LandladyΗ μυστηριώδης κυρία με τα μαύραΦράνκλιν Άμπρουστερ 1968Finian's RainbowΚάτω από το ουράνιο τόξοΦίνιαν Μακλόνεργκαν 1970The Over-the-Hill Gang Rides Again (TV)Μπάλτιμορ ΚιντSanta Claus Is Comin' to Townαφηγητής / Κλούγκερ (φωνή) 1974The Towering InfernoΟ πύργος της ΚολάσεωςΧάρλι Κλέμπορν 1976The Amazing DobermansΛηστεία στο τσίρκο / Τα απίθανα ντόμπερμανΝτένιελ 1977Un Taxi MauveΠέντε αινίγματα ζητούν λύσηδρ Σίμους ΣκάλιThe Easter Bunny Is Comin' to Town (TV)Κλούγκερ (φωνή) 1978A Family Upside Down (TV)Τεντ Λονγκ 1979The Man in the Santa Claus Suit (TV)καταστηματάρχης / σοφέρ / αστυνομικός 1981Ghost StoryΡίκι Χόθορν

 Βραβεύσεις 

 Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου  
Βράβευση:
 1950: Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ

Υποψηφιότητα:
 1975: Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Ο πύργος της κολάσεως

 Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου  
Βράβευση:
 1981: Βραβείο Συνολικής Προσφοράς στον Κινηματογράφο

 Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου  
Βράβευση:
 1976: Βραβείο BAFTA Β΄ Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Ο πύργος της κολάσεως

 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου  
Βράβευση:
 1970: Ειδικό Βραβείο UNICRIT

 Βραβεία Έμμυ 
Βράβευση:
 1959: Βραβείο Σόλο Ερμηνείας από Ηθοποιό για το τηλεοπτικό έργο An Evening with Fred Astaire
 1978: Εξέχοντος Α' Ανδρικού Ρόλου σε Δράμα ή Κωμωδία Σπέσιαλ για το τηλεοπτικό έργο A Family Upside Down

Υποψηφιότητα:
 1968: Εξαίρετου Μιούζικαλ ή Προγράμματος Βαριετέ για το The Fred Astaire Show

 Βραβεία Golden Apple 
Βράβευση:
 1941: Ξυνό Μήλο, από κοινού με την Τζίντζερ Ρότζερς
 1968: Χρυσό Μήλο για τον Άνδρα Σταρ της Χρονιάς

 Χρυσές Σφαίρες 
Βράβευση:
 1951: Χρυσή Σφαίρα για Άνδρα Ηθοποιό σε Μουσική Ταινία ή Κωμωδία για την ταινία Δυο μποέμ και δυο κορίτσια
 1961: Τιμητικό Βραβείο Cecil B. DeMille
 1975: Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Ο πύργος της κολάσεως

Υποψηφιότητα:
 1960: Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Όσο θα υπάρχει κόσμος
 1962: Χρυσή Σφαίρα για Άνδρα Ηθοποιό σε Μουσική Ταινία ή Κωμωδία για την ταινία Η πρώην γυναίκα μου
 1969: Χρυσή Σφαίρα για Άνδρα Ηθοποιό σε Μουσική Ταινία ή Κωμωδία για την ταινία Κάτω απ' το ουράνιο τόξο

Πλήρης Κατάλογος Βραβείων: εδώ

 Βιβλιογραφία 

<div class="references-small">
 Astaire, Fred. Steps in Time, 1959
 Billman, Larry. Fred Astaire — A Bio-bibliography, Greenwood Press 1997, ISBN 0-313-29010-5
 Boyer, G. Bruce. Fred Astaire Style, Assouline 2005, ISBN 2-84323-677-0
 Croce, Arlene. The Fred Astaire and Ginger Rogers Book, Galahad Books 1974, ISBN 0-88365-099-1
 Crouse, Jeffrey. "Letting His Wish Provide the Occasion: Fred Astaire in Top Hat", Film International, No. 5, 2003.
 Freeland, Michael. Fred Astaire An Illustrated Biography, Grosset & Dunlap, 1976. ISBN 0-448-14080-2
 Giles, Sarah. Fred Astaire — His Friends Talk, Bloomsbury, London, 1988, ISBN 0-7475-0322-2
 Green, Benny. Fred Astaire, Bookthrift Co. 1980, ISBN 0-89673-018-2
 Green, Stanley, & Burt Goldblatt. Starring Fred Astaire, Dodd 1973, ISBN 0-396-06877-4
 Hyam, Hannah. Fred and Ginger — The Astaire-Rogers Partnership 1934-1938, Pen Press Publications, Brighton, 2007. ISBN 978-1-905621-96-5
 Lamparski, Richard. Manhattan Diary. BearManor Media 2006 ISBN 1-59393-054-2
 Mueller, John. Astaire Dancing — The Musical Films of Fred Astaire, Knopf 1985, ISBN 0-394-51654-0
 Satchell, Tim. Astaire, The Biography. Hutchinson, London. 1987. ISBN 0-09-173736-2
 Thomas, Bob. Astaire, the Man, The Dancer. Weidenfeld & Nicolson, London, 1985. ISBN 0-297-78402-1
 The Astaire Family Papers, The Howard Gotleib Archival Research Center, Boston University, MA, U.S.A.

 Υποσημειώσεις 

 Βιβλιογραφία 























 The Astaire Family Papers, The Howard Gotleib Archival Research Center, Boston University, MA.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 




 Astaire biography at AlsoDances.Net


 Astaire's religious views incl. many extracts from his biographers
 Astaire or Kelly: A Generation Apart at Indian Auteur
 Ava Astaire discusses her father's legacy (BBC Television—RealPlayer required)
 Radio Interview—Fred Astaire—1968
 "Fred Astaire and the art of fun": an essay on the Oxford Fred Astaire conference from TLS, July 16, 2008.
 Photographs and literature at Virtual History.
 Time.com: The Great American Flyer Fred Astaire: 1899 - 1987. 
 Time Magazine archive: Astaire essay by Richard Corliss 
 "He's in Heaven..." - In Memoriam Fred Astaire
 Ραδιοφωνική Συνέντευξη - Fred Astaire - 1968
 Φωτογραφίες

Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές
Κατηγορία:Αμερικανοί χορογράφοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες)
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Α΄ Ανδρικού Ρόλου (Κωμωδία ή Μιούζικαλ)
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)