Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας

Ο Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας ή Αλφόνσος Α΄ ο Τροβαδούρος (ισπ. Alfonso II de Aragón, Ουέσκα, 1157-1196) ήταν ο πρώτος Βασιλιάς της Αραγωνίας από τον Οίκο της Βαρκελώνης, Κόμης της Βαρκελώνης (1164-1196) και Κόμης της Προβηγκίας (1166-1173).https://books.google.gr/books?id=Znm_7xrldpwC&pg=PA630&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false"Alfonso II el Casto, hijo de Petronila y Ramón Berenguer IV, nació en Huesca en 1157;". Cfr. Josefina Mateu Ibars, María Dolores Mateu Ibars (1980). Colectánea paleográfica de la Corona de Aragon: Siglo IX-XVIII, σ.546http://www.derechoaragones.es/es/catalogo_imagenes/grupo.cmd?path=1457https://web.archive.org/web/20120320120610/http://www.seacex.es/Spanish/Publicaciones/126/corona_aragon_05_aprox.pdfhttp://www.derechoaragones.es/i18n/catalogo_imagenes/grupo.cmd?path=1457&forma=&presentacion=pagina&forma=&posicion=216&accion_ir=Ir%20Ubieto%20 Ο Αλφόνσος Β΄ ήταν γιος του Ραϊμόνδου Βερεγγάριου Δ΄ της Βαρκελώνης και της Πετρονίλας της Αραγωνίας. Στην Προβηγκία παρέδωσε την εξουσία στον μικρότερο αδερφό του Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Γ΄ (1173).https://books.google.gr/books?id=FQJXAAAAMAAJ&client=firefox-a&pg=PA11&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false Η βασιλεία του έχει χαρακτηριστεί από ρομαντικούς και εθνικιστές ιστορικούς σαν «Η ενότητα των Πυρηναίων» λόγω της έντονης προσπάθειες που έκανε να ενώσει όλες τις περιοχές γύρω από τα Πυρηναία υπό την εξουσία του Οίκου της Βαρκελώνης.[6]

 Συμμαχία με την Καστίλη 
Ο Αλφόνσος Β΄ είχε βαπτιστεί με δυο ονόματα «Αλφόνσος» και «Ραμόν», ο ίδιος ωστόσο προτίμησε να ανέβει στον θρόνο με το όνομα Αλφόνσος λόγω της μεγάλης λατρείας που υπήρχε στο Βασίλειο της Αραγωνίας για τον βασιλιά Αλφόνσο τον Μαχητή.Luis Suárez Fernández (1976). Historia de España Antigua y Media. Madrid: Rialp, σ. 599 Τη μεγαλύτερη περίοδο της βασιλείας του συμμάχησε με τον Βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσο τον Ευγενή για να πολεμήσει με το Βασίλειο της Ναβάρρας και τους Μαυριτανούς στον νότο. Συμμετείχε στη Ρεκονκίστα και έφθασε μέχρι το Τερουέλ κατακτώντας το σημαντικότερο οχυρό στον δρόμο για τη Βαλένθια (1171).

Οι βασιλείς της Καστίλης και της Αραγωνίας πέρα από τα κοινά ενδιαφέροντα δημιούργησαν ισχυρή συμμαχία μεταξύ τους, ο Αλφόνσος ο Τροβαδούρος παντρεύτηκε στη Σαραγόσα τη Σάντσα της Καστίλης αδελφή του βασιλιά Σάντσο του Επιθυμητού.https://web.archive.org/web/20120316113146/http://www.derechoaragones.es/es/catalogo_imagenes/grupo.cmd?posicion=238&path=1457&forma=&presentacion=pagina Οι δυο βασιλείς συναντήθηκαν στην Καθόρλα (1179) και συμφώνησαν να μοιράσουν τις κατακτήσεις τους στις κοιλάδες του ποταμού Σεγούρα, οι νότιες περιοχές όπως η Ντένια περιήλθαν στην Αραγωνία. Συναντήθηκε με τον Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας και συμφώνησαν με τη «Συνθήκη της Σανγκουέζα» (1168) να μοιράσουν μεταξύ τους την Ταϊφά της Λισαβόνας και τη Μούρθια.

 Κατακτήσεις βόρεια των Πυρηναίων 
Την εποχή του Αλφόνσου Β΄ η κυριαρχία της Αραγωνίας βόρεια από τα Πυρηναία έφτασε στο μέγιστο σημείο της, αυτό δείχνουν οι στενές σχέσεις που είχαν η Αραγωνία, η Βαρκελώνη και η Οξιτανία με το Στέμμα της Αραγωνίας. Το βασίλειο του ενσωμάτωσε όχι μονάχα την Προβηγκία που κατέκτησε από την ανήλικη ξαδέλφη του Ντους Β΄ της Προβηγκίας (1166) αλλά επίσης τη Σερδάνια (1168) και τη Ρουσιγιόν (1172).Gerardo II of Rosellon (1164–1174) willed in his testament that "the entire Rosellon I give to my lord the king of Aragón" for the loyalty that he had in his sovereign, Alphonso II, who was immediately recognized as king in Perpignan. See José Ángel Sesma Muñoz (2000). La Corona de Aragón. Zaragoza: CAI (Colección Mariano de Pano y Ruata, 18), σσ. 59–60. Η εμπλοκή του στις υποθέσεις της Λανγκντόκ που θα κοστίσει τη ζωή στον διάδοχο του Πέτρο Β΄ θα φέρει στον ίδιο μεγάλη ευημερία με εμπορική έκρηξη στην περιοχή και εποικισμό νέων κατοίκων από τα νότια.
Από το 1186 είχε αρχίσει να μεταφέρει την εξουσία του και στη Σαρδηνία ιδιαίτερα στο τοπικό πριγκιπάτο της Αρμπορέα. Ο Αλφόνσος ο Τοβαδούρος βοήθησε μια ξαδέλφη του χήρα του πρίγκιπα Μπάρισον Α΄ να ανεβάσει στο πριγκιπάτο τον Ούγο εγγονό από τη μεγαλύτερη κόρη της που βρισκόταν σε σύγκρουση με τον Πέτρο.

 Δωρεές σε μοναχούς 
Ο Αλφόνσος Β΄ έκανε μεγάλες δωρεές σε μοναχούς από το Τάγμα των Κιστερκιανών στις όχθες του ποταμού Έβρου στην περιοχή της Αραγωνίας. Το «Μοναστήρι της Πέτρας» (ντε Πιέδρα) ιδρύθηκε στις όχθες του ποταμού Πιέδρα με 13 μοναχούς που μεταφέρθηκαν από τη Μονή Πομπλέτ, ήταν το πρώτο Κιστερκιανό αβαείο στην περιοχή (1194). Το μοναστήρι της Ρουέντα που ιδρύθηκε αργότερα (1102) με τις πιο σύγχρονες τεχνολογίες της εποχής χρησιμοποίησε το νερό του ποταμού με στόχο την παραγωγή θέρμανσης. Ο Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας πέθανε στο Περπινιάν (1196).

Τροβαδούρος
Ο Αλφόνσος Β΄ ήταν περίφημος τροβαδούρος, έγραψε πολλές μπαλάντες και είχε στενές σχέσεις με τον Άγγλο βασιλιά Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Ένας στίχος που είχε συντεθεί από τον ίδιο αποτελεί θέμα της ποιητικής συλλογής σχετικά με τον προβληματισμό σχετικά με το πόσο είναι ατιμωτικό για μια γυναίκα να έχει εραστή έναν πλουσιότερο άντρα.Ruth Harvey and Linda Paterson. "The Troubadour Tensos and Partimens. A Critical Edition", Κέιμπριτζ 2010, σσ. 699-705
Οι ερωτικές σχέσεις του Αλφόνσου Β΄ έγιναν αντικείμενο πολλών τροβαδούρων σχετικά με την απόφαση του να προτιμήσει να παντρευτεί μια φτωχή πριγκίπισσα από το βασίλειο της Καστίλης αντί για την Ευδοκία Κομνηνή του Μονπελιέ, την πάμπλουτη ανιψιά του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.

Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Σάντσα της Καστίλης απέκτησε:

 Πέτρος Β΄ π.1175-1213, βασιλιάς της Αραγωνίας.
 Κωνσταντία 1179-1222, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ίμρε της Ουγγαρίας και σε δεύτερο γάμο τον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας.
 Αλφόνσος Β΄ 1180-1209, κόμης της Προβηγκίας.
 Ελεονώρα 1182-1226, παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο ΣΤ΄ της Τουλούζης.
 Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος, πέθανε σε βρεφική ηλικία
 Σάντσα 1186-1241, παντρεύτηκε τον Μάρτιο του 1211 τον Ραϋμόνδο Ζ΄ κόμη της Τουλούζης.
 Φερδινάνδος 1190-1249, Κιστερκιανός μοναχός και ηγούμενος του Μοντεαραγόν.
 Ντούλτσια, μοναχή στο μοναστήρι της Σιχένα.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές
 Antonio Ubieto Arteta (1987). Historia de Aragón. Creación y desarrollo de la Corona de Aragón
 Benito Vicente de Cuéllar (1995), «Los "condes-reyes" de Barcelona y la "adquisición" del reino de Aragón por la dinastía bellónida»
 Luis Suárez Fernández (1976). Historia de España Antigua y Media. Madrid: Rialp
 Marek, Miroslav. "Miroslav Marek, genealogy.euweb.cz"
 Ruth Harvey and Linda Paterson. "The Troubadour Tensos and Partimens. A Critical Edition"

|-

|-

Κατηγορία:Κόμητες της Προβηγκίας
Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας
Κατηγορία:Τροβαδούροι
Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας