Έλυμος

Στην Ελληνική μυθολογία και στην Ρωμαϊκή μυθολογία ο Έλυμος με καταγωγή από την Τροία ήταν ο μυθικός γενάρχης των Έλυμων ενός από τους τρεις ιθαγενείς λαούς της Σικελίας που κατοικούσαν στο δυτικό τμήμα του νησιού. Οι άλλοι δύο ιθαγενείς λαοί της Σικελίας ήταν οι Σικανοί στο κέντρο και οι Σικελοί στα ανατολικά.

Θρύλοι

Ο Έλυμος ήταν φυσικός γιος του Αγχίση, ετεροθαλή αδέλφια του με την Θεά Αφροδίτης ήταν η Έρυξ και ο Αινείας.https://topostext.org/work/860#965https://topostext.org/work/860#958 Ο Έλυμος και ο Ακέστης δραπέτευσαν με μια ομάδα Τρώων για την Σικελία πριν την γνωστή μεγάλη μετανάστευση του Αινεία, εγκαταστάθηκαν στις όχθες του ποταμού Κριμισού όπου κατοικούσε ο γηγενής Σικελικός λαός των Σικανών. Την εποχή που έφτασε ο Αινείας στην Σικελία με την δική του ομάδα Τρώων ίδρυσε στην περιοχή τις πόλεις Σεγέστα και Έλυμη στην οποία κατοίκησαν απόγονοι Τρώων που ονομάστηκαν Έλυμοι προς τιμή του γενάρχη τους.Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, "Ρωμαϊκές Αρχαιότητες", 1.52 Ο Στράβων τους καταγράφει ως "Έλυμους" που έφτασαν στην Σικελία υπό την ηγεσία του Αινεία και ίδρυσαν τις πόλεις Έρυξ και Μαρσάλα, ο Έλυμος ίδρυσε επιπλέον στην Σικελία την Έντελλα.https://archive.org/details/bub_gb_VVZ9SFfmWyQC/page/n717/mode/1up?view=theaterΒιργίλιος, Αινειάδα, 5.73 Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα παρουσιάζει τον Έλυμο να αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες που γίνονται προς τιμή του Αγχίση, στον πεζόδρομο παρουσιάζονται ο Νίσος και ο Ευρύαλος.Βιργίλιος, Αινειάδα, 5.286 O Έλυμος καταγράφεται ανάμεσα στους ανταγωνιστές, ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος αναφέρει ότι τερμάτισε δεύτερος μετά τον Ευρύαλο, του απένειμαν μια Φαρέτρα των Αμαζόνων.Γάιος Ιούλιος Υγίνος, Fabulae 273

Δείτε επίσης

Το γένος φυτών έλυμος αντιστοιχεί στην άγρια σίκαλη.

Παραπομπές

Πηγές

Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937-1950. Online version at Bill Thayer's Web Site
Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online version at the Topos Text Project.
Maurus Servius Honoratus, In Vergilii carmina comentarii. Servii Grammatici qui feruntur in Vergilii carmina commentarii; recensuerunt Georgius Thilo et Hermannus Hagen. Georgius Thilo. Leipzig. B. G. Teubner. 1881. Online version at the Perseus Digital Library.
Publius Vergilius Maro, Aeneid. Theodore C. Williams. trans. Boston. Houghton Mifflin Co. 1910. Online version at the Perseus Digital Library.
Publius Vergilius Maro, Bucolics, Aeneid, and Georgics. J. B. Greenough. Boston. Ginn & Co. 1900. Latin text available at the Perseus Digital Library.
Scholia to Lycophron's Alexandra, marginal notes by Isaak and Ioannis Tzetzes and others from the Greek edition of Eduard Scheer (Weidmann 1881). Online version at the Topos Text Project.. Greek text available on Archive.org
Strabo, The Geography of Strabo. Edition by H.L. Jones. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library.
Strabo, Geographica edited by A. Meineke. Leipzig: Teubner. 1877. Greek text available at the Perseus Digital Library.

Κατηγορία:Τρώες
Κατηγορία:Ιταλική μυθολογία