Γαλλικό κόμμα

Το Γαλλικό κόμμα γνωστό και ως Συνταγματικό κόμμα ήταν ελληνική πολιτική παράταξη των πρώτων χρόνων ύπαρξης του Βασιλείου της Ελλάδος. 

Αρχηγός του κόμματος ήταν ο Ιωάννης Κωλέττης και ιδρύθηκε κατά την διάρκεια της δεύτερης εθνοσυνέλευσης στο Άστρος το 1825, στην εθνοσυνέλευση αυτή ιδρύθηκαν και οι βασικότεροι αντίπαλοί του, που ήταν το Αγγλικό κόμμα του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και το Ρωσικό κόμμα του Ανδρέα Μεταξά, σαν συνέπεια της επίδρασης που είχαν οι τρεις μεγάλες δυνάμεις της εποχής και ανάλογα ποια υποστήριζε ο καθένας ότι θα βοηθήσει την Ελλάδα. Σημειώνεται ότι όταν ο Ναπολέων επιχειρούσε τη εκστρατεία του στην Αίγυπτο ο Αδαμάντιος Κοραής καλούσε τους Έλληνες να πολεμήσουν στο πλευρό του.

Το Γαλλικό κόμμα έδρασε κυρίως στη περίοδο της βασιλείας του Όθωνα όταν και ευνοήθηκε ιδιαίτερα από την αρχή από δύο μέλη της Αντιβασιλείας τον Λουδοβίκο φον Μάουρερ και τον Κάρολο Άμπελ. Όταν όμως ενηλικιώθηκε ο Όθωνας προσπάθησε να αποδυναμώσει τόσο το Γαλλικό Κόμμα όσο και το τότε Ρωσικό ορίζοντας τον Ιωάννη Κωλέττη πρέσβη στο Παρίσι, τον δε Ανδρέα Μεταξά πρέσβη στη Μαδρίτη. 

150px|thumb|left|Ο Ιωάννης Κωλέττης ιδρυτής και αρχηγός του Γαλλικού κόμματος

Μετά την λεγόμενη επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843, ο Ιωάννης Κωλέττης συμμετέχοντας το επόμενο έτος στις βουλευτικές εκλογές του 1844 εξήλθε νικητής όταν και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην Εθνοσυνέλευση με την αγόρευσή του "υπέρ των ετεροχθόνων" Ελλήνων που είχαν ήδη εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Την εποχή εκείνη το Γαλλικό κόμμα ήταν κυρίως το κόμμα των διανοούμενων, αλλά μαζί του είχαν συμπαραταχθεί κυρίως πρόκριτοι, στρατιωτικοί, λόγιοι και έμποροι που είχαν σπουδάσει και διαμείνει στη Δυτική Ευρώπη. Επιφανείς υποστηρικτές του Γαλλικού κόμματος ήταν ο Βάσος Μαυροβουνιώτης, ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, ο Γεώργιος Κουντουριώτης, ο Κανέλλος Δεληγιάννης, ο Πανούτσος Νοταράς, ο Δημήτριος Μελετόπουλος κ.α., θέτοντας κύριο στόχο την επέκταση του Βασιλείου, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, του Αγγλικού Κόμματος που έθετε πρώτο στόχο την οργάνωση του κράτους και αργότερα την επέκτασή του. Έτσι με αυτά τα δεδομένα ο Ιωάννης Κωλέττης νίκησε και στις Βουλευτικές εκλογές του 1847. 

Το Γαλλικό κόμμα συνέχισε να υπάρχει και μετά τον θάνατο του ηγέτη του το 1847 και ήταν μακροβιότερο από τους δύο βασικούς του αντιπάλους. Η απήχησή του όμως άρχισε να μειώνεται ειδικότερα κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο (1853-1855) όταν γαλλικά και αγγλικά αγήματα έφθασαν και αποβιβάστηκαν στον Πειραιά προκειμένου να πιέσουν την ελληνική κυβέρνηση και τον Βασιλέα Όθωνα να αποκηρύξουν όλα τα επαναστατικά κινήματα που είχαν εκδηλωθεί στις αλύτρωτες ελληνικές περιοχές. Έναντι εκείνης της εξέλιξης λαός και Βασιλεύς αντιστάθηκαν των αξιώσεων αυτών ενώ το Γαλλικό και Αγγλικό κόμμα άρχισαν να σβήνουν. Μετά δε και την λεγόμενη έξωση του Όθωνα που οργανώθηκε πρωτίστως από τους Άγγλους, λίγα χρόνια αργότερα και τα τρία μέχρι τότε κυρίαρχα κόμματα της Ελλάδας παραχώρησαν τη θέση τους σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τομ.16ος, σελ.165.

 Ενδεικτική Βιβλιογραφία 
Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα 1821-1936, Gunnar Hering (Μετάφραση Θεόδωρος Παρασκευόπουλος),  Έκδοση Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2004.
Η ξενική εξάρτησις κατά την διαδρομήν του νεοελληνικού κράτους (1821-1945), Πολιτική διαμόρφωσις- Εθνική Γη-Δανειοδότησις, Αθήναι 1975, Τ. Λιγνάδης.
A Short History of Modern Greece, Richard Clogg, Cambridge University Press, 1979 ISBN 0-521-32837-3

Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ελλάδας
Κατηγορία:Ελληνογαλλικές σχέσεις