Φούλκων Δ΄ του Ανζού

Ο Φούλκων Δ΄ του Ανζού ή Φούλκων ο Ρεχίν (Foulques IV d'Anjou, 1043 – 14 Απριλίου 1109) από τον Οίκο του Ανζού ήταν κόμης του Ανζού (1068 - 1109) K.S.B. Keats-Rohan, Family Trees and the Root of Politics; A Prosopography of Britain and France from the Tenth to the Twelfth Century (The Boydell Press, Woodbridge, 1997), p. 257, νεώτερος γιος του Γοδεφρείδου, κόμη του Γκατινέ (Geoffrey du Gatinais), και της Ερμενγάνδης του Ανζού. Η μητέρα του Ερμενγάνδη ήταν κόρη του Φούλκωνος Γ΄ του Μελανού και αδελφή του Γοδεφρείδου Μαρτέλου κόμη του Ανζού. Το προσωνύμιο Ρεχίν σύμφωνα με τους ιστορικούς εμφανίζεται με πολλές ερμηνείες, όπως κατσούφης, αγέλαστος, φιλόνικος, αγενής, ηρωικός, κατά τον ιστορικό Ορδερίκ Βιτάλις ήταν ένας άνθρωπος με πολλές κακές συνήθειες και ροπή στα σκάνδαλα. Orderic Vitalis (1973). Chibnall, Marjorie, ed. The Ecclesiastical History of Orderic Vitalis, vol. IV. London: Oxford University Press. p. 187.

Κόμης του Ανζού μετά την ανατροπή του ανίκανου, μεγαλύτερου αδελφού του Γοδεφρείδου Γ'

Όταν ο Γοδεφρείδος Μαρτέλος πέθανε χωρίς να αφήσει απογόνους, άφησε το Ανζού στον ανιψιό του Γοδεφρείδο Γ΄ του Ανζού μεγαλύτερο αδελφό του Φούλκωνα Δ΄. Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989), p. 27 Ο Φούλκων Δ΄ ήρθε αμέσως σε διαμάχη με τον αδελφό του, ο οποίος αποδείχτηκε ανίκανος κυβερνήτης. Τον νίκησε και τον αιχμαλώτισε (1067), Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989), p. 31 αλλά υπό την πίεση της εκκλησίας τον απελευθέρωσε. Σύντομα τα δύο αδέλφια ήρθαν ξανά σε σύγκρουση και ο Φούλκων Δ΄ αιχμαλώτισε για δεύτερη φορά τον αδελφό του, αυτή την φορά για πάντα.Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989), p. 32

Ο Φούλκων Δ΄ προσπάθησε να κερδίσει γρήγορα το χαμένο έδαφος, αφού η ανίκανη διακυβέρνηση του αδελφού του και ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στα δυο αδέλφια έφεραν μεγάλες απώλειες για το Ανζού. Για να εξευμενίσει τον Φίλιππο Α' της Γαλλίας, ο Φούλκων του παραχώρησε την πατρική του πόλη Γκατινέ.Jean Dunbabin, France in the Making, 843-1180, Second Edition (Oxford; New York: Oxford University Press, 2005), p. 189 Τον περισσότερο χρόνο της εξουσίας του τον σπατάλησε στην προσπάθειά του να κερδίσει ξανά τον έλεγχο των βαρόνων και στην σύγκρουση με τη Νορμανδία για την κυριαρχία του Μαιν και της Βρετάνης. Jean Dunbabin, France in the Making, 843-1180, Second Edition (Oxford; New York: Oxford University Press, 2005), pp. 189–90

Ο Φούλκων Δ΄ ως ιστορικός και συγγραφέας

Ο Φούλκων Δ΄ έγραψε ένα ατελές ιστορικό έργο (το 1096) με τίτλο "Ιστορία του Ανζού", που αναφέρεται στην ιστορία της πατρίδας του μέχρι τις ημέρες του, αλλά η αυθεντικότητα της συγγραφής από τον ίδιο αμφισβητείται από πολλούς. Nicholas L. Paul, 'The Chronicle of Fulk le Rechin: a Reassessment', The Haskins Society Journal 18: Studies in Medieval History, ed. Stephen Morillo, Diane Korngiebel (The Boydell Press, Woodbridge, 2007) pp. 20-1 Το πρώτο τμήμα του έργου του, που περιγράφει εκτεταμένα την εποχή της βασιλείας του, σώζεται· το δεύτερο, που περιγράφει τους νόμους, δεν έχει σωθεί. Αν αληθεύει, είναι το πρώτο ολοκληρωμένο ιστορικό έργο, που γράφτηκε στα μεσαιωνικά χρόνια και μάλιστα από κυβερνήτη. Louis Halphen; René Poupardin, eds. (1913). "From Chroniques des comtes d'Anjou et des seigneurs d'Amboise". Paris. pp. 232–38.

Οικογένεια

Ο Φούλκων Δ΄ νυμφεύτηκε πέντε φορές, αλλά ο αριθμός των διαζυγίων του αμφισβητείται. Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989), p. 36

Με την πρώτη σύζυγο του Χίλντεγκαρντ του Μποζανσί (απεβ. το 1070) απέκτησε:
 Ερμενγάρδη του Ανζού (αποβιώσασα το 1146) π.1068-1146, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Θ΄ δούκα της Ακουιτανίας και μετά τον Αλαίν Δ΄ δούκα της Βρετάνης.

Με την δεύτερη σύζυγο του Ερμενγάρδη του Μπουρμπόν (1070), κόρη του Αρσαμπώ Δ΄ κυρίου του Μπουρμπόν, με την οποία χώρισε το 1075, απέκτησε:
 Γοδεφρείδος Δ΄ 1070/75 - 1106, κόμης του Ανζού.

Με την τρίτη σύζυγο του Ορενγάνδη του Σατελαγιόν, με την οποία χώρισε το 1180, δεν απέκτησε παιδιά.

Με την τέταρτη σύζυγο του Βερτράδη του Μονφόρ, κόρη του Σίμωνα Α΄ κυρίου του Μονφόρ, η οποία τον χώρισε για να παντρευτεί τον Φίλιππο Α΄ της Γαλλίας (1092), απέκτησε:
 Φούλκων Ε΄ π.1089/92 - 1143, κόμης του Ανζού. Νυμφεύτηκε πρώτα την Ερμενγάρδη του Μαιν και μετά την Μελισσάνθη των Ρετέλ βασίλισσα της Ιερουσαλήμ.

Με την πέμπτη σύζυγο του Μάντη του Μπριέν, κόρη του Γουόλτερ Α΄ του Μπριέν (χώρισε το 1097) δεν απέκτησε παιδιά.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Πηγές

Jean Dunbabin, France in the Making, 843-1180, Second Edition (Oxford; New York: Oxford University Press, 2005)
Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989)
Louis Halphen; René Poupardin, eds. (1913). "From Chroniques des comtes d'Anjou et des seigneurs d'Amboise"
Orderic Vitalis (1973). Chibnall, Marjorie, ed. The Ecclesiastical History of Orderic Vitalis, vol. IV. London: Oxford University Press. p. 187.
Nicholas L. Paul, 'The Chronicle of Fulk le Rechin: a Reassessment', The Haskins Society Journal 18: Studies in Medieval History, ed. Stephen Morillo, Diane Korngiebel (The Boydell Press, Woodbridge, 2007) 

Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού