Φερδινάνδος Ζ΄ της Ισπανίας

Ο Φερδινάνδος Ζ΄ (, 14 Οκτωβρίου 1784 - 29 Σεπτεμβρίου 1833) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1813-1833). 

 Βιογραφία 

 Πρώτα χρόνια 
Ο Φερδινάνδος Φραγκίσκος ντε Πάουλα Δομίνικος Βικέντιος Φερρέρος Αντώνιος Ιωσήφ Ιωακείμ Πασχάλιος Ιάγος Ιωάννης Νέπομουκ Ιανουάριος Φραγκίσκος Ιαβέρης Ραφαήλ Μιχαήλ Γαβριήλ Κάλλιστος Γαϊτανός Φαύστος Λουδοβίκος Ραϊμόνδος Γρηγόριος Λαυρέντιος Ιερώνυμος γεννήθηκε στο Ελ Εσκοριάλ στις 14 Οκτωβρίου 1784. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου, Δούκα της Πάρμα. Στη νεανική του ηλικία αισθανόταν ζήλια απέναντι στον πρωθυπουργό Μανουέλ ντε Γοδόι για τη συμπάθεια, που είχαν οι γονείς του απέναντι στον Γοδόι, παραμερίζοντας τον ίδιο. Οι δυσαρεστημένοι από την κακή διακυβέρνηση έκαναν συνωμοσία κατά των γονιών του (1805) στο Εσκοριάλ, στην οποία συμμετείχε και ο ίδιος, στοχεύοντας και σε βοήθεια από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Όταν η συνωμοσία καταπνίγηκε, ο Φερδινάνδος αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση του μαζί της.

Ο πατέρας του εκθρονίστηκε από πραξικόπημα (Μάρτιος 1808) και ανέβηκε αυτός στον θρόνο· τότε στράφηκε στον Ναπολέοντα για βοήθεια. Ο Ναπολέων τον ανάγκασε να παραιτηθεί, αιχμαλωτίζοντας τον στο Κάστρο του Βαλανσαί για επτά χρόνια, εγκαθιστώντας τον αδελφό του, Ιωσήφ Βοναπάρτη, στον θρόνο. Τον Μάρτιο του 1814 οι σύμμαχοι του επέτρεψαν να επιστρέψει στη Μαδρίτη, ενώ ο ισπανικός λαός κατηγορούσε -τις πεφωτισμένες τακτικές των γαλλόφιλων, που επέφεραν τους Ναπολεόντειους Πολέμους και την κατοχή- στον επανερχόμενο Φερδινάνδο Ζ΄. 

 Αντιλαϊκές επιλογές και ταραχές 
Ο Φερδινάνδος Ζ΄ εγγυήθηκε το Σύνταγμα και τις ελευθερίες του λαού, αλλά μόλις μέσα σε τέσσερις εβδομάδες, πιεζόμενος από συντηρητικούς κύκλους από τον χώρο της Εκκλησίας, άλλαξε διαμετρικά γνώμη και απαρνήθηκε το Σύνταγμα. Επέσυρε το πατροπαράδοτο βουρβονικό δόγμα, ότι ο βασιλιάς είναι η προσωποποίηση του κράτους.

Οι πόλεμοι στις ισπανικές αποικίες της Αμερικής, με τους επαναστάτες να καθοδηγούνται από τον Σιμόν Μπολίβαρ, ήταν πολύ σκληροί. Το κράτος ήρθε γρήγορα υπό πτώχευση, αφού οι αμερικανικές αποικίες αρνούνταν να πληρώσουν φόρους. Στο απολυταρχικό σύστημα που επέβαλε, διοικούσε μια μικρή κλίκα ευνοουμένων υπουργών του, που τους άλλαζε μέσα σε λίγους μήνες, κάτι που τους εξόργιζε σημαντικά. 

Οι μέθοδοί του άρχισαν να επιφέρουν οργή και δυσπιστία σε όλους. Το 1820 προκλήθηκε επανάσταση, που επιζητούσε να επανέλθει το Σύνταγμα του 1812· προκλήθηκαν ταραχές και τα στρατεύματα του Ραφαέλ Ριέγο συνέλαβαν τον Φερδινάνδο Ζ΄ αιχμάλωτο. Ο Βασιλιάς στην επιστροφή του είχε επαναφέρει μαζί του και τους Ιησουίτες, οι οποίοι τότε γνώρισαν σκληρές διώξεις, αφού σφαγιάσθηκαν 25 από αυτούς στη Μαδρίτη (1822). Τα τρία εκείνα χρόνια της διακυβέρνησης Ριέγο (1820-23) ονομάστηκαν Τρία Φιλελεύθερα Χρόνια (Trienio Liberal). 

Στις αρχές του 1823 μετά τη Συνέλευση της Βερόνα, η Γαλλία αποφάσισε να επιτεθεί στην Ισπανία, για χάρη -όπως ανέφερε- του εκθρονισμένου βασιλιά της, απόγονο του δικού της μεγάλου βασιλιά, Ερρίκου Δ΄. Οι επαναστάτες έφεραν τον Φερδινάνδο στο Κάδιθ.

Μετά τη μάχη του Τροκαντερό και την πτώση του Κάδιθ, ο Φερδινάνδος επανήλθε στον ισπανικό θρόνο. Παρά τους όρκους που έκανε τρία χρόνια, ότι θα σεβαστεί το Σύνταγμα και τις λαϊκές ελευθερίες, καταπάτησε τις υποσχέσεις του, δολοφονώντας πλήθος επαναστατών.

 Προβλήματα διαδοχής 
Άρχισε να αλλάζει πάλι συνέχεια υπουργούς μέσα σε λίγους μήνες, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του, άρρωστος σωματικά και ψυχικά, είχε γίνει ανίκανος για οτιδήποτε. Έκανε τέταρτο γάμο με τη Μαρία Χριστίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, με την οποία έκανε δύο κόρες, την Ισαβέλλα και τη Λουίζα Φερδινάνδη, ενώ δεν είχε κάνει κανέναν γιο από τους προηγούμενους γάμους του. Η σύζυγός του προσπαθούσε να τον πείσει να εγκαταλείψει τον Σαλικό νόμο, που ίσχυε στη Γαλλία και να ορίσει διάδοχο την πρώτη κόρη του. Αυτός αρχικά δέχθηκε, αλλά όταν αρρώστησε, τον πλησίασαν ιερείς, υποστηρικτές του αδελφού του Καρόλου Μαρία, Κόμη της Μολίνα, και του ζήτησαν να αλλάξει γνώμη. 

Τελικά, απεβίωσε το 1833 σε ηλικία 48 ετών, χωρίς να πάρει οριστική απόφαση. Τότε, η σύζυγός του, Μαρία Χριστίνα, σαν αντιβασιλέας της 3ετούς κόρης της Ισαβέλλας, ανέλαβε την εξουσία. Ο Κάρολος Μαρία την αμφισβήτησε, με αποτέλεσμα να αντισταθεί δυναμικά και να ξεσπάσουν όλον σχεδόν τον υπόλοιπο αιώνα οι περίφημοι Καρλικοί Πόλεμοι.

Οικογένεια
Ο Φερδινάνδος Ζ΄ έκανε τέσσερεις γάμους:

1) Νυμφεύτηκε πρώτα το 1802 την εξαδέλφη του, Μαρία Αντωνία των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών· δεν απέκτησαν απογόνους.

2) Το 1806 απεβίωσε η Μαρία Αντωνία και το 1816 ο Φερδινάνδος Ζ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την ανιψιά του, Μαρία Ισαβέλλα των Αβίς-Μπραγκάνσα, κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας, και είχε τέκνα:

 Μαρία Λουίζα Ισαβέλλα (1817 - 1818).
 Μαρία Λουίζα Ισαβέλλα (26 Δεκεμβρίου 1818), θνησιγενής.

3) Το 1818 απεβίωσε η Μαρία Ισαβέλλα και το 1819 ο Φερδινάνδος Ζ΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία των Βέττιν, κόρη του Μαξιμιλιανού της Σαξονίας· δεν απέκτησαν απογόνους.

4) Το 1829 απεβίωσε η Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία και το ίδιο έτος ο Φερδινάνδος Ζ΄ έκανε τέταρτο γάμο με την ανιψιά του, Μαρία Χριστίνα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών, και είχε τέκνα:
 Ισαβέλλα Β΄ (1830 - 1904), Βασίλισσα της Ισπανίας (1833 - 1868), παντρεύτηκε τον εξάδελφό της, Φραγκίσκο δε Ασίς, Δούκα του Κάδιθ, απέκτησαν δώδεκα παιδιά.
 Λουίζα Φερδινάνδη (1832 - 1897), παντρεύτηκε τον Αντώνιο, Δούκα του Μονπανσιέ (γιο του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας), απέκτησαν δέκα παιδιά.

Πρόγονοι

Παραπομπές

Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας
Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών
Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας