Κίνημα στο Γουδί

Το Κίνημα στο Γουδί ή Κίνημα του 1909 εκδηλώθηκε τη νύχτα προς την 15η Αυγούστου 1909, όταν ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος προχώρησε σε στάση που άλλαξε την ιστορία της νεότερης Ελλάδας, εγκαινιάζοντας τις παρεμβάσεις του Στρατού στην πολιτική ζωή της χώρας. Οι κύριοι στόχοι του κινήματος ήταν η αναδιοργάνωση του στρατού, η πάταξη της διαφθοράς και η βελτίωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας.

Το πραξικόπημα έλαβε χώρα υπό συνθήκες υποβόσκουσας έντασης στην ελληνική κοινωνία, η οποία κλονιζόταν από τις επιπτώσεις της έλλειψης των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων και των οικονομικών προβλημάτων που είχαν επιδεινωθεί από την ήττα στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Μιμούμενοι τους Νεότουρκους , αρκετοί κατώτεροι αξιωματικοί του στρατού ίδρυσαν μια μυστική εταιρεία, τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο. Με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Νικόλαο Ζορμπά, τη νύχτα της 15ης Αυγούστου, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, έχοντας συγκεντρώσει τα στρατεύματά του στους στρατώνες στο Γουδί, εξέδωσε διάταγμα προς την κυβέρνηση, απαιτώντας άμεση αναδιάρθρωση της χώρας και των ενόπλων δυνάμεών της.

Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ ενέδωσε και αντικατέστησε τον πρωθυπουργό Δημήτριο Ράλλη με τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, χωρίς ωστόσο να ικανοποιήσει τους στασιαστές, οι οποίοι κατέφυγαν σε μεγάλη δημόσια διαδήλωση τον επόμενο μήνα. Όταν επιτεύχθηκε αδιέξοδο, οι πραξικοπηματίες προσέφυγαν σε μια νέα και δυναμική προσωπικότητα, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος σεβάστηκε τους δημοκρατικούς κανόνες ζητώντας νέες εκλογές. Μετά τις διπλές νίκες των συμμάχων του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο τον Αύγουστο και τον Νοέμβριο του 1910 , ο Βενιζέλος έγινε πρωθυπουργός και προχώρησε στην εφαρμογή πολυάριθμων κοινωνικών και στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που απαιτούσαν οι υποκινητές του πραξικοπήματος. Τα επόμενα χρόνια, η λαϊκή ηγεσία του Βενιζέλου κυριάρχησε στην ελληνική πολιτική ζωή και τελικά αμφισβήτησε τον θεσμό της μοναρχίας. Έκτοτε και για αρκετές δεκαετίες, η πολιτική ζωή κυριαρχούνταν από δύο αντίθετες δυνάμεις : τον Βενιζελισμό, που χαρακτηριζόταν από φιλελεύθερα και δημοκρατικά ιδανικά, και το αντίθετό του, τον αντιβενιζελισμό, που χαρακτηριζόταν από συντηρητικά και φιλομοναρχικά ιδανικά.

 Η Ελλάδα στις αρχές του 20ού αιώνα 
Το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878 και η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης το 1881 ήταν επιτυχίες για την ελληνική διπλωματία. Εκεί, η Ελλάδα είχε κερδίσει τη Θεσσαλία και ένα μέρος της Ηπείρου.  Προκειμένου να συνεχίσει να επιδιώκει την επίτευξη της Μεγάλης Ιδέας, η Ελλάδα στράφηκε στη Μακεδονία και την Κρήτη, αλλά αντιμετώπισε σοβαρές αποτυχίες.

 Στρατιωτικές ήττες 
Το 1895, μετά τις σφαγές των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Κρητικοί που βρίσκονταν ακόμη υπό οθωμανική κυριαρχία, απαίτησαν αυτοδιοίκηση στο νησί τους, ζητώντας την προστασία των μεγάλων δυνάμεων. Καθώς οι σφαγές Χριστιανών από Μουσουλμάνους κλιμακώνονταν, η Ελλάδα παρενέβη, αρχικά επιτρέποντας σε εθελοντές να αποχωρήσουν από τις ακτές της και αργότερα αναπτύσσοντας όλο και περισσότερο μέρος του στόλου της. Στις αρχές του 1897, η Ελλάδα έστειλε στρατεύματα στην Κρήτη, κάτι που συνέπεσε με την ανακήρυξη ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Ρωσία, Αυστροουγγαρία και Γερμανία) ανάγκασαν την Ελλάδα να υποχωρήσει. Η αντιπολίτευση επέκρινε την αδυναμία και την αναποφασιστικότητα της κυβέρνησης, ειδικά όταν η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο στους Οθωμανούς τον Απρίλιο. Η σύγκρουση που προέκυψε, γνωστή ως ο Πόλεμος των Τριάντα Ημερών, διήρκεσε ένα μήνα και κατέληξε σε ελληνική ήττα. Αν και η Ελλάδα έχασε μόνο μια μικρή εδάφική περιοχή κατά μήκος των βόρειων συνόρων της, αναγκάστηκε να καταβάλει σημαντικές πολεμικές αποζημιώσεις - 4 εκατομμύρια οθωμανικές λίρες - στους νικητές Οθωμανούς. Λίγο μετά την κήρυξη της Ελλάδας σε πτώχευση το 1893, αυτή η ήττα οδήγησε στη σύσταση μιας διεθνούς επιτροπής οικονομικού ελέγχου (Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος), η οποία διοχέτευσε τις βασικές πηγές εσόδων της Ελλάδας, όπως τα κρατικά μονοπώλια και τους λιμενικούς δασμούς , στην αποπληρωμή του δημόσιου χρέους της. Εν τω μεταξύ, η Κρήτη έγινε αυτόνομο κράτος υπό διεθνή εποπτεία, αν και παρέμεινε υπό την επικυριαρχία του Οθωμανού σουλτάνου.

 Μακεδονικό ζήτημα 


Η Μακεδονία ήταν μια περιοχή που διεκδικούνταν μεταξύ Ελλάδας, Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Βουλγαρίας (η οποία δημιουργήθηκε στο Συνέδριο του Βερολίνου). Στις 2 Αυγούστου (20 Ιουλίου) 1903, ανήμερα της εορτής του προφήτη Ηλία, ξεκίνησε η Εξέγερση του Ίλιντεν, με την υποστήριξη της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης. Η εξέγερση απέτυχε και τα τουρκικά αντίποινα ήταν σοβαρά, με 2.000 νεκρούς και χωριά και σπίτια ισοπεδωμένα. Μετά από αυτά τα γεγονότα, πολλοί Έλληνες ανησυχούσαν για το επίπεδο της βουλγαρικής δραστηριότητας στη Μακεδονία. Τότε ιδρύθηκε η Εθνική Εταιρεία, η οποία έστειλε ένοπλες ομάδες Ελλήνων (μακεδονομάχους), με σιωπηλή βοήθεια από την κυβέρνηση της Αθήνας, η οποία παρείχε οικονομική υποστήριξη μέσω των προξενικών της αντιπροσώπων, όπως ο Ίων Δραγούμης, και εκπαίδευση από στρατιωτικούς συμβούλους, όπως ο Παύλος Μελάς. Αυτό που ξεκίνησε είναι γνωστό στην Ελλάδα ως «Μακεδονικός Αγώνας», όπου οι Έλληνες συγκρούστηκαν με Βούλγαρους κομιτατζήδες, ενώ και οι δύο πλευρές συγκρούστηκαν με τον οθωμανικό στρατό και τη χωροφυλακή.  Τα αντίποινα έλαβαν πολλές μορφές, όπως λεηλασίες, εμπρησμοί και δολοφονίες.  Βαθιά ανήσυχες, οι Δυτικές δυνάμεις αποφάσισαν να παρέμβουν. Το τελικό σχέδιο ήταν η διοικητική αναδιοργάνωση της περιοχής που θα επέτρεπε μια εθνοτική διχοτόμηση. Έτσι, κάθε μία από τις εμπλεκόμενες εθνοτικές ομάδες επιδίωξε να ενισχύσει τη θέση της, ώστε να κερδίσει το μέγιστο δυνατό έδαφος όταν θα ερχόταν η πιθανή διχοτόμηση. Οι επιτυχίες και οι θυσίες νεαρών αξιωματικών, όπως του Μελά, αποκατέστησαν την εικόνα ενός μέρους του στρατού. Με τη σειρά της, η ανάμειξη των ευρωπαϊκών δυνάμεων στις εσωτερικές οθωμανικές υποθέσεις συνέβαλε στο ξέσπασμα της Νεότουρκης Επανάστασης του Ιουλίου 1908,  η οποία έθεσε τέλος στις ελληνοβουλγαρικές συγκρούσεις στη Μακεδονία.

 Συνέπειες της Επανάστασης των Νεότουρκων 
Η Ελλάδα, εκείνη την εποχή, εξακολουθούσε να εμπλέκεται στο Κρητικό ζήτημα. Το 1905, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ηγήθηκε της επανάστασης του Θερίσου εναντίον του Ύπατου Αρμοστή Γεωργίου της Ελλάδας, ο οποίος είχε διοριστεί από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, και απαίτησε την ένωση. Το 1906, ο πρίγκιπας παραιτήθηκε και τοποθετήθηκε νέος αρμοστής, ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξανδρος Ζαΐμης. Η Επανάσταση των Νεότουρκων ώθησε τους Κρητικούς να ανακηρύξουν μονομερώς την οριστική ένωση με την Ελλάδα, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του νέου ύπατου αρμοστή.

Ανθελληνικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στην Τουρκία, όπου ο τύπος ξεκίνησε μια παρόμοια εκστρατεία. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις επέδειξαν εχθρότητα προς την Ελλάδα, ενώ η κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη δέχθηκε αυξανόμενη κριτική. Η αντικατάστασή του από τον Ράλλη είχε ελάχιστα αποτελέσματα. Ο νέος πρωθυπουργός έσπευσε να δείξει σημάδια καλής θέλησης προς τον Τούρκο πρέσβη και τις δυτικές δυνάμεις. Επιθυμώντας να αποφύγει έναν νέο ελληνοτουρκικό πόλεμο, επέκρινε τους «Κρητικούς επαναστάτες» και δήλωσε την προθυμία του να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων. Η αγανάκτηση για τις αδυναμίες της κυβέρνησης και η δειλή στάση της αυξήθηκαν, τόσο στον πληθυσμό όσο και στον στρατό, κυρίως μεταξύ των νέων αξιωματικών που είχαν πολεμήσει στη Μακεδονία. Η ιδέα της μίμησης των Νεότουρκων αξιωματικών άρχισε να εξαπλώνεται.

 Οικονομική και κοινωνική κατάσταση 

Η Ελλάδα βρισκόταν σε οικονομική κρίση εδώ και δεκαετίες. Το δημόσιο χρέος που χρονολογείται από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας έφτασε σε νέα ύψη τη δεκαετία του 1890. Σε εκείνο το σημείο, η κυβέρνηση του Χαριλάου Τρικούπη ανακοίνωσε την πτώχευση της χώρας αποφασίζοντας να μειώσει το δημόσιο χρέος στο 30% της αξίας του, κάτι που εξόργισε τους πιστωτές, ιδιαίτερα τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ταυτόχρονα, οι εξαγωγές της σταφίδας Ζακύνθου εισήλθαν σε κρίση. Ένα νέο φαινόμενο ξεκίνησε τότε: η μετανάστευση του εργαζόμενου πληθυσμού.  Ο αριθμός των μεταναστών (ειδικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες) αυξήθηκε από 1.108 το 1890 σε 39.135 το 1910 (επί 2,8 εκατομμυρίων κατοίκων). Σημαντικό είναι ότι τα εμβάσματα από την Αμερική και την Αίγυπτο μειώθηκαν εν μέσω της οικονομικής επιβράδυνσης το 1908. Η αργή οικονομική ανάπτυξη ανάγκασε τους εργάτες και τους αγρότες να αναζητήσουν αλλού εργασία. Μέχρι τότε, είχαν φύγει μόνο οι ορεινοί και οι ακτήμονες κάτοικοι των νησιών. Ωστόσο, αυτή η οικονομική ανάπτυξη οδήγησε στη δημιουργία, όπως και αλλού στην Ευρώπη την ίδια περίοδο, μιας μεσαίας τάξης που γεννήθηκε από τη βιομηχανική ανάπτυξη, στην αύξηση του αριθμού των γραφειοκρατών και σε μια αστική έκρηξη. Στα μέσα του 1900, αυτή η μεσαία τάξη δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί η χώρα ευημερούσε ενώ τα οικονομικά του κράτους ήταν σε τόσο κακή κατάσταση. Οι πολιτικοί, επίσης δυσαρεστημένοι με την κυβερνητική πολιτική, αντέδρασαν επίσης. Το 1906, μια ομάδα νεαρών ριζοσπαστών με το παρατσούκλι «Ομάδα Ιαπώνων», αναφερόμενη στον δυναμισμό της περιόδου Μεϊτζί ή στις επιθετικές τακτικές τους στο κοινοβούλιο,σχηματίστηκε γύρω από την ονομαστική ηγεσία του Στέφανου Δραγούμη, με τον Δημήτριο Γούναρη ως το κινητικό πνεύμα της. Επέκρινε την παλιά ολιγαρχία που κατέστρεφε τη χώρα και απαίτησε ριζικές μεταρρυθμίσεις. Η ομάδα των «Κοινωνιολόγων», επηρεασμένη ιδιαίτερα από τον Μαρξισμό, ζήτησε επίσης τον εκσυγχρονισμό του κρατικού μηχανισμού και της οικονομίας.

 Χρονικό του Κινήματος 
 Στρατιωτικός Σύνδεσμος 


Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος σχηματίστηκε τον Οκτώβριο του 1908 από δύο ομάδες: μία από υπαξιωματικούς του στρατού (με μέλη τους μελλοντικούς στρατηγούς Νικόλαο Πλαστήρα και Γεώργιο Κονδύλη) και μία από κατώτερους αξιωματικούς γύρω από τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Αυτές οι ομάδες υποκινήθηκαν από διάφορους λόγους, όπως η επιθυμία για μεταρρυθμίσεις που επικρατούσε σε ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας που συνδυαζόταν με την απογοήτευση για τον αργό ρυθμό προαγωγών και την απουσία αξιοκρατίας, ιδίως μεταξύ των αποφοίτων της στρατιωτικής ακαδημίας . Άλλοι αξιωματικοί από τον στρατό, το ναυτικό και τη χωροφυλακή εντάχθηκαν αργότερα και μέχρι τον Ιούνιο του 1909 είχαν εξαπλωθεί στον ελληνικό στρατό.

Εκείνη την εποχή, οι απαιτήσεις του Στρατιωτικού Συνδέσμου περιορίζονταν σε αύξηση του στρατιωτικού προϋπολογισμού, αναδιοργάνωση και εκσυγχρονισμό του, καθώς και στην απόλυση των πριγκίπων από τον στρατό. Αν και η κυβέρνηση Θεοτόκη είχε αυξήσει τις προμήθειες όπλων και πυρομαχικών, είχε επίσης επαναφέρει τον διάδοχο Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε ηγηθεί του στρατού στον πόλεμο του 1897, ως αρχιεπιθεωρητή του στρατού. Επίσης, παρά τις απαιτήσεις, είχε εξουσιοδοτήσει μόνο λίγους αξιωματικούς να συνεχίσουν τις σπουδές τους στη Γαλλία και τη Γερμανία.

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, που πλέον αριθμούσε περίπου 1.300 μέλη, ξεκίνησε ασκώντας μια μορφή άσκησης πίεσης σε όσους βρίσκονταν στην εξουσία. Είχε ήδη σημειώσει επιτυχία με την παραίτηση του Θεοτόκη τον Ιούλιο του 1909. Αλλά ο διάδοχός του, Δημήτριος Ράλλης, τον Αύγουστο του 1909, μπροστά στον φόβο πραξικοπήματος, η κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη επιτέθηκε στον Στρατιωτικό Σύνδεσμο με κύμα μεταθέσεων, καθώς και παραπομπή 12 αξιωματικών σε ανακριτικό συμβούλιο, προς απόταξη.

Όταν η εφημερίδα Χρόνος, διερμηνεύοντας τις θέσεις του Συνδέσμου, επιτέθηκε κατά «της βουλευτικής φεουδαρχίας των κομματικών συμμοριών και των Αυλών», ζητώντας μεταρρυθμίσεις και απομάκρυνση του Διαδόχου Κωνσταντίνου, καθώς και των πριγκίπων, από το στράτευμα, ο Ράλλης προχώρησε σε συλλήψεις. Ο κύβος είχε ριφθεί. Στις 14 Αυγούστου, με μια παράτολμη ενέργειά του, ο Θεόδωρος Πάγκαλος απελευθέρωσε τους κρατουμένους αξιωματικούς Κωνσταντίνο Σάρρο και Ταμπακόπουλο, προκαλώντας την οργή του Ράλλη, που διέταξε επιφυλακή και δεκάδες συλλήψεων. Τη νύχτα προς τη 15η Αυγούστου, ο Σύνδεσμος προχώρησε στο κίνημα, το οποίο επικράτησε αμέσως.

Επικεφαλής του κινήματος τέθηκε ο συνταγματάρχης του πυροβολικού Νικόλαος Ζορμπάς, ο οποίος και οργάνωσε την ένοπλη στάση στο στρατόπεδο της φρουράς της Αθήνας στο Γουδί. Ο Ζορμπάς ήταν μετριοπαθής και συντηρητικός, που δεν επέτρεψε στην εξέγερση να πάρει ακραία αντιδυναστική μορφή, ενώ άλλος σημαντικός πρωταγωνιστής του, ήταν ο -νεαρός ανθυπολοχαγός τότε- Θεόδωρος Πάγκαλος, κινητήριος μοχλός της μυήσεως συναδέλφων του στην ενέργεια. Το πρόγραμμα του Συνδέσμου, σε ήπιο τόνο, με γενικές ευχές για μεταρρυθμίσεις στο στρατό, τη διοίκηση και την παιδεία, απέκλειε ρητά κάθε περίπτωση καθεστωτικής αλλαγής, δικτατορίας, συνταγματικής τροποποίησης ή κατάργησης της κυβέρνησης. Ζητούσε απλώς την απομάκρυνση του Διαδόχου Κωνσταντίνου και των υπόλοιπων πριγκίπων από το στράτευμα και πρότεινε σειρά μέτρων για στρατιωτική αναδιοργάνωση. Τέλος, ο σύνδεσμος ζήτησε μείωση των φορολογικών βαρών.

Τους όρους των επαναστατών αποδέχθηκε ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, που σχημάτισε την κυβέρνηση Μαυρομιχάλη μετά την παραίτηση του Ράλλη, οπότε και ο αρχηγός του Συνδέσμου, Νικόλαος Ζορμπάς, έδωσε διαταγή στις επαναστατημένες μονάδες να γυρίσουν στις θέσεις τους, χωρίς έτσι να εγκαθιδρυθεί δικτατορία, σύμφωνα με τις παροτρύνσεις μεγάλης μάζας του λαού και του φοιτητικού κόσμου.

 Λαϊκή διαδήλωση 

Μια μεγάλη λαϊκή διαδήλωση, οργανωμένη και επιβλεπόμενη από τους στρατιώτες, πραγματοποιήθηκε στους δρόμους της Αθήνας στις 14 Σεπτεμβρίου 1909. Οι διαδηλωτές, που είχαν έρθει από την Αθήνα και τον Πειραιά, απαίτησαν την επιβολή φόρου εισοδήματος, προστατευτισμό, την παραχώρηση μονιμότητας στους γραφειοκράτες (ώστε να μην εξαρτώνται πλέον από τους πολιτικούς), καλύτερες συνθήκες εργασίας και την καταδίκη της τοκογλυφίας.Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄, απρόθυμος να ακολουθήσει τα βήματα του προκατόχου του Όθωνα, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από τον θρόνο υπό παρόμοιες συνθήκες το 1862, ώθησε τον πρωθυπουργό Ράλλη να παραιτηθεί και τον αντικατέστησε με τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη.

 Αδιέξοδο 
Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν και ο Συνταγματάρχης Ζορμπάς δεν είχε τις πολιτικές δεξιότητες για να συμβαδίσει με τους έμπειρους βετεράνους της κυβέρνησης.   Ο Μαυρομιχάλης, εξασφαλίζοντας την ψήφιση ενός μεγάλου αριθμού ελαφρώς μεταρρυθμιστικών νομοσχεδίων, εφάρμοσε μέρος του προγράμματος που απαιτούσε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, αυτή τη φορά υπό την απειλή μιας πραγματικής στρατιωτικής κατάληψης της εξουσίας.Έτσι, το γενικό επιτελείο αναδιοργανώθηκε και όσοι ήταν κοντά στον Κωνσταντίνο (όπως ο Ιωάννης Μεταξάς) απομακρύνθηκαν, ενώ έγιναν περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό προκειμένου να χρηματοδοτηθεί ο εκσυγχρονισμός του στρατού. Αλλά η κυβέρνησή του έδειξε ξεκάθαρα ότι το παλιό σύστημα άντεχε: μόνο ο υπουργός Οικονομικών Αθανάσιος Ευταξίας είχε μεταρρυθμιστικές ιδέες. Με την επανάσταση να εξαντλείται, ο σύνδεσμος άρχισε να καταρρέει. Δεν ήταν ένα πραγματικό πολιτικό κίνημα: η ιδεολογία και το πρόγραμμά του δεν είχαν συνοχή. Οι ηγέτες του ήταν δημοφιλείς αλλά άπειροι. Ήταν, πάνω απ' όλα, στρατιώτες που δεν ένιωθαν άνετα έξω από τους στρατώνες τους. Ο σύνδεσμος ήξερε πώς να συνδέσει τα συντεχνιακά του αιτήματα με τη δημόσια δυσαρέσκεια χρησιμοποιώντας λαϊκιστικά και εθνικιστικά συνθήματα, αλλά αναστάτωσε την αστική τάξη. Αν και έβλεπαν την αναγκαιότητα του εκσυγχρονισμού της χώρας, οι μεσαίες τάξεις φοβόντουσαν την τροπή προς μια στρατιωτική δικτατορία, η οποία θεωρούνταν επιβλαβής για την ομαλή εξέλιξη των πραγμάτων.

 Έκκληση στον Βενιζέλο 

Μερικοί από τους αξιωματικούς πήγαν στην Κρήτη, την οποία γνώριζαν καλά, είτε επειδή συμμετείχαν στα προηγούμενα γεγονότα είτε στον σχηματισμό της πολιτοφυλακής της κατά την περίοδο του καθεστώς αυτονομίας. Εκεί, είχαν επίσης τη δυνατότητα να δουν το πολιτικό ταλέντο του ανθρώπου που ήταν πρωθυπουργός της Κρήτης από τις 9 Μαΐου 1909: του Ελευθερίου Βενιζέλου. Όταν ο Πρίγκιπας Γεώργιος της Ελλάδας ήταν Ύπατος Αρμοστής της Κρήτης, βρέθηκε σε αντίθεση με τον Βενιζέλο. Αυτό έδωσε στον τελευταίο μια αντιδυναστική δύναμη που προσέλκυσε τους στασιαστές του Γουδή. Θεωρούνταν επίσης απαλλαγμένος από το χάος, τη διαφθορά και την ανικανότητα της ηπειρωτικής ολιγαρχίας. Από τον Οκτώβριο του 1909, του είχαν στείλει έναν απεσταλμένο για να διερευνήσει τις προθέσεις του,  όπου και του πρότειναν επίσης να αναλάβει το αξίωμα του πρωθυπουργού της Ελλάδας. Ωστόσο, ο Βενιζέλος δεν ήθελε να εμφανίζεται ως στρατιώτης, ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό. Ούτε επιθυμούσε να συγκρουστεί μετωπικά με τον Βασιλιά Γεώργιο Α' και τα «παλιά» πολιτικά κόμματα.  Τους συμβούλεψε λοιπόν να προχωρήσουν σε βουλευτικές εκλογές και να αναθέσουν την εφαρμογή του μεταρρυθμιστικού προγράμματος στη νέα συνέλευση.Πήγε στην Αθήνα στις 28 Δεκεμβρίου 1909 όπου τον υποδέχτηκαν στο λιμάνι του Πειραιά πρόθυμοι αξιωματικοί. Τον Ιανουάριο, ένα Συμβούλιο του Στέμματος συγκέντρωσε τους κύριους ηγέτες των πολιτικών κινημάτων υπό την αιγίδα του Βασιλιά και του Βενιζέλου. Ο τελευταίος έπαιξε τον ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ των παρόντων δυνάμεων: του Βασιλιά, της κυβέρνησης, του κοινοβουλίου, των στρατευμάτων και του λαού. Οι λύσεις που πρότεινε ο Βενιζέλος υιοθετήθηκαν: η σύγκληση συνέλευσης με καθήκον την αναθεώρηση του συντάγματος και η παραίτηση της κυβέρνησης Μαυρομιχάλη, η οποία θα αντικατασταθεί από μια μεταβατική κυβέρνηση που θα οργανώσει βουλευτικές εκλογές. Η ηγεσία της μεταβατικής κυβέρνησης δόθηκε στον Στέφανο Δραγούμη, ο οποίος θεωρούνταν «ανεξάρτητος». Ο Νικόλαος Ζορμπάς διορίστηκε υπουργός Ξηράς. Σε αντάλλαγμα, ο Βενιζέλος κατάφερε να πείσει τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο να αυτοδιαλυθεί, ώστε να μην παρεμποδίσει την πολιτική διαδικασία. Τον Μάρτιο του 1910, ένας αρχικά απρόθυμος βασιλιάς προκήρυξε νέες εκλογές. Τρεις ημέρες αργότερα, ο σύνδεσμος ανακοίνωσε τη διάλυσή του και ο Βενιζέλος επέστρεψε στην Κρήτη.

Χρησιμοποιώντας την κρητική υπηκοότητά του ως πρόσχημα (το νησί είχε κηρύξει την ένωση με την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα δεν την είχε ακόμη αναγνωρίσει), ο Βενιζέλος δεν συμμετείχε στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Αύγουστο του 1910. Οι σύμμαχοί του τον όρισαν ως υποψήφιο για μια έδρα στην Αττικοβοιωτία, αλλά εκείνος έμεινε μακριά από την προεκλογική εκστρατεία. Βρισκόταν σε διπλωματικό ταξίδι στη Δυτική Ευρώπη όταν έμαθε ότι είχε εκλεγεί και ότι οι βουλευτές που συμμάχησαν μαζί του είχαν εξασφαλίσει σχετική πλειοψηφία με 146 από τις 362 έδρες. Έτσι, επέστρεψε στην Αθήνα εν μέσω ενθουσιώδους δημόσιας αναγνώρισης. Η κυβέρνηση Δραγούμη παραιτήθηκε και ο Βενιζέλος έγινε πρωθυπουργός τον Οκτώβριο του 1910. Περιέβαλε τον εαυτό του με συνεργάτες που ήταν αποφασισμένοι να εφαρμόσουν μεταρρυθμιστικές πολιτικές και άρχισε να εφαρμόζει το πρόγραμμα των επαναστατών του Γουδί, με την ισχυρή υποστήριξη της κοινής γνώμης. Ο Αυστριακός πρέσβης παρατήρησε στις 28 Οκτωβρίου 1910: Ο Βενιζέλος είναι ένα είδος λαϊκού κήρυκα και σχεδόν ο δικτάτορας της Ελλάδας. Ο ενθουσιασμός του λαού, που τον επαινεί παντού, είναι εντυπωσιακός.  Αποφάσισε να προκηρύξει άμεσα νέες εκλογές προκειμένου να ενισχύσει την πλειοψηφία του. Η συνέλευση που εξελέγη τον Αύγουστο συνέχισε να κυριαρχείται από τους παλιούς πολιτικούς. Αυτές πραγματοποιήθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 1910. Ο Βενιζέλος φρόντισε να παρουσιαστεί ως αντίπαλος των «παλαιών» κομμάτων (τα οποία μποϊκοτάραν τις εκλογές), αλλά και ως απαλλαγμένος από την επιρροή του Στρατιωτικού Συνδέσμου που τον είχε αναζητήσει μετά το πραξικόπημα στο Γουδί. Έτσι, δεν δίστασε να προσλάβει ως υπασπιστή τον Ιωάννη Μεταξά , έναν βουλευτή του συνδέσμου, τον οποίο είχε απομακρύνει. Το Φιλελεύθερο Κόμμα του Βενιζέλου κέρδισε τις εκλογές με συντριπτική πλειοψηφία έχοντας 300 από τους 362 έδρες της βουλής.

 Μεταρρυθμιστικές πολιτικές 
Οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Βενιζέλου ήταν πολυάριθμες και επέτρεψαν στην Ελλάδα να εκσυγχρονιστεί και έτσι να προετοιμαστεί καλύτερα για τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Βασιλιάς τις υποστήριξε, βλέποντας στον πρωθυπουργό του την καλύτερη ελπίδα να ανακόψει τον αντιμοναρχισμό που είχε εμφανιστεί το 1897 και είχε αποκτήσει ανανεωμένη δυναμική κατά την κρίση του 1908–1909.

Στους ανθρώπους που ήθελαν η συνέλευση που εξελέγη το 1910 να είναι συντακτική, ο Βενιζέλος απάντησε ότι τη θεωρούσε περισσότερο «αναθεωρητική συνέλευση». Οι 50 συνταγματικές τροποποιήσεις του 1911, που εκπονήθηκαν από μια επιτροπή υπό τη διεύθυνση του Στέφανου Δραγούμη , οδήγησαν στην συχνά εκφραζόμενη άποψη ότι μετά από αυτή την ημερομηνία, η Ελλάδα είχε έναν εντελώς νέο θεμελιώδη νόμο, το Ελληνικό Σύνταγμα του 1911. Αυτή η αναθεώρηση αναμόρφωσε το καθεστώς της ιδιοκτησίας επιτρέποντας την απαλλοτρίωση προς το εθνικό συμφέρον, ανοίγοντας τη δυνατότητα αγροτικής μεταρρύθμισης. 300.000 στρέμματα γης διανεμήθηκαν σε 4.000 αγροτικές οικογένειες στη Θεσσαλία. Ενθαρρύνθηκε η γεωργική εκπαίδευση και οι γεωργικοί συνεταιρισμοί, δημιουργήθηκε υπουργείο Γεωργίας και διορίστηκε ένας γεωπόνος σε κάθε περιοχή. Δόθηκε μεγαλύτερη ασφάλεια μόνιμης θητείας στους γραφειοκράτες και οι προσλήψεις για θέσεις δημοσίων υπαλλήλων άρχισαν να γίνονται με δημόσιες εξετάσεις. Οι δικαστές προστατεύονταν από ένα ανώτερο δικαστικό συμβούλιο. Η κοινωνική νομοθεσία βελτίωσε την κατάσταση της εργατικής τάξης: καταργήθηκε η παιδική εργασία, όπως και η νυχτερινή εργασία των γυναικών, και εισήχθη κατώτατος μισθός και για τις δύο. Η Κυριακή έγινε υποχρεωτική ημέρα ανάπαυσης. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση έγινε δωρεάν και υποχρεωτική και δημιουργήθηκε σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Αναγνωρίστηκε το δικαίωμα λειτουργίας των εργατικών συνδικάτων . Η σταθεροποίηση της δραχμής επέτρεψε για άλλη μια φορά τον εξωτερικό δανεισμό. Ο κρατικός προϋπολογισμός παρουσίασε πλεόνασμα το 1911 και το 1912 μετά από πολλά χρόνια ελλείμματος και η φοροδιαφυγή περιορίστηκε. Ο φόρος στη ζάχαρη μειώθηκε κατά 50% και εισήχθη προοδευτικός φόρος εισοδήματος . Συνολικά, οι μεταρρυθμίσεις βοήθησαν στην εξουδετέρωση της ανάπτυξης ισχυρών σοσιαλιστικών και αγροτικών κινημάτων που παρατηρήθηκαν και αλλού στα Βαλκάνια εκείνη την περίοδο. Ο στρατός και το ναυτικό αναδιοργανώθηκαν με τη βοήθεια της Γαλλίας, η οποία έστειλε μια στρατιωτική αποστολή με επικεφαλής τον στρατηγό Εϊντού (η Γερμανία είχε αναμορφώσει τον τουρκικό στρατό). Το ναυτικό αναδιοργανώθηκε από μια βρετανική αποστολή με επικεφαλής τον ναύαρχο Τάφνελ. Ωστόσο, ο Βενιζέλος, ανυπόμονος να δείξει ότι δεν ήταν στρατιωτική μαριονέτα, απέκλεισε τους στρατιώτες από την πολιτική ζωή, απελευθέρωσε αξιωματικούς που είχαν συλληφθεί για απόπειρα αποτροπής του πραξικοπήματος στο Γουδί και επανέφερε στον διάδοχο Κωνσταντίνο (με δεδομένη τη νέα θέση του γενικού επιθεωρητή του στρατού), μαζί με τους αδελφούς του, τις στρατιωτικές τους θέσεις. Αυτό εξόργισε τα μέλη του Στρατιωτικού Συνδέσμου, τα οποία για ένα διάστημα σκέφτηκαν να τον αναδημιουργήσουν, μάλιστα να πραγματοποιήσουν ένα ακόμη πραξικόπημα.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 

Νικολάου Ζορμπά, «Αναμνήσεις»
Μιλτιάδη Μάλαινου, «Το κίνημα του 1909»
Σπύρου Μελά, «Το κίνημα του 1909»
Θεοδώρου Παγκάλου, «Τα απομνημονεύματά μου», τ. Α΄
Βίκτορος Παπακοσμά, «Οι επεμβάσεις του στρατού στην ελληνική πολιτική»
Βασιλείου Τσίχλη, «Το κίνημα του Γουδί και ο Ελευθέριος Βενιζέλος»
Γαρδίκα-Κατσιαδάκη, Ελένη (1999), Από του Γουδί ως την Έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1909–1914), Ελληνική Ιστορία, (Τόμος 22). Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, σσ. 340-341.
Παπαρρηγόπουλος, Κ. (2010). Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος 24. Αθήνα: National Geographic, σσ.94-98.











 Περαιτέρω ανάγνωση 



 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
1909, Γουδί: Καταλύτης επαναστατικών αλλαγών 1909 100 ΧΡΟΝΙΑ από το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδί, της Χριστίνας Κουλούρη

1909
γ
Κατηγορία:Βενιζελισμός