Λέων Β΄

Ο Λέων Β΄ ή Λέων ο Νεότερος (περί το 467 - 474) ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα Βυζαντινός αυτοκράτορας (473 - 474). Ο Λέων Β΄ ήταν γιος του αυτοκράτορα Ζήνωνος και της Αριάδνης, της κόρης των αυτοκρατόρων Λέοντος Α΄ και της Βηρίνας. Ορκίστηκε Συναυτοκράτορας με τον Λέων Α΄ (17 Νοεμβρίου 473) και έμεινε μόνος Συναυτοκράτορας όταν πέθανε ο παππούς του από δυσεντερία (18 Ιανουαρίου 474). Ο πατέρας του ορκίστηκε Συναυτοκράτορας από την Ρωμαϊκή Σύγκλητο (29 Ιανουαρίου 474), ωστόσο ο Λέων Β΄ πέθανε πρόωρα στα τέλη της ίδιας χρονιάς.

Βιογραφία


Ο Λέων ο Νεότερος γεννήθηκε (474) ως γιος του Ζήνωνος από την Ισαυρία και της Αριάδνης της κόρης των αυτοκρατόρων Λέοντα Α΄ και της Βηρίνας.Vasiliev 1952, σ. 67Treadgold 1997, σ. 154Carr 2015, σ. 55Lee 2013, σ. 100 Σαν εγγονός του Λέοντα Α΄ είχε άμεσα δικαιώματα στην διαδοχή του παππού του στον αυτοκρατορικό θρόνο.Treadgold 1997, σ. 153 Ο Λέων Α΄ αρρώστησε βαριά και ήταν υποχρεωμένος να ορίσει τον διάδοχο του επειδή ο Ζήνων ήταν αντιδημοφιλής χάρη στην ξένη καταγωγή του, επέλεξε τον εγγονό του. Ο μικρός Λέων ορκίστηκε τον Οκτώβριο του 472 Καίσαρας δηλαδή διάδοχος του θρόνου και τον Νοέμβριο του 473 Αύγουστος δηλαδή Συναυτοκράτορας με τον παππού του.Adkins & Adkins 2004, σ. 38 Η στέψη του έγινε στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, την τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ακάκιος.Dagron 2003, σσ. 81–82 Στο έργο του 10ου αιώνα Περί βασιλείου τάξεως παρέχονται αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με την τελετή της στέψης (17 Νοεμβρίου 473).Croke 2021, σσ. 153–159Dagron 2003, σ. 69 Την ίδια περίοδο ορκίστηκε μοναδικός Ύπατος για το 474.James 2013, σ. 110 Με τον θάνατο του Λέοντος Α΄ από Δυσεντερία (18 Ιανουαρίου 474) παρέμεινε μοναδικός αυτοκράτορας.Meijer 2004, σ. 159 Ο ιστορικός Γουόρεν Τρέντγκολντ έγραψε ότι το σύντομο χρονικό διάστημα που έζησε είχε την πραγματική εξουσία ο πατέρας του Ζήνων. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος σε σύμφωνη γνώμη με την χήρα αυτοκράτειρα Βηρίνα αποφάσισε να ορίσει τον Ζήνωνα Συναυτοκράτορα (29 Ιανουαρίου 474).Kosinski 2016, σ. 148Grant 1985, σσ. 327–328 Ο μικρός Λέων Β΄ πέθανε σύντομα την ίδια χρονιά (18 Οκτωβρίου 474).Croke 2021, σσ. 159–160Gregory 2010, σ. 117 Ο ιστορικός του 6ου αιώνα Ιωάννης Μαλάλας καταγράφει την περίοδο της βασιλείας του "1 έτος και 23 ημέρες" από την ημέρα που έγινε Αύγουστος μέχρι τον θάνατο του, αυτό παραπέμπει τον θάνατο του γύρω στις 8 Δεκεμβρίου. Ο ιστορικός του 6ου αιώνα Θεόδωρος Αναγνώστης αναφέρει ότι ο μικρός Λέων Β΄ πέθανε ύστερα από βασιλεία 10 μηνών, αυτό παραπέμπει τον θάνατο του στον Νοέμβριο του 474, με την άποψη αυτή συμφωνεί και ο Θεοφάνης Ομολογητής.Croke 2021, σσ. 160–162Jones, Martindale & Morris 1980, σσ. 664–665 Ο Βυζαντινολόγος του 20ου αιώνα Γεώργιος Οστρογκόρσκι γράφει με λιτό τρόπο ότι πέθανε το φθινόπωρο του 474.Ostrogorsky 1956, σ. 62 Ο μικρός Λέων πέθανε σε ηλικία 7 ετών, σε αυτό συμφωνούν τόσο ο Ιωάννης Μαλαλάς όσο και ο Ιωάννης της Εφέσου.Croke 2021, σσ. 146–148 Ο πρόωρος θάνατος του Λέων Β΄ άφησε τον πατέρα του Ζήνων μοναδικό αυτοκράτορα.

Ο πρόωρος θάνατος του λίγο μετά την στέψη του δημιούργησε πολλές υποψίες ότι δηλητηριάστηκε είτε από την μητέρα του είτε από τον πατέρα του που ήθελε να παραμείνει μόνος αυτοκράτορας. Οι κατηγορίες δεν επιβεβαιώθηκαν, πιθανότατα ο θάνατος οφείλεται σε φυσικά αίτια επειδή ήταν συνηθισμένος εκείνη την εποχή σε αγόρια της ηλικίας του. Ο ιστορικός του 6ου αιώνα Βίκτωρας της Τοννένας αναφέρει ότι στην πραγματικότητα δεν πέθανε αλλά τον έκλεισε η μητέρα του σε μοναστήρι. Ο Ζήνων ήταν μισητός από τον λαό της Κωνσταντινούπολης λόγω της ξένης καταγωγής του και βρήκε από τον πεθερό του άδειο το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο.Jones 2014, σ. 91 Η χήρα του Λέων Α΄ Βηρίνα βοήθησε τον Ιανουάριο του 475 τον αδελφό της Βασιλίσκο να τον ανατρέψει και να τον στείλει εξορία. O Βασιλίσκος παρέμεινε στον αυτοκρατορικό θρόνο 20 μήνες, στην συνέχεια ο Ζήνων επέστρεψε από την Ισαυρία και ανακατέλαβε τον θρόνο.Freely 2010, σ. 108 Ο σφετεριστής Βασιλίσκος δεν πρέπει να συγχέεται με τον Καίσαρα Βασιλίσκο ο οποίος μαζί με τον πατέρα του Αρμάτιο βοήθησαν τον Ζήνωνα να ανακαταλάβει τον θρόνο. Ο Ζήνων έστεψε ως ανταμοιβή τον Βασιλίσκο Καίσαρα (476), την επόμενη χρονιά συγκρούστηκε ωστόσο με την οικογένεια του (477), ο Αρμάτιος εκτελέστηκε και ο Βασιλίσκος σώθηκε με επέμβαση της Αριάδνης.

Παραπομπές

Πηγές
Adkins, Lesley; Adkins, Roy A. (2004). Handbook to Life in Ancient Rome. New York: Facts On File. 
Carr, John (2015). Fighting Emperors of Byzantium. Pen and Sword. 
Cooley, Alison E. (2012). The Cambridge Manual of Latin Epigraphy. Cambridge University Press. 
Dagron, Gilbert (2003). Emperor and Priest: the Imperial Office in Byzantium. Cambridge: Cambridge University Press. 
Croke, Brian (2021). "The Imperial Reigns of Leo II". Roman Emperors in Context: Theodosius to Justinian. Routledge. 
Freely, John (2010). Children of Achilles: the Greeks in Asia Minor Since the Days of Troy. London: I. B. Tauris. 
Grant, Michael (1985). The Roman Emperors: A Biographical Guide to the Rulers of Imperial Rome 31 BC – AD 476. New York: Scribner's.
Gregory, Timothy E. (2010). A History of Byzantium. Chicester: Wiley-Blackwell.
James, Liz (2013). Wonderful Things: Byzantium Through Its Art: Papers From the 42nd Spring Symposium of Byzantine Studies, London, 20–22 March 2009. Farnham: Ashgate Variorum. 
Jones, Arnold Hugh Martin (2014). The Decline of the Ancient World. Routledge. 
Jones, Arnold Hugh Martin; Martindale, J. R.; Morris, J. (1980). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume 2, AD 395–527. Cambridge: Cambridge University Press. 
Kosinski, Rafał (2016). Holiness and Power: Constantinopolitan Holy Men and Authority in the 5th Century. Berlin, Germany: De Gruyter.
Lee, A. D. (2013). From Rome to Byzantium AD 363 to 565: the Transformation of Ancient Rome. Edinburgh: Edinburgh University Press. 
McEvoy, M. A. (2019). 'Leo II, Zeno, and the transfer of power from a son to his father in AD 474', in J.-W. Drijvers and N. Lenski (eds). The Fifth Century: Age of Transformation. Edipuglia.
Meijer, Fik (2004). Emperors Don't Die in Bed. Routledge. 
Ostrogorsky, George (1956). History of the Byzantine State. New Brunswick: Rutgers University Press. 
Shalev-Hurvitz, Vered (2015). Holy Sites Encircled: The Early Byzantine Concentric Churches of Jerusalem. Oxford: Oxford University Press. 
Treadgold, Warren (1997). A History of the Byzantine State and Society. Stanford: Stanford University Press. 
Vasiliev, Alexander (1952). History of the Byzantine Empire: Vol. 1, 324–1453. Madison, Wisconsin: University of Wisconsin Press.

Κατηγορία:Δυναστεία του Λέοντος
Κατηγορία:5ος αιώνας