Απουλία

Η Απουλία () είναι μία από τις 20 Περιφέρειες της Ιταλίας στη νότια Ιταλία (). Βρέχεται από την Αδριατική Θάλασσα στα ανατολικά, το Ιόνιο Πέλαγος στα νοτιοανατολικά, το Στενό του Οτράντο και τον Κόλπο του Τάραντα στα νότια. Η Περιφέρεια της Απουλίας έχει έκταση 19.345 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 4.000.000 κατοίκους. Η Απουλία συνορεύει με την Περιφέρεια του Μολίζε στα βόρεια, με την Περιφέρεια της Καμπανίας στα δυτικά και με την Περιφέρεια της Μπαζιλικάτα στα νοτιοδυτικά. Αντικρίζει πέρα από την Αδριατική και το Ιόνιο Πέλαγος την Αλβανία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Κροατία, την Ελλάδα και το Μαυροβούνιο, η πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι το Μπάρι.

Γεωγραφία 
Η Απουλία συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Μολίζε, δυτικά με την Καμπανία και την Μπαζιλικάτα, ενώ βρέχεται από την Αδριατική από βόρεια και ανατολικά και από το Ιόνιο Πέλαγος από νότια και δυτικά.

Η έκταση της Απουλίας ανέρχεται σε 19.366 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της Απουλίας σε 4.072.839 κατοίκους. Είναι η περιφέρεια με τα λιγότερα ορεινά εδάφη στην Ιταλία (~2%) ενώ μεγάλο μέρος της είναι σε υψόμετρα μεταξύ 100-300 μέτρων. Από υδρογραφικής άποψης η Απουλία διαρρέεται από διάφορα —όχι μεγάλα— ποτάμια, ενώ σπουδαιότερη λίμνη είναι της Λεσίνα και του Βαράνο, στα βόρεια. Η νησιωτική Απουλία αποτελείται από τα νησιά Τρέμιτι που ανήκουν στην επαρχία της Φότζια (ιταλ. "Foggia").

Η Απουλία έχει ίσως τις περισσότερες βιομηχανίες στον ιταλικό Νότο, με κυριότερο σημείο παρουσίας μονάδων κάθε είδους στο τρίγωνο Μπάρι-Μπρίντιζι-Τάραντα. Οι βιομηχανίες ειδικεύονται στην παραγωγή και μεταποίηση αγροτικών προϊόντων (λαχανικά, ελιές, σιτηρά κ.λπ.), στην επεξεργασία δερμάτινων ειδών, παπουτσιών κ.ά. 

Κυριότερες πόλεις της Απουλίας είναι οι: Μπάρι (Bari), Φότζια (Foggia), Μπρίντιζι (Brindisi), Λέτσε (Lecce) και Τάραντο (Taranto). Με την Ελλάδα υπάρχει καθημερινή ακτοπλοϊκή επικοινωνία (μεταξύ Πάτρας ή Ηγουμενίτσας και Μπάρι ή Μπρίντιζι), ενώ ιδιαίτερα το καλοκαίρι υπάρχει και απευθείας αεροπορική σύνδεση μεταξύ Αθήνας και Μπάρι (όχι όμως τακτικά).

Ιστορία

Αρχαιότητα

Η Απουλία είναι η πιο πλούσια περιφέρεια της Ιταλίας σε αρχαιολογικά ευρήματα. Εποικίστηκε για πρώτη φορά από τις Μυκήνες.Elizabeth A. Fisher, The Mycenaeans and Apulia. An Examination of Aegean Bronze Age Contacts with Apulia in Eastern Magna Grecia, Astrom, 1998 Στην Αρχαιότητα ήταν τμήμα της Μεγάλης Ελλάδος, εκτεινόμενη ΒΑ των νότιων Απέννινων κατά μήκος της Αδριατικής. Την κατοικούσαν οι Μεσσάπιοι ή Σελεντίνοι, οι Πευκέτιοι, και οι Δαύνιοι ή Απουλίοι. Από τον 4ο αιώνα π.Χ. η Απουλία καταλήφθηκε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και αργότερα ενσωματώθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τα εδάφη της Καλαβρίας και της Απουλίας ανήκαν στο Βυζαντινό Θέμα Λογγοβαρδίας. Ήταν κατάλοιπο του Εξαρχάτου της Ραβέννας και ανήκε στο Κατεπανάτο της Ιταλίας. Οι Λομβαρδοί αποτελούσαν τον πληθυσμό στην περιοχή γύρω από την Απουλία και το Μέλφι.

Νορμανδική κατάκτηση

Στις αρχές του 11ου αιώνα οι Άραβες απειλούσαν τις Βυζαντινές κτήσεις στην Ιταλία. Ο Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών έστειλε τον έμπειρο στρατηγό Γεώργιο Μανιάκη, που συνέτριψε δύο φορές τους Άραβες στη Σικελία (1038, 1040) και ανακατέλαβε το νησί. Ο Γεώργιος Μανιάκης είχε στην υπηρεσία του πολλούς μισθοφόρους από τη βόρεια Ευρώπη, ανάμεσα τους και Νορμανδοί. Αρχηγοί των Νορμανδών μισθοφόρων ήταν ο Γουλιέλμος Α΄ της Απουλίας ή Γουλιέλμος ο Σιδηρόχειρ και τα αδέλφια του, μέλη του Οίκου των Ωτβίλ. Ο Γουλιέλμος ο Σιδηρόχειρ ως αρχηγός των Νορμανδών μισθοφόρων στη Σικελία την περίοδο 1038-1040 σκότωσε ο ίδιος τον Άραβα εμίρη στις Συρακούσες. Στη μοιρασιά των λαφύρων, ο Μανιάκης πρόσβαλε τον αρχηγό των Λομβαρδών και αυτοί εξεγέρθηκαν (1041).Raoul Manselli. "Altavilla, Drogone d'". Dizionario Biografico degli Italiani, vol. 2, Alberto Ghisalberti (ed.) Rome: Istituto dell'Enciclopedia italiana, 1960. 

Οι Βυζαντινοί, ωστόσο, ήρθαν σύντομα σε σκληρή εμφύλια σύγκρουση, με αποτέλεσμα την κατάρρευση και την απώλεια των κατακτήσεων τους από τους ίδιους τους μισθοφόρους τους. Ο Μανιάκης συκοφαντήθηκε από τον Βυζαντινό ναύαρχο Στέφανο, κατηγορήθηκε για προδοσία στον αυτοκράτορα και ανακλήθηκε. Τον αντικατέστησε ο ίδιος ο Στέφανος.Ο ναύαρχος Στέφανος ήταν συγγενής του αυτοκράτορα και του ευνούχου Ιωάννη Ορφανοτρόφου που ουσιαστικά κυβερνούσε την αυτοκρατορία. Ο πανίσχυρος ευνούχος συνέβαλε και στην απόφαση για τη δεύτερη ανάκληση του Μανιάκη. Ο Μανιάκης κέρδισε ξανά την αυτοκρατορική εύνοια, επανήλθε στη Σικελία, αλλά συκοφαντήθηκε δεύτερη φορά σε μεγαλύτερο βαθμό από τον Βυζαντινό στρατηγό Ρωμανό Σκληρό, με αποτέλεσμα να σπάσει όλους τους δεσμούς του με την Κωνσταντινούπολη. Οι Λομβαρδοί της Απουλίας εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση, εξεγέρθηκαν και υπό την ηγεσία των Νορμανδών μισθοφόρων έδιωξαν τους Βυζαντινούς από την περιοχή. Ο Γουλιέλμος ο Σιδηρόχειρ πέτυχε την αναγνώριση των Λομβαρδών ηγεμόνων, ίδρυσε την Κομητεία της Απουλίας και της Καλαβρίας και ανακηρύχθηκε ο πρώτος κόμης (1042).

Κομητεία της Απουλίας και της Καλαβρίας

Η κομητεία κυβερνήθηκε από τον Οίκο των Ωτβίλ,. Τον Γουλιέλμο Α΄ διαδέχθηκε ο αδελφός του Ντρόγκο της Απουλίας (1046) που έγινε υποτελής απευθείας του αυτοκράτορα Ερρίκου Γ΄.στη φεουδαρχία ο υποτελής ("vassal") έδινε φόρο τιμής ("homage") στον επικυρίαρχο ("suzerain"). Ο Ροβέρτος Γυισκάρδος, μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Γουλιέλμου Α΄ και του Ντρόγκο, διαδέχθηκε τα αδέλφια του στην κομητεία, που πέθαναν χωρίς απογόνους (1057), κατέκτησε την Καλαβρία και έδιωξε όλους τους Άραβες από τη Σικελία.Rogers 2010, σ. 66. Ο Πάπας Νικόλαος Β΄ έδωσε στον Ροβέρτο Γυισκάρδο τον τίτλο του "Δούκα" (1059). Από τότε η κομητεία πήρε την ονομασία "Δουκάτο της Απουλίας και της Καλαβρίας". 

Η πρωτεύουσα της κομητείας και του δουκάτου ήταν αρχικά το Μέλφι. Μετά την κατάκτηση του πριγκιπάτου του Σαλέρνου από τον Ροβέρτο Γυισκάρδο (1077), η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Σαλέρνο. Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας, γιος του μικρότερου αδελφού του Ροβέρτου Γυισκάρδου Ρογήρου Α΄ της Σικελίας που κυβερνούσε την Κομητεία της Σικελίας, διαδέχθηκε στο Δουκάτο της Απουλίας και της Καλαβρίας τον άκληρο ξάδελφο του Γουλιέλμο Β΄ της Απουλίας (1127). Ο Ρογήρος Β΄ ένωσε το Δουκάτο της Απουλίας και της Καλαβρίας με την κομητεία της Σικελίας και δημιούργησε το Βασίλειο της Σικελίας. Ο τίτλος του Δούκα της Απουλίας και της Καλαβρίας διατηρήθηκε μέχρι το 1161 με μέλος της βασιλικής οικογένειας που διόριζε ο βασιλιάς. Τελευταίος εκπρόσωπος ήταν ο ανήλικος Ρογήρος Δ΄ της Απουλίας.

Βασίλειο της Σικελίας

Toν Φεβρουάριο του 1154 πεθαίνει ο Ρογήρος Β' και τον διαδέχεται ο τέταρτος γιος του Γουλιέλμος Α΄. Την ίδια χρονιά ο Ροβέρτος του Bassonville έρχεται σε επαφή με τον Μιχαήλ Παλαιολόγο και τον Ιωάννη Δούκα, οι οποίοι είχαν αποσταλεί στην Ιταλία από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό με αποστολή να αποσταθεροποιήσουν το νορμανδικό Βασίλειο. Ο Ροβέρτος ενώνει τις στασιαστικές στρατιωτικές του δυνάμεις με τις μισθοφορικές δυνάμεις των Βυζαντινών εναντίον του Γουλιέλμου.M. Angold, Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 1025 έως το 1204. Μια Πολιτική Ιστορία, εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 2008, σσ. 325-326. Οι Παλαιολόγος και Δούκας όμως, αποτυγχάνουν να πείσουν τον Γερμανό ηγεμόνα Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσσα να συμμετάσχει σε κοινή εκστρατεία εναντίον των Νορμανδών. Έτσι, το βυζαντινό στράτευμα και οι δυνάμεις του Ροβέρτου κινούνται ως συμμαχικό στράτευμα εναντίον του Βασιλείου της Σικελίας. Από κοινού κατάφεραν να καταλάβουν μεγάλο μέρος της Απουλίας.Ό. π. σ. 326. Αφού κατέλαβαν τη Βάρι (Μπάρι) και άλλες παράκτιες περιοχές, ο αυτοκράτορας Μανουήλ στέλνει ενισχύσεις. Ο Μιχαήλ Παλαιολόγος προσπάθησε να υποβιβάσει τον Ροβέρτο του Bassonville σε μισθοφόρο του Βυζαντινού αυτοκράτορα, προσφέροντάς του ένα χρηματικό ποσό, όμως ο Ροβέρτος αρνείται την προσφορά, και η απόπειρα του Μιχαήλ αποτυγχάνει. Εν συνεχεία οι συμμαχικές δυνάμεις καταλαμβάνουν το Βροντήσιο (Πρίντεζι) και η φρουρά τη πόλης οχυρώνεται στην ακρόπολη.Ό π. σ. 326. Η πληροφορία ότι ο Γουλιέλμος Α΄ ερχόταν στην πόλη επικεφαλής μεγάλης στρατιωτικής δύναμης για να συνδράμει την πολιορκούμενη φρουρά σε συνδυασμό με το ότι η νορμανδική φρουρά αρνιόταν πεισματωδώς να παραδώσει την ακρόπολη, κάνει τον Ροβέρτο να εγκαταλείψει την πολιορκία και να αποχωρήσει. Η άρνηση των Βυζαντινών ηγετών να ικανοποιήσουν τις μισθολογικές απαιτήσεις των Ιταλών μισθοφόρων, κάνει τους δεύτερους να αποχωρήσουν επίσης. Το στράτευμα του Γουλιέλμου νικά τους εναπομείναντες μισθοφόρους των Βυζαντινών στις 28 Μαΐου του 1156, και ανακαταλαμβάνει τις πόλεις που είχαν καταληφθεί από τους στασιαστές.Ό. π. σσ. 326-327. thumb|right|150px|Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν.
Τελευταίος εκπρόσωπος του Οίκου των Ωτβίλ ήταν η Κωνσταντία του Ωτβίλ μικρότερη κόρη του Ρογήρου Β΄ από τον τελευταίο του γάμο, παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄ από τότε το βασίλειο της Σικελίας πέρασε στον Οίκο των Χοενστάουφεν. 
Ο γιος τους Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν οικοδόμησε μία μεγάλη σειρά από κάστρα, το σημαντικότερο ήταν το Καστέλ ντελ Μόντε που μερικές φορές το ονομάζουν "Στέμμα της Απουλίας".Heinz Götze, Castel Del Monte: Geometric Marvel of the Middle Ages (1998), σ. 89 Ο Οίκος των Χοενστάουφεν ήρθε σε σκληρή σύγκρουση με την Αγία Έδρα, ο ίδιος ο Φρειδερίκος Β΄ αφορίστηκε τέσσερις φορές. Ο Πάπας Ουρβανός Δ΄ έδωσε το βασίλειο της Σικελίας στον Κάρολο τον Ανδεγαυό, γενάρχη του Οίκου των Καπέετιδών του Ανζού, μικρότερο αδελφό του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου του Αγίου (1263). Ακολούθησε η "μάχη του Μπενεβέντο" στην οποία ο Μανφρέδος της Σικελίας νόθος γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ συνετρίβη από τον Κάρολο τον Ανδεγαυό και σκοτώθηκε (26 Φεβρουαρίου 1266).Runciman 1958, σσ. 92, 94. Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός κατέκτησε την Απουλία μαζί με τη Σικελία (1266), όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (1282) έχασε τη Σικελία και η Απουλία ενσωματώθηκε στο Ανδεγαυικό Βασίλειο της Νεαπόλεως.

Βασίλειο της Νεαπόλεως

Το βασίλειο της Νεαπόλεως ήταν ανεξάρτητο και κυβερνήθηκε από τους Ανδεγαυούς (1282 - 1442), στη συνέχεια πέρασε στον Οίκο της Τραστάμαρα που ήταν πλάγιος κλάδος του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέας (1442 - 1501). Με την έκρηξη του Γάλλο-Ισπανικού πολέμου ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας κατέκτησε το βασίλειο της Νεαπόλεως (1501 - 1504), στη συνέχεια η Νάπολη πέρασε ξανά στους Αραγωνέζους της Τραστάμαρα και στην Ισπανική αυτοκρατορία (1504 - 1574). Όταν οι Βερβερίνοι πειρατές από τη βόρεια Αφρική λεηλάτησαν τη Φότζα (1554) εκτιμάται ότι πήραν περίπου 7.000 αιχμαλώτους.Asaolu, Richard Oluseyi (n.d.). Slavery:Abolition. Mainz: Pedia. σ. 50. Retrieved 3 June 2017. Οι ακτές της Απουλίας σποραδικά κατελήφθησαν από την Οθωμανική αυτοκρατορία και τη Δημοκρατία της Βενετίας.Dursteler, Eric R., ed. (2013). A Companion to Venetian History, 1400-1797. Leiden: Koninklejke. σσ. 142–43. Η Απουλία συμμετείχε στην Ιταλική ενοποίηση και στο Βασίλειο της Ιταλίας με πρωτεύουσα το Τορίνο. Οι ιστορικοί τονίζουν ότι "το Οτράντο είναι πιο κοντά σήμερα σε 17 ξένες πρωτεύουσες παρά στο Τορίνο".David Gilmour, The Pursuit of Italy: A History of a Land, Its Regions and their Peoples (2012), σ. 24

 Διοικητική διαίρεση 
Η Απουλία διοικητικά χωρίζεται σε έξι (6) επαρχίες : 


 Επαρχία του Λέτσε (Provincia di Lecce)
 Επαρχία του Μπάρι (Provincia di Bari) 
 Επαρχία των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι (Provincia di Barletta-Andria-Trani)
 Επαρχία του Μπρίντιζι (Provincia di Brindisi)
 Επαρχία του Τάραντα (Provincia di Taranto) 
 Επαρχία της Φότζια (Provincia di Foggia)

Η επαρχία των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι ιδρύθηκε πρόσφατα και δεν λειτουργεί ακόμη πλήρως.

Από πολιτιστική και ιστορική άποψη χωρίζεται στις περιοχές Daunia, Tavoliere, Gargano, Murge e Valle d'Itria, Arco Ionico tarantino και Salento.

 Δημογραφία 
Ο πληθυσμός της ΑπουλίαςΔεδομένα ISTAT/Ιταλικής Στατιστικής Υπηρεσίας 2007 ανά επαρχία:
 Επαρχία Πληθυσμός (κάτ.) Έκταση (χλμ²) Πυκνότητα (κάτ./χλμ²) Πρωτεύουσα Μπάρι1.595.3595.139310,44Μπάρι Λέτσε808.939 2.759293,2 Λέτσε Φότζια684.2737.19295.14Φότζα Τάραντα580.6762.437210,33Τάραντας Μπρίντιζι353.5431.657213ΜπρίντιζιΣύνολο4.071.51819.357,9288,9

Πολιτική
Ο Αντόνιο Ντεκάρο από το Δημοκρατικό Κόμμα (PD) είναι πρόεδρος της περιφέρειας από τις 6 Ιανουαρίου 2026. Ο Ντεκάρο εξελέγη κερδίζοντας τις περιφερειακές εκλογές στις 23-24 Νοεμβρίου 2025 λαμβάνοντας ποσοστό 63,9%.

Κατάλογος προέδρων

Αρ.Πρόεδρος(Γέννηση-Θάνατος)ΚόμμαΚυβέρνησηΣύνθεσηΘητείαΝομοθετική ΠερίοδοςΈναρξηΛήξη160pxΤζενάρο Τρισόριο Λιούτσι(1924-1992)Χριστιανική ΔημοκρατίαΤρισόριο Λιούτσι IΟργανική Κεντροαριστερά(DC • PSI • PSDI • PRI)8 Ιουνίου 197016 Ιουνίου 1975I(1970)260pxΝικόλα Ρότολο(1925-2024)Χριστιανική ΔημοκρατίαΡότολο16 Ιουνίου 197523 Δεκεμβρίου 1978II(1975)360pxΝικόλα Κουάρτα(1927-2020)Χριστιανική ΔημοκρατίαΚουάρτα I23 Δεκεμβρίου 19789 Ιουνίου 1980Κουάρτα II9 Ιουνίου 19804 Ιουλίου 1983III(1980)460pxΆντζελο Μονφρέντι(1917-19..)Χριστιανική ΔημοκρατίαΜονφρέντι4 Ιουλίου 198323 Σεπτεμβρίου 1983–60pxΤζενάρο Τρισόριο Λιούτσι(1924-1992)Χριστιανική ΔημοκρατίαΤρισόριο Λιούτσι II23 Σεπτεμβρίου 198317 Μαΐου 1985560pxΣαλβατόρε Φίτο(1941-1988)Χριστιανική ΔημοκρατίαΦίτο Σ.Πεντακόμματο(DC • PSI • PSDI • PRI • PLI)13 Μαΐου 198529 Αυγούστου 1988Απεβίωσε κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ο αντιπρόεδρος Φράνκο Μπόρτζα (PSI) άσκησε καθήκοντα υπηρεσιακού προέδρου μέχρι την εκλογή του Τζουζέπε Κολασάντο.IV(1985)–60pxΦράνκο Μπόρτζα (Εκτελών χρέη Αντιπροέδρου)(1943-)Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα29 Αυγούστου 198823 Νοεμβρίου 1988660pxΤζουζέπε Κολασάντο(1918-1991)Χριστιανική ΔημοκρατίαΚολασάντο23 Νοεμβρίου 19888 Οκτωβρίου 1990760pxΜικέλε Μπελόμο(1932-)Χριστιανική ΔημοκρατίαΜπελόμο<small>ΚεντρισμόςDC • PSDI • PRI • PLI • FdV8 Οκτωβρίου 199023 Οκτωβρίου 1992V(1990)860pxΚόσιμο Κονβερτίνο(1939-)Ιταλικό Σοσιαλιστικό ΚόμμαΚονβερτίνοPSI • PSDI • PDSΜε την εξωτερική υποστήριξη του MSI και των Πρασίνων.23 Οκτωβρίου 19924 Δεκεμβρίου 1992960pxΤζοβάνι Κοπερτίνο(1943-)Χριστιανική ΔημοκρατίαΚοπερτίνοDC4 Δεκεμβρίου 19923 Σεπτεμβρίου 19931060pxΒίτο Σαβίνο(1942-)Χριστιανική ΔημοκρατίαΣαβίνοΟργανική Κεντροαριστερά(DC • PSI)3 Σεπτεμβρίου 19931 Μαρτίου 1994 Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα1160pxΤζουζέπε Μαρτελότα(1941-2025)Ιταλικό Λαϊκό ΚόμμαΜαρτελότα<small>Οργανική Κεντροαριστερά(PPI • PSI • PSDI)1 Μαρτίου 199423 Απριλίου 1995Άμεσα εκλεγμένοι Πρόεδροι12 60pxΣαλβατόρε Ντιστάζο(1937-2008)Φόρτσα Ιτάλια (1994)ΝτιστάζοΠόλος για τις Ελευθερίες(FI • AN • CCD)23 Απριλίου 199519 Μαΐου 2000VI(1995)1360pxΡαφαέλε Φίτο(1969-)Φόρτσα Ιτάλια (1994)Φίτο Ρ.Οίκος των Ελευθεριών(FI • AN • CCD • CDU)19 Μαΐου 200027 Απριλίου 2005VII(2000)1460pxΝίκι Βέντολα(1958-)Κομμουνιστική ΕπαναθεμελίωσηΜέχρι τις 21 Ιανουαρίου 2009, στη συνέχεια μέλος του Κίνημα για την Αριστερά μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου 2009.Βέντολα IΗ Ένωση(DS • DL • PRC • SDI • UDEURPdCI • PSDI • MRE • IdV • FdV)27 Απριλίου 200526 Απριλίου 2010VIII(2005)Αριστερά Οικολογία ΕλευθερίαΒέντολα IIPD • SEL • PSI • IdV26 Απριλίου 201026 Ιουνίου 2015IX(2010)1560pxΜικέλε Εμιλιάνο(1959-)Δημοκρατικό ΚόμμαΜέχρι τις 3 Δεκεμβρίου 2018.Εμιλιάνο IPD • SEL • UdC • CD26 Ιουνίου 201524 Νοεμβρίου 2020X(2015)Ανεξάρτητος της κεντροαριστεράςΕμιλιάνο IIPD • POP • SIΔεν εκπροσωπείται στο περιφερειακό συμβούλιο. Μέχρι τον Απρίλιο του 2024 • M5SΑπό τον Ιανουάριο του 2021 έως τον Απρίλιο του 2024.24 Νοεμβρίου 20207 Ιανουαρίου 2026XI(2020)1660pxΑντόνιο Ντεκάρο(1970-)Δημοκρατικό ΚόμμαΝτεκάροPD • M5S • PSI • AVSΔεν εκπροσωπείται στο περιφερειακό συμβούλιο.7 Ιανουαρίου 2026εν ενεργείαXII (2025)

Παραπομπές

Πηγές
Asaolu, Richard Oluseyi (n.d.). Slavery:Abolition. Mainz: Pedia. 
David Gilmour, The Pursuit of Italy: A History of a Land, Its Regions and their Peoples (2012)
Dursteler, Eric R., ed. (2013). A Companion to Venetian History, 1400-1797.
Heinz Götze, Castel Del Monte: Geometric Marvel of the Middle Ages (1998)
Rogers, Clifford J. (2010). The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology: Vol. 1. Oxford: Oxford University Press. 
Runciman, Sir Steven (1958). The Sicilian Vespers: A History of the Mediterranean World in the Later Thirteenth Century. Cambridge University Press.
Desmond Seward, An Armchair Traveller's History of Apulia (Haus Publishing, 2013)
Stefania Mola, Apulia: the Cathedrals (Adda, 2008)
Francesco Carofiglio, Apulia, a Tourist's Guide to the Culture of Apulia (1988)
Susanna Gelmetti, Italian Country Cooking: Recipes from Umbria & Apulia (1996)
Apulia: A Film Tourism Guide (Laterza, 2009, 246 pp)
Tessa Garton, Early Romanesque Sculpture in Apulia (Courtauld Institute, 1984)
"Apulia", Encyclopædia Britannica (11th ed.), New York, 1910, OCLC 14782424
Roy Domenico (2002). "Apulia". Regions of Italy: a Reference Guide to History and Culture. Greenwood. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι