Ρομάριο

Ο Ρομάριο ντε Σόουζα Φαρία (πορτογαλικά: Romário de Souza Faria, γεννήθηκε 29 Ιανουαρίου 1966) είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και πολιτικός. Αγωνιζόταν ως επιθετικός και αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους Βραζιλιάνους παίκτες και από τους δεινότερους σκόρερ όλων των εποχών. Το 2001 η IFFHS τον αναγνώρισε ως δεύτερο (από κοινού με τον Πελέ) καλύτερο σκόρερ του 20ού αιώνα με βάση τους 11 τίτλους πρώτου σκόρερ επιπέδου πρώτης κατηγορίας πρωταθλήματος.

 Βιογραφία 

Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου του 1966 σε μια φτωχογειτονιά του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στις αλάνες της γειτονιάς και το 1979 γίνεται μέλος στις Ακαδημίες της Ολαρία, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο. Παρά το μικρό του ανάστημα, χρησιμοποίησε το χαμηλό κέντρο βάρους του και τα δυνατά πόδια του προς όφελός του, διαθέτοντας εκρηκτικότητα. Το 1981 έγινε μέλος των Ακαδημιών της Βάσκο ντα Γκάμα, ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Βραζιλίας εκείνη την περίοδο.

Καριέρα σε συλλόγους
Το 1985 προωθήθηκε στην ομάδα των ανδρών της Βάσκο ντα Γκάμα, όπου το ταλέντο του αρχίζει να λάμπει. Στην πρώτη θητεία του στην ομάδα είχε 47 εμφανίσεις και πέτυχε 17 γκολ, ενώ ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος Καριόκα. Στη Βραζιλία άρχισαν να τον αποκαλούν Baixinho (κοντούλης) λόγω του μικρού αναστήματός του. Προσέλκυσε το ενδιαφέρον ομάδων από την Ευρώπη και έτσι το 1988 η Αϊντχόφεν τον οδηγεί να αλλάξει ήπειρο. Η μεταγραφή του έγινε με ποσό ρεκόρ για Βραζιλιάνο παίκτη στην Ευρώπη.

Στην Ολλανδία αγωνίστηκε για πέντε χρόνια, σημειώνοντας συνολικά 166 γκολ σε 175 εμφανίσεις, βοηθώντας έτσι την ομάδα του να κατακτήσει τρία πρωταθλήματα, ενώ ο ίδιος ήταν τρεις φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και δύο του Κυπέλλου. Ήταν ο πρώτος παίκτης που εισήχθη στο Hall of Fame της ομάδας. Δε διακρινόταν για την εργατικότητα μέσα στο γήπεδο, η εξωγηπεδική του ζωή ήταν άστατη, δε συνήθιζε να συμμετέχει στη δημιουργία ευκαιριών, αλλά ο ρυθμός με τον οποίο άγγιζε την μπάλα, η αλλαγή κατεύθυνσης, όλη του η κίνηση ήταν ακανόνιστη. Οι αντίπαλοι αμυντικοί, ακόμα και οι συμπαίκτες του στην επίθεση, δεν είχαν ιδέα τι θα κάνει, σε ποιον χρόνο και με ποια ταχύτητα. Τεχνίτης, συχνά σκόραρε ακουμπώντας τη μπάλα με την άκρη του ποδιού του και με άριστη αίσθηση του χώρου κατάφερνε να έχει τις καλύτερες θέσεις ακόμα και στις πιο σφιχτές άμυνες. Στις απ' ευθείας αναμετρήσεις με τους τερματοφύλακες ήταν πάντα ο νικητής.

Το 1993 ο Γιόχαν Κρόιφ έχει στην ομάδα μερικούς από τους καλύτερος παίκτες του κόσμου, καθώς η Μπαρτσελόνα είχε στη σύνθεσή της τους Χρίστο Στόιτσκοφ, Ζοζέπ Γκουαρδιόλα, Μίκαελ Λάουντρουπ, Ρόναλντ Κούμαν και μέσα σε αυτούς προστέθηκε και ο Ρομάριο. Στην πρώτη χρονιά στην Μπαρτσελόνα πέτυχε 30 γκολ σε 33 παιχνίδια πρωταθλήματος αναδεικνυόμενος πρώτος σκόρερ. Ανάμεσα σε αυτά και ένα χατ τρικ στη συντριβή επί της Ρεάλ Μαδρίτης τον Ιανουάριο του 1994 με 5–0. Όμως, στη σημαντικότερη στιγμή με την ομάδα της Βαρκελώνης, τον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ του 1994, αυτός και η ομάδα βουλιάζουν στον τελικό της Αθήνας απέναντι στη Μίλαν (0–4).

Τη σεζόν 1995–96 επέστρεψε στη Βραζιλία και τη Φλαμένγκο και σχημάτισε τη λεγόμενη «επίθεση των ονείρων», με τους Σάβιο και Έντμουντο. Ωστόσο, το τρίο κατέληξε να μη λειτουργεί και από το 1996 έως το 1999 δύο φορές πηγαινοέρχεται από τη Βαλένθια, όπου προβλήματα τραυματισμών δεν του επιτρέπουν μια επιτυχημένη πορεία.

Το 1999 μέχρι το 2002 είχε τη δεύτερη θητεία του στη Βάσκο ντα Γκάμα, έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις και βοηθάει πολύ την ομάδα να εκπληρώσει τους στόχους της, ενώ ο ίδιος είναι πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος Βραζιλίας το 2000 και το 2001. Τη σεζόν του 2000 σημείωσε 67 τέρματα σε επίσημους αγώνες με το σύλλογο, ενώ έφτασε και στον τελικό του  πρώτου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Συλλόγων χάνοντας τον τελικό στα πέναλτι, ο ίδιος όμως ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με τρία γκολ. Την ίδια χρονιά ψηφίστηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Νότια Αμερική.

Από το 2002 έως το 2004 αγωνίστηκε στη Φλουμινένσε με ένα μικρό διάλειμμα τριών μηνών για να πάει στο Κατάρ και την Αλ Σαντ. Εκείνη την περίοδο έκανε ότι μπορούσε για να κληθεί στη Βραζιλία για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, όμως το ότι ήταν 36 χρονών ανάγκασε τον ομοσπονδιακό προπονητή Λουίς Φελίπε Σκολάρι να μην τον καλέσει τελικά επικαλούμενος λόγους πειθαρχίας. Την αγωνιστική περίοδο 2005–06 αγωνίστηκε για τρίτη φορά στη Βάσκο ντα Γκάμα και στα 39 του αναδείχθηκε για τρίτη φορά πρώτος σκόρερ του εθνικού πρωταθλήματος της Βραζιλίας. Το 2006 αγωνίστηκε στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στη  Μαϊάμι ΦΚ του USL (τότε USL-1) και σημείωσε 19 γκολ  αναδεικνυόμενος πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος στα 40 του χρόνια. Το 2007 επέστρεψε και αγωνίστηκε για άλλη μια φορά στη Βάσκο ντα Γκάμα, σε ηλικία 41 ετών. Το Δεκέμβριο του 2007 βρίσκεται θετικός σε ντόπινγκ έλεγχο και τιμωρήθηκε για τέσσερις μήνες, ενώ τον Απρίλιο του 2008 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Κλείνοντας την καριέρα του ήταν δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του εθνικού πρωταθλήματος Βραζιλίας πρώτης κατηγορίας με 154 τέρματα σε 251 αγώνες και τέταρτος στο σύνολο εθνικών και πολιτειακών πρωταθλημάτων πρώτης κατηγορίας με 387 γκολ. Επανήλθε το 2009 με την Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο, ομάδα στην οποία είχε αγωνιστεί ο πατέρας του, συμμετέχοντας για 22 λεπτά σε αγώνα για το Καμπεονάτο Καριόκα που έδωσε στην ομάδα το δεύτερο τίτλο της, αν και δεν σκόραρε.

μικρογραφία|Το 1989 κατά τη διάρκεια προπόνησης της Αϊντχόφεν

Συνολικά σε συλλόγους που αγωνίστηκε σημείωσε 546 γκολ πρωταθλήματος σύμφωνα με τη RSSSF (σε όλα τα επίπεδα), γεγονός που τον κατατάσσει ως όγδοο σκόρερ όλων των εποχών των εθνικών πρωταθλημάτων (2025). Σύμφωνα με την IFFHS, όλα είναι σε αγώνες πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας (ή ανάλογου επιπέδου) κατατασσόμενος τρίτος όλων των εποχών πίσω από τους Πελέ και Άμπε Λένστρα με βάση τα στοιχεία του 2023. Συνολικά, κατέκτησε 15 τίτλους πρώτου σκόρερ σε εθνικό (ή πολιτειακό για, τη Βραζιλία) επίπεδο, επίδοση ρεκόρ κόσμου σύμφωνα με την IFFHS.

Διεθνής καριέρα
Ο Ρομάριο αναδείχθηκε ήδη από τις μικρές εθνικές ομάδες της Βραζιλίας: το 1985 ήταν πρωταθλητής Νότιας Αμερικής για ομάδες κάτω των 20 ετών, σε μία διοργάνωση που αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Βραζιλίας στις 23 Μαΐου του 1987 στο Δουβλίνο απέναντι στην Ιρλανδία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο με την ολυμπιακή ομάδα της Βραζιλίας, ενώ ο ίδιος ήταν πρώτος σκόρερ του τουρνουά με επτά γκολ σε έξι αγώνες. Στον τελικό με τη Σοβιετική Ένωση σημείωσε ένα από τα ωραιότερα γκολ στην ιστορία των διοργανώσεων των τελευταίων δεκαετιών, που όμως δεν ήταν αρκετό για τη νίκη (επικράτηση των Σοβιετικών με 2–1). Επίσης, επιλέχθηκε ως καλύτερος παίκτης και στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Το 1989 κατέκτησε με τη Βραζιλία το Κόπα Αμέρικα, σημειώνοντας το μοναδικό γκολ του τελικού απέναντι στην Ουρουγουάη, ενώ είχε σκοράρει στον ημιτελικό και τον προημιτελικό.

Πήρε μέρος σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, σε αυτό του 1990, όπου αγωνίστηκε μόνο για 66 λεπτά στον αγώνα απέναντι στη Σκωτία και δεν συνέχισε λόγω τραυματισμού, και σε αυτό του 1994, όπου ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Βραζιλίας για την κατάκτηση του τίτλου. Στη διοργάνωση του 1994 που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες συνεργάστηκε με τον Μπεμπέτο για να οδηγήσει τη χώρα του στον τέταρτο τίτλο. Οι σχέσεις των δύο παικτών πριν τη διοργάνωση δεν ήταν καλές αλλά η συνεργασία τους κορυφώθηκε στη νίκη στα προημιτελικά επί της Ολλανδίας, στην οποία ο Ρομάριο άνοιξε το σκορ από την έξυπνη ασίστ του Μπεμπέτο, προτού ο πρώτος αφήσει τη μπάλα να περάσει για να διπλασιάσει ο δεύτερος το προβάδισμα της Βραζιλίας. Ακολούθησε η διάσημη κίνηση εορτασμού που παρουσιάστηκε σε εκείνο τον αγώνα, με το Ρομάριο να αφιερώνει στον νεογέννητο γιο του συμπαίκτη του. Το δίδυμο είχε ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα: έπαιξαν 23 αγώνες μαζί και δεν έχασαν ούτε μία φορά (17 νίκες, έξι ισοπαλίες). Σημείωσαν 33 γκολ μαζί, συμπεριλαμβανομένων οκτώ στη διοργάνωση. Ο Ρομάριο σημείωσε πέντε γκολ στη διοργάνωση, ένα σε κάθε έναν από τους τρεις αγώνες του πρώτου γύρου, εναντίον της Ρωσίας, του Καμερούν και ένα κατά της Σουηδίας. Σκόραρε το μοναδικό γκολ του ημιτελικού με αντίπαλο τη Σουηδία, το τελευταίο με κεφαλιά. Ήταν τρίτος σκόρερ της διοργάνωσης. Παρόλο που δε σκόραρε στον τελικό στο Λος Άντζελες απέναντι στην Ιταλία, παρά τις κάποιες ευκαιρίες που έχασε σε ένα παιχνίδι που έγινε σε αρκετή ζέστη τελειώνοντας με λευκή ισοπαλία (για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, και με ανάλογη ποιότητα), ευστόχησε στο δεύτερο πέναλτι της Βραζιλίας, που έληξε με νίκη με 3–2 για την εθνική του ομάδα. Κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ως ο πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης και επιλέχθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου. Είναι ο τελευταίος παίκτης που κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα και το Παγκόσμιο Κύπελλο στην ίδια διοργάνωση. Το 1994 ψηφίστηκε Παίκτης της Χρονιάς 1994 της FIFA. Το 2015 το γαλλικό περιοδικό France Football σε μια αναθεώρηση των βραβείων του με τη συμπερίληψη και παικτών εκτός Ευρώπης (Le nouveau palmarès, οι νέοι νικητές) το έκρινε άξιο για το βραβείο του 1994. Τέλος, επελέγη από τη γαλλική L'Équipe ως αθλητής / αθλήτρια της χρονιάς όλων των αθλημάτων (Champion des champions de L'Équipe) για το 1994, ένας από τους πέντε μόνο ποδοσφαιριστές που έχουν πετύχει κάτι τέτοιο από το 1980 που δημιουργήθηκε ο θεσμός. Το διάστημα 1993–96 η αλληλουχία των εξαιρετικών εμφανίσεων, των τίτλων και της κατάρριψης του ρεκόρ αήττητων αγώνων τέσσερων δεκαετιών της Ουγγαρίας της δεκαετίας του 1950 δίνει το χαρακτηρισμό της εθνικής Βραζιλίας των 35 αήττητων αγώνων ως μία από τις καλύτερες εθνικές ομάδες όλων των εποχών σε σειρά ετών.

μικρογραφία|Το 2007 με το Παγκόσμιο Κύπελλο

Με την ανάδειξη του Ρονάλντο συνέθεσαν ένα εξαίσιο δίδυμο στην επίθεση της εθνικής που πρωταγωνίστησε "βομβαρδίζοντας" τις άμυνες μέχρι το τέλος του αιώνα και κερδίζοντας το Κόπα Αμέρικα και το Κύπελλο Συνομοσπονδιών το 1997. Οι δυο τους σημείωσαν 34 γκολ κατά τη διάρκεια εκείνου του ημερολογιακού έτους. Το 1998 ένας τραυματισμός στο μηρό δεν επέτρεψε στο Ρομάριο τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο εκείνης της χρονιάς, αν και φήμες τον θέλουν σε αντιπαράθεση με τον Μάριο Ζαγκάλο. Το 2002 σε διαδικτυακή ψηφοφορία της FIFA ψηφίστηκε στην Ομάδα Όνειρο των Παγκοσμίων Κύπελλων. Η Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας αναγνωρίζει 74 επίσημες εμφανίσεις με την εθνική ομάδα και 56 γκολ, ενώ με την Ολυμπιακή ομάδα 11 συμμετοχές και 15 γκολ. Η FIFA και η RSSSF αναγνωρίζουν 70 αγώνες και 55 τέρματα. Το τελευταίο του διεθνές παιχνίδι ήταν στις 28 Απριλίου 2005 με αντίπαλο τη Γουατεμάλα.

Το 1.000ό γκολ

Ένα κίνητρο που έκανε τον Ρομάριο να αγωνίζεται μέχρι τα 41 του χρόνια ήταν για να σημειώσει 1.000 γκολ σε όλη του την καριέρα. Η παραγωγικότητά του ήταν υψηλότερη μετά την ηλικία των 30 ετών, οπότε και σημείωσε σημαντικά περισσότερα γκολ σε σχέση τα προηγούμενα χρόνια του. Τελικά, αυτό φαίνεται ότι το κατάφερε στις 20 Μαΐου του 2007 με πέναλτι στον αγώνα Βάσκο Ντα Γκάμα - Σπορτ Ρεσίφε (σκορ: 3–1). Ήταν το τρίτο γκολ της ομάδας με τον ίδιο να έχει μείνει χωρίς γκολ στους τρεις προηγούμενους αγώνες. Το επίτευγμα αναγνώρισε και η FIFA. 
Η RSSSF αναφέρει 1.002 σε 1.209 παιχνίδια, ενώ σε επίσημους αγώνες έχει 785 τέρματα σε 1.003 συναντήσεις, τοποθετούμενος ως 10ος σκόρερ στην ιστορία. Σε 70 επίσημους αγώνες σημείωσε χατ τρικ.

Το 2004 συμπεριλήφθηκε στη λίστα FIFA 100, ενώ το 2014 εισήχθη στη Διεθνή Αίθουσα Φήμης του ποδοσφαίρου στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο στο Μεξικό.

Πολιτική καριέρα

Ο Ρομάριο ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 2010, όταν εξελέγη βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βραζιλίας. Στη συνέχεια εξελέγη γερουσιαστής στην  Πολιτεία του Ρίο το 2014 και το 2022. Το 2017 άλλαξε κόμμα για τους Ποντέμος και το 2021 εντάχθηκε στο Φιλελεύθερο Κόμμα.

 Στατιστικά στοιχεία καριέρας 

ΟμάδαΠερίοδοςΕπίσημοιαγώνες Φιλικοίαγώνες Σύνολο αγώνες γκολαγώνες γκολαγώνες γκολΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα1985—1988142805849200129ΠΣΦ Αϊντχόφεν 1988—19931481282738175166Μπαρτσελόνα1993—1995663918148453Φλαμένγκο1995—19992151872618241205Βαλένθια ΚΦ1996—1997126992115ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα1999—200213613166142137Φλουμινένσε2002—2004 764713158962Αλ Σαντ200330--30ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα2005—2006564113196960Μαϊάμι ΦΚ20062619332922Αντελάιντ Γιουνάιτεντ200641--41ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα20071915--1915Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο2009105262 Βραζιλία Κ-2019851111--1111Εθνική Βραζιλίας1987—20058068698677Επίλεκτη Ρίο Κ-201984103141Επίλεκτη Ρίο1987, 200433--33 Αγώνες «επωφελείς»1994—20162320352238Βραζιλία βετεράνοι 200725--25Σύνολα1.0027842072181.2091.002

Στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων ανά διοργάνωση

Διοργάνωση Περίοδος Αγώνες Τέρματα  Πρωταθλήματα πρώτης κατηγορίας 1985–2007429294Πολιτειακά πρωταθλήματα Βραζιλίας 1985–2007 254233Πρωταθλήματα δεύτερης κατηγορίας 2006, 2009 2619Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο 3736Εθνικά Κύπελλα 7052Διεθνή Κύπελλα7654Άλλες διοργανώσεις 116Διαπολιτειακό πρωτάθλημα Βραζιλίας 22Εθνική Βραζιλίας 1987—20058068Εθνική Βραζιλίας Κ-20 19851111Επίλεκτες ομάδες 69 Σύνολα  1.002 784 

Πηγή: Prolific Scorers Data - Romario (2022)

 Τίτλοι 
Βάσκο ντα Γκάμα
 Πρωτάθλημα Βραζιλίας: 2000
 Καμπεονάτο Καριόκα (2): 1987, 1988
 Κόπα Μερκοσούρ: 2000
Αϊντχόφεν  
 Πρωτάθλημα Ολλανδίας (3) : 1988–89, 1990–91, 1991–92
 Κύπελλο Ολλανδίας (2) : 1988–89, 1989–90
 Σούπερ Κύπελλο Ολλανδίας: 1992
Μπαρτσελόνα
 Πρωτάθλημα Ισπανίας: 1993–94
Φλαμένγκο
 Καμπεονάτο Καριόκα (2) : 1996, 1999
 Κόπα Μερκοσούρ: 1999
Αλ-Σαντ
 Κύπελλο του Κατάρ: 2003
Αμέρικα Ρίο 
 Καμπεονάτο Καριόκα Β' Κατηγορία: 2009
Βραζιλία ομάδες νέων
 Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα Κ-20: 1985
 Ολυμπιακό ασημένιο μετάλλιο: 1988
Βραζιλία
 Αυστραλία Βικεντινάδα Gold Cup: 1988
 Κόπα Αμέρικα (2) : 1989, 1997
 Παγκόσμιο Κύπελλο: 1994
 Κύπελλο Συνομοσπονδιών: 1997

Ατομικές διακρίσεις
 Πρώτος σκόρερ  Πρωταθλήματος Νότιας Αμερικής Κ-20: 1985
 Πρώτος σκόρερ του Καμπεονάτο Καριόκα (7): 1986, 1987, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000
 Πρώτος σκόρερ σε Ολυμπιακούς Αγώνες: 1988
 Καλύτερος παίκτης Ολυμπιακού τουρνουά ποδοσφαίρου: 1988
 Καλύτερη ομάδα Ολυμπιακού τουρνουά ποδοσφαίρου: 1988
 Πρώτος σκόρερ του Ολλανδικού Πρωταθλήματος (3): 1988–89, 1989–90, 1990–91
 Πρώτος σκόρερ του Ολλανδικού Κυπέλλου (2): 1988–89, 1989–90
 Καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Ολλανδία: 1989
 Πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης (2): 1989–90, 1992–93
 Onze de Bronze: 1993
 Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Ισπανίας: 1993–94 
 Trofeo EFE - Καλύτερος Ιβηρο-Αμερικανός ποδοσφαιριστής του ισπανικού πρωταθλήματος: 1993–94
 Παγκόσμιο Κύπελλο Χρυσή μπάλα: 1994 
 Παγκόσμιο Κύπελλο μπρούτζινο παπούτσι: 1994
 Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα: 1994
 Onze d'Or: 1994
 Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ: 1994
 δεύτερη θέση: 1993
 L'Équipe Πρωταθλητής Πρωταθλητών του έτους: 1994
 Μέλος στην ενδεκάδα της χρονιάς της Νότιας Αμερικής (3): 1995, 2000, 2001
 Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ Χρυσό Παπούτσι: 1997 
 Κύπελλο Συνομοσπονδιών της ΦΙΦΑ Ασημένια μπάλα: 1997
 Κορυφαίος σκόρερ του τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο (2): 1997, 2000
 Καλύτερη ενδεκάδα στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ: 1998
 Πρώτος σκόρερ του Βραζιλιάνικου Κυπέλλου (2): 1998, 1999
 Κορυφαίος σκόρερ του Κόπα Μερκοσούρ (2) : 1999, 2000
 Πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων 2000
 Placar Golden Boot (3): 1999, 2000, 2002
 Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Βραζιλίας (3): 2000, 2001, 2005
 Bola de Ouro : 2000
 Bola de Prata (3) : 2000, 2001, 2005
 Νότια Αμερική - ποδοσφαιριστής της χρονιάς: 2000
 Μέλος της καλύτερης ομάδας των ομίλων Παγκοσμίου Κυπέλλου: 2002 
 FIFA 100: 2004
 Καλύτερος παίκτης του USL 1η: 2006
 Πρώτος σκόρερ του USL: 2006
 IFFHS: 30ος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στη Νότια Αμερική 
 Βραβείο Golden Foot Legends: 2007
 Βραζιλιάνικο Μουσείο Ποδοσφαίρου Hall of Fame
 Διεθνής Αίθουσα Φήμης του ποδοσφαίρου - Πατσούκα, Μεξικό

Δείτε επίσης

 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολαρία Ατλέτικο Κλούμπε
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Σαντ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντελάιντ Γιουνάιτεντ
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1989
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μαϊάμι ΦΚ
Κατηγορία:FIFA 100
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1998
Κατηγορία:Νικητές του Παίκτη της Χρονιάς της FIFA
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι πολιτικοί
Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ