Μισέλ Πλατινί

Ο Μισέλ Φρανσουά Πλατινί (γαλλικά: Michel François Platini, γεννήθηκε 21 Ιουνίου 1955) είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, προπονητής και διοικητικό στέλεχος. Ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, ψηφίστηκε έβδομος στις εκλογές της IFFHS στην ανάδειξη των καλύτερων του 20ού αιώνα, ενώ σε ειδική ψηφοφορία των νικητών της Χρυσής Μπάλας που διοργάνωσε το περιοδικό France Football κατετάγη πέμπτος του 20ού αιώνα πίσω από τους Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ και Ντι Στέφανο. 

Επίσης, το France Football και η IFFHS τον ανέδειξαν ως τον κορυφαίο Γάλλο ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα, μπροστά από τους Ζινεντίν Ζιντάν και Ρεϊμόν Κοπά. Τροπαιούχος τρεις συνεχόμενες χρονιές της Χρυσής Μπάλας την περίοδο που αγωνιζόταν στη Γιουβέντους, αναγνωρίστηκε από το σύλλογο ως κορυφαίος παίκτης της όλων των εποχών. Ως αναγνώριση των επιτευγμάτων του, έγινε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής το 1985 και Αξιωματικός της το 1988. Το 2000 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα από τη FIFA.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Πλατινί έπαιξε στις ομάδες της Νανσί-Λωρραίνης, της Σαιντ-Ετιέν και της Γιουβέντους. Αν και αγωνίστηκε στην καριέρα του ως επιθετικός μέσος, υπήρξε και ικανότατος σκόρερ: κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της Σέριε Α τρεις συνεχόμενες χρονιές και ήταν ο καλύτερος σκόρερ της Γιουβέντους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1984–85. Έλαβε το ψευδώνυμο «Ο Βασιλιάς» (Le Roi) λόγω των ηγετικών ικανοτήτων του.  Ήταν ο κορυφαίος παίκτης της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, η οποία κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1984, μια διοργάνωση όπου βραβεύτηκε ως πρώτος σκόρερ και ως ο καλύτερος παίκτης, ενώ έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 1982 και το 1986. Μέχρι το 2007 ήταν ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Γαλλίας και μέχρι το 2021 ήταν ο ποδοσφαιριστής που είχε σημειώσει τα περισσότερα γκολ (9) που έχουν επιτευχθεί σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 

Μετά την αποχώρησή του ως παίκτης, ο Πλατινί ήταν για τέσσερα χρόνια ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, ενώ το 2007 εξελέγη πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ, θέση την οποία κράτησε ως το 2015. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.

 Βιογραφία 

Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1955 στο Ζεφ της Μερτ-ε-Μοζέλ στη Λωρραίνη. Ο παππούς του ήταν Ιταλός από τη Νοβάρα που μετακόμισε στην πόλη μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να εργαστεί στις βιομηχανίες χάλυβα της περιοχής, όπως και πολλοί άλλοι Ιταλοί εκείνη την εποχή. Ο πατέρας του Άλντο ήταν ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής και έμαθε στο Μισέλ πολύ νωρίς σε μερικές απλές αλλά ουσιαστικές έννοιες, πρώτα και κύρια την προσμονή. Ο μικρός Πλατινί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στη μικρή τοπική ομάδα της πόλης του σε ηλικία 10 ετών. Πήγε στη  Μετς για δύο ημέρες δοκιμών αλλά δεν ήταν αρκετά δυνατός και μετά από καρδιαγγειακές εξετάσεις τον έστειλαν στη Νανσί για μερικές ακόμη δοκιμές. Το φθινόπωρο του 1972 εντάχθηκε στην αναπληρωματική ομάδα της Νανσί που αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία. Μετά από ένα χρόνο μακριά στην πόλη του Νανσί, μετακόμισε με την οικογένειά μετά τον διορισμό του πατέρα του ως επικεφαλής της ομάδας νέων του συλλόγου. Το ταλέντο του Μισέλ είχε ήδη αναγνωριστεί και είχε 13 συμμετοχές στην ερασιτεχνική εθνική, έξι στη στρατιωτική και τέσσερις στην εθνική νέων.

 Καριέρα σε συλλόγους 
Στη Γαλλία
Στις 3 Μαΐου 1973 ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα με την πρώτη ομάδα της Νανσί στην πρώτη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος. Το 1974 έσπασε το αριστερό του χέρι και δεν μπόρεσε να βοηθήσει την ομάδα του στη μάχη να αποφύγει τον υποβιβασμό. Η Νανσί προήχθη και πάλι στην πρώτη κατηγορία την επόμενη χρονιά και ο Πλατινί είχε γίνει ο σημαντικότερος παίκτης της ομάδας (σημείωσε 17 γκολ). Παράλληλα με τις στρατιωτικές του δραστηριότητες, αγωνίστηκε όσο ήταν δυνατό. Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα που διεξήχθη στο Λαβάλ με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, το κοινό της Μαγιέν επευφημούσε τον Πλατινί, ο οποίος σημείωσε τρία γκολ. Όμως η βραδιά τελειώνει άσχημα, με νέο τραυματισμό στο γόνατο. Απέφυγε την επέμβαση και επέστρεψε στο γήπεδο δύο εβδομάδες αργότερα. Αυτή η επιστροφή ήταν θετική στον ημιτελικό του Κυπέλλου σημειώνοντας γκολ με κεφαλιά, το μοναδικό της ομάδας που ηττήθηκε με 4–1, αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο λόγω τραυματισμού. 

Το 1976 υπέγραψε το νέο επαγγελματικό συμβόλαιο, είχε μια εξαιρετική σεζόν και ψηφίστηκε ως ο Γάλλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς, διάκριση που επαναληφθηκε την επόμενη χρονιά. Στην ηλικία των 20 ετών, ο Πλατινί ήταν η μεγάλη ελπίδα του γαλλικού ποδοσφαίρου, το οποίο ήταν σε μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια μετά την ομάδα των τελών της δεκαετίας του 1950. Με την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, η ομάδα είχε την καλύτερη θέση μέχρι τότε (1977 και 25 γκολ του Πλατινί στο πρωτάθλημα) και ήταν στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας το 1978, όπου το γκολ του Πλατινί απέναντι στη Νις έκρινε τον τελικό. Ήταν ο πρώτος σημαντικός τίτλος στην ιστορία του σωματείου. Η πρώτη διεθνής ατομική καταξίωση ήρθε με την τρίτη θέση στην ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας. Την ίδια χρονιά ο Πλατινί υπέστη πολλαπλό κάταγμα της κνήμης (συνολικά έσπασε το πόδι του πέντε φορές, το χέρι δύο φορές στην καριέρα του).

Έκλεισε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα το 1979 με 98 γκολ σε 181 αγώνες. Μετά από διαφορές με το σύλλογό του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Νανσί  μετακομίζοντας στη Σαιντ Ετιέν. Το 1981 ήταν πρωταθλητής Γαλλίας με το σύλλογο, αλλά απέτυχε δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου. Ο Πλατινί στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήδη αναγνωρίζονταν ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο (μαζί με τον Ζίκο και τον Ντιέγκο Μαραντόνα).  Διέθετε οργανωτικές ικανότητες, ήταν άριστος πασέρ, η τεχνική του ήταν εντυπωσιακή (ιδιαίτερα για Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή), ενώ η ειδικότητά του περιελάμβανε τα ελεύθερα λακτίσματα (απευθείας εκτελέσεις φάουλ), τα οποία ασκούσε σχεδόν καθημερινά σε ειδικές βάρδιες μετά την προπόνηση. Η ομαδικότητά του, όμως, υστερούσε.

Γιουβέντους
Το 1982 έγινε μέλος της ιταλικής Γιουβέντους, της οποίας ο πυρήνας ήταν οι παίκτες που κατέκτησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 (Ντίνο Τζοφ, Γκαετάνο Σιρέα, Αντόνιο Καμπρίνι, Μάρκο Ταρντέλι κα). Στις 11 Αυγούστου 1982, αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε έναν φιλικό αγώνα, όπου σημείωσε ένα γκολ. Επτά ημέρες αργότερα έκανε το επίσημο ντεμπούτο του στο Κύπελλο Ιταλίας εναντίον της Κάλτσιο Κατάνια. Στις 22 Αυγούστου, σε αυτή τη διοργάνωση, σημείωσε το πρώτο του γκολ με τη Γιουβέντους με αντίπαλο την  Πεσκάρα. Στο πρωτάθλημα όμως η ομάδα ξεκίνησε με δύο ήττες. Έχοντας προβλήμα τραυματισμού από τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αντιμετώπισε προβλήματα στην αγωνιστική του παρουσία τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 1982. Τα χρόνια στο Τορίνο ήταν τα πιο επιτυχημένα στην καριέρα του Γάλλου, ο οποίος κέρδισε σχεδόν όλους τους τίτλους. Αλλά στην αρχή ο χρόνος του στην Ιταλία χαρακτηριζόταν από δυσκολίες, διότι λόγω του υψηλού ετήσιου μισθού του ήταν δημοφιλής στόχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και αυτό οδήγησε επίσης σε ζήλια μέσα στην ομάδα. Το χειμώνα της πρώτης του σεζόν ήθελε ακόμη και να φύγει από τη Γιουβέντους. Έμεινε όμως, και μαζί με τους Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ και Πάολο Ρόσι, πραγματοποίησαν τους στόχους τους στην επίθεση και η επιτυχία ήρθε: τον πρώτο χρόνο κέρδισαν το Κύπελλο Ιταλίας και βρισκόταν στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κύπελλου Πρωταθλητριών, όπου έπρεπε να νικήσουν το Αμβούργο, κάτι το οποίο όμως δεν πραγματοποιήθηκε στον τελικό της Αθήνας. Ο ίδιος ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 16 γκολ και κέρδισε την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του ως καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής.

thumb |300px|Με το Μαραντόνα μετά από αγώνα Νάπολι - Γιουβέντους 

Η Γιουβέντους έτσι καθιερώθηκε στις ισχυρότερες ομάδες του κόσμου στην καλύτερη περίοδο της ιστορίας της και ο προπονητής της Τραπατόνι έκανε το Γάλλο επικεφαλής στην ομάδα. Το 1984 κέρδισε το πρωτάθλημα και έφτασε στον τελικό του Κύπελλο Κυπελλούχων νικώντας την Πόρτο με 2–1.
Ο Πλατινί κέρδισε για δεύτερη φορά τον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ στο πρωτάθλημα (20 γκολ) και ψηφίστηκε τρεις φορές στη σειρά ο καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς (1983, 1984, 1985), αναδεικνυόμενος σε σούπερ αστέρα. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κατέκτησε τρεις συνεχόμενες φορές το βραβείο. Η επικράτησή του στις ψηφοφορίες του θεσμού ήταν χαρακτηριστικά εύκολη με τις πλειοψηφίες των δύο τελευταίων επιλογών να αποτελούν ρεκόρ στην ιστορία του γαλλικού βραβείου μέχρι το 2009, ενώ την πρώτη χρονιά το 68,3 % των πρώτων ψήφων παραμένει το υψηλότερο ποσοστό στην ιστορία. Το 1985 ήταν για πέμπτη φορά στην πρώτη τριάδα ισοφαρίζοντας τον Φραντς Μπεκενμπάουερ.

Η επιτυχία με το σύλλογο συνεχίστηκε, και το 1985 η Γιουβέντους αντιμετώπισε τη Λίβερπουλ στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ο Πλατινί σημείωσε το γκολ της νίκης και ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με επτά γκολ. Ωστόσο, η επιτυχία αυτή επισκιάστηκε από την τραγωδία του Χέιζελ, για την έκταση της οποίας οι παίκτες δεν γνώριζαν αρκετά πριν την έναρξη του τελικού. «Εκείνο το βράδυ δεν είχε καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Έπρεπε να μας φέρουν το κύπελλο στα αποδυτήρια», είπε αργότερα. Το 1985 κατέκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο με νίκη της Γιουβέντους επί της Αρχεντίνος Τζούνιορς στα πέναλτι (κανονική διάρκεια 2–2) με τον ίδιο να σημειώνει ένα γκολ κατά τη διάρκεια του αγώνα και το νικητήριο πέναλτι στη διαδικασία μετά τη λήξη και της παράτασης. Σε ένα από τους πιο συναρπαστικούς τελικούς στην ιστορία της διοργάνωσης, έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του έχοντας ακόμα μία ασίστ, ενώ του ακυρώθηκε εσφαλμένα ως οφσάιντ ένα ακόμη γκολ. Το σημείωσε με αριστερό σουτ και η αντίδραση του μετά την ακύρωση έμεινε στην ιστορία για την πρωτοτυπία της: ξάπλωσε στο γήπεδο στο πλάι και κοίταξε σαρκαστικά το διαιτητή του αγώνα. Το 1986 κατέκτησε το δεύτερο πρωτάθλημα, που ήταν ο τελευταίος τίτλος του, καθώς τερμάτισε την καριέρα του το καλοκαίρι του 1987 στην ηλικία των 32 ετών, έχοντας σημειώσει 68 γκολ πρωταθλήματος σε 147 αγώνες.

 Διεθνής καριέρα 
Το καλοκαίρι του 1976, ο Πλατινί αγωνίστηκε με την Ολυμπιακή ομάδα της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ, σημειώνοντας τρία γκολ στη διοργάνωση φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά. Έστρεψε τη διεθνή προσοχή επάνω του για πρώτη φορά στις 16 Νοεμβρίου 1977, όταν έλαμψε ως παίκτης του παιχνιδιού με αντίπαλο τη Βουλγαρία και σημείωσε ένα γκολ με σουτ από 25 μέτρα. Η Γαλλία είχε προκριθεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια με αυτή τη νίκη με 3–1. Την ίδια χρονιά, ο Πλατινί είχε ψηφιστεί ως τρίτος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.

Το Φεβρουάριο του 1978 σε φιλικό αγώνα στη Νάπολη απέναντι στην Εθνική Ιταλίας πραγματοποίησε εντυπωσιακή εμφάνιση και σημειώνοντας ένα γκολ με φάουλ στο τελικό 2–2. 
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην Αργεντινή, οι ελπίδες της Γαλλίας βρίσκονταν στους ώμους του Πλατινί που τώρα ήταν και αρχηγός της ομάδας στα 23 του χρόνια. Μετά την εναρκτήρια ήττα από την Ιταλία (1–2), ήρθε μια ακόμα ήττα από τους γηπεδούχους (με τους Γάλλους να έχουν σοβαρά παράπονα από τη διαιτησία) και η διοργάνωση τελείωσε στον πρώτο γύρο αφήνοντας απογοητευμένους τους Γάλλους φιλάθλους.

Το 1981, όπως είχε κάνει εξάλλου τέσσερα χρόνια πριν με αντίπαλο τη Βουλγαρία και όπως θα ξανάκανε και τέσσερα χρόνια αργότερα κατά της Γιουγκοσλαβίας, ο Πλατινί πέτυχε το γκολ της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 και εξασφαλίζει τη συμμετοχή των «τρικολόρ» στον θεσμό: η θρυλική εκτέλεση φάουλ κόντρα στην Ολλανδία στην κρίσιμη συνάντηση του Παρκ ντε Πρενς του Παρισιού σφραγίζει την πρόκριση της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας. Στην τελική φάση της διοργάνωσης, ο ηγέτης της ομάδας έχει ένα μέτριο γύρο στη φάση των ομίλων, αλλά στους αγώνες της φάσης των νοκ-άουτ ανέκαμψε και η Γαλλία έγινε μια από τους πιο πιθανούς διεκδικητές του τίτλου. Ο Πλατινί συμμετείχε είτε στην αρχή είτε στο τέλος σχεδόν κάθε γαλλικής επιθετικής κίνησης και αναγνωρίστηκε ως ο καλύτερος Γάλλος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών βγάζοντας την εθνική ομάδα από την αφάνεια δεκαετιών. Οι Γάλλοι έκαναν πολύ καλές εμφανίσεις και έφτασαν στους ημιτελικούς νικώντας τη Βόρεια Ιρλανδία, το Κουβέιτ και την Αυστρία, όπου η Δυτική Γερμανία σε ένα από τους καλύτερους αγώνες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων νίκησε στα πέναλτι μετά από συναρπαστικό παιχνίδι (3–3 στη διάρκεια του αγώνα, ονομάστηκε «Νύχτα της Σεβίλλης»). Η εμφάνιση των Γάλλων ήταν άξια ομάδας που δικαιούνταν να φτάσει στον τελικό και ο Πλατινί σημείωσε ένα γκολ με πέναλτι στην κανονική διάρκεια του αγώνα καθώς και αυτό στη διαδικασία των πέναλτι. Όμως η αποτυχία δύο Γάλλων στη διαδικασία στέρησε από την ομάδα την πρώτη παρουσία της σε τελικό της διοργάνωσης.
Η Γαλλία τελείωσε τη διοργάνωση στην τέταρτη θέση έχοντας την καλύτερη επίθεση με 16 γκολ (παρά την έλλειψη υψηλού επιπέδου επιθετικών)  και ο Πλατινί συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου.

Δύο χρόνια αργότερα, ο Πλατινί κυριάρχησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984 στη χώρα του όσο κανένας άλλος στην ιστορία σε ένα τέτοιο πρωτάθλημα. Οι εμφανίσεις του εντυπωσίασαν ολόκληρη την Ευρώπη και έδωσαν στη Γαλλία τον πρώτο της διεθνή τίτλο. Με το πρώτο του τέρμα με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία κατέρριψε το ρεκόρ του Ζυστ Φονταίν φτάνοντας τα 31 γκολ με το εθνόσημο. Ο Πλατινί οδήγησε την ομάδα του στον τίτλο και έδειξε ιδιαίτερη ικανότητα σκοραρίσματος πετυχαίνοντας 9 από τα 14 γαλλικά γκολ (αυτό το ρεκόρ Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ισοφαρίστηκε το 2016 από τον Πορτογάλο Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά σε τέσσερις διοργανώσεις και καταρρίφθηκε το 2021 από τον ίδιο). Σημείωσε δύο εξαιρετικά χατ τρικ και παραμένει ο μόνος που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο σε τελική φάση της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Το πρώτο ήρθε στη νίκη με 5–0 επί του Βελγίου στη Ναντ, το δεύτερο μέσα σε 18 λεπτά στη νίκη με 3–2 επί της Γιουγκοσλαβίας στο Σεντ-Ετιέν. Η επίδοση των 9 τερμάτων από έναν ποδοσφαιριστή σε μία διοργάνωση παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ αγωνιζόμενος μάλιστα στις πέντε συναντήσεις που προέβλεπε το τότε πρόγραμμα. Ο αρχηγός υποστηρίχθηκε από άριστους συνεργάτες, ειδικά στο κέντρο: με τους Αλέν Ζιρές, Λουίς Φερναντές και Ζαν Τιγκανά, δημιούργησε το μαγικό καρέ της γαλλικής εθνικής τη δεκαετία του 1980. Αντίθετα, η επιθετική γραμμή ήταν συγκριτικά αδύναμη και έτσι ο ίδιος συχνά κινούνταν και σε πιο επιθετικές θέσεις, κάτι που και στον ίδιο άρεσε μακροχρόνια. Ο ημιτελικός ήταν ο καλύτερος αγώνας της διοργάνωσης και διεξήχθη στις 23 Ιουνίου, στο κατάμεστο «Βελοντρόμ» της Μασσαλίας, όπου η Γαλλία λύγισε την Πορτογαλία στην παράταση (3–2), ύστερα από ένα συναρπαστικό παιχνίδι, από τα καλύτερα της ιστορίας του θεσμού. Η Γαλλία κυριάρχησε για μεγάλο μέρος του αγώνα και δέχθηκε μια καθυστερημένη ισοφάριση στην κανονική διάρκεια με το αποτέλεσμα να διαμορφώνεται στο 1–1. Υπήρχαν περισσότερα γκολ στην παράταση, και για τις δύο ομάδες. Ένα λεπτό πριν από τα πέναλτι και ενώ ο αγώνας ήταν ισόπαλος με 2–2 στην παράταση, ο Πλατινί κρατούσε «το κλειδί του παραδείσου», όπως έγραψε την επόμενη μέρα η εφημερίδα L'Équipe και έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ των μετέπειτα πρωταθλητών Ευρώπης. Το θέαμα του Γάλλου αρχηγού να τρέχει κατά μήκος της πλάγιας γραμμής με τα χέρια ανοικτά και ένα πλήθος από γαλλικές σημαίες να κυματίζουν στους φιλάθλους πίσω του ήταν η εικόνα του πρωταθλήματος. Στον τελικό με αντίπαλο την Ισπανία (2–0), σημείωσε ένα τέρμα με απευθείας εκτέλεση φάουλ στο 57ο λεπτό και έβαλε τη Γαλλία στο νικητήριο δρόμο, που επωφελούμενη και αποβολής από πλευράς των αντιπάλων της κέρδισε τον πρώτο της διεθνή τίτλο. Το έθνος που είχε κάνει περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο για να προωθήσει τον διεθνή ανταγωνισμό στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είχε τελικά κερδίσει μία από τις διοργανώσεις που είχαν συμβάλει τα μέγιστα στην υλοποίησή τους. 57 χρόνια από τότε που ο Henri Delauney, τότε πρόεδρος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, είχε προτείνει για πρώτη φορά ένα διεθνή διαγωνισμό για τα ευρωπαϊκά κράτη, ο Πλατινί σήκωσε το τρόπαιο που έφερε το όνομά του.

Την επόμενη χρονιά ήρθε ο δεύτερος διεθνής τίτλος το Τρόπαιο Αρτέμιο Φράνκι μετά από τη νίκη στο Παρίσι επί της νικήτριας του Κόπα Αμέρικα του 1983 Ουρουγουάη με 2–0 στις 21 Αυγούστου. Ήταν ο πρώτος τίτλος στην ιστορία του θεσμού.
Το 1986 στο Μεξικό ο Πλατινί πήρε μέρος στο τρίτο του Παγκόσμιο Κύπελλο, την τελευταία ευκαιρία να κερδίσει τον τίτλο. Αγωνίστηκε με πρόβλημα τραυματισμού που τελικά ήταν αυτός που τον οδήγησε στο πρόωρο τέλος της καριέρας του. Σημείωσε δύο σημαντικά τέρματα: στον γύρο των "16" με 1–0 απέναντι στην Ιταλία (τελικό σκορ 2–0) και το δεύτερο ισοφάρισε τη Βραζιλία στην αναμέτρηση της 21ης Ιουνίου, που μερίδα του τύπου το ονόμασε «παιχνίδι του αιώνα» για την ποιότητά του (1–1 κανονική διάρκεια και παράταση, 4–3 νίκη στα πέναλτι με τον Πλατινί να χάνει το δικό του). Η απώλεια ενός πέναλτι για τον Πλατινί ήταν εξαιρετικά σπάνια και μόνο δύο από τα 46 που εκτέλεσε στην καριέρα του έχουν καταγραφεί ως χαμένα. Ο αγώνας με τη Βραζιλία ήταν την ημέρα των 31ων γενεθλίων του και η Γαλλία προκρίθηκε στον ημιτελικό, όπου συναντήθηκε πάλι με τη Δυτική Γερμανία. Αλλά η απόπειρα εκδίκησης δεν ήταν επιτυχής και η γειτονική χώρα κατάφερε να αντισταθεί στις συνεχείς επιθέσεις των Γάλλων που ενορχηστρώνονταν από τον Πλατινί αλλά η έλλειψη υψηλού επιπέδου επιθετικών δεν οδήγησε σε σκοράρισμα. Δύο τέρματα με αντεπιθέσεις έδωσαν την πρόκριση στη Δυτική Γερμανία και πάλι στον τελικό. Στο μικρό τελικό, χωρίς τον ηγέτη της, η Γαλλία νίκησε το Βέλγιο και τελείωσε τρίτη. Ο Πλατινί συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης για δεύτερη φορά. Έκλεισε την καριέρα του στα Παγκόσμια Κύπελλα με 5 τέρματα σε 14 αγώνες που συμμετείχε.  Όπως και οι κορυφαίοι Φέρεντς Πούσκας, Αλφρέδο Ντι Στέφανο και Γιόχαν Κρόιφ έμεινε «βασιλιάς χωρίς στέμμα». 

Στις 29 Απριλίου 1987 αγωνίστηκε στο τελευταίο του διεθνές παιχνίδι με την Ισλανδία. Πήρε μέρος συνολικά σε 72 διεθνείς συναντήσεις και ήταν αρχηγός της εθνικής Γαλλίας 49 φορές. Σημείωσε συνολικά 41 γκολ και παρείχε 20 τελικές πάσες (ασίστ). Ήταν ο πρώτος Γάλλος σκόρερ όλων των εποχών για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Η αποχώρησή του συνοδεύετηκε από την αποτυχία πρόκρισης της Γαλλίας και στα δύο επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα.
Τελειώνοντας τη σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής, ο εμβληματικός μέσος της Γιουβέντους και της Εθνικής Γαλλίας, είχε πετύχει συνολικά 358 τέρματα σε 666 επίσημους αγώνες, ο δεύτερος καλύτερος Γάλλος σκόρερ στην μέχρι τότε ιστορία. Ορισμένα από τα γκολ του ήταν τέτοια που ο Εδουάρδο Γκαλεάνο έγραψε ότι «σκόραρε το είδος των γκολ που θυμίζουν ψευδαισθήσεις και δεν είναι δυνατόν να είναι αληθινά».

 Μετά το ποδόσφαιρο 
Διετέλεσε ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Γαλλίας από το 1988 έως το 1992. Εργάστηκε κυρίως για την πρόκριση στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1992 στη Σουηδία. Έχρισε διεθνή τον Ντιντιέ Ντεσάν και βασίστηκε στο εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο Ερίκ Καντονά - Ζαν Πιερ Παπέν. Η Γαλλία διακρίθηκε στα προκριματικά στάδια, κερδίζοντας και τους οκτώ αγώνες της ομάδας, συμπεριλαμβανομένων αξιοσημείωτων νικών εκτός Ισπανίας και Τσεχοσλοβακίας. Μετά από ένα αήττητο ρεκόρ 19 αγώνων, ήταν μεταξύ των φαβορί και ο Πλατινί ανακηρύχθηκε Προπονητής της Χρονιάς το 1991 από το περιοδικό World Soccer. Αλλά μία σειρά από κακές εμφανίσεις σε αγώνες προετοιμασίας, ακολουθούμενες από τον αποκλεισμό της Γαλλίας από την πρώτη φάση της διοργάνωσης, οδήγησαν τον Πλατινί να παραιτηθεί από προπονητής.

Ήταν συνυπεύθυνος, μαζί με τον Φερνάν Σαστρ, για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 στη Γαλλία. Την ίδια χρονιά η FIFA τον εξέλεξε στην  καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα. Τον Ιανουάριο του 2001 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FFF) τονίζοντας τη σημασία της παραμονής του ποδοσφαίρου ως παιχνιδιού ούτως ώστε να μη καταστεί πρωτίστως επιχειρηματική δραστηριότητα. Το 2002 σε διαδικτυακή ψηφοφορία της FIFA ψηφίστηκε στην καλύτερη ενδεκάδα στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων. Το 2004 στην  ψηφοφορία 150.000 φιλάθλων για τα 50 χρόνια της UEFA ήταν 9ος. Εκλέχθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2007 πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ, διαδεχόμενος το Σουηδό Λέναρτ Γιόχανσον. Ήταν ο πρώτος πρώην ποδοσφαιριστής που έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Έλαβε επίσης τη θέση του προέδρου στην τεχνική επιτροπή της ΟΥΕΦΑ το 2002. Η θητεία του ως προέδρου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας κρίνεται αποτυχημένη. Υποστήριξε ανεξήγητα (θεωρητικά) το Κατάρ ως την επιλογή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στη μέση του ευρωπαϊκού χειμώνα που οδηγεί σε ανατροπή των χρονοδιάγραμματων όλο το ποδόσφαιρο της γηραιάς ηπείρου. Νέοι κανόνες που εισήχθησαν το 2011 θα μπορούσαν να έχουν εκτεταμένες επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα στο ευρωπαϊκό διεθνές ποδόσφαιρο των συλλόγων, διότι περιόριζαν το ποσό χρημάτων που θα μπορούσαν να ρίξουν οι επενδυτές σε μια δεδομένη ομάδα. Το όφελος ήταν για τις γερμανικές ομάδες, οι οποίες παραδοσιακά είχαν πιο ισορροπημένα οικονομικά από τις ομάδες της Ισπανίας και της Μεγάλης Βρετανίας. 

Το 2015 αποβλήθηκε από τη διοίκηση της Ομοσπονδίας λόγω διαμάχης με την επιτροπή ηθικής. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση διαφθοράς στους κόλπους της FIFA οι Ελβετοί εισαγγελείς κατηγόρησαν τον πρόεδρο της διεθνούς Ομοσπονδίας Σεπ Μπλάτερ, ότι πραγματοποίησε «άπιστη πληρωμή» ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων στον Πλατινί. Και οι δύο αξιωματούχοι τέθηκαν υπό επίσημη έρευνα από την ανεξάρτητη επιτροπή δεοντολογίας της FIFA στα τέλη Σεπτεμβρίου 2015.
Στις 8 Οκτωβρίου 2015, ο Πλατινί τέθηκε προσωρινά σε αναστολή έως τις 6 Ιανουαρίου 2016 από οποιαδήποτε δραστηριότητα που σχετίζεται με το ποδόσφαιρο. Στις 21 Δεκεμβρίου, και οι δύο παράγοντες κρίθηκαν ένοχοι για παραβιάσεις δεοντολογίας και απαγορεύτηκαν από την ενασχόληση με το άθλημα έως το 2023. Επίσης, ο Γάλλος βρέθηκε στο επίκεντρο εισαγγελικής έρευνας των αρχών της χώρας του (PNF), η οποία ειδικεύεται στη διερεύνηση οικονομικών εγκλημάτων και διαφθοράς, για την ανάθεση της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022 στο εμιράτο του Κατάρ από το 2016. Εξέτασε πιθανά αδικήματα όπως η ιδιωτική διαφθορά. Στις 8 Ιουλίου 2022 η ελβετική δικαιοσύνη έκρινε αθώο τον Πλατινί για τις ανωτέρω κατηγορίες, απόφαση που τελεσιδίκησε στις 25 Μαρτίου 2025. 

Η ζωή και το έργο του Μισέλ Πλατινί παρουσιάζονται μέσα από μία εντυπωσιακά εκτεταμένη συλλογή αθλητικών εκθεμάτων, τιμημένη με δύο  ρεκόρ Γκίνες, στο Μουσείο Μισέλ Πλατινί που βρίσκεται στην Κύπρο, στο χωριό Μοσφιλωτή.

 Στατιστική 

 Σύλλογοι 
Εμφανίσεις Συλλόγων Πρωτάθλημα Κύπελλο Ευρώπη ΣύνολοΣεζόνΣύλλογοςΠρωτάθλημα Αγώνες Γκολ ΑγώνεςΓκολ ΑγώνεςΓκολ Αγώνες Γκολ ΓαλλίαΠρωτάθλημα Κύπελλο Ευρώπη Σύνολο1972–73 Νανσί Κατηγορία 142 - -421973–7421230 -2421974–75Κατηγορία 23217613 -38301975–76Κατηγορία 1312276 -38281976–77382510 -39251977–783618107 -46251978–79191253 -24151979–80 Σαιντ Ετιέν Κατηγορία 13316757547261980–8135201057452291981–82362285204627ΙταλίαΠρωτάθλημα Κύπελλο ΕυρώπηΣύνολο1982–83Γιουβέντους Σέριε Α3016979548281983–842820738243251984–853018949748291985–863012616342161986–872928142415ΣύνολοΓαλλία2851565744169358209Ιταλία1476839163619222103Συνολική καριέρα43222496605228580312

 Στατιστικά στοιχεία διεθνούς σταδιοδρομίας  
 Γαλλία ΈτοςΕμφανίσεις Γκολ197654197772197864197942198065198142198210419834119841013198562198692198710Σύνολο7241

 Τίτλοι 
Σε συλλόγους
Νανσί

 Πρωτάθλημα Γαλλίας (2η κατηγορία): 1974–75 
 Κύπελλο Γαλλίας: 1977–78

Σαιντ-Ετιέν
 Πρωτάθλημα Γαλλίας: 1980–81

Γιουβέντους
 Πρωτάθλημα Ιταλίας (2): 1983–84, 1985–86
 Κύπελλο Ιταλίας: 1982–83
 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 1983–84
 Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης: 1984–85
 Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης: 1984–85
 Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1984–85

Εθνική ομάδα

 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1984
 Κύπελλο Αρτέμιο Φράνκι: 1985
 Παγκόσμιο Κύπελλο: 1986 (3η θέση)

 Ατομικές διακρίσεις 

Παίκτης

 Χρυσή Μπάλα (3): 1983, 1984, 1985
 3η θέση (2): 1977, 1980
 Onze d'or (3): 1983, 1984, 1985
 Onze d'Argent: 1977
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερος παίκτης: 1984
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πρώτος σκόρερ: 1984
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερη ομάδα: 1984
 Γάλλος παίκτης της χρονιάς (2): 1976, 1977
 Γάλλος παίκτης του αιώνα: 1999
 L'Équipe: καλύτερος Γάλλος αθλητής της χρονιάς (L'Équipe French Champion of Champions) (2): 1977, 1984
 FIFA XI: 1979
 World Soccer περιοδικό παίκτης της χρονιάς (2): 1984, 1985
 Guerin d'Oro: 1984
 Πρώτος σκόρερ ιταλικού πρωταθλήματος (3): 1982–83, 1983–84, 1984–85
 Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών πρώτος σκόρερ: 1984–85
 Διηπειρωτικό Κύπελλο πολυτιμότερος παίκτης: 1985
 Παγκοσμίου Κυπέλλου καλύτερη ομάδα (2): 1982, 1986
 Παγκοσμίου Κυπέλλου καλύτερη ομάδα όλων των εποχών: 1994
 Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα: 1998
 FIFA Ομάδα όνειρο των Παγκοσμίων Κύπελλων: 2002
 IFFHS: Παγκόσμια Ομάδα του XXού αιώνα
 IFFHS: 7ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα 
 IFFHS Legends 
 Golden Foot: 2004, σαν ποδοσφαιρικός θρύλος 
 FIFA 100 
 UEFA Golden Jubilee Poll: #9
 Premio internazionale Giacinto Facchetti: 2011
 Globe Soccer Awards Player Career Award: 2012
 Αρτέμιο Φράνκι βραβείο
 Καλύτερη ΧΙ όλων των εποχών της Γιουβέντους: 2017
 Hall of Fame ιταλικού ποδοσφαίρου
 Hall of Fame Αγγλικού ποδοσφαίρου (ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος. Το ένα από τα δύο μέλη εκτός Βρετανίας.)
 Chevalier of the Legion of Honour
 Officer of the Legion of Honour

Προπονητής

 El País καλύτερος Ευρωπαίος προπονητής του έτους: 1991
 World Soccer περιοδικό προπονητής του έτους: 1991

 Δείτε επίσης 
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 

 Michel Platini, Ma vie comme un match. (Robert Laffont, 1987) ISBN 978-2221055939

Εξωτερικοί σύνδεσμοι



Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γαλλίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Γαλλίας
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν
Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κουβέιτ
Κατηγορία:FIFA 100
Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1992
Κατηγορία:Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ