Μειονότητα

Ο όρος μειονότητα έχει διάφορες χρήσεις με βάση το πλαίσιο της συζήτησης. Στην καθομιλουμένη, ο όρος «μειονότητα» μπορεί να γίνει κατανοητός με βάση τα δημογραφικά μεγέθη ενός πληθυσμού: δηλαδή, μια ομάδα στην κοινωνία με τον μικρότερο αριθμό ατόμων, ή λιγότερο από το μισό, αποτελεί «μειονότητα». Συνήθως, μια μειονότητα είναι αποδυναμωμένη σε σχέση με την πλειοψηφία, και αυτό το χαρακτηριστικό προσφέρεται για διαφορετικές εφαρμογές του όρου «μειονότητα».

Όσον αφορά την κοινωνιολογία, την οικονομία και την πολιτική, μια δημογραφική ομάδα που καταλαμβάνει το μικρότερο κλάσμα του πληθυσμού δεν χαρακτηρίζεται απαραίτητα ως «μειονότητα» εάν κατέχει κυρίαρχη εξουσία. Στο ακαδημαϊκό πλαίσιο, οι όροι «μειονότητα» και «πλειοψηφία» χρησιμοποιούνται όσον αφορά ιεραρχικές δομές εξουσίας. Για παράδειγμα, στη Νότια Αφρική, κατά τη διάρκεια του Απαρτχάιντ, οι λευκοί Ευρωπαίοι κατείχαν σχεδόν όλη την κοινωνική, οικονομική και πολιτική εξουσία έναντι των έγχρωμων Αφρικανών. Για αυτόν τον λόγο, οι έγχρωμοι Αφρικανοί αποτελούν την «μειονοτική ομάδα», παρά το γεγονός ότι υπερτερούν αριθμητικά των λευκών Ευρωπαίων στη Νότια Αφρική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ακαδημαϊκοί χρησιμοποιούν συχνότερα τον όρο «μειονότητα» για να αναφερθούν σε μια κατηγορία ανθρώπων που βιώνουν σχετική μειονεκτική θέση, σε σύγκριση με τα μέλη μιας κυρίαρχης κοινωνικής ομάδας.

Η ένταξη σε μία μειονότητα συνήθως βασίζεται σε διάφορα διακριτά χαρακτηριστικά ή πρακτικές, όπως εθνικότητα, φυλή, θρησκεία, σεξουαλικό προσανατολισμό, ή αναπηρία. Το πλαίσιο της διατομεακότητας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αναγνωριστεί ότι ένα άτομο μπορεί συγχρόνως να εντάσσεται σε πολλαπλές μειονότητες. Παρομοίως, ένα άτομο μπορεί να είναι μέλος μίας μειονότητας όσον αφορά κάποια χαρακτηριστικά, αλλά μέλος μιας επικρατούς ομάδας όσον αφορά άλλα.

Ο όρος «μειονότητα» συχνά χρησιμοποιείται εντός συζητήσεων περί των πολιτικών δικαιωμάτων, καθώς μέλη μειονοτικών ομάδων είναι συχνά επιρρεπή σε διαφορετική μεταχείριση στις χώρες και τις κοινωνίες στις οποίες ζουν. Μέλη μειονοτικών ομάδων συχνά αντιμετωπίζουν διακρίσεις σε διάφορους τομείς της ζωής, συμπεριλαμβανομένων της στέγασης, της απασχόλησης, της υγείας, και της εκπαίδευσης, μεταξύ άλλων. Αν και οι διακρίσεις μπορεί να διαπράττονται από άτομα, μπορεί επίσης να συμβαίνουν μέσω θεσμικών ανισοτήτων εντός των οποίων ορισμένα δικαιώματα και ευκαιρίες δεν είναι διαθέσιμα σε όλους.

 Ορισμοί 

 Κοινωνιολογικοί 
Ο Λούις Γουίρθ προσδιόριζε μια μειονότητα ως «μια ομάδα ανθρώπων που, λόγω των σωματικών ή πολιτισμικών τους χαρακτηριστικών, διαφοροποιούνται από τους άλλους στην κοινωνία στην οποία ζουν για διαφορετική και άνιση μεταχείριση και, ως εκ τούτου, θεωρούν τους εαυτούς τους αντικείμενα συλλογικών διακρίσεων».

Σύμφωνα με τον Τζο Φίγκιν, μια μειονοτική ομάδα έχει 5 χαρακτηριστικά: (1) υφίστανται διακρίσεις και υποταγή, (2) σωματικά ή/και πολιτισμικά χαρακτηριστικά που τους διαφοροποιούν και τα οποία αποδοκιμάζονται από την κυρίαρχη ομάδα, (3) κοινό αίσθημα συλλογικής ταυτότητας και κοινών επιβαρύνσεων, (4) κοινωνικά κοινοί κανόνες σχετικά με το ποιος ανήκει και ποιος δεν καθορίζει το καθεστώς της μειονότητας και (5) τάση γάμου εντός της ομάδας.

 Κριτική 
Υπάρχει μια διαμάχη σχετικά με τη χρήση της λέξης μειονότητα, καθώς έχει συγχρόνως μια γενική και μια ακαδημαϊκή χρήση. Η κοινή χρήση του όρου υποδηλώνει μια στατιστική μειονότητα. Ωστόσο, οι ακαδημαϊκοί αναφέρονται σε διαφορές ισχύος μεταξύ ομάδων και όχι σε διαφορές στο μέγεθος του πληθυσμού μεταξύ των ομάδων.

Η παραπάνω κριτική βασίζεται στην ιδέα ότι μια ομάδα μπορεί να θεωρηθεί μειονότητα ακόμη και αν περιλαμβάνει τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων που αριθμητικά δεν αποτελεί μειονότητα στην κοινωνία.

Ορισμένοι κοινωνιολόγοι έχουν επικρίνει την έννοια της «μειονότητας/πλειοψηφίας», υποστηρίζοντας ότι αυτή η γλώσσα αποκλείει ή παραμελεί τις μεταβαλλόμενες ή ασταθείς πολιτισμικές ταυτότητες, καθώς και τις πολιτισμικές σχέσεις πέρα ​​από τα εθνικά σύνορα. Ως εκ τούτου, ο όρος ιστορικά αποκλεισμένες ομάδες (ΙΑΟ) χρησιμοποιείται συχνά με παρόμοιο τρόπο για να τονίσει τον ρόλο της ιστορικής καταπίεσης και κυριαρχίας και πώς αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υποεκπροσώπηση συγκεκριμένων ομάδων σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής.

 Πολιτικοί 
Ο όρος «εθνική μειονότητα» χρησιμοποιείται συχνά για να συζητηθούν μειονοτικές ομάδες στη διεθνή και εθνική πολιτική. Όλες οι χώρες παρουσιάζουν κάποιο βαθμό φυλετικής, εθνικής ή γλωσσικής ποικιλομορφίας. Επιπλέον, οι μειονότητες μπορεί επίσης να είναι μετανάστες, ιθαγενείς ή ακτήμονες νομαδικές κοινότητες. Αυτό συχνά οδηγεί σε διακυμάνσεις στη γλώσσα, τον πολιτισμό, τις πεποιθήσεις, τις πρακτικές, που διαφοροποιούν ορισμένες ομάδες από την κυρίαρχη ομάδα. Καθώς αυτές οι διαφορές συνήθως γίνονται αντιληπτές αρνητικά, αυτό έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια κοινωνικής και πολιτικής δύναμης για τα μέλη των μειονοτικών ομάδων.

Δεν υπάρχει νομικός ορισμός των εθνικών μειονοτήτων στο διεθνές δίκαιο, αν και η προστασία των μειονοτικών ομάδων περιγράφεται στη Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων που Ανήκουν σε Εθνικές ή Εθνοτικές, Θρησκευτικές και Γλωσσικές Μειονότητες. Το διεθνές ποινικό δίκαιο μπορεί να προστατεύσει τα δικαιώματα των φυλετικών ή εθνοτικών μειονοτήτων με διάφορους τρόπους.Lyal S. Sunga (2004). International Criminal Law: Protection of Minority Rights, Beyond a One-Dimensional State: An Emerging Right to Autonomy? ed. Zelim Skurbaty. (2004) 255–275. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο παρακολουθεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων στον Ευρωπαϊκό Χάρτη των Περιφερειακών ή Μειονοτικών Γλωσσών και τη Σύμβαση Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο

Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα
Κατηγορία:Ορολογία της κοινωνιολογίας
Κατηγορία:Σχέσεις πλειονότητας-μειονότητας