Πεπόνι

Το πεπόνι (διωνυμική ονοματολογία: Cucumis melo, επίσημη ονομασία: Σικυός ο πέπων, αρχ. πέπων (ο κοινός)), είναι ο καρπός της πεπονιάς. Ανάλογα με την ποικιλία τα πεπόνια διαφέρουν στο σχήμα, στο μέγεθος, στο χρώμα της φλούδας και της σάρκας, στο άρωμα και στη γεύση.

 Ιστορία 
Τα πεπόνια προήλθαν από την Αφρική ή από τις θερμές κοιλάδες της νοτιοδυτικής Ασίας, ιδιαίτερα το Ιράν και την Ινδία, από όπου σταδιακά άρχισαν να εμφανίζονται στην Ευρώπη προς το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είναι γνωστό ότι τα πεπόνια καλλιεργήθηκαν από τους αρχαίους Αιγυπτίους. Ωστόσο, οι πρόσφατες ανακαλύψεις σπόρων πεπονιού που χρονολογούνται μεταξύ 1350 και 1120 π.Χ. σε ιερά πηγάδια Νουραγικής έδειξαν ότι τα πεπόνια πρωτοεμφανίστηκαν στην Ευρώπη από τον νουραγικό πολιτισμό της Σαρδηνίας κατά την Εποχή του Χαλκού. Επίσης, πεπόνια καταναλώνονταν στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη.

Τα πεπόνια ήταν από τα πρώτα φυτά που εξημερώθηκαν στον Παλαιό Κόσμο και από τα πρώτα είδη καλλιέργειας που έφεραν οι δυτικοί στον Νέο Κόσμο. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι άποικοι στον Νέο Κόσμο καταγράφονται ως αναπτυσσόμενα μέλι και πεπόνια καζάμπα ήδη από το 1600. Πολλές φυλές ιθαγενών Αμερικανών στο Νιου Μέξικο, συμπεριλαμβανομένων των Acoma, Cochiti, Isleta, Ναβάχο, Santo Domingo και San Felipe, διατηρούν μια παράδοση καλλιέργειας των δικών τους χαρακτηριστικών ποικιλιών πεπονιού, που προέρχονται από πεπόνια που εισήχθησαν αρχικά από τους Ισπανούς.

Μερικοί βοτανολόγοι θεωρούν τα πεπόνια εγγενή στον Λεβάντε και την Αίγυπτο, ενώ άλλοι τοποθετούν την προέλευση στην Περσία, την Ινδία ή την κεντρική Ασία, επομένως η προέλευση είναι αβέβαιη. Οι ερευνητές έχουν δείξει ότι οι σπόροι και τα υποκείμενα ήταν μεταξύ των αγαθών που διακινούνταν κατά μήκος των διαδρομών των καραβανιών του αρχαίου κόσμου. Αρκετοί επιστήμονες υποστηρίζουν μια αφρικανική καταγωγή και στη σύγχρονη εποχή τα άγρια πεπόνια μπορούν ακόμα να βρεθούν σε αρκετές χώρες στην ανατολική Αφρική όπως η Αιθιοπία, η Σομαλία και η Τανζανία.

 Ποικιλίες 
μικρογραφία|Ποικιλία πεπονιού σε σχήμα κύβου από την Ιαπωνία
Cantaloupe: Μικρό, στρογγυλό, με πορτοκαλί σάρκα, πολύ αρωματικό.

Honeydew: Μεγαλύτερο, λείο πράσινο εξωτερικά, με λευκοπράσινη σάρκα, πιο δροσερό και όχι τόσο έντονα αρωματικό.

Galia: Σφαιρικό, με κίτρινη-πράσινη φλούδα και αρωματική πράσινη σάρκα.

Πεπόνι Αργους: Μακρύ, με κίτρινη φλούδα και γλυκιά σάρκα.

Πεπόνι Κρήτης (Αρμύρα): Με ιδιαίτερο άρωμα, σκληρή φλούδα, και πολύ γλυκό.

Piel de Sapo (Ισπανικό): Με σκληρή πράσινη φλούδα με κηλίδες, λευκή γλυκιά σάρκα.

 Καλλιέργεια και παραγωγή 
μικρογραφία|Σπόροι πεπονιού
Στην Ελλάδα οι μεγαλύτερες καλλιέργειες βρίσκονται στην Κρήτη και στην Πελοπόννησο, ενώ συνολικά καλλιεργούνται 65.000 στρέμματα με την ετήσια παραγωγή να φτάνει τους 20.000 τόνους. Η Κίνα έχει την μεγαλύτερη παραγωγή πεπονιών στον κόσμο. Ακολουθούν η Ισπανία, η Τουρκία το Ισραήλ και οι Η.Π.Α.

 Στον πολιτισμό και τη λαϊκή κουλτούρα 

 Υπάρχει συζήτηση μεταξύ μελετητών εάν το πεπόνι στους Αριθμούς ("ἐμνήσθημεν τοὺς ἰχθύας, οὓς ἠσθίομεν ἐν Αἰγύπτῳ δωρεάν, καὶ τοὺς σικύους καὶ τοὺς πέπονας καὶ τὰ πράσα καὶ τὰ κρόμμυα καὶ τὰ σκόρδα", 11:5) αναφέρεται σε πεπόνι ή σε καρπούζι. Και τα δύο είδη φούτων ήταν γνωστά στην αρχαία Αίγυπτο και σε άλλες κατοικημένες περιοχές.
 Η έκφραση "βαρύ πεπόνι" σημαίνει τον απρόσιτο άνθρωπο που δεν ανοίγεται εύκολα.
 Η ελληνική ταινία Το βαρύ πεπόνι (1977) του Παύλου Τάσσου αφηγείται τις περιπέτειες ενός καφετζή (Μίμης Χρυσομάλλης) που φεύγει από τη Χαλκιδική για να γίνει σερβιτόρος στην Αθήνα.

 Δείτε επίσης 
 Πεπονιά

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Φρούτα
Κατηγορία:Κολοκυνθοειδή