Φρανσουά Τρυφώ

Ο Φρανσουά Τρυφώ (ορθή γραφή: Φρανσουά Τριφό,      Γαλλικά: François Roland Truffaut, 6 Φεβρουαρίου 1932 - 21 Οκτωβρίου 1984) ήταν Γάλλος κριτικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου, από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του γαλλικού νέου κύματος.

Με τη βοήθεια του θεωρητικού του κινηματογράφου Αντρέ Μπαζέν, άρχισε να γράφει κριτικές στο περιοδικό Cahiers du cinema, με το οποίο, μαζί άλλους συναδέλφους του, άνοιξαν τον δρόμο για το νέο κύμα και τον μη εμπορικό κινηματογράφο. Με την μικρού μήκους ταινία του Τα παλιόπαιδα (1958), και θέμα την σεξουαλική αφύπνιση μιας ομάδας νεαρών, έθεσε στην πράξη τις θεωρίες του, τις οποίες συνέχισε στην ημιαυτοβιογραφική, μεγάλου μήκους ταινία του, Τα 400 χτυπήματα (Les Quatres Cents Coups, 1959), μία γεμάτη ειλικρίνεια αλλά και ποίηση ταινία, που κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών, κάτι που τον καθιέρωσε ως τον κατεξοχήν ηγέτη του πρωτοεμφανιζόμενου νέου κύματος (νουβέλ βαγκ). Συνεχίζει την ιστορία του αγοριού από την πρώτη του ταινία με άλλες ταινίες. Το 1962 ένα μικρό επεισόδιο (Ο έρωτας στα είκοσι, 1962). Τότε ο Αντουάν Ντουανέλ (Ζαν-Πιερ Λεό) ερωτεύεται τη Κριστίν (Κλοντ Ζαντ) (Κλεμμένα φιλιά, 1968]. Η Αντουάν και η Κριστίν παντρεύονται (Παράνομο κρεβάτι, 1970). Ο Αντουάν και η Κριστίν διαζευγνύονται (Η αγάπη το βάζει στα πόδια, 1979). Ο κύκλος είναι μοναδικός στην ιστορία του κινηματογράφου. Έτσι, ο Τρυφώ και η Κλοντ Ζαντ προσλήφθηκαν και μετά την κινηματογράφηση το 1968.

Ακολούθησαν οι ταινίες Πυροβολείτε τον πιανίστα (Tirez sur le pianiste, 1960), αναφορά αλλά και ανατροπή των γκανγκστερικών ταινιών Απολαύστε το κορμί μου (Jules et Jim, 1961) γύρω από τις ιδιόμορφες σχέσεις ενός ερωτικού τριγώνου, Φαρενάιτ 451 (Fahrenheit 451, 1966), εξαιρετική μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου επιστημονικής φαντασίας του Ρέι Μπράντμπερι, που ο Τριφό γύρισε στην Αγγλία το Η νύφη φορούσε μαύρα (La mariée etait en noir, 1967), μία παραλλαγή του αμερικανικού φιλμ νουάρ, ταινίες που επέβαλαν τον Τριφό ως έναν ξεχωριστό και εντελώς πρωτότυπο δημιουργό.

 Πολιτικές απόψεις 
Ο Τριφό δεν εξέφραζε ποτέ πολιτικές απόψεις μέσα από τις ταινίες του. Ακόμα και την περίοδο του Μάη του '68 ο Τριφό απέρριψε τον στρατευμένο και πολιτικοποιημένο κινηματογράφο και συνέχισε με το ξεκάθαρα δικό του στυλ. Σε μία συνέντευξή του το 1980 στο περιοδικό Cahiers du Cinema αναφέρει χαρακτηριστικά για τις πεποιθήσεις του τα εξής:"Πολιτικά οι ιδέες μου με οδηγούν προς την αριστερά. Αυτό όμως δεν εκφράζεται στις ταινίες μου, ίσως επειδή μου φαίνεται ότι βάζουν πολύ αίσθημα στην πολιτική, ενώ πιστεύω ότι δεν πρέπει να είναι κανείς στην αριστερά επειδή αυτό είναι συμπαθητικό και της μόδας, αλλά επειδή είναι πιο δίκαιο. Το σλόγκαν <<όλα είναι πολιτική>> δεν μ' αρέσει γιατί, αν όλα είναι πολιτική, τίποτα δεν είναι πολιτική".

Φιλμογραφία
Ως σκηνοθέτης
ΈτοςΜεταφρασμένος τίτλοςΑυθεντικός τίτλοςΣημειώσεις1955  Μια επίσκεψηUne Visite  1957  Les Mistons Les Mistons  1958   Une Histoire d'eau Σκηνοθεσία σε συνεργασία με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ1959  Τα 400 χτυπήματα  Les Quatre cents coups  Βραβείο Bodil Καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας (1960). Βραβείο Καλύτερου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ των Καννών (1959).Υποψήφιο για βραβείο Όσκαρ «Πρωτότυπου σεναρίου» (1959).1960  Πυροβολήστε τον πιανίστα  Tirez sur le pianiste  1962  Ζiλ και Zιμ  Jules et Jim  1962  Antoine et Colette  Antoine et Colette   Ταινία μικρού μήκους.1964  Τρυφερό Δέρμα  La Peau douce  1965  Φάρεναϊτ 451  Fahrenheit 451  Στην αγγλική γλώσσα1968  Η νύφη φορούσε μαύρα  La Mariée était en noir  1968  Κλεμμένα φιλιά  Baisers volés  1969  Η σειρήνα του Μισισιπή  La Sirène du Mississippi  1970  Ένα Αγρίμι στην Πόλη  L'Enfant sauvage  1970  Παράνομο κρεβάτι  Domicile conjugal  1971   Δυο Κορίτσια από την Αγγλία  Les Deux anglaises et le continent  1972  Ένα όμορφο κορίτσι σαν εμένα  Une belle fille comme moi  1973  Αμερικανική Νύχτα  La Nuit américaine  Βραβείο Όσκαρ «Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας».1975  Η Ιστορία της Αντέλ Ουγκό  L'Histoire d'Adèle H.  1976  Το Χαρτζιλίκι  L'Argent de poche  1977  Ο άνδρας που αγαπούσε τις γυναίκες  L'Homme qui aimait les femmes  1978  Το Πράσινο δωμάτιο La Chambre verte  1979  Η αγάπη το βάζει στα πόδια  L'Amour en fuite  1980  Το τελευταίο Μετρό  Le Dernier métro  Απέσπασε δέκα Βραβεία Σεζάρ, μεταξύ αυτών τα βραβεία: καλύτερης ταινίας, καλύτερου Α' ανδρικού ρόλου, καλύτερου A' γυναικείου ρόλου, καλύτερου σκηνοθέτη, καλύτερης μουσικής επένδυσης, καλύτερου σεναρίου και καλύτερου ήχου.1981  Η Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας  La Femme d'à côté  1983  Οπωσδήποτε την Κυριακή  Vivement dimanche!  

Ως σεναριογράφος
ΈτοςΜεταφρασμένος τίτλοςΑυθεντικός τίτλοςΣημειώσεις1960 Με Κομμένη την Ανάσα  À bout de souffle  Σε σκηνοθεσία Ζαν-Λυκ Γκοντάρ1988Η μικρή κλέφτρα  La Petite voleuse  Σε σκηνοθεσία Κλωντ Μίλερ1995  Belle Époque  Σειρά επεισοδίων, σε συνεργασία με τον Jean Gruault. Σκηνοθεσία του Gavin Millar.

Ως ηθοποιός
ΈτοςΜεταφρασμένος τίτλοςΡόλοςΣημειώσεις1977  Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου  Επιστήμονας  Σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ

Παραπομπές

Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Κατηγορία:Γάλλοι παραγωγοί ταινιών
Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί του κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου