Δυτικός Κόσμος

Ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η γραμμική ανάπτυξη της Δύσης μπορεί να ανιχνευθεί από την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι μια τέτοια προβολή κατασκευάζει μια ψευδή γενεαλογία. Ένα γεωγραφικό concept της Δύσης άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά τον 4ο αιώνα μ.Χ., όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος χριστιανός Ρωμαίος αυτοκράτορας, μοίρασε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μεταξύ του Ελληνικού Ανατολικού και Λατινικού Δυτικού τμήματος. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που αργότερα ονομάστηκε Βυζαντινή Αυτοκρατορία, συνέχισε για ένα χιλιετή διάστημα, ενώ η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διήρκεσε μόνο περίπου έναν αιώνα και μισό. Οι σημαντικές θεολογικές και εκκλησιαστικές διαφορές οδήγησαν τους Δυτικοευρωπαίους να θεωρούν τους Χριστιανούς της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αιρετικούς. Το 1054 μ.Χ., όταν ο Πάπας της Ρώμης αφόρισε τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, η πολιτικοθρησκευτική διαίρεση μεταξύ της Δυτικής και της Ανατολικής Εκκλησίας κορυφώθηκε με το Σχίσμα του 1054. Παρόλο που οι φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο μερών της Χριστιανοσύνης συνεχίστηκαν για κάποιο χρονικό διάστημα, οι Σταυροφορίες κατέστησαν το σχίσμα οριστικό με εχθρότητα. Ο Δυτικός κόσμος κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών προσπάθησε να κατακτήσει εμπορικές οδούς προς την Ανατολή και απέτυχε, αντίθετα ανακάλυψε την Αμερική. Μετά τον δυτικοευρωπαϊκό αποικισμό της Αμερικής, που αφορούσε κυρίως τις δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις, αναδύθηκε η ιδέα του «δυτικού» κόσμου ως κληρονόμου της Λατινικής Εκκλησίας. Σύμφωνα με το Oxford English Dictionary, η παλαιότερη αναφορά στον όρο «δυτικός κόσμος» χρονολογείται από το 1586 και βρίσκεται στα γραπτά του Ουίλιαμ Γουόρνερ.

Τα κράτη που θεωρούνται συστατικά μέρη της Δύσης ποικίλουν ανάλογα με την οπτική γωνία και όχι με τη γεωγραφική τους θέση. Χώρες όπως η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, που βρίσκονται στο Ανατολικό Ημισφαίριο, περιλαμβάνονται στις σύγχρονες ορισμούς του Δυτικού κόσμου, καθώς αυτές οι περιοχές και άλλες παρόμοιες έχουν επηρεαστεί σημαντικά από τους Βρετανούς - από την αποικιοκρατία και την μετανάστευση των Ευρωπαίων - παράγοντες που θεμελίωσαν αυτές τις χώρες στη Δύση. Ανάλογα με το πλαίσιο και την ιστορική περίοδο, η Ρωσία θεωρούνταν μερικές φορές μέρος της Δύσης και άλλες φορές αντιπαρατίθεται σε αυτήν, καθώς και υποστηρίζει αντιδυτικά αισθήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν πιο εμφανείς στις νοητικές αναπαραστάσεις της Δύσης καθώς αναδείχθηκαν ως μεγάλη δύναμη, εν μέσω της ανάπτυξης των επικοινωνιακών-μεταφορικών τεχνολογιών όπως ο τηλέγραφος και οι σιδηρόδρομοι που «μείωσαν» την απόσταση μεταξύ των δύο ακτών του Ατλαντικού Ωκεανού.

Σε ορισμένες περιόδους μεταξύ του 18ου αιώνα και τα μέσα του 20ού αιώνα, ορισμένες χώρες της Δύσης, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, θεωρήθηκαν από ορισμένους ως εθνοκρατίες για τους λευκούς. Ο ρατσισμός θεωρείται ως παράγοντας που συνέβαλε στην δυτικοευρωπαϊκή αποικιοκρατία του Νέου Κόσμου, η οποία σήμερα αποτελεί μεγάλο μέρος του γεωγραφικού δυτικού κόσμου και χωρίζεται σε Βόρειο και Νότιο ημισφαίριο. Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, ορισμένα τμήματα του δυτικού κόσμου έγιναν γνωστά για την πολυπολιτισμικότητά τους λόγω της μετανάστευσης και των αλλαγών στους δείκτες γονιμότητας. Η ιδέα της Δύσης με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε από ένα κατευθυντικό σε ένα κοινωνικοπολιτικό όρο, χρονικοποιημένο και μετασχηματισμένο σε μια ιδέα του μέλλοντος που αποδίδεται με έννοιες προόδου και νεωτερικότητας.

 Δείτε επίσης 
 Ελληνορωμαϊκός πολιτισμός
 Χριστιανισμός
 Τρίτος κόσμος
 Άπω Ανατολή
 Ισλάμ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι


 Παραπομπές 


Κατηγορία:Πολιτισμικές περιοχές