Αργυράδες Κέρκυρας

Οι Αργυράδες είναι παραδοσιακός οικισμόςΜιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος, σελ. 95. της Κέρκυρας, κτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων, στο νότιο τμήμα του νησιού σε περιοχή περιβαλλόμενη από ελαιόδεντρα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός των Αργυράδων ανέρχεται στους 660 κατοίκους.

 Γενικά στοιχεία 
Το όνομα του οικισμού φέρεται να προέρχεται από τον βυζαντινό οίκο των Αργυρών  ή  Αργυρόπουλων. Μέχρι το 1997 ήταν έδρα της ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Κέρκυρας ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε έως το 2011 έδρα του δήμου Κορισσίων. Έκτοτε, με βάση της διοικητικές αλλαγές που επιβλήθηκαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί έδρα της δημοτικής κοινότητας Αργυράδων του δήμου Κέρκυρας. Το 1977, ο οικισμός κηρύχτηκε παραδοσιακός. Στους Αργυράδες υπάρχουν δύο ναοί, αφιερωμένοι ο ένας στην Αγία Τριάδα και ο άλλος στον Άγιο Ιωάννη.

 Ιστορικά στοιχεία 
Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε επίσημα έγγραφα κατά το 1508 ενώ τα επόμενα χρόνια δοκιμάστηκε σκληρά από τις επιδρομές των Οθωμανών. Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1943, οι Αργυράδες και τα γειτονικά τους υψώματα αποτέλεσαν πεδίο μάχης ανάμεσα στα ιταλικά στρατεύματα που κατείχαν την Κέρκυρα και τις δυνάμεις της Βέρμαχτ. Η σύγκρουση έληξε με σχετικά εύκολη επικράτηση των γερμανικών δυνάμεων και διεξήχθη στο πλαίσιο της ευρύτερης επιχείρησης εναντίον της μεραρχίας Άκουι, η οποία έδρευε στα Επτάνησα και μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους απέρριπτε την απαίτηση των Γερμανών για τον αφοπλισμό τηςΧέρμαν Φρανκ Μάγερ, Αιματοβαμμένο Εντελβάις. Η 1η Ορεινή Ταξιαρχία, το 22ο Ορεινό Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα, 1943 - 1944, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2009, τόμος Α΄, σελ. 626..

Απογραφές Πληθυσμού

Απογραφή192819401951196119711981199120012011Πληθυσμός123016111711156710969778201000660
Αξιοθέατα
Υπάρχει αιωνόβιο ελαιόδεντρο, αναγνωρισμένο ως Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης [6] https://search.et.gr/el/fek/?fekId=584736. Στο συγκεκριμένο Ελαιόδενδρο συνυπάρχουν: 1) Το αρχικό υποκείμενο olea sylvestris (αγρίλι ή αγριελιά ή δασική ελιά), 2) το μητρικό φυτό olea europea - λιάστρο επάνω στο οποίο έχει εμβολιαστεί και 3) Η ποικιλία olea europea - λιανολιά. Βρίσκεται σε οικόπεδο ιδιοκτησίας του Ιερού Ναού του «Αγίου Σπυρίδωνος του Παναχωρίτη», της Ενορίας Αργυράδων, στη Δημοτική Ενότητα Κορισσίων του Δήμου Κέρκυρας.Το υπερθαλάσσιο υψόμετρο της θέσης του είναι 99m και οι γεωγραφικές συντεταγμένες αυτής κατά ΕΓΣΑ 1987 είναι: 153331, 4372662. Η επιφάνεια της βάσης του κορμού ανέρχεται σε 12.45τετραγωνικά μέτρα, η περίμετρος του δένδρου στη βάση του κορμού 21.66 m, η μεγαλύτερη διάμετρος κορμού 4.35 m και η μικρότερη 0.55 m. Το εν λόγω άτομο ελαιόδενδρου που κηρύσσεται Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης έχει ιδιαίτερη βοτανική, οικολογική, αισθητική, ιστορική και πολιτισμική αξίας και μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό πόρο.

Έχει τραβήξει το ενδιαφέρον μεταξύ άλλων του τμήματος περιβάλλοντος του Ιονίου Πανεπιστημίου όπου ασχολήθηκαν με το πρόγραμμα "Βιομνήμες"[6] https://biomemories.envi.ionio.gr/ με την καταγραφή των αιωνόβιων ελαιόδεντρων των Ιονίων Νήσων.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 

 Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, Αιματοβαμμένο Εντελβάις. Η 1η Ορεινή Ταξιαρχία, το 22ο Ορεινό Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα, 1943 - 1944, τόμος Α΄, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2009.
 Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, τόμος Α΄, ΤΑ ΝΕΑ, 2012.

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας