Αυτοκίνητο

Το αυτοκίνητο είναι τροχοφόρο επιβατικό όχημα με ενσωματωμένο κινητήρα που χρησιμοποιείται για μεταφορές. Σύμφωνα με τους συνηθέστερους ορισμούς, τα αυτοκίνητα σχεδιάζονται ώστε να κινούνται (ως επί το πλείστον) στους αυτοκινητόδρομους, να έχουν καθίσματα για δύο ως πέντε άτομα (αν και κάποια μεγάλα SUV έχουν 3 σειρές καθισμάτων και χωρητικότητα για 7 άτομα ή σπανιότερα ακόμα και για 8 άτομα), έχουν συνήθως τέσσερις τροχούς και κατασκευάζονται κυρίως για τη μεταφορά ανθρώπων, αλλά και μερικές φορές για τη μεταφορά διαφόρων πραγμάτων.

Τα αυτοκίνητα διαθέτουν χειριστήρια για οδήγηση, στάθμευση, άνεση των επιβατών και διάφορα είδη φώτων. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, έχουν προστεθεί πρόσθετα χαρακτηριστικά και έλεγχοι στα οχήματα, καθιστώντας τα προοδευτικά πιο σύνθετα τεχνολογικώς, αλλά και πιο αξιόπιστα και ευκολότερα λειτουργικά. Αυτά περιλαμβάνουν τις κάμερες οπισθοπορείας, τον κλιματισμό, τα συστήματα δορυφορικής πλοήγησης και την ψυχαγωγία μέσα στο αυτοκίνητο. Τα περισσότερα αυτοκίνητα που χρησιμοποιούνται κατά τη δεκαετία του 2020 προωθούνται από κινητήρα εσωτερικής καύσης, που τροφοδοτείται από την καύση ορυκτών καυσίμων. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία εφευρέθηκαν νωρίς στην ιστορία του αυτοκινήτου, έγιναν εμπορικά διαθέσιμα στη δεκαετία του 2010 και προβλέπεται να κοστίζουν λιγότερα από ότι τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα πριν το 2025.thumb|Κυκλοφορία αυτοκινήτων σε αυτοκινητόδρομο του Οντάριο, Καναδάς, το 2009.Υπάρχουν δαπάνες και οφέλη για τη χρήση του αυτοκινήτου. Το κόστος για το άτομο περιλαμβάνει την απόκτηση του οχήματος, πληρωμές τόκων (εάν χρηματοδοτείται το αυτοκίνητο), επισκευές και συντήρηση, καύσιμα, χρόνος οδήγησης, τέλη στάθμευσης, φόροι και ασφάλιση. Το κόστος για την κοινωνία περιλαμβάνει τη διατήρηση δρόμων, τη χρήση γης, την οδική συμφόρηση, την ατμοσφαιρική ρύπανση, τη δημόσια υγεία, την υγειονομική περίθαλψη και τη διάθεση του οχήματος στο τέλος της ζωής του. Οι συγκρούσεις αυτοκινήτων είναι η μεγαλύτερη στατιστικώς αιτία θανάτων που σχετίζονται με τραυματισμούς παγκοσμίως.

Τα προσωπικά οφέλη περιλαμβάνουν τη μεταφορά κατά παραγγελία, την κινητικότητα, την ανεξαρτησία και την ευκολία μετακίνησης. Τα κοινωνικά οφέλη περιλαμβάνουν οικονομικά οφέλη, όπως η δημιουργία θέσεων εργασίας και πλούτου από την αυτοκινητοβιομηχανία, η παροχή μεταφορών, η κοινωνική ευημερία από τις ευκαιρίες αναψυχής και ταξιδιού και η παραγωγή εσόδων από τους φόρους στα αυτοκίνητα. Η ικανότητα του λαού να μετακινείται με ευελιξία από τόπο σε τόπο έχει σημαντικές επιπτώσεις για τη φύση των κοινωνιών. Υπάρχουν περίπου 1 δισεκατομμύριο αυτοκίνητα σε χρήση παγκοσμίως. Οι αριθμοί αυξάνονται ραγδαία, ιδίως στην Κίνα, την Ινδία και άλλες πρόσφατα εκβιομηχανισμένες χώρες.

 Ιστορική Εξέλιξη 

Το πρώτο ατμήλατο όχημα σχεδιάστηκε (και ίσως κατασκευάστηκε) από τον Φέρντιναντ Βέρμπιεστ, έναν Φλαμανδό που ήταν μέλος μιας αποστολής ιησουιτών στην Κίνα γύρω στο 1672. Ήταν ένα παιχνίδι μεγέθους 65 εκατοστών για τον αυτοκράτορα που δεν μπορούσε να φέρει οδηγό ή επιβάτη. – Note that the vehicle pictured is the 20th century diecast model made by Brumm, of a later vehicle, not a model based on Verbiest's plans. Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα αν το μοντέλο του Βέρμπιεστ κατασκευάστηκε ή εκτελέστηκε με επιτυχία. – Note that the vehicle pictured is the 20th century diecast model made by Brumm, of a later vehicle, not a model based on Verbiest's plans.

Ο Νικολά Ζοζέφ Κυνιό (Nicolas Joseph Cugnot), αναφέρεται ευρέως με την κατασκευή του πρώτου πλήρους αυτοκινήτου, το 1769 πιθανώς. Συγκεκριμένα, δημιούργησε ένα ατμήλατο τρίκυκλο.Encyclopædia Britannica  Κατασκεύασε επίσης δύο ατμήλατους ελκυστήρες για τον γαλλικό στρατό, ένας από τους οποίους διατηρείται στη Γαλλία.Encyclopædia Britannica Οι εφευρέσεις του, ωστόσο, είχαν προβλήματα με την παροχή  και τη διατήρηση της πίεσης του ατμού.Encyclopædia Britannica

Το 1801, ο Ρίτσαρτ Τρέβιθικ δημιούργησε και παρουσίασε τη μηχανή "Puffing Devil", που πολλοί πίστευαν ότι ήταν η πρώτη επίδειξη ενός ατμήλατου οδικού οχήματος. Δεν ήταν σε θέση να διατηρήσει επαρκή πίεση ατμού για μεγάλες χρονικές περιόδους και δεν είχε πρακτική χρήση.

Η ανάπτυξη κινητήρων εξωτερικής καύσης αναλύεται λεπτομερώς ως μέρος της ιστορίας του αυτοκινήτου, αλλά συχνά αντιμετωπίζεται χωριστά από την ανάπτυξη πραγματικών αυτοκινήτων. Κατά το πρώτο μέρος του 19ου αιώνα χρησιμοποιήθηκαν ποικίλα ατμήλατα οδικά οχήματα, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν αυτοκίνητα, λεωφορεία και οδοστρωτήρες.

Το 1807, ο Νισεφόρ Νιέπς και ο αδελφός του Κλωντ δημιούργησαν αυτό που ήταν ίσως ο πρώτος κινητήρας εσωτερικής καύσης στον κόσμο (τον οποίο ονόμασαν Pyréolophore), αλλά επέλεξαν να το εγκαταστήσουν σε μια βάρκα στον ποταμό Σαουάν στη Γαλλία. Συμπτωματικά, το 1807 ο Ελβετός εφευρέτης Φρανσουά Ισαάκ ντε Ρίβαζ σχεδίασε τη δική του μηχανή εσωτερικής καύσης και τη χρησιμοποίησε για να αναπτύξει το πρώτο όχημα του κόσμου που θα τροφοδοτείται από έναν τέτοιο κινητήρα. Το Pyréolophore του Νιέπς τροφοδοτήθηκε με ένα μίγμα σκόνης Λυκοπόδιου (αποξηραμένα σπόρια του φυτού), λεπτώς θρυμματισμένης σκόνης άνθρακα και ρητίνης που αναμίχθηκε με λάδι, ενώ η μηχανή του Ριβάζ χρησιμοποίησε μείγμα υδρογόνου και οξυγόνου. Κανένας σχεδιασμός δεν ήταν πολύ επιτυχημένος.

Το Νοέμβριο του 1881, ο Γάλλος εφευρέτης Γκουστάβ Τρουβέ παρουσίασε το πρώτο αυτοκίνητο (τρίκυκλο) που τροφοδοτείται με ηλεκτρική ενέργεια στη Διεθνή Έκθεση Ηλεκτρισμού του Παρισιού. Αν και πολλοί άλλοι Γερμανοί μηχανικοί (συμπεριλαμβανομένων των Γκότλιμπ Ντάμλερ Βίλχεμ Μέιμπαχ και Ζίγκφριντ Μάρκους) εργάστηκαν για το πρόβλημα κατά τον ίδιο περίπου χρόνο, ο Καρλ Μπεντς γενικά αναγνωρίζεται ως εφευρέτης του σύγχρονου αυτοκινήτου.

Το 1879, ο Μπεντς έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τον πρώτο κινητήρα του, ο οποίος σχεδιάστηκε το 1878. Πολλές από τις άλλες εφευρέσεις του έκαναν τη χρήση της μηχανής εσωτερικής καύσης εφικτή για την τροφοδοσία ενός οχήματος. Το πρώτο του αυτοκίνητο με βενζινοκίνητη μηχανή εσωτερικής καύσης κατασκευάστηκε στις αρχές του 1885 στο Μανχάιμ της Γερμανίας. Είχε τρεις τροχούς, δύο μεγάλους πίσω και έναν μικρότερο μπροστά και μπορούσε να αναπτύξει ανώτατη ταχύτητα 15 χιλιομέτρων την ώρα. Του απονεμήθηκε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την εφεύρεσή του από την αίτησή του στις 29 Ιανουαρίου 1886 (υπό την αιγίδα της μεγάλης εταιρείας του Benz & Cie., Η οποία ιδρύθηκε το 1883). Η Benz ξεκίνησε την προώθηση του οχήματος στις 3 Ιουλίου 1886 και περίπου 25 οχήματα Benz πωλήθηκαν μεταξύ 1888 και 1893, όταν εισήχθη το πρώτο του τετράτροχο μαζί με ένα φτηνότερο μοντέλο. Επίσης, τροφοδοτούνται με τετράχρονους κινητήρες της δικής του σχεδίασης. Ο Γάλλος Εμίλ Ροζέρ, που ήδη κατασκευάζει βενζινοκινητήρες με άδεια, πρόσθεσε το βενζινοκίνητο αυτοκίνητο στη σειρά προϊόντων του. Επειδή η Γαλλία ήταν πιο ανοικτή στα πρώιμα αυτοκίνητα, αρχικά κατασκευάστηκαν και πωλήθηκαν περισσότερα στη Γαλλία μέσω του Ροζέρ από ό, τι ο Μπεντς κατασκεύαζε και πωλούσε στη Γερμανία. Τον Αύγουστο του 1888, η Μπέρτα Μπεντς, (Bertha Benz) σύζυγος του Καρλ Μπεντς, ανέλαβε το πρώτο οδικό ταξίδι με το αυτοκίνητο, για να αποδείξει την οδική αξία της εφεύρεσης του συζύγου της.

Το 1896, ο Μπεντς σχεδίασε και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μια μηχανή εσωτερικής καύσης, που ονομαζόταν boxermotor. Κατά τα τελευταία χρόνια του δέκατου ένατου αιώνα, η Benz ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία αυτοκινήτων στον κόσμο, με 572 μονάδες παραγωγής το 1899 και, λόγω του μεγέθους της, η Benz & Cie. έγινε μετοχική εταιρεία. Το πρώτο αυτοκίνητο στην κεντρική Ευρώπη και ένα από τα πρώτα εργοστάσια κατασκευής αυτοκινήτων στον κόσμο, κατασκευάστηκε από την τσεχική εταιρεία Nesselsdorfer Wagenbau (που αργότερα μετονομάστηκε σε Tatra) το 1897, το Präsident automobil.

Οι Γκότλιμπ Ντάιμλερ (1834-1900) και Βίλχελμ Μάιμπαχ (1846-1929) ίδρυσαν το 1890 την εταιρεία Daimler Motoren Gesellschaft (DMG) στο Κάννσταττ, σήμερα Στουτγκάρδη -Μπαντ Κάννσταττ, (Stuttgart-Bad Cannstatt) και πώλησαν το πρώτο τους αυτοκίνητο το 1889 με την επωνυμία Daimler „Motor-Quadricycle“. Daimler "Stahlradwagen", 1889. Abgerufen am 30. Mai 2022. Ήταν μια διθέσια άμαξα με σωληνωτό σκελετό (Stahlradwagen) που κατασκευάστηκε από την εταιρεία κατασκευής ποδηλάτων NSU, (Neckarsulm) στην οποία τοποθέτησαν εκ των υστέρων τον κινητήρα του Μάιμπαχ. Μέχρι το 1895 κατασκευάστηκαν περίπου 30 οχήματα από την Daimler, είτε στα εργοστάσια της Daimler είτε στο Hotel Hermann, όπου δημιουργούσαν κατάστημα μετά από διαφωνίες με τους υποστηρικτές τους. Οι Μπεντζ, Μάιμπαχ και Ντάιμλερ φαίνεται να αγνοούσαν ο ένας τις πρώτες εργασίες του άλλου. Δεν συνεργάστηκαν ποτέ και κατά τη συγχώνευση των δύο εταιρειών, οι Ντάμλερ και Μάιμπαχ δεν αποτελούσαν πλέον μέρος της DMG. Ο Ντάιμλερ (Gottlieb Wilhelm Daimler) πέθανε το 1900 και αργότερα εκείνο το έτος, ο Μάιμπαχ (August Wilhelm Maybach) σχεδίασε έναν κινητήρα με την επωνυμία Daimler-Mercedes. Δύο χρόνια αργότερα, το 1902, ένα νέο μοντέλο DMG κατασκευάστηκε και το μοντέλο ονομάστηκε Mercedes μετά τον κινητήρα Maybach, ο οποίος παρήγαγε 35 hp. Ο Μάιμπαχ εγκατέλειψε τη DMG λίγο αργότερα και άνοιξε δική του επιχείρηση. Τα δικαιώματα για το εμπορικό σήμα της Daimler πωλήθηκαν σε άλλους κατασκευαστές.

Ο Καρλ Μπεντς πρότεινε συνεργασία μεταξύ DMG και Benz & Cie., όταν οι οικονομικές συνθήκες άρχισαν να επιδεινώνονται στη Γερμανία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι διευθυντές της DMG αρνήθηκαν να το εξετάσουν αρχικά. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο εταιρειών επαναλήφθηκαν αρκετά χρόνια αργότερα, όταν οι συνθήκες αυτές επιδεινώθηκαν και το 1924 υπέγραψαν συμφωνία αμοιβαίου ενδιαφέροντος που ισχύει μέχρι το έτος 2000. Και οι δύο επιχειρήσεις τυποποίησαν το σχεδιασμό, την παραγωγή, τις αγορές και τις πωλήσεις και διαφημίζουν ή εμπορεύονται τα μοντέλα των αυτοκινήτων τους από κοινού, αν και διατηρούν τις αντίστοιχες μάρκες τους. Στις 28 Ιουνίου 1926, η Benz & Cie. και η DMG τελικά συγχωνεύτηκαν ως εταιρεία Daimler-Benz, βαπτίζοντας όλα τα αυτοκίνητά της Mercedes Benz, ως μάρκα για το σημαντικότερο μοντέλο των αυτοκινήτων DMG, το σχέδιο Maybach αναφερόμενο αργότερα ως το 1902 Mercedes-35 hp, μαζί με το όνομα Benz. Ο Karl Benz παρέμεινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Daimler-Benz μέχρι το θάνατό του το 1929 και κατά καιρούς οι δύο γιοι του συμμετείχαν επίσης στη διοίκηση της εταιρείας.

Το 1890, οι Γάλλοι Εμίλ Λεβασόρ και Αρμάν Πεζό άρχισαν να παράγουν οχήματα με κινητήρες Ντάμλερ και έτσι έθεσαν τα θεμέλια της αυτοκινητοβιομηχανίας στη Γαλλία. Το 1891, ο Ογκούστ Ντοριό και ο συνάδελφός του Πεζό Λουί Ρεγκουλό ολοκλήρωσαν το μακρύτερο ταξίδι από βενζινοκίνητο όχημα, όταν το αυτοματοποιημένο και κατασκευασμένο Peugeot Type 3 της Daimler ολοκλήρωσε 2.100 χιλιόμετρα διαδρομής.

Ο πρώτος σχεδιασμός για ένα αμερικανικό αυτοκίνητο με βενζινοκινητήρα εσωτερικής καύσης έγινε το 1877 από τον Τζορτζ Σέλντεν του Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Ο Σέλντεν υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για αυτοκίνητο το 1879, αλλά η αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έληξε επειδή το όχημα δεν κατασκευάστηκε ποτέ. Μετά από μια δεκαετή καθυστέρηση και μια σειρά από συνημμένα στην αίτησή του, στις 5 Νοεμβρίου 1895, δόθηκε στον Σέλντεν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας Ηνωμένων Πολιτειών για έναν δίχρονο κινητήρα αυτοκινήτων, ο οποίος εμπόδισε, πέρα από την ενθάρρυνση, την ανάπτυξη αυτοκινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το δίπλωμά του αμφισβητήθηκε από τον Ερρίκο Φορντ και άλλους και ανατράπηκε το 1911.

Το 1893, κατασκευάστηκε το πρώτο αμερικάνικο αυτοκίνητο με βενζινοκινητήρα και δοκιμάστηκε από τους αδελφούς Ντούρια στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης. Η πρώτη δημόσια διαδρομή του Duryea Motor Wagon πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1893, στην οδό Taylor στο Metro Center Springfield. 

Στη Βρετανία, έγιναν αρκετές προσπάθειες για την κατασκευή ατμήλατων οχημάτων με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας, ενώ ο Τόμας Ρίκετ επιχείρησε ακόμη και μια παραγωγή το 1860. Τα πρώτα οχήματα παραγωγής στη Μεγάλη Βρετανία προήλθαν από την εταιρία Daimler, που ίδρυσε ο Χάρι Τζ. Λόσον το 1896, αφού αγόρασε το δικαίωμα χρήσης του ονόματος των κινητήρων. Η εταιρεία του έκανε το πρώτο της αυτοκίνητο το 1897, το οποίο ονομαζόταν Daimler. 

Το 1892, ο Γερμανός μηχανικός Ρούντολφ Ντίζελ έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα νέο κινητήρα καύσης. Το 1897, κατασκεύασε τον πρώτο κινητήρα ντίζελ. Ατμήλατα, ηλεκτροκίνητα και βενζινοκίνητα οχήματα ανταγωνίζονται εδώ και δεκαετίες, με κινητήρες εσωτερικής καύσης βενζίνης να επιτυγχάνουν κυριαρχία στη δεκαετία του 1910. Αν και διάφορα σχέδια περιστρεφόμενων κινητήρων χωρίς έμβολο έχουν επιχειρήσει να ανταγωνιστούν τον συμβατικό σχεδιασμό του εμβόλου και του στροφαλοφόρου άξονα, μόνο η έκδοση του κινητήρα Βάνκελ (Wankel) της Mazda είχε πολύ λίγη επιτυχία.

Συνολικά, εκτιμάται ότι πάνω από 100.000 διπλώματα ευρεσιτεχνίας δημιούργησαν το σύγχρονο αυτοκίνητο και τη μοτοσικλέτα.

 Παραγωγή του αυτοκινήτου 
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Late%20model%20Ford%20Model%20T.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Ένα Ford Model T του 1927.
Μεγάλη κλίμακα παραγωγής  προσιτών αυτοκινήτων ξεκίνησε από τον Ράμσον Ολντς το 1901 στο εργοστάσιο της Oldsmobile στο Λάνσινγκ του Μίτσιγκαν και βασίστηκε σε τεχνικές σταθερής γραμμής συναρμολόγησης που πρωτοστάτησε ο Μαρκ Ίσαμπαρντ Μπρουνέλ στο Portsmouth Block Mills στην Αγγλία το 1802. Το στυλ γραμμής συναρμολόγησης της μαζικής παραγωγής και των εναλλάξιμων μερών είχε πρωτοπορήσει στις ΗΠΑ από τον Τόμας Μπλάνχαρντ το 1821, στο Οπλοστάσιο του Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης. Η ιδέα αυτή επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Χένρι Φορντ, ξεκινώντας το 1913 με την πρώτη κινούμενη γραμμή συναρμολόγησης αυτοκινήτων στο Highland Park Ford Plant. 

Ως αποτέλεσμα, τα αυτοκίνητα της Ford έβγαιναν από τη γραμμή σε μόλις δεκαπέντε λεπτά, πολύ ταχύτερα από τις προηγούμενες μεθόδους, αυξάνοντας την παραγωγικότητα οκτώ φορές, ενώ χρησιμοποιούσαν λιγότερα ανθρώπινα δυναμικά (από 12,5 ώρες έως 1 ώρα και 33 λεπτά).

Οι σύνθετες διαδικασίες ασφάλειας της Ford - ειδικά για την ανάθεση κάθε εργαζομένου σε μια συγκεκριμένη θέση αντί να επιτρέπεται σε περιπλανώμενο - μειώνουν δραματικά και τον κίνδυνο τραυματισμού. Τα κέρδη απόδοσης από τη γραμμή συναρμολόγησης συμπίπτουν επίσης με την οικονομική άνοδο των Ηνωμένων Πολιτειών. Η γραμμή συναρμολόγησης ανάγκασε τους εργαζόμενους να εργαστούν σε ένα συγκεκριμένο ρυθμό με πολύ επαναλαμβανόμενες κινήσεις που οδήγησαν σε περισσότερη απόδοση ανά εργαζόμενο, ενώ άλλες χώρες χρησιμοποιούν λιγότερο παραγωγικές μεθόδους.

Στην αυτοκινητοβιομηχανία, η επιτυχία της κυριαρχούσε και γρήγορα εξαπλώθηκε παγκοσμίως, βλέποντας την ίδρυση της Ford France και της Ford Britain στη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο αντίστοιχα το 1911, της Ford Denmark στη Δανία το 1923, της Ford Germany στη Γερμανία το 1925. Επίσης, το 1919 η Citroën έγινε ο πρώτος εγγενής ευρωπαϊκός κατασκευαστής που υιοθέτησε τη μέθοδο που είναι γνωστή ως μαζική παραγωγή.

Η ανάπτυξη της αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν ταχεία, λόγω εν μέρει των εκατοντάδων μικρών κατασκευαστών που ανταγωνίζονται για να κερδίσουν την προσοχή του κόσμου. Βασικές εξελίξεις συμπεριλάμβαναν την ηλεκτρική ανάφλεξη, την ανεξάρτητη ανάρτηση και την πέδη και στους τέσσερις τροχούς.

Από τη δεκαετία του 1920, σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα έχουν παραχθεί μαζικά για να καλύψουν τις ανάγκες της αγοράς, επομένως τα σχέδια μάρκετινγκ έχουν συχνά επηρεάσει σημαντικά το σχεδιασμό των αυτοκινήτων. Ήταν ο Άλφρεντ Σλόαν ο οποίος δημιούργησε την ιδέα των διαφόρων κατασκευαστών αυτοκινήτων που παράγονται από μια εταιρεία, που ονομάζεται General Motors Companion Make Program, έτσι ώστε οι αγοραστές να μπορούν να "ανεβαίνουν" καθώς οι περιουσίες τους βελτιώνονται.
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Toyota%20Motor%20Plant%20in%201950s.JPG|αριστερά|μικρογραφία|Το εργοστάσιο της Toyota κατά τη δεκαετία του 1950.

Στην Ιαπωνία, η παραγωγή αυτοκινήτων ήταν πολύ περιορισμένη πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνο μια χούφτα εταιρειών παρήγαγαν οχήματα σε περιορισμένο αριθμό και αυτές ήταν μικρές, τρικύκλες για εμπορικές χρήσεις, όπως η Daihatsu, ή ήταν αποτέλεσμα συνεργατικής συνεργασίας με ευρωπαϊκές εταιρείες, όπως η Isuzu που δημιούργησε το Wolseley A-9 το 1922. Η Mitsubishi συνεργάστηκε επίσης με τη Fiat και δημιούργησε το μοντέλο M της Mitsubishi με βάση ένα όχημα Fiat. Η Toyota, η Nissan, η Suzuki, η Mazda και η Honda ξεκίνησαν ως εταιρείες παραγωγής μη αυτοκινητοβιομηχανιών πριν από τον πόλεμο, αλλάζοντας την παραγωγή αυτοκινήτων κατά τη δεκαετία του 1950. Η Subaru, εν τω μεταξύ, σχηματίστηκε από ένα όμιλο έξι εταιρειών που συγκροτήθηκαν μαζί ως Fuji Heavy Industries, ως αποτέλεσμα της διάλυσης βάσει της νομοθεσίας keiretsu.

 Καύσιμα και τεχνολογίες προώθησης 
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:2011_Nissan_Leaf_SL_--_10-28-2011.jpg|μικρογραφία|Το αμιγώς ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο Nissan Leaf, εδώ ένα μοντέλο του 2011.
Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, ο τομέας των μεταφορών συνεισφέρει σημαντικά στην ατμοσφαιρική ρύπανση, την ηχορρύπανση και την κλιματική αλλαγή. 

Τα περισσότερα αυτοκίνητα που χρησιμοποιούνται κατά τη δεκαετία του 2010 λειτουργούν με βενζίνη που καίγεται σε κινητήρα εσωτερικής καύσης. Ο Διεθνής Οργανισμός Κατασκευαστών Αυτοκινήτων λέει ότι, σε χώρες που επιβάλλουν βενζίνη χαμηλής περιεκτικότητας σε θείο, τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα που κατασκευάζονται με πρότυπα τέλη 2010 (όπως το Euro-6) εκπέμπουν πολύ μικρή τοπική ατμοσφαιρική ρύπανση. Ορισμένες πόλεις απαγορεύουν τα παλαιότερα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα και ορισμένες χώρες σκοπεύουν να απαγορεύσουν τις πωλήσεις τους στο μέλλον. Ωστόσο, ορισμένες περιβαλλοντικές ομάδες αναφέρουν ότι αυτή η σταδιακή κατάργηση των οχημάτων με ορυκτά καύσιμα πρέπει να προωθηθεί για να περιοριστεί η κλιματική αλλαγή. Η παραγωγή βενζινοκίνητων αυτοκινήτων έφτασε στο ανώτατο όριο το 2017. 

Άλλα ορυκτά καύσιμα υδρογονανθράκων που καίγονται επίσης στα αυτοκίνητα με κινητήρα εσωτερικής καύσης περιλαμβάνουν το πετρέλαιο, το υγραέριο και το φυσικό αέριο. Η αφαίρεση των επιδοτήσεων ορυκτών καυσίμων, οι ανησυχίες για την εξάρτηση από το πετρέλαιο, οι αυστηρότεροι περιβαλλοντικοί νόμοι και οι περιορισμοί των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου προωθούν τις εργασίες για εναλλακτικά συστήματα ισχύος για αυτοκίνητα. Αυτό περιλαμβάνει τα υβριδικά οχήματα, τα ηλεκτροκίνητα οχήματα και τα οχήματα υδρογόνου. 2,1 εκατομμύρια ελαφρά ηλεκτρικά οχήματα (όλων των τύπων, αλλά κυρίως αυτοκίνητα) πωλήθηκαν το 2018, και από αυτά πάνω από τα μισά ήταν στην Κίνα: αύξηση 64% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, δίνοντας συνολικό άθροισμα στο δρόμο των 5,4 εκατομμυρίων. Οχήματα που χρησιμοποιούν εναλλακτικά καύσιμα όπως οχήματα αιθυλενίου με ευέλικτο καύσιμο και οχήματα φυσικού αερίου κερδίζουν επίσης δημοτικότητα σε ορισμένες χώρες. Τα αγωνιστικά αυτοκίνητα ή αυτοκίνητα με ρεκόρ ταχύτητας έχουν χρησιμοποιήσει μερικές φορές κινητήρες τζετ ή πυραύλων, οι οποίοι όμως δεν είναι πρακτικοί για κοινή χρήση. 

 Γενικά Χαρακτηριστικά 
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:1923_Ford_Model_T_UPS_interior.jpg|μικρογραφία|Στο Ford Model T (εδώ ένα μοντέλο του 1923) ο αριστερός χειρομοχλός θέτει τα φρένα στάθμευσης πίσω τροχού και τοποθετεί το κιβώτιο στη θέση ουδέτερο. Ο μοχλός προς τα δεξιά ελέγχει το γκάζι. Ο μοχλός στα αριστερά της στήλης του τιμονιού είναι για χρονισμό ανάφλεξης. Το αριστερό πεντάλ του ποδιού αλλάζει τις δύο σχέσεις μετάδοσης κίνησης προς τα εμπρός, ενώ το κεντρικό πεντάλ ελέγχει την όπισθεν. Το δεξιό πεντάλ είναι το φρένο.

Τα αυτοκίνητα είναι εφοδιασμένα με χειριστήρια που χρησιμοποιούνται για την οδήγηση, την άνεση των επιβατών και την ασφάλεια, που κανονικά λειτουργούν με συνδυασμό της χρήσης ποδιών και χεριών και περιστασιακά με φωνή στα αυτοκίνητα του 21ου αιώνα. Αυτά τα χειριστήρια περιλαμβάνουν ένα τιμόνι, πεντάλ για τη λειτουργία των φρένων και τον έλεγχο της ταχύτητας του αυτοκινήτου (και, σε ένα αυτοκίνητο με μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων, ένα πεντάλ συμπλέκτη), μοχλό αλλαγής ταχυτήτων και πλήθος κουμπιών και αριθμητικών πλήκτρων για την ενεργοποίηση φώτων, τον εξαερισμό και άλλες λειτουργίες. Τα συστήματα ελέγχου των σύγχρονων αυτοκινήτων είναι πλέον τυποποιημένα, όπως η θέση για το γκάζι και το φρένο, αλλά αυτό δεν συνέβαινε πάντα.

Ορισμένα από τα αρχικά χειριστήρια δεν απαιτούνται πλέον. Για παράδειγμα, όλα τα αυτοκίνητα είχαν κάποτε χειριστήρια για τη βαλβίδα στραγγαλισμού, το συμπλέκτη, το χρόνο ανάφλεξης και μια μανιβέλα αντί για ηλεκτρική μίζα. Ωστόσο, νέα χειριστήρια έχουν προστεθεί στα οχήματα, καθιστώντας τα πιο πολύπλοκα. Αυτά περιλαμβάνουν τον κλιματισμό, τα συστήματα δορυφορικής πλοήγησης και την ψυχαγωγία σε αυτοκίνητα. Μια άλλη τάση είναι η αντικατάσταση των φυσικών κουμπιών και των διακοπτών από δευτερεύοντα χειριστήρια με χειριστήρια σε οθόνη αφής, όπως το σύστημα iDrive της BMW και το σύστημα MyFord Touch της Ford. Μια άλλη αλλαγή είναι ότι ενώ τα πεντάλια των πρώτων αυτοκινήτων συνδέονταν φυσικά με το μηχανισμό πέδησης και το γκάζι, τα αυτοκίνητα αντικατέστησαν ολοένα και περισσότερο αυτούς τους φυσικούς συνδέσμους με ηλεκτρονικούς ελέγχους.

 Φωτισμός 
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:LED_DaytimeRunningLights.jpg|μικρογραφία|Φώτα ημέρας σε ένα Audi A4.
Τα αυτοκίνητα είναι συνήθως εξοπλισμένα με πολλαπλούς τύπους φώτων. Αυτά περιλαμβάνουν τους προβολείς, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να φωτίζουν το δρόμο μπροστά και να κάνουν το αυτοκίνητο ορατό σε άλλους χρήστες, έτσι ώστε το όχημα να μπορεί να χρησιμοποιηθεί τη νύχτα, σε ορισμένες δικαιοδοσίες, φώτα ημέρας, κόκκινα φώτα φρένων για να υποδεικνύουν πότε εφαρμόζονται τα φρένα, πορτοκαλί φώτα σηματοδότησης για να υποδείξουν τις προθέσεις στροφής του οδηγού, λευκές αντίθετες ενδείξεις για φωτισμό της περιοχής πίσω από το αυτοκίνητο (και υποδεικνύουν ότι ο οδηγός θα είναι ή θα αντιστρέψει), και σε ορισμένα οχήματα, πρόσθετα φώτα (π.χ. φώτα πλευρικής σήμανσης) για να αυξήσουν την ορατότητα του αυτοκινήτου. Τα εσωτερικά φώτα στην οροφή του αυτοκινήτου είναι συνήθως τοποθετημένα για τον οδηγό και τους επιβάτες. Ορισμένα οχήματα έχουν επίσης ένα φως στο πορτ-μπαγκάζ και, πιο σπάνια, ένα φως του χώρου του κινητήρα.

 Βάρος 
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, "από το 1975 έως το 1980, το μέσο βάρος αυτοκινήτων μειώθηκε από 1.842 σε 1.464 κιλά, πιθανότατα λόγω των αυξανόμενων τιμών βενζίνης" 
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smart_Fortwo_passion_front.JPG|μικρογραφία|Το Smart Fortwo της περιόδου 1998 έως 2002 ζυγίζει 730 κιλά.
και τα νέα πρότυπα απόδοσης καυσίμου. Ο μέσος όρος βάρους του νέου αυτοκινήτου ήταν 1.461 κιλά το 1987, αλλά το 2010 ήταν 1.818 κιλά, χάρη στους αερόσακους, τους ισχυρότερους κινητήρες κλπ." Τα βαρέα αυτοκίνητα είναι ασφαλέστερα για τον οδηγό, αλλά πιο επικίνδυνα για άλλα οχήματα και χρήστες του δρόμου. Το βάρος ενός αυτοκινήτου επηρεάζει την κατανάλωση καυσίμου και τις επιδόσεις, με μεγαλύτερο βάρος που οδηγεί σε αυξημένη κατανάλωση καυσίμου και μειωμένη απόδοση. Το SmartFortwo, ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης, ζυγίζει 750 έως 795 κιλά. Τα βαρέα αυτοκίνητα περιλαμβάνουν αυτοκίνητα πλήρους μεγέθους, SUV και SUV μεγάλων διαστάσεων όπως το Chevrolet Suburban.

Σύμφωνα με έρευνα του Τζούλιαν Όλγουντ του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, η παγκόσμια χρήση ενέργειας θα μπορούσε να μειωθεί σημαντικά με τη χρήση ελαφρύτερων αυτοκινήτων και το μέσο βάρος των 500 κιλών θεωρείται ότι μπορεί να επιτευχθεί. Σε μερικούς διαγωνισμούς όπως ο Μαραθώνιος Shell Eco, έχουν επιτευχθεί και μέσα βάρη μόλις 45 κιλών. Αυτά τα αυτοκίνητα είναι μόνο μονοθέσια (εξακολουθούν να εμπίπτουν στον ορισμό ενός αυτοκινήτου, μολονότι τα αυτοκίνητα των τεσσάρων ή πέντε θέσεων είναι πιο συνηθισμένα), αλλά δείχνουν ωστόσο το ποσό με το οποίο τα βάρη των αυτοκινήτων θα μπορούσαν να μειωθούν και η επακόλουθη χαμηλότερη χρήση καυσίμων μέχρι τη χρήση καυσίμου 2.560 χλμ. ανά λίτρο).

 Καθίσματα και στυλ αμαξώματος 
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:07-08_Chevrolet_Suburban_LT.jpg|μικρογραφία|Το Chevrolet Suburban θεωρείται SUV.
Τα περισσότερα αυτοκίνητα έχουν σχεδιαστεί για να μεταφέρουν πολλούς επιβάτες, συχνά με τέσσερις ή πέντε θέσεις. Τα αυτοκίνητα με πέντε καθίσματα τυπικά τοποθετούν δύο επιβάτες μπροστά και τρεις πίσω. Τα αυτοκίνητα πλήρους μεγέθους και τα μεγάλα SUV οχήματα μπορούν συχνά να μεταφέρουν έξι, επτά ή περισσότερους επιβάτες ανάλογα με τη διάταξη των καθισμάτων. Από την άλλη, τα σπορ αυτοκίνητα σχεδιάζονται συχνά με μόνο δύο θέσεις ή αν έχουν πίσω θέσεις τότε συνήθως αυτές έχουν μικρή χωρητικότητα. Οι διαφορετικές ανάγκες για χωρητικότητα επιβατών και ο χώρος αποσκευών ή φορτίου τους οδήγησαν στη διαθεσιμότητα μιας μεγάλης ποικιλίας στυλ αμαξώματος για να ικανοποιήσουν μεμονωμένες απαιτήσεις των καταναλωτών που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, το sedan / saloon, το hatchback, το station wagon / estate και το minivan.

 Ασφάλεια 
Οι συγκρούσεις αυτοκινήτων είναι η μεγαλύτερη στατιστικώς αιτία θανάτων που σχετίζονται με τραυματισμούς παγκοσμίως. Ο θάνατος της Μέρι Ουαρντ έγινε ένας από τους 
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Car_crash_2.jpg|μικρογραφία|Αποτέλεσμα σοβαρής σύγκρουσης αυτοκινήτων. πρώτους τεκμηριωμένους θανάτους σε αυτοκίνητο το 1869 στο Πάρσονστάουν της Ιρλανδίας, και ο Χένρι Μπλις ένας από τους πρώτους πεζούς που ήταν θύματα αυτοκινήτων των Ηνωμένων Πολιτειών το 1899 στη Νέα Υόρκη.Υπάρχουν πλέον τυπικές δοκιμές για την ασφάλεια σε νέα αυτοκίνητα, όπως οι δοκιμές EuroNCAP και US NCAP.

 Κόστος και οφέλη 
σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Chang'an_avenue_in_Beijing.jpg|μικρογραφία|Λεωφόρος Chang'an, Πεκίνο.
Το κόστος χρήσης του αυτοκινήτου, το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει το κόστος: απόκτησης του οχήματος, επισκευές και συντήρηση αυτοκινήτων, καύσιμα, απόσβεση, χρόνος οδήγησης, τέλη στάθμευσης, φόρους και ασφάλιση, ζυγίζονται σε σχέση με το κόστος των εναλλακτικών λύσεων και την αξία των οφελών (αντιληπτών και πραγματικών) της χρήσης του οχήματος. Τα οφέλη μπορεί να περιλαμβάνουν μεταφορά κατά παραγγελία, κινητικότητα, ανεξαρτησία και ευκολία.

Παρομοίως, το κόστος για την κοινωνία της χρήσης αυτοκινήτων μπορεί να περιλαμβάνει: τη διατήρηση της οδού, τη χρήση της γης, την ατμοσφαιρική ρύπανση, την οδική συμφόρηση, τη δημόσια υγεία, την υγειονομική περίθαλψη και η διάθεση του οχήματος στο τέλος της ζωής του · και μπορεί να εξισορροπηθεί με την αξία των οφελών προς την κοινωνία που παράγει η χρήση αυτοκινήτων. Τα κοινωνικά οφέλη μπορούν να περιλαμβάνουν: οικονομικά οφέλη, όπως δημιουργία θέσεων εργασίας και πλούτου, παραγωγή και συντήρηση αυτοκινήτων, παροχή μεταφορών, κοινωνική ευημερία που προέρχεται από ευκαιρίες αναψυχής και ταξιδιού και δημιουργία εσόδων από τις φορολογικές ευκαιρίες. Η ικανότητα των ανθρώπων να κινούνται με ευελιξία από τόπο σε τόπο έχει εκτεταμένες συνέπειες για τη φύση των κοινωνιών.

 Περιβαλλοντικές Επιπτώσεις 
Ενώ υπάρχουν διαφορετικοί τύποι καυσίμων που μπορεί να τροφοδοτούν τα αυτοκίνητα, βασίζονται περισσότερο σε βενζίνη και καταναλώνουν σχεδόν το ένα τέταρτο της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου.Η Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας των Ηνωμένων Πολιτειών δηλώνει ότι το μέσο όχημα εκπέμπει 8,887 γραμμάρια διοξειδίου του άνθρακα (CO2) ανά γαλόνι βενζίνης. Το μέσο όχημα που κινείται με καύσιμο ντίζελ θα εκπέμπει 10.180 γραμμάρια διοξειδίου του άνθρακα. Πολλές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν δημοσιονομικές πολιτικές για να επηρεάσουν τις αποφάσεις αγοράς των οχημάτων, με χαμηλό ποσοστό εκπομπών CO2 που συχνά οδηγεί σε μειωμένη φορολογία.Οι φόροι επί των καυσίμων μπορούν να λειτουργήσουν ως κίνητρο για την παραγωγή αποδοτικότερων, κατά συνέπεια λιγότερο ρυπογόνων, σχεδιασμών αυτοκινήτων (π.χ. υβριδικά οχήματα) και της ανάπτυξης εναλλακτικών καυσίμων. Οι υψηλοί φόροι επί των καυσίμων μπορεί να αποτελέσουν ισχυρό κίνητρο για τους καταναλωτές να αγοράζουν ελαφρύτερα, μικρότερα, πιο αποδοτικά αυτοκίνητα ή να μην οδηγούν. Κατά μέσο όρο, τα σημερινά αυτοκίνητα είναι περίπου 75% ανακυκλώσιμα και η χρήση ανακυκλωμένου χάλυβα συμβάλλει στη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και της ρύπανσης. Σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, η οικονομία καυσίμων βελτιώθηκε κατά 0,7% το 2017, αλλά απαιτείται ετήσια βελτίωση 3,7% για να επιτευχθεί ο στόχος της Παγκόσμιας Πρωτοβουλίας για την Οικονομία Καυσίμων του 2030.Η αύξηση των πωλήσεων SUV είναι κακή για την οικονομία καυσίμου. Πολλές πόλεις στην Ευρώπη έχουν απαγορεύσει τα παλαιότερα αυτοκίνητα που κινούνται με ορυκτά καύσιμα και όλα τα οχήματα με ορυκτά καύσιμα θα απαγορευτούν στο Άμστερνταμ από το 2030. Πολλές Κινεζικές πόλεις περιορίζουν τη χορήγηση άδειας για αυτοκίνητα ορυκτών καυσίμων, και πολλές χώρες σκοπεύουν να σταματήσουν να τα πωλούν μεταξύ 2025 και 2050.

Η κατασκευή οχημάτων είναι εντατική και πολλοί κατασκευαστές αναφέρουν τώρα τις περιβαλλοντικές επιδόσεις των εργοστασίων τους, συμπεριλαμβανομένης της κατανάλωσης ενέργειας, αποβλήτων και νερού. 

Η αύξηση της δημοτικότητας του αυτοκινήτου επέτρεψε στις πόλεις να αναπτυχθούν, ενθαρρύνοντας έτσι περισσότερα ταξίδια με αυτοκίνητο με αποτέλεσμα την αδράνεια και την παχυσαρκία, γεγονός που με τη σειρά του μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο ποικίλων ασθενειών.

Οι μεταφορές (όλων των τύπων, συμπεριλαμβανομένων των φορτηγών, λεωφορείων και αυτοκινήτων) συμβάλλουν σημαντικά στη ρύπανση του αέρα στις περισσότερες βιομηχανικές χώρες. Σύμφωνα με το αμερικανικό σχέδιο πολιτικής μεταφορών επιφανείας, σχεδόν οι μισοί Αμερικανοί αναπνέουν ανθυγιεινό αέρα. Η μελέτη τους έδειξε ότι η ποιότητα του αέρα σε δεκάδες μητροπολιτικές περιοχές έχει επιδεινωθεί στις αρχές του 21ου αιώνα.

Τα ζώα και τα φυτά συχνά επηρεάζονται αρνητικά από τα αυτοκίνητα μέσω της καταστροφής των οικοτόπων και της ρύπανσης. Κατά τη διάρκεια ζωής του μέσου αυτοκινήτου, η "απώλεια δυναμικού βιότοπου" μπορεί να είναι πάνω από 50.000 τ.μ. με βάση τις συσχετίσεις πρωτογενούς παραγωγής. Τα ζώα σκοτώνονται επίσης κάθε χρόνο στους δρόμους με αυτοκίνητα.

Η αύξηση της δημοτικότητας των οχημάτων και της μετακίνησης οδήγησε σε κυκλοφοριακή συμφόρηση. Η Μόσχα, η Κωνσταντινούπολη, η Μπογκοτά, η Πόλη του Μεξικού και το Σάο Πάολο ήταν οι πιο πολυσύχναστες πόλεις του κόσμου το 2018 σύμφωνα με την INRIX, μια εταιρεία αναλυτικών στοιχείων.

 Τέλος 
Τα αυτοκίνητα τέθηκαν σε παγκόσμια χρήση κατά τον 20ό αιώνα και οι αναπτυγμένες οικονομίες εξαρτώνται από αυτά. Το έτος 1886 θεωρείται το έτος γέννησης του σύγχρονου αυτοκινήτου, όταν ο Γερμανός εφευρέτης Καρλ Μπεντς κατοχυρώνει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του Benz Patent-Motorwagen. Τα αυτοκίνητα έγιναν ευρέως διαθέσιμα στις αρχές του 20ού αιώνα. Ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα ήταν το (Ford)Model T του 1908 - 1927, ένα αμερικανικό αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από τη Ford Motor Company και καθιέρωσε για πρώτη φορά στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκίνησης την έννοια μαζική παραγωγή. Τα αυτοκίνητα υιοθετήθηκαν γρήγορα στις ΗΠΑ, όπου αντικατέστησαν τις ζωήλατες άμαξες και τα κάρα, αλλά χρειάστηκε πολύ περισσότερο για να γίνουν αποδεκτά στη Δυτική Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου.

 Δείτε επίσης 
 Εγκέφαλος αυτοκινήτου
 Συναγερμός αυτοκινήτου
 Ανάρτηση αυτοκινήτου

 Αναφορές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 


  – Number of cars in use (in millions) in various European countries in 1973 and 1992






  – Number of motor vehicles registered in Latin America in 1970
  – Number of registered passenger cars in various countries in 1959-60 and 1969–70

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Fédération Internationale de l'Automobile
 Forum for the Automobile and Society
 Transportation Statistics Annual Report 1996: Transportation and the Environment by Fletcher, Wendell; Sedor, Joanne; p. 219 (contains figures on vehicle registrations in various countries in 1970 and 1992)


Κατηγορία:Μηχανοκίνητα οχήματα