Μικρόπολη Δράμας

Η Μικρόπολις, παλαιότερα γνωστή ως ΚαρλίκοβαΠανδέκτης, είναι οικισμός της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας. Ανήκει στον Δήμο Προσοτσάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της Μικρόπολης ανέρχεται στους 618 μόνιμους κατοίκους.

 Ιστορία 
Από μια Λατινική επιγραφή που βρέθηκε στο χωριό και δημοσιεύθηκε το 1876 από τους L. Heuzey - H. DaumetL. Heuzey - H. Daumet, 1876, αριθμός 89, Μ. Δήμιτσας 1896, σελ. 801/802, πληροφορούμαστε ότι στη θέση αυτή πρέπει να υπήρχε ρωμαϊκό vicus που ανήκε στην αποικία των Φιλίππων. 

Η σαρκοφάγος αυτή από το έτος 1876 έως περίπου το 1970 χρησίμευε σαν σκάφη στη βρύση του χωριού που βρισκόταν στην πάνω πλατεία και μέσα σε αυτήν έριχνε ο Παπάς τον Σταυρό την ημέρα των Φώτων. Σήμερα βρίσκεται δίπλα στα παλαιά γραφεία της κοινότητας.

Στην Μικρόπολη υπήρχαν και δύο Κάστρα στην τοποθεσία Κιουτσούκ Κουλέ και Μπουγιούκ Κουλε ( Σημερινή Καλλίπολη) l ocation: 41.205107, 23.792597 

Η Μικρόπολη στα 1885 είχε συνολικά 2.000 κατοίκους, από τους οποίους 50 ήσαν Έλληνες, 750 Μουσουλμάνοι και 1.200 σλαβόφωνοι, Πατριαρχικοί και Εξαρχικοί. Στα 1910 το χωριό φέρεται και ως Καρλίκοβα με πληθυσμό 1.900 κατοίκους, από τους οποίους 900 Έλληνες και 1.000 Μουσουλμάνοι.

Η Μικρόπολη ή Κιρλίκοβα, όπως λεγόταν επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, αργότερα Καρλίκοβα υπήρξε το κεφαλοχώρι της περιοχής, φημισμένο για τα καπνά του και γνωστό για τους Εθνικούς του αγώνες. Ξεχωρίζει για το ευχάριστο κλίμα και την εξαιρετική θέα προς τις κορυφές του Φαλακρού, καθώς προπολεμικά υπήρξε θέρετρο για παραθέριση και διέθετε σανατόριο λόγω του υγιεινού της κλίματος. Κατοικήθηκε από την αρχαιότητα, όπως προκύπτει από τα ευρήματα που χρονολογούνται στους ιστορικούς χρόνους καθώς και στην Ρωμαϊκή εποχή. Στην Κιρλίκοβα οι Οθωμανοι ειχαν δύο Μουσουλουμανικές θρησκευτηκές κοινότητες και δύο χώρους Λατρείας ένα τζαμί για τους Σουνίτες που βρισκόταν λίγο ποιό κάτω απο το επάνω σχολείο, και έναν Τεκέ που ονομαζόταν Bektaşi Tekke  για τους Δερβίσηδες Αλεβήδες ή Αλεβίτες ή Αλαουίτες που βρισκόταν στα θεμέλια της παλαιάς Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου.

Στην κάτω συνοικία υπήρχε μεγάλο Χαμάμ Λουτρό. Μετά τον 18 αιώνα κατοικήθηκε το χωρίο και απο σλάβους Ορθόδοξους Χριστιανούς .

Απο το 1830 περίπου σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε και μετά ήλθανε στην Κιρλίκοβα Kirlikova τότε και οι πρώτοι Έλληνες προερχόμενοι όλοι απο την Ήπειρο ( π.χ οι Οικογένειες Οικονόμου *αργότερα Παπαχριστοδούλου, Κώττα *αργότερα Ηλιάδη, Νάκου, Αργυρίου, Μαργούση *αργότερα Τάκα, Τέντσιου, Μπάνιου, Βουγιουκλή) που ζούσαν όλοι κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό, μέχρι την αποχώρηση των Οθωμανών με την ανταλλαγή το 1922.

Ο Ιερέας Χριστόδουλος Οικονόμου ήταν ο πρώτος Έλληνας ιερέας στο χωριό.
 Το ζήτημα της εκκλησίας στη Μικρόπολη 

Τον Οκτώβριο του 1902, ο Μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος επισκέφθηκε την Καρλίκοβα (Μικρόπολη) προκειμένου να διαπιστώσει τις ανάγκες της κοινότητας αυτής. Το συμπέρασμα ήταν ότι η εκκλησία που υπήρχε τότε δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις λειτουργικές ανάγκες των ορθοδόξων κατοίκων που έφθαναν τις 185 χριστιανικές οικογένειες. Η παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου ήταν μικρή, στενή, σκοτεινή και ετοιμόρροπη -καθώς είχε κτιστεί το 1841- και έπρεπε το συντομότερο να κτισθεί νέα.

Την απόφαση την πήρε αμέσως και έστειλε στις 5 Οκτωβρίου 1902 σχετική αναφορά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο μαζί με το σχέδιο του νέου ναού που θα χτιζόταν. Με την αναφορά του ζητούσε ο ΧρυσόστομοςΧρυσοστόμου Δράμας εκθέσεις περί Μακεδονικού αγώνος, Θεσ/νίκη 1960, σελ/53/55.:

 Να εκδοθεί ειδική άδεια έγκρισης ανέγερσης του νέου ναού (φιρμάνι) από την οθωμανική κυβέρνηση στο όνομα του πατριαρχείου κι αυτό για να γίνει αντιληπτό από τους χριστιανούς του χωριού (οι περισσότεροι από τους οποίους σλαβόφωνοι) ότι υπάρχει θρησκευτικός δεσμός ανάμεσα στο πατριαρχείο και στους ορθόδοξους της Μακεδονίας. Ήταν ένας ελιγμός του Χρυσόστομου για να περιφρουρήσει τους σλαβόφωνους ορθόδοξους χριστιανούς από την βουλγαρική προπαγάνδα που προσπαθούσε με κάθε μέσο να τους οικειοποιηθεί εκμεταλλευόμενη την σλαβική γλώσσα.
 Ο νέος ναός θα κτιζόταν στον χώρο της πλατείας του χωριού σε κατάλληλο οικόπεδο κοινοτικής ιδιοκτησίας κι έτσι δεν θα χρειαζόταν πρόσθετη δαπάνη για την αγορά οικοπέδου.
 Ο ναός θα είχε μήκος 35 πήχεις μαζί με τον νάρθηκα, πλάτος μαζί με τα πτερύγια του νάρθηκα 30 πήχεις και ύψος 15 πήχεις.
 Ο νέος ναός θα ήταν αφιερωμένος πάλι στον όνομα του Αγίου Γεωργίου
 Η συνολική δαπάνη για την ανοικοδόμηση του νέου ναού δεν θα ξεπερνούσε τις 500 οθωμανικές λίρες γιατί υπήρχαν όλα το υλικά για τον σκοπό αυτόν και η δαπάνη θα περιοριζόταν μόνο στην πληρωμή των μαστόρων και των εργατών.
 Οι χριστιανοί κάτοικοι του χωριού παραμένουν πιστοί στο Πατριαρχείο μέχρι σήμερα (5.10.1902, ημερομηνία αναφοράς)
 Το φιρμάνι για την ανέγερση του ναού να εκδοθεί το ταχύτερο και η εκκλησία αυτή να παραμείνει αφορολόγητη στο ΠατριαρχείοKώδιξ αντιγραφής μητρόπολης Δράμας από 1092 μέχρι 18.3.1903 σ.53 (αριθ.πρωτ.527/5-10-1902)

Το 1906 η εφημερίδα Τάιμς του Λονδίνου δημοσίευσε τηλεγράφημα από την Σόφια ότι ο μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος κούρεψε (=έκειρε) Βούλγαρο ιερέα από το πατριαρχικό χωριό Καρλίκοβα (=Μικρόπολη) και κατόπιν αφού τον αποσχημάτισε τον έντυσε με ρούχα χωρικού και τον έστειλε στο χωριό του.

Αυτά αναφέρονται σε έγγραφο του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδος προς το προξενείο Καβάλας και σε απαντητικό έγγραφο του τελευταίου προς το προξενείο, αναφέρεται ότι αποσχηματισμός και το κούρεμα του ιερέα έγιναν γιατί ο τελευταίος είχε δείξει ανάρμοστη συμπεριφοράΑΥΕ/Υπουργείο προς υποπροξενείο Καβάλας, αριθμός 66/19.2.1906. Το περιστατικό αυτό αναφέρεται επίσης λεπτομερέστερα και σε έκθεση του γενικού προξένου της Αγγλίας στη Θεσσαλονίκη τον Φεβρουάριο του 1906.

 Το κλείσιμο της εκκλησίας 
Ο εθνικός ανταγωνισμός μεταξύ των πατριαρχικών και των εξαρχικών βουλγαριζόντων στην περιοχή της Δράμας συνεχίστηκε και μετά την επανάσταση των Νεότουρκων το 1908. Ο ανταγωνισμός έγινε σκληρότερος στον εκκλησιαστικό χώρο, όπου παρενέβαινε η τούρκικη διοίκηση δίνοντας λύσεις που εξυπηρετούσαν και ικανοποιούσαν τις απόψεις των εξαρχικών. Έφθανε ακόμη στο σημείο να κατασκευάζει και πλασματικές απογραφές στα μικτά χωριά, με απώτερο στόχο αλλοιώνοντας τα πληθυσμιακά δεδομένα να δημιουργεί ερείσματα στις αξιώσεις των βουλγαριζόντων.

Ο νόμος που ψηφίσθηκε από την τούρκικη βουλή καθόριζε με διάταξη του ότι στα μικτά χωριά, εφόσον υπήρχαν δύο χριστιανικές εκκλησίες, η μία ανήκε στους πατριαρχικούς και η άλλη έπρεπε να παραχωρηθεί στην κοινότητα των εξαρχικών. Όταν όμως στο μικτό χωριό υπήρχε μια μόνο χριστιανική Εκκλησία, αυτή ανήκε αποκλειστικά στην κοινότητα των πατριαρχικών, εκτός αν οι εξαρχικοί κάτοικοι του χωριού αποτελούσαν τα 2/3 του συνολικού πληθυσμού του, οπότε η μοναδική αυτή Εκκλησία έπρεπε να ανήκει στους τελευταίους. Συχνά η τουρκική διοίκηση με τα αρμόδια όργανά της (τους Νουρήδες) δημιουργούσε πλαστές απογραφές στο μικτό χωριό. Έδινε δηλαδή την πλειοψηφία κατά τα 2/3 στους εξαρχικούς, οι οποίοι αποκτούσαν το νομικό δικαίωμα να παραλάβουν τα κλειδιά της μοναδικής Εκκλησίας και να λειτουργήσουν σε αυτήν. Η φιλοεξαρχική αυτή πολιτική της τουρκικής διοίκησης στηριζόταν σε εντολές που προερχόταν από τα ανώτερα διοικητικά κλιμάκια.

Ερευνώντας την υπόθεση αυτή, που είχε ως κατάληξη το κλείσιμο της μοναδικής εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στη Μικρόπολη από τους Τούρκους, η Τουρκική υποδιοίκηση της Ζίχνης προέβη στο κλείσιμο της εκκλησίας αυτής ξεκινώντας από φιλοεξαρχικά αισθήματα. Ο Καϊμακάμης της Ζίχνης έκλεισε την εκκλησία της Μικρόπολης για να μην αποδοθεί δικαιωματικά στους ορθόδοξους, στους οποίους ανήκε από το 1841, εφόσον όπως αποδείχθηκε οι σχισματικοί του χωριού δεν αποτελούσαν τα 2/3 του πληθυσμού του με την σωστή απογραφή του πληθυσμού που ακολούθησε την προηγούμενη πλασματική που είχε κατασκευάσει ο Νουρής της Ζίχνης.

Η Μικρόπολη υπαγόταν διοικητικά στον καζά (επαρχία) της Ζίχνης, ο έπαρχος της οποίας λεγόταν Καϊμακάμης, ενώ εκκλησιαστικά υπαγόταν στην Μητρόπολη της Δράμας και Ζιχνών, έδρα της οποίας την εποχή εκείνη ήταν η Αλιστράτη. Μητροπολίτης ήταν την εποχή εκείνη ο Αγαθάγγελος.

Η φιλοσχισματική πολιτική της τουρκικής διοίκησης που εφαρμόσθηκε στην Μικρόπολη με το κλείσιμο της Εκκλησίας που ανήκε νόμιμα στους ορθόδοξους Έλληνες είχε πανομοιότυπη εκδήλωση και σε άλλα μικτά χωριά όπου υπήρχε μία μόνο χριστιανική εκκλησία. Για αυτό το λόγο η έκθεση που συντάχθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1911 από τον Μητροπολίτη Αγαθάγγελο για την υπόθεση του κλεισίματος της εκκλησίας στην Μικρόπολη από τους Τούρκους την 1 Ιανουαρίου 1911 αποτελεί σημαντικό ιστορικό έγγραφο.

 Γενικά στοιχεία - Νεότερη Ιστορία 
Το χωριό είναι κτισμένο στις υπώρειες του όρους Μενοικίου σε υψόμετρο 260 μέτρων. Από τη Μικρόπολη ήταν ο Οπλαρχηγός Μακεδονομάχος Ιωάννης ΕυαγγελόπουλοςΑρχείο Διεύθυνσης Εφέδρων Πολεμιστών, Αγωνιστών, Θυμάτων, Αναπήρων, Αρχείο Μακεδονικού Αγώνα, φ. Ε-22Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι, επιστημονική επιμέλεια Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σ. 26. Επίσης σπουδαίοι Μικροπολίτες Μακεδονομάχοι ήταν ο Κωνσταντίνος ΚαρλικόβαληςΕπετηρίς Αγωνιστών Μακεδονικού Αγώνος 1903-1909, αύξων αριθμός 1510 και ο Ιωάννης ΣιλλόςΕπετηρίς Αγωνιστών Μακεδονικού Αγώνος 1903-1909, αύξων αριθμός 3965.

Βρίσκεται στα Βορειοδυτικά του νομού Δράμας και στα βορειοανατολικά του γεωγραφικού Διαμερίσματος της Μακεδονίας. Υπάγεται στον Νομό Δράμας και ανήκει στον Δήμο Προσοτσάνης. Απέχει από τη Δράμα 29 χιλ. και από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα περίπου 50 χιλ.

Προπολεμικά οι κάτοικοι αριθμούσαν τους 3.800 και το 1961 περίπου τους 2.600. Κατόπιν λόγω των μεταναστεύσεων στο εξωτερικό (κυρίως Γερμανία) όσο και στα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα ο πληθυσμός έχει ελαττωθεί σημαντικά σε 1.000 κατοίκους (απογραφή 1991).

Στο χωριό εκτός από τους ντόπιους κατοίκους ήλθαν και εγκαταστάθηκαν μόνιμα Θρακιώτες (όπως Ορτακινοί), Μικρασιάτες (όπως Καραμανλήδες), Πόντιοι, και Γραμουστιάνοι, φυλή Βλάχων.

Το βασικό χαρακτηριστικό του χωριού είναι η διαίρεση σε πάνω και κάτω συνοικίαΟι δάσκαλοι των σχολείων για να αφομοιώσουν το πρόβλημα αυτό στέλνανε τα παιδιά από την κάτω συνοικία στο επάνω σχολείο, και από την πάνω συνοικία στο κάτω σχολείο. (Παν Μαχαλάς και Κατ Μαχαλάς). Σήμερα η τυπική αυτή διαίρεση έγκειται μόνο στην ονομασία, γιατί παλαιότερα αντικατόπτριζε εχθρικές διαθέσεις των κατοίκων των δύο συνοικιών. Στην πάνω συνοικία κατοικούσαν κυρίως γηγενείς, οι οποίοι, μη θέλοντας να μοιραστούν τα είδη κεκτημένα αγαθά με τους πρόσφυγες της κάτω συνοικίας, έρχονταν πολύ συχνά σε διαμάχες. Άλλωστε οι δύο πλατείες, δύο σχολεία, οι δύο συνεταιρισμοί, παλαιότερα οι δύο ποδοσφαιρικές ομάδες, αλλά και οι προφορικές μαρτυρίες πιστοποιούν την έριδα που υπήρχε. Το πέρασμα των χρόνων και η αμοιβαία ανταλλαγή των κατοίκων δια μέσου των γάμων κατάφερε να ενώσει το χωριό. Πλέον ο μόνος παράγοντας που χωρίζει και διαιρεί την άνω και την κάτω συνοικία είναι ένα ρέμα και τίποτα άλλο.

 Αξιόλογοι Μικροπολίτες 

Ιωάννης Συλλός Μακεδονομάχος στο σώμα του καπετάν Μακούλη
Ζαχαρίας Μακεδονομάχος στο σώμα του Καπετάν Στρατή.
Δημήτριος Ηλιάδης  Μακεδονομάχος επικηρυγμένος απο τους Κομητατζήδες για την αντιβουλγαρική του δράση.
Μπάνιος Ιωάννης Ψάλτης αγωνιστήκε και σφαγιάσθηκε για την παραμονή της Ορθοδοξης εκκλησίας στην Μικρόπολη.
 Καρλικόβαλης Κων/τίνος  Μακεδονομάχος
Ιωάννης Ευαγγελόπουλος, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
Χρήστος Τέντσιος Μακεδονομάχος Πολητικός στο σώμα του Δούκα.

 Σημειώσεις - παραπομπές 

 Δικτυακοί τόποι http://mikropoli.com  www.mikropoli.com 

 http://mikropoli.com 

Κατηγορία:Χωριά της περιφερειακής ενότητας Δράμας
Κατηγορία:Δήμος Προσοτσάνης