Γεώργιος Σισίνης

Ο Γεώργιος Σισίνης (1769 - 11 Οκτωβρίου 1831) ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός του 19ου αιώνα, γνωστός για την συμμετοχή του στην Επανάσταση του 1821 και την πολιτική του δραστηριότητα κατά την περίοδο της πρώτης ανεξαρτησίας της Ελλάδας. Καταγόμενος από αρχοντική οικογένεια της Ηλείας, εντάχθηκε στις τάξεις των επαναστατών και διακρίθηκε σε μάχες κατά των Οθωμανών. Υπηρέτησε σε διάφορες πολιτικές θέσεις εκείνη την περίοδο, ενώ αποτέλεσε και μέλος της πρώτης κυβερνητικής δομής του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Παρά την αντίφαση που χαρακτηρίζει τον πολιτικό του βίο, ο Σισίνης κατέχει σημαντική θέση στην νεότερη ελληνική ιστορία, με την προσφορά του να διαγράφεται τόσο στον στρατιωτικό όσο και στον πολιτικό τομέα.

Βιογραφία
Ο Γεώργιος Σισίνης γεννήθηκε το έτος 1769 στην Γαστούνη, και ήταν γόνος της παλαιάς και επιφανής οικογένειας Σισίνη, που είχε τις ρίζες της στην περιοχή. Ήταν γιος του ιατρού Χρύσανθου Σισίνη και της Γαλλίδας Βικτωρίας Μπετρών, ενώ είχε τρεις αδελφούς, τον Νικόλαο, τον Πέτρο και τον Μιχαήλ, οι οποίοι απεβίωσαν πριν τον καιρό της Επανάστασης, καθώς και μία αδελφή, την Βικτωρία Σισίνη, η οποία νυμφεύτηκε με τον Σωτήρη Χαραλάμπη. Υπηρέτησε ως πρόκριτος της Γαστούνης, έχοντας σημαντική θέση στην τοπική κοινωνία. Ασχολούνταν επίσης με την ιατρική, και συχνά αναφέρεται ως πρακτικός ιατρός. 

Η μύησή του στη Φιλική Εταιρεία έλαβε χώρα το 1819, γεγονός που σηματοδότησε την ενεργό συμμετοχή του στην προετοιμασία της Επανάστασης. Προτού ξεσπάσει η Επανάσταση, η Οθωμανική διοίκηση τον κάλεσε στην Τρίπολη για διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, έπειτα από υπόδειξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού, ο Σισίνης προσποιήθηκε ασθένεια και απέφυγε την συνάντηση.

Το 1821, ο Γεώργιος Σισίνης αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στην Επανάσταση στην περιοχή της Ηλείας, κηρύσσοντας την έναρξη του αγώνα κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η συνεισφορά του υπήρξε καθοριστική, καθώς θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς προμηθευτές των επαναστατικών σωμάτων της Πελοποννήσου, παρέχοντας τόσο υλική όσο και στρατιωτική υποστήριξη, ειδικότερα στα στρατιωτικά σώματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, με τον οποίο είχε αναπτύξει μεγάλη φιλία.

Ο Σισίνης διακρίθηκε για τις στρατηγικές του ικανότητες, συμμετέχοντας σε σημαντικές μάχες, όπως τις πολιορκίες της Πάτρας, του Λάλα και του Χλεμουτσίου, και καταλαμβάνοντας εξέχουσα θέση στον στρατιωτικό αγώνα. Με την ενίσχυση των επαναστατικών δυνάμεων και την ενεργό συμμετοχή του σε πολεμικές ενέργειες, συνέβαλε καθοριστικά στην ενδυνάμωση του αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.αριστερά|μικρογραφία|Επιστολή του Γ. Σισίνη προς την Διοίκηση: Ο Σισίνης γνωστοποιεί στη Διοίκηση ότι στις 26 του μηνός οι Τούρκοι των Πατρών επιτέθηκαν εναντίον της Γαστούνης και του χωριού Τραγανού, όπου ηττήθηκαν χάρη στη γενναιότητα και την αυτοθυσία των κατοίκων της επαρχίας, αλλά -επειδή οι στρατιώτες υποφέρουν από έλλειψη τροφίμων και μισθών- ζητά να αποσταλούν τα αναγκαία και να διοριστεί φροντιστής και επιθεωρητής για την επαρχία (26 Αυγούστου 1825). Συλλογή Ακαδημίας Αθηνών.Ο Γεώργιος Σισίνης ήταν παντρεμένος με την Υακίνθη Σταθακοπούλου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Μιχαήλ, τον Χρύσανθο και την Βικτωρία.
Ως πολιτικός, ο Σισίνης διετέλεσε Πληρεξούσιος της Ηλείας στη Β' Εθνοσυνέλευση του Άστρους ενώ ανέλαβε την προεδρία της Γ' και Δ' Εθνοσυνέλευσης, θεσμικά όργανα που διαμόρφωσαν το πολιτικό και συνταγματικό πλαίσιο της ανεξάρτητης Ελλάδας. Το 1829, εκλέχθηκε Πρόεδρος της Γερουσίας, γεγονός που καταδεικνύει τη σημαντική πολιτική του επιρροή κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών της ανεξαρτησίας. Η πολιτική του πορεία, ωστόσο, δεν υπήρξε χωρίς αντιφάσεις και προκλήσεις. Το 1825, συνελήφθη στην Ύδρα μαζί με τον γιο του, Χρύσανθο, και φυλακίστηκε μαζί με άλλους αγωνιστές της Επανάστασης, λόγω των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Παρ' όλα αυτά, και οι δύο απελευθερώθηκαν την Άνοιξη του 1825 και συνέχισαν την ενεργή συμμετοχή τους στις πολεμικές επιχειρήσεις του αγώνα. Κατά την περίοδο της Κυβέρνησης Καποδίστρια ο Σισίνης διορίστηκε μέλος του «Πανελληνίου», ωστόσο, σύντομα παραιτήθηκε από τη θέση αυτή, διαφωνώντας με την πολιτική του κυβερνήτη. Παρά την αντιπαράθεση αυτή, δεν συμμετείχε στη δολοφονία του Καποδίστρια το 1831, την οποία καταδίκασε δημόσια.

Ο Γεώργιος Σισίνης απεβίωσε στις 11 Οκτωβρίου 1831 από φλογιστικό νόσημα, στη γενέτειρά του, αφήνοντας πίσω του σημαντική παρακαταθήκη στον πολιτικό και στρατιωτικό αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Λίγες μέρες πριν είχε πεθάνει ο Καποδίστριας, και ο Σισίνης δήλωσε: «Δυσαρεστούμαι μεγάλως διά τον θάνατον του μεγάλου ανδρός. Εγώ δεν επεθύμουν τον θάνατον του Καποδίστρια, αλλά μόνον την περιστολήν της απολύτου πορείας του. Κακόν τούτο και ολέθριον. Ας είδομεν πως και που θέλωμεν καταντήσει.» 

Παραπομπές

 Πηγές 
Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996.
Παλαιών Πατρών Γερμανού απομνημονεύματα, επιμέλεια Νίκος Ασημακόπουλος, Τρίτη έκδοση, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996,
Ιστορία της Ελληνικής επανάστασης, Σπυρίδωνος Τρικούπη, Εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη,Αθήνα 1993, SET ISBN 9602363703
Αναστάσιος Ν. Γούδας, Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών, Τ. 7:Πολιτικοί άνδρες, Εν Αθήναις, 1875

Βιβλιογραφία
Στέφανος Παπαγεωργίου, «Το αρχείο Σισίνη», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ.24, σελ. 36-141

Κατηγορία:Πολιτικοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Γεωργιος
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ηλείας