Δρόμων

Ο Δρόμων ή Δρόμωνας υπήρξε τύπος πλοίου του Βυζαντινού πολεμικού ναυτικού. Η διήρης και η τριήρης θεωρούνται πρόγονοί του. Από τη λέξη «δρόμων» προέρχεται ο όρος «εύδρομο» που χαρακτηρίζει ένα νεότερου τύπου πολεμικό ιστιοφόρο. Υπήρξε για την εποχή του ο επικρατέστρερος τύπος, ήταν δε πολύ γρήγορο και ευκίνητο πλοίο, τόσο για επιθετικές όσο και αμυντικές επιχειρήσεις. Ο κυβερνήτης του ονομαζόταν «κένταρχος» και οι δύο βοηθοί του «πρωτοκάραβοι». 
μικρογραφία|265x265εσ|Βυζαντινός Δρόμωνας, Πολεμικό Μουσείο, Αθήνα
Διακρίνονται τρείς τύποι Δρομώνων. Ο μικρός (ελάσσων), ο μέσος και ο μεγάλος (μείζων). Οι μικροί δρόμωνες ήταν ελαφριά, ταχύτατα πλοία, τα οποία χρησιμοποιούνταν σε αποστολές ή καταδιώξεις. Διέθεταν 25 κουπιά σε κάθε πλευρά. Οι μέσοι διέθεταν από 50 κουπιά σε κάθε πλευρά σε δύο επάλληλες σειρές, δηλαδή 25 ανά σειρά. Οι ερέτες της άνω ελασίας, αποτελούσαν το επίλεκτο σώμα ερετών, οι οποίοι ήταν ικανοί και για μάχη σώμα με σώμα κατά τις συμπλοκές.  Οι μεγάλοι δρόμωνες είχαν 200 ερέτες σε δύο επάλληλες σειρές (δηλαδή 2 ερέτες σε κάθε κουπί). Επίσης ο βαρύς τύπος δρόμωνος περιελάμβανε 230 ερέτες και 70 πολεμιστές.Λέοντος ΣΤ΄, Ναυμαχικά, 20 (ιθ΄) 

Μεγάλος δρόμων  με πλήρωμα περίπου 200 ερέτες (κωπηλάτες) αναφέρεται τον 6ο αιώνα στις ναυμαχίες του Ιουστινιανού. 

Έφερε επίσης ιστίο (πανί) στον κύριο ιστό του (κατάρτι). Μπορούσε να φτάσει τα 55 μέτρα σε μήκος και τα 6 μέτρα σε πλάτος. Στο κατάστρωμά του επέβαιναν 100 έως 300 άνδρες που διακρίνονταν σε κωπηλάτες και πολεμιστές. Σε περίπτωση μάχης ωστόσο οι κωπηλάτες βοηθούσαν τους πολεμιστές. Στη μάχη, το πλοίο μπορούσε να φθάσει ταχύτητα περίπου 7 κόμβων, ωστόσο ήταν απαραίτητες οι ευνοϊκές καιρικές συνθήκες.

Στους μεγάλους δρόμωνες, στο μεσαίο ιστό, υπήρχε θωράκιο κατασκευασμένο από ξύλο, το «ξυλόκαστρον». Αυτό χρησίμευε ως παρατηρητήριο καθώς και ως μέσο για να εξακοντίζουν από ψηλά οι στρατιώτες διάφορα όπλα κατά των εχθρικών σκαφών. Λέοντος ΣΤ΄, Ναυμαχικά, 7

Κατά τον 6ο αιώνα Οι δρόμωνες αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του βυζαντινού στόλου των Βελισαρίου και Ναρσή. Περί το τέλος του 7ου αιώνα τα πλοία αυτά έφεραν στη πλώρη τους ειδική συσκευή με την οποία εξακοντίζονταν το υγρό πυρ. Το καυστικό αυτό υγρό όμως μπορούσαν να εκτοξεύσουν και από την πρύμνη τους, ενώ διέθεταν και καταπέλτες και βαλλίστρες για τον ίδιο λόγο.  Από τον 9ο αιώνα και μετά με ο όρος δρόμων επεκτείνεται σε όλα τα επιμήκη πολεμικά πλοία του Βυζαντίου. 

Ναυάγια από Δρόμωνες έχουν βρεθεί στο λεγόμενο «λιμάνι του Θεοδοσίου» (σημερινό Γενί Καπί) στην Κωνσταντινούπολη.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 



Δημήτρης Μιχαλόπουλος - Αντώνης Μιλάνος, Ελληνικά πλοία του Μεσαίωνα, Εκδόσεις Ευρώπη, 1994 ISBN 960-253-028-6

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βυζαντινός Δρόμων 3 από το greekshipmodels.com
 Φωτογραφία μοντέλου Δρόμωνα από την Εταιρεία Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας
 Δρόμων 7ου αι. - Ελληνικά πλοία του Μεσαίωνα από το archaiologia.gr

Κατηγορία:Κωπήλατα πλοία
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Κατηγορία:Βυζαντινό ναυτικό
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία