Rover (αυτοκινητοβιομηχανία)

Η Rover Company Limited, γνωστή ευρύτερα ως Rover (Ρόβερ), ήταν μια βρετανική εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων που ιδρύθηκε αρχικά το 1878, ξεκινώντας την κατασκευή αυτοκινήτων το 1904. Λειτουργούσε κυρίως στην έδρα της, στο Σόλιχαλ (Solihull), Ουόρικσαϊρ (Warwickshire).

Ως ανεξάρτητη εταιρεία, παρήγαγε τα δικά της αυτοκίνητα μεσαίας και υψηλής κατηγορίας μεταξύ 1904 και 1967. Η φήμη της για την ποιότητα, την αξιοπιστία και τις επιδόσεις την τότε εποχή ήταν τέτοια που το πρώτο μεταπολεμικό μοντέλο της περιγράφηκε από το αμερικανικό περιοδικό αυτοκινήτου Road & Track το 1952 ως «καλύτερο από οποιοδήποτε άλλο αυτοκίνητο εκτός από μια Rolls-Royce». Από το 1948, η εταιρεία κατασκεύαζε επίσης την πρώτη σειρά Land Rover (Land Rover Series I), η οποία έγινε το πιο επιτυχημένο και κερδοφόρο προϊόν της εταιρείας και τελικώς η Land Rover έγινε ξεχωριστό εμπορικό σήμα και μάρκα από μόνη της. Το 1969 εισήγαγε το αρχικό Range Rover, που έγινε γνωστό εκ των υστέρων ως Range Rover Classic (Ιούλιος 1969 - Ιανουάριος 1996), το οποίο έγινε επίσης το πιο επιτυχημένο και κερδοφόρο προϊόν της.

Η Rover εξαγοράστηκε από τη Leyland Motors το 1967, η οποία είχε ήδη αποκτήσει την Standard-Triumph 7 χρόνια νωρίτερα. Αρχικά, η Rover διατήρησε ένα επίπεδο αυτονομίας εντός του ομίλου Leyland, αλλά στη δεκαετία του 1970, η Leyland - μέχρι τότε British Leyland (BL) - είχε αντιμετωπίσει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, ενώ και η αξιοπιστία της είχε κατακρημνιστεί σε καταστροφικά χαμηλά επίπεδα, με την παρακμή της βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας να αρχίζει από τότε. Ως αποτέλεσμα, είχε εθνικοποιηθεί από τη Βρετανική Κυβέρνηση από το 1975. Τα περισσότερα από τα περιουσιακά στοιχεία της πρώην Rover Company μεταφέρθηκαν σε μια νέα θυγατρική εταιρεία της BL με την επωνυμία Land Rover Ltd, ενώ η ίδια η μάρκα Rover συνέχισε να χρησιμοποιείται σε άλλα προϊόντα της BL που βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στη μηχανική της Honda. Παρ' όλα αυτά, η Rover έγινε τελικά η πιο παραγωγική μάρκα εντός της BL και έδωσε το όνομά της σε ολόκληρο τον όμιλο με τη μορφή του Rover Group το 1986, του οποίου η MG, η Mini και η Land Rover παρέμειναν μέρος για 14 χρόνια, ενώ το 1988 η Rover έγινε η ηγέτιδα μάρκα στον όμιλο.

Στις 31 Ιανουαρίου 1994, η BMW εξαγόρασε το Rover Group, το οποίο είχε ήδη επωφεληθεί τεχνολογικά και από μια μοιρασιά τεχνολογίας με τη Honda και γνώρισε τότε μια κρίσιμη ανάκαμψη, ιδίως στη μεσαία κατηγορία. Τελικώς όμως, η BMW προχώρησε στη διάλυση του Rover Group τον Μάιο του 2000, όταν η BMW κράτησε ως θυγατρική εταιρεία της τη σημερινή Mini και ταυτόχρονα πούλησε την Land Rover στη Ford Motor Company, ενώ οι Rover και MG, με την υποστήριξη της βρετανικής κυβέρνησης, πουλήθηκαν στη βρετανική εταιρεία Phoenix Venture Holdings Ltd. που ίδρυσε τον όμιλο MG Rover Group στο Λόνγκμπριτζ. Στις 8 Απριλίου 2005, ο Όμιλος MG Rover κήρυξε πτώχευση και στις 15 Απριλίου 2005 ανέστειλε οριστικά τη λειτουργία του, αν και σύντομα η Nanjing Automotive Group (Κίνα) απέκτησε όλα τα στοιχεία και τα δικαιώματα του Ομίλου MG Rover.

Επί του παρόντος, η μάρκα Rover είναι η αδρανής ιδιοκτησία του de facto διαδόχου της Rover Company - Jaguar Land Rover (που ανήκει στην Tata Motors), η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί από το εργοστάσιο της Rover στο Solihull.

 Ιστορικό 
 Πρώτα προϊόντα 
Η εταιρεία Rover ιδρύθηκε το 1878 από τους John Kemp Starley and William Sutton, και χρησιμοποίησε αρχικά το όνομα «John Kemp Starley, Rover Safety Bicycle», όταν το 1885 δημιούργησε και ξεκίνησε να παράγει ένα μοντέρνο ποδήλατο ασφαλείας,https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d1/Thinktank_Birmingham_-_Starley.jpg που συνήθως θεωρείται από τους ιστορικούς ως το πρώτο στην ιστορία σύγχρονο ασφαλές ποδήλατο, με ρόδες λογικού μεγέθους αντί για τις παλαιότερες ρόδες, που ήταν επικίνδυνα υψηλές. Λίγο αργότερα, το 1902, κατασκευάσθηκε η πρώτη μοτοσικλέτα της Rover, η Imperial Rover Motor Cycle με 2,25 PS.https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6d/Rover_1912_3-speed_1.jpg

Μόλις 2 χρόνια αργότερα, το 1904, ξεκίνησε η κατασκευή αυτοκινήτων. Το Rover Eight (1904-1912), ένα μικρό ανοιχτό διθέσιο όχημα (με 8 PS, εξ ου και το όνομα, και με 530 kg βάρος και τελική ταχύτητα 25 mph ή 40 km/h) με κινητήρα μπροστά και κίνηση πίσω, https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/24/Rover_1904_8HP_Two-Seater_on_London_to_Brighton_VCR_2010.jpg απέδειξε έμπρακτα το 1907 την αξιοπιστία του, διανύοντας την διαδρομή από το Κόβεντρι στην Κωνσταντινούπολη, μια για την εποχή τεράστια απόσταση, μεγαλύτερη από 2.000 μίλια ή 3.200 χιλιόμετρα. Οι περιπετειώδεις οδηγοί του ιστορικού αυτού Rover Eight, οι Robert Jefferson & Robert Weallas, ήταν οι πρώτοι που κατάφεραν να διασχίσουν ολόκληρη την Ευρώπη με αυτοκίνητο.Günther Zink, Oldtimer Katalog Nr. 33, Heel Verlag Königswinter 2019, σελίδα 388, ISBN 9783958438712.

 Μεσοπόλεμος 
Στα χρόνια του μεσοπολέμου η εταιρεία Rover είχε σημειώσει αρκετά μεγάλη επιτυχία στην κατασκευή μιας σειράς αυτοκινήτων με 4 και 6 κυλίνδρους, που την καθιέρωσαν στον ευρύτερο κύκλο των ποιοτικών οχημάτων, στην Premium class. Με τις ζηλευτές τους επιδόσεις, τα τετρακύλινδρα και εξακύλινδρα οχήματα της Rover είχαν την φήμη ποιοτικών κατασκευών υπερπολυτελείας.https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c9/1938_Rover_14.JPG

Όταν η Βρετανική Κυβέρνηση ξεκίνησε ένα πρόγραμμα δημιουργίας νέων στρατηγικών μονάδων, οι οποίες ενισχύθηκαν από το κράτος και στελεχώθηκαν από ιδιωτικές εταιρείες, η Rover είχε τη διεύθυνση σε 3 εργοστάσια. Το ένα από αυτά - το μεγαλύτερο - στο Lode Lane, Solihull, κατασκεύαζε αεροκινητήρες Bristol Hercules και τμήματα αεροσκαφών.

Το 1940-41 οι εγκαταστάσεις στο εργοστάσιο της Rover στο Κόβεντρι υπέστησαν σοβαρές ζημιές από βομβαρδισμούς, και έτσι το 1947 μεταφέρθηκε η παραγωγή οχημάτων 15 μίλια / 24 χιλιόμετρα δυτικά, στο Solihull.

 Μεταπολεμικές δεκαετίες 

Το 1948, έναν χρόνο από την μεταφορά της έδρας της εταιρείας από τις βομβαρδισμένες εγκαταστάσεις του Κόβεντρι, στις καινούργιες του Solihull, παρουσιάσθηκε η αρχική σειρά Land Rover, με ένα όχημα για αγρότες και κτηνοτρόφους της δύσκολης αρχικής μεταπολεμικής εποχής, με επισυναπτόμενη τετρακίνηση. Μετά το 1945, ο χάλυβας ήταν στις αυτοκινητοβιομηχανίες δυσεύρετος, διαθέσιμος μόνο σε αυτές που έκαναν εξαγωγές. Για το λόγο αυτό, το αμάξωμα αυτού του ευέλικτου τετρακίνητου οχήματος, του Land Rover, κατασκευάστηκε από φύλλα αλουμινίου, πάνω σε χαλύβδινο πλαίσιο. Στο επόμενο χρονικό διάστημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία, και έγινε το πιο δημοφιλές όχημα της Rover. Σχεδιαστικά το αμάξωμα του οχήματος, -με τον ιδιαίτερο τρόπο της κατασκευαστικής του δομής, αποβλέπει σε μια άλλη κατηγορία πελατών, θέλοντας να τονίσει την αυξημένη του ανθεκτικότητά, αλλά ταυτόχρονα το χαμηλό κόστος συντήρησης και επισκευής του. auto motor und sport Edition - 75 Jahre Land Rover, Motor Presse Stuttgart 2023, σελίδα 17-19, ISBN 978-3613321274

Το 1946 η κυβέρνηση παρότρυνε τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία να ενδιαφερθεί για την εξέλιξη και κατασκευή προσιτών εξαγώγιμων μοντέλων, αλλά μέχρι τότε η Rover ήταν γνωστή μόνο για τα υπερπολυτελή αυτοκίνητά της. Από αυτή την άποψη, η πρώτη σειρά του Land Rover ήταν ένα πείραμα, στην έκβαση του οποίου η ίδια η διοίκηση της Rover δεν ήταν και τόσο σίγουρη. Τελικά το πνεύμα του μινιμαλισμού ήταν αυτό που έβγαλε μεταπολεμικά την Rover από την κρίση. Bernd Polster & Phil Patton, AUTODESIGN INTERNATIONAL, σελίδα 96, DUMONT Κολωνία 2010, ISBN 978-3-8321-9215-0. Λίγα χρόνια αργότερα, το Range Rover Classic (1969-1994) ξανάφερε πίσω στην Rover με τις επιδόσεις του (V8 κινητήραw, κυβισμού 3.528 cm³, με 135 bhp και τελική ταχύτητα 100 mph ή 160 km/h) την αίγλη της παλιάς καλής εποχής.auto motor und sport Edition - Range Rover, Motor Presse Stuttgart 2023, σελίδα 6-15, ISBN 978-3613321274.

Το 1956 παρουσιάσθηκε το πειραματικό όχημα με το όνομα Rover-Turbo-Coupe P3.Roger Gloor, NACHKRIEGSWAGEN, Personenautos 1945-1960, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1980, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, 1994, σελίδες 305-307, ISBN 3444102631.

Το Rover με τον εσωτερικό κωδικό σειράς P5, (1958-73) όπως και η ακόλουθη σειρά P6, (1963-77) είναι έργο του γνωστού μηχανολόγου σχεδιαστή μηχανικού David Bache (1925–94), ο οποίος αυξάνοντας τις δεδομένες αναλογίες ύψους & πλάτους του P4, χάρισε μία διακριτική νότα στο P5. Το επίτευγμα του David Bache, -με την παραμονή του στην Rover από το 1954 μέχρι το 1981, ήταν η δημιουργία της μοντέρνας «γραμμής» στα οχήματα της εταιρείας. Ενδεικτική είναι η παρέμβασή του αρχικά στο Land Rover Series IΙ & ΙIΙ, Rover P6, Range Rover Classic (Ιούλιος 1969 - Ιανουάριος 1996), αλλά και Rover SD 1.Christoph Reifenrath, AUTOMOBILE DESIGN, Econ Verlag Düsseldorf 1993, Σελίδες 153-154, ISBN 3430176700.

Η σειρά Rover P6 (1963-77) ήταν η έκτη και τελευταία από τα μεταπολεμικά μοντέλα της Rover που μπήκε στην παραγωγή. Το όχημα παρουσιάσθηκε αρχικά σαν Rover 2000, είχε έναν νέας σχεδίασης τετρακύλινδρο κινητήρα, (1.978 cm³) με 104 bhp, αλλά και με διπλά καρμπυρατέρ και 124 bhp (Rover 2000 TC). Το Rover P6 σχεδιάστηκε έτσι ώστε να υπάρχει χώρος ακόμη και για έναν V8 κινητήρα. Είχε ένα χειροκίνητο κιβώτιο 4 ταχυτήτων, τέσσερα δισκόφρενα και εξελιγμένη για την εποχή ανάρτηση, πίσω μία De Dion, και μπροστά διπλά ψαλίδια με σπειροειδή ελατήρια.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 60ER JAHRE, Originalausgabe: Hallwag Verlag Bern und Stuttgart 1984, -Lizenzausgabe für den Benedikt Taschen Verlag, 1994, Σελίδες 318-319, ISBN 3444103077

Το καπό και το πορτ-μπαγκάζ ήταν κατασκευασμένα από κράμα αλουμινίου, ενώ το υπόλοιπο αμάξωμα είχε ειδική προστασία κατά της σκουριάς. Το Rover 2000 είχε όλα τα χαρακτηριστικά ασφαλείας της εποχής του, προαιρετικά εξοπλισμένο με ζώνες ασφαλείας σε όλα τα καθίσματα, και το εσωτερικό του ήταν σχεδιασμένο με γνώμονα την παθητική ασφάλεια. Η κολόνα του τιμονιού, απορροφούσε ένα μεγάλο τμήμα της κρουστικής ενέργειας σε τυχόν μετωπική πρόσκρουση. Το 3500 και το 2000 TC απέκτησαν πίνακα οργάνων με στρογγυλά όργανα, ενώ σε όλα τα μεταγενέστερα μοντέλα η μπαταρία βρισκόταν πλέον στο πορτ-μπαγκάζ.

Μετά από την κατασκευή 100.000 αντιτύπων του Rover 2000, παρουσιάστηκε το Rover 3500 (1968-1977). Είχε έναν V8 κινητήρα (3.528 cm³) με την τεχνολογία της αμερικανικής Buick (που ανήκει στον Όμιλο της General Motors), ο οποίος χρησιμοποιήθηκε στο Rover 3½ λίτρων, (P5) τρία χρόνο νωρίτερα, και δύο μετά στο Range Rover. Το Rover 3500 είχε ένα αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων 3 σχέσεων, της Borg-Warner, ενώ αργότερα στο Rover 3500 S είχε ένα χειροκίνητο κιβώτιο 4 ταχυτήτων, που του επέτρεπε τελική ταχύτητα στα 190 χιλιόμετρα την ώρα, ήταν δηλαδή από τα ταχύτερα οχήματα της εποχής του στη Μεγάλη Βρετανία.Roger Gloor, PERSONENWAGEN DER 70ER JAHRE, MotorVerlag Stuttgart, 1. Auflage 2005, Σελίδa 328-330, ISBN 3-613-02440-3.

 1967–1982: British Leyland 

Το 1967, η Rover έγινε μέρος της Leyland Motor Corporation, η οποία το 1968 συγχωνεύθηκε με την British Motor Corporation (BMC) για να σχηματίσουν την British Leyland Motor Corporation, ή British Leyland για συντομία. Από το 1972, ο όμιλος μετονομάστηκε σε Rover-British Leyland UK Limited.

Η Rover ήταν μόνο μία μάρκα μεταξύ πολλών σε έναν τεράστιο όμιλο διαφόρων εταιρειών όπως οι Austin, Jaguar, Morris, MG, Triumph, Wolseley, Leyland Motors (που κατασκεύαζε φορτηγά και λεωφορεία) και άλλες. Αυτό σηματοδότησε την οριστική λήξη της εποχής της Rover ως ανεξάρτητης εταιρείας, με την παρακμή της βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας να αρχίζει από τότε.

Σύμπτωμα αυτής της εποχής ήταν το Rover SD1 hatchback που παρουσιάστηκε στα μέσα του 1976, ένα εξαιρετικό αυτοκίνητο από μόνο του, αλλά το οποίο δεν μπόρεσε ποτέ να αποβάλει την κακή φήμη του λόγω κραυγαλέων κατασκευαστικών και ποιοτικών ελαττωμάτων. Ακόμα και η έκδοση του μεγαλύτερου μοντέλου της Rover, που ονομάστηκε Vitesse από το 1983, το οποίο κέρδισε ακόμα και διεθνή βραβεία αυτοκινήτου λόγω του μοντέρνου σχεδιασμού του, δεν μπορούσε πλέον να σταματήσει την κατακρήμνιση. Μόνο τα οχήματα εκτός δρόμου Land Rover και Range Rover συνέχισαν να έχουν πολύ μεγάλο κοινό, και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα.

Το 1970, η Rover συνδύασε την ικανότητά της στην παραγωγή άνετων σεντάν και του ανθεκτικού Land Rover 4x4 για να παράγει το αρχικό Range Rover, ένα από τα πρώτα οχήματα (πριν από το Jeep Wagoneer και το International Scout) που συνδύαζε ικανότητα εκτός δρόμου και άνετη ευελιξία. Τροφοδοτούμενο από τον πρώην κινητήρα Buick V8, είχε καινοτόμα χαρακτηριστικά, όπως μόνιμο σύστημα τετρακίνησης, ανάρτηση ελατηρίων με πηνίο και δισκόφρενα και στους 4 τροχούς. Ικανό να φτάσει ταχύτητες έως και 100 mph (160 km/h) αλλά και ικανό για ακραία χρήση εκτός δρόμου, ο αρχικός σχεδιασμός του Range Rover παρέμεινε στην παραγωγή για τα επόμενα 26 χρόνια.

Το άλλο μεγάλο έργο της εταιρείας εκείνη την εποχή ήταν το P8, ένας διάδοχος, σχεδιασμένο από τον David Bache, για το 3λιτρο. Το σχήμα του αυτοκινήτου όφειλε πολλά στο Ντιτρόιτ, την έδρα της αμερικανικής αυτοκίνησης, με έναν μπροστινό προφυλακτήρα κρυμμένο κάτω από ένα μύτη πολυουρεθάνης χωρίς προφυλακτήρα, με τρόπο που θυμίζει σύγχρονα μοντέλα της Pontiac, και ένα πλευρικό προφίλ που θυμίζει ένα ελαφρώς πιο ογκώδες Opel Rekord. Αν και η αρχική εντολή ήταν το αυτοκίνητο να μην είναι πλέον εξωτερικά από ένα Rover 2000, οι αλλαγές στη διοίκηση οδήγησαν το έργο να επαναπροσδιοριστεί καθώς προχωρούσε και το P8 που είχε προγραμματιστεί να λανσαριστεί στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Λονδίνου το 1971 ήταν σημαντικά μεγαλύτερο από οποιοδήποτε υπάρχον σεντάν Rover, με τον κινητήρα Rover V8 να επεκτείνεται για αυτήν την εφαρμογή στα 4.4 λίτρα.  Το αυτοκίνητο ακολούθησε το P6 χρησιμοποιώντας μια δομή χαλύβδινου πλαισίου με βιδωτά πάνελ χάλυβα ή αλουμινίου. Ωστόσο, ο κατασκευαστής είχε έλλειψη μετρητών και εστίασης εκείνη την εποχή: το P8 ήταν ένα από τα πολλά νέα μοντέλα που υποβλήθηκαν σε ολίσθηση χρονοδιαγράμματος.

Έως την αναθεωρημένη ημερομηνία κυκλοφορίας προς τα τέλη του 1972, το σημαντικό κόστος ανάπτυξης είχε δαπανηθεί και τα πρωτότυπα πριν από την παραγωγή είχαν υποβληθεί σε εκτεταμένες δοκιμές στη Φινλανδία. Η παραγωγική ικανότητα είχε προβλεφθεί για το P8 στο εργοστάσιο του Solihull. Ωστόσο, μια ανασκόπηση των δαπανών το 1970 βρήκε το έργο να υπόκειται σε κριτική από τον Sir William Lyons, πλέον σημαίνον μέλος του διοικητικού συμβουλίου της British Leyland Motor Corporation: εικασίες έχουν προκύψει ότι η Lyons είδε το αυτοκίνητο ως απειλή για μελλοντικές επενδύσεις στην πρόσφατα λανσαρισμένη Jaguar XJ6. Αργότερα προέκυψε ότι ο υποψήφιος της Rover δεν θα ήταν ιδιαίτερα φθηνός ή εύκολος στην κατασκευή και η συρρίκνωση της ευρωπαϊκής αγοράς για σεντάν αυτού του μεγέθους που ακολούθησε το σοκ των τιμών του πετρελαίου που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1973 υποδηλώνει ότι η εγκατάλειψη του έργου το 1972 - ακόμη και την τελευταία στιγμή - μπορεί να ήταν η σωστή απόφαση για την British Leyland. αλλά το P8 δεν θρηνήθηκε εντελώς σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα. Μερικά από τα στιλιστικά στοιχεία του P8 εμφανίστηκαν δύο χρόνια αργότερα στο Leyland P76 και η άποψη του οδηγού για τον πίνακα οργάνων (αν και χωρίς το «quartic» τιμόνι, στο στυλ του Austin Allegro, που εμφανίζεται σε μία από τις σωζόμενες φωτογραφίες του) δεν θα ήταν εντελώς άγνωστη στον οδηγό ενός Rover 3500 του 1976.

Καθώς η British Leyland αγωνιζόταν μέσα από μια οικονομική αναταραχή και μια κρίση βιομηχανικών σχέσεων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, εθνικοποιήθηκε αποτελεσματικά μετά από μια κυβερνητική ένεση μετρητών πολλών δισεκατομμυρίων λιρών το 1975. Ο Michael Edwardes ανέλαβε επικεφαλής της εταιρείας.

Το Rover SD1 του 1976, κατά την εισαγωγή του, αντιμετώπισε πολλά προβλήματα ποιότητας κατασκευής και αξιοπιστίας, όπως προαναφέρθηκε. Μετά το κλείσιμο του εργοστασίου της Triumph στο Canley, η παραγωγή των TR7 και TR8 μεταφέρθηκε στο Solihull. Λίγο αργότερα, ένα άγριο πρόγραμμα περικοπών στα τέλη της δεκαετίας του 1970 οδήγησε στη λήξη της παραγωγής αυτοκινήτων στο Solihull, το οποίο μετατράπηκε μόνο για την παραγωγή της Land Rover. Το TR7 / TR8 διακόπηκε, ενώ η παραγωγή του Rover SD1 μεταφέρθηκε στο Cowley. Όλα τα μελλοντικά αυτοκίνητα Rover θα κατασκευάζονταν πλέον στα πρώην εργοστάσια των εταιρειών Austin και Morris στο Longbridge (Λονγκμπριτζ) και στο Cowley (Κάουλεϊ), αντίστοιχα.

Το 1979, η British Leyland (ή όπως ήταν πλέον επίσημα γνωστή, BL Ltd.) ξεκίνησε μια μακρά σχέση με τη Honda Motor Company της Ιαπωνίας. Το αποτέλεσμα ήταν μια δομή διασταυρούμενης συμμετοχής, όπου η Honda πήρε μερίδιο 20% στην εταιρεία, ενώ η εταιρεία πήρε μερίδιο 20% στη θυγατρική της Honda στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η συμφωνία θεωρήθηκε αμοιβαία επωφελής: η Honda χρησιμοποίησε τις βρετανικές δραστηριότητές της ως εφαλτήριο επιτυχίας στην Ευρώπη και η εταιρεία θα μπορούσε να συγκεντρώσει πόρους με τη Honda για την ανάπτυξη νέων αυτοκινήτων.

Ο Όμιλος Austin Rover ιδρύθηκε το 1982 ως θυγατρική εταιρεία μαζικής κατασκευής αυτοκινήτων της British Leyland, με την ξεχωριστή εταιρεία Rover να καθίσταται ουσιαστικά ανενεργή.

Στη δεκαετία του 1980, η εξασθενημένη πλέον British Leyland χρησιμοποίησε τη μάρκα Rover σε μια σειρά αυτοκινήτων που αναπτύχθηκαν από κοινού με τη Honda. Το πρώτο μοντέλο Rover που προήλθε από τη Honda, που κυκλοφόρησε το 1984, ήταν το Rover 200, το οποίο, όπως και το Triumph Acclaim που αντικατέστησε, βασίστηκε στο Honda Ballade. Παρομοίως, στην Αυστραλία το Honda Quint (γνωστό στην Ευρώπη ως Quintet) και το Integra κυκλοφόρησαν ως Rover Quintet και 416i.

 1982–1988: Rover Group 

Έως το 1988, η Austin Rover Group είχε μετακινηθεί σε μια στρατηγική μιας μάρκας, χρησιμοποιώντας μόνο τη μάρκα Rover. Η μητρική της, BL, μετονομάστηκε σε Rover Group, με το τμήμα αυτοκινήτων να γίνεται Rover Cars.

Στις 10 Ιουλίου 1986, το γηρασμένο πλέον Rover SD1 αντικαταστάθηκε στην αγορά από το Rover 800 της κατηγορίας Ε των μεσαίων πολυτελών αυτοκινήτων, που εξελίχθηκε ως στενά συγγενικό μοντέλο με το Honda Legend. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του με κίνηση στους πίσω τροχούς, είχε κίνηση στους εμπρός τροχούς.

Η Rover εξήγαγε το Rover 800, με το σήμα της Sterling, στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1987 έως το 1991, και ήταν διαθέσιμο μόνο με τους βενζινοκινητήρες V6 της Honda (στην Ευρώπη, τα μοντέλα με την ονομασία «Sterling» ήταν η καλύτερα εξοπλισμένη έκδοση). Οι αρχικές πωλήσεις στην Αμερική ήταν ισχυρές και ο σχεδιασμός έτυχε καλής υποδοχής. Ωστόσο, τα πρώτα οχήματα σύντομα βρέθηκαν να έχουν προβλήματα ποιότητας κατασκευής και αξιοπιστίας. Οι πωλήσεις μειώθηκαν στις ΗΠΑ καθώς η φήμη του μοντέλου επιδεινώθηκε, με έρευνες της J.D. Power και δημοσιογράφους να σημειώνουν προβλήματα με την επένδυση, τα ηλεκτρικά, τη βαφή και την υπερβολική διάβρωση. Αυτό ήταν ιδιαίτερα επιζήμιο, καθώς την ίδια στιγμή, το ίδιο βασικό όχημα, το Acura Legend, τα πήγαινε καλά στην Αμερική. Πολλά μηχανικά μέρη για το Sterling 825/827 εξακολουθούν να είναι άμεσα διαθέσιμα, καθώς ήταν παρόμοιο με το Acura Legend σε αυτούς τους τομείς, εκτός από τα συστήματα πέδησης. Ωστόσο, τα ηλεκτρικά, τα πάνελ και τα εσωτερικά μέρη είναι αρκετά δύσκολο να εντοπιστούν στις ΗΠΑ τώρα. Παρά τα προβλήματα στην Αμερική, ήταν το αυτοκίνητο με τις καλύτερες πωλήσεις στην κατηγορία Ε στο Ηνωμένο Βασίλειο για 8 χρόνια.

Η σειρά Austin ήταν πλέον τεχνικά Rover, αν και η λέξη «Rover» δεν εμφανίστηκε ποτέ στο σήμα. Αντ' αυτού, υπήρχε ένα σήμα παρόμοιο με το σχήμα Rover Viking, χωρίς διατύπωση. Το Metro χαρακτηρίστηκε επίσημα ως Rover όταν κυκλοφόρησε η ανανεωμένη έκδοση τον Μάιο του 1990.

Η δεύτερη γενιά του Rover 200, βασισμένη στο Concerto της Honda, λανσαρίστηκε τον Οκτώβριο του 1989, αλλά τώρα διέθετε ένα αμάξωμα hatchback αντί για ένα 4-πορτο σεντάν. Σύντομα όμως, προστέθηκε το Rover 400, που ήταν οπτικά παρόμοιο και βασισμένο στην ίδια πλατφόρμα, αλλά σε 4-πορτη σεντάν εκδοχή, και το λανσάρισμά του έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 1990.

Το μεγαλύτερο Rover 600, που λανσαρίστηκε τον Απρίλιο του 1993, βασιζόταν στο Honda Accord και χρησιμοποίησε διάφορους κινητήρες Honda και Rover. Η βασική δομή και η συντριπτική πλειοψηφία του μηχανολογικού περιεχομένου προέρχονταν από τη Honda, αλλά τα οχήματα σχεδιάστηκαν ταυτόχρονα, με μια μικρή ομάδα της Rover στην Ιαπωνία. Τα παράγωγα χρώματος και εξοπλισμού χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να βοηθήσουν στο διαχωρισμό του Rover από τη Honda στην αγορά. Το 600 στόχευε πιο ψηλά στην αγορά, με στόχο να ανταγωνιστεί compact πολυτελή μοντέλα όπως η BMW Σειρά 3 και όχι το Ford Mondeo με το οποίο το Honda Accord διατέθηκε στην αγορά για να ανταγωνιστεί.

Το φθινόπωρο του 1991, το 800 επανασχεδιάστηκε με την κωδική ονομασία R17 και λανσαρίστηκε στις 12 Νοεμβρίου 1991. Η νέα εκδοχή είδε την επαναφορά της παραδοσιακής γρίλιας της Rover και πιο καμπυλωτό αμάξωμα. Το πεδίο εφαρμογής της αλλαγής σχεδιασμού περιορίστηκε από την ανάγκη διατήρησης της δομής του πυρήνα XX, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού της δομής της πόρτας. Μετά από συντονισμένες προσπάθειες να αντληθούν διδάγματα από τα προβλήματα που είχαν πλήξει τα πρώτα χρόνια του μοντέλου, ειδικά υπό τις πιο ακραίες συνθήκες της αγοράς των Ηνωμένων Πολιτειών και του κλίματος, η ποιότητα γενικά είχε βελτιωθεί δραματικά σε αυτό το στάδιο, αλλά η απόφαση να εγκαταλείψει την αγορά των ΗΠΑ είχε ήδη ληφθεί. Ωστόσο, τα προβλήματα ποιότητας κατασκευής, όπως οι τριγμοί και οι ηλεκτρικές βλάβες, παρέμειναν. Από την άλλη, ο επανασχεδιασμός βρήκε μεγάλη εύνοια και ως αποτέλεσμα οι πωλήσεις του αυτοκινήτου γνώρισαν μια αναγέννηση, παραμένοντας το αυτοκίνητο με τις καλύτερες πωλήσεις στην κατηγορία Ε στο Ηνωμένο Βασίλειο έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Τελικώς, η παραγωγή του έληξε τον Φεβρουάριο του 1999 και αντικαταστάθηκε από το Rover 75.

Μια 2-πορτη έκδοση κουπέ τριών όγκων του 800 κυκλοφόρησε στις αρχές του 1992, και είχε αρχικά αναπτυχθεί με γνώμονα την αμερικανική αγορά, αλλά δεν πωλήθηκε ποτέ εκεί, με τη Rover να έχει αποσυρθεί από την αγορά των ΗΠΑ λίγο πριν από το λανσάρισμα του Coupé. Ωστόσο, πωλήθηκε σε άλλες εξαγωγικές αγορές. Το ογδόντα τοις εκατό του εσωτερικού και του εξωτερικού του 800 Coupé κατασκευαζόταν στο χέρι.

 1988–1994: Ιδιοκτησία της British Aerospace 
Το 1988, η μάρκα Rover επέστρεψε σε ιδιωτικά χέρια όταν ο όμιλος Rover εξαγοράστηκε από την British Aerospace.https://www.aronline.co.uk/history/rover-and-bae/rover-group-and-bae-part-one-the-background/

 1994–2000: Ιδιοκτησία της BMW 
Η συνεργασία με τη Honda αποδείχθηκε το σημείο ανάκαμψης για την εταιρεία, αναδομώντας σταθερά την εικόνα της σε σημείο που για άλλη μια φορά, τα αυτοκίνητα με το σήμα Rover θεωρήθηκαν ως κορυφαίες εναλλακτικές λύσεις στα μοντέλα των Ford και Vauxhall. Το 1994, η British Aerospace πούλησε τον όμιλο Rover, συμπεριλαμβανομένων των εμπορικών σημάτων Rover, Land Rover, Riley, Mini, Triumph και Austin-Healey στη BMW, η οποία είχε αρχίσει να βλέπει τα αυτοκίνητα μάρκας Rover ως πιθανούς σημαντικούς ανταγωνιστές.

Υπό την ηγεσία της BMW, το Rover Group ανέπτυξε το Rover 75 που λανσαρίστηκε τον Ιούνιο του 1999, ως ένα ρετρό σχεδιασμένο αυτοκίνητο επηρεασμένο από τα προηγούμενα σχέδια Rover P4 και P5. Αποδείχθηκε επιτυχία για τη μάρκα, κερδίζοντας θετικές κριτικές, αν και δεν μπόρεσε να ξεπεράσει σε πωλήσεις τη BMW Σειρά 3.

Γενικότερα, με τη συνολική αναδιάρθρωση των ονομάτων των μοντέλων, τα μοντέλα 75 (μια νέα εξέλιξη), 25 (με βάση το 200) και το 45 (με βάση το 400, αμφότερα συνέχιζαν να κατασκευάζονται σε βάση της Honda) εμφανίστηκαν από τις αρχές του 1999. Επιπλέον, παρήχθη επίσης το διθέσιο κεντρομήχανο roadster MG F, που παρουσιάστηκε το φθινόπωρο του 1995.

Λόγω των προβλημάτων μεταξύ BMW και Rover, τα οποία ήταν ήδη γνωστά κατά τη στιγμή της παρουσίασης του Rover 75, και της επακόλουθης αβεβαιότητας για το μέλλον της Rover, δεν ήταν σε θέση να επιτύχει τους στόχους των πωλήσεων. Η εξαγορά από τη BMW τερμάτισε επίσης τη μακροχρόνια συνεργασία εξέλιξης με τη Honda, η οποία είχε επίσης μεγάλες ελπίδες για την εξαγορά του Rover Group.

 2000–2005: Όμιλος MG Rover 

Ήδη από τις αρχές του 1999 μια κερδοφόρα εξέλιξη δεν φαινόταν προβλέψιμη, ακόμη και μετά από επενδύσεις σχεδόν 4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ως αποτέλεσμα, τον Μάιο του 2000 η BMW διέλυσε τον Όμιλο Rover, πουλώντας τη Land Rover στη Ford Motor Company για το εκτιμώμενο ποσό των £ 1,8 δισεκατομμυρίων, διατηρώντας τη μάρκα MINI και πουλώντας τις άλλες επιχειρήσεις αυτοκινήτων στην κοινοπραξία Phoenix, η οποία την καθιέρωσε ως Όμιλο MG Rover. Αν και η BMW συμπεριέλαβε την ιδιοκτησία της μάρκας MG στη συμφωνία, διατήρησε την ιδιοκτησία της μάρκας Rover, αδειοδοτώντας τη χρήση της στη νέα εταιρεία MG Rover για χρήση στα τρέχοντα μοντέλα αυτοκινήτων που είχε αποκτήσει.

Μια ειδικά συγκροτημένη ομάδα επιχειρηματιών, γνωστή ως Phoenix Consortium και με επικεφαλής τον πρώην διευθύνοντα σύμβουλο της Rover, John Towers, ίδρυσε το MG Rover Group από τις πρώην δραστηριότητες αυτοκινήτων του Rover Group (που αποκτήθηκε από τη BMW για ονομαστικές £ 10 το Μάιο του 2000) και συνέχισε να χρησιμοποιεί τη μάρκα Rover με άδεια από τη BMW.

Το 1999, ο Όμιλος Rover είχε υποστεί απώλειες 800 εκατομμυρίων λιρών - κυρίως λόγω της μείωσης των πωλήσεων των υφιστάμενων Σειρών 200 και 400 (της κατηγορίας C των μικρομεσαίων οικογενειακών αυτοκινήτων) και των αρχικά αργών πωλήσεων του Rover 75. Οι τέσσερις επιχειρηματίες που ανέλαβαν τον έλεγχο του νεοσύστατου ομίλου MG Rover φέρεται να έχουν λάβει 430 εκατομμύρια λίρες σε προίκα από την BMW που περιελάμβανε απούλητες μετοχές.

Το πρώτο νέο αυτοκίνητο μάρκας Rover που κυκλοφόρησε μετά τον σχηματισμό της MG Rover ήταν η έκδοση στέισον βάγκον του Rover 75, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2001. Τον Οκτώβριο του 2003, η MG Rover παρουσίασε το CityRover, που όμως δεν ήταν παρά ένα Tata Indica με διαφορετικό εμπορικό σήμα, που χρησίμευσε ως εισαγωγικό (entry-level) μοντέλο. Παρά τις υψηλές αρχικές προσδοκίες, οι πωλήσεις ήταν χαμηλές και τα μοντέλα της εταιρείας έλαβαν κυρίως αρνητικές κριτικές. Αρκετά πρωτότυπα αυτοκίνητα (concept cars) που προορίζονταν να δείξουν το δρόμο προς την αντικατάσταση των Rover 25 και 45 παρουσιάστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αλλά δεν προέκυψε κανένα μοντέλο παραγωγής από αυτά.

 2005: Πτώχευση 

Το 2004, η Rover παρήγαγε μόλις 100.000 αυτοκίνητα, με 6.000 υπαλλήλους προσωπικό, στο εργοστάσιο του Λονγκμπριτζ, μια τεράστια πτώση από τα 225.000 αυτοκίνητα το 1999. Το νούμερο των 100 χιλιάδων ήταν λιγότερο από το ήμισυ της απαραίτητης χρησιμοποίησης της παραγωγικής ικανότητας για να φτάσει στη ζώνη κέρδους.

Η παραγωγή της MG Rover σταμάτησε στις 15 Απριλίου 2005, όταν κηρύχθηκε αφερέγγυα, με αποτέλεσμα την άμεση απώλεια περισσότερων από 6.000 θέσεων εργασίας στην εταιρεία. Στις 22 Ιουλίου 2005, τα φυσικά περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας που κατέρρευσε πωλήθηκαν στον όμιλο αυτοκινήτων Nanjing για 53 εκατομμύρια λίρες. Ανέφεραν ότι τα προκαταρκτικά τους σχέδια περιελάμβαναν τη μετεγκατάσταση του εργοστασίου κινητήρων στην Κίνα, ενώ θα διαχώριζαν την παραγωγή αυτοκινήτων σε γραμμές Rover στην Κίνα και ξανάρχισαν τις γραμμές MG στα Δυτικά Μίντλαντς (αν και όχι απαραίτητα στο Λόνγκμπριτζ), όπου θα αναπτυχθεί επίσης μια βρετανική μονάδα Έρευνας και Ανάπτυξης και τεχνική εγκατάσταση.

Στις 30 Μαΐου 2007, η Nanjing Automobile Group ισχυρίστηκε ότι ξανάρχισε την παραγωγή σπορ αυτοκινήτων MG TF στο εργοστάσιο του Λόνγκμπριτζ, με τις πωλήσεις να αναμένεται να ξεκινήσουν το φθινόπωρο.

Η Shanghai Automotive Industry Corporation (SAIC), η οποία κατείχε την πνευματική ιδιοκτησία του σχεδιασμού των αυτοκινήτων Rover 75 (αγοράστηκε για £ 67 εκατ. πριν καταρρεύσει η MG Rover) και υπέβαλε επίσης προσφορά για την MG Rover, ανακοίνωσε τη δική της έκδοση του Rover 75 στα τέλη του 2006. Τον Ιούλιο του 2006, η SAIC ανακοίνωσε την πρόθεσή της να αγοράσει το εμπορικό σήμα Rover από τη BMW, η οποία εξακολουθούσε να κατέχει τα δικαιώματα της μάρκας Rover. Ωστόσο, η BMW απέρριψε το αίτημά τους, λόγω συμφωνίας που είχε συνάψει η Ford μαζί τους για να τους δοθεί η πρώτη επιλογή στη μάρκα όταν εξαγόρασε τη Land Rover. Αδυνατώντας να χρησιμοποιήσει το όνομα Rover, η SAIC δημιούργησε τη δική της μάρκα με παρόμοιο όνομα και σήμα, γνωστό ως Roewe. Η μάρκα Roewe τελικώς κυκλοφόρησε στις αρχές του 2007.

 Land Rover 
Η Ford αγόρασε την εταιρεία Land Rover από τη BMW το 2000 και η συμφωνία περιελάμβανε την επιλογή αγοράς του εμπορικού σήματος Rover εάν η MG Rover σταματούσε τις δραστηριότητές της. Το δικαίωμα αυτό ασκήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2006 και ουσιαστικά σήμαινε ότι το εμπορικό σήμα μεταβιβάστηκε στη Land Rover.

 Jaguar Land Rover 
Η Ford πούλησε τις δραστηριότητές της Jaguar Cars και της Land Rover στην ινδική Tata Motors το 2008, μαζί με τα δικαιώματα της μάρκας Rover. Το 2013, οι δραστηριότητες της Jaguar Cars και της Land Rover συγχωνεύθηκαν στην ενιαία εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων Jaguar Land Rover, μαζί με τα δικαιώματα της μάρκας Rover.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 



 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Keith Adams Austin Rover / Rover Group / MG Rover Resource.
 Catalogue of the Rover archives, held at the Modern Records Centre, University of Warwick.
 Catalogue of the Paul Worm Automotive Industrial Relations Collection of papers concerning Rover, held at the Modern Records Centre, University of Warwick.

Video of early Rover motorcycle manufacture:
 https://www.facebook.com/thevintagenews/videos/656478785160217/

Κατηγορία:Πρώην αυτοκινητοβιομηχανίες
Κατηγορία:Βρετανικές αυτοκινητοβιομηχανίες