Κεφαλονιά

Η Κεφαλονιά είναι νησί του Ιονίου πελάγους κι ανήκει στα Επτάνησα. Επισήμως, κυρίως στη διοίκηση, αναφέρεται με τον αρχαιότερο τύπο «Κεφαλληνία». Είναι το έκτο μεγαλύτερο σε έκταση νησί στην Ελλάδα μετά την Κρήτη, την Εύβοια, τη Λέσβο, τη Ρόδο και τη Χίο καθώς και το μεγαλύτερο νησί του Ιονίου Πελάγους.

Εικάζεται ότι το νησί Μελίτη που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων 28:1, είναι η Κεφαλονιά.

 Γεωγραφία 

Η Κεφαλονιά (Κεφαλληνία) είναι το μεγαλύτερο και πιο ορεινό νησί των Επτανήσων και το τρίτο σε πληθυσμό μετά την Κέρκυρα και τη Ζάκυνθο. Βρίσκεται απέναντι από την είσοδο του Πατραϊκού Κόλπου, βόρεια της Ζακύνθου, νότια της Λευκάδας και δυτικά της Ιθάκης. 

Το νησί έχει έκταση περίπου 773 τ.χλμ. και σε αυτό κατοικούν 36.064 άνθρωποι. Μεγάλο μέρος της έκτασης του καταλαμβάνει η οροσειρά Αίνος χαρακτηρισμένη ως Εθνικός δρυμός με σημαντικότερες κορυφές τις Μέγας Σωρός (1.628 μ.), Αγία Δυνατή (1.131 μ.), Ευμορφία (1.043 μ.) και Κόκκινη Ράχη (1.078 μ.) Ο Αίνος είναι από τα όρη με τις πλέον έκτακτες καιρικές συνθήκες, δεχόμενο πρώτο στην Ελλάδα τα χαμηλά βαρομετρικά που έρχονται από Δυσμάς. Είναι διάσημος για τη μοναδική στον Κόσμο "Κεφαλληνιακή Μαύρη Ελάτη" και γι' αυτό ονομάζεται ''Monte Nero'' (Μαύρο Βουνό) και για τις αγέλες των αγρίων μικρόσωμων αλόγων του της φυλής «Equus caballus». Οι σημαντικότερες πεδιάδες είναι αυτές της Κραναίας, της χερσονήσου Παλικής, του Αρακλείου και της Σάμης.

Οι ακτές της Κεφαλονιάς σχηματίζουν πολλούς κόλπους και ακρωτήρια. Σπουδαιότεροι κόλποι είναι της Σάμης, του Μύρτου, του Λουρδά, του Αθέρα, του Φισκάρδου, του Λιβαδιού, του Αργοστολίου γνωστός και ως Κουτάβου. Κυριότερα ακρωτήρια είναι (αρχίζοντας από το νότο και προχωρώντας με ανατολική κατεύθυνση) η Μούντα, η Κάπρος, το Σαρακήνικο, ο Μύτικας, το Κεντρί, το βορεινό Δαφνούδι, στα βορειοδυτικά ο Αθέρας, στα δυτικά τα Ορθολίθια, η Σκίζα και ο Γερόγομπος και νοτιότερα το Ακρωτήρι και η Αγία Πελαγία, ο Λιάκας, ο Καστανάς κ.ά. Οι ακτές είναι γενικά βραχώδεις και απότομες προς το Ιόνιο, ενώ έχουν ηπιότερους σχηματισμούς προς την ανατολική πλευρά.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα σπήλαια του νησιού που στην πλειοψηφία τους βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή της Σάμης, όπως το διάσημο λιμνοσπήλαιο Μελισσάνη, η Ζερβάτη και οι Άγιοι Θεόδωροι στον Καραβόμυλο, το Αγκαλάκι, το Χιριδόνι και ο Σωτήρας στα Πουλάτα, η Δρογκαράτη στα Χαλιωτάτα με τους εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες στην οποία μάλιστα διοργανώνονται κατά καιρούς και συναυλίες κ.α.

Η παραλία Μύρτος στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού έχει ψηφιστεί 11 φορές ως η καλύτερη ελληνική θάλασσα σύμφωνα με την ετήσια ψηφοφορία του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. Στη Σάμη ιδιαίτερα εντυπωσιακή και δημοφιλής είναι η παραλία Αντίσαμος, αλλά και η παραλία Κουτσουπιά, η πρόσβαση στην οποία γίνεται με σκάφος ή μέσω μονοπατιού. Στη δυτική πλευρά του νησιού και συγκεκριμένα στην Παλική μπορεί κανείς να επισκεφθεί τις παραλίες των Πετανών, Λέπεδα, Ξι και Πλατιά Άμμος. Πέριξ της πόλης του Αργοστολίου και στην περιοχή της Λειβαθούς υπάρχει πλήθος παραλιών με άμμο, όπως οι πολυσύχναστες Πλατύς και ο Μακρύς Γιαλός και ανατολικότερα οι παραλίες του Λουρδά και της Σκάλας.

Αρκετές σεισμικές δονήσεις πλήττουν την περιοχή κάθε χρόνο. Το 1953 ένας τρομερός σεισμός σχεδόν κατέστρεψε το νησί, αφήνοντας «όρθιο» μόνο το βορειότερο μέρος της νήσου, τη χερσόνησο της Ερίσσου, όπου βρίσκεται ο παραδοσιακός οικισμός του Φισκάρδου.

Ιστορία

Θεωρίες για την ονομασία

Υπάρχουν στοιχεία ότι η Κεφαλονιά κατοικείται από την παλαιολιθική εποχή Καββαδίας, Γ.Β. 1984, «Παλαιολιθική Κεφαλονιά. Ο Πολιτισμός του Φισκάρδου», Αθήνα. Οι πρώτοι γνωστοί κάτοικοι ήταν Λέλεγες, οι οποίοι κατοίκησαν το νησί προφανώς την εποχή του 15ου αι. π.Χ., φέρνοντας μαζί τους τη λατρεία του Ποσειδώνα. Την εποχή του χαλκού, ένας άλλος αρχαίος Ελληνικός λαός, οι Ταφίοι ή Τηλεβόες είχαν εγκατασταθεί στην γύρω θάλασσα, και κατοικούσαν στο νησί, ή διατηρούσαν εμπορική βάση στο νησί και συναλλάσσονταν στενά με τους κατοίκους του νησιού.

Η ορθή ονομασία της νήσου είναι "Κεφαλληνία" προερχόμενη από τους αρχαίους ορεσίβιους κατοίκους της, τους Ομηρικούς "Κεφαλλήνες" (Δωριστί "Κεφαλλάνες") και όχι "Κεφαλονία-Κεφαλονιά" από τον μυθικό ήρωα της Αττικής τον Κέφαλο, που κατά τους Αθηναίους υποτίθεται πως κατέλαβε τη νήσο και της έδωσε το όνομά του.
Η Αθηναϊκή εκδοχή για το όνομα "Κεφαλονιά" σχετίζεται με τον μυθικό ήρωα Κέφαλο που βοήθησε τον Αμφιτρύωνα από τις Μυκήνες στον πόλεμο εναντίον των Τηλεβοΐδων νήσων και των Ταφίων.Robert L. Fowler, 'The myth of Kephalos as aition of rain-magic' (Pherekydes FrGHist 3F34), in Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 97 (1993), pp. 29–42 Ο Αμφιτρύωνας του έδωσε δώρο τη νήσο Σάμη που έμεινε γνωστή σαν Κεφαλονιά.
Την πρόταση αυτή σύμφωνα με τους ορεσίβιους κατοίκους διέδωσαν εντέχνως οι αποικιοκράτες Αθηναίοι προκειμένου να αποκτήσουν δικαιώματα επί της νήσου. Κατά την αρχαιότητα άκμασαν τέσσερις πόλεις, οι οποίες ήταν ανεξάρτητα κράτη: η Κράνη, οι Πρόννοι, η Σάμη και η Πάλη.

Ομηρικά έπη

Η Κεφαλονιά έχει προταθεί σαν η πιθανότερη πατρίδα του Ομηρικού Οδυσσέα αντί για τη γειτονική Ιθάκη. Ο Ρομπέρ Μπίττλεστον στο έργο του "Οδυσσέας Λυόμενος" προτείνει ότι η χερσόνησος της Κεφαλονιάς Παλική την Εποχή του Ορείχαλκου ήταν νησί και μάλλον πρόκειται για την Ομηρική Ιθάκη. Μια ομάδα ξεκίνησε τις εργασίες το καλοκαίρι του 2007 και εργάστηκε τρία χρόνια για να εξετάσει το ενδεχόμενο.Gatopoulos, Derek (March 27, 2007). "Engineers to Help Find Homer's Ithaca" 
Στα Ομηρικά κείμενα δεν εμφανίζεται το όνομα της νήσου με τη σημερινή του μορφή αλλά με άλλες ονομασίες όπως Δουλίχιον, Σάμος ή Σάμη. Σε αυτή τη μορφή διατηρείται το όνομα μίας εκ των μεγάλων πόλεων της νήσου από την αρχαιότητα έως σήμερα. Ο Όμηρος αναφέρει σαφέστατα ότι ο λαός τον οποίο ηγείται ο Οδυσσέας ονομαζόταν Κεφαλλήνες.Ιλιάδος Ραψωδία Β, στ. 631 κ.εξ. όπου " Αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς ἦγε Κεφαλλῆνας μεγαθύμους, οἵ ῥ᾽ Ἰθάκην εἶχον καὶ Νήριτον εἰνοσίφυλλον καὶ Κροκύλει᾽ ἐνέμοντο καὶ Αἰγίλιπα τρηχεῖαν, οἵ τε Ζάκυνθον ἔχον ἠδ᾽ οἳ Σάμον ἀμφενέμοντο, οἵ τ᾽ ἤπειρον ἔχον ἠδ᾽ ἀντιπέραι᾽ ἐνέμοντο·.
Τα δύο "λ" τα χρησιμοποίησε ο Όμηρος χάριν ευφωνίας του μέτρου του δεκαπεντασύλλαβου, όπου το σύμφωνο "λ" στους "Κεφαλλήνες", είχε κάποιαν μεγαλύτερα διάρκεια κατά την εκφώνησή του ακριβώς όπως συμβαίνει και με τη λέξη "Έλληνες". 
Η Κεφαλονιά σχετίζεται επίσης με τη Θεά Βριτόμαρτις σαν η τοποθεσία που "δέχτηκε θείες τιμές από τους κατοίκους με το όνομα Λάφρια".

Μεσαίωνας

Στην μετέπειτα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η Κεφαλονιά εισήλθε στην Ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας, στον θρησκευτικό τομέα έγινε υποτελής της Μητρόπολης της Νικοπόλεως.Gregory, Timothy E. (1991). "Kephalenia". In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. σσ. 1122–1123 Οι τέσσερις μεγάλες αρχαίες πόλεις του νησιού επιβίωσαν στην Ύστερη αρχαιότητα, η Σάμη εξακολουθούσε πιθανότατα να είναι πρωτεύουσα. Με την απώλεια της Ιταλίας όταν επεκτάθηκε το Ισλάμ στην δυτική Μεσόγειο η Βυζαντινή αυτοκρατορία μετέτρεψε την Κεφαλονιά σαν βάση των ναυτικών της επιχειρήσεων απέναντι στους Άραβες. Οι επιδρομές των Αράβων στην Αδριατική αποκρούστηκαν, οι επικοινωνίες και οι αποστολές στρατιωτικής βοήθειας προς την Ιταλία είχαν ως βάση την Κεφαλονία. Το νησί εισήλθε τον 8ο αιώνα μ.Χ. στο ομώνυμο Βυζαντινό Θέμα Κεφαλληνίας μαζί με τα υπόλοιπα Επτάνησα.Harrison, Dr. David (December 2013). "The Hidden Mysteries of Kefalonia; Crusaders, Byzantium and Venetians" Την ίδια εποχή μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα στο Κάστρο Αγίου Γεωργίου, σε ένα μεγάλο ύψωμα με στόχο την προστασία από τους πειρατές. Οι σκληροί ναυτικοί Μαρδαΐτες έφτασαν ταυτόχρονα την ίδια εποχή, υπηρέτησαν τον Βυζαντινό στόλο ως πεζοναύτες, χρησιμοποιήθηκε επίσης ως τόπος εξορίας τους όπου παρέμειναν μόνιμα. Όταν χάθηκε το Κατεπανίκιο της Ιταλίας (1071) η σημασία που είχε για τον αυτοκράτορα η Κεφαλονιά χάθηκε, η διοίκηση της πέρασε από Βυζαντινό στρατηγό σε Βυζαντινό Κριτή. Οι Ιταλο-Νορμανδοί πολιόρκησαν την πρωτεύουσα (1085) και η Δημοκρατία της Βενετίας λεηλάτησε ολόκληρο το νησί (1126). Με την έκρηξη της Γ΄ Νορμανδικής εισβολής στα Βαλκάνια (1185) οι Νορμανδοί κατέκτησαν την Κεφαλονιά που εισήλθε στην Παλατινή Κομητεία της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου υπό το Βασίλειο της Σικελίας.

Η Παλατινή Κομητεία της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου

Η Παλατινή Κομητεία της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου την περίοδο (1185 - 1479) ήταν επαρχία του Βασιλείου της Σικελίας. Ο τίτλος του "Κόμη" δόθηκε για πρώτη φορά στον Μαργαριτόνε του Μπρίντιζι που πήρε σαν δώρο την Κεφαλονιά και τη Ζάκυνθο από τον Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας (1185) για τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει. Οι κυβερνήτες της Παλατινής Κομητείας μετά τον Μαργαριτόνε (1185 - 1195) ήταν:

Οικογένεια Ορσίνι (1195-1325)
Ματθαίος Α΄ Ορσίνι (1195-1238)
Ματθαίος Β΄ Ορσίνι (1238-1259)
Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι (1259-1304)
Ιωάννης Α΄ Ορσίνι	(1304-1317)
Νικόλαος Ορσίνι (1317-1323)
Ιωάννης Β΄ Ορσίνι (1323-1325)
Οίκος των Καπετιδών-Ανζού (1325-1357)
Ιωάννης της Γραβίνας (1325-1336)
Ροβέρτος του Τάραντα (1336-1357)
Οίκος των Τόκκων (1357-1479)
Λεονάρδος Α΄ Τόκκος (1357-1376)
Κάρολος Α΄ Τόκκος	(1376-1429)
Κάρολος Β΄ Τόκκος (1429-1448)
Λεονάρδος Γ΄ Τόκκος (1448-1479)
Αντώνιος Τόκκος (1482-1483)

Η Οικογένεια Τόκκο χρησιμοποίησε την Παλατινή Κομητεία σαν βάση για την κατάκτηση περιοχών της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ο Κάρολος Α΄ Τόκκος κατέκτησε το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας (1405), στην συνέχεια κλήθηκε από τον λαό των Ιωαννίνων να κυβερνήσει την πόλη τους σαν ανεψιός του πρώην Δεσπότη Ησαύ Μπουοντελμόντι (1 Απριλίου 1411).Ganchou, Thierry (2008). "Giourgès Izaoul de Ioannina, fils du despote Esau Buondelmonti, ou les tribulations balkaniques d'un prince d'Épire dépossédé". Medioevo Greco (in French). 8: 1–41Fine (jr.), John V. A.; Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. σσ. 354–356 Οι Αλβανοί αντέδρασαν έντονα στην πρόσκληση αυτή και αποφάσισαν να τον αντιμετωπίσουν στρατιωτικά υπό την ηγεσία του Γιακούμπ Σπάτα. Ο Κάρολος Α΄ Τόκκος τους νίκησε ωστόσο, κατέκτησε τα Ιωάννινα (1412), την Άρτα (1416) και επανίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Η Οθωμανική αυτοκρατορία είχε εκείνη την εποχή ταυτόχρονη ταχύτατη επέλαση στην ηπειρωτική Ελλάδα. Τον Κάρολο Α΄ Τόκκο διαδέχθηκε ο ανεψιός του Κάρολος Β΄ Τόκκος, οι νόθοι γιοι του Καρόλου Α΄ που ένοιωθαν αδικημένοι κάλεσαν τον Οθωμανό Σουλτάνο Μουράτ Β΄. Ο Σουλτάνος έστειλε αμέσως στρατό υπό τον Μέγα Βεζύρη Καρά Σινάν Πασά ο οποίος πολιόρκησε τα Ιωάννινα και τα κατέκτησε (9 Οκτωβρίου 1430).Λεωνίδας Χ. Ζώης. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ. Αθήνα 1955, σελ.106Ιωάννης Ρωμανός. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΑΤΟΥ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, Κέρκυρα 1895, σελ.174 Με τον θάνατο του Καρόλου Β΄ οι Οθωμανοί κατέλαβαν και την Άρτα (1449) καταλύοντας το Δεσποτάτο της Ηπείρου (24 Μαρτίου 1449).

Ο γιος και διάδοχος του Καρόλου Β΄ Λεονάρδος Γ΄ Τόκκος επανίδρυσε τον επισκοπικό θρόνο της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου και ζήτησε την προστασία της Δημοκρατίας της Βενετίας. Το αίτημά του έγινε αποδεκτό, ο τότε Δόγης της Βενετίας Πασκουάλε Μαλιπιέρο το ενέκρινε, εξέδωσε σχετικό διάταγμα το 1458 αποδεχόμενος την προστασία του Λεονάρδου και του κράτους του.Λεωνίδας Χ. Ζώης. Ιστορία της Ζακύνθου, Αθήνα 1955, σελ.108 Οι σχέσεις του με την Βενετία ήρθαν ωστόσο σε ρήξη όταν παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο με την Φραγκίσκη Μαρτζάνο, ανεψιά του Φερδινάνδου Α΄ της Νεαπόλεως. Ο τουρκικός στόλος υπό την αρχηγία του Γκεντίκ Αχμέτ έλαβε εντολή από τον Σουλτάνο να κατακτήσει το τελευταίο Λατινικό κρατίδιο στον Ελλαδικό χώρο, την Παλατινή Κομητεία της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου (1479). Αφού κατέλαβε το κάστρο της Βόνιτσας, τη Λευκάδα, την Ιθάκη και ρήμαξε την Κεφαλλονιά, κατευθύνθηκε στη Ζάκυνθο.Ουΐλιαμ Μίλλερ. Ιστορία της Φραγκοκρατίας. Μετάφραση Σπ. Λάμπρου. Τόμος Β΄, σελ.223 Ο Λεονάρδος Γ΄ όπου είχε καταφύγει με την οικογένειά του και τους αδελφούς του ζήτησε την προστασία του Βενετσιάνικου στόλου, που ήδη βρισκόταν στο νησί για να υπερασπιστεί τους Βενετούς πολίτες που διέμεναν εκεί. Ο Λεονάρδος Γ΄ βλέποντας ότι δεν υπήρχε σωτηρία, πούλησε σε Βενετούς για 70.000 δουκάτα διάφορα κτήματά του και έφυγε με την οικογένειά του για τον Τάραντα από όπου συνέχισε το ταξίδι του για τη Νάπολη. Όταν έληξε ο Α΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος ακολούθησε η Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1479) με την οποία η Ζάκυνθος πέρασε ολόκληρη στην Δημοκρατία της Βενετίας και η Κεφαλονιά διανεμήθη ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και τους Οθωμανούς.Ντίνος Κονόμος, Ζάκυνθος, Πεντακόσια χρόνια (1478-1978), τόμος τρίτος: Πολιτική Ιστορία (τεύχος Α', 1478 – 1800), σελ. 24-25.Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Cephalonia". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

Ενετική Κεφαλονιά

Το νησί κατακτήθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας (1500), ήταν μια σπάνια επιτυχία της Δημοκρατίας στον Δεύτερο Βενετοτουρκικό Πόλεμο στον οποίο είχε ηττηθεί από τους Οθωμανούς. Από τότε μέχρι την πτώση της Δημοκρατίας (1797) η Κεφαλονιά ανήκε στο Κράτος της Θάλασσας με τα υπόλοιπα Επτάνησα, τελευταία κατάκτηση της Βενετίας από τους Τούρκους ήταν η Λευκάδα (1684). Η φιλελεύθερη κατάσταση που επικρατούσε στο νησί στη Βενετοκρατία οδήγησε τον Βενετό κυβερνήτη Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν (1516–1571) να τυπώσει Εβραϊκά βιβλία που έκανε εξαγωγή τους σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.  Οι Βενετοί οικοδόμησαν το Κάστρο της Άσσου Κεφαλονιάς (1593 - 1596) με σχέδια του Βενετού μηχανικού Μαρίνου Γκεντιλίνη που εγκαταστάθηκε στην Κεφαλονιά, παντρεύτηκε Ελληνίδα και καταγράφηκε στη Χρυσή Βίβλο. Οι απόγονοι του είναι σήμερα Κεφαλονίτες με το επώνυμο Γκεντιλίνης. Το κάστρο έχει θέα στον όρμο της Αγίας Κυριακής στα βορειοδυτικά του νησιού, βόρεια από την Παλική, κατασκευάστηκε με στόχο να υπερασπιστεί το νησί από τους πειρατές και τις ναυτικές επιδρομές. Το κάστρο ήταν η πρωτεύουσα της βόρειας Κεφαλονιάς αλλά μετά την κατάκτηση της Λευκάδας (1684) οι Οθωμανικές επιδρομές ελαττώθηκαν, έχασε τη στρατηγική του σημασία και οι Βενετοί έκτισαν νέα πρωτεύουσα για ολόκληρο το νησί το Αργοστόλι.

Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 μεταφέρθηκαν στο κάστρο 7.000 κάτοικοι από το Σούλι Θεσπρωτίας. Μετά τους φονικούς Σεισμούς του 1953 οι λιγοστοί κάτοικοι εγκατέλειψαν το κάστρο, σήμερα διατηρείται μόνο σαν τουριστικός προορισμός.
Από τον 16ο μέχρι τον 18ο αιώνα η Κεφαλονιά και η Ζάκυνθος ήταν οι μεγαλύτεροι τόποι εξαγωγής σταφίδας στον κόσμο και κατείχαν έναν μεγάλο στόλο πλοίων με αφετηρία το ναυπηγείο του Ντάνζιγκ. Οι πόλεις και τα χωριά ήταν κτισμένα πάνω σε λόφους για να προστατεύσουν τους κατοίκους από τους πειρατές που είχαν ρημάξει εκείνη την εποχή στη Μεσόγειο. Η Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο (1797) παραχώρησε τα Επτάνησα στη Γαλλία αμέσως μετά τη διάλυση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας από τους Γάλλους.

Κατάκτηση από τους Βρετανούς

Όταν κατακτήθηκαν τα Επτάνησα από τους Γάλλους (1797) η Κεφαλονιά έγινε τμήμα του Γαλλικού Διαμερίσματος της Ιθάκης. Την επόμενη χρονιά (1798) η Γαλλία πιέστηκε να παραδώσει τα Επτάνησα σε έναν Οθωμανό-Ρωσικό στρατό, δημιουργήθηκε η Επτάνησος Πολιτεία που την κυβερνούσε επίσημα η Τουρκία αλλά την πραγματική εξουσία είχαν οι Ρώσοι. Με τη Συνθήκη του Τιλσίτ τα Επτάνησα παραχωρήθηκαν ξανά στη Γαλλία που έμειναν υπό τον έλεγχο της μια διετία (1807 - 1809).

Η Μεγάλη Βρετανία κατέκτησε τα Επτάνησα από τον Ναπολέοντα Α', τον Σεπτέμβριο του 1809 η Βρετανική σημαία τοποθετήθηκε πάνω από το κάστρο της Ζακύνθου, ακολούθησε η υποταγή της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης και η εγκατάσταση Βρετανού κυβερνήτη. Ο διάσημος Ελβετός μηχανικός Σαρλ Ντε Μποσέ έγινε επαρχιακός κυβερνήτης (1810 - 1814). Οι Βρετανοί έκαναν νέα μεγαλύτερα δημόσια έργα όπως η Γέφυρα Ντε Μποσέ (ή "Δεβοσέτου")η μεγαλύτερη λίθινη γέφυρα πάνω από θάλασσα στον κόσμο συνολικού μήκους 689,9 μέτρων. Η γέφυρα συνδέει το Αργοστόλι με το βόρειο τμήμα του νησιού, διαχωρίζει τη λιμνοθάλασσα του Κουταβού από τον κόλπο, το έργο σχεδίασε ο ίδιος ο κυβερνήτης Σαρλ Ντε Μποσέ.

Ηνωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων

Τα Επτάνησα έγιναν με τη "Συνθήκη των Παρισίων" τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου (5 Νοεμβρίου 1815) σαν Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων και η έδρα του Ύπατου Αρμοστή Ιονίων Νήσων.One or more of the preceding sentences incorporates text from a publication now in the public domain: Gardner, Ernest Arthur; Caspari, Maximillian Otto Bismark (1911). "Corfu". In Chisholm, Hugh. Encyclop?dia Britannica. 7 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 145–146.
Τα επόμενα χρόνια δημιουργήθηκαν επαναστατικές ομάδες με αρχικό στόχο να προσφέρει βοήθεια στους υπόλοιπους Έλληνες στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 αλλά στράφηκε σποραδικά και εναντίον των Βρετανών που κυβερνούσαν τα Επτάνησα. Η αντίσταση αυξήθηκε σημαντικά (1848) με πολλές αψιμαχίες στο Αργοστόλι και στο Ληξούρι που οδήγησαν τους Βρετανούς στην απόφαση να περιορίσουν την ελευθερία του Τύπου και να καταργήσουν τη Χρυσή Βίβλο. Η Ένωση με την Ελλάδα ήταν ο βασικός στόχος των γηγενών κατοίκων και οι αψιμαχίες εντάθηκαν μετά το 1850.

Η Δεύτερη Εθνική Συνέλευση στην Αθήνα εξέλεξε βασιλιά των Ελλήνων τον πρίγκιπα Γουλιέλμο της Δανίας που στέφθηκε νέος βασιλιάς ως Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας. Η Μεγάλη Βρετανία μετά την απόφαση αυτή έδωσε δώρο στην Ελλάδα τα Επτάνησα επειδή η αδελφή του νέου Έλληνα βασιλιά Αλεξάνδρα της Δανίας είχε παντρευτεί τον πρίγκιπα Εδουάρδο της Ουαλίας, διάδοχο του Αγγλικού θρόνου. Η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ελλάδα και η Ρωσία υπέγραψαν τη "συνθήκη του Λονδίνου" (29 Μαρτίου 1864) που κατοχύρωσε τα Επτάνησα ως Ελληνική επαρχία. Ο Λόρδος Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων κήρυξε επίσημα την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα.

Οι Βρετανοί Ύπατοι Αρμοστές Ιονίων Νήσων ήταν οι εξής :

Σερ Τζέιμς Κάμπελ, 1ος βαρονέτος (1814 - 1816)
Θωμάς Μαίτλαντ (1816 - 1823)
Φρέντερικ Άνταμ (1823 - 1832)
Αλεξάντερ Τζορτζ Γούντφορντ (1832)
Τζωρτζ Νούτζεντ-Γκρενβίλ, 2ος βαρόνος του Νούτζεντ (1832 - 1835)
Χάουαρντ Ντάγκλας (1835 - 1840)
Τζέιμς Αλεξάντερ Στιούαρτ-Μακένζι (1840 - 1843)
Τζων Κολμπόρνε, 2ος βαρόνος του Σέιτον (1843 - 1849)
Χένρι Τζορτζ Γουόρντ (1849 - 1855)
Τζον Γιανγκ (1855 - 1859)
Γουίλιαμ Γκλάντστοουν (1859)
Χένρι Νάιτ Στορκς (1859 - 1863)
Κόμης Δημητριος Νικολάου Καρούσος, Πρόεδρος του Κοινοβουλίου (1863 - 1864)

Νεότερα χρόνια
μικρογραφία|Ερείπια από τα παλιά Βαλσαμάτα της Κεφαλονιάς. Το χωριό καταστράφηκε από τους καταστροφικούς σεισμούς του Ιονίου του 1953.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου το νησί κατέλαβαν, για μικρό χρονικό διάστημα, οι γαλλικές ναυτικές δυνάμεις. 
Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καταλήφθηκε αρχικά από τους Ιταλούς, που απέβλεπαν στην ενσωμάτωση της Επτανήσου στην Ιταλία καθιερώνοντας νομισματική και οικονομική ένωση. Με την ιταλική συνθηκολόγηση, το 1943, οι Γερμανοί κατέλαβαν την Κεφαλονιά και μετά από μεγάλη μάχη με τους 12.000 Ιταλούς στρατιώτες της Μεραρχίας Άκουι (Divisione Acqui) που επιθυμούσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, εκτέλεσαν τους περισσότερους από αυτούς. Στην Κεφαλονιά αναπτύχθηκε ισχυρό κίνημα Αντίστασης από το ΕΑΜ, ενώ κατά την περίοδο του Εμφυλίου δόθηκαν πολλές μάχες μεταξύ του κυβερνητικού στρατού και των ανταρτών, που δρούσαν στο νησί μέχρι τα τέλη του 1949.

Η Κεφαλονιά πλήγηκε από τους μεγάλους σεισμούς του 1953, όταν ισοπεδώθηκαν όλα σχεδόν τα οικήματα του νησιού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 1951 η Κεφαλονιά αριθμούσε 47.369 κατοίκους. Στην απογραφή του 1961, την πρώτη μετά τους σεισμούς, ο πληθυσμός είχε μειωθεί κατά σχεδόν 16% φτάνοντας τους 39.793 μόνιμους κατοίκους. Στη δεκαετία που ακολούθησε η εσωτερική μετανάστευση αυξήθηκε, ενώ αρκετοί κάτοικοι από φτωχότερα μέρη της Ελλάδος εγκαταστάθηκαν στο νησί. Σχετικά αργά αναπτύχθηκε ο τουρισμός στο νησί καθώς οι Κεφαλονίτες είχαν έσοδα από τη ναυτιλία, τον παραδοσιακά ανεπτυγμένο πρωτογενή τομέα και το συνάλλαγμα. 
Σήμερα η Κεφαλονιά θεωρείται ως μια από τις πλέον ανεπτυγμένες περιοχές της Ελλάδας με ένα από τα υψηλότερα κατά κεφαλήν εισοδήματα, ενώ βρίσκεται και στις πρώτες θέσεις πανελληνίως σε αποταμιεύσεις. Σε ότι αφορά στον πληθυσμό του νησιού, βάσει της απογραφής του 2011 ο μόνιμος ανέρχεται πλέον σε 35.801 κατοίκους, ο πραγματικός σε 38.082 και ο νόμιμος σε 37.766. Οι διαφοροποιήσεις έχουν να κάνουν με τη μέθοδο μέτρησης της ΕΛΣΤΑΤ.
μικρογραφία|Απόστολος Παύλος Πεσσάδας

Ο Απόστολος Παύλος στην Κεφαλονιά

Παλαιότερα υπήρξε πολύς προβληματισμός σχετικά με το πώς εκχριστιανίστηκε η Κεφαλληνία, αφού ή χριστιανική κοινότητά της αναφέρεται ως η μοναδική και αρχαιότερη μεταξύ κεντρικής Ελλάδος και Ιταλίας. Επικρατέστερη άποψη ήταν ότι ο Χριστιανισμός έφθασε εδώ από Κεφαλλήνες εμπόρους. Το 1987 ο Γερμανός ερευνητής Dr. Heinz Warnecke κατέθεσε στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης διδακτορική διατριβή με τον τίτλο «Το πραγματικό ταξίδι στη Ρώμη του Αποστόλου Παύλου» υποστηρίζοντας ότι η Μελίτη των Πράξεων των Αποστόλων, Κεφ. 27,28, δεν είναι η Μάλτα, αλλά η Κεφαλληνία και ότι ο Απ. Παύλος ήταν αυτός που εκχριστιάνισε το νησί. Ακολούθησαν έξι διεθνή επιστημονικά Συνέδρια: 1993, 1996, 1999, 2005, 2009 και 2013, κατά τα οποία τα πάμπολλα και ετερόκλητα στοιχεία, ιστορικά και φυσικά που παρουσιάστηκαν, κατέδειξαν ότι πράγματι η Κεφαλληνία είναι η Μελίτη των Πράξεων και η Πεσσάδα (Ακρωτήριο και Όρμος «Άγιος Σώστης») ο τόπος του ναυαγίου και της διασώσεως του Απ. Παύλου.

Η επιστημονική αυτή θέση κερδίζει συνεχώς έδαφος. Έτσι πολλοί εκδοτικοί οίκοι του εξωτερικού, τόσο προτεσταντικοί όσο και καθολικοί, στις εκδόσεις της Καινής Διαθήκης θεωρούν την Κεφαλληνία αντί της Μάλτας ως τη Μελίτη των Πράξεων.

Στις 17 Αυγούστου 1996 θεμελιώθηκε στην Πεσσάδα ο νέος Ναός του Απ. Παύλου, για να αποτελέσει τη συνέχεια των δύο παλαιοχριστιανικών Ναών που υπήρχαν εκεί προς τιμήν του Αποστόλου και εις ανάμνησιν της εκεί διασώσεως και παραμονής του, και το 1999 στα πλαίσια του Γ΄ επιστημονικού Συνεδρίου ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος ετέλεσε τα Θυρανοίξια.

Ο Ναός εορτάζει δύο φορές το χρόνο, στις 29 Ιουνίου, κατά την ημέρα δηλ. της Μνήμης του Αποστόλου, και στις 17 Αυγούστου με πανηγυρικό Εσπερινό εις ανάμνησιν της Θεμελιώσεως για την επανίδρυσή του.

Στη ΒΔ γωνία του Ναού υπάρχει μικρό Μουσείο με υλικό και στοιχεία σχετικά με το εν λόγω θέμα.

 Ονομασίες - Τοπωνύμια 
Ένα μεγάλο μέρος από τα επώνυμα των κατοίκων της Κεφαλονιάς έχει την κατάληξη «-ατος». Ανάλογα η κατάληξη -άτα βρίσκεται σε πάρα πολλά τοπωνύμια, όπως χωρία και συνοικίες χωριών, όπως τα Φαρακλάτα, Κουρκουμελάτα, Καμιναράτα, Βαλσαμάτα, Τρωιανάτα, Γριζάτα, Λουρδάτα, Φαβατάτα, Δελαπορτάτα, Σιμωτάτα, Ντομάτα, Περατάτα κ.λπ. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται για πρώτη φορά από τον 13ο αιώνα και μετά{{Στο Πρακτικό της Λατινικής επισκοπής που συντάχθηκε σε πρώτη μορφή στα μέσα του 13ου αιώνα, αρχίζουν να εμφανίζονται τοπωνύμια σε κατάληξη -άτον, που όπως Δαυγάτον και Ραζάτον, δηλαδή στον Ενικό αριθμό. Θ. Στ. Τζανετάτου, «Το Πρακτικόν της Λατινικής Επισκοπής Κεφαλληνίας του 1264 και η Επιτομή αυτού. Κριτική έκδοσις αυτών», εν Αθήναις, 1965}}. Πριν από αυτή την εποχή οι τοπωνυμικές μαρτυρίες είναι απειροελάχιστες, π.χ. το τοπωνύμιο Αίνος που μαρτυρείται ήδη στον Ησίοδο. Παρ' όλα αυτά δεν λείπουν και τοπωνύμια που πρέπει να προέρχονται από τους αρχαίους χρόνους όπως το Αράκλι (Ηράκλειο), η Μελισσάνη, η Παλική (από την αρχαία πόλη Πάλη), η Κρανιά (από την Κράνη), η Φάλαρη ή έχουν άρωμα προϊστορίας όπως τα Μηνιές, Φανιές, Κεραμειές, Λειβαθώ, Λακήθρα κ.ά.

 Μοναστήρια 
Στο νησί υπάρχουν πολλές εκκλησίες καθώς και δύο μεγάλα μοναστήρια. Το ένα είναι το μοναστήρι του Αγ. Ανδρέα Μηλιαπιδιάς, το οποίο βρίσκεται στο σημερινό δήμο Λειβαθούς και το άλλο βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, στην κοινότητα Ομαλών και είναι αφιερωμένο στον προστάτη της νήσου Αγ. Γεράσιμο. Αμφότερα είναι γυναικεία. Στο τελευταίο εκτυλίχθηκε και το γνωστό κωμικό περιστατικό της Μ. Πέμπτης, όπου ο «Κεφαλονίτικος» μεθυσμένος παπάς, διαβάζοντας με σοφία, έβγαλε τα Ευαγγέλια 13. «Κεφαλονίτικος παπάς διαβάζει με σοφία…τα Δώδεκα Ευαγγέλια τα βγάζει …Δεκατρία».

Αυτό αναφέρεται σε κάποιον Ιερέα παλιότερης εποχής, ο οποίος κάποια Μ. Πέμπτη βράδυ, αντί να διαβάσει τα Δώδεκα Ευαγγέλια, διάβασε …Δεκατρία! Όσον και να φαίνεται παράξενο έχει την εξήγησή του μέσα από το τυπικό της Εκκλησίας και ιδιαίτερα αυτό των Μοναστηριών και των Ενοριών.

Για να διαβαστεί δέκατο τρίτο Ευαγγέλιο, θα πρέπει να συμπέσει η Εορτή του Ευαγγελισμού και η Μεγ. Παρασκευή μαζί! Αυτό ήταν όχι σπάνιο στην εποχή του παλαιού ημερολογίου, το οποίο ίσχυε μέχρι το έτος 1924. Και εκείνη λοιπόν την εποχή όταν τύχαινε να γίνει αυτή η σύμπτωση στους ενοριακούς ναούς, ο Ευαγγελισμός μετατίθετο για να γιορτασθεί μαζί με το Πάσχα και γι’ αυτή τη μετάθεση υπάρχουν βασιλικά διατάγματα, όπως αυτό του 1866 από τον Γεώργιο τον Α΄.

Στα Μοναστήρια, όμως, τα οποία γιόρταζαν τον Ευαγγελισμό, δεν μετετίθετο προς τιμή των κτιτόφων, αλλά εξάγρονιο ο Ευαγγελισμός με τη Μεγ. Παρασκευή μαζί. Έτσι τη Μεγ. Πέμπτη το βράδυ, όπου ψάλλεται ο Όρθρος της Μεγ. Παρασκευής συμψαλλόταν και ο Όρθρος του Ευαγγελισμού, ο οποίος ως γνωστόν έχει ένα Ευαγγέλιο. Σύμφωνα με αυτήν τη Μοναστηριακή τάξη μετά το έβδομο από τα Δώδεκα, εψάλλετο ο Πολυέλαιος της Εορτής και ευθύς αμέσως το προκείμενο της Εορτής και το Ευαγγέλιο του Όρθρου της Εορτής, οπότε αθροίζοντας τα Ευαγγέλια έβγαιναν δέκα τρία αντί δώδεκα!

Απορίας άξιον είναι τι σχέση μπορεί να έχει με την Κεφαλονιά, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε ρίζωσε στη συνείδηση του λαού, έστω και με τη μορφή γνωμικού αποφθέγματος «Κεφαλονίτικος παπάς διαβάζει με σοφία, τα δώδεκα Ευαγγέλια τα βγάζει δεκατρία».

Η λύση της απορίας βρίσκεται στη Μονή Κηπουραίων, όπου γιορτάζει την Εορτή του Ευαγγελισμού. Στο Μοναστήρι αυτό, τα χρόνια εκείνα συγκεντρωνόταν πολύς κόσμος για την Εορτή του Ευαγγελισμού, αλλά και κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, χάριν ψυχικής ωφελείας. Εκείνη τη χρονιά του έτους 1866 συνέπεσε ο Ευαγγελισμός με τη Μεγ. Παρασκευή και σύμφωνα με τη Μοναστηριακή τυπική διάταξη συνψάλλησαν οι δύο Ακολουθίες των Όρθρων, της Εορτής του Ευαγγελισμού και των Παθών του Κυρίου και ακούστηκαν αντί Δώδεκα-Δεκατρία Ευαγγέλια.

Έτσι λοιπόν, ο κατά πάντα μελετημένος, εφημέριος της Μονής Κηπουραίων, γνωρίζοντας την περίπτωση από την τυπική της πλευρά, πρόσθεσε στα Ευαγγέλια της Μεγ. Πέμπτης βράδυ και το Ευαγγέλιο της Εορτής του Ευαγγελισμού και τα έκανε δεκατρία.

Οι πιστοί όμως, που είχαν συνηθίσει να ακούνε δώδεκα μόνο Ευαγγέλια το βράδυ της Μεγ. Πέμπτης, δεν μπόρεσαν να εξηγήσουν το εξεζητημένο της περιπτώσεως! Γι’ αυτό εξέλαβαν τη σοφή, πράγματι, πράξη του Ιερέα, ως έξυπνη μωρία και διέσωσαν το συμβάν αυτό με το Κεφαλονίτικο γνωμικό!
«Κεφαλονίτικος παπάς διαβάζει με σοφία, τα δώδεκα Ευαγγέλια τα βγάζει δεκατρία».Κεφαλονίτικος Παπάς διαβάζει με σοφία τα 12 Ευαγγέλια τα βγάζει 13 στις 15 Απριλίου 2012.

Έστω και αν σήμερα δεν συμβαίνει λόγω αλλαγής ημερολογίου, εν τούτοις μελοποιημένο το γεγονός παραμένει ζωντανό στη λαογραφική συνείδηση των ανθρώπων του νησιού και ακόμα πιο πέρα και έξω.«Κεφαλονίτικος παπάς διαβάζει με σοφία…τα Δώδεκα Ευαγγέλια τα βγάζει …Δεκατρία».
Ιδιαίτερο θρησκευτικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η εμφάνιση φιδιών κατά το δεκαπενταύγουστο στα χωρία Αργίνια και Μαρκόπουλο του δήμου Ελειού - Πρόννων. Τα φιδάκια σύμφωνα με την παράδοση εμφανίζονται μόνο αυτές τις ημέρες με τη χάρη της Παναγίας.Ο καθηγητής Δημήτρης Λουκάτος γράφει για τα φιδάκια:«Τι να πει κανείς γι' αυτά τα φίδια; Αν δεχθεί το θαύμα δεν έχει να πει τίποτε. Μα αν ζητήσει κάποια φυσική εξήγηση, μπορεί να πει πως πρόκειται για μια ράτσα φιδιών χωρίς δηλητήριο (ας την προσδιορίσουν οι ερπετολόγοι),που ευδοκίμησε και πολλαπλασιάστηκε σε εκείνη τη λαχτιά, πρώτα γιατί τα σήκωνε ο τόπος, κι ύστερα γιατί κανείς από τους χωριανούς δεν τα πείραξε ποτέ. Από κληρονομικότητα συνήθισαν, τόσο αυτά όσο και ο άνθρωπος, να μη φοβούνται ο ένας τον άλλο. Στις μέρες του Δεκαπενταύγουστου συμπίπτει ίσως η περίοδος των γάμων και του πολλαπλασιασμού τους. Αυτό και ο θόρυβος που γίνεται με τις καμπάνες και την κίνηση του πανηγυριού, τα ξεσηκώνει και τα βγάζει έξω από τις φωλιές τους. Παρόμοιο λατρευτικό φαινόμενο φιδιών ιερών (ακίνδυνων), που τα κρατούν οι πιστοί στο χέρι παρουσιάζεται από χρόνια και στην Ιταλία, στο Cocullo του Abruzzi που γιορτάζεται ο Άγιος Δομένικος τον ίδιο μήνα, στις 8 Αυγούστου», Δημήτρης Λουκάτος, Τα καλοκαιρινά, εκδ. Φιλιππότης, Αθήνα, 1992, σελ.125-126

Αξιοσημείωτο και ιδιαίτερης πνευματικής και κοινωνικής σημασίας στην ζωή του νησιού είναι και το μοναστήρι του Εσταυρωμένου στην Πεσάδα, ένα χωριό 14 χλμ. νοτιοδυτικά του Αργοστολίου, στην περιοχή της Λειβαθούς.

Από το νησί και συγκεκριμένα από το χωριό της Κοντογεννάδας (Κοντογεννάδα) στην Παλική, κατάγεται και ο γνωστός, από τις ανασκαφές στη Σαντορίνη, αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος. Έτερος παλαιότερος αρχαιολόγος καταγόμενος από την Κεφαλονιά, και συγκεκριμένα από τον Κοθρέα Ερίσσου ήταν ο Παναγής Καββαδίας, ανασκαφέας της Αρχαίας Επιδαύρου και άλλων σημαντικότατων ανασκαφών...

 Οικονομία 
Οι υψηλές κορυφογραμμές που διατρέχουν το νησί σε συνεχείς εκτάσεις αποτελούν το ιδανικό έδαφος για την ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας. Τα τελευταία χρόνια η Κεφαλονιά έχει γνωρίσει μεγάλο ενδιαφέρον από επενδυτές για τη δημιουργία αιολικών πάρκων. Αυτή τη στιγμή ήδη λειτουργεί το αιολικό πάρκο στη θέση «Μανολάτη-Ξερολίμπα» του Δήμου Αργοστολίου, το Αιολικό Πάρκο "Ημεροβίγλι" και το Αιολικό Πάρκο "Αγία Δυνατή" τα οποία τροφοδοτούν το εθνικό δίκτυο ηλεκτροδότησης με 71 MW ηλεκτρικής ισχύος (η Κεφαλονιά ανήκει στα διασυνδεδεμένα νησιά του εθνικού δικτύου). Πρόσφατα τέθηκε σε λειτουργία και το αιολικό πάρκο στη θέση Ευμορφία, ενώ 2 ακόμη αιολικά πάρκα είναι σε διαδικασία κατασκευής ή αδειοδότησης.

 Πληθυσμός 

Ο πληθυσμός της Κεφαλονιάς έπειτα από την ενσωμάτωση της στην Ελλάδα μέχρι και το 1907 υπήρξε σταθερός με μία ελαφρά αύξηση. Από το 1920 μέχρι και το 1981 ο πληθυσμός της μειώθηκε δραματικά. Από το 1981 μέχρι και σήμερα ο πληθυσμός της Κεφαλονιάς έχει σημειώσει σημαντική αύξηση. Η Κεφαλονιά κατέγραψε τον μεγαλύτερο πληθυσμό της το 1907 (71.235) και τον μικρότερο το 1981 (27.649). Η μεγαλύτερη αύξηση του πληθυσμού έγινε το 2001 (18,2%) και η μικρότερη το 1896 (0,5%). Η μεγαλύτερη μείωση του πληθυσμού έγινε το 1920 (22,7%) και η μικρότερη το 1981 (13,0%).

 Οικισμοί 
Το μεγαλύτερο αστικό κέντρο του νησιού είναι το Αργοστόλι, ενώ ακολουθούν πληθυσμιακά το Ληξούρι και η Σάμη  που είναι άλλωστε και έδρες των ομώνυμων Δήμων. 
ΚατάταξηΟικισμόςΠληθυσμός (2011)Δήμος1Αργοστόλι9.748Αργοστολίου2Ληξούρι3.752Ληξουρίου3Σάμη1.025Σάμης4Πόρος930Αργοστολίου5Βαλσαμάτα763Αργοστολίου6Σκάλα760Αργοστολίου7Περατάτα751Αργοστολίου8Σβορωνάτα710Αργοστολίου9Βλαχάτα699Αργοστολίου10Λακήθρα613Αργοστολίου

 Προσωπικότητες 
Παρακάτω παρουσιάζεται η λίστα με τις προσωπικότητες ταξινομημένη σε αλφαβητική σειρά βάσει του επωνύμου:

 Γεώργιος Άβλιχος - ζωγράφος
 Μικέλης Άβλιχος – ποιητής
 Γιώργος Αλεξάτος – ιστορικός
 Νίκος Αλιβιζάτος – πανεπιστημιακός
 Σαράντης Αλιβιζάτος – στιχουργός
 Γεώργιος Αλισανδράτος - φιλόλογος, νεοελληνιστής 
 Κωνσταντίνος Αλφονσάτος - Τυπάλδος – αντιναύαρχος 
 Αντώνης Αμπατιέλος – πολιτικός
 Θεόδωρος Άννινος – Δήμαρχος
 Ιωάννης Άννινος - πολιτικός, λόγιος 
 Ιωάννης Άννινος (κατά κόσμον)- Μητροπολίτης (Ιωαννίκιος) Κεφαλληνίας, πολιτικός
 Φαίδων Άννινος-Καβαλιεράτος - Διπλωμάτης
 Χαράλαμπος Άννινος – δημοσιογράφος, ποιητής 
 Μαρίνος Αντύπας – πολιτικός
 Διονύσιος Αποστολάτος - συνθέτης
 Γεράσιμος Αρσένης – πολιτικός
 Κίττυ Αρσένη (1935 - 2013) – ηθοποιός
 Θουκυδίδης Βαλεντής (1908 - 1982) – αρχιτέκτονας
 Γρηγόρης Βαλλιανάτος – δημοσιογράφος και ακτιβιστής
 Παναγής Βαλλιάνος – εθνικός ευεργέτης
 Διονύσιος Βέγιας – ζωγράφος
 Μαρίνος Βέγιας – γερουσιαστής της Ιονίου πολιτείας
 Σπυρίδων Βικάτος – ζωγράφος
 Γιάννης Βούλτεψης - αντιστασιακός, δημοσιογράφος
 Διονύσιος Βούρβαχης — Αξιωματικός του Γαλλικού στρατού
 Κωνσταντίνος Γεράκης – πρωθυπουργός του Σιάμ
 Γρηγόρης Γεωργάτος – ποδοσφαιριστής
 Βικέντιος Δαμωδός – φιλόσοφος
 Γεράσιμος Δανηλάτος - φυσικός
 Γιώργος Δενδρινός (1904-1938) – συγγραφέας και ποιητής
 Έλλη Δημάτος (2007-) – αθλήτρια χόκεϊ επί πάγου
 Ιωάννης Δημησιάνος - μαθηματικός, χημικός, θεολόγος 
 Επιφάνης - γνωστικός 
 Αντίοχος Ευαγγελάτος – μουσικός
 Κώστας Ευαγγελάτος – καλλιτέχνης
 Διονύσιος Ζακυνθηνός - Ιστορικός
 Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος– πολιτικός
 Ηλίας Ζερβός - ηθοποιός 
 Κριστιάν Ζερβός (1889 - 1970) – ιστορικός τέχνης, τεχνοκρίτης, εκδότης και συλλέκτης έργων τέχνης
 Παναγής Ζησσιμάτος – εφοπλιστής 
 Παναΐτ Ιστράτι (1884-1935) - συγγραφέας, λογοτέχνης 
 Νίκος Καββαδίας – ποιητής
 Παναγής Καββαδίας – αρχαιολόγος
 Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης – ποιητής 
 Γιώργος Καλαφάτης – ιδρυτής του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου
 Ιωάννης Καραντινός - μαθηματικός
 Λουκιανός Κηλαηδόνης - τραγουδιστής
 Γεράσιμος Κονιδάρης - Θεολόγος
 Μαρίνος Κοργιαλένειος – ευεργέτης
 Αργύρης Κουνάδης – μουσικός
 Άγιος Άνθιμος Κουρούκλης - Άγιος της ορθοδόξου εκκλησίας και πολιούχος Αστυπάλαιας
 Ανδρόνικος Κουρούκλης – αρχιμουσικός, συνθέτης, μέλος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ
 Ανδρέας Λασκαράτος – ποιητή
 Διονύσιος Λαυράγκας – μουσικός
 Γεράσιμος Λειβαδάς – ριζοσπάστης πολιτικός
 Ιωαννίκιος Λειχούδης (1633- 1717) - λόγιος
 Σωφρόνιος Λειχούδης (1652 - 1730) – λόγιος
 Σπυρίδων Λούζης - λόγιος, διπλωμάτης 
 Δημήτριος Σ. Λουκάτος (1908-2003) – καθηγητής Λαογραφίας [30]
 Σπυρίδων Μαρινάτος (1901 - 1974) – αρχαιολόγος
 Γεράσιμος Μαρκοράς – ποιητής
 Αντώνιος Μελισσηνός - ποιητής, νομικός
 Πέτρος Μελισσηνός (1726 - 1797) – στρατηγός
 Ιωάννης Μενάγιας - φιλόσοφος
 Αθηνά Μεσολωρά – κορυφαία νοσηλεύτρια του Ερυθρού Σταυρού
 Ιωάννης Μεσολωράς - θεολόγος
 Ανδρέας Μεταξάς – πολιτικός
 Γεράσιμος Μεταξάς – Ριζοσπάστης 
 Γεώργιος Μεταξάς – Ριζοσπάστης
 Ιωάννης Μεταξάς – στρατιωτικός, πολιτικός
 Κωνσταντίνος Μεταξάς – Αγωνιστής του '21
 Σταύρος Μεταξάς – Αρχηγός στην επανάσταση της Κεφαλλονιάς το 1848
 Γεώργιος Μηνιάτης – ζωγράφος
 Ηλίας Μηνιάτης (1669 - 1714) – επίσκοπος, συγγραφέας
 Ανδρέας Μιχαλιτσιάνος – αστρονόμος
 Ιωσήφ Μομφεράτος (1816 - 1888) – πολιτικός
 Ευθύμιος Μοσχόπουλος – χορευτής
 Νικόλαος Μοσχόπουλος – αγωνιστής αντιστασιακός
 Όσιος Παΐσιος (Παναγής Μπασιάς) - άγιος της ορθοδόξου εκκλησίας
 Μαρία Μπεκατώρου – τηλεπαρουσιάστρια
 Γεώργιος Μπονάνος (1863 - 1940) – γλύπτης
 Νικόλαος Ξυδιάς Τυπάλδος (1826 - 1909) – ζωγράφος
 Ρεγγίνα Παγουλάτου - ποιήτρια 
 Αγγελική Παναγιωτάτου - ιατρός 
 Παναγιώτης Πανάς – πολιτικός
 Αλέκα Παπαρήγα – πολιτικός
 Νικόλαος Πινιατώρος - πολιτικός
 Νικόλαος Πλάτων – αρχαιολόγος
 Άννα Πολλάτου (1983-2014) – Ολυμπιονίκης στη Ρυθμική Γυμναστική
 Δημήτριος (Μίκιας) Πολλάτος - αντιστασιακός και Α' Γραμματέας του ΕΑΜ Κεφαλονιάς-Ιθάκης
 Ιερώνυμος Πολλάτος, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας.
 Ιάκωβος Πυλαρινός – Ιατρός
 Όθων Κωνσταντίνου Πυλαρινός – Μαθηματικός 
 Φραγκίσκος Πυλαρινός – φιλόσοφος
 Φωκίων Ρωκ - γλύπτης
 Άθως Ρωμάνος - πολιτικός
 Μιχαήλ Ρωμανός – εικαστικός καλλιτέχνης και μουσειολόγος
 Χάρης Ρώμας – ηθοποιός, πολιτικός 
 Αλόη Σιδέρη – ποιήτρια
 Γεράσιμος Σκλάβος – γλύπτης
 Νέστορας Σολομός – πληρεξούσιος των Κεφαλλονιτών στην Β’ Εθνοσυνέλευση 
 Νικόλαος Τζουγανάτος – Φιλόλογος
 Δημήτρης Τραυλός - Τζανετάτος – Καθηγητής εργατικού δικαίου Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
 Αντώνης Τρίτσης – πολιτικός
 Άκης Τσελέντης – σεισμολόγος
 Πάτροκλος Τσελέντης – μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη
 Ιωάννης Τσιγάντες – Στρατιωτικός
 Ιούλιος Τυπάλδος – ποιητής
 Αγαθάγγελος Τυπάλδος-Κοζάκης - Μέλος της φιλικής εταιρείας
 Γεώργιος Τυπάλδος-Κοζάκης - πρωτεργάτης της ελληνικής επανάστασης
 Ευάγγελος Τυπάλδος Μπασιάς – Ευεργέτης
 Μαρία Φαραντούρη – τραγουδίστρια
 Νικόλας Φαραντούρης - ευρωβουλευτής
 Χρήστος Φερεντίνος – δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής
 Κοσμάς Φλαμιάτος - ιεροκήρυκας
 Αθανάσιος Φωκάς – επιστήμονας
 Γεράσιμος Φωκάς - χειρουργός
 Ευγένιος Φωκάς - ιατρός
 Ιωάννης Φωκάς (1536 – 1602) – θαλασσοπόρος
 Νίκος Φωκάς – ποιητής
 Παναγής Χαροκόπος – εθνικός ευεργέτης
 Μαρίνος Χαρμπούρης - μηχανικός
 Ρόκκος Χοϊδάς – πολιτικός

 Δείτε επίσης 
 Νομός Κεφαλληνίας
 Κρατικός Αερολιμένας Κεφαλονιάς

 Παραπομπές 

 Πηγές 
















 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Δήμος Αργοστολίου 
 Visit Kefallonia 




Κατηγορία:Επτάνησα