Γιάνης Βηλαράς

Ο Ιωάννης Βηλαράς (Κύθηρα, 1771 - Τσεπέλοβο Ζαγορίου Ιωαννίνων, 1823) ήταν λυρικός και σατιρικός ποιητής και πεζογράφος, με σημαντική συνεισφορά στο γλωσσικό ζήτημα. Ασκούσε το επάγγελμα του γιατρού. Τάχθηκε υπέρ της φυσικής λαϊκής γλώσσας και κατά της ιστορικής ορθογραφίας με το έργο του Η ρομεηκη γλοσα. Θεωρείται προδρομική μορφή για τη νεότερη ελληνική ποίηση.

 Βιογραφία 
Ο Ιωάννης Βηλαράς γεννήθηκε στα Κύθηρα, το 1771, αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στα Ιωάννινα, την πατρίδα του πατέρα του. Από τον πατέρα του Στέφανο Βηλαρά διδάχτηκε λατινικά, ιταλικά, γαλλικά και στοιχειώδη μαθηματικά. Ο πατέρας του ήταν επιφανής γιατρός στην περιοχή. Ο ίδιος σπούδασε από το 1794 ιατρική στην Ιταλία, συγκεκριμένα στην Πάδοβα όπου πήρε και το πτυχίο του και στην Μπολόνια. Το 1797 πηγαίνει στη Βενετία όπου γνώρισε πολλά μέλη της Φιλικής Εταιρείας και κινδύνεψε να έχει την τύχη του εθνομάρτυρα Ρήγα Φεραίου. Με την επιστροφή του στην ηπειρώτικη πρωτεύουσα το 1800 διορίστηκε ως προσωπικός γιατρός του Βελή πασά, γιου του Αλή Πασά, τον οποίο ακολούθησε στην Πελοπόννησο και στην Θεσσαλία, του χαρεμιού του αλλά και του ιδίου του Αλή Πασά. Μάλιστα κατάφερε να κερδίσει την εύνοια του Αλβανού πασά ενώ για να τον τιμήσει του αφιέρωσε τιμητικό επίγραμμα. Σύμφωνα με τον μαρξιστή ιστορικό Γιάνη Κορδάτο, η εκτίμηση και ο θαυμασμός του Βηλαρά προς τον Αλή δεν πήγαζε από κολακεία αλλά από θαυμασμό προς τον φιλοπρόοδο και φωτισμένο κυβερνήτηΚατά τον Κορδάτο, «ο Βηλαράς τιμούσε τον Αλή γιατί ήταν φιλοπρόοδος και υποστήριζε τη μεσαία τάξη και τη φτωχοαγροτιά» και  διότι «δεν έβλεπε στο πρόσωπο του Αλή τον τύραννο, αλλά το φωτισμένο κυβερνήτη» (βλ. Γιάνης Κορδάτος, Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Από το 1453 ως το 1961, τόμος πρώτος, Επικαιρότητα, Αθήνα, 1983, σελ. 165.. Ο Βηλαράς ήταν βοτανολόγος και είχε ασχοληθεί πολύ με την φιλοσοφία και τη φιλολογία.

Ο Βηλαράς διατηρούσε επικοινωνία με σημαντικούς πνευματικούς παράγοντες των Ιωαννίνων, όπως ο Αθανάσιος Ψαλίδας, αλλά και από τον υπόλοιπο τότε ελληνικό κόσμο. Παράλληλα υπήρξε προοδευτικός στις απόψεις του και ορθολογιστής (επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό).

Μετά την πολιορκία των Ιωαννίνων από τα τούρκικα στρατεύματα, ο Γιάννης Βηλαράς εγκατέλειψε τον Αλή Πασά για να εγκατασταθεί στο χωριό Τσεπέλοβο του Ζαγορίου. Εκεί πέθανε, ύστερα από τρία χρόνια 1823 σε ηλικία 53 ετών, αφήνοντας σε άσχημη οικονομική κατάσταση τη σύζυγό του και τους δύο γιους του.

Το μοναδικό του ποίημα που σχετίζεται με την οικογένειά του και έχει διασωθεί, είναι ένα τρυφερό πατρικό γράμμα προς έναν από τους 2 γιους του. Από τα πιο άμεσα και ωραία έργα του ποιητή.

 Έργο 
Ο Γιάννης Βηλαράς ήταν από τους πρώτους ποιητές της νεοελληνικής ιστορίας και θεμελίωσε τις βάσεις της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Υποστήριζε τον δημοτικισμό αλλά και τον πατριωτισμό χωρίς συμβιβασμούς (αφού χρησιμοποιούσε την δημοτική και όχι την κοινή ελληνική γλώσσα) και επίσης εναντιωνόταν στην ιστορική ορθογραφία (τόνοι, πνεύματα και ομόηχα φωνήεντα). Έγραφε στίχους με πολύ μεγάλη ευκολία και αγωνιζόταν για την αναγέννηση του ελληνικού έθνους με όλες του τις δυνάμεις. Το πιο γνωστό του έργο, Η ρομεηκη γλοσα [sic], το οποίο αφιέρωσε στον προσωπικό του φίλο Αθανάσιο Ψαλίδα, τυπώθηκε στην Κέρκυρα το 1814, μέσα στο οποίο είναι διατυπωμένες οι γλωσσικές και ορθογραφικές του πεποιθήσεις οι οποίες ήταν πολύ ριζοσπαστικές όχι μόνο για την εποχή εκείνη αλλά και σήμερα αφού κατάργησε την ιστορική ορθογραφία και πρότεινε την φωνητική ορθογραφία, και τις οποίες εφάρμοσε σε μερικά ποιήματα αλλά και σε δυο μεταφράσεις κλασικών έργων. Η γραμματική του αναπτυσσόταν σε χώρο δυο σελίδων. Επίσης έγραφε διδακτικά κείμενα, επιστολές, γλωσσικά δοκίμια και άλλες διατριβές ενώ μετέφρασε κείμενα στην δημοτική γλώσσα.

Άλλα έργα του είναι τα πεζά Αμαρτία και το περίφημο Γνώθι σαυτόν. Το 1953 εκδόθηκαν τα Άπαντα του Γιάννη Βηλαρά, που περιλαμβάνουν ερωτικά, σατιρικά και λυρικά ποιήματα, μύθους και αινίγματα. Δέχθηκε σημαντικές επιρροές από το αρκαδικό λογοτεχνικό ύφος. Πέρα από το πλούσιο συγγραφικό του έργο ο Βηλαράς μετάφρασε και αρχαία ελληνικά αποσπάσματα.

 Εργογραφία 
Ποίηση

 Ποιήματα και πεζά τινά, Κέρκυρα: Αθανάσιος Μ. Πολίτης, 1827. 
 Τα ποιήματα, Αθήνα: Φέξης 1916. 
 Θωρώ σου, Χλόη 1918
 Το φιλόπονο μελίσσι 1923
 Η γλυκυτάτη Ανοιξι 1925
 Ύμνος στον έρωτα 1928
 Άνοιξη 1932
 Μελίσσι 1934
 Πουλάκι 1936

Πεζογραφία

 Η ρομεηκη γλοσα στην τηπογραφηα τον Κορφον 1814 (δηλ. τυπώθηκε στην Κέρκυρα το 1814), ή Μηκρη ορμηνια για τα γραματα κε την ορθογραφηα της ρομεηκης γλοσας (Ἀθήνα, Κουλτούρα,1979)
 Αμαρτία, 1818.
 Γνώθι σαυτόν, 1819. 
 Μῦθοι, Ἐν Παρισίοις: Laine & Havard 1865. 
 Διαλέξεις περί ἑλλήνων ποιητῶν τοῦ ΙΘ' αἰῶνος, Ἐν Ἀθήναις: Τυπ. Σακελλαρίου 1916-17. 
 Ο Λογιώτατος ταξιδιώτης 1979
 Ο Λογιώτατος ή ο Κολοκυθούλης 1980
 Ἡ δημοτιστική ἀντίθεση στήν Κοραϊκή "Μέση ὁδό" Ἀθήνα: Ὀδυσσέας 2022.
 Επιστολές πρός τον Αλή Πασά 1982

Μεταφράσεις

 Κρίτωνας του Πλάτωνα 1922
 Επιτάφιος του Θουκυδίδη 1923
 Βατραχομυομαχίες του Ομήρου (Η καλύτερη μετάφραση αυτής της έξοχης ψευδοομηρικής σάτυρας) 1919

 Παραπομπές 

 Πηγές 

 Γιάνης Κορδάτος, Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Από το 1453 ως το 1961, τόμος πρώτος, εκδ. Επικαιρότητα, Αθήνα, 1983.

Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές