Αντρέι Ταρκόφσκι

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι ή Ταρκόβσκι (, ΔΦΑ:[ɐnˈdrʲej ɐrˈsʲenʲjɪvʲɪt͡ɕ tɐrˈkofskʲɪj], 4 Απριλίου 1932 – 29 Δεκεμβρίου 1986) ήταν Ρώσος σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ανήκει στους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφουRobinson (2006), σελ. 542 και συγκαταλέγεται (τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς) στους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννημένος το 1932 στο χωριό Ζαβράγιε, ήταν γιος του σημαντικού ποιητή Αρσένυ Ταρκόφσκι. Σπούδασε μουσική, ζωγραφική, γλυπτική και αραβικά, ενώ για ένα διάστημα συμμετείχε σε γεωλογική αποστολή στην ανατολική Σιβηρία. Από το 1956 φοίτησε για περίπου τέσσερα χρόνια στο Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Σοβιετικής Ένωσης (ΒΓΚΙΚ, σήμερα γνωστό ως Πανρωσικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου Σ.Α. Γκερασίμοφ), υπό τις οδηγίες του Μιχαήλ ΡομRobinson (2006), σελ. 35. Στις τελικές εξετάσεις παρουσίασε την πτυχιακή του εργασία, που αποτελεί την πρώτη του ουσιαστικά κινηματογραφική δουλειά, με τίτλο Ο βιολιστής και ο οδοστρωτήρας, διάρκειας 46 λεπτών (1960). 

Η διεθνής αναγνώριση του Ταρκόφσκι ήρθε με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν (1962), η οποία κέρδισε τρεις "Χρυσούς Λέοντες" στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, μεταξύ των οποίων το βραβείο σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας. Επόμενη κινηματογραφική ταινία του Ταρκόφσκι αποτέλεσε η επική παραγωγή Αντρέι Ρουμπλιόφ (1969), η οποία αντιμετώπισε τον εξονυχιστικό έλεγχο και πολλές παρεμβάσεις εκ μέρους των σοβιετικών αρχών, με αποτέλεσμα η δημόσια προβολή της στη Ρωσία να καθυστερήσει για αρκετά χρόνια μέχρι το 1971Robinson (2006), σελ. 341. Η ταινία προβλήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών, αποκομίζοντας τελικά το βραβείο FIPRESCI. 

Ο Ταρκόφσκι σκηνοθέτησε τις περισσότερες ταινίες του στη Ρωσία. Το 1983 πραγματοποίησε για πρώτη φορά γυρίσματα εκτός της Ρωσίας, στην Τοσκάνη της Ιταλίας, για τις ανάγκες της ταινίας Νοσταλγία και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ιταλία και αργότερα στη Γαλλία. 

Η τελευταία του ταινία Η Θυσία, γυρίστηκε στη Σουηδία το 1986 κερδίζοντας τέσσερα βραβεία στις Κάννες. Πέθανε την ίδια χρονιά στη Γαλλία από καρκίνο.

 Κινηματογραφικό έργο 
Το έργο του Ταρκόφσκι χαρακτηρίζεται από έντονα προσωπικά και μεταφυσικά στοιχεία, με επιρροές από τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική. Αργοί ρυθμοί, εικόνες εξαιρετικής αισθητικής και σταθερά απόμακρα και μακράς διάρκειας πλάνα είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά των ταινιών του. Σταδιακά ανέπτυξε μία προσωπική θεωρία γύρω από τον κινηματογράφο, που αποκαλείται συχνά και ως γλυπτική του χρόνου. Σύμφωνα με αυτή, ο Ταρκόφσκι πίστευε πως ένας από τους κύριους στόχους του κινηματογράφου ήταν η καταγραφή της αληθινής ανθρώπινης εμπειρίας του χρόνου. Οι ταινίες του χαρακτηρίζονται συχνά για την έλλειψη γραμμικής αφήγησης, υιοθετώντας ποιητικούς συνειρμούς και «ονειρική λογική»Robinson (2006), σελ. 63.

Ο ίδιος δεν θεωρούσε τα έργα του συμβολικά, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «...είμαι εχθρός των συμβόλων. Είναι μια πολύ στενή έννοια από την άποψη ότι ένα σύμβολο υπάρχει με σκοπό την αποκρυπτογράφησή του. Από την άλλη πλευρά, μια καλλιτεχνική εικόνα δεν χρειάζεται αποκρυπτογράφηση, είναι ένα ισοδύναμο του κόσμου που μας περιβάλλει. Η βροχή στο Σολάρις δεν είναι σύμβολο, είναι απλά μια βροχή που στη συγκεκριμένη στιγμή έχει μια ιδιαίτερη σημασία για τον ήρωα. Δεν συμβολίζει τίποτε, απλά εκφράζει. Είναι μια καλλιτεχνική αλληλουχία εικόνων. Το σύμβολο κατ' εμέ, είναι κάτι πολύ περίπλοκο»John Gianvito (2006). Andrei Tarkovsky: Interviews, University Press of Mississippi, σελ. 122. Συχνά οι ταινίες του Ταρκόφσκι κατατάσσονται στο είδος του ποιητικού κινηματογράφου. Ο ίδιος ο Ταρκόφσκι δεν αποδεχόταν αυτό το χαρακτηρισμό, που απέδιδε κυρίως σε άλλους σκηνοθέτες όπως στον Φελίνι και στον Παζολίνι, θεωρώντας πως ο αποκαλούμενος ποιητικός κινηματογράφος γίνεται σκόπιμα ακατανόητοςBird (2008), σελ. 13.

 Φιλμογραφία 
 Ο οδοστρωτήρας και το βιολί (Каток и скрипка Κάτοκ ι σκρίπκα, 1960)
 Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν (Ива́ново де́тство Ιβάναβα ντιέτστβα, 1962)
 Αντρέι Ρουμπλιόφ (Андрей Рублёв, 1969)
 Σολάρις (Солярис, 1972)
 Ο Καθρέφτης (Зеркало Ζέρκαλα, 1975)
 Στάλκερ (Stalker, 1979)
 Tempo di viaggio (1983) -- τηλεπαραγωγή
 Νοσταλγία (Nostalghia, 1983)
 Θυσία (Offret, 1986)

Παραπομπές

 Βιβλιογραφία 
 Bird, Robert (2008). Andrei Tarkovsky: Elements of cinema, Reaktion Books, London
 Robinson, Jeremy Mark (2006). The Sacred Cinema of Andrei Tarkovsky, Crescent Moon
 Tarkovsky, Andrei, Hunter-Blair, Kitty (μτφρ.) (1989). Sculpting in Time : Reflections on the Cinema, University of Texas Press, 1989
 Tarkovsky, Andrei. Hunter-Blair, Kitty (μτφρ.) (1994). Time Within Time: The Diaries 1970-1986, Faber and Faber, London
 Αντρέι Ταρκόφσκι, Σμιλεύοντας το χρόνο, μτφρ. Σεραφείμ Βελέντζας, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα, 1987
 Συλλογικό, Αντρέι Ταρκόφσκι: ένας Άγιος για όλες τις εποχές. Τριάντα χρόνια απουσίας-παρουσίας (1986 - 2016)'', εκδ. Βακχικόν, Αθήνα, 2016

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


 Nostalghia.com -- Ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Ταρκόφσκι
 Senses of Cinema: Αντρέι Ταρκόφσκι
 Μουσείο Ταρκόφσκι
 "Η ιδιοφυΐα του Αντρέι Ταρκόφσκι" -- άρθρο του Alan Pavelin
Σμιλεύοντας το χρόνο (απόσπασμα) 
Μεταπτυχιακή διατριβή για το έργο του Αντρέι Ταρκόφσκι σε πολυμεσική εφαρμογή και σε μορφή κειμένου 

Κατηγορία:Ρώσοι σεναριογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν