ASCII

Οι 95 εκτυπώσιμοι χαρακτήρες ASCII είναι αριθμημένοι από το 0x20 έως το 0x7E (32 έως 126 στο δεκαδικό). Ο χαρακτήρας κενού (space) αρχικά θεωρούνταν μη εκτυπώσιμος."RFC 20 : ASCII format for Network Interchange",  ANSI X3.4-1968, 16 Οκτωβρίου 1969.

Ο κώδικας ASCII (Audio pronunciation for ASCII . Merriam Webster. Accessed 2008-04-14.,  American Standard Code for Information Interchange, Αμερικανικός Πρότυπος Κώδικας για Ανταλλαγή Πληροφοριών) είναι ένα κωδικοποιημένο σύνολο χαρακτήρων του λατινικού αλφάβητου όπως αυτό χρησιμοποιείται σήμερα στην Αγγλική γλώσσα και σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες. Χρησιμοποιείται για αναπαράσταση κειμένου στους υπολογιστές, σε συσκευές τηλεπικοινωνίας, καθώς και σε άλλες συσκευές που δουλεύουν με κείμενο. Οι περισσότερες σύγχρονες κωδικοποιήσεις χαρακτήρων βασίζονται στον ASCII, αν και υποστηρίζουν πολύ περισσότερους χαρακτήρες.

Ιστορικά, ο ASCII αναπτύχθηκε από τηλεγραφικούς κώδικες. Η πρώτη εμπορική χρήση του ήταν ως κώδικας ενός τηλέτυπου επτά bit της Bell. Η δουλειά για τον ASCII ξεκίνησε επίσημα στις 6 Οκτωβρίου 1940, με την πρώτη συνάντηση της υποεπιτροπής X3.2 του Αμερικανικού Οργανισμού Τυποποίησης (American Standards Association, ASA). Η πρώτη έκδοση δημοσιεύτηκε το 1963,Mary Brandel (July 6, 1999). 1963: The Debut of ASCII : CNN. Accessed 2008-04-14.American Standard Code for Information Interchange, ASA X3.4-1963, American Standards Association, June 17, 1963 μία μείζων αναθεώρηση το 1967,USA Standard Code for Information Interchange, USAS X3.4-1967, United States of America Standards Institute, July 7, 1967 και η πλέον πρόσφατη ενημέρωση το 1986.American National Standard for Information Systems — Coded Character Sets — 7-Bit American National Standard Code for Information Interchange (7-Bit ASCII), ANSI X3.4-1986, American National Standards Institute, Inc., March 26, 1986 Σε σύγκριση με τους παλαιότερους τηλεγραφικούς κώδικες, ο προτεινόμενος κώδικας της Bell και ο ASCII ήταν διατεταγμένοι για πιο άνετη ταξινόμηση (π.χ. αλφαβητική σειρά) καταλόγων ενώ είχαν χαρακτηριστικά και για άλλες συσκευές εκτός από τηλέτυπα.

Ο ASCII περιλαμβάνει ορισμούς για 128 χαρακτήρες: 33 είναι μη εκτυπώσιμοι χαρακτήρες ελέγχου (πλέον κατά κύριο λόγο παρωχημένοι) που επηρεάζουν το πως γίνεται οι επεξεργασία του κειμένου και των κενών,International Organization for Standardization (December 1, 1975). "The set of control characters for ISO 646 ". Internet Assigned Numbers Authority Registry. Alternate U.S. version:  . Accessed 2008-04-14. 94 είναι εκτυπώσιμοι χαρακτήρες, και το κενό που θεωρείται αόρατο γραφικό. Η πλέον κοινώς χρησιμοποιούμενη κωδικοποίηση χαρακτήρων στο διαδίκτυο ήταν η US-ASCII μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007, οπότε ξεπεράστηκε από την κωδικοποίηση UTF-8.

 Ιστορία 

Ο ASCII αναπτύχθηκε υπό την αιγίδα μίας επιτροπής του Αμερικανικού Οργανισμού Τυποποίησης, ονόματι επιτροπή X3, από την υποεπιτροπή της, X3.2 (αργότερα X3L2), και αργότερα από την ομάδα εργασίας X3.2.4 αυτής της υποεπιτροπής. Ο Αμερικανικός Οργανισμός Τυποποίησης εξελίχθηκε σε Ινστιτούτο Τυποποίησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (United States of America Standards Institute, USASI) Μαθήματα κωδικοποίησης τηλέτυπων. Όπως και άλλες κωδικοποιήσεις χαρακτήρων, ο ASCII καθορίζει μία αντιστοιχία μεταξύ ψηφιακών μοτίβων και σύμβολα χαρακτήρων (γραφήματα και χαρακτήρες ελέγχου). Αυτό επιτρέπει σε ψηφιακές συσκευές να επικοινωνούν μεταξύ τους και να επεξεργάζονται, να αποθηκεύουν και να μεταδίδουν πληροφορίες σχετικές με χαρακτήρες, όπως η γραπτή γλώσσα. Πριν την ανάπτυξη του ASCII, οι κωδικοποιήσεις που ήταν σε χρήση περιλάμβαναν 26 αλφαβητικούς χαρακτήρες, 10 αριθμητικά ψηφία, και από 11 έως 25 ειδικά γραφικά σύμβολα. Για να συμπεριληφθούν όλα αυτά, καθώς και χαρακτήρες ελέγχου συμβατοί με το πρότυπο της Comité Consultatif International Téléphonique et Télégraphique, το Fieldata και το πρώιμο EBCDIC, απαιτούνταν πάνω από 64 κωδικοί για τον ASCII.

Η επιτροπή συζήτησε την πιθανότητα λειτουργίας πλήκτρου αλλαγής (swift, όπως στην κωδικοποίηση Baudot), η οποία θα επέτρεπε  παραπάνω από 64 κωδικούς να αναπαρασταθούν με έξι bit. Σε ένα κωδικό με shift κάποιοι κάποιοι κωδικοί χαρακτήρων καθορίζουν επιλογή ανάμεσα σε κάποιες επιλογές για τους επόμενους κωδικούς χαρακτήρων. Αυτό επιτρέπει συμπαγή κωδικοποίηση, αλλά είναι λιγότερο αξιόπιστο για μετάδοση δεδομένων. Ένα σφάλμα στην μετάδοση του κωδικού swift εν γένει κάνει ένα μεγάλο τμήμα της μετάδοσης ακατάληπτο. Η επιτροπή τυποποίησης αποφάσισε κατά του shit και έτσι για τον ASCII απαιτούνταν κωδικοποίηση τουλάχιστον επτά bit.Decision 4. Mackenzie, p.215.

Η επιτροπή εξέτασε την πιθανότητα κωδικοποίησης 8-bit, καθώς οκτώ bit θα επέτρεπαν αποδοτική κωδικοποίηση με μοτίβα τεσσάρων bit ψηφίων με δυαδικά κωδικοποιημένους δεκαδικούς (binary coded decimal). Αυτό ωστόσο θα απαιτούσε όλες οι μεταδόσεις δεδομένων να γίνονται με οκτώ bit, όταν επτά θα ήταν αρκετά. Η επιτροπή ψήφισε να χρησιμοποιηθεί κωδικοποίηση επτά bit ώστε να ελαχιστοποιηθεί το κόστος της μετάδοσης δεδομένων. Καθώς η διάτρητη ταινία εκείνη την εποχή μπορούσε να καταγράψει οκτώ bit σε μία θέση, επέτρεπε την χρήση bit ισοτιμίας για έλεγχο σφαλμάτων αν αυτό ήταν επιθυμητό.Decision 5. Mackenzie, p.217. Συσκευές με δυφιοοκτάδες (octet, ομαδοποίηση 8 bit) ως μητρικό τύπο δεδομένων που δεν χρησιμοποιούσαν έλεγχο ισοτιμίας συνήθως έθεταν το όγδοο bit στο 0.Sawyer A. Sawyer and Steven George Krantz (January 1, 1995). A Tex Primer for Scientists. CRC Press. ISBN 0-8493-7159-7. p.13.

Η κωδικοποίηση διατάχθηκε έτσι ώστε οι περισσότεροι κωδικοί ελέγχου να είναι μαζί, και όλοι οι γραφικοί κωδικοί μαζί. Οι πρώτες δύο στήλες (32 θέσεις) δεσμεύθηκαν για χαρακτήρες ελέγχου.Decision 8,9. Mackenzie, p.220. Ο χαρακτήρας κενού (space) τοποθετήθηκε πριν από τους γραφικούς χαρακτήρες έτσι ώστε να γίνουν ευκολότεροι οι αλγόριθμοι ταξινόμησης, έτσι κατέλαβε την θέση 0x20.Decision 10. Mackenzie, p.237. Η επιτροπή αποφάσισε ότι ήταν σημαντικό να υποστηρίζονται κεφαλαιογράμματα αλφάβητα 64 χαρακτήρων, και έτσι επέλεξε να δομήσει έτσι τον ASCII ώστε να μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε σύνολο 64 γραφικών χαρακτήρων.Decision 14. Mackenzie, p.228. Τα μικρά γράμματα έτσι δεν ανακατεύτηκαν με τα κεφαλαία. Οι ειδικοί και αριθμητικοί κωδικοί τοποθετήθηκαν πριν από τα γράμματα ώστε να υπάρχει ευελιξία, ενώ το γράμμα 'A' τοποθετήθηκε στη θέση 0x41 ώστε να ταιριάζει με το προσχέδιο του αντίστοιχου Βρετανικού προτύπου.Decision 18. Mackenzie, p.238. Τα ψηφία 0-9 διατάχθηκαν έτσι ώστε να αντιστοιχούν σε τιμές με ψηφιακό πρόθεμα 011, κάνοντας έτσι εύκολη την αποκωδικοποίηση στο δεκαδικό.

Πολλοί από τους μη αλφαριθμητικούς χαρακτήρες τοποθετήθηκαν έτσι ώστε να αντιστοιχούν με την αλλαγμένη (shifted) θέση της γραφομηχανής. Έτσι τα #, $ και % τοποθετήθηκαν ώστε να αντιστοιχούν στα 3, 4, και 5 στη διπλανή στήλη. Οι παρενθέσεις ωστόσο, δεν ήταν δυνατόν να αντιστοιχούν στο 9 και 0, καθώς η αντίστοιχη θέση του είχε καταληφθεί από τον χαρακτήρα κενού. Τελικώς επιλέχθηκαν οι θέσεις 8 και 9, καθώς πολλές ευρωπαϊκές γραφομηχανές είχαν εκεί τις παρενθέσεις. Το σύμβολο @ δεν χρησιμοποιούνταν στην ηπειρωτική Ευρώπη και έτσι η επιτροπή περίμενε ότι στη γαλλική εκδοχή θα αντικαθιστούνταν με το À, έτσι το @ τοποθετήθηκε στη θέση 0x40 δίπλα στο γράμμα A.Mackenzie, p.243.

Οι χαρακτήρες ελέγχου που θεωρήθηκε ότι ήταν θεμελιώδεις για την μετάδοση δεδομένων ήταν οι: αρχή μηνύματος (start of message, SOM), τέλος διεύθυνσης (end of address, EOA), τέλος μηνύματος (end of message, EOM), τέλος μετάδοσης (end of transmission, EOT), ποιος είσαι; (who are you?, WRU), είσαι; (are you?, RU), έλεγχος συσκευής (device control, DCO), σύγχρονα ανενεργό (synchronous idle, SYNC), αναγνώριση (acknowledge , ACK). Αυτοί τοποθετήθηκαν έτσι ώστε να μεγιστοποιηθεί η απόσταση Hamming μεταξύ των δυαδικών τους μοτίβων.Mackenzie, p.243-245.

Όταν συμπληρώθηκαν και οι άλλοι χαρακτήρες ελέγχου, ο ASCII δημοσιεύτηκε ως ASA X3.4-1963, έχοντας 28 θέσεις κωδικών κενές για μελλοντική τυποποίηση, και ένα κενό κωδικό χαρακτήρα ελέγχου.Mackenzie, p.66, 245. Υπήρχαν κάποιες διαφωνίες τότε για το αν θα πρέπει να υπάρχουν περισσότεροι χαρακτήρες ελέγχου αντί για το μικρογράμματο αλφάβητο.Mackenzie, p.435. Η αναποφασιστικότητα δεν κράτησε πολύ: τον Μάιο του 1963 η Ομάδα Εργασίας CCITT στο Νέο Τηλεγραφικό Αλφάβητο (New Telegraph Alphabet) πρότεινε την τοποθέτηση των μικρογράμματων χαρακτήρων στις στήλες 6 και 7,Brief Report: Meeting of CCITT Working Party on the New Telegraph Alphabet, May 13–15, 1963. και ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης TC 97 SC 2 ψήφισε υπέρ της ενσωμάτωσης της αλλαγής στο προσχέδιο του προτύπου του.Report of ISO/TC/97/SC 2 – Meeting of October 29–31, 1963. Η ομάδα εργασίας X3.2.4 ψήφισε την αποδοχή της αλλαγής στον ASCII στη συνεδρίασή του Μαΐου 1963.Report on Task Group X3.2.4, June 11, 1963, Pentagon Building, Washington, DC. Με την τοποθέτηση των μικρογράμματων χαρακτήρων στις στήλες 6 και 7, οι χαρακτήρες διέφεραν στο μοτίβο bit τους από τους κεφαλαιογράμματους μόνο κατά ένα bit, γεγονός που απλοποιούσε την ταύτιση χαρακτήρων χωρίς διάκριση κεφαλαίων-μικρών καθώς και την κατασκευή πληκτρολογίων και εκτυπωτών.

Η επιτροπή X3 έκανε άλλες αλλαγές, συμπεριλαμβάνοντας νέους χαρακτήρες (τους χαρακτήρες αγκύλης και κατακόρυφης γραμμής),Report of Meeting No. 8, Task Group X3.2.4, December 17 and 18, 1963 μετονομάζοντας κάποιους χαρακτήρες (ο SOM έγινε αρχή κεφαλίδας (SOH)) μεκακινώντας ή αφαιρώντας άλλους (ο RU αφαιρέθηκε).Mackenzie, p.247–248. Ο ASCII εν συνεχεία ενημερώθηκε ως USASI X3.4-1967, μετά USASI X3.4-1968, ANSI X3.4-1977, και τέλος, ANSI X3.4-1986 (οι πρώτοι δύο σποραδικά ονομάζονταν εκ των υστέρων ANSI X3.4-1967, και ANSI X3.4-1968).

Η επιτροπή X3 όρισε επίσης πως θα έπρεπε να μεταδίδεται ο ASCII (το λιγότερο σημαντικό bit (LSB) πρώτα), και πως θα έπρεπε να καταγράφεται σε διάτρητη ταινία. Πρότειναν ένα πρότυπο 9 τροχιών για μαγνητική ταινία και αποπειράθηκαν να λύσουν προβλήματα με κάποιους τύπους διάτρητων δελτίων.

Ο ASCII χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά εμπορικά το 1963 ως κωδικοποίηση 7 bit για το δίκτυο TWX (Teletype Wide-area eXchange) της American Telephone & Telegraph. Το TWX αρχικά χρησιμοποιούσε την παλαιότερη κωδικοποίηση Baudot 5-bit, η οποία χρησιμοποιούνταν και από το ανταγωνιστικό σύστημα τηλέτυπων Telex. Ο Μπομπ Μπέμερ εισήγαγε χαρακτηριστικά όπως η ακολουθία διαφυγής (escape sequence). Ο βρετανός συνάδελφός του Χιου Μακγκρέγκορ Ρος βοήθησε στην διάδοση αυτού του έργου, σύμφωνα με τον Μπέμερ «τόσο, ώστε αυτό που επρόκειτο να γίνει ο ASCII, αρχικά αποκαλούνταν στην Ευρώπη: Κώδικας Μπέμερ-Ρος».Bob Bemer (n.d.). Bemer meets Europe . Trailing-edge.com. Accessed 2008-04-14. Employed at IBM at that time Εξαιτίας του εκτεταμένου έργου του στον ASCII, ο Μπέμερ αποκαλέστηκε ο «πατέρας του ASCII».

Στις 11 Μαρτίου 1968, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον έδωσε εντολή όλοι οι υπολογιστές που αγοράζονταν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ να υποστηρίζουν τον ASCII.Lyndon B. Johnson (March 11, 1968). Memorandum Approving the Adoption by the Federal Government of a Standard Code for Information Interchange. The American Presidency Project. Accessed 2008-04-14.

Άλλα διεθνή σώματα τυποποίησης επικύρωσαν κωδικοποιήσεις χαρακτήρων όπως ο ISO/IEC 646 που είναι ταυτόσημοι ή σχεδόν ταυτόσημοι με τον ASCII, με επεκτάσεις για χαρακτήρες που δεν υπάρχουν στο αγγλικό αλφάβητο και σύμβολα που δεν χρησιμοποιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως το σύμβολο για την στερλίνα του Ηνωμένου Βασιλείου (£). Σχεδόν κάθε χώρα χρειάζονταν μία προσαρμοσμένη εκδοχή του ASCII καθώς ο ASCII ήταν κατάλληλος μόνο για τις ανάγκες των ΗΠΑ και ελάχιστων άλλων χωρών. Για παράδειγμα ο Καναδάς είχε δική του εκδοχή που υποστήριζε γαλλικούς χαρακτήρες. Άλλες προσαρμοσμένες εκδοχές περιλαμβάνουν τους ISCII (Ινδία), VISCII (Βιετνάμ), και YUSCII (Γιουγκοσλαβία). Παρότι και αυτές οι κωδικοποιήσεις αναφέρονται κάποιες φορές ως ASCII, ο πραγματικός ASCII καθορίζεται αυστηρά μόνο από το πρότυπο της ANSI.

Ο ASCII ενσωματώθηκε στο σύνολο χαρακτήρων της Unicode ως τα πρώτα 128 σύμβολα, έτσι οι χαρακτήρες του ASCII έχουν τις ίδιες αριθμητικές τιμές και στα δύο σύνολα. Αυτό επιτρέπει στην UTF-8 να είναι προς τα πίσω συμβατή με τον ASCII.

 Χαρακτήρες ελέγχου 
Οι πρώτοι 32 κωδικοί (0-31 στο δεκαδικό) στον ASCII είναι δεσμευμένοι για χαρακτήρες ελέγχου, κωδικοί που αρχικά δεν προορίζονταν για την αναπαράσταση εκτυπώσιμων πληροφοριών αλλά για τον έλεγχο συσκευών (όπως οι εκτυπωτές) που χρησιμοποιούν ASCII, ή για να παρέχουν μετα-πληροφορίες για την ροή δεδομένων όπως αυτά που αποθηκεύονται σε μαγνητική ταινία. Για παράδειγμα ο χαρακτήρας 10 αναπαριστά την λειτουργία «τροφοδοσίας γραμμής» (η οποία δίνει εντολή στον εκτυπωτή να προχωρήσει το χαρτί), και ο χαρακτήρας 8 αναπαριστά το backspace.

Το αρχικό πρότυπο ASCII χρησιμοποιούσε μόνο σύντομες περιγραφικές φράσεις για κάθε χαρακτήρα ελέγχου. Η αμφισημία που προέκυπτε ήταν κάποιες φορές εσκεμμένη (όπου ένας χαρακτήρας επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ελαφρώς διαφορετικά σε ένα τερματικό σύνδεσμο από ότι σε μία ροή δεδομένων) και κάποιες φορές τυχαία (όπως για παράδειγμα η σημασία του «delete»).

Η συσκευή που πιθανώς επηρέασε την ερμηνεία αυτών των χαρακτήρων περισσότερο ήταν η σειρά τηλέτυπων ASR-33, το οποίο ήταν τερματικό εκτύπωσης με δυνατότητα ανάγνωσης και διάτρησης χαρτοταινίας. Η χαρτοταινία ήταν πολύ δημοφιλές μέσο για μακροπρόθεσμη αποθήκευση προγραμμάτων την δεκαετία του 1980, καθώς ήταν φτηνότερη και λιγότερο ευάλωτη από την μαγνητοταινία. Πιο συγκεκριμένα, οι ρυθμίσεις της συσκευής Teletype 33 για τους κωδικούς 17 (Control-Q, DC1, γνωστό και ως XON), 19 (Control-S, DC3, γνωστό και ως XOFF), και 127 (Delete) έγιναν ντε φάκτο πρότυπο. 

Ο κωδικός 127 ονομάζεται επίσημα «delete» (διαγραφή) αλλά στην Teletype ονομάζονταν «rubout» (σβήσε). Καθώς το πρωτότυπο πρότυπο δεν έδινε λεπτομερή ερμηνεία για τους περισσότερους κωδικούς ελέγχου, οι ερμηνείες αυτού του κωδικού ποίκιλαν. Η αρχική σημασία στην Teletype αλλά και η πρόθεση του προτύπου ήταν να είναι χαρακτήρας αγνόησης, όπως και ο χαρακτήρας NUL (όλα μηδενικά). Αυτό ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο για χαρτοταινίες, επειδή η διάτρηση του μοτίβου με όλα τα bit μονάδες πάνω από ένα υπάρχον σημάδι το εξαφάνιζε. Οι ταινίες που επρόκειτο να επεξεργαστούν με το χέρι παράγονταν και με έξτρα χαρακτήρες NUL έτσι ώστε ένας χαρακτήρας να μπορεί να σβηστεί και να μπει η αντικατάστασή του στον κενό χώρο.

Καθώς οι οθόνες άρχισαν να αντικαθιστούν τα τερματικά εκτύπωσης η αξία του χαρακτήρα «rubout» χάθηκε. Τα συστήματα DEC, για παράδειγμα, ερμήνευσαν το «Delete» ώστε να σημαίνει «αφαίρεσε τον χαρακτήρα πριν από τον δρομέα» και αυτή η ερμηνεία έγινε κοινή στα συστήματα Unix. Τα περισσότερα άλλα συστήματα χρησιμοποιούσαν το «Backspace» για αυτή την δουλειά και χρησιμοποιούσαν το «delete» με την έννοια «αφαίρεσε τον χαρακτήρα που βρίσκεται στον δρομέα». Η τελευταία ερμηνεία είναι η πλέον κοινή τώρα.

Πολλοί περισσότεροι από τους κωδικούς ελέγχου πήρες σημασία αρκετά διαφορετική από την αρχική που προβλέπονταν. Ο χαρακτήρας διαφυγής (escape, κωδικός 27), για παράδειγμα, είχε σκοπό αρχικά να επιτρέπει την μετάδοση των χαρακτήρων ελέγχου με το κυριολεκτικό τους νόημα αντί να κληθεί η λειτουργία τους. Αυτή είναι η ίδια σημασία με την διαφυγή στις κωδικοποιήσεις URL, στις συμβολοσειρές της γλώσσας προγραμματισμού C, και σε άλλα συστήματα όπου κάποιοι χαρακτήρες έχουν δεσμευμένη σημασία. Σταδιακά δόθηκε νέα σημασία η οποία τελικά επικράτησε. Πλέον η αποστολή ενός ESC συνήθως υποδηλώνει την αρχή μιας αλληλουχίας εντολών, συνήθως με την μορφή του αποκαλούμενου «κωδικού διαφυγής ANSI» (ANSI escape code, ή πιο σωστά «Εισαγωγέας Αλληλουχίας Ελέγχου», Control Sequence Introducer) που ξεκινά με το ESC ακολουθούμενο από ένα χαρακτήρα αριστερής αγκύλης «[». Ένα ESC που στέλνεται από το τερματικό πιο συχνά χρησιμοποιείται ως χαρακτήρας εκτός ζώνης (out of band) που χρησιμοποιείται για τον τερματισμό μιας λειτουργίας, όπως στους επεξεργαστές κειμένου TECO και vi. Σε γραφικό περιβάλλον χρήστη(GUI) ή συστήματα παραθύρων, το ESC συνήθως προκαλεί τον τερματισμό της τρέχουσας λειτουργίας της εφαρμογής ή και τον τερματισμό της ίδιας της εφαρμογής.

Η εγγενής αμφισημία πολλών χαρακτήρων ελέγχου, σε συνδυασμό με την ιστορική τους χρήση, δημιούργησαν προβλήματα όταν μεταφέρονταν απλό κείμενο μεταξύ διαφορετικών συστημάτων. Το καλύτερο παράδειγμα για αυτό είναι το πρόβλημα με την νέα γραμμή (newline) σε διάφορα λειτουργικά συστήματα. Τα τηλέτυπα απαιτούσαν να δηλώνεται το τέλος της γραμμή και με «επιστροφή φορέα» και με «τροφοδοσία γραμμής». Το πρώτο επιστρέφει τον φορέα εκτύπωσης στην αρχή της γραμμής και το δεύτερο προωθεί την δεύτερη γραμμή χωρίς να επηρεάζει τον φορέα. Ωστόσο, η ανάγκη να σημειώνεται το τέλος γραμμής με δύο χαρακτήρες εισήγαγε μη αναγκαία πολυπλοκότητα και ερωτήματα ως προς το πως να ερμηνεύεται κάθε χαρακτήρας όταν εμφανιζόταν μόνος του. Για να απλοποιηθεί το ζήτημα, αρχεία απλού κειμένου στα συστήματα Unix και Amiga χρησιμοποιούσαν μόνο τροφοδοσία γραμμής για την αλλαγή γραμμής. Παρομοίως παλιότερα συστήματα Macintosh μεταξύ άλλων, χρησιμοποιούσαν μόνο επιστροφή φορέα. Διάφορα λειτουργικά συστήματα της IBM χρησιμοποιούσαν και τους δύο χαρακτήρες για το τέλος της γραμμής, πιθανώς για συμβατότητα με τα τηλέτυπα. Αυτό το ντε φάκτο πρότυπο αντιγράφηκε και στο CP/M και μετά στο MS-DOS και τελικώς στα Microsoft Windows. Η μετάδοση κειμένου στο Διαδίκτυο, για πρωτόκολλα (UHU) όπως το E-mail και το World Wide Web, χρησιμοποιεί και τους δύο χαρακτήρες.

Κάποια λειτουργικά συστήματα όπως τα προ-VMS λειτουργικά συστήματα DEC μαζί με το CP/M, κατέγραφαν το μήκος αρχείων μόνο σε μονάδες μπλοκ δίσκου και χρησιμοποιούσαν το Control-Z (SUB) για να σημειώσουν το πραγματικό τέλος του κειμένου σε ένα αρχείο. Για αυτό τον λόγο χρησιμοποιούνταν ως ακρωνύμιο το EOF (end of file, τέλος αρχείου) για το Control-Z αντί για SUB. Για διάφορους λόγους το τέλος κειμένου (EXT, end of text) ή Control-C ενώ η χρήση του Z ώς κωδικού ελέγχου καθώς είναι και το τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου ήταν πολύ βολικό. Συμβολοσειρές κειμένου που τελειώνουν με τον μηδενικό χαρακτήρα (null character) είναι γνωστοί ως ASCIZ, ASCIIZ ή C strings

 Δυαδ. Οκτ.  Δεκ.  Δεκαεξ.  Συντ.  Οι Unicode χαρακτήρες της περιοχής  U+2400 έως U+2421 είναι δεσμευμένοι για να αναπαριστούν χαρακτήρες ελέγχου όταν είναι αναγκαίο να εκτυπωθούν ή να εμφανιστούν στην οθόνη αντί να εκτελέσουν την προβλεπόμενη λειτουργία τους. Κάποιοι φυλλομετρητές ενδέχεται να μην τους εμφανίζουν κανονικά.   Το σύμβολο παράλειψης (^) συχνά χρησιμοποιείται για να αναπαραστήσει χαρακτήρες ελέγχου. Αυτό υποδεικνύει επίσης την ακολουθία πλήκτρων ώστε να εισαχθεί ο χαρακτήρας παραδοσιακά στα περισσότερα τερματικά κειμένου: Η παράλειψη (^) στην αρχή της ακολουθίας αναπαριστά το πλήκτρο «Ctrl» που πρέπει να είναι πατημένο ενώ εισάγεται ο δεύτερος χαρακτήρας.  Κωδικοί διαφυγής στην γλώσσα προγραμματισμού C και πολλές άλλες γλώσσες που επηρεάστηκαν από αυτή, όπως η Java και η Perl (αν και δεν υποστηρίζουν κατ' ανάγκη όλες οι εφαρμογές όλους τους κωδικούς διαφυγής).  Περιγραφή  Ελληνικά 000 0000  000  0  00 NUL  ␀  ^@  \0  Null character Μηδενικός χαρακτήρας 000 0001  001  1  01 SOH  ␁  ^A   Start of Header  Αρχή Επικεφαλίδας 000 0010  002  2  02 STX  ␂  ^B   Start of Text  Αρχή Κειμένου 000 0011  003  3  03 ETX  ␃  ^C   End of Text Τέλος Κειμένου 000 0100  004  4  04 EOT  ␄  ^D   End of Transmission  Τέλος Μετάδοσης 000 0101  005  5  05 ENQ  ␅  ^E   Enquiry  Ερώτημα 000 0110  006  6  06 ACK  ␆  ^F   Acknowledgment  Αναγνώριση 000 0111  007  7  07 BEL  ␇  ^G  \a  Bell  Κουδούνι 000 1000  010  8  08 BS  ␈  ^Η  \b  BackspaceΟ χαρακτήρας Backspace μπορεί να εισαχθεί πατώντας το πλήκτρο "Backspace", "Bksp", ή ← σε κάποια συστήματα. Πίσω διάστημα 000 1001  011  9  09 HT  ␉  ^I  \t  Horizontal TabΟ χαρακτήρας Tab μπορεί να εισαχθεί πατώντας το πλήκτρο "Tab" στα περισσότερα συστήματα. Στηλοθέτης 000 1010  012  10  0A LF  ␊  ^J  \n  Line feed  Τροφοδοσία γραμμής 000 1011  013  11  0B VT  ␋  ^K  \v  Vertical Tab Κάθετος στηλοθέτης 000 1100  014  12  0C FF  ␌  ^L  \f  Form feed Τροφοδοσία φόρμας 000 1101  015  13  0D CR  ␍ ^M  \r  Carriage returnΟ χαρακτήρας Carriage Return (επιστροφή φορέα) μπορεί να εισαγθεί πατώντας το πλήκτρο "Return", "Ret", "Enter", ή  στα περισσότερα συστήματα.  Επιστροφή φορέα 000 1110  016  14  0E SO  ␎  ^N   Shift Out Μετατόπιση Έξω 000 1111  017  15  0F SI  ␏  ^Ο   Shift In Μετατόπιση Μέσα 001 0000  020  16  10 DLE  ␐  ^P   Data Link Escape Διαφυγή Ζεύξης Δεδομένων 001 0001  021  17  11 DC1  ␑  ^Q   Device Control 1 (συχνά XON)  
Έλεγχος Συσκευής 1 001 0010  022  18  12 DC2  ␒  ^R   Device Control 2 Έλεγχος Συσκευής 2 001 0011  023  19  13 DC3  ␓  ^S   Device Control 3 (συχνά XOFF) Έλεγχος Συσκευής 3 001 0100  024  20  14 DC4  ␔  ^T   Device Control 4 Έλεγχος Συσκευής 4 001 0101  025  21  15 NAK  ␕  ^U   Negative AcknowledgementΑρνητική Αναγνώριση 001 0110  026  22  16 SYN  ␖  ^V   Synchronous idle  Συγχρονισμός σε ηρεμία 001 0111  027  23  17 ETB  ␗  ^W   End of Transmission Block  Τέλος Μπλοκ Μετάδοσης 001 1000  030  24  18 CAN  ␘  ^X   Cancel Άκυρο 001 1001  031  25  19 EM  ␙  ^Y   End of Medium Τέλος Μέσου 001 1010  032  26  1A SUB  ␚  ^Z   Substitute Υποκατάσταση 001 1011  033  27  1B ESC  ␛  ^[  \eΗ ακολουθία διαφυγής '\e' δεν είναι μέρος της ISO C. Ωστόσο γίνεται κατανοητή από πολλούς μεταγλωτιστές.  EscapeΟ χαρακτήρας Escape μπορεί να εισαχθεί πατώντας το πλήκτρο "Escape" ή "Esc" σε κάποια συστήματα.  Διαφυγή 001 1100  034  28  1C FS  ␜  ^\   File separator Διαχωριστικό αρχείων 001 1101  035  29  1D GS  ␝  ^]   Group Separator Διαχωριστικό ομάδων 001 1110  036  30  1E RS  ␞  ^^Το ^^ σημαίνει Control ^, όχι Control-Control.   Record separator Διαχωριστικό εγγραφών 001 1111  037  31  1F US  ␟  ^_   Unit separator Διαχωριστικό μονάδων 111 1111  177  127  7F DEL  ␡  ^?   DeleteΟ χαρακτήρας Delete μπορεί να εισαγθεί πατώντας το πλήκτρο "Backspace", "Bksp", η ← σε κάποια συστήματα.Η αμφισημία του Backspace οφείλεται στα πρώτα τερματικά που σχεδιάστηκαν με δεδομένο ότι η κύρια χρήση του πληκτρολογίου θα ήταν η χειροκίνητη διάτρηση της χαρτοταινίας χωρίς να υπάρχει σύνδεση με υπολογιστή. Για να σβηστεί ο προηγούμενος χαρακτήρας θα έπρεπε να πάει πίσω ο διατρητήρας, το οποίο γινόταν με πλήκτρο που για μηχανικούς λόγους αλλά και για απλότητα βρίσκονταν στον διατρητήρα και όχι στο πληκτρολόγιο, και μετά να σβηστεί ο χαρακτήρας. Έτσι τοποθετήθηκε πλήκτρο που παρήγαγε διαγραφή στη θέση που βρίσκονταν το backspace στις γραφομηχανές. Όταν συστήματα χρησιμοποιούσαν αυτά τα τερματικά και παρείχαν επεξεργασία μέσω γραμμής εντολών, έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τον κωδικό «rubout» για να εκτελέσουν λειτουργία backspace, και συχνά δεν ανέθεταν κάποια λειτουργία στον χαρακτήρα backspace. Διαγραφή

 Εκτυπώσιμοι χαρακτήρες 
Οι κωδικοί 0x21 έως 0x7E, γνωστοί ως εκτυπώσιμοι χαρακτήρες, αναπαριστούν γράμματα, αριθμούς, σημεία στίξης και μερικά άλλα σύμβολα.

Ο κωδικός 0x20, ο χαρακτήρας κενού, αναπαριστά το κενό μεταξύ λέξεων, όπως παράγεται από το πάτημα του πλήκτρου space-bar ενός τυπικού πληκτρολογίου. Καθώς ο χαρακτήρας κενού θεωρείται αόρατο γραφικό παρά χαρακτήρας ελέγχουMackenzie, p.223. και έτσι εν γένει δεν είναι ορατός, αναπαρίσταται από τον Unicode χαρακτήρα U+2420 «␠». Χρησιμοποιούνται επίσης και οι Unicode χαρακτήρες U+2422 "␢" ή U+2423 "␣" όταν είναι αναγκαία η οπτική αναπαράσταση του κενού.

Ο κωδικός 0x7F αντιστοιχεί στον μη εκτυπώσιμο χαρακτήρα «Delete» (DEL) και έτσι παραλείπεται από το διάγραμμα καθώς καλύπτεται στο προηγούμενο διάγραμμα.

Δυαδ.  Οκτ.  Δεκ.  Δεκαεξ.  Γραφ.010 0000  040  32  20  ␠010 0001  041  33  21  !010 0010  042  34  22  "010 0011  043  35  23  #010 0100  044  36  24  $010 0101  045  37  25  %010 0110  046  38  26  &010 0111  047  39  27  '010 1000  050  40  28  (010 1001  051  41  29  )010 1010  052  42  2A  *010 1011  053  43  2B  +010 1100  054  44  2C  ,010 1101  055  45  2D  -010 1110  056  46  2E  .010 1111  057  47  2F  /011 0000  060  48  30  0011 0001  061  49  31  1011 0010  062  50  32  2011 0011  063  51  33  3011 0100  064  52  34  4011 0101  065  53  35  5011 0110  066  54  36  6011 0111  067  55  37  7011 1000  070  56  38  8011 1001  071  57  39  9011 1010  072  58  3A  :011 1011  073  59  3B  ;011 1100  074  60  3C  <011 1101  075  61  3D  =011 1110  076  62  3E  >011 1111  077  63  3F  ?Δυαδ.  Οκτ.  Δεκ.  Δεκαεξ.  Γραφ.100 0000  100  64  40  @100 0001  101  65  41  A100 0010  102  66  42  B100 0011  103  67  43  C100 0100  104  68  44  D100 0101  105  69  45  E100 0110  106  70  46  F100 0111  107  71  47  G100 1000  110  72  48  H100 1001  111  73  49  I100 1010  112  74  4A  J100 1011  113  75  4B  K100 1100  114  76  4C  L100 1101  115  77  4D  M100 1110  116  78  4E  N100 1111  117  79  4F  O101 0000  120  80  50  P101 0001  121  81  51  Q101 0010  122  82  52  R101 0011  123  83  53  S101 0100  124  84  54  T101 0101  125  85  55  U101 0110  126  86  56  V101 0111  127  87  57  W101 1000  130  88  58  X101 1001  131  89  59  Y101 1010  132  90  5A  Z101 1011  133  91  5B  [101 1100  134  92  5C  \101 1101  135  93  5D  ]101 1110  136  94  5E  ^101 1111  137  95  5F  _Δυαδ.  Οκτ.  Δεκ.  Δεκαεξ.  Γραφ.110 0000  140  96  60  `110 0001  141  97  61  a110 0010  142  98  62  b110 0011  143  99  63  c110 0100  144  100  64  d110 0101  145  101  65  e110 0110  146  102  66  f110 0111  147  103  67  g110 1000  150  104  68  h110 1001  151  105  69  i110 1010  152  106  6A  j110 1011  153  107  6B  k110 1100  154  108  6C  l110 1101  155  109  6D  m110 1110  156  110  6E  n110 1111  157  111  6F  o111 0000  160  112  70  p111 0001  161  113  71  q111 0010  162  114  72  r111 0011  163  115  73  s111 0100  164  116  74  t111 0101  165  117  75  u111 0110  166  118  76  v111 0111  167  119  77  w111 1000  170  120  78  x111 1001  171  121  79  y111 1010  172  122  7A  z111 1011  173  123  7B  {111 1100  174  124  7C  |111 1101  175  125  7D  }111 1110  176  126  7E  ~

 Άλλες ονομασίες 
Ένα RFC του 1992RFC 1345 (June 1992). και η καταχώριση συνόλων χαρακτήρων της IANA (Internet Assigned Numbers Authority) αναγνωρίζουν τις ακόλουθες ονομασίες για τον ASCII ως άλλες ονομασίες κατάλληλες για χρήση στο Διαδίκτυο: ANSI_X3.4-1968 (κανονικό όνομα)
 iso-ir-6
 ANSI_X3.4-1986
 ISO_646.irv:1991
 ASCII (με τις παραλλαγές ASCII-7 και ASCII-8)
 ISO646-US
 US-ASCII (το προτιμώμενο όνομα MIME)Internet Assigned Numbers Authority (May 14, 2007). "Character Sets". Accessed 2008-04-14.
 us
 IBM367
 cp367
 csASCII

Από αυτά η IANA ενθαρρύνει την χρήση του ονόματος «US-ASCII» στο Διαδίκτυο. Βρίσκει κανείς αυτή την ονομασία στην προαιρετική παράμετρο «charset» στις κεφαλίδες κάποιων μηνυμάτων MIME, στο αντίστοιχο μετα-στοιχείο κάποιων εγγράφων HTML, και στο τμήμα του προλόγου όπου γίνεται η δήλωση της κωδικοποίησης σε κάποια έγγραφα XML.

 Παραλλαγές 
Καθώς η τεχνολογία των υπολογιστών διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο, διάφορα σώματα τυποποίησης και εταιρείες ανέπτυξαν ποικιλίες του ASCII ώστε να εκφραστούν γλώσσες που χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο. Κάποιες μπορούν να ταξινομηθούν ως επεκτάσεις του ASCII, αν και ο όρος κάποιες φορές χρησιμοποιείται κακώς περιλαμβάνοντας όλες τις ποικιλίες, περιλαμβάνοντας αυτές που δεν διατηρούν τον χάρτη χαρακτήρων του ASCII στο εύρος των 7-bit.

Η κωδικοποίηση PETSCII που χρησιμοποίησε η Commodore International για τα 8-bit συστήματά της είναι πιθανώς μοναδική ανάμεσα στις μετά το 1970 κωδικοποιήσεις καθώς βασίζεται στον ASCII-1963 αντί για τον πιο κοινό ASCII-1967, όπως για παράδειγμα οι κωδικοποιήσεις του ZX Spectrum. Τα συστήματα Atari και Galaksija χρησιμοποιούσαν επίσης ποικιλίες του ASCII.

Ασυμβατότητα και διασυμβατότητα 
Από την αρχή της ανάπτυξης του ASCII,"Specific Criteria," attachment to memo from R. W. Reach, "X3-2 Meeting – September 14 and 15," September 18, 1961 υπήρχε η πρόθεση να είναι απλώς μία από αρκετές εθνικές παραλλαγές ενός διεθνούς προτύπου κωδικοποίησης χαρακτήρων, που τελικώς δημοσιεύτηκε ως ISO/IEC 646 (1972), το οποίο θα είχε κοινούς τους περισσότερους χαρακτήρες αλλά διαφορετικούς χρήσιμους τοπικά χαρακτήρες σε δεσμευμένες για εθνική χρήση θέσεις. Ωστόσο στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από την δημοσίευση του ASCII-1963 και την πρώτη αποδοχή του ISO ως διεθνή πρόταση το 1967R. Maréchal, ISO/TC 97 – Computers and Information Processing: Acceptance of Draft ISO Recommendation No. 1052, December 22, 1967 ήταν η αιτία η επιλογές του ASCII για την εθνική χρήση χαρακτήρων να μοιάζουν με ντε φάκτο πρότυπο για τον κόσμο, προκαλώντας σύγχυση και ασυμβατότητα όταν οι άλλες χώρες ξεκίνησαν να θέτουν δικούς τους χαρακτήρες σε αυτά τα σημεία.

Ο ISO/IEC 646 όπως και ο ASCII είναι σύνολο χαρακτήρων 7-bit. Δεν διέθετε έτσι επιπλέον θέσεις, έτσι στις ίδιες θέσεις κωδικοποιήθηκαν διαφορετικοί χαρακτήρες σε διαφορετικές χώρες. Ορίστηκαν κωδικοί διαφυγής για να υποδεικνύουν ποια εθνική παραλλαγή εφαρμόστηκε σε ένα κομμάτι κειμένου, αλλά χρησιμοποιούνταν σπάνια, έτσι ήταν συχνά αδύνατο να γνωρίζει κανείς σε ποια παραλλαγή έπρεπε να δουλέψει και συνεπώς ποιους χαρακτήρες αναπαριστούσε ένας κωδικός, ενώ τα συστήματα επεξεργασίας κειμένου δεν μπορούσαν εν γένει να εργαστούν με πάνω από μία παραλλαγή. 

Επειδή οι χαρακτήρες για τις αγκύλες στον ASCII είχαν τοποθετηθεί στις θέσεις εθνικής χρήσης, που χρησιμοποιούνταν για γράμματα με διακριτικά στις εθνικές παραλλαγές του ISO/IEC 646, ένας Γερμανός, Γάλλος ή Σουηδός κτλ., προγραμματιστής χρησιμοποιώντας την εθνική παραλλαγή του ISO/IEC 646 αντί του ASCII έπρεπε να γράφει και συνεπώς να διαβάζει κάτι σαν:

ä aÄiÜ='Ön'; ü
αντί για:
{ a[i]='\n'; }
Έτσι δημιουργήθηκαν τριγράμματοι κωδικοί για την C ώστε να λυθεί αυτό το πρόβλημα για την ANSI C, αν και η καθυστερημένη εισαγωγή τους και η ασυνεπής εφαρμογή τους στους μεταγλωττιστές περιόρισαν την χρήση τους. 

Τελικά, καθώς οι υπολογιστές 18 και 32 bit άρχισαν να αντικαθίστανται από 8, 16 και 32 bit, διαδόθηκε η χρήση των 8-bit για την αποθήκευση κάθε χαρακτήρα στην μνήμη, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα για εκτεταμένες παραλλαγές 8-bit του ASCII, όπου οι 128 επιπλέον χαρακτήρες παρείχαν χώρο για την αποφυγή του μεγαλύτερου μέρους της αμφισημίας που ήταν απαραίτητη στις κωδικοποιήσεις 7-bit.

Για παράδειγμα, η IBM ανέπτυξε κωδικοσελίδες 8-bit, όπως η κωδικοσελίδα 437, στις οποίες αντικατέστησε τους χαρακτήρες ελέγχου με γραφικά σύμβολα, όπως οι φατσούλες, και προσέθεσε επιπλέον χαρακτήρες στις τελευταίες 128 θέσεις. Λειτουργικά συστήματα όπως το DOS υποστήριζαν αυτές τις κωδικοσελίδες, και οι κατασκευαστές των IBM PC τους υποστήριζαν στο υλικό. Η Digital Equipment Corporation ανέπτυξε το Multinational Character Set (DEC-MCS) για χρήση στο δημοφιλές τερματικός της VT220.

Πρότυπα οκτώ bit όπως το ISO/IEC 8859 (προέκυψε από το DEC-MCS) και το Mac OS Roman αναπτύχθηκαν ως πραγματικές επεκτάσεις του ASCII, αφήνοντας την αρχική διάταξη χαρακτήρων ανέπαφη, προσθέτοντας όμως επιπλέον ορισμούς χαρακτήρων μετά τους πρώτους 128. Αυτό επέτρεψε την αναπαράσταση χαρακτήρων που χρησιμοποιούνταν από μεγαλύτερο φάσμα γλωσσών. Επειδή υπήρξαν πολλά ανταγωνιστικά πρότυπα 8-bit, εξακολούθησαν να υπάρχουν ασυμβατότητες και περιορισμοί. Σήμερα ακόμα, η ISO-8859-1 (Latin 1), η παραλλαγή του, Windows-1252 (που συχνά χαρακτηρίζεται εσφαλμένα ως ISO-8859-1), και η πρωτότυπη 7-bit ASCII παραμένουν οι πιο κοινές κωδικοποιήσεις.

 Unicode 
Το Unicode και το ISO/IEC 10646 Universal Character Set (UCS) έχουν πολύ ευρύτερο μητρώο χαρακτήρων, και οι διάφορες μορφές κωδικοποίησής τους άρχισαν να εκτοπίζουν το ISO/IEC 8859 και το ASCII ταχύτατα σε πολλά περιβάλλοντα. Ενώ ο ASCII περιορίζεται σε 128 χαρακτήρες, το Unicode και το UCS υποστηρίζουν πολύ περισσότερους διαχωρίζοντας τις έννοιες της μοναδικής ταυτοποίησης (χρησιμοποιώντας φυσικούς αριθμούς που αποκαλούνται κωδικά σημεία, code points) και της κωδικοποίησης (σε δυαδικές μορφές 8, 16 ή 32 bit, που ονομάζονται UTF-8, UTF-16 και UTF-32).

Για να είναι δυνατή η προς τα πίσω συμβατότητα, οι 128 χαρακτήρες του ASCII και οι 256 του ISO-8859-1 (Latin 1) έχουν τοποθετηθεί στα ίδια κωδικά σημεία της κωδικοποίησης Unicode/UCS. συνεπώς ο ASCII μπορεί να θεωρηθεί διάταξη 7-bit για ένα πολύ μικρό υποσύνολο της Unicode/UCS και αντίστοιχα οι μορφές κωδικοποίησης UTF- είναι δυαδικά συμβατές με τον ASCII για κωδικά σημεία κάτω από το 128, που σημαίνει ότι όλος ο ASCII είναι έγκυρος εντός του UTF-8. Οι άλλες μορφές κωδικοποίησης αναπαριστούν τον ASCII με τον τρόπο που αναπαριστούν τους πρώτους 128 χαρακτήρες του Unicode, αλλά χρησιμοποιούν 16 ή 32 bit ανά χαρακτήρα και έτσι απαιτούν μετατροπή για να είναι συμβατές.

 Ταξινόμηση 
Η ταξινόμηση σύμφωνα με την σειρά τον χαρακτήρων όπως αυτοί βρίσκονται στον ASCII ονομάζεται στα αγγλικά ASCIIbetical order.ASCIIbetical definition . PC Magazine. Accessed 2008-04-14. Η ταξινόμηση δεδομένων γίνεται συχνά με αυτό τον τρόπο αντί για την τυπική αλφαβητική σειρά. Οι κύριες αποκλίσεις από την σειρά στο ASCII είναι:
 Όλοι οι κεφαλαιογράμματοι χαρακτήρες είναι πριν από τους μικρογράμματους, π.χ. Το «Z» είναι από πριν το «a»
 Τα ψηφία και πολλά σημεία στίξης βρίσκονται πριν από τα γράμματα, π.χ. το «4» είναι πριν το «one»
Ένα ενδιάμεσο σύστημα ταξινόμησης που μπορεί εύκολα να προγραμματιστεί σε υπολογιστή είναι η μετατροπή όλων των κεφαλαίων σε μικρά πριν την σύγκριση των αξιών κατά ASCII.

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 R.W. Bemer, "A Proposal for Character Code Compatibility," Communications of the ACM, Vol. 3. No. 2, February, 1960, pp. 71–72
 R.W. Bemer, "The Babel of Codes Prior to ASCII: The 1960 Survey of Coded Character Sets: The Reasons for ASCII", May 23, 2003 (from H.J. Smith, Jr., F.A. Williams, "Survey of punched card codes", Communications of the ACM 3, 639 & 642, December 1960)




 Δείτε επίσης 
 Unicode
 UTF-8

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 A history of ASCII, its roots and predecessors (Ιστορία του ASCII, οι ρίζες του και οι πρόδρομοί του) του Tom Jennings (29 Οκτωβρίου, 2004) 
 Το υποσύνολο ASCII του Unicode
 Η εξέλιξη των Κωδικών Χαρακτήρων, 1874–1968
 Σκαναρισμένο αντίγραφο του προτύπου X3.4-1963 της American Standard Code for Information Interchange ASA

Κατηγορία:Κωδικοποίηση χαρακτήρων