Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας

Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας, Συρίας, Αραβίας, Κιλικίας, Ιβηρίας τε και Μεσοποταμίας και πάσης Ανατολής (αραβικά: بطريركيّة أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس), όπως είναι ο πλήρης τίτλος του, τρίτο στην τιμητική τάξη μετά τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως και Αλεξανδρείας και τέταρτο κατά το προ του Σχίσματος τυπικό, που περιελάμβανε και το Πατριαρχείο Ρώμης. 

Πρόκειται για την μεγαλύτερη Ορθόδοξη Xριστιανική Εκκλησία στη Μέση Ανατολή. Μερικές φορές ονομάζεται ως Ρουμ-Ορθόδοξη Eκκλησία (από τουρκ. millet-i Rûm, ελλ.: Ρουμ μιλλέτ, «έθνος των Ρωμαίων (Ρωμιών)». Έτσι ονομαζόταν το μιλλέτ των Ορθόδοξων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Από το 1343 η έδρα του Πατριαρχείου βρίσκεται στη Δαμασκό της Συρίας. Ο αριθμός του ποίμνιού του υπολογίζεται στους 4,3 εκατομμύρια πιστούς.

Προκαθήμενός του, από τις 10 Φεβρουαρίου 2013, με τον τίτλο «Πατριάρχης τῆς Μεγάλης Θεουπόλεως Ἀντιοχείας, Συρίας, Ἀραβίας, Κιλικίας, Ἰβηρίας τε καί Μεσοποταμίας καί πάσης Ἀνατολῆς», είναι ο Πατριάρχης Ιωάννης Ι΄.

 Ιστορία 
Η ιστορία της Εκκλησίας και του Πατριαρχείου Αντιοχείας διακρίνεται σε τέσσερις χρονικές περιόδους: την Πρώιμη (37-638), - από της ιδρύσεως μέχρι την πρώτη αραβική κατάκτηση της Συρίας, τη Μέση (638-1517) (Αραβοκρατία – Φραγκοκρατία) και τη Νεώτερη (1517-1927) (Οθωμανική επικυριαρχία) καταλήγοντας στη Σύγχρονη συγκρότησή της. Η διαίρεση αυτή κρίνεται ορθότερη ως ιστορική παρά ως θεολογική από το γεγονός ότι οι εκάστοτε κυριαρχίες επηρέασαν τα μέγιστα στην τύχη της Εκκλησίας αυτής, σε αντίθεση με τις όποιες έριδες που ήταν είτε εσωτερικές υποθέσεις της, είτε θεολογικές διαφορές.

 Ίδρυση και πρώιμη περίοδος (37-638) 
Η διασημότερη βιβλική αναφορά σχετικά με την Αντιόχεια έχει να κάνει με το ότι ήταν σε αυτή την πόλη όπου οι οπαδοί του Χριστού πρώτη φορά χλευαστικά αναφέρθηκαν ως «Χριστιανοί» (Πράξεις των Αποστόλων 11,26). Στο βιβλίο των Πράξεων, που προσφέρει έναν απολογισμό των πρώτων ετών της Εκκλησίας, η Αντιόχεια είναι η δεύτερη σε αναφορές πόλη. Ο Νικόλαος, ένας από τους επτά Διακόνους ήταν νεοφώτιστος από την Αντιόχεια και ίσως ο πρώτος Χριστιανός της πόλης (Πράξεις των Αποστόλων 6,5). Κατά τη διάρκεια του διωγμού που προκάλεσε τον θάνατο του πρωτομάρτυρα Στεφάνου, μέλη της πρώτης χριστιανικής κοινότητας της Ιερουσαλήμ κατέφυγαν στην Αντιόχεια προκειμένου να βρουν καταφύγιο.

Η εκκλησιαστική παράδοση υποστηρίζει ότι η Εκκλησία της Αντιοχείας ιδρύθηκε από τον Απόστολο Πέτρο το 34. Ο Πέτρος συνεπικουρούμενος από τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα κήρυξε στους εθνικούς και τους Εβραίους, οι οποίοι φαίνεται να ήταν πολυάριθμοι στην πόλη. Εκεί εκδηλώθηκε και μια από τις πρώτες συγκρούσεις στην εκκλησία μεταξύ Πέτρου και Παύλου. Η σύγκρουση είχε ως αιτία την ανάγκη περιτομής των νεοφώτιστων εθνικών χριστιανών. Η Αποστολική Σύνοδος της Ιερουσαλήμ, υπό τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο, αποφάσισε ότι δε χρειαζόταν περιτομή για την είσοδο στον χριστιανισμό και απάλλαξε τους εξ εθνών Χριστιανούς από την ανάγκη τηρήσεως του Μωσαϊκού νόμου.

Μετά από περίπου επτά έτη παραμονής στην Αντιόχεια, ο Πέτρος αναχώρησε για τη Ρώμη. Ως επίσκοπο της πόλης όρισε τον Ευόδιο, ο οποίος αριθμείται στους πρώιμους επισκοπικούς καταλόγους ως πρώτος διάδοχος του Πέτρου στον Αντιοχειανό Θρόνο.

μικρογραφία|αριστερά|200px|Ο Ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Αντιόχεια.

Η Έδρα της Αντιοχείας συνέχισε να συνεισφέρει στην καθολική εκκλησία μέσω των πολυάριθμων σημαντικών προσωπικοτήτων που ανέδειξε. Ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας, δεύτερος διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου στην επισκοπή, που μαρτύρησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Τραϊανού αναδείχτηκε ως συγγραφέας μία από τις πλέον αξιόπιστες ιστορικές πηγές για τη δομή της τότε εκκλησιαστικής ζωής.

Ο Πέτρος ήταν ο πρώτος που έλαβε τον τίτλο του «Πατριάρχη» επειδή ο χριστιανισμός διαδόθηκε αρχικά μεταξύ των Εβραίων, των οποίων ο Πέτρος θεωρούνταν, μέσα στο χριστιανικό περιβάλλον, φυλετικός αρχηγός. Η απόδοση από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451) του τίτλου του «Πατριάρχη» προς τον επίσκοπο Αντιοχείας υπήρξε η τυπική αναγνώριση της ακολουθούμενης πρακτικής.

Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η Αντιόχεια κατείχε σημαντική θέση ως διοικητικό κέντρο. Ο Επίσκοπος της προήδρευσε στις τοπικές Συνόδους Αγκύρας (351) και Καισαρείας (316) και η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας (325) αναγνώρισε τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Αντιοχείας σε όλες τις επισκοπές της Ανατολής ενώ η Β' Οικουμενική Σύνοδος (381) επιβεβαίωσε αυτή τη δικαιοδοσία. Αφ' ετέρου, η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου (431) κήρυξε αυτοκέφαλη την Εκκλησία της Κύπρου από το Πατριαρχείο Αντιοχείας.

 Δογματικές έριδες και αραβοκρατία 
Η πρώτη διάσπαση προκλήθηκε το 498 με την αίρεση των Νεστοριανών συνεπεία της Οικουμενικής Συνόδου της Εφέσου το 431. Αυτό ακολουθήθηκε από την αποχώρηση Σύρων και Αρμενίων, δεδομένου ότι αρνήθηκαν τα ψηφίσματα που εγκρίθηκαν από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος. Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών υπήρξε η επίσημη αποχώρηση των Μαρωνιτών από το σώμα της Αντιοχειανής Εκκλησίας, με την ανάδειξη του Ιωάννη Μαρούν ως Πατριάρχη τους το 685. Στα μέσα του 8ου αιώνα, η ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας απαίτησε την ανεξαρτησία της από το Πατριαρχείο, κάτι που τελικά πέτυχε το 1050.

Τον 7ο αιώνα κυριάρχησαν στη Συρία οι Άραβες (638) και οι Χριστιανοί καταδιώχθηκαν. Το 695 ο Πατριάρχης Αλέξανδρος Β' σκοτώθηκε και ο θρόνος έμεινε κενός για 40 χρόνια. Αυτό είχε άκρως δυσάρεστες συνέπειες, γιατί πολλοί χριστιανοί εξισλαμίστηκαν. Οι Άραβες ευνοούσαν τους Συροικωβίτες χριστιανούς σε βάρος των Ορθοδόξων. Από τον 8ο αιώνα άρχισαν να γίνονται Πατριάρχες εντόπιοι που χρησιμοποιούσαν την αραβική γλώσσα. Το 969 ο Νικηφόρος Φωκάς ελευθέρωσε τη Συρία και οι Πατριάρχες εκλέγονταν στην Κωνσταντινούπολη ή την Αντιόχεια.

 Σταυροφορίες και οθωμανική κυριαρχία 
Με την έλευση των Σταυροφόρων ιδρύθηκε Λατινικό Πατριαρχείο. Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης αναγκάστηκε να φύγει και έμενε συνήθως στην Κωνσταντινούπολη, έτσι ο θρόνος έμεινε κενός για 50 χρόνια. Το 1155 ο Μανουήλ Κομνηνός πήρε την Αντιόχεια από τους Λατίνους, μπήκε σ' αυτήν θριαμβευτικά και τους υποχρέωσε να δεχτούν Ορθόδοξο Πατριάρχη, τον Ιωάννη Θ' που είχε χειροτονηθεί στην Κωνσταντινούπολη, αργότερα όμως πάλι οι Πατριάρχες δεν έμεναν στην έδρα τους, όπως ο Θεόδωρος Βαλσαμών που χειροτονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και δεν μετέβη ποτέ στην Αντιόχεια. Οι Πατριάρχες Αντιοχείας παρέμεναν στην Κωνσταντινούπολη έως την εκδίωξη των ευρωπαϊκών στρατών το 1268. Στα 1343 αποφασίστηκε η μεταφορά της έδρας του Πατριαρχείου στη Δαμασκό, τη σημαντικότερη πόλη στη Συρία, δεύτερη μετά την Αντιόχεια όσον αφορά τη μητροπολιτική σημασία της. Επίσκοπος Δαμασκού ήταν τότε ο Ιωακείμ, 58ος στη σειρά μετά τον πρώτο Επίσκοπο της πόλης Ανανία.

Αυτή την εποχή, η οθωμανική διοίκηση της Συρίας επέτρεψε την έντονη δράση του λατινικού προσηλυτισμού. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος υπήρξε εξασθένηση του Πατριαρχείου, γεγονός που προέτρεψε τους Πατριάρχες να ζητήσουν ενίσχυση και δωρεές από τον υπόλοιπο ορθόδοξο κόσμο.

Ο Πατριάρχης Μακάριος Γ' (1647-1685) ενίσχυσε τον Ρωμαιοκαθολικισμό και η ορθοδοξία κινδύνεψε. Πολλά υπέφερε πάλι το Πατριαρχείο, όταν έγινε Πατριάρχης ο Κύριλλος, έφηβος 15 χρονών. Όταν ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξέλεξε Πατριάρχη τον Νεόφυτο (1672).

Λόγω της έντονης δράσης του καθολικισμού και του αντίκτυπου που είχε στις εκλογές Πατριαρχών, ο λαός και οι Επίσκοποι του Πατριαρχείου ζήτησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να τους στείλει Έλληνα Πατριάρχη, με σκοπό τη διατήρηση της ορθοδοξίας στην περιοχή. Η ελληνική παρουσία στην κεφαλή της Αντιοχειανής Εκκλησίας διήρκεσε από το 1724 έως το 1898. Το 1774, οι Ρωμαιοκαθολικοί ίδρυσαν το «Πατριαρχείο των Γραικομελχιτών» για τους Ορθοδόξους που έγιναν Ρωμαιοκαθολικοί. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο κάλεσε δυο αντιπαπικές συνόδους το 1722 και 1727 και με πολλούς άλλους τρόπους προσπαθούσε ν' αντιδράσει στις προσηλυτιστικές ενέργειες των Ρωμαιοκαθολικών.

Ο αρχιμανδρίτης Πορφύριος Ουσπένκη επισκέφθηκε τη Συρία και την Παλαιστίνη και διαπίστωσε ότι μπορούσε να αναπτυχθεί εκεί ρωσόφιλη κίνηση. Ιδρύθηκε στη Ρωσία η «Ορθόδοξος Ρωσική Αυτοκρατορική Παλαιστίνειος Εταιρεία» το 1882 με σκοπό να προωθήσει τα ρωσικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, όπου ίδρυσαν σχολεία, νοσοκομεία και μοναστήρια.

 Το τέλος της ελληνικής διοίκησης 
Το 1850 παρατηρήθηκε διχογνωμία για την εκλογή Πατριάρχη, όμως πάλι εξελέγη στην Κωνσταντινούπολη ο Ιερόθεος (1850-1884). Την περίοδο αυτή αναζωπυρώθηκε το αίτημα για Άραβα Πατριάρχη. Η εποχή της πατριαρχίας του Ιεροθέου ήταν ταραγμένη, γιατί έγινε εμφύλιος πόλεμος και σφαγές χιλιάδων χριστιανών από το 1860 και ύστερα. Οι σφαγές σταμάτησαν με την επέμβαση των Γάλλων και ο Λίβανος κέρδισε την αυτοδιοίκηση του.

Οι τρεις Πατριάρχες που ακολούθησαν έδειξαν χαλαρή στάση και όταν παραιτήθηκε ο τελευταίος Έλληνας Πατριάρχης Σπυρίδων (1898) η Σύνοδος διασπάστηκε με τη μειοψηφία να ζητά να γίνει κατάλογος εκλόγιμων και με πρόσωπα από άλλα Πατριαρχεία, όπως γινόταν μέχρι τότε και την πλειοψηφία να διαφωνεί θέλοντας να αποκλεισθούν όσοι δεν ανήκαν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας. Τελικά, ύστερα από παλινωδίες της Υψηλής Πύλης και επεμβάσεις των Ρώσων, εξελέγη ο Άραβας Πατριάρχης Λαοδικείας Μελέτιος Ντουμάνι το 1899.

 2024: Παρόν και μέλλον των μειονοτήτων μετά την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία  
Μετά την ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ και του καθεστώτος του, τον Δεκέμβριο του 2024 από τους τζιχαντιστές της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, όλες οι εθνικοθρησκευτικές μειονότητες ζουν σε κατάσταση αβεβαιότητας για το μέλλον τους. Μετά την πρώτη Θεία Λειτουργία που τέλεσε, ο Πατριάρχης Ιωάννης Ι΄ ζήτησε σεβασμό των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών, με ελεύθερη έκφραση της θρησκείας και της συνάθροισης και ισότιμη συμμετοχή στα κοινά μεταξύ των δύο φύλων. «Δεν είμαστε φιλοξενούμενοι σε αυτή τη γη, ούτε ήρθαμε σε αυτήν τη γη σήμερα ή χθες. Είμαστε από τις αρχαίες ρίζες της Συρίας και τόσο παλιοί όσο το γιασεμί της Δαμασκού», υπογράμμισε. Την στήριξη της Ελλάδας στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας μετέφερε στον Πατριάρχη, ο πρωθυπουργός της χώρας, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την συναντησή τους στον Λίβανο στις 16 Δεκεμβρίου 2024.
Λίγες μέρες νωρίτερα, ο ανατραπείς Σύρος πρόεδρος είχε αποφασίσει την ίδρυση 
«Πανεπιστημίου Χριστιανικής Θεολογίας, Θρησκειολογικών και Φιλοσοφικών Σπουδών» από το Πατριαρχείο Αντιοχείας.

Στις 16 Αυγούστου 2025 ο Πατριάρχης Αντιοχείας είχε την πρώτη συνάντησή του με τον ηγέτη του νέου καθεστώτος, ντε φάκτο αρχηγό του κράτους της Συρίας, Αχμέντ Χουσεΐν αλ Σαράα (Αμπού Μοχάμεντ αλ Γκολάνι). Κατά τη συνάντηση, επιβεβαιώθηκε ο εθνικός ρόλος της Εκκλησίας στην εδραίωση και ενίσχυση των δεσμών της κοινής ιθαγένειας και της εθνικής ενότητας. Κατά την συνάντηση τονίστηκε ότι αυτό συμβάλλει στη διαφύλαξη της κοινωνικής ειρήνης και στην οικοδόμησή της πάνω σε στέρεες βάσεις αμοιβαίας κατανόησης και αδελφοσύνης μεταξύ των πολιτών της ίδιας χώρας.

 Επαρχίες του Πατριαρχείου 
Μητρόπολη ΈδραΔικαιοδοσίαΙερά Αρχιεπισκοπή Αντιοχείας και ΔαμασκούΔαμασκόςΑντιόχεια και ΔαμασκόςΙερά Μητρόπολις ΑρκαδίαςΧάλμπα ΛιβάνουΚυβερνείο Ακάρ του Λιβάνου και Κυβερνείο Ταρτούς της ΣυρίαςΙερά Μητρόπολις Χαλεπίου, Αλεξανδρέττας και Εξαρτημένων Περιοχών ΧαλέπιΚυβερνείο του Χαλεπίου της ΣυρίαςΙερά Μητρόπολις ΒηρυτούΒηρυτόςΒηρυτόςΙερά Μητρόπολις Βαγδάτης και ΚουβέιτΒαγδάτηΙράκ, Κουβέιτ και ΟμάνΙερά Μητρόπολις ΒόστρωνΑς ΣουγουαΐνταΚυβερνείο Ας Σουγουαΐντα της  ΣυρίαςΙερά Μητρόπολις Βύβλου και ΒοτρύωνΜπρουμάναΚυβερνείο Κεσερβάν-Τζμπέιλ και Κυβερνείο της Οροσειράς του ΛιβάνουΙερά Μητρόπολις ΕπιφανείαςΧάμαΚυβερνείο Χάμα της ΣυρίαςΙερά Μητρόπολις ΕμμέσηςΧομςΚυβερνείο Χομς της ΣυρίαςΙερά Μητρόπολις ΛαοδικείαςΛαττάκειαΚυβερνείο της Λατάκειας της ΣυρίαςΙερά Μητρόπολις Τριπόλεως και ΧώραςΤρίπολη ΛιβάνουΠόλη Τριπόλεως, Περιοχή Χούρα του Βόρειου Κυβερνείου του ΛιβάνουΙερά Μητρόπολις Τύρου και ΣιδώνοςΜεραγιούν ΛιβάνουΝότιο Κυβερνείο του ΛιβάνουΙερά Μητρόπολις Ζάχλης και ΗλιουπόλεωςΖάχλεΚυβερνείο Μπεκάα του ΛιβάνουΙερά Επισκοπή Ταρσού, Αδάνων και ΑλεξανδρέτταςΆδαναΕπαρχίες Χάταϊ, Αδάνων και Μερσίνης της ΤουρκίαςΙερά Μητρόπολις ΘεοδοσιοπόλεωςΕρζερούμΑνατολική Τουρκία και ΑρμενίαΙερά Μητρόπολις Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας και ΦιλιππίνωνΣίδνεϊΑυστραλία, Νέα Ζηλανδία και ΦιλιππίνεςΙερά Μητρόπολις Βρετανίας και ΙρλανδίαςΛονδίνοΜεγάλη Βρετανία και ΙρλανδίαΙερά Μητρόπολις Γαλλίας, Δυτικής και Νοτίου ΕυρώπηςΠαρίσιΓαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελβετία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο και ΟλλανδίαΙερά Μητρόπολις Γερμανίας και Κεντρικής ΕυρώπηςΚολωνίαΓερμανία, Αυστρία, Τσεχία, Σλοβακία και ΠολωνίαΙερά Μητρόπολις Μπουένος Άιρες Μπουένος ΆιρεςΑργεντινήΙερά Μητρόπολις Σάο ΠάολοΣάο ΠάολοΒραζιλίαΙερά Μητρόπολις ΣαντιάγοΣαντιάγοΧιλήΙερά Μητρόπολις ΜεξικούΠόλη του ΜεξικούΜεξικό, Βενεζουέλα, Πουέρτο Ρίκο και Γουατεμάλα

 Αυτόνομος Αρχιεπισκοπή Βορείου Αμερικής 
Επισκοπή ΈδραΔικαιοδοσίαΙερά Αρχιεπισκοπή Νέας Υόρκης και Μητρόπολη Βορείου ΑμερικήςΝέα ΥόρκηΝέα Υόρκη και ΟυάσινγκτονΙερά Επισκοπή ΤσάρλεστονΤσάρλστον Δυτικής ΒιρτζίνιαΜεσοατλαντικές Πολιτείες των ΗΠΑΙερά Επισκοπή Ήγκλ ΡίβερΉγκλ Ρίβερ ΑλάσκαςΑλάσκα και Βορειοδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑΙερά Επισκοπή ΟττάβαςΟττάβαΚαναδάς και Βόρειες Πολιτείες των ΗΠΑΙερά Επισκοπή ΤολέδουΤολέδο ΟχάιοΚεντροδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑΙερά Επισκοπή ΓούστερΓούστερ ΜασαχουσέτηςΝέα ΑγγλίαΙερά Επισκοπή Λος ΆντζελεςΛος ΆντζελεςΔυτικές Πολιτείες των ΗΠΑΙερά Επισκοπή ΟυϊτσίταςΟυίτσιτα ΚάνσαςΜεσοδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑΙερά Επισκοπή ΜαϊάμιΜαϊάμιΝοτιοανατολικές Πολιτείες των ΗΠΑ

 Ιεραρχία του Πατριαρχείου 
 Μητροπολίτες εν ενεργεία 
+ΜητροπολίτηςΤιμητικός ΤίτλοςΗμερομηνία ΧειροτονίαςΜητροπολίτης Βηρυτού ΗλίαςΥπέρτιμος και Έξαρχος Φοινίκης Παραλίας18 Νοεμβρίου 1979Μητροπολίτης Τύρου και Σιδώνος ΗλίαςΥπέρτιμος και Έξαρχος Φοινίκης Παραλίας25 Ιουλίου 1984Μητροπολίτης Σαντιάγο ΣέργιοςΥπέρτιμος και Έξαρχος Χιλής4 Δεκεμβρίου 1988Μητροπολίτης Σάο Παόλο ΔαμασκηνόςΥπέρτιμος και Έξαρχος Βραζιλίας14 Σεπτεμβρίου 1992Μητροπολίτης Αρκαδίας ΒασίλειοςΥπέρτιμος και Έξαρχος Όρους Λιβάνου24 Ιανουαρίου 1995Μητροπολίτης Βαγδάτης και Κουβέιτ ΓαττάςΥπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Μεσοποταμίας26 Οκτωβρίου 1999Μητροπολίτης Αμίδης ΠαύλοςΥπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Μεσοποταμίας και τετάρτης Αρμενίας20 Οκτωβρίου 2000Μητροπολίτης Βύβλου και Βοτρύων ΣιλουανόςΥπέρτιμος και Έξαρχος Όρους Λιβάνου15 Οκτωβρίου 2006Μητροπολίτης Τριπόλεως και Χώρας ΕφραίμΥπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Φοινίκης Παραλίας18 Οκτωβρίου 2009Μητροπολίτης Γερμανίας και Κεντρώας Ευρώπης Ισαάκ10 Ιουλίου 2011Μητροπολίτης Επιφανείας ΝικόλαοςΥπέρτιμος και Έξαρχος δευτέρας Συρίας10 Ιουλίου 2011Μητροπολίτης Μεξικού ΙγνάτιοςΥπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Κεντρώας Αμερικής10 Ιουλίου 2011Μητροπολίτης Λαοδικείας ΑθανάσιοςΥπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Θεοδωριάδος17 Ιουλίου 2011Μητροπολίτης Γαλλίας, Δυτικής και Νότιου Ευρώπης Ιγνάτιος24 Ιουλίου 2011Μητροπολίτης Χαλεπίου, Αλεξανδρέττας και Εξαρτημένων Περιοχών ΕφραίμΥπέρτιμος και Έξαρχος πρώτης Συρίας28 Αυγούστου 2011Μητροπολίτης Εμμέσης ΓρηγόριοςΥπέρτιμος και Έξαρχος Λιβανικής Φοινίκης16 Νοεμβρίου 2014Μητροπολίτης Βρετανίας και Ιρλανδίας Σιλουανός30 Αυγούστου 2015Μητροπολίτης Ζάχλης και Ηλιουπόλεως ΑντώνιοςΥπέρτιμος και Έξαρχος δευτέρας Συρίας14 Νοεμβρίου 2015Μητροπολίτης Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας ΒασίλειοςΥπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Ωκεανίας19 Νοεμβρίου 2017Μητροπολίτης Μπουένος Άιρες ΙάκωβοςΥπέρτιμος και Έξαρχος Αργεντινής9 Δεκεμβρίου 2018Μητροπολίτης Βόστρων ΑντώνιοςΥπέρτιμος και Έξαρχος Πετρώας Αραβίας16 Δεκεμβρίου 2023

 Τιτουλάριος Μητροπολίτης εν τιμητική ενεργεία 
+ΜητροπολίτηςΗμερομηνία ΧειροτονίαςΜητροπολίτης Φιλιππουπόλεως Νήφων13 Νοεμβρίου 1988

 Επίσκοποι 
ΕπίσκοποςΗμερομηνία ΧειροτονίαςΣημειώσειςΕπίσκοπος Νταράγιας Μωυσής24 Ιανουαρίου 1995Επίσκοπος Πανειάδος Δημήτριος17 Ιουλίου 2011Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως ΑρκαδίαςΕπίσκοπος Αρεθούσης Ηλίας17 Ιουλίου 2011Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως ΑρκαδίαςΕπίσκοπος Χρυσουπόλεως Κωνσταντίνος31 Ιουλίου 2011Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού ΣουάγιαΕπίσκοπος Παλμύρας Ιωάννης6 Αυγούστου 2011Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως ΓερμανίαςΕπίσκοπος Εδέσσης Ρωμανός6 Νοεμβρίου 2011Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Σάο ΠάολοΕπίσκοπος Ερζερούμ Κουαΐς23 Νοεμβρίου 2014Επίσκοπος Σεργιουπόλεως Ιωάννης12 Νοεμβρίου 2017Επίσκοπος Απαμείας Θεόδωρος25 Νοεμβρίου 2017Επίσκοπος Ιεραπόλεως Αρσένιος20 Νοεμβρίου 2021Επίσκοπος Λαρίσης Μωυσής18 Δεκεμβρίου 2021Επίσκοπος Σελευκείας Ρωμανός10 Δεκεμβρίου 2022Επίσκοπος Ταρσού ΠαύλοςΕψηφισμένοςΠατριαρχικός Βοηθός Επίσκοπος Ταρσού, Αδάνων και Αλεξανδρέττας

 Ιεράρχες Αυτόνομης Αρχιεπισκοπής Βορείου Αμερικής 
+ΜητροπολίτηςΗμερομηνία ΧειροτονίαςΑρχιεπίσκοπος Νέας Υόρκης και Μητροπολίτης Βορείου Αμερικής Σάββας20 Δεκεμβρίου 1997

+ΕπίσκοποςΗμερομηνία ΧειροτονίαςΕπίσκοπος Τσάρλεστον, Όκλαντ και Μεσοατλαντικών Πολιτειών Θωμάς3 Δεκεμβρίου 2004Επίσκοπος Οττάβας, Ανατολικού Καναδά και Άνω Νέας Υόρκης Αλέξανδρος5 Δεκεμβρίου 2004Επίσκοπος Γούστερ και Νέας Αγγλίας Ιωάννης11 Δεκεμβρίου 2011Επίσκοπος Τολέδο και Κεντροδυτικής Αμερικής Αντώνιος 11 Δεκεμβρίου 2011Επίσκοπος Μαϊάμι και Νοτιοανατολικής Αμερικής Νικόλαος11 Δεκεμβρίου 2011

 Εφησυχάζοντες Αρχιερείς 
 Ο Μητροπολίτης πρώην Βύβλου και Βοτρύων Γεώργιος (17 Φεβρουαρίου 1970)
 Ο Επίσκοπος πρώην Ουϊτσίτας και Κεντρώας Αμερικής Βασίλειος (31 Μαΐου 1992)
 Ο Επίσκοπος Γαβάλων Δημήτριος (12 Μαρτίου 1995)

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Χριστιανισμός στη Συρία

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα

Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας
*