ΦΚ Μπαρτσελόνα

Η Φούτμπολ Κλουμπ Μπαρτσελόνα (ισπανικά: Barcelona , καταλανικά: Barcelona ), ή απλά Μπάρτσα (Barça ) είναι ισπανική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Βαρκελώνη της Καταλωνίας και έτος ίδρυσης το 1899, η οποία αγωνίζεται στην Πριμέρα Ντιβισιόν.

Είναι μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στην ιστορία του αθλήματος κατέχοντας 93 τίτλους στις επίσημες διοργανώσεις που συμμετέχει σήμερα.  Χρησιμοποιώντας ως έδρα το γήπεδο Καμπ Νου, το οποίο αντικατέστησε το 1957 το Καμπ ντε Λες Κορτς, η επονομαζόμενη «Μπλαουγκράνα» (, «κυανέρυθρη») έχει κατακτήσει συνολικά 28 Πρωταθλήματα, 32 Κύπελλα Ισπανίας, 16 Σούπερ Καπ Ισπανίας, 5 Τσάμπιονς Λιγκ, 5 Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, 4 Κύπελλα Κυπελλούχων και 3 Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων. 

Λόγω της ιστορίας της έχει καταστεί ένας εκ των σημαντικότερων εκπροσώπων της Καταλονίας,Μπαρτσελόνα και Καταλονία, Θανάσης Κρεκούκιας στο sport24.gr ρόλος σφυρηλατημένος στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο ως απαρέγκλιτη πολιτική και κοινωνική δέσμευση που τονίζεται από το σύνθημα του συλλόγου  («κάτι περισσότερο από ένας σύλλογος»).  Τόσο εντός, όσο και εκτός Ισπανίας, ο σύλλογος δεν σταμάτησε ποτέ να αποτελεί σημείο αναφοράς για τους διανοούμενους της Αριστεράς ως σύμβολο αμφισβήτησης του αυταρχισμού και υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Έχει μακρόχρονη αντιπαλότητα με τη Ρεάλ Μαδρίτης, την ομάδα της πρωτεύουσας και κατά πολλούς κύριου εκφραστή του ισπανικού κατεστημένου.  Οι μεταξύ τους αναμετρήσεις, γνωστές ως «Ελ Κλάσικο», συχνά καθορίζουν την κατάληξη του πρωταθλήματος της χώρας τους. Ταυτόχρονα, οι τρεις αυτές ομάδες είναι, μαζί με την Αθλέτικ Μπιλμπάο και την Ρεάλ Μαδρίτης οι μοναδικές που έχουν συμμετάσχει σε όλες τις σεζόν της Πριμέρα Ντιβισιόν από την ίδρυσή τους.

Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Τζουάν Λαπόρτα, μετά την νίκη του στην εκλογική διαδικασία του συλλόγου που έλαβε χώρα στις 7 Μαρτίου 2021, κερδίζοντάς την με ποσοστό 54,28 %. Ο Λαπόρτα υπηρέτησε αυτό το πόστο και την περίοδο 2003 - 2010, όταν και βρέθηκε για πρώτη φορά στον προεδρικό θώκο των μπλαουγκράνα. Προπονητής της είναι ο Χάνσι Φλικ. Το 2009 η Μπαρτσελόνα έχοντας τον Ζοζέπ Γκουαρδιόλα στον πάγκο, έγινε η πρώτη ομάδα που πέτυχε το Sextete δηλαδή την κατάκτηση όλων των τροπαίων (εγχώριο πρωτάθλημα, εγχώριο κύπελλο, εγχώριο Σούπερ Καπ, Τσάμπιονς Λιγκ, Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ, Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων) που μπορεί μια ευρωπαϊκή ομάδα να διεκδικήσει στη διάρκεια μιας ημερολογιακής χρονιάς.

 Ιστορία 
Στις 22 Οκτωβρίου του 1899 ο Ζοάν Γκαμπέρ (Χάνς Γκάμπερ) τοποθετεί μια διαφήμιση στο «Λος Ντεπόρτες» δηλώνοντας την επιθυμία του να σχηματίσει μια ποδοσφαιρική ομάδα. Μια θετική απάντηση οδήγησε σε μια συνάντηση στο Χιμνάσιο Σολέ (Gimnasio Solé) στις 29 Νοεμβρίου. Έντεκα παίκτες ακολούθησαν, ο Βάλτερ Βιλντ (Walter Wild, ο πρώτος διευθυντής του συλλόγου), ο Λουίς Ντόσο, ο Μπερτομέου Τεράδας, ο Ότο Κουνζλ, ο Ότο Μάιερ, ο Ενρίκ Ντουκάλ, ο Περέ Καμπότ, ο Κάρλες Πουγιόλ, ο Ζοζέπ Λομπέτ, ο Τζον Πάρσονς και ο Ουίλιαμ Πάρσονς, οπότε και ιδρύθηκε η Φούτμπολ Κλουμπ Μπαρσελόνα (Futbol Club Barcelona).Ball, Phil p. 89.

Η Μπαρτσελόνα είχε ένα επιτυχημένο ξεκίνημα στα περιφερειακά και εθνικά κύπελλα, ενώ μετείχε στο Πρωτάθλημα της Καταλωνίας (Campionat de Catalunya) και στο Κόπα ντελ Ρέι (Copa del Rey), χάνοντας με 1–2 από την Μπισκάγια στον τελικό. Ο Ζοάν Γκαμπέρ έγινε πρόεδρος του συλλόγου το 1908, βρίσκοντας την ομάδα με οικονομικά προβλήματα καθώς είχε να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Καταλονίας από το 1905. Ο πρόεδρος του συλλόγου, σε πέντε διαφορετικές περιπτώσεις μεταξύ 1908 και 1925, πέρασε 25 χρόνια συνολικά στο τιμόνι. Ένα από τα κύρια επιτεύγματα του ήταν ότι κατάφερε ώστε η Μπάρσα ν' αποκτήσει το δικό της γήπεδο και να δημιουργηθούν έτσι σταθερά έσοδα.

Στις 14 Μαρτίου του 1909 η ομάδα μετακόμισε στο Καμπ ντε λα Ιντούστρια (Camp de la Indústria), ένα γήπεδο με χωρητικότητα 8.000 θεατών. Για να γιορτάσει το νέο περιβάλλον του, ο σύλλογος πραγματοποίησε διαγωνισμό λογότυπου για το επόμενο έτος. Ο Κάρλες Κομαμάλα (Carles Comamala) κέρδισε το διαγωνισμό, καθώς και η πρότασή του έγινε το έμβλημα που ο σύλλογος εξακολουθεί να χρησιμοποιεί - με κάποιες μικρές αλλαγές - έως και σήμερα.

 Έμβλημα και χρώματα 
Το αρχικό έμβλημα του συλλόγου αποτελούνταν από το σύμβολο της Βαρκελώνης, περιτριγυρισμένο από δύο κλαδιά δάφνης και φοίνικα, ενώ στην κορυφή βρισκόταν το στέμμα της Αραγωνίας, πάνω από το οποίο υπήρχε μια νυχτερίδα. Το 1910 ο σύλλογος πραγματοποίησε ένα διαγωνισμό μεταξύ των μελών του, για το ποιος θα σχεδιάσει το καλύτερο έμβλημα. Νικητής αναδείχθηκε ο Κάρλες Κομαμάλα (Carles Comamala), ο οποίος αγωνιζόταν στο σύλλογο. Η πρόταση του Κομαμάλα έγινε το έμβλημα που χρησιμοποιεί ο σύλλογος μέχρι και σήμερα, με κάποιες μικρές παραλλαγές. Επί διακυβέρνησης του Φράνκο, τα αρχικά «F. C. B.» αντικαταστάθηκαν από τα αντίστοιχα «C. F. B.» σύμφωνα με τη νέα καστιλιάνικη ονομασία του συλλόγου. Τα αρχικά «F. C. B.» επανήλθαν με την πτώση του καθεστώτος Φράνκο. Το 2002, το έμβλημα εκσυγχρονίστηκε από το σχεδιαστή Κλαρέτ Σεραχίμα (Claret Serrahima), ο οποίος αφαίρεσε τις δύο από τις τρεις γωνίες στο πλάι και στο κάτω μέρος του εμβλήματος και τις τελείες ανάμεσα στα αρχικά F, C και Β.  Το σύγχρονο έμβλημα αποτελείται από το Σταυρό του Αγίου Γεωργίου στην επάνω αριστερή γωνία, με τα χρώματα της Βαρκελώνης και της Καταλωνίας δίπλα του, όπως και τα χρώματα της ομάδας στο κάτω μέρος, τα οποία πλαισιώνουν μία μπάλα παλαιότερης εποχής.

Τα σημερινά χρώματα του συλλόγου, το μπλε και το κόκκινο, φορέθηκαν για πρώτη φορά σε αγώνα εναντίον της Ισπάνια το 1900.Ball, Phil p. 90. Αρκετές ανταγωνιστικές θεωρίες έχουν προταθεί για το μπλε και το κόκκινο χρώμα της φανέλας της Μπαρτσελόνα. Ο γιος του πρώτου προέδρου, Άρτουρ Βίτι (Arthur Witty), ισχυρίστηκε ότι ήταν η ιδέα του πατέρα του, καθώς τα χρώματα ήταν ίδια με αυτά της ομάδας της Εμπορικής Σχολής του Τέιλορ (Merchant Taylor's School). Μια άλλη εξήγηση, σύμφωνα με τον συγγραφέα Τόνι Στρούμπελ (Toni Strubell), είναι ότι τα χρώματα ανάγονται στην Πρώτη Δημοκρατία του Ροβεσπιέρου. Στην Καταλονία η κοινή αντίληψη είναι ότι τα χρώματα επιλέχθηκαν από τον Ζοάν Γκαμπέρ (Joan Gamper) και είναι αυτά της ομάδας της γενέτειράς του, ΦΚ Βασιλείας.Ball, Phil pp. 90–91. Τα ποιο συχνά εκτός έδρας χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το πορτοκαλί. Μια εκτός έδρας εμφάνιση με κόκκινες και κίτρινες ρίγες, χρώματα της σημαίας της Καταλωνίας, έχει επίσης χρησιμοποιηθεί.

Πριν από την περίοδο 2011–2012, η Μπαρτσελόνα είχε μια μακρά ιστορία αποστροφής όσον αφορά τις εταιρικές χορηγίες για τις φανέλες με τις οποίες αγωνιζόταν. Στις 14 Ιουλίου του 2006, ο σύλλογος ανακοίνωσε μια πενταετή συμφωνία με τη UNICEF, η οποία περιλαμβάνει το λογότυπο με τη UNICEF στις φανέλες του. Η συμφωνία ήταν ο σύλλογος να δωρίσει 1,5 εκατομμύρια ευρώ ετησίως στη UNICEF (0,7 τοις εκατό των κοινών εσόδων της, ίσο με το διεθνή στόχο της ενίσχυσης των Ηνωμένων Εθνών, cf. ODA) μέσω του Ιδρύματος Μπαρτσελόνα (Fundación FC Barcelona).

Το Ίδρυμα Μπαρτσελόνα (Fundación FC Barcelona) είναι ένα σύνολο οντοτήτων που δημιουργήθηκε το 1994, σχετικά με την πρόταση του τότε προέδρου της Οικονομικής Τακτικής Επιτροπής, Χάιμε Γκιλ-Αλούγια (Jaime Gil-Aluja). Η ιδέα ήταν να δημιουργήσει ένα ίδρυμα που θα μπορούσε να προσελκύσει οικονομικές χορηγίες για να υποστηρίξει μια μη-κερδοσκοπική αθλητική εταιρεία.Desbordes, Michel p. 195. Το 2004, η εταιρεία θα μπορούσε να γίνει ένα από τα 25 "επίτιμα μέλη", συμβάλλοντας μεταξύ £40.000–60.000 (£54.800–82.300)UK CPI inflation numbers based on data available from Gregory Clark (2015), "The Annual RPI and Average Earnings for Britain, 1209 to Present (New Series)" MeasuringWorth. ανά έτος. Υπάρχουν επίσης 48 συνεργάτες διαθέσιμοι για μια ετήσια συνδρομή των £14.000 (£19.200) και σε απεριόριστο αριθμό «χορηγίες» για το κόστος των £4.000 ανά έτος (£5.500). Είναι ασαφές κατά πόσον τα Επίτιμα Μέλη δεν έχουν λόγο στην πολιτική του συλλόγου, αλλά σύμφωνα με τον συγγραφέα Άντονι Κινγκ (Anthony King), είναι «απίθανο ότι η τιμητική ιδιότητα του μέλους δεν συνεπάγεται τουλάχιστον με κάποια άτυπη επιρροή του συλλόγου».King, Anthony pp. 123–24.

Η Μπαρτσελόνα έληξε την άρνησή της στις χορηγίες πριν από την έναρξη της περιόδου 2011–12, υπογράφοντας πενταετή συμφωνία €150 εκ. με την Qatar Sports Investments, που σήμαινε ότι η Qatar Foundation θα αποτελούσε χορηγό στη φανέλα του συλλόγου για το διάστημα 2011–2013, οπότε και αντικαταστάθηκε από την Qatar Airways για την περίοδο 2013–14, καθώς η συμφωνία επέτρεπε ώστε ένα εμπορικό λογότυπο χορηγού να αντικαταστήσει το λογότυπο του φιλανθρωπικού ιδρύματος (Qatar Foundation), για δύο χρόνια στη διάρκεια των έξι ετών.

 Ιστορικές εμφανίσεις 
Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένες ιστορικές εμφανίσεις του συλλόγου.

 Κύρια αμφίεση 
+

+

 Εναλλακτική αμφίεση 

+

 Χορηγίες 
 Περίοδος Εταιρεία ένδυσης Κύριος χορηγός 1982–1992 Meyba — 1992–1998 Kappa 1998–2006 Nike 2006–2011 UNICEF 2011–2013 Qatar Foundation 2013–2017 Qatar Airways 2017– Rakuten

 Οικονομικά και ιδιοκτησιακό 
Η Μπαρτσελόνα λειτουργεί ως εγγεγραμμένο αθλητικό σωματείο (asociación deportiva). Σε αντίθεση με μια αθλητική ανώνυμη εταιρεία (sociedad anónima deportiva), δεν είναι δυνατόν να αγοραστούν μετοχές του συλλόγου, αλλά μόνο η ιδιότητα του μέλους (socio).Peterson, Marc p. 25. Τα μέλη της Μπαρτσελόνα, τα οποία ονομάζονται socis, σχηματίζουν ένα διοικητικό συμβούλιο (junta directiva) που είναι το ανώτατο όργανο του συλλόγου. Το 2010 ο σύλλογος αριθμούσε 170.000 socis.

Ο λογιστικός έλεγχος της Deloitte τον Ιούλιο του 2010 έδειξε ότι η Μπαρτσελόνα είχε καθαρό χρέος 442 εκατομμύρια ευρώ, επί του παρόντος το 58% της καθαρής θέσης, όπως αξιολογήθηκε από το Forbes. Η νέα διοίκηση της Μπαρτσελόνα, η οποία είχε διατάξει τον έλεγχο, απέδωσε την αιτία του χρέους στα «διαρθρωτικά προβλήματα». Εκ νέου προέκυψε ότι ο σύλλογος είχε καταγράψει ζημίες ύψους περίπου 79 εκατομμυρίων ευρώ κατά τη διάρκεια του έτους, παρά την κατάκτηση του ισπανικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου.

Για το 2011, το ακαθάριστο χρέος της Μπαρτσελόνα βρισκόταν περίπου στα 483 εκατομμύρια ευρώ και το καθαρό χρέος ήταν στα 364 εκατομμύρια ευρώ. Η Μπαρτσελόνα βρέθηκε να έχει τον υψηλότερο μέσο μισθό για κάθε παίκτη όλων των επαγγελματικών αθλητικών ομάδων στον κόσμο, ακριβώς μπροστά από την αντίπαλό της Ρεάλ Μαδρίτης.

 Τίτλοι 
Αν και η ΦΚ Μπαρτσελόνα έχει  θεωρηθεί (από το Μάιο του 2011) ως ο σύλλογος με τους περισσότερους τίτλους στην Ισπανία μπροστά από την Ρεάλ Μαδρίτης, ωστόσο, ο συνολικός αριθμός των επίσημων τίτλων που έχει κατακτήσει ο σύλλογος της Μπλαουγκράνα, παραμένει υπό αμφισβήτηση. Πιο συγκεκριμένα, η αντιπαράθεση αυτή επικεντρώνεται στο σημερινό Κύπελλο Ισπανίας. Δημιουργήθηκε ως θεσμός το 1902, ενώ η RFEF ιδρύθηκε κατά το 1909 ή το 1913, σύμφωνα με διαφορετικές, μεταξύ τους, απόψεις. Έτσι, είναι δυνατό να υπήρξαν μέχρι και δεκατρείς συνολικά διοργανώσεις του θεσμού που πραγματοποιήθηκαν από τοπικές ενώσεις, κάτι που δεν τους καθιστά ως επίσημους τίτλους στην Ισπανία. 
 Η πρώτη ομάδα στην ιστορία που κατακτά δύο τρεμπλ: 2009, 2015.
 Η τριπλέτα Μέσι - Νεϊμάρ - Σουάρεζ έκαναν επίσης ρεκόρ, σημειώνοντας σε όλες τις διοργανώσεις το 2014-15, 122 γκολ και το 2015-16, 135 γκολ

 Εθνικές διοργανώσεις 

Τωρινές διοργανώσεις
 Πρωτάθλημα Ισπανίας (28)  
 Πρωταθλήτρια το 1929, το 1945, 1948, το 1949, το 1952, το 1953, το 1959, το 1960, το 1974, το 1985, το 1991, το 1992, το 1993, το 1994, το 1998, το 1999, το 2005, το 2006, το 2009, το 2010, το 2011, το 2013, το 2015, το 2016, το 2018, το 2019, το 2023 και το 2025.
 Δευτεραθλήτρια το 1930, το 1946, το 1954, το 1955, το 1956, το 1962, το 1964, το 1967, το 1968, το 1971, το 1973, το 1976, το 1977, το 1978, το 1982, το 1986, το 1987, το 1989, το 1997, το 2000, το 2004, το 2007, το 2012, το 2014 και το 2017.
 Κύπελλο Ισπανίας (32)  
 Νικήτρια το 1910, το 1912, το 1913, το 1920, το 1922, το 1925, το 1926, το 1928, το 1942, το 1951, το 1952, το 1953, το 1957, το 1959, το 1963, το 1968, το 1971, το 1978, το 1981, το 1983, το 1988, το 1990, το 1997, το 1998, το 2009, το 2012, το 2015, το 2016, το 2017, το 2018, το 2021 και το 2025.
 Φιναλίστ το 1902, το 1919, το 1932, το 1936, το 1954, το 1974, το 1984, το 1986, το 1996, και το 2011.
 Σούπερ Καπ Ισπανίας (16)  
 Νικήτρια το 1983, το 1991, το 1992, το 1994, το 1996, το 2005, το 2006, το 2009, το 2010, το 2011, το 2013, το 2016, το 2018, 2021, 2023 και το 2025.
 Φιναλίστ το 1985, το 1988, το 1990, το 1993, το 1997, το 1998, το 1999, το 2012, το 2015 και το 2020.

Παλαιές διοργανώσεις
 Λιγκ Καπ Ισπανίας (από το 1983 ως το 1986) (2) 
 Νικήτρια το 1983 και το 1986.
 Κύπελλο Έβα Ντουάρτε (από το 1947 ως το 1953) (3) 
 Νικήτρια το 1948, το 1952 και το 1953.
 Φιναλίστ το 1949 και το 1951.
 Κόπα ντε Όρο Αρχεντίνα (από το 1945 ως το 1946) (1) 
 Νικήτρια το 1945.

 Διεθνείς διοργανώσεις 

Τωρινές διοργανώσεις
 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (3) 
 Νικήτρια το 2009 , το 2011 και το 2015.
 Φιναλίστ το 2006.
 Τσάμπιονς Λιγκ (5) 
 Νικήτρια το 1992 , το 2006 , το 2009 , το 2011 και το 2015.
 Φιναλίστ το 1961, το 1986 και το 1994.
 ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ (5)
 Νικήτρια το 1992, το 1997, το 2009, το 2011 και το 2015.
 Φιναλίστ το 1979, το 1982, το 1989 και το 2006.

Παλαιές διοργανώσεις
 Διηπειρωτικό Κύπελλο (από το 1960 ως το 2004)
 Φιναλίστ το 1992 .
 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (από το 1960 ως το 1999) (4) 
 Νικήτρια το 1979, το 1982, το 1989 και το 1997.
 Φιναλίστ το 1969 και το 1991.
 Κύπελλο Εκθέσεων (από το 1955 ως το 1971) (3) 
 Νικήτρια το 1958, το 1960 και το 1966.
 Φιναλίστ το 1962.
 Λατινικό Κύπελλο (από το 1949 ως το 1957) (2) 
 Νικήτρια το 1949 και το 1952.

+ Ευρωπαϊκές αναμετρήσεις Εποχή Γύρος Αντίπαλη ομάδα Αποτέλεσμα Επισημάνσεις 1959–60 Προκριματικός γύρος  ΤΣΣΚΑ Σόφιας 2–2 (Φ), 6–2 (Γ) Πρώτος γύρος  ΑΚ Μίλαν 2–0 (Φ), 5–1 (Γ) Προημιτελικός  4–0 (Γ), 5–2 (Φ) Ημιτελικός  Ρεάλ Μαδρίτης 1–3 (Φ), 1–3 (Γ) 1960–61 Προκριματικός γύρος  Λιρς 2–0 (Γ), 3–0 (Φ) Πρώτος γύρος  Ρεάλ Μαδρίτης 2–2 (Γ), 2–1 (Φ) Προημιτελικός  Χράντετς Κράλοβε 4–0 (Γ), 1–1 (Φ) Ημιτελικός  Αμβούργο 1–0 (Γ), 1–2 (Φ) Τελικός  Μπενφίκα 2–3 (Ο) 1974–75 Πρώτος γύρος  Λιντζ 0–0 (Φ), 5–0 (Γ) Δεύτερος γύρος  Φέγενορντ 0–0 (Φ), 3–0 (Γ) Προημιτελικός  Ατβίνταμπεργκ 2–0 (Γ), 3–0 (Φ) Ημιτελικός  Λιντς 1–2 (Φ), 1–1 (Γ) 1985–86 Πρώτος γύρος  Σπάρτα Πράγας 2–1 (Φ), 0–1 (Γ) Δεύτερος γύρος  Πόρτο 2–0 (Γ), 1–3 (Φ) Προημιτελικός  Γιουβέντους 1–0 (Γ), 1–1 (Φ) Ημιτελικός  Γκέτεμποργκ 0–3 (Φ), 3–0 (Γ) Τελικός  Στεάουα Βουκουρεστίου 0–0 (Ο) 1991–92 Πρώτος γύρος  Χάνσα Ροστόκ 3–0 (Γ), 0–1 (Φ) Δεύτερος γύρος  Καϊζερσλάουτερν 2–0 (Γ), 1–3 (Φ) 2ος Όμιλος  Σπάρτα Πράγας 3–2 (Γ), 0–1 (Φ) 2ος Όμιλος  Μπενφίκα 0–0 (Φ), 2–1 (Γ) 2ος Όμιλος  Ντιναμό Κιέβου 2–0 (Φ), 3–0 (Γ) Final  Σαμπντόρια 1–0 (Ο) 1992–93 Πρώτος γύρος  Βίκινγκ 1–0 (Γ), 0–0 (Φ) Δεύτερος γύρος  ΤΣΣΚΑ Μόσχας 1–1 (Φ), 2–3 (Γ) 1993–94 Πρώτος γύρος  Ντιναμό Κιέβου 1–3 (Φ), 4–1 (Γ) Δεύτερος γύρος  Αούστρια Βιέννης 3–0 (Γ), 2–1 (Φ) 1ος Όμιλος  Γαλατασαράι 0–0 (Φ), 3–0 (Γ) 1ος Όμιλος  ΑΣ Μονακό 2–0 (Γ), 1–0 (Φ) 1ος Όμιλος  Σπαρτάκ Μόσχας 2–2 (Φ), 5–1 (Γ) Ημιτελικός  Πόρτο 3–0 (Γ) Τελικός  Μίλαν 0–4 (Ο) 1994–95 1ος Όμιλος  Γαλατασαράι 2–1 (Γ), 1–2 (Φ) 1ος Όμιλος  Γκέτεμποργκ 1–2 (Φ), 1–1 (Γ) 1ος Όμιλος  Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 2–2 (Φ), 4–0 (Γ) Προημιτελικός  Παρί Σεν Ζερμέν 1–1 (Γ), 1–2 (Φ) 1997–98 Δεύτερος Προκριματικός γύρος  Σκόντο 3–2 (H), 1–0 (A) 3ος Όμιλος  Νιούκαστλ 2–3 (Φ), 1–0 (Γ) 3ος Όμιλος  Αϊντχόφεν 2–2 (Γ), 2–2 (Φ) 3ος Όμιλος  Ντιναμό Κιέβου 0–3 (Φ), 0–4 (Γ) 1998–99 4ος Όμιλος  Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 3–3 (Φ), 3–3 (Γ) 4ος Όμιλος  Μπρόντμπι 2–0 (Γ), 2–0 (Φ) 4ος Όμιλος  Μπάγερν Μονάχου 0–1 (Φ), 1–2 (Γ) 1999–00 2ος Όμιλος  ΑΪΚ 2–1 (Φ), 5–0 (Γ) 2ος Όμιλος  Φιορεντίνα 4–2 (Γ), 3–3 (Φ) 2ος Όμιλος  Άρσεναλ 1–1 (Γ), 4–2 (Φ) 2ος Όμιλος (δεύτερη φάση)  Χέρτα Βερολίνου 1–1 (Φ), 3–1 (Γ) 2ος Όμιλος (δεύτερη φάση)  Σπάρτα Πράγας 5–0 (Γ), 2–1 (Φ) 2ος Όμιλος (δεύτερη φάση)  Πόρτο 4–2 (Γ), 2–0 (Φ) Προημιτελικός  Τσέλσι 1–3 (Φ), 5–1 (Γ) Ημιτελικός  Βαλένθια 1–4 (Φ), 2–1 (Γ) 2000–01 8ος Όμιλος  Λιντς 4–0 (Γ), 1–1 (Φ) 8ος Όμιλος  Μπεσίκτας 0–3 (Φ), 5–0 (Γ) 8ος Όμιλος  Μίλαν 0–2 (Γ), 3–3 (Φ) 2001–02 Τρίτος προκριματικός γύρος  Βίσλα Κρακοβίας 4–3 (Φ), 1–0 (Γ) 6ος Όμιλος  Φενερμπαχτσέ 3–0 (Φ), 1–0 (Γ) 6ος Όμιλος  Μπάγερ Λεβερκούζεν 1–2 (Φ), 2–1 (Γ) 6ος Όμιλος  Λυών 2–0 (Γ), 3–2 (Φ) 2ος Όμιλος (δεύτερη φάση)  Λίβερπουλl 3–1 (Φ), 0–0 (Γ) 2ος Όμιλος (δεύτερη φάση)  Γαλατασαράι 2–2 (Γ), 1–0 (Φ) 2ος Όμιλος (δεύτερη φάση)  ΑΣ Ρόμα 1–1 (Γ), 0–3 (Φ) Προημιτελικός  Παναθηναϊκός 0–1 (Φ), 3–1 (Γ) Ημιτελικός  Ρεάλ Μαδρίτης 0–2 (Γ), 1–1 (Φ) 2002–03 Τρίτος προκριματικός γύρος  Λέγκια Βαρσοβίας 3–0 (Γ), 1–0 (Φ) 8ος Όμιλος  Κλουμπ Μπριζ 3–2 (Γ), 1–0 (Φ) 8ος Όμιλος  Γαλατασαράι 2–0 (Φ), 3–1 (Γ) 8ος Όμιλος  Λοκομοτίβ Μόσχας 3–1 (Φ), 1–0 (Γ) 1ος Όμιλος (δεύτερη φάση)  Μπάγερ Λεβερκούζεν 2–1 (Φ), 2–0 (Γ) 1ος Όμιλος (δεύτερη φάση)  Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ 3–1 (Γ), 2–0 (Φ) 1ος Όμιλος (δεύτερη φάση)  Ίντερ 3–0 (Γ), 0–0 (Φ) Προημιτελικός  Γιουβέντους 1–1 (Φ), 1–2 (Γ) 2004–05 6ος Όμιλος  Σέλτικ 3–1 (Φ), 1–1 (Γ) 6ος Όμιλος  Σαχτάρ Ντονέτσκ 3–0 (Γ), 0–2 (Φ) 6ος Όμιλος  Μίλαν 0–1 (Φ), 2–1 (Γ) Φάση των 16  Τσέλσι 2–1 (Γ), 2–4 (Φ) 2005–06 3ος Όμιλος  Βέρντερ Βρέμης 2–0 (Φ), 3–1 (Γ) 3ος Όμιλος  Ουντινέζε 4–1 (Γ), 2–0 (Φ) 3ος Όμιλος  Παναθηναϊκός 0–0 (Φ), 5–0 (Γ) Φάση των 16  Τσέλσι 2–1 (Φ), 1–1 (Γ) Προημιτελικός  Μπενφίκα 0–0 (Φ), 2–0 (Γ) Ημιτελικός  Μίλαν 1–0 (Φ), 0–0 (Γ) Τελικός  Άρσεναλ 2–1 (Ο) 2006–07 1ος Όμιλος  Λέφσκι Σόφιας 5–0 (Γ), 2–0 (Φ) 1ος Όμιλος  Βέρντερ Βρέμης 1–1 (Φ), 2–0 (Γ) 1ος Όμιλος  Τσέλσι 0–1 (Φ), 2–2 (Γ) Φάση των 16  Λίβερπουλ 1–2 (Γ), 1–0 (Φ) 2007–08 5ος Όμιλος  Λυών 3–0 (Γ), 2–2 (Φ) 5ος Όμιλος  Στουτγκάρδη 2–0 (Φ), 3–1 (Γ) 5ος Όμιλος  Ρέιντζερς 0–0 (Φ), 2–0 (Γ) Φάση των 16  Σέλτικ 3–2 (Φ), 1–0 (Γ) Προημιτελικός  Σάλκε 1–0 (Φ), 1–0 (Γ) Ημιτελικός  Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 0–0 (Γ), 0–1 (Φ) 2008–09 Τρίτος προκριματικός γύρος  Βίσλα Κρακοβίας 4–0 (Γ), 0–1 (Φ) 3ος Όμιλος  Σπόρτινγκ Λισαβόνας 3–1 (Γ), 5–2 (Φ) 3ος Όμιλος  Σαχτάρ Ντονέτσκ 2–1 (Φ), 2–3 (Γ) 3ος Όμιλος  ΦΚ Βασιλεία 5–0 (Φ), 1–1 (Γ) Φάση των 16  Λυών 1–1 (Φ), 5–2 (Γ) Προημιτελικός  Μπάγερν Μονάχου 4–0 (Γ), 1–1 (Φ) Ημιτελικός  Τσέλσι 0–0 (Γ), 1–1 (Φ) Τελικός  Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 2–0 (Ο) 2009–10 6ος Όμιλος  Ίντερ 0–0 (Φ), 2–0 (Γ) 6ος Όμιλος  Ντιναμό Κιέβου 2–0 (Γ), 2–1 (Φ) 6ος Όμιλος  Ρουμπίν Καζάν 1–2 (Γ), 0–0 (Φ) Φάση των 16  Στουγκάρδη 1–1 (Φ), 4–0 (Γ) Προημιτελικός  Άρσεναλ 2–2 (Φ), 4–1 (Γ) Ημιτελικός  Ίντερ 1–3 (Φ), 1–0 (Γ) 2010–11 4ος Όμιλος  Κοπεγχάγη 2–0 (Γ), 1–1 (Φ) 4ος Όμιλος  Ρουμπίν Καζάν 1–1 (Φ), 2–0 (Γ) 4ος Όμιλος  Παναθηναϊκός 5–1 (Γ), 3–0 (Φ) Φάση των 16  Άρσεναλ 1–2 (Φ), 3–1 (Γ) Προημιτελικός  Σαχτάρ Ντόνετσκ 5–1 (Γ), 1–0 (Φ) Ημιτελικός  Ρεάλ Μαδρίτης 2–0 (Φ), 1–1 (Γ) Τελικός  Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 3–1 (Ο) 2011–12 8ος Όμιλος  Μίλαν 2–2 (Γ), 3–2 (Φ) 8ος Όμιλος  ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ 5–0 (Φ), 4–0 (Γ) 8ος Όμιλος  Βικτόρια Πλζεν 2–0 (Γ), 4–0 (Φ) Φάση των 16  Μπάγερ Λεβερκούζεν 3–1 (Φ), 7–1 (Γ) Προημιτελικός  Μίλαν 0–0 (Φ), 3–1 (Γ) Ημιτελικός  Τσέλσι 0–1 (Φ), 2–2 (Γ) 2012–13 7ος Όμιλος  Σπαρτάκ Μόσχας 3–2 (Γ), (Φ) 7ος Όμιλος  Μπενφίκα 0–2 (Φ), (Γ) 7ος Όμιλος  Σέλτικ 2–1 (Γ), 1–2 (Φ)

 Καταλανικές διοργανώσεις 
Πριν από την ίδρυση του Πρωταθλήματος Ισπανίας το 1928, η Μπάρσα συμμετείχε σε ετήσια βάση στο Πρωτάθλημα Καταλωνίας, του οποίου το Κύπελλο Μακάγια (το οποίο κατέκτησε το 1902) και το Κόπα Μπαρτσελόνα (το οποίο κατέκτησε το 1903) υπήρξαν οι πρόγονοι.  Από το 1904 ως το 1940, η Μπλαουγκράνα κατέκτησε το πρωτάθλημα συνολικά 21 φορές  (1905, 1909, 1910, 1911, 1913, 1916, 1919, 1920, 1921, 1922, 1924, 1925, 1926, 1927, 1928, 1930, 1931, 1932, 1935, 1936 και 1938), με διαφορά καλύτερη επίδοση από τις συνολικά έντεκα κατακτήσεις της Εσπανιόλ Βαρκελώνης.

Το 1984, μια νέα καταλανική διοργάνωση ιδρύθηκε, η Copa Generalitat, η οποία έγινε επιτρεπτή για τα επαγγελματικά σωματεία μονάχα μετά το 1990. Η Μπάρσα την κατέκτησε αρχικώς το 1991 και το 1993, ενώ στη συνέχεια το 2000, το 2004, το 2005 και το 2007, αφού, πρώτα, μετονομάστηκε επισήμως σε Κύπελλο Καταλωνίας .

 Φιλικά τουρνουά 
Η Μπαρτσελόνα έχει, επίσης, κατακτήσει αριθμό φιλικών τουρνουά, τα οποία, γενικώς, λαμβάνουν χώρα στην διάρκεια της θερινής προετοιμασίας ενόψει της νέας σεζόν. Σημαντικότερο εξ αυτών είναι το Τρόπαιο Ζοάν Γκαμπέρ, τουρνουά το οποίο ο σύλλογος διοργανώνει σε ετήσια βάση προς τιμήν του ιδρυτή του και το οποίο έχει κατακτήσει συνολικά 35 φορές μεταξύ του 1966 και του 2011. Νωρίτερα, η Μπλαουγκράνα διοργάνωνανε επίσης το Κύπελλο Μαρτίνι Ρόσι, το οποίο κατέκτησαν έξι φορές, στο διάστημα μεταξύ 1948 και 1953.

Από ιστορικής άποψης, το πρώτο σημαντικό φιλικό τουρνουά στο οποίο συμμετείχε ο καταλανικός σύλλογος ήταν το Κύπελλο Πυρηναίων, του οποίου κατέκτησε τις τέσσερις πρώτες εκδόσεις που διεξήχθησαν μεταξύ 1910 και 1913 .

Μεταξύ των σημαντικότερων ισπανικών φιλικών τουρνουά, ο σύλλογος κατέκτησε το Τρόπαιο Ραμόν ντε Καράνσα το 1961, το 1962 και το 2005 , καθώς και το Τρόπαιο Σεμάνα ντελ Σολ-Θιουδάδ ντε Μαρμπέλα το 1993 .

Τέλος, σε διεθνές επίπεδο, μπορούν να θεωρηθούν ως σημαντικές οι νίκες στο Pequeña Copa del Mundo το 1957, στο Κύπελλο Μοχάμεντ Ε΄ το 1969, ή πιο πρόσφατα στο Τουρνουά του Άμστερνταμ το 2000, στο Σαϊτάμα Σίτι Καπ το 2005, στο Audi Cup (το οποίο στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Τρόπαιο Φραντς Μπεκενμπάουερ) το 2007 και το 2011.

 Ατομικές Διακρίσεις 
 Καλύτεροι παίκτες 
Χρυσή Μπάλα (12) Οι Ρονάλντο και Λουίς Φίγκο κατέκτησαν το βραβείο της Χρυσής Μπάλα λίγους μήνες αφότου αποχώρησαν από την ομάδα. Παράλληλα, άλλοι παίκτες της Barça έφτασαν κοντά στην κατάκτηση του συγκεκριμένου τροπαίου όπως οι Χανς Κρανκλ (2ος το 1978), Μπερντ Σούστερ (2ος το 1980, 3ος το 1981 και το 1985), Γκάρι Λίνεκερ (2ος το 1986), Ντέκο (2ος το 2004), Αντρές Ινιέστα (2ος το 2010) και Τσάβι Ερνάντεθ (3ος το 2009, το 2010 και το 2011). 
 Λουίς Σουάρεθ (1960)
 Γιόχαν Κρόιφ (1973 και 1974)
 Χρίστο Στόιτσκοφ (1994)
 Ριβάλντο (1999)
 Ροναλντίνιο (2005)
 Λιονέλ Μέσι (2009, 2010, 2011, 2012, 2015, 2019 και 2021)

 Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ (6)   
 Ρομάριο (1994)
 Ρονάλντο (1996)
 Ριβάλντο (1999)
 Ροναλντίνιο (2004 και 2005)
 Λιονέλ Μέσι (2009)

 Καλύτεροι σκόρερ 
 Χρυσό Παπούτσι (καλύτερος σκόρερ σε όλη την Ευρώπη) (7)  
 Ρονάλντο (1997) 
 Λιονέλ Μέσι (2010, 2012, 2013, 2017, 2018 και 2019)

 'Πρώτος σκόρερ της Liga (18)  : 
 Μαριάνο Μαρτίν (1943)
 Θέσαρ (1949)
 Καετάνο Ρε (1965)
 Κάρλες Ρέσακ (1971)
 Χανς Κρανκλ (1979)
 Ενρίκε Κάστρο Κίνι (1981 και 1982)
 Ρομάριο (1994)
 Ρονάλντο (1997)
 Σαμουέλ Ετό (2006)
Λουίς Σουάρες (2016)
Λιονέλ Μέσι (2010, 2012, 2013, 2017, 2018 και 2019)
Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι (2024)

 Καλύτεροι τερματοφύλακες 
 Τρόπαιο Θαμόρα (καλύτερος τερματοφύλακας της Liga) (19)  : 
 Βελάσκο (1948)
 Ραμαλέτς (1952, 1956, 1957, 1959 και 1960)
 Χοσέ Πεσούδο (1966)
 Σαντουρνί (1969, 1974 και 1975)
 Μιγκέλ Ρέινα (1973)
 Αρτόλα (1978)
 Ουρουτί (1984)
 Αντόνι Θουβιθαρρέτα  (1987)
 Βίκτορ Βαλντές (2005, 2009, 2010, 2011 και 2012)

 Παίκτες 

 Τρέχουσα σύνθεση 

 Δανεικοί σε άλλες ομάδες 

 Πρώην σημαντικοί παίκτες 
Μερικοί σημαντικοί παίκτες που έχουν περάσει από την ομάδα είναι:

 Παουλίνο Αλκάνταρα
 Ρικάρδο Θαμόρα 
 Εστανισλάου Μπαζόρα 
 Λάζλο Κουμπάλα
 Κάρλες Ρέσακ
 Άντονι Τόρρες 
 Λουίς Σουάρεθ
 Ζόλταν Τσίμπορ 
 Σάντορ Κότσις 
 Γιόχαν Κρόιφ 
 Γιόχαν Νέσκενς 
 Μπερντ Σούστερ 
 Χανς Κρανκλ 
 Ντιέγκο Μαραντόνα
 Ρόναλντ Κούμαν 
 Ζοζέπ Γκουαρδιόλα 
 Χρίστο Στόιτσκοφ
 Ρομάριο ντε Σόουζα 
 Ρονάλντο 
 Ριβάλντο
 Ροναλντίνιο
 Νταβίδ Βίγια
 Αντρές Ινιέστα
 Τσάβι Ερνάντεθ
 Ζόρδι Άλμπα
 Κάρλες Πουγιόλ
 Ζεράρ Πικέ
 Ντάνιελ Άλβες
 Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς
 Νεϊμάρ ντα Σίλβα Σάντος Τζούνιορ
 Λουίς Σουάρες 
 Λιονέλ Μέσι
 Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι

 Προπονητές 
Ο πρώτος προπονητής που ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ΦΚ Μπαρτσελόνα ήταν ο Άγγλος Τζον Μπάροου, ο οποίος προσελήφθη το 1917 και αντικαταστάθηκε, έπειτα από μόλις τέσσερις μήνες παρουσίας στον πάγκο της ομάδας, από τον συμπατριώτη του Τζακ Γκρίνγουελ, ο οποίος παρέμεινε στην θέση αυτή για διάστημα επτά ετών . Ο τελευταίος, ήταν αυτός που ξεκίνησε την μακρά παράδοση αποκατάστασης πρώην παικτών της Barça σε διάφορες θέσεις εντός της ιεραρχίας του συλλόγου, με σημαντικότερη αυτή του προπονητή (Φορνς, Σαμιτέρ, Πλάτκο, Κουμπάλα, Θέσαρ, Κρόιφ, Ρεσάκ, Γκουαρδιόλα, κτλ.).

Χρειάστηκε να φτάσουμε στον Δεκέμβριο του 1926 για να βρεθεί ένας Ισπανός και Καταλανός, ο Ρομά Φορνς, επίσης πρώην παίκτης της ομάδας, για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία του συλλόγου και να οδηγήσει τους Blaugranas, με την βοήθεια του Άγγλου Τζέιμς Μπέλαμι, στον πρώτο τους τίτλο πρωταθλητή το 1929 . Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο πρώην μεγάλος επιθετικός Ζοζέπ Σαμιτέρ οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του δεύτερου ισπανικού κυπέλλου της ιστορίας της , προτού ο Ουρουγουανός Ενρίκε Φερνάντες Βιόλα  και στη συνέχεια ο Σλοβάκος Φέρντιναντ Ντάουτσικ, γαμπρός του μέσου του συλλόγου Κουμπάλα , την οδηγήσουν, επίσης, στους πρώτους της διεθνείς τίτλους με την κατάκτηση του Λατινικού Κυπέλλου.

Στη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, η Barça πέρασε μια μακρά περίοδο δίχως να κατακτήσει κάποιον τίτλο. Μονάχα δύο προπονητές, οι οποίοι κι αποτέλεσαν φωτεινή εξαίρεση, κατάφεραν να οδηγήσουν τον σύλλογο στην κατάκτηση του εγχώριου πρωταθλήματος: ο Γαλλοαργεντινός Ελένιο Ερέρα το 1959 και το 1960  αρχικά, του οποίου οι μέθοδοι εκγύμνασης των παικτών, οι τακτικές που χρησιμοποιούσε, καθώς και η ικανότητά του να δίνει κίνητρο στους παίκτες του ήταν επαναστατικές για την εποχή του  και ο Ολλανδός Ρίνους Μίχελς το 1973 στη συνέχεια, εμπνευστής του «total football», ο οποίος αναδείχτηκε το 1999 ως ο καλύτερος προπονητής του 20ού αιώνα από την FIFA . Λίγα χρόνια αργότερα, ο Γερμανός Ούντο Λάτεκ, ένας από τους σημαντικότερους τεχνικούς της δεκαετίας του 1970, κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1982 για την πρώτη του σεζόν στον πάγκο των Καταλανών, κάτι που, ωστόσο, δεν στάθηκε εμπόδιο στην απομάκρυνσή του από την τεχνική ηγεσία του συλλόγου στη διάρκεια της δεύτερης σεζόν παρουσίας του στον πάγκο αυτού .

Το 1988, το πρώην είδωλο των Καταλανών, Γιόχαν Κρόιφ, ξεκίνησε θητεία διάρκειας οκτώ ετών στην τεχνική ηγεσία μιας ομάδας που, σύντομα, έλαβε τον τίτλο Dream Team. Παίζοντας ένα άκρως θεαματικό και συνάμα επιθετικό παιχνίδι, η ομάδα κατέκτησε έναν μοναδικό αριθμό τίτλων στην ιστορία του συλλόγου: τέσσερις φορές την Πριμέρα Ντιβιζιόν, το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην ιστορία του συλλόγου το 1992, ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ, κτλ . Με την αποχώρηση του Κρόιφ, ο Άγγλος βετεράνος Μπόμπι Ρόμπσον προσελήφθη. Κατάφερε να κάνει το triple crown σε επίπεδο κυπέλλων (Κύπελλο και Σούπερ Καπ Ισπανίας, και Κύπελλο Κυπελλούχων), ωστόσο απολύθηκε από την επόμενη, κιόλας, σεζόν , με τον Ολλανδό Λουίς φαν Χάαλ, ο οποίος κατέκτησε, μεταξύ άλλων, δύο φορές την Liga σε διάστημα τριών ετών, χωρίς, όμως, να καταφέρει να μετουσιώσει αυτές τις εντός συνόρων επιτυχίες σε διασυλλογικό επίπεδο .

Έπειτα από μια περίοδο σχετικής διοικητικής αστάθειας και αρκετές ανεπιτυχείς σεζόν σε αγωνιστικό επίπεδο, οι επιτυχίες επέστρεψαν με την άφιξη του Ολλανδού Φρανκ Ράικαρντ το 2003, ο οποίος οδήγησε τον σύλλογο σε δύο ακόμη τίτλους πρωταθλητή και, κυρίως, μία δεύτερη κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ το 2006 . Μετά από δύο δύσκολες τελευταίες σεζόν στην τεχνική ηγεσία των Καταλανών, άφησε την θέση του το 2008 στον Ζοζέπ Γκουαρδιόλα, τον 49ο προπονητή στην ιστορία της ΦΚ Μπαρτσελόνα που οδήγησε την ομάδα στην αναγνώρισή της ως μία από τις κορυφαίες όλων των εποχών. Ο Ισπανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος προήρθε από την Λα Μασία, κατάφερε να πετύχει μοναδική συγκομιδή τίτλων στη διάρκεια της τετράχρονης παρουσίας του στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου, με τρεις κατακτήσεις του ισπανικού πρωταθλήματος, άλλα δύο Τσάμπιονς Λιγκ το 2009 και το 2011, καθώς και το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων στην ιστορία της Barça'' . Τον Ιούνιο του 2012, ο Γκουαρδιόλα αποχώρησε από την ομάδα, με τον, μέχρι πρότινος βοηθό του, Τίτο Βιλανόβα να τον αντικαθιστά. Ο τελευταίος, προσβεβλημένος από καρκίνο των σιελογόνων αδένων, δεν παρέμεινε παρά μόνο μία σεζόν στον πάγκο της ομάδας προτού παραιτηθεί και αντικατασταθεί από τον Χεράρδο Μαρτίνο. Τον οποίο αντικατέστησε ο Λουίς Ενρίκε και την πρώτη σεζόν σαν προπονητής, στην ομάδα που υπήρξε ποδοσφαιριστής (μοντέλο Γκουαρντιόλα), κατέκτησε το τρέμπλ και η Μπαρτσελόνα έγινε η πρώτη ομάδα με δύο τρεμπλ (2009, 2015) στην ιστορία.

+ Κατάλογος προπονητών της ΦΚ Μπαρτσελόνα Όνομα Περίοδος  Τζον Μπάροου 1917  Τζακ Γκρίνγουελ 1917-1924  Γιέσα Ποσόνι 1924-1925  Ραλφ Κίρμπι 1925-1926  Ρίτσαρντ Κον, alias Τζακ Ντόμπι  1926-1927   Ρομά Φορνς 1927-1929  Τζέιμς Μπέλαμι 1929-1931  Τζακ Γκρίνγουελ (2)  1931-1933  Ρίτσαρντ Κον (2)  1933-1934  Φέρεντς Πλάτκο 1934-1935  Πάτρικ Ο'Κόνελ 1935-1940  Ζοζέπ Πλάνας  1940-1941  Ραμόν Γκουθμάν 1941-1942  Ζοάν Νογκές 1942-1944  Ζοζέπ Σαμιτιέρ 1944-1947  Ενρίκε Φερνάντες Βιόλα 1947-1950   Ραμόν Γιορένς  1950  Φέρντιναντ Ντάουτσικ 1950-1954  Σάντρο Πούπο 1954-1955  Φέρεντς Πλάτκο (2)  1955-1956  Ντομενέκ Μπαλμάνια 1956-1958  Ελένιο Ερέρα 1958-1960  Ενρίκ Ραμπάσα  1960  Λιούμπισα Μπρόσιτς 1960-1961  Ενρίκε Οριθαόλα  1961  Λουίς Μιρό 1961-1962  Λάζλο Κουμπάλα 1962  Ζοζέπ Γκονζάλβο 1962-1963   Θέσαρ Ροδρίγκεθ 1963-1964  Βισένς Σασότ  1964-1965  Ρόκε Όλσεν 1965-1967  Σαλβαδόρ Αρτίγας 1967-1969  Ζοζέπ Σεγκέρ 1969-1970  Βικ Μπάκιγχαμ  1970-1971  Ρίνους Μίχελς  1971-1975  Χένες Βάισβαϊλερ 1975-1976  Λαουρεάνο Ρουίθ 1976  Ρίνους Μίχελς (2)  1976-1978  Λισιάν Μιλέρ 1978-1979  Ζοακίμ Ριφέ 1979-1980  Λάζλο Κουμπάλα (2)  1980  Ελένιο Ερέρα (2)  1980-1981  Ούντο Λάτεκ  1981-1983  Χοσέ Λουίς Ρομέρο 1983  Σέσαρ Λουίς Μενότι  1983-1984  Τέρι Βένεϊμπλς 1984-1987  Λουίς Αραγονές  1987-1988  Γιόχαν Κρόιφ  1988-1996  Μπόμπι Ρόμπσον  1996-1997  Λουίς φαν Χάαλ  1997-2000  Λορένθο Σέρα Φερέρ  2000-2001  Κάρλες Ρέσακ 2001-2002  Λουίς φαν Χάαλ (2)  2002-2003  Ράντομιρ Άντιτς 2003  Φρανκ Ράικαρντ  2003-2008  Ζοζέπ Γκουαρδιόλα  2008-2012  Τίτο Βιλανόβα  2012-2013  Χεράρδο Μαρτίνο 2013-2014  Λουίς Ενρίκε  2014-2017 Ερνέστο Βαλβέρδε2017-2020 Κίκε Σετιέν2020 Ρόναλτ Κούμαν2020-2021 Σέχι Μπαρχουάν2021 Τσάβι Ερνάντεθ2021-2024 Χάνσι Φλικ2024-

 Άλλα αθλήματα 

Η Μπαρσελόνα εκτος από ποδόσφαιρο και καλαθοσφαίριση συμμετέχει με επιτυχία και σε αλλά αθλήματα στην Ισπανία αυτά είναι: χειροσφαίριση, Χόκεϊ σε χόρτο και σε πάγο, ποδόσφαιρο σάλας, στίβος, ράγκμπυ, μπέιζμπολ, ποδηλασία, καλλιτεχνικό πατινάζ και πετοσφαίριση.

 Καλαθοσφαίριση 

Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της Μπαρσελόνα ιδρύθηκε στις 24 Αυγούστου του 1926. Η ομάδα αγωνίζεται στο Παλάου Μπλαουγκράνα, 8.250 θέσεων, το οποίο άνοιξε για το κοινό το 1971. Ξεκίνησε να αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα Καταλωνίας, ενώ το 1956 ήταν από τους ιδρυτές του ισπανικού πρωταθλήματος, το οποίο κατέκτησε για πρώτη φορά το 1959. Το 1961 ο τότε πρόεδρός της αποφάσισε να σταματήσει το τμήμα. Οι οπαδοί της ομάδας αντέδρασαν και την επόμενη χρονιά η ομάδα επανασχηματίστηκε. Αν και τη δεκαετία του 1990 έφτασαν 6 φορές στο Final Four του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, φτάνοντας τις 4 από αυτές στον τελικό, κατάφεραν να κερδίσουν το πρώτο τους Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 2003. Μεταξύ των παικτών εκείνης της χρονιάς ήταν ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα, ο Σαρούνας Γιασικέβιτσιους και ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο.

 Δείτε επίσης 
Λα Μασία
Καμπ Νόου
Θιουτάτ Εσπορτίβα Ζοάν Γκαμπέρ

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημη ιστοσελίδα


Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1899
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1899