Μινσκ

Το Μινσκ (, ) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Λευκορωσίας. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στα 1.996.730 άτομα. Το Μινσκ είναι επίσης διοικητική έδρα της Κοινοπολιτείας των Ανεξάρτητων Κρατών και της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.

 Ιστορία 
 Πρώιμη ιστορία 
Η περιοχή κατοικούταν από 2 φυλές πρωτοσλάβων από τον 9ο αιώνα και ίσως νωρίτερα. Το Μινσκ αναφέρθηκε για πρώτη φορά με την ονομασία ονομασία "Μένεσκ" (Měneskъ, Мѣнесскъ) στο Πρώτο Χρονικό το έτος 1067. Οι αρχές της πόλης θεωρούν την 3 Μαρτίου του 1067 ως την ακριβή ημερομηνία ίδρυσης της πόλης, αν και η πόλη είχε σίγουρα υπήρχε αρκετό καιρό πιο πριν. Η προέλευση του ονόματος είναι άγνωστη αλλά υπάρχουν αρκετές θεωρίες.

Η πόλη ήταν σημαντικό μέρος του Πριγκηπάτου του Πόλοτσκ και το 1129 κατακτήθηκε από το κράτος του Κίεβου μέχρι το 1146 που έγινε ξανά μερος του Πόλοτσκ. Το Μινσκ συναγωνιζόταν το Πόλοτσκ ως η μεγαλύτερη πόλη του πριγκηπάτου. Οι πρίγκιπες του Μινσκ και του Πόλοτσκ συμμετείχαν σε χρόνια αγώνα προσπαθώντας να ενώσουν όλα τα εδάφη που προηγουμένως ήταν υπό την κυριαρχία του Πόλοτσκ.

 Ύστερος μεσαίωνας 
Το 1242, το Μινσκ έγινε μέρος του επεκτεινόμενου Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Εντάχθηκε ειρηνικά και οι τοπικοί ευγενείς απολάμβαναν υψηλή θέση στην κοινωνία του Μεγάλου Δουκάτου. Από το 1413,  η πόλη έγινε το διοικητικό κέντρο του βοεβοδάτου του Μινσκ της Πολωνικής-Λιθουανικής κοινοπολιτείας. Το 1499 κατά την διάρκεια της βασιλείας του Αλέξανδρου της Πολωνίας, το Μινσκ έλαβε προνόμια πόλης σύμφωνα με τα δικαιώματα του Μαγδεμβούργου.

Το 1655, το Μινσκ κατακτήθηκε από τον τσάρο Αλέξιο του Βασιλείου της Ρωσίας.Robert I. Frost. After the Deluge: Poland-Lithuania and the Second Northern War, 1655–1660. Cambridge University Press. 2004. σελ. 48. Οι Ρώσοι κυβέρνησαν την πόλη μέχρι το 1660, όταν την ανέκτησε ο Ιωάννης Β' Καζίμιρ, Μέγας Δούκας της Λιθουανίας και Βασιλιάς της Πολωνίας. Μετά το τέλος του πολωνο-ρωσικού πολέμου το 1660, το Μινσκ είχε μόνο περίπου 2.000 κατοίκους και μόλις 300 σπίτια. Το δεύτερο κύμα καταστροφής σημειώθηκε κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, όταν το Μινσκ καταλήφθηκε το 1708 και το 1709 από τον στρατό του Κάρολου ΙΒ' της Σουηδίας και στη συνέχεια από τον στρατό του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας.

 Ρωσική κυριαρχία 
Το Μινσκ προσαρτήθηκε από τη Ρωσία το 1793 ως συνέπεια του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας. Το 1796 έγινε το διοικητικό κέντρο του Κυβερνείου του Μινσκ. Η πόλη καταλήφθηκε για λίγο κατά τη διάρκεια της Γαλλικής εισβολής στη Ρωσία το 1812.

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται και να βελτιώνεται σημαντικά. Στη δεκαετία του 1830, οι μεγάλοι δρόμοι και οι πλατείες του Μινσκ έγιναν λιθόστρωτοι και πλακόστρωτοι. Η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη άνοιξε το 1836 και ένα πυροσβεστικό τμήμα τέθηκε σε λειτουργία το 1837. Το 1838, κυκλοφόρησε η πρώτη τοπική εφημερίδα, "Minskiye gubernskiye vedomosti" («Ειδήσεις της επαρχίας Μινσκ»). Το πρώτο θέατρο ιδρύθηκε το 1844. Το 1860, το Μινσκ ήταν μια σημαντική εμπορική πόλη με πληθυσμό 27.000 κατοίκων. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897, η πόλη είχε 91.494 κατοίκους, με περίπου 47.561 Εβραίους που αποτελούσαν περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού της πόλης. Το 1900, το Μινσκ είχε 58 εργοστάσια που απασχολούσαν 3.000 εργάτες.

 20ος αιώνας και μετά 
Στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, το Μινσκ ήταν ένα σημαντικό κέντρο για το εργατικό κίνημα στη Λευκορωσία. Το 1ο Συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, του προάγγελου των Μπολσεβίκων και τελικά του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, πραγματοποιήθηκε στην πόλη το 1898. Ήταν επίσης ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της εθνικής αναγέννησης της Λευκορωσίας, μαζί με το Βίλνιους. Η Ρωσική Επανάσταση είχε άμεση επίδραση στο Μινσκ.

Μετά τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ, οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν το Μινσκ στις 21 Φεβρουαρίου 1918. Στις 25 Μαρτίου 1918, το Μινσκ ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας η οποία ήταν βραχυπρόθεσμη αφού τον δεκέμβριο του ίδιου έτους το Μινσκ καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό. Τον Ιανουάριο του 1919 το Μινσκ ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Λευκορωσικής ΣΣΔ, αν και αργότερα το 1919 και ξανά το 1920, η πόλη καταλήφθηκε από τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πόλεμου. Με την Συνθήκη της Ρίγας το 1921 η πόλη δόθηκε πίσω στην Ρωσική Ομοσπονδία.

Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Μινσκ είχε περίπου 300.000 κατοίκους. Οι Γερμανοί κατέλαβαν το βομβαρδισμένο Μινσκ στη Μάχη του Μπιαουίστοκ-Μινσκ τον ιούλιο του 1941, ως μέρος της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Το Μινσκ ήταν ένα τα μεγαλύτερα γκέτο υπό τη διοίκηση των Ναζί και στέγαζε προσωρινά πάνω από 100.000 Εβραίους. Το 1942, το Μινσκ είχε γίνει ένα σημαντικό κέντρο του σοβιετικού αντάρτικου κινήματος αντίστασης ενάντια της εισβολής, η αλλιώς σε ορισμένα μετασοβιετικά κράτη είναι γνωστό ως ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος.

Το Μινσκ ανακαταλήφθηκε από τα σοβιετικά στρατεύματα στις 3 Ιουλίου 1944 ως μέρος της επιχείρησης Μπαγκρατιόν. Το 1944, ο πληθυσμός του Μινσκ ήταν μόλις 50.000. Το ιστορικό κέντρο ανακαινίστηκε στις δεκαετίες του 1940 και του 1950 με το στυλ σοσιαλιστικού ρεαλισμού. 

Από τη δεκαετία του 1960, ο πληθυσμός του Μινσκ αυξήθηκε ταχύτατα, φτάνοντας το 1 εκατομμύριο το 1972 και το 1,5 εκατομμύριο το 1986. Η κατασκευή του μετρό του Μινσκ ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου 1977 και το σύστημα άνοιξε για το κοινό στις 30 Ιουνίου 1984, και έγινε το ένατο σύστημα μετρό στη Σοβιετική Ένωση.

 Γεωγραφία 
Το Μινσκ βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλαγιά των λόφων του Μινσκ, μια περιοχή λόφων που εκτείνεται από τα νοτιοδυτικά (επάνω από τον ποταμό Νέμαν) στα βορειοανατολικά - δηλαδή, στη λίμνη Λουκομσκάγιε στη βορειοδυτική Λευκορωσία. Το μέσο υψόμετρο πάνω από τη στάθμη της θάλασσας είναι 220 μέτρα. Η φυσική γεωγραφία του Μινσκ διαμορφώθηκε στις δύο πιο πρόσφατες παγετωνικές εποχές. Ο ποταμός Σβίσλατς, που διασχίζει την πόλη από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, βρίσκεται στην ουρστρομτάλ, μια αρχαία ποτάμια κοιλάδα που σχηματίζεται από το νερό που ρέει από τα λιωμένα φύλλα πάγου στο τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων. Υπάρχουν έξι μικρότερα ποτάμια μέσα στα όρια της πόλης, που αποτελούν τμήματα της λεκάνης της Μαύρης θάλασσας.

Το Μινσκ βρίσκεται στην περιοχή των μικτών δασών που είναι χαρακτηριστικό στο μεγαλύτερο μέρος της Λευκορωσίας. Το πευκοδάσος και τα μικτά δάση συνορεύουν με την άκρη της πόλης, ειδικά στα βόρεια και ανατολικά. Ορισμένα από τα δάση διατηρήθηκαν ως πάρκα (για παράδειγμα, το Πάρκο Τσελιουσκινίτες) καθώς η πόλη μεγάλωνε.

Η πόλη χτίστηκε αρχικά σε λόφους, οι οποίοι ευνοούσαν τις αμυντικές οχυρώσεις, ειδικά στο δυτικό τμήμα της πόλης.

 Κλίμα 
Το Μινσκ έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα με θερμά καλοκαίρια σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, λόγω της τοποθεσίας του μεταξύ της έντονης επιρροής του υγρού αέρα του Ατλαντικού Ωκεανού και του ξηρού αέρα της ευρασιατικής ξηράς. Ο καιρός είναι ασταθής και τείνει να αλλάζει συχνά. Η μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου είναι −4.2 °C, ενώ η μέση θερμοκρασία του Ιουλίου είναι +19.1 °C. Η χαμηλότερη θερμοκρασία καταγράφηκε στις 17 Ιανουαρίου 1940, στους −40 °C και η θερμότερη στις 29 Ιουλίου 1936 στους +35 °C και στις 3 Αυγούστου 2014, επίσης στους +35 °C. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα συχνές ομίχλες, κοινές το φθινόπωρο και την άνοιξη. Το Μινσκ λαμβάνει ετήσια βροχόπτωση 690 χιλιοστών, εκ των οποίων το ένα τρίτο πέφτει κατά τη διάρκεια της ψυχρής περιόδου (ως χιόνι και βροχή) και τα δύο τρίτα στη ζεστή περίοδο. Καθ΄όλη τη διάρκεια του έτους, οι περισσότεροι άνεμοι είναι δυτικοί και βορειοδυτικοί, φέρνοντας δροσερό και υγρό αέρα από τον Ατλαντικό. Παρόμοια κλιματικά καθεστώτα βρίσκονται στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και στο Χάλιφαξ του Καναδά.

 Οικολογική κατάσταση 
Η οικολογική κατάσταση παρακολουθείται από το Δημοκρατικό Κέντρο Ραδιενεργού και Περιβαλλοντικού Ελέγχου.

Κατά την περίοδο 2003-2008 το συνολικό βάρος των ρύπων αυξήθηκε από 186.000 σε 247.400 τόνους. Η αλλαγή από το φυσικό αέριο ως βιομηχανικό καύσιμο σε μαζούτ για οικονομικούς λόγους έχει επιδεινώσει την οικολογική κατάσταση. Ωστόσο, η πλειονότητα της συνολικής ατμοσφαιρικής ρύπανσης παράγεται από αυτοκίνητα. Η Λευκορωσική τροχαία DAI κάθε χρόνο διεξάγει την επιχείριση "Καθαρός Αέρας" για να αποτρέψει τη χρήση αυτοκινήτων με εξαιρετικά ρυπογόνους κινητήρες. Μερικές φορές η μέγιστη κανονιστική συγκέντρωση της φορμαλδεΰδης και της αμμωνίας στον αέρα ξεπερνιέται στην συνοικία Ζαβόντσκι. Άλλοι κύριοι ρύποι είναι το χρώμιο-4 και το διοξείδιο του αζώτου. Οι συνοικίες Παρτιζάνσκι, Ζαβόντσκ και Λενίνσκι, που βρίσκονται στο νοτιοανατολικό μέρος του Μινσκ, είναι οι πιο μολυσμένες περιοχές της χώρας.

 Οικονομία 
Το Μινσκ είναι η οικονομική πρωτεύουσα της Λευκορωσίας. Έχει αναπτύξει κλάδους βιομηχανίας και υπηρεσιών που εξυπηρετούν τις ανάγκες όχι μόνο της πόλης, αλλά ολόκληρου του έθνους. Οι συνεισφορές του Μινσκ αποτελούν σχεδόν το 46% του προϋπολογισμού της Λευκορωσίας. Σύμφωνα με αποτελέσματα του 2010, το Μινσκ απέδωσε 15 τρισεκατομμύρια ρούβλια στον κρατικό προϋπολογισμό, ενώ το σύνολο των εσόδων από όλες τις άλλες περιοχές ήταν 20 τρισεκατομμύρια.

Το 2021, το ονομαστικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της περιοχής του Μινσκ μετρημένο σε ρούβλια Λευκορωσίας ήταν 55 δισεκατομμύρια (15 δισ. ευρώ) ή περίπου το 1/3 του ΑΕΠ της Λευκορωσίας.

Η πόλη του Μινσκ έχει τους υψηλότερους μισθούς στη Λευκορωσία. Τον Δεκέμβριο του 2023, ο μέσος ακαθάριστος μισθός στο Μινσκ ήταν 3.240 ρούβλια το μήνα (880 ευρώ).

 Βιομηχανία 
Το Μινσκ είναι το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο της Λευκορωσίας. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του 2012, οι εταιρείες που εδρεύουν στο Μινσκ παρήγαγαν το 21,5% της ηλεκτρικής ενέργειας, το 76% των φορτηγών, το 15,9% των υποδημάτων, το 89,3% των τηλεοράσεων, το 99,3% των πλυντηρίων ρούχων, το 30% της σοκολάτας, το 27,7% των αποσταγμένων αλκοολούχων ποτών και το 19,7% των προϊόντων καπνού της χώρας.Shares of region and Minsk City in the national output of selected industrial products in 2012  

Σήμερα η πόλη έχει πάνω από 250 εργοστάσια και εργοστάσια. Η βιομηχανική του ανάπτυξη ξεκίνησε τη δεκαετία του 1860 και διευκολύνθηκε από τους σιδηροδρόμους που κατασκευάστηκαν τη δεκαετία του 1870. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της βιομηχανικής υποδομής καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των παγκοσμίων πολέμων. Κατά τη σοβιετική περίοδο, η ανάπτυξη των βιομηχανιών συνδέθηκε με προμηθευτές και αγορές εντός της ΕΣΣΔ. Η διάλυση της ένωσης το 1991 οδήγησε σε μια σοβαρή οικονομική κατάρρευση το 1991-1994.

Ωστόσο, από την υιοθέτηση των νέων πολιτικών υπό την κυβέρνηση του Αλεξάντερ Λουκασένκο το 1995, μεγάλο μέρος της ακαθάριστης βιομηχανικής παραγωγής ανακτήθηκε. Σε αντίθεση με πολλές άλλες πόλεις ανατολικής Ευρώπης, το Μινσκ δεν αποβιομηχανοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό τη δεκαετία του 1990 και περίπου το 40% του εργατικού δυναμικού εξακολουθεί να απασχολείται στην δευτερογενή παραγωγή.

 Τουρισμός 
Υπάρχουν περισσότερα από 400 ταξιδιωτικά γραφεία στο Μινσκ. Περίπου το ένα τέταρτο από αυτά παρέχουν δραστηριότητα πράκτορα και οι περισσότεροι από αυτούς είναι ταξιδιωτικοί επιχειρηματίες.
Τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα θεωρούνται τα παρακάτω:
Ploshchad Nezavisimosti (Плошча Незалежнасці) - Η πλατεία της ανεξαρτησίας, μια από τις μεγαλύτερες πλατείες της Ευρώπης, περιβάλλεται επίσης από την βουλή (Dom urada), την Κόκκινη Εκκλησία αλλά και εμπορικά κέντρα.
 Troitskoye predmestye (Траецкае прадмесьце) - Ο τριαδικός λόφος, ιστορική συνοικία του Μινσκ με κτίρια του 18ου-19ου αιώνα, στις όχθες του ποταμού Σβίσλατς. Στις όχθες του ποταμού μια γέφυρα συνδέει την συνοικία με το νησί των δακρύων (Ostrov Slyoz), μνημείο για τη μνήμη Λευκορώσων στρατιωτών.
 Park Gorkara (Парк Горкага) - Το πάρκο του Γκόρκι, ιδρύθηκε το 1800 ως ο "κήπος του Κυβερνήτη".
 Plosca Pieramohi (Пло́шча Перамо́гі) - Η πλατεία της Νίκης που διαθέτει ενα αντίγραφο μήκους 3 μέτρων του παράσημου της Νίκης πάνω από μια στήλη γρανίτη 38 μέτρων προς τιμήν των Σοβιετικού στρατιωτών και των παρτιζάνων της Λευκορωσίας.
Loshitskiy Park (Лошыцкi парк) - Το πάρκο Λοσίτσκι, ένα γραφικό ιστορικά σημαντικό μέρος χαλάρωσης.

 Μεταφορές και υποδομές 
Το Εθνικό αεροδρόμιο του Μινσκ βρίσκεται 42 χλμ ανατολικά της πόλης. Άνοιξε το 1982 και ο σημερινός σιδηροδρομικός σταθμός του άνοιξε το 1987. Είναι διεθνές αεροδρόμιο με πτήσεις προς την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

 Αστικές συγκοινωνίες 
Το Μινσκ διαθέτει ένα εκτεταμένο σύστημα δημόσιας συγκοινωνίας. Οι επιβάτες εξυπηρετούνται από 8 γραμμές τραμ, περισσότερες από 70 γραμμές τρόλεϊ, 3 γραμμές μετρό και περισσότερες από 100 γραμμές λεωφορείων. Τα τραμ ήταν τα πρώτα μέσα μαζικής μεταφοράς που χρησιμοποιήθηκαν στο Μινσκ από το 1892 με την χρήση αλόγων και από το 1929 με ηλεκτρικό ρεύμα. Τα δημόσια λεωφορεία χρησιμοποιούνται στο Μινσκ από το 1924 και τα τρόλεϊ από το 1952.
Όλες οι δημόσιες συγκοινωνίες εκτελούνται από τη Minsktrans, μια κρατική μη κερδοσκοπική εταιρεία μεταφορών. Τον Νοέμβριο του 2021, 1.322 λεωφορεία (συν 93 ηλεκτρικά λεωφορεία), 744 τρόλεϊ και 135 τραμ εκτελούσαν δρομολόγια στο Μινσκ.

Το εισιτήριο μονής διαδρομής για λεωφορείο, τρόλεϊ ή τραμ κοστίζει 0,75 ρούβλια (20 λεπτά του ευρώ).

 Μετρό 
Το Μινσκ είναι η μόνη πόλη στη Λευκορωσία με υπόγειο σύστημα μετρό. Η κατασκευή του μετρό ξεκίνησε το 1977, όταν η πόλη έφτασε τους ένα εκατομμύριο κατοίκους και η πρώτη γραμμή με 8 σταθμούς άνοιξε το 1984. Έκτοτε επεκτάθηκε σε τρεις γραμμές: Maskoŭskaja, Aŭtazavodskaja και Zielienalužskaja και έχουν συνολικό μήκος 40,7 χλμ με 15, 14 και 4 σταθμούς, αντίστοιχα.

Το 2017, μετρήθηκαν συνολικά 284,1 εκατομμύρια επιβάτες, καθιστώντας το το 5ο πιο πολυσύχναστο δίκτυο μετρό στην πρώην ΕΣΣΔ (πίσω από τη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη, το Κίεβο και το Χάρκοβο). Το δίκτυο του μετρό έχει 3.435 άτομα προσωπικό.

 Σιδηρόδρομος και υπεραστικά λεωφορεία 
Το Μινσκ είναι ο μεγαλύτερος κόμβος μεταφορών της χώρας. Το Μινσκ βρίσκεται στη διασταύρωση του σιδηροδρόμου Βαρσοβίας-Μόσχας (που κατασκευάστηκε το 1871) και του σιδηροδρόμου Λιέπαγια-Ρόμνι (χτίστηκε το 1873). Ο πρώτος σιδηρόδρομος συνδέει τη Ρωσία με την Πολωνία και τη Γερμανία. Ο δεύτερος συνδέει την Ουκρανία με τη Λιθουανία και τη Λετονία. Όλα αυτά τα δρομολόγια διασχίζουν τον σιδηροδρομικό σταθμό του Μινσκ. Το νέο κτίριο του σταθμού χτίστηκε την περίοδο 1991–2002. Η κατασκευή του καθυστέρησε λόγω οικονομικών δυσκολιών. Τώρα, ωστόσο, το Μινσκ διαθέτει έναν από τους πιο σύγχρονους και σύγχρονους σιδηροδρομικούς σταθμούς στην KAK.

 Ποδήλατα 
Σύμφωνα με έρευνα του 2019, στο Μινσκ υπήρχαν περίπου 1.043.000 ποδήλατα.  Ο συνολικός αριθμός των ποδηλάτων στο Μινσκ υπερβαίνει τον συνολικό αριθμό των αυτοκινήτων (770.000 προσωπικά αυτοκίνητα). Από το 2015, πραγματοποιείται μια ετήσια παρέλαση ποδηλάτων στο Μινσκ, στην οποία το 2019 συμμετείχαν πάνω από 20.000 άτομα.

Το 2017, η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδότησε το έργο "Αστικής ποδηλασία στη Λευκορωσία" (Urban cycling in Belarus) με κόστος 560.000 ευρώ, στο πλαίσιο του οποίου η δημόσια ένωση ποδηλάτων του Μινσκ μαζί με το Συμβούλιο Υπουργών δημιούργησαν το ρυθμιστικό έγγραφο Εθνική ιδέας για την ανάπτυξη της ποδηλασίας στη Λευκορωσία. Το 2020, το Μινσκ μπήκε στις 3 κορυφαίες πόλεις ποδηλασίας της ΚΑΚ μετά τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη.

 Τιμές 
Ένας μικρός πλανήτης, ο 3012 Μινσκ, ο οποίος ανακαλύφθηκε από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσέρνιχ το 1979, πήρε το όνομά της από την πόλη.

 Διεθνείς σχέσεις 
Το Μινσκ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
  Νότινγκχαμ, Ηνωμένο Βασίλειο (από το 1957)
  Σεντάι, Ιαπωνία (από το 1973)</small>
  Μπανγκαλόρ, Ινδία (από το 1973)</small>
  Λυόν, Γαλλία (από το 1976)

  Μπέλο Οριζόντε, Βραζιλία (από το 1987)
  Τσανγκτσούν, Κίνα (από το 1992)
  Λοτζ, Πολωνία (από το 1993)  Βόννη, Γερμανία (από το 1993)
  Αϊντχόφεν, Ολλανδία (από το 1994)
  Ντουσαμπέ, Τατζικιστάν (από το 1998)
  Κισινάου, Μολδαβία (από το 2000)
  Αβάνα, Κούβα (από το 2005)
  Τεχεράνη, Ιράν (από το 2006)
  Άμπου Ντάμπι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (από το 2007)  Άγκυρα, Τουρκία (από το 2007)
  Μπισκέκ, Κιργιζία (από το 2008)
  Χο Τσι Μιν, Βιετνάμ (από τις 4 Νοεμβρίου 2008)
  Νοβοσιμπίρσκ, Ρωσία
  Νίζνι Νόβγκοροντ, Ρωσία
  Σεντζέν, Κίνα (από το 2014)
  Ισλαμαμπάντ, Πακιστάν (από το 2015)
  Τιφλίδα, Γεωργία (από το 2015)

 Αξιοσημείωτα άτομα 

 Αντρέι Αρλόφσκι, μεγάλωσε και έζησε στο Μινσκ πριν μετακομίσει στις ΗΠΑ για να πολεμήσει στο Τελικό Πρωτάθλημα Πάλης
 Βικτόρια Αζαρένκα, πρώην τενίστρια, 1η στον κόσμο το 2012 και 2013 ο νικητής του Αυστραλιανού Όπεν, που γεννήθηκε στο Μινσκ πριν μετακομίσει στην Αριζόνα στα 16
 Γιούρι Μπεσμέρτνι, κικμπόξερ
 Σβετλάνα Μπογκίνσκαγια, αθλήτρια που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 και του 1992, γενέτειρα
 Ισαάκ Μπολεσλάβσκι, σκακιστής
 Μάσα Μπρούσκινα, παρτιζάνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
 Ντάρια Ντορμάτσεβα, χρυσή (4 φορές) και χάλκινη ολυμπιονίκης στο δίαθλο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 και του 2014
 Ντιμίτρι Ελιάσκεβιτς, παραγωγός και χειριστής κάμερας, γενέτειρα
 Αβραχάμ Εβέν-Σοσάν (1906–84), Ισραηλινός γλωσσολόγος και λεξικογράφος
 Σόφι Φεντόροβιτς, σχεδιαστής μπαλέτου, όπερας και θεάτρου, γενέτειρα
 Μπόρις Γκέλφαντ, σκακιστής
 Μαξ Γκέλλερ (γεννήθηκε το 1971), Ισραηλινός Ολυμπιακός παλαιστής
 Έλλα Γκέρμαν (γεννήθηκε το 1937), σύντροφος του Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ
 Μοϊσέι Γκινζμπούργκ, αρχιτέκτονας
 Μαρίνα Γκόρντον, σοπράνο, γενέτειρα
 Όλεγκ Καραβάγιεφ, παλαιστής και Ολυμπιονίκης
 Μπόρις Χάικιν, συνθέτης
 Μαρύνα Λιντσούκ, μοντέλο μόδας
 Ιβάν Λουμπενίκοφ, Ρώσος ζωγράφος, γενέτειρα
 Λούις Μπουρτ Μάγιερ, Αμερικανός παραγωγός ταινιών, ένας από τους ιδρυτές της Metro-Goldwyn-Mayer
 Ισσάκ Μάζελ, σκακιστής
 Μαξ Μίρνγι, τενίστας
 Μπρονισλάβα Νιγίνσκα, μπαλλερίνα και χορογράφος των Ballets Russes, γενέτειρα
 Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ, δολοφόνος του Αμερικανού Προέδρου Τζον Φ. Κέννεντι, έζησε στο Μινσκ από τον Ιανουάριο του 1960 έως τον Ιούνιο του 1962
 Γιούλια Ράσκινα, ρυθμική γυμνάστρια, κέρδισε το Ολόγυρο Αργυρό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000
 Αλεξάντερ Ρίμπακ, νικητής του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision 2009 για τη Νορβηγία, γενέτειρα
 Γιούρι Σούλμαν, σκακιστής
 Βάντα Σκουράτοβιτς, Ρωμαιοκαθολική ακτιβίστρια
 Μαρκ Σλάβιν, Ισραηλινός Ολυμπιονίκης και θύμα της σφαγής του Μονάχου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972
 Άνα Σμάσοβα (γεννήθηκε το 1976), Ισραηλινή τενίστρια γεννημένη στη Λευκορωσία
 Ρέιτσελ Βισνίτζερ, αρχιτέκτονας και ιστορικός τέχνης
 Σίμτσα Ζόριν, παρτιζάνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

 Δείτε επίσης 
 Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας
 Κατάλογος πλατειών του Μινσκ

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Thomas M. Bohn: Minsk – Musterstadt des Sozialismus. Stadtplanung und Urbanisierung in der Sowjetunion nach 1945. Böhlau, Köln 2008, 
 Бон, Т.М. «Минский феномен». Городское планирование и урбанизация в Советском Союзе после Второй мировой войны / Томас М. Бон ; [пер. Е. Слепович]. — Москва : РОССПЭН, 2013. — 416 с.
 Бон, Т.М. «Мінскі феномен». Гарадское планаванне і ўрбанізацыя ў Савецкім Саюзе пасля 1945 г. / Томас М. Бон ; пер. з ням. мовы М. Рытаровіч ; навук. рэд. Г. Сагановіч. — Мінск : Зміцер Колас, 2016. — 436 с.

 Περαιτέρω ανάγνωση 



 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

   / 
 Οδηγός πόλης του 34mag οδηγός πόλης για το Μινσκ
 Πόλη του Μινσκ  στην επίσημη ιστοσελίδα της Λευκορωσίας
 Γιατί το Μινσκ δεν είναι σαν τις άλλες πρωτεύουσες.
 Χαμένοι στη Μετάφραση στο Μινσκ – Ταξιδιωτικές Συμβουλές "Πραγματική Λευκορωσία".
 The Minsk Herald - Διαδικτυακή εφημερίδα στα Αγγλικά
 Μινσκ, Λευκορωσία στο JewishGen


Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης