André Derain

Artist o Ffrainc, arlunydd, cerflunydd a chyd-sylfaenydd symudiad Fauvism gyda Henri Matisse oedd André Derain (10 Mehefin 1880 - 8 Medi 1954).

 Blynyddoedd cynnar 
Yn 1880, cafodd Derain ei eni yn Chatou, Yvelines, Île-de-France, dim yn bell o'r brif ddinas Paris. Yn ôl pob sôn, cafodd Derain yr ysbrydoliaeth i baentio ar ôl cwrdd â Vlaminck neu Matisse. Er hyn, dechreuodd ef ei daith peintio yn 1895 ar ben ei hun. Wnaeth Derain cwrdd â Matisse yn nosbarthiadau peintio yn 1898, dan arweiniad Eugène Carrière, wrth astudio i fod yn beiriannydd at Académie Camillo Cowling and Mundy 1990, p.92. Yn 1990, rhannod Derain stiwdio â Maurice de Vlaminck a dechreuon nhw beintio golygfeydd o'r gymdogaeth ond cafodd hyn ei ymyrryd o ganlyniad i Derain ymuno gwasanaethau'r fyddin at Commercy o Fedi 1901 i 1904 Diehl 1977 p.14. Yn dilyn ei rhyddhad o wasanaeth, perswadiodd Matisse rhieni Derain i'w adael i ddilyn gyrfa yn seiliedig ar gelf yn lle peiriannydd; o ganlyniad, mynychodd .

 Ffauviaeth 
chwith|bawd|240x240px| Le séchage des voiles, 1905, paent olew ar gynfas, 82 × 101 cm, Amgueddfa Pushkin, Moscow. Wedi'i arddangos yn Salon d'Automne 1905
Gweithiodd Derain a Matise gyda'i gilydd trwy gydol yr haf yn 1905 ym mhentref Mediteranaidd Collioure, dyma'r lleoliad paentiodd Derain Mountains at Collioure . Blynyddoedd ar ôl hyn oedd dechreuad i'r symudiad Ffauviaeth . Disgrifiodd critig Louis Vauxcelles gwaith Derain a Matisse, a oedd yn cael eu harddangos yn y Salon d'Automne, fel les Fauves, neu'r "wild beasts", am fod eu celf yn llawn lliwiau llachar ac annaturiol. Ym Mawrth 1906, cafodd Derain ei ddanfon i Lundain gan ddeliwr celf Ambroise Vollard i gynhyrchu  cyfres o baentiadau sy'n canolbwyntio ar y ddinas. Bu Derain yn cynhyrchu 30 paentiad, 29 yn dal i fod ar gael, yn ystod ei amser yn Llundain. Yn gwbl wahanol i Whistler neu Monet, roedd ei olygfeydd, amrywiad o'r Thames a Tower Bridge, yn llawn cyfansoddiadau a lliwiau amlwg. Dywedodd critig celf T. G Rosenthal: "Nid ers Monet oes rhywun wedi dangod Llundain mor ffres a chadw'n Saesneg. Mae rhan fwyaf o'i olygfeydd o'r Thames yn defnyddio'r dechneg Pointillist, llawer o ddotiau, yn fwy nag unrhyw beth mae'n wahaniad o liwiau sef Divisionism. Mae'n effeithiol i gyfleu darniad lliw yn symudiad y dŵr dan olau'r haul."Tom Rosenthal, reviewing Derain's London paintings on show at the Courtauld Gallery, The Independent 4 Rhagfyr 2005

bawd|Charing Cross Bridge, Llundain, 1906, Oriel Gelf Genedlaethol, Washington, DC
bawd|La jetée à L'Estaque, 1906, paent olew ar gynfas, 38 × 46 cm
Yn 1907, prynodd Daniel-Henry Kahnweiler stiwdio gyfan Derain, yn caniatáu sefydlogrwydd ariannol iddo. Arbrofodd â cherfluniau cerrig a symudodd i Fontmartre i fod yn agos i'w ffrind, Pablo Picasso, ac artistiaid eraill. Bu Fernande Olivier, meistres i Picasso ar y pryd, yn disgrifio DerainClement 1994, p. 396 fel:Slim a cain, gyda lliw bywiog a gwallt du wedi'i enameiddio. Gyda chic Saesneg, braidd yn drawiadol. Gwasgodau ffansi, clymau mewn lliwiau crai, coch a gwyrdd. Gyda phibell yn ei enau ar bob adeg, phlegmatic, gwatwar, oer, dadleuwr.Gan ddangos dylanwad Cubism a Paul Cézanne, newidiodd ei balet i donau tawel a llai llachar. Yn ôl Gertrude Stein, cafodd Derain yr ysbrydoliaeth o gerfluniau Affricanaidd amser cyn Picasso . Am lyfr cyntaf Guillaume Apollinaire, L'enchanteur pourrissant yn 1909, arddangosodd Derain torluniau pren yn arddull Primitivism.

Arddangosodd ei waith yn 1910 yn Neue KünstlervereinigungHamilton 1993, p. 207, Munich, yn olyniaeth Der Blaue ReiterSotriffer 1972, p. 59 yn 1912 ac yn semenaidd Armory Show yn Efrog Newydd. Yn ychwanegol, darluniodd casgliad o gerddi gan Max Jacob yn 1912.

 Tuag at glasuriaeth newydd 
Adlewyrchodd gwaith Derain ei astudiaeth o'r Hen Feistriaid ar yr adeg hon. Roedd yna newid i'r lliw a lleihad llym i'r ffurfiad; mae'r blynyddoedd rhwng 1911 ac 1914 yn cyfeirio at ei amser gothig. yn 1914, cafodd ei ddanfon i wasanaethu'r fyddin yn y Rhyfel Byd Cyntaf. Yn 1919, cafodd ei rhyddhau a'r unig waith oedd yn bosib iddo gwblhau oedd yn 1916, cyfres o ddarluniau am lyfr cyntaf André Breton, Mont de Piete.

Ar ôl y rhyfel, cafodd Derain ei gymeradwyo am arwain adnewyddiad clasuriaeth. Bu Derain yn cael ei edmygu am gadw at draddodiadau gan adael ei flynyddoedd Fauviaeth tu ôl.Cowling and Mundy 1990, pp. 92–93 Yn 1919, dyluniodd y bale La Boutique fantasque am Diaghilev, arweinydd y Ballets Russes. Llwyddiant oedd hyn ac roedd nifer o ddyluniadau dawnsio bale yn dilyn.

Yn 1928, cafodd Derain ei wobrwyo am ei fywyd llonydd, Dead Game, a dechreuodd i arddangos ei waith tramor - Llundain, Berlin, Frankfurt, Düsseldorf, Dinas Efrog Newydd a Cincinnati, Ohio.Clement 1994, p. 396

Bu Derain yn byw ym Mharis yn ystod meddiannaeth yr Almaenwyr dros Ffrainc, yn yr Ail Ryfel Byd. Bu'r Almaenwyr yn gystal â Derain oherwydd ei fod yn cynrychioli diwylliant bri o Ffrainc. Derbyniodd Derain gwahoddiad i ymweld â'r Almaen yn swyddogol yn 1941, teithiodd gydag artistiaid o Ffrainc eraill i Ferlin i arddangosfa  Natsïaidd Arno Breker, artist swyddogol. Roedd presenoldeb Derain yn yr Almaen yn achosi colled o gyn cefnogwyr ar ôl y Rhyddhad o ganlyniad iddo'n cael ei ddefnyddio am bropaganda'r Natsïaid.

Blwyddyn cyn ei farwolaeth yn 1954, dioddefodd o heintiad y llygaid a ni wellodd o hyn. Bu farw yn 1954 pan gafodd ei daro i lawr gan gerbyd yn Garches, Hauts-de-Seine, Île-de-France.

Testun prif arddangosfa Courtauld Institute, 27ain o Hydref 2005 i 22ain o Ionawr 2006, oedd paentiadau Derain o Lundain .Brettell, Richard R., Paul Hayes Tucker, and Natalie Henderson Lee (2009). The Robert Lehman Collection. III, III. New York, N.Y.: Metropolitan Museum of Art in association with Princeton University Press. p. 253. .

 Casgliadau cyhoeddus 
Casgliadau cyhoeddus sy'n cadw gwaith gan André Derain:

 Amgueddfa Celfyddydau Cain, Ghent, Gent
 Museum de Fundatie, Zwolle, yr Iseldiroedd

 Cyfeiriadau 

 Darllen pellach 
 Clement, Russell (1994). Les Fauves: Llyfr Ffynonellau . Gwasg Greenwood.ISBN 0-313-28333-8.
 Cowling, Elizabeth; Mundy, Jennifer (1990). Ar Dir Clasurol: Picasso, Léger, de Chirico a'r Clasuriaeth Newydd 1910–1930 . Llundain: Oriel Tate.ISBN 1-85437-043-X
 Diehl, Gaston (1977). Derain . Cyhoeddwyr y Goron, Inc. .
 Hamilton, George Heard (1993). Peintio a Cherflunio yn Ewrop, 1880–1940 . Gwasg Prifysgol Iâl.ISBN 0300056494.
 Sotriffer, Kristian (1972). Mynegiadaeth a Ffauviaeth . McGraw-Hill.OCLC 1149407.

 Dolenni allanol 
 André Derain yn yr Oriel Gelf Genedlaethol
 Gweithiau gan André Derain (parth cyhoeddus yng Nghanada)
 Catalogau arddangosfa André Derain
 Gelett Burgess, "The Wild Men of Paris, Matisse, Picasso a Les Fauves", 1910, Cofnod Pensaernïol
 André Derain, Amgueddfeydd ac Orielau Celf Gyhoeddus Ledled y Byd, Artcyclopedia

Categori:Cerflunwyr o Ffrainc
Categori:Marwolaethau 1954
Categori:Genedigaethau 1880
Categori:Erthyglau sy'n cynnwys testun Ffrangeg
Categori:Erthyglau LLGC 2023