Osiris

Duw yr Hen Aifft oedd Osiris, a gysylltir yn bennaf â'r ôl-fywyd, yr isfyd/annwn, a'r meirw. Ef yw duw'r trawsnewid, ailgyfodedigaeth, ac atgenhedlaeth. Darlunnir ef fel arfer yn ddyn â chreon gwyrdd a barf ffaro, wedi'i wisgo fel mymi ar ei goesau, dan wisgo coron amlwg sydd â dwy bluen estrys fawr ar bob ochr y goron. Mae hefyd yn dal magl a ffust symbolaidd. Ystyrid Osiris ar un adeg yn fab hynaf i dduw'r ddaear Geb, er bod ffynonellau eraill yn dweud mai mab i dduw'r haul, Ra, yr ydoedd,Richard H. Wilkinson, The Complete Gods and Goddesses of Ancient Egypt (Llundain: Thames & Hudson, 2003), t.105 a duwies y nefoedd, Nut, yn ogystal â bod yn frawd a gŵr i Isis, gyda Horus yn fab iddo ond ar ôl i Osiris farw. Cysylltir ef hefyd â'r epithet Khenti-Amentiu, sy'n golygu "Blaen y Gorllewinwyr", cyfeiriad i'w frenhiniaeth yng ngwlad y meirw.Mark Collier a Bill Manley, How to Read Egyptian Hieroglyphs (Llundain: British Museum Press, 1998), t.41 Fel rheolwr y meirw, adweinir Osiris weithiau fel "brenin y [bodau] byw": roedd yr hen Eifftwyr yn ystyried y meirw bendigaid yn "fodau byw".Erik Hornung, Conceptions of God in Ancient Egypt: The One and the Many (Cornell University Press, 1996), t.233

Cyfeiriadau

Llyfryddiaeth
 Martin A. Larson, The Story of Christian Origins (1977)
 C. W. Leadbeater, Freemasonry and its Ancient Mystic Rites (Gramercy, 1998)