Rzéka

Rzéka – nôtëralny, wiéchrzëznowy cek, płënący w wëżłobionym bez erozjã rzéczną kòrëce, cządowò zaléwający dolënã rzéczną. W Pòlsce przëjimô sã, że rzékã stanowi cek ò wiéchrzëzni dorzécza pòwiżé 100 km².

 Etimòlogiô 
Kaszëbsczé słowò rzéka mô swoje òdpòwiedniczi w jinszich słowiańsczich jãzëkach (rus. река, bułg. река, serb.-chòrw. река/reka itd.) Słowama witnyma, wëstãpującëma w jinszich indoeùropejsczich jãzëkach, spòkrewnione m.jin. z ind. rïti, starnoind. rayas, łac. rivus, franc. rivière, ani. river, morfemë rdzénné wëmienionëch słowów to kòntinuantë praindoeùropejsczégò jãzëka rdzénia rei-, wëstãpującégò równowôrtnie z roi- (płënąc, cec), etimòlogiczné łączą sã z słowama rojic sã i zdrój. 

 Bibliografiô 

 Bajkiewicz-Grabowska E., Mikulski Z., Hydrologia ogólna, 2007.
 Winfried Lampert, Ulrich Sommer, Ekologia wód śródlądowych.
 Poradnik badania jakości wód, NFOŚ, Warszawa 1996, ISBN 83-85908-29-3.
 Tomasz Urbański, Ekologia. Środowisko. Przyroda, WSiP, Warszawa 1996, ISBM 83-02-05649-9.
 Encyklopedia powszechna PWN, Warszawa 2007.
 Stanisław Bernatowicz, Zasady ekologii środowiska wodnego, Suwałki 1990.

Kategòrëjô:Rzéczi