Klëka

Klëka (téż: kòzeł) – mòcno pałãgòwatô krëczew, colemało jałówcowô, z przëwieszoną do ni kôrtką papiora, w chtërny dôwni szôłtës zwòłiwôł karno na naradã abò pòdôwôł do pùblëczny wiédzë jaczés ògłosëBernard Sychta, Słownik gwar kaszubskich na tle kultury ludowej, t. II, Wrocław etc., 1968, s. 162.. Kleka bëła znankòwnym przëkładã tradicyjny kaszëbsczi lëdowi kùlturë. 

Dzysô, czej takô krëczew wëszła z ùżëcô, pòzwą „klëka” òkresliwô sã w kaszëbiznie sam ògłos.

„Pomerania” w 2016 pòjinfòrmòwa, że Małgòrzata Wòzniôk, szôłtëska Sławùtowa, wëcmanim z mieszkańcama ti wsë jesz wcyg piastëją stôri zwëk rozkòscérzaniô wiadłów, np. ò pòdatkach, za pòmòcą drzewianégò kòzłaKòzeł, „Pomerania” 2016, nr 10, s. 27..

 Przëpisczi 

Kategòrëjô:Kaszëbskô kùltura