Łacyńsczi jãzëk

Łacyńsczi jãzëk (abò łacëzna, łacëna; łac. lingua Latina) –  jindoeùropejsczi jãzëk z pòdrodzëznë italsczich jãzëków.

Wësztôłcëł sã przëpùszczalnie w II tësąclecu p.n.e. jakno jãzëk mieszkańców Lacjum w westrzédny Italie. Béł òn rodnym jãzëkã Rzëmian. Do jegò zapisywaniô brëkòwóno łacyńsczégò alfabétu, chtëren dzysdzéń je nôbarżi rozkòscérzonym alfabétã na swiece. Łacëzna stała sã ùrzãdowim jãzëkã Rzimsczi Repùbliczi, a pózni – Rzimsczégò Césarstwa. W tim w czasu òdbéł sã proces latinizacje Jimperium, a łacëzna bëła jãzëkã mieszkańców wielnëch rzimsczich prowincji w Eùropie i nordowi Africzi. W codniowi gôdczi łacëznë òprzestóno ùżëwac pò ùpôdkù Césarstwa na zôpadze, chòc we wikszoscë państw Eùropë bëła brëkòwónô jakno ùrzãdowi, liturgiczny i lëteracczi jãzëkJürgen Leonhardt, Latin: Story of a World Language, Londyn: The Belknap Press of Harvard University Press 2013, s. 7-11. ISBN 0674058070..

Do XVIII st. łacëzna bëła pòwszechno brëkòwónô jakno jãzëk midzënôrodny kòmùnikacje, nôùczi, kùlturë i kùńsztu. W Pòlsce bëła ùrzãdowim jãzëkã do rozbiorów. Liturgia Katolëcczégò Kòscoła òdprôwiónô bëła wnet leno pò łacëznie jaż do II Watikańsczego SobòruJürgen Leonhardt, Latin: Story of a World Language, Londyn: The Belknap Press of Harvard University Press 2013, s. 16-22. ISBN 0674058070..

 Pòchòdné jãzëczi 
Z łacëznë wëwòdzą sã dzysdniowé romańsczé jãzëczi, midzë jinszima:  
 francësczi
 galicyjsczi
 szpańsczi
 katalońsczi
 pòrtugalsczi
 rumùńsczi
 italsczi

 Przëpisczi 

Kategòrëjô:Łacyńsczi jãzëk