Josip II, car Svetog Rimskog Carstva

Josip II (Joseph Benedikt Anton Michael Adam; 13. mart 1741 – 20. februar 1790) bio je car Svetog Rimskog Carstva od 1765. do 1790. i vladar Habsburških posjeda od 1780. do 1790. Bio je najstariji sin Franje I i njegove supruge Marije Terezije, te brat Marije Antoanete. Kao zagovornik prosvijećenog apsolutizma, njegove reforme su kulminirale krajnjim neuspjehom modernizacije carstva. Rangiran je zajedno sa Katarinom Velikom i Fridrikom Velikim kao jedan od tri velika prosvjetitelja. Njegova politika je bila poznata kao Josefinizam. Umro je bez sinova i naslijedio ga je mlađi brat Leopold.

 Vladavina s majkom 

Rođen je kao treće dijete i prvi sin cara Franje I i carice Marije Terezije. Rođen je za vrijeme Rata za austrijsko naslijeđe, dok se njegova majka borila za svoje pravo da vlada Habsburškom Monarhijom. Nazvala ga je po svetom Josipu, kojem se molila za sina tokom trudnoće, iako je njena majka, Elizabeta Kristina od Braunschweig-Wolfenbüttela, insistirala da mu se da ime Karlo Franjo, po djedu i ocu.

Carsku je krunu naslijedio po očevoj smrti, 1765, ali je de facto vlast dijelio sa majkom. Josip i Marija Terezija su imali različite poglede po pitanju upravljanja ogromnim carstvom, što je često vodilo do neslaganja i prepirki. Odnos između Marije Terezije i Josipa bio je komplikovan zbog razlike u njihovim ličnostima. U usporedbi s Marijom Terezijom, Josip je bio intelektualno superiorniji, ali majčina dominanta ličnost je često izazivala Josipovo povlačenje. I Josip i Marija Terezija su često prijetili da će abdicirati prilikom svojih prepiranja. U Josipovom interesu je bilo da ona ostane na prijestolju do svoje smrti, jer je tako imao nadređenog kojeg je mogao okrivljavati za svoje neuspjehe, te je tako izbjegavao preuzimanje odgovornosti za svoje postupke.Dawson Beales, 183-184.

Josip je sebe smatrao prosvijetljenim apsolutistom, te je održavao kontakt sa ruskom caricom Katarinom II, koju Marija Terezija nije podnosila. Sinu je prepustila apsolutnu kontrolu nad vojskom po smrti grofa Leopolda Josepha von Dauna.Crankshaw, 268, 271. S ministrima je isplanirao podjelu Poljske uprkos protivljenju Marije Terezije, koju ju je uvjerio da je već kasno odbaciti planove.

 Samostalna vladavina 
Tek je 1780. smrt dominantne majke Josipu dala punu vladarsku moć. Njegova je vladavina obilježena brojnim reformama. Pri kraju svoje vladavine morao je povući gotovo sve osim one o vjerskoj toleranciji i o pravima kmetova. Nakon posjete Francuskoj i mnogim njenim pokrajinama, upoznajući nove načine života poput republikanstva, odlučio da i u svojoj državi provede neke demokratske reforme. Ukinuo je smrtnu kaznu i bezuspješno pokušao razoriti Osmansko Carstvo.

Ženio se dva puta, Izabelom Marijom Parmskom i Marijom Josipom Bavarskom. S prvom suprugom je imao dvije kćerke koje je nadživio, a s drugom nije imao djece. Naslijedio ga je brat, Leopold II.

 Porodično stablo 

 Bibliografija 
 Browning, Reed: The War of the Austrian Succession Palgrave Macmillan 1995 
 Crankshaw, Edward: Maria Theresa, Longman publishers 1969
 Dawson Beales, Derek Edward: Joseph II: In the shadow of Maria Theresa, 1741-1780

 Reference 

Kategorija:Rođeni 1741.
Kategorija:Umrli 1790.
Kategorija:Biografije, Beč
Kategorija:Carevi Svetog Rimskog Carstva
Kategorija:Kraljevi Njemačke
Kategorija:Kraljevi Češke
Kategorija:Kraljevi Ugarske
Kategorija:Kraljevi Hrvatske
Kategorija:Nadvojvode Austrije
Kategorija:Vojvode Tešina
Kategorija:Vojvode Milana
Kategorija:Vojvode Luksemburga
Kategorija:Vojvode Brabanta
Kategorija:Vojvode Limburga
Kategorija:Grofovi Flandrije
Kategorija:Grofovi Hainauta
Kategorija:Grofovi Namura
Kategorija:Habsburg-Lotaringovci