Nikita Hruščov

Nikita Sergejevič Hruščov (ruski: Ники́та Серге́евич Хрущёв; 15. april 1894. - 11. septembar 1971.) bio je sovjetski političar koji je tokom Hladnog rata predvodio SSSR kao prvi sekretar Komunističke partije Sovjetskog Saveza te kao vođa Sovjetskog Saveza od 1953. do 1964. Tokom svoje vladavine izvršio je destaljinizaciju Sovjetskog saveza, podržao napredak Sovjetskog svemirskog programa i uveo nekoliko relativno liberalnih reformi u oblastima unutrašnje politike. Njegove partijske kolege su ga uklonile sa vlasti 1964. zamijenivši ga Leonidom Brežnjevim kao generalnim sekretarom i Aleksejem Kosiginom kao premijerom.

Hruščov je rođen 1894. u selu Kalinovka, blizu današnje granice između Rusije i Ukrajine. Tokom mladosti bio je zaposlen kao metalski radnik, a tokom Ruskog građanskog rata postao je politički komesar. Uz pomoć Lazara Kaganoviča napredovao je sovjetskom hijerarhijom. Podržavši veliku čistku, Josif Staljin ga 1938. postavlja za sekretara centralnog komiteta u Ukrajini. Tokom Velikog patriotskog rata (Istočni front II svjetskog rata), Hruščov je kao posrednik između Staljina i njegovih generala učestvovao u krvavoj odbrani Staljingrada. Nakon rata, opozvan je u Moskvu gdje je bio jedan od Staljinovih bliskih savjetnika.

Staljinova smrt 1953. je pokrenula borbu za vlast u kojoj je Hruščov pobijedio. Nakon što je učvrstio svoj autoritet generalnog sekretara na 20. kongresu stranke 1956, održao je Tajni govor kojim je osudio Staljinove čistke najavivši represivnu eru Sovjetskog saveza. Njegova unutrašnja politika usmjerena na poboljšanje života običnih građana je često bila neučinkovita, posebno u poljoprivredi. Oslanjajući se na projektile za nacionalnu odbranu, Hruščov je izvršio veliko smanjenje konvencionalnih snaga. Uprkos smanjenju, njegova vladavina je doživjela najnapetije godine Hladnog rata koja je kulminirala Kubanskom raketnom krizom. Umro je 1971. od srčanog udara.,

Biografija
Nikita Sergejevič Hruščov bio je sovjetski komunistički vođa, prvi sekretar sovjetske komunističke stranke u periodu od 1953. do 1964. i premijer SSSR-a u razdoblju od 1958. do 1964. Rođen je u mjestu Kalinovka, kao sin rudara. U mladosti je radio kao pastir i bravar. Nakon služenja u carskoj vojsci (1914. - 1918.) i učestvovanja u ruskoj revoluciji pridružio se komunističkoj stranci i Crvenoj armiji 1918.  i borio se u građanskom ratu. Pohađao je visoku školu komunističke stranke 1921. i bio aktivan član stranke sve do 1929. Naredne dvije godine pohađao je Industrijsku akademiju u Moskvi.

Hruščov je ubrzano napredovao u stranci, te je 1934. postao član Centralnog komiteta. U razdoblju od 1935. do 1937. je generalni sekretar moskovskog regionalnog komiteta gdje provodi industrijalizacijski program druge petoljetke. Godine 1938. premješten je u Ukrajinu gdje vrši dužnost generalnog sekretara ukrajinske partijske organizacije i postaje privremeni član partijskog Politbiroa. Punopravan član Politbiroa postaje 1939. kada je imenovan u Prezidij Vrhovnog Sovjeta. Za vrijeme drugog svjetskog rata Hruščov je na čelu političkog odjela Crvene armije na južnom frontu. Godine 1944. kada su Nijemci istisnuti iz Ukrajine povjerena mu je obnova poljoprivredne proizvodnje, uspostava reda i kažnjavanje izdajica. Vraćajući se u Moskvu imenovan je članom Sekretarijata partijskog Centralnog komiteta. Kasnije će se istaknuti kao vodeći sovjetski poljoprivredni ekspert. Nakon smrti Staljina 1953. postao je prvi sekretar Centralnog komiteta i time glava komunističke stranke SSSR-a. Tada je započela borba za vlast između Hruščova; Georgija Malenkova, premijera i Lavrentija Berije, šefa tajne policije (KGB). Malenkov i Hruščov, s još jednim dijelom vlade, željeli su smanjiti moć KGB-a koji je u doba Staljina došao na zao glas. Berija je nasuprot njima želio povećati političku moć KGB-a. Stranka je podržala Malenkova i Hruščova, a Berija je uhapšen i smaknut 1953. Hrušov je tada uspio pobijediti Malenkova jer je on kontrolirao partijski aparat i na važne funkcije imenovao velik broj ljudi koji su mu bili odani. Stoga je 1955. Malenkov podnio ostavku.

Godine 1956. na XX. kongresu stranke Hruščov je poduzeo neočekivani korak i označio je Staljina odgovornim za masovna ubistva i deportacije, njemačku invaziju u 2. svjetskom ratu i sovjetski raskid s Jugoslavijom. U skladu s tom politikom predvodio je sovjetsku delegaciju na pregovorima u Beogradu, kojom prilikom je javno priznao pogrešnost Staljinovog napada na KPJ (Komunističku partiju Jugoslavije) i Jugoslaviju. Hruščovljevi motivi za destaljinizaciju bili su kompleksni. On je želio ponovo uspostaviti vladavinu zakona, ali je također želio eliminirati protivništvo stranačkih i državnih službenika. Pored toga Hruščov je bio umiješan u mnoge Staljinove čistke i terorističke akte te je tako mogao ukazati na Staljinove ljude od povjerenja koji su bili još odgovorniji za zločine od njega samoga. Međutim Hruščovljevi napori na destaljinizaciji ostali su samo na razotkrivanju namještenih sudskih procesa i iznuđenih priznanja članova komunističke stranke. Nikada nije povukao pitanje odgovornosti za pogubljenja i utamničenja miliona običnih ljudi. Hruščovljev najveći izazov na unutarnjopolitičkom planu bila je poljoprivreda. Dotadašnja vladina politika prema poljoprivredi nije bila naročito realistička jer je od nerazvijene poljoprivrede željela izvući vrhunske rezultate, a to nije išlo. Stoga je Hruščov dopustio da velike površine u Sibiru, Uralu i Kazahstanu budu predane na upotrebu poljoprivrednicima. Međutim proizvodnja se suočila s problemom klime, izborom usjeva te nedostatkom opreme i radnika. Također je nastojao poboljšati i životni standard uspostavljajući minimalnu plaću 1956. i izgrađujući velika kompleksna naselja.

mini|Hruščov sa predsjednom SAD-a Johnom F. Kennedyem 1961.

U vanjskoj politici se zalagao za miroljubivu koegzistenciju sa Zapadom nastavljajući s politkom čvrste ruke u zemljama Istočne Evrope. Iako su građanski nemiri u Poljskoj 1956. završili bez vojnog uplitanja, sovjetske su trupe izvršile invaziju Mađarske iste godine kako bi skršile ustanak i ponovo postavile na vlast komunističku, prosovjetsku vladu. Odnosi sa Sjedinjenim Državama također su bili napeti jer je Hruščov više preferirao nuklearno oružje umjesto konvencionalnog naoružanja. Ove su tenzije kulminirale u vrijeme tzv. Kubanske krize 1962. kada su Sjedinjene Države tražile da SSSR ukloni nuklearne projektile koje je smjestio na Kubi. Nakon nekoliko veoma napetih dana SSSR se složio povući nuklearno naoružanje s Kube. Nakon povlačenja u Kubanskoj krizi i time popuštanja Amerikancima Hruščov je izgubio podršku KGB-a i konzervativnih članova komunističke stranke. Listopada 1964. u zavjeri organiziranoj od Suslova smijenjen je s dužnosti predsjednika vlade i stranačkog vođe. Potom je optužen za političke greške, uključujući tu i tzv. Kubansku krizu, uspostavu kulta ličnosti i dezorganizaciju ekonomije. Do kraja godine nije bio član nijednog vladinog tijela. Godine 1966. izbačen je iz partijskog Centralnog komiteta. Četiri godine kasnije (1970.) u Engleskoj je objavljena knjiga Sjećanja koju je on navodno napisao, ali je Hruščov javno porekao da je knjiga autentična.

 Reference 

 Izvori 





 Hale-Dorrell, Aaron. Corn Crusade: Khrushchev's Farming Revolution in the Post-Stalin Soviet Union (2019) PhD dissertation version








  (fee for article)
  (fee for article)


 Volin, Lazar. Khrushchev and the Soviet agricultural scene (U of California Press, 2020).
 Volin, Lazar. "Soviet agriculture under Khrushchev." American Economic Review 49.2 (1959): 15–32 online.
  (fee for article), free version
 Zhuravlev, V. V. "NS Khrushchev: A Leader's Self-Identification as a Political Actor." Russian Studies in History 42.4 (2004): 70–79, on his Memoirs

 Ostalo 


  (fee for article)

  (fee for article)



 Dodatna literatura 
 Alvandi, Roham. "The Shah's détente with Khrushchev: Iran's 1962 missile base pledge to the Soviet Union." Cold War History 14.3 (2014): 423–444.
 Artemov, Evgeny, and Evgeny Vodichev. "The Economic Policies of the Khrushchev Decade: Historiography." Quaestio Rossica 8.5 (2020): 1822–1839. online 
 Beschloss, Michael. The Crisis Years: Kennedy and Khrushchev, 1960–1963 (1991) online
 Breslauer, George W. Khrushchev and Brezhnev as Leaders (1982) online
 Conterio, Johanna. "" Our Black Sea Coast": The Sovietization of the Black Sea Littoral under Khrushchev and the Problem of Overdevelopment." Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History 19.2 (2018): 327–361. online
 Craig, Campbell, and Sergey Radchenko. "MAD, not Marx: Khrushchev and the nuclear revolution." Journal of Strategic Studies 41.1–2 (2018): 208–233. online
 Dallin, David. Soviet foreign policy after Stalin (1961) online
 Dobbs, Michael. One minute to midnight : Kennedy, Khrushchev, and Castro on the brink of nuclear war (2008) online
 Frankel, Max. High Noon in the Cold War: Kennedy, Khrushchev, and the Cuban Missile Crisis. (Random House 2005). online
 Fursenko, Aleksandr and Timothy Naftali. Khrushchev's Cold War: The Inside Story of an American Adversary (2010)
 Hardy, Jeffrey S. The Gulag after Stalin: Redefining Punishment in Khrushchev's Soviet Union, 1953–1964. (Cornell University Press, 2016).
 Harris, Jonathan. Party Leadership under Stalin and Khrushchev: Party Officials and the Soviet State, 1948–1964 (Rowman & Littlefield, 2018).
 Iandolo, Alessandro. "Beyond the Shoe: Rethinking Khrushchev at the Fifteenth Session of the United Nations General Assembly." Diplomatic History 41.1 (2017): 128–154.

 McCauley, Martin. The Khrushchev Era 1953–1964 (Routledge, 2014).

 Schoenbachler, Matthew, and Lawrence J. Nelson. Nikita Khrushchev's Journey into America (UP of Kansas, 2019).
 Shen, Zhihua. "Mao, Khrushchev, and the Moscow Conference, 1957." in A Short History of Sino-Soviet Relations, 1917–1991 (Palgrave Macmillan, Singapore, 2020) pp. 189–207.
 Smith, Jeremy and Melanie Ilic. Khrushchev in the Kremlin: Policy and Government in the Soviet Union, 1953–64 (Taylor & Francis, 2011)
 Sodaro, Michael. Moscow, Germany, and the West from Khrushchev to Gorbachev (Cornell UP, 2019).
 Thatcher, Ian D. "Gulag Studies: From Stalin to Khrushchev." Canadian-American Slavic Studies 53.4 (2019): 489–493.
 Torigian, Joseph. 2022. ""You Don't Know Khrushchev Well": The Ouster of the Soviet Leader as a Challenge to Recent Scholarship on Authoritarian Politics." Journal of Cold War Studies 24(1): 78–115.
Watry, David M. Diplomacy at the Brink: Eisenhower, Churchill, and Eden in the Cold War. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 2014. .
 Zelenin, Il'ia E. "N. S. Khrushchev's Agrarian Policy and Agriculture in the USSR." Russian Studies in History 50.3 (2011): 44–70.
 Zubok, Vladislav and Constantine Pleshakov. Inside the Kremlin’s cold war: from Stalin to Khrushchev (Harvard UP, 1996) online

Vanjski linkovi

Kategorija:Rođeni 1894.
Kategorija:Umrli 1971.
Kategorija:Ruski političari
Kategorija:Vođe Sovjetskog Saveza
Kategorija:Biografije, Kalinovka (Kurska oblast)