Ladislav, kralj Napulja

Ladislav (11. februar 1377 - 6. august 1414) je bio napuljski i titularni 
ugarsko-hrvatski kralj.

 Porodica 

Bio je sin napuljskog kralja Karla III i Margarete Dračke. Otac mu je bio patrilinearni praunuk kralja Karla II, a majka kćerka jedine sestre kraljice Ivane I i patrilinearna praunuka kralja Roberta.














 Vladavina u Napulju 

Godine 1386, po očevoj smrti, postao je kralj Napulja i titularni kralj Hrvatske i Ugarske pod regentstvom svoje majke. Tokom 1390-ih Ludovik II, vojvoda Anžuja, i protupapa Ivan XXIII su se uporno suprostavljali njegovoj vlasti. Vojvoda Anžuja je bio rivalski kralj koji je 1389. godine uspio je zauzeti Napulj i istjerati Ladislava, koji ponovo vraća Napulj pod svoju vlast 1399. godine.

Period Ladislavove vladavine obilježen je i jačanjem kraljevske vlasti. Pošto je to umanjivalo vlast barona, došlo je do sukoba koji su okončani ubistvom nekoliko barona.

Protupapa Ivan XXIII je propovijedao krstaški rat protiv Ladislava. Prodavale su se indulgencije da bi se skupila finansijska sredstva za krstaški rat protiv Ladislava. Jan Hus je u Češkoj kritikovao prodaju indulgencija, i počeo se tome suprostavljati. To dovodi do husitskog pokreta u Češkoj.

Postao je vješt politički i vojni vođa, zaštitnik i kontrolor papstva tokom vlasti pape Inocenta VII. Pogodovao mu je nered koji je tada vladao Italijom. Bilo je to razdoblje Zapadne šizme koje Ladislav koristi, pa širi svoju vlast na račun papske države.

 Borba za mađarski tron 
200px|mini|lijevo|Grb Ladislava kao titularnog kralja Ugarske, titularnog kralja Jerusalema, i kralja Napulja
Od 1390. godine polaže pravo i na tron Mađarske, Hrvatske i Dalmacije. Marija Anžuvinska i njen muž, Žigmund Luksemburški, su isto tako polagali pravo na taj tron. Nakon što je broj njegovih pristaša naglo porastao poslije nesređenih prilika u Ugarskom kraljevstvu, Ladislav je ustao protiv Žigmunda da bi preuzeo zemlje koje su mu kao izabranom ugarskom kralju pripadale. On je uputio mornaricu pod maršalom Sicilije i vrhovnim kapetanom napuljske mornarice Alojzijem Aldemariscom kako bi prisilio dalmatinske gradove da priznaju njegovu vlast. Aldemarisco je uspio da, osim Dubrovnika, svi gradovi pristanu uz Ladislava, koji se na poziv svečanog zadarskog poslanstva iskrcao u Zadru, gdje ga je 5. augusta 1403. godine u katedrali Sv. Stošije u prisutnosti vojvode Hrvoja okrunio ostrogonski nadbiskup Ivan Kanižaj.

Već početkom novembra 1403. Ladislav je napustio Zadar, ali ne kako bi pošao u Ugarsku, nego da se vrati u Napulj. Za svoga namjesnika u Hrvatskoj i Dalmaciji postavio je vojvodu Hrvoja. Ali kad je Ladislav napustio Dalmaciju, rasplamsale su se borbe izmedu njegovih i pristaša kralja Žigmunda. Na Žigmundovu stranu su prešli čak i mnogi Ladislavovi privrženici, a među njima i Kanižaj, koji ga je okrunio. Žigmundova pobjeda kod Dobora (1408) je označila krah Ladislavove politike jer su na Žigmundovu stranu prešli Ladislavove pristalice, među kojima je bio i herceg Hrvoje. Tako je već 1408. cijela Hrvatska priznala Žigmundovu vlast, a početkom 1409. to su učinili i dalmatinski gradovi, osim Zadra. Uvidjevši da se neće moći održati u Hrvatskoj i Ugarskoj, do čijih mu interesa više ni nije bilo stalo, Ladislav je za 100.000 dukata prodao Veneciji 9. jula 1409. godine Zadar, Novigrad, Vranu, ostrvo Pag i sva svoja prava na čitavu Dalmaciju. Posljedice tog kupoprodajnog ugovora bile su porazne za Zadar i ostale primorske gradove.

 De facto vladar Taranta 

Zauzeo je Firencu 1414. godine, ali kuga je pokosila veliki dio njegove vojske, pa je bio primoran napustiti grad. Započeo je sa građenjem renesansnih građevina u Firenci. Bio je i suvereni princ Taranta od 1406. godine. Prvo je pokušao zauzeti grofoviju Lecce opsadom zamka, ali to mu nije uspjelo, pa je promijenio taktiku i započeo pregovore sa Marijom, groficom Leccea. Oženio se groficom, koja je istovremeno bila majka tarantskog kneza, pa je time de facto zavladao Tarantom.

 Smrt 

Umro je u Napulju 6. augusta 1414. Smatra se da je bio otrovan. Uprkos trima brakovima, nije imao djece. Naslijedila ga je sestra, Ivana II, koja je bila posljednji napuljski monarh iz dinastije Anjou.

Kategorija:Napuljski vladari
Kategorija:Anžuvinci
Kategorija:Politički razvoj srednjovjekovne Bosne