LSD

LSD je prvi put sintetiziran 16. novembra 1938.godine. od strane švicarskog hemičara Alberta Hofmanna u Sandoz laboratorijama u Baselu, Švicarska, kao dio velikog istraživačkog programa u potrazi za medicinski korisnim derivatima ergot alkaloida. Skraćenica "LSD" potiče od njemačkog Lysergsäurediethylamid".

mini|250px|Hemijski spoj 
LSD ili LSD 25 ili Acid (Lysergic acid diethylamide, bosanski: dietilamid lizergne kiseline) je visokopotentni halucinogen.

Dr. Albert Hofmann je 1938. godine sintetizirao LSD iz ergota - Claviceps purpurea (parazitska gljivica na žitu raži), a njegovo izrazito dugo i snažno halucinogeno djelovanje je otkrio u aprilu 1943. kada mu je igrom slučaja u organizam dospjela doza trideset puta veća od danas standardne.

Smatra se jednom od najjačih i najvažnijih halucinogenih substanci na Zemlji. Izaziva stanje proširene svijesti, osjećaj da vrijeme puno sporije prolazi, duhovnu spoznaju, psihodeličnu kreativnost, ali kod nekih osoba potiče i shizofreniju. Djeluje u jako malim količinama i topi se u vodi. Unosi se najčešće oralno na kartonskom kvadratiću kao mediju ili direktno u kapljicama, ali absorbira se i preko kože i sluznica.

Dr. Hofmann je sve do svoje smrti imao pozitivan stav o svom izumu i upozoravao svijet na potpunu besmislicu stroge zabrane LSD-a i sličnih supstanci.
LSD je prvi put sintetiziran 16. novembra 1938.godine. od strane švicarskog hemičara Alberta Hofmanna u Sandoz laboratorijama u Baselu, Švicarska, kao dio velikog istraživačkog programa u potrazi za medicinski korisnim derivatima ergot alkaloida. Skraćenica "LSD" potiče od njemačkog Lysergsäurediethylamid".
LSD je prvi put sintetiziran 16. novembra 1938.godine. od strane švicarskog hemičara Alberta Hofmanna u Sandoz laboratorijama u Baselu, Švicarska, kao dio velikog istraživačkog programa u potrazi za medicinski korisnim derivatima ergot alkaloida. Skraćenica "LSD" potiče od njemačkog Lysergsäurediethylamid".

Upotreba
Rekreacijska
LSD se često koristi kao rekreativna droga zbog svojih psihodeličnih efekata.

Duhovna
LSD može katalizirati intenzivna duhovna iskustva i stoga se smatra enteogenom. Neki korisnici su prijavili izvantjelesna iskustva. Godine 1966., Timothy Leary je osnovao Ligu za duhovna otkrića s LSD-om kao sakramentom.San Francisco Chronicle September 20, 1966 Page One Stanislav Grof je napisao da religijska i mistična iskustva uočena tokom LSD seansi izgledaju slično opisima u svetim spisima velikih svjetskih religija i tekstovima drevnih civilizacija.

Medicinska
Meta analiza je zaključila da je pokazano da je jedna doza efikasna u smanjenju konzumacije alkohola kod osoba koje pate od alkoholizma. LSD has also been studied in depression, anxiety,

 Doziranje 

LSD je izuzetno potentna supstanca,
Uobičajeni raspon doze LSD-a za psihodelične efekte je od 20 do 200μg. Tipska srednja i "dobra" doza za psihodelično iskustvo je 100μg (raspon 75–150μg, dok 20 do 50μg je niska ili "minidoza" i  200μg is a visoka ili samorastvaranje doza. Prijavljen je raspon doza od čak 10 do 450 μg. LSD se također može koristiti u mikrodoziranju. LSD se također može koristiti u mikrodoziranju u ovom kontekstu, može se koristiti u subpragovnim ili mikrodozama manjim od 10μg.

Doze LSD-a prisutne u ilegalnim uzorcima LSD-a su se vremenom smanjivale. Sredinom 1960-ih, Owsley Stanley, najvažniji proizvođač LSD-a na crnom tržištu u Sjedinjenim Američkim Državama, distribuirao je LSD u standardnoj koncentraciji od 270μg, dok su ulični uzorci iz 1970-ih sadržavali 30 do 300 μg. Do 1980-ih, količina se smanjila na između 100 i 125 μg, a tokom 1990-ih je pala još više na raspon od 20 do 80 μg, i još dalje u 2000-ima.

Efekti
LSD proizvodi niz fizičkih, psiholoških i senzornih efekata.

Psihološki
Primarni neposredni psihološki efekti LSD-a su vizuelne pseudo-halucinacije i izmijenjeno mišljenje, često nazivano "tripovi". Ove senzorne promjene se smatraju pseudohalucinacijama jer subjekt ne percipira obrasce koje vidi kao da se nalaze u trodimenzijskom prostoru izvan tijela. LSD se ne smatra adiktivom. Ovi efekti obično počinju u roku od 20-30 minuta nakon oralnog uzimanja, dostižu vrhunac tri do četiri sata nakon uzimanja i mogu trajati i do 20 sati, posebno kod većih doza. Efekat "naknadnog sjaja“ koji se karakteriše poboljšanim raspoloženjem ili percipiranim mentalnim stanjem, može trajati danima ili sedmicama nakon uzimanja. Pozitivna iskustva, ili "dobra putovanja", opisuju se kao intenzivno ugodna i mogu uključivati osjećaje radosti, euforije, povećanog uvažavanja života, smanjene anksioznosti, osjećaja duhovnog prosvjetljenja i osjećaja povezanosti sa svemirom.

Negativna iskustva, poznata kao "loši tripovi", mogu izazvati osjećaje straha, uznemirenosti, anksioznosti, panike i paranoje. Iako je pojava lošeg tripa nepredvidiva, faktori poput raspoloženja, okoline, sna, hidratacije i društvenog okruženja, zajednički nazvani "postavka i okruženje", mogu utjecati na rizik i smatraju se važnima u minimiziranju vjerojatnosti negativnog iskustva.

Senzorni
LSD izaziva živo senzorno iskustvo koje utiče na čula, emocije, sjećanja, vrijeme i svijest. Efekti se kreću od suptilnih perceptivnih promjena do dubokih kognitivnih promjena. Promjene u slušnoj i vizualnoj percepciji su uobičajene.

Korisnici mogu iskusiti pojačane vizualne fenomene, poput živih boja, predmeta koji se pretvaraju, mreškaju ili kreću, te geometrijskih uzoraka na različitim površinama. Također se primjećuju promjene u percepciji teksture i okusa hrane, što ponekad dovodi do averzije prema određenoj hrani.

Postoje izvještaji o neživim objektima koji izgledaju animirano, a statični objekti kao da se kreću u dodatnim prostornim dimenzijama. Slušni efekti LSD-a mogu uključivati izobličenja zvukova nalik ehu i intenziviran doživljaj muzike. Osnovni vizualni efekti često podsjećaju na fosfene i mogu biti pod utjecajem koncentracije, misli, emocija ili muzike. Veće doze mogu dovesti do intenzivnijih promjena senzorne percepcije, uključujući sinesteziju, percepciju dodatnih dimenzija i privremenu disocijaciju.

Fizički 
260px|thumb| Pacijent sa midrijazom zbog upotrebe LSD-a|palac|uspravno=1|lijevo|Pacijent sa midrijazom (proširenjem zjenica) zbog upotrebe LSD-a.

LSD može izazvati fizičke efekte kao što su proširenjem zjenica, smanjenim apetitom, povećanim znojenjem i budnošću. Fizičke reakcije na LSD se uveliko razlikuju i neke mogu biti rezultat njegovih psiholoških efekata. Uobičajeno uočeni simptomi uključuju povišenu tjelesnu temperaturu, šećer u krvi i otkucaje srca, kao i naježenje kože, stiskanje vilice, suha usta i hiperrefleksiju. U slučaju neželjenih reakcija, korisnici mogu osjetiti utrnulost, slabost, mučninu i tremor.

Početak i trajanje
Psihoaktivni efekti LSD-a traju u prosjeku između 7 i 11 sati, s mogućim rasponom od 4 do 22 sata. Veće doze obično dovode do dužeg trajanja djelovanja. Početak djelovanja kada se primjenjuje oralno je u prosjeku 0,4 do 1,0sati, s mogućim rasponom od 0,1 do 1,8sati. Vrijeme do vršnih efekata kada se primjenjuje oralno je u prosjeku 2,2 do 2,8sati, s rasponom od 1,3 do 6,5sati.

Nuspojave 

LSD, klasični psihodelik, smatra se fiziološki sigurnim u standardnim dozama (50–200 μg), a njegovi primarni rizici leže u psihološkim efektima, a ne u fiziološkoj šteti. Studija Davida Nutta iz 2010. godine rangirala je LSD kao značajno manje štetan od alkohola, smještajući ga pri dnu liste koja procjenjuje štetnost 20 droga.

Psihološki efekti
Mentalni poremećaji
LSD može izazvati napade panike ili ekstremnu anksioznost, kolokvijalno nazvanu "loš trip". Uprkos nižim stopama depresije i zloupotrebe supstanci kod korisnika psihodeličnih droga u poređenju sa kontrolnom grupom, LSD predstavlja povećan rizik za osobe sa teškim mentalnim bolestima poput shizofrenije. Ovi halucinogeni mogu katalizirati psihijatrijske poremećaje kod predisponiranih osoba, iako nemaju tendenciju izazivanja bolesti kod emocionalno zdravih ljudi.

Sugestibilnost
Dok su istraživanja iz 1960-ih ukazivala na povećanu sugestibilnost pod utjecajem LSD-a i kod mentalno oboljelih i kod zdravih osoba, nedavni dokumenti sugeriraju da su CIA i Ministarstvo odbrane prekinuli istraživanje LSD-a kao sredstva kontrole uma.

Flešbekovi
Flešbekovi su psihološke epizode u kojima pojedinci ponovo doživljavaju neke od subjektivnih efekata LSD-a nakon što je droga prestala djelovati, a koji traju danima ili mjesecima nakon upotrebe -halucinogena. Ova iskustva su povezana sa poremećajem perzistentne percepcije halucinogena (HPPD), gdje se flešbekovi javljaju povremeno ili hronično, uzrokujući nelagodu ili funkcionalno oštećenje.

Etiologija flešbekova je raznolika. Neki slučajevi se pripisuju poremećaju somatskih simptoma, gdje se osobe fiksiraju na normalna somatska iskustva koja ranije nisu bila primijećena prije konzumiranja droge. Ostali slučajevi povezani su s asocijativnim reakcijama na kontekstualne znakove, slično reakcijama uočenim kod osoba s prošlim traumama ili emocijskim iskustvima. Faktori rizika za flešbekove ostaju nejasni, ali postojeće psihopatologije mogu biti značajan doprinos.

Procjena prevalencije HPPD-a je izazovna. Smatra se rijetkim, s pojavama u rasponu od 1 na 20 korisnika koji dožive prolazni i manje teški HPPD tipa 1, do 1 na 50.000 za više zabrinjavajući HPPD tipa 2. Suprotno "permatripovanju" i zadržavanje LSD-a u internet glasinama, LSD se ne skladišti dugoročno u kičmenoj moždini ili drugim dijelovima tijela. Farmakološki dokazi pokazuju da LSD ima poluživot od 175 minuta i da se metabolizira u spojeve rastvorljive u vodi poput 2-okso-3-hidroksi-LSD-a, koji se eliminira putem urina bez dokaza o dugoročnom skladištenju. Klinički dokazi također ukazuju na to da hronična upotreba SSRI-a može pojačati flešbekove izazvane LSD-om, čak i mjesecima nakon prestanka upotrebe LSD-a.

Tolerancija
LSD pokazuje značajnu tahifilaksiju, s razvojem tolerancije 24 sata nakon primjene. Progresija tolerancije u intervalima kraćim od 24 sata ostaje uglavnom nepoznata. Tolerancija se obično vraća na početnu vrijednost nakon 3-4 dana apstinencije. Značajna unakrsna tolerancija se javlja između LSD-a, meskalina i psilocibina. Blaga unakrsna tolerancija na DMT uočena je kod ljudi koji su visoko tolerantni na LSD. Tolerancija na LSD se također razvija uz dosljednu upotrebu, a vjeruje se da je rezultat serotonina 5-HT2A snižena regulacija receptora. Istraživači vjeruju da se tolerancija vraća na početnu vrijednost nakon dvije sedmice nekorištenja psihodelika.

Ovisnost i sklonost ovisnosti
LSD se široko smatra neadiktivnim, uprkos svom potencijalu za zloupotrebu. Pokušaji da se laboratorijske životinje obuče za samostalno davanje LSD-a bili su uglavnom neuspješni. Iako se tolerancija na LSD brzo razvija, sindrom odvikavanja se ne pojavljuje, što sugerira da potencijalni sindrom nije nužno povezan s mogućnošću brzog sticanja tolerancije na supstancu. Izvještaj koji ispituje poremećaj upotrebe supstanci za DSM-IV napominje da gotovo nijedan halucinogen ne izaziva ovisnost, za razliku od psihoaktivnih droga drugih klasa kao što su stimulansi i depresivi.

Rak i trudnoća
Mutageni potencijal LSD-a nije jasan. Sveukupno, čini se da dokazi ukazuju na ograničen ili nikakav učinak pri uobičajeno korištenim dozama. Studije nisu pokazale dokaze o teratogenim ili mutagenim efektima.

Dugoročni efekti
Potencijalni rizik od česte ponovljene dugotrajne upotrebe LSD-a i drugih serotonergičnih psihodelika je srčana fibroza i valvulopatija zbog serotoninskog 5-HT2B receptora agonizma. To može biti slučaj i sa mikrodoziranjem. Međutim, rizici su teorijski i potrebna su daljnja istraživanja kako bi se utvrdilo mogu li se ove komplikacije zapravo pojaviti kod psihodelika. Preliminarna studija na životinjama otkrila je da hronično mikrodoziranje LSD-a nije rezultiralo promjenama strukture srca ili valvulopatijom kod glodara. Čini se da su istraživanja o tome da li je LSD-u snažan agonist serotoninskog 5-HT2B receptora ili ne, a neke studije su ga utvrdile da je u suštini neaktivan.

Interakcije
Neki psihodelici, uključujući LSD, se metaboliraju putem citohroma P450 enzima CYP2D6. Istovremena upotreba selektivnog inhibitora ponovnog preuzimanja serotonina (SSRI), od kojih su neki potentni inhibitor CYP2D6, sa LSD-om može povećati rizik od serotoninskog sindroma. Vjeruje se da hronična upotreba SSRI-a, tricikličkih antidepresiva (TCA) i inhibitora monoaminooksidaze (MAOI) smanjuje subjektivne efekte psihodelika, vjerovatno zbog 5-HT2A receptora, smanjene regulacije ili desenzibilizacije izazvane povišenim nivoima serotonina. Međutim, suprotno prethodnim tvrdnjama, klinička studija je otkrila da davanje LSD-a osobama koje uzimaju paroksetin, SSRI i snažan inhibitor CYP2D6, povećava izloženost LSD-u za oko 1,5 puta, da je dobro podnošljivo i da nije mijenjalo ugodne subjektivne efekte ili fiziološke efekte LSD-a, dok su negativni efekti LSD-a, uključujući "loš učinak droge", anksioznost i mučninu, smanjeni. Slično tome, klinička studija s LSD-om otkrila je da su nivoi LSD-a bili 75% viši kod osoba s nefunkcionalnim CYP2D6 (slabi metabolizatori) u poređenju s onima s funkcionalnim CYP2D6. Za razliku od nekih drugih psihodelika, MAOI ne inhibiraju metabolizam niti pojačavaju efekte LSD-a, već umjesto toga smanjuju njegove efekte. Interakcije između psihodelika i antipsihotika ili antikonvulziva nisu dobro dokumentirane; međutim, istovremena upotreba sa stabilizatorima raspoloženja poput litija može izazvati napadaje i disocijativne efekte, posebno kod osoba sa bipolarnim poremećajem. Litijum značajno pojačava LSD reakcije, što potencijalno dovodi do akutnih komatoznih stanja kada se kombinuje.

Predoziranje
LSD u tipskim dozama (~50–250 μg) se smatra vrlo sigurnim u smislu toksičnosti, pri čemu nije zabilježen nijedan smrtni slučaj povezan s toksičnošću pri takvim dozama uprkos milionima izloženosti. Osim toga, LSD se smatra relativno netoksičnom drogom u slučaju predoziranja. Procjenjuje se, na osnovu studija na životinjama i izvještaja o slučajevima na ljudima, da je smrtonosna doza LSD-a kod ljudi približno 100 mg, ili oko 1.000 puta veća od uobičajene rekreativne doze od 100 μg. Od 2024. godine zabilježeno je nekoliko slučajeva smrtonosnog predoziranja LSD-om. Međutim, kritički pregled literature u studiji Davida E. Nicholsa otkrio je da od pet identificiranih slučajeva, jedan nije bio u skladu s efektima LSD-a, već je umjesto toga mogao biti u pitanju drugi lijek poput 25I-NBOMe, dva su uključivala normalne doze LSD-a kod osoba koje je policija stavila u maksimalno fizičko ograničavanje (vezane) nakon čega je uslijedila pretpostavljena pozicijska asfiksija i fatalni kardiovaskularni kolaps (vezanje je praksa koja se općenito povezuje sa slučajnom smrću), a dva su bila povezana s masivnim predoziranjem LSD-om koje je uključivalo doze moguće veće od 300 mg. B Osim smrti uzrokovane toksičnošću, LSD se rijetko povezuje sa smrću putem samoubistva, nesreće ili nasilnog susreta zbog izazivanja abnormalnog ponašanja.

U jednoj poznatoj seriji slučajeva iz 1974. godine, 8ljudi je slučajno ušmrknulo dvije "linije" gotovo čistog LSD praha za koji su mislili da je kokain. Tačne doze LSD-a nisu bile poznate, ali su smatrane ogromnim. Za kontekst, tipska "linija" kokaina za insuflaciju je 50 do 100 mg. Osobe su se javile u bolnicu u roku od 10 do 15 minuta, od kojih je petero bilo u komi, troje je zahtijevalo intubaciju i mehaničku ventilaciju, a osobe koje su bile pri svijesti iskusile su teške halucinogene efekte, između ostalih toksičnih simptoma. Svi su se potpuno oporavili u roku od 12 sati i nije bilo smrtnih slučajeva. Naknadni slučaj iz 2020. godine slično je uključivao slučajno ubrizgavanje potvrđene doze LSD-a od 55 mg umjesto kokaina, što je prošlo bez negativnih posljedica po zdravlje. U drugim izvještajima, predoziranje LSD-om od 5 mg izazvalo je tešku mučninu i povraćanje, zajedno s teškim poremećajima u ponašanju, dok predoziranje od 10 mg također nije bilo fatalno.

Uprkos tome što djeluju kao neselektivni agonisti serotoninskih receptora, glavni psihodelici poput LSD-a i psilocibina ne uzrokuju serotoninski sindrom čak ni pri ekstremnom predoziranju. Smatra se da je to zbog činjenice da djeluju kao djelimični agonisti serotoninskih receptora poput serotoninskog 5-HT2A receptora u odnosu na sam serotonin.  Suprotno tome, NBOMe psihodelici poput 25I-NBOMe su efikasniji i jedinstveno su povezani s toksičnošću sličnom serotoninskom sindromu. Retrospektivna analiza iz 2018. godine, koja je obuhvatila 3.554 izloženosti samo LSD-u, a prijavljena je centrima za kontrolu trovanja u Sjedinjenim Američkim Državama između 2000. i 2016. godine, otkrila je da su ozbiljni slučajevi toksičnosti bili rijetki. Uobičajeni neželjeni efekti (2,4–42%) uključivali su agitaciju ili razdražljivost, tahikardiju, halucinacije ili deluzije, konfuziju, diluziju zjenica, hipertenziju, pospanost ili letargiju, povišenu kreatin- fosfokinazu (CPK), mučninu i povraćanje, i druge. Odabrani ozbiljni neželjeni efekti uključivali su groznicu ili hipertermiju u 3,8%, jedan napad u 2,4%, komu u 1,4%, povišen kreatinin u 1,4%, višestruke napade u 1,2%, rabdomioliza u 1,1%, respiratorna depresija u 0,9%, poremećaj srčane provodljivosti u 0,5% i status epilepticus u 0,4%. Postoji izvještaj o slučaju teškog neuroloških posljedica nakon jedne tipske rekreativne doze LSD-a koja uključuje napad i kardiorespiratorni zastoj. Općenito, psihodelici poput LSD-a rijetko mogu uzrokovati napadaje kod nekih osoba.

Srednja smrtonosna doza (LD50) LSD-a kod životinja varira i iznosi 50 do 60 mg/kg kod miševa, 16,5 mg/kg kod pacova i 0,3 mg/kg kod kunića, sve dato putem injekcije. Poznati slučaj iz 1962. godine kada je slon po imenu Tusko primio 297 mg (~0,1 mg/kg) LSD-a putem intramuskularne injekcije pokazao se fatalnim. Ovi nalazi ukazuju na to da slonovi mogu biti mnogo osjetljiviji na predoziranje LSD-om nego ljudi i drugih vrsta. Međutim, ovaj slučaj je bio predmet kritika i kontroverzi zbog pogrešnog izračuna doze LSD-a i istovremene primjene promazina i pentobarbitala nakon LSD-a. Eksperiment je ponovljen na dva slona sa sličnim dozama LSD-a 1984. godine bez incidenata.

Masovne doze LSD-a se uglavnom kontrolišu simptomskim tretmanom, a psihomotorna agitacija se može liječiti benzodiazepinima. Uvjeravanje u mirnom, sigurnom okruženju je korisno. Antipsihotici poput haloperidola se ne preporučuju jer mogu imati neželjene efekte. Gastrointestinalna dekontaminacija sa aktivnim ugljem je od male koristi zbog brze apsorpcije LSD-a, osim ako se ne izvrši unutar 30 do 60minuta od uzimanja izuzetno velikih količina. Primjena antikoagulanasa, vazodilatatora i simpatolitika može biti korisna za liječenje ergotizma.

Predoziranje LSD zamjenom
Iako je LSD relativno siguran u slučaju predoziranja, 25-NB (NBOMe) psihodelici poput 25I-NBOMe i 25B-NBOMe se često prodaju kao "LSD" i vrlo su toksični u slučaju predoziranja, s mnogim prijavljenim teškim intoksikacijama i smrtnim slučajevima. Zbog njihove visoke potencije analogne LSD-u, ove droge se također redovno prodaju kao "LSD" u upijajućimm papirima. Smrtni slučajevi povezani s intoksikacijama NBOMe ukazuju na to da je značajan broj osoba unio supstancu za koju su vjerovali da je LSD, a istraživači izvještavaju da "korisnici upoznati s LSD-om mogu imati lažni osjećaj sigurnosti prilikom nenamjernog konzumiranja NBOMe-a". Istraživači navode da je navodna fiziološka toksičnost LSD-a vjerovatno posljedica drugih psihoaktivnih supstanci, a ne samo LSD-a.

Za NBOMe spojeve se navodi da imaju gorak okus, nisu aktivni oralno,{{efn|potencija N-benzilfenetilamina putem bukalne, sublingvalne ili nazalne apsorpcije je 50-100 puta veća (po težini) nego oralnim putem u poređenju sa matičnim 2C-x spojevima. Pretpostavljaju da niska oralna metabolička stabilnost N-benzilfenetilamina vjerovatno uzrokuje nisku bioraspoloživost pri oralnoj primjeni, iako metabolički profil ovih spojeva ostaje nepredvidiv; stoga istraživanja navode da se smrtni slučajevi povezani s ovim supstancama mogu djelimično objasniti razlikama u metabolizmu između pojedinaca. i obično se uzimaju sublingvalno. Kada se NBOMe-ovi primjenjuju sublingvalno, uočena je utrnulost jezika i usta praćena metalnim hemijskim okusom, a istraživači opisuju ovaj fizički neželjeni efekat kao jednu od glavnih razlika između spojeva NBOMe i LSD-a., Hill SL |veditors=Dargan P, Wood D |doi=10.1016/B978-0-12-818788-3.00008-5 |isbn=978-0-12-818788-3 |pages=279–300 |edition=2nd |publisher=Academic Press |date=septembar 2021 |s2cid=240583877}} Uprkos visokoj potenciji, rekreativne doze LSD-a izazvale su samo mali broj slučajeva akutne toksičnosti, ali NBOMe spojevi imaju izuzetno različite sigurnosne profile. Testiranje s Ehrlichovim reagensom daje pozitivan rezultat za LSD i negativan rezultat za NBOMe spojeve.

Farmakologija
Farmakodinamika
class=skin-invert-image|thumb|right|300px|Afiniteti (Ki) LSD-a za različite receptore. Što je vrijednost niža, LSD se jače veže za taj receptor (tj. sa većim afinitetom). Horizontalna linija predstavlja približnu vrijednost za koncentracije LSD-a u ljudskoj plazmi, te stoga afiniteti koji su iznad linije vjerovatno nisu uključeni u efekte LSD-a. Vrijednosti su prosjek Ki baza podataka.
+  Meta  Afinitet (Ki,nM) 5-HT1A  0,64–7,3 (Ki)6,4 ()110% () 5-HT1B  3,9 5-HT1D  3,9–14 5-HT1E  93 5-HT1F   5-HT2A  0.47–21 (Ki)0,24–538 ()23–88% () 5-HT2B  0,98–30 (Ki)0,68–12.000 ()13–73% () 5-HT2C  1.1–48 (Ki)0.85–1,590 ()26–79% () 5-HT3  >10.000 5-HT4  1.000 (pacov) 5-HT5A  9,0 5-HT5B  3,2 (pacov) 5-HT6  2,3–6,9 5-HT7  6,3–6,6 α1A  670–1.128 α1B  8.677 α1D   α2A  12–46 α2B, α2C   β1  140–1.601 β2  740–3.461 β3   D1  155–340 (Ki)35–63 ()35–44% () D2  61–126 D3  27–60 D4  26–158 D5  75–344 H1  1.100–1.540 H2–H4   M1–M5   I1   σ1, σ2   TAAR1  450 (Ki) (pacov)10,000 (Ki) (miš)1,400 () (pacov)9.700 () (miš)>20.000 () (čovjek)   >30,000 (Ki)>100.000 ()   5.600–>30.000 (Ki)>100.000 ()   >30.000 (Ki)>100.000 () Napomene:  Što je vrijednost manja, to se lijek jače veže za mjesto. Svi proteini su ljudski, osim ako nije drugačije navedeno. Refs:<ref</ref> Alt URL

LSD je serotonergički psihodelik i djeluje kao neselektivni modulator serotoninskih receptora. Veže se s visokim afinitetom za većinu serotoninskih receptora. Smatra se da su psihodelični efekti LSD-a posredovani specifično aktivacijom serotonin skog 5-HT2A receptora. Međutim, uloga drugih serotoninskih receptora i ciljeva u efektima LSD-a ne može se isključiti i može se smatrati vjerovatnom. Jedinstveno među serotonergičkim psihodelicima, LSD također pokazuje potencijalno značajan afinitet za dopaminske receptore, iako mnogo niži nego za većinu serotoninskih receptora.

LSD se veže za većinu podtipova serotoninskih receptora, osim za serotoninske 5-HT3 i 5-HT4 receptor. Međutim, neki od ovih serotoninskih receptora možda neće biti pogođeni tipičnim koncentracijama LSD-a u mozgu. Kod ljudi, rekreativne doze LSD-a mogu uticati na 5-HT1A, 5-HT2A, 5-HT2B, 5-HT2C, 5-HT5A i 5-HT6 receptore. Iako nisu prisutni kod ljudski, 5-HT5B receptori koji se nalaze kod glodara također imaju visok afinitet za LSD. Psihodelični efekti LSD-a pripisuju se aktivaciji 5-HT2A receptora. Mnogi, ali ne svi serotoninski 5-HT2A agonisti su psihodelici, a serotoninski 5-HT2A antagonisti blokiraju psihodeličnu aktivnost LSD-a. LSD pokazuje funkcionalnu selektivnost na serotonin 5-HT2A i 5-HT2C receptore tako što aktivira enzim transdukcije signala fosfolipazu A2 umjesto da aktivira enzim fosfolipazu C kao što to čini endogeni ligand serotonin.

Nije poznato kako tačno LSD proizvodi svoje efekte, ali se smatra da djeluje povećanjem oslobađanja glutamata (neurotransmitera) u moždanoj kori i stoga ekscitaciju u ovom području, posebno u sloju V. Pokazalo se da LSD, kao i mnoge druge droge za rekreativnu upotrebu, aktivira puteve povezane s DARPP-32. Lijek pojačava prepoznavanje dopaminskog D2 receptora protomera i signalizaciju D2–5-HT2A receptorskih kompleksa,<, što može doprinijeti njegovim psihotropnim efektima. Pokazalo se da LSD ima nizak afinitet za H1 receptore, pokazujući antihistaminske efekte, iako značaj ovoga pri dozama koje se koriste kod ljudi nije poznat.
LSD je pristrasni agonist koji inducira konformaciju u serotoninskim receptorima koja preferencijalno regrutuje β-arestin u odnosu na aktivirajući G protein. LSD također ima izuzetno dugo vrijeme zadržavanja kada se veže za serotoninske receptore, što traje satima, što je u skladu s dugotrajnim efektima LSD-a uprkos njegovom relativno brzom  klirensu tj. eliminaciji. Kristalna struktura serotoninskog 5-HT2B receptora vezanog za LSD otkriva vanćelijsku petlju koja formira "poklopac" preko dietilamidnog kraja vezivne šupljine i "zarobljava" LSD u vezivnom džepu, što objašnjava sporu brzinu odvezivanja LSD-a od serotoninskih receptora. Srodni lizergamid amid lizerginske kiseline (LSA) kojem nedostaje dietilamid dio je daleko manje halucinogen u njihovom poređenju. Štaviše, specifični ostatak u vezivnom džepu je djelimično odgovoran za produženo djelovanje LSD-a, a ovaj ostatak se nalazi u ljudskom proteinu, ali ne i u receptorima glodara.

LSD je izuzetno potentna psihoaktivna droga i spada među najpotentnije psihodelike poznate kod ljudi. Vrlo visoka potentnost LSD-a u izazivanju psihodeličnih efekata također je slučaj kod životinja, uključujući glodare i majmune. Nije jasno zašto je LSD toliko potentan. Afinitet i aktivacijski potencijal LSD-a na ljudski serotoninski 5-HT2A receptor in vitro je neupadljiv u poređenju s drugim psihodelicima kao što su DOI i DOB. Nema dokaza da je njegova veća potentnost povezana sa farmakokinetikom ili metabolizmom lijekova. Izgleda da se N,N-dietilamidni dio LSD-a uklapa u sternu ograničenu regiju serotoninskog 5-HT2A receptora koja specifično akomodira ovaj dio.

Utvrđeno je da LSD, kao i drugi psihodelici, povećava ekspresiju gena povezanih sa sinapsnom plastičnošću i stoga ima psihoplastogene efekte. Izgleda da je ovo posredovano agonizmom serotonin 5-HT2A [receptora.Također je objavljeno da LSD djeluje kao visoko potentan pozitivni alosterički modulator tropomiozinske receptorske kinaze B (TrkB), jednog od receptora  neurotrofičnog faktora izvedenog iz mozga (BDNF). Međutim, naknadne studije nisu uspjele reproducirati ove nalaze i umjesto toga nisu pronašle interakciju LSD-a sa TrkB.

Izgleda da ne postoji značajna akutna tolerancija na drogu na subjektivne efekte LSD. Stoga, čini se da je njegovo trajanje određeno armakokinetikom, a ne farmakodinamikom. To je u suprotnosti s MDMA, koji pokazuje izraženu akutnu toleranciju i trajanje efekata koje je kraće od njegovog poluvremena eliminacije.

Krio-EM struktura serotoninskog 5-HT2A receptora s LSD-om, kao i s raznim drugim psihodelicima i agonistima serotoninskog 5-HT2A receptora, riješili su i objavili Bryan L. Roth i kolege.

Mehanizmi djelovanja 

Neuroimaginacijske studije korištenjem stanja mirovanja MRI nedavno sugeriraju da LSD mijenja korteksnu funkcionalnu arhitekturu. Ove modifikacije se prostorno preklapaju s distribucijom serotonergičnih receptora. Posebno, povećana povezanost i aktivnost uočeni su u regijama s visokom ekspresijom 5-HT2A receptora, dok je smanjenje aktivnosti i povezanosti uočeno u korteksnim područjima koja su gusto prekrivena 5-HT1A receptorom. Eksperimentalni podaci ukazuju na to da subkorteksne strukture, posebno talamus, imaju sinergističku ulogu s moždanom korom u posredovanju psihodeličnog iskustva. LSD, putem vezivanja za korteksni 5-HT2A receptor, može pojačati ekscitacijsku neurotransmisiju duž frontostrijatalnih projekcija i, posljedično, smanjiti talamusno filtriranje senzornih stimulusa prema korteksu.< Izgleda da ovaj fenomen selektivno uključuje ventralna, intralaminarna i pulvinarna jezgra.

Farmakokinetika
Apsorpcija
Oralna bioraspoloživost LSD-a grubo je procijenjena na približno 71%,  korištenjem prethodnih podataka o intravenskoj primjeni LSD-a. Uzorak je bio podjednako podijeljen između muških i ženskih ispitanika i nisu uočene značajne spolne razlike u farmakokinetici LSD-a. U kasnijoj studiji višeg kvaliteta iz 2025. godine, oralna bioraspoloživost LSD-a bila je oko 80%.

Farmakokinetika LSD-a nije bila pravilno određena sve do 2015. godine, što nije iznenađujuće za drogu sa niskom μg potentnošću kakvu LSD posjeduje. U uzorku od 16 zdravih ispitanika, utvrđeno je da jedna oralna doza LSD-a srednjeg raspona od 200 μg proizvodi srednju maksimalnu koncentraciju od 4,5 ng/mL u prosjeku 1,5 sati (raspon 0,5–4 sata) nakon primjene.

Utvrđeno je da veliki obrok prije uzimanja LSD-a rezultira nivoima u cirkulaciji koji su 50% niži nego na prazan želudac.

Distribucija
Što se tiče distribucije, procjenjuje se da samo oko 1 do 1,5% droge dospijeva do mozga i kod životinja i kod ljudi. Nakon tipske doze od 100 μg kod ljudi, to bi bilo oko 1 μg koji se distribuira u mozak. Utvrđeno je da se nivoi LSD-a u različitim područjima mozga razlikuju kod majmuna. Nivoi su bili jednaki u krvi, moždanoj kori, malom mozgu i moždanom atablu, dok su nivoi bili 1,5 puta veći u talamusu i ekstrapiramidalnom sistemu, 2 do 3 puta veći u hipotalamusu i limbnom sistemu, 2 do 5 puta veća u slušnom i vizualnom korteksu, 5 do 7puta veća u zadnjem režnju hipofize i epifizi, i 10puta veća u prednjem režnju hipofize. Ove različite koncentracije u različitim područjima mozga mogu objasniti profil psihodeličnih efekata LSD-a. Također je proučavana distribucija LSD-a u tijelu.
Rečeno je da postoji neobično 40-minutno kašnjenje prije početka djelovanja psihodeličnih efekata LSD-a kada se primjenjuje intravenski. Navodi se da je ovo povezano s vremenski zavisnim interakcijama LSD-a sa serotoninskim 5-HT2A receptorom. Međutim, suprotno prethodnim tvrdnjama, drugi izvori navode da intravenska injekcija LSD-a rezultira početkom djelovanja u roku od nekoliko minuta. U farmakokinetičkoj studiji iz 2025. godine koja je upoređivala oralni i intravenski LSD, početak oralne primjene bio je otprilike 45 minuta, a početak djelovanja intravenskom injekcijom bio je otprilike 2,5minuta. Osim toga, intratekalna injekcija (intraspinalna injekcija) navodno ima praktično trenutni početak djelovanja. Međutim, u studiji iz 2025. godine, vrijeme do maksimalnih efekata bilo je oko 2,5 sata oralno i oko 1,2 sata intravenski. U ranijoj studiji iz 2016. godine, intravenski efekti LSD-a slično su dostigli vrhunac nakon oko 1,7 sati. Poređenja radi, utvrđeno je da intravenski dimetiltriptamin (DMT) dat kao bolus proizvodi maksimalne efekte nakon otprilike 2 minute, a intravenski psilocibin dat tokom 60sekundi nakon oko 4minute. Kaže se da su doze LSD-a slične prilikom oralne i injekcijske primjene, s izuzetkom intratekalne injekcije kod koje je doza smanjena na otprilike jednu trećinu uobičajene.

Metabolizam

Metaboliti LSD-a uključuju 2-okso-3-hidroksi-LSD (O-H-LSD), 2-okso-LSD, etilamid lizerginske kiseline (LAE), etil-2-hidroksietilamid lizerginske kiseline (LEO), nor-LSD, 13-hidroksi-LSD, 14-hidroksi-LSD i glukuronid konjugat 13- i 14-hidroksiliranih metabolita, između ostalih mogućih metabolita. Glavni metabolit LSD-a je O-H-LSD. Utvrđeno je da su nivoi O-H-LSD-a u urinu 4 do 40puta veći od nivoa LSD-a, što ukazuje na opsežan metabolizam LSD-a u ovaj spoj. Formira se pomoću enzima citohrom P450, iako specifični enzimi koji su uključeni nisu poznati, a farmakološki potencijal O-H-LSD-a je malo proučen. Međutim, utvrđeno je da ima znatno smanjenu aktivnost na serotoninskim 5-HT2 receptorima u odnosu na LSD in vitro. Malo se zna o specifičnim enzimima odgovornim za formiranje metabolita LSD-a.

Eliminacija
Samo 1% lijeka je eliminirano urinom nepromijenjeno, dok je 13% eliminirano kao O-H-LSD unutar 24 sata.

Aghajanian i Bing (1964) su otkrili da LSD ima vrijeme polueliminacije od samo 175 minuta (oko 3 sata); međutim, koristeći preciznije tehnike, Papac i Foltz (1990) su izvijestili da je 1 μg/kg oralno datog LSD-a jednom muškom dobrovoljcu imao prividni poluživot u plazmi od 5,1 sati, s vršnom koncentracijom u plazmi od 5 ng/mL 3 sata nakon doze. U modernijoj studiji iz 2015. godine, koncentracije LSD-a su se smanjivale sljedeći kinetiku prvog reda sa vremenom poluraspada od 3,6 ± 0,9 sati i vremenom poluraspada od 8,9 ± 5,9 sati.

Razno
Akutni efekti LSD-a obično traju između 6 i 12 sati, ovisno o dozi, toleranciji i doozi U jednoj modernoj studiji, efekti date doze LSD-a trajali su do 12 sati i bili su u bliskoj korelaciji s koncentracijama LSD-a prisutnim u cirkulaciji tokom vremena, bez uočene akutne tolerancije

Hemija
class=skin-invert-image|thumb|upright=1.40| Četiri moguća stereoizomera molekule LSD-a. Samo je LSD (d-LSD) aktivan. Ostali, neaktivni izomeri su iso-LSD (d-izo-LSD), l-LSD i l-izo-LSD.

LSD je hiralni spoj sa dva stereocentra na ugljikovim atomima C-5 i C-8, tako da teorijski mogu postojati četiri različita optički izomer LSD-a. LSD, također nazvan d-LSD ili (+)-LSD, ima apsolutnu konfiguraciju (5R,8R). Ostali stereoizomeri su izo-LSD (d-izo-LSD), l-LSD i l-izo-LSD.

5S- ili levo- stereoizomeri lizergamida ne postoje u prirodi i ne nastaju tokom sinteze iz d-lizergične kiseline. Retrosintetski, C-5 stereocentar bi se mogao analizirati kao da ima istu konfiguraciju alfa ugljika kao i prirodna aminokiselina L-triptofan, prekursor svih biosintetskih ergolinskih spojeva.

Međutim, LSD i izo-LSD, dva C-8 izomera, brzo se međusobno pretvaraju u prisustvu baza, jer je alfa proton kiseo i može se deprotonirati i reprotonirati. Nepsihoaktivni izo-LSD, koji je nastao tokom sinteze, može se odvojiti hromatografijom i izomerizirati u LSD.

Čiste soli LSD-a su triboluminiscentne, emitirajući male bljeskove bijele svjetlosti kada se protresu u mraku. LSD je jako fluorescentan i svijetli plavkasto-bijelo pod UV-svjetlom.

Sinteza
LSD je derivat ergolina. Obično se sintetizira reakcijom dietilamina s aktiviranim oblikom lizerginske kiseline. Aktivirajući reagensi uključuju fosforil-hlorid i reagens za spajanje peptida. Liserginska kiselina se proizvodi alkalnom hidrolizom lizergamida poput ergotamina, supstance koja se obično dobija iz ergota gljive na agarnoj ploči. Liserginska kiselina se također može proizvesti sintetski, iako se ovi procesi ne koriste u tajnoj proizvodnji zbog niskih prinosa i velike složenosti.

Albert Hofmann je sintetizirao LSD na sljedeći način: (1) hidrazinoliza ergotamina u D- i L-izoliserginsku kiselinu hidrazid, (2) odvajanje enantiomera s di-(p-toluil)-D-vinskom kiselinom da bi se dobio D-izoliserginska kiselina hidrazid, (3) enantiomerizacija u D-lizerginsku kiselinu hidrazid, (4) supstitucija sa HNO2 u D-lizerginski azid i (5) konačno supstitucija sa dietilaminom da bi se formirao dietilamid D-lizerginske kiseline.

Prekursor za LSD, lizerginska kiselina, proizveden je pomoću GMO-a, pekarskog kvasca. Journal Reference: 

Stabilnost
"LSD", piše hemičar Alexander Shulgin, "je neobično krhka molekula... Kao so, u vodi, hladnoj i bez izlaganja zraku i svjetlosti, stabilan je neograničeno dugo.

LSD ima dva labilna protona na tercijarnim stereogenim pozicijama C5 i C8, što čini ove centre sklonima epimerizaciji. Proton C8 je labilniji zbog vezivanja za karboksamid koje povlači elektrone, ali uklanjanje kiralnog protona na poziciji C5 (koji je nekada bio i alfa proton matične molekule triptofan) je potpomognuto induktivnim povlačenjem dušika i delokalizacijom pi elektrona sa indolnim prstenom. 
LSD također ima reaktivnost tipa enamina zbog efekata indolnog prstena koji donira elektrone. Zbog toga, hlor uništava molekule LSD-a pri kontaktu; iako hlorirana voda iz slavine sadrži samo malu količinu hlora, mala količina spoja tipska za rastvor LSD-a će se vjerovatno eliminirati kada se rastvori u vodi iz slavine. Dvostruka veza između pozicije 8 i aromatskog ugljikovodika, budući da je konjugovana sa indolnim prstenom, podložna je nukleofilnim napadima vode ili alkohola, posebno u prisustvu UV ili drugih vrsta svjetlosti. LSD se često pretvara u lumi-LSD (10-hidroksi-9,10-dihidro-LSD), koji je neaktivan kod ljudi.
Provedena je kontrolirana studija kako bi se utvrdila stabilnost LSD-a u združenim uzorcima urina.

Koncentracije LSD-a u uzorcima urina praćene su tokom vremena na različitim temperaturama, u različitim vrstama posuda za skladištenje, pri različitim izloženostima različitim talasnim dužinama svjetlosti i pri različitim pH vrijednostima. Ove studije nisu pokazale značajan gubitak koncentracije LSD-a pri 25 °C do četiri sedmice. Nakon četiri sedmice inkubacije, uočen je gubitak koncentracije LSD-a od 30% na 37 °C i do 40% na 45 °C. Urin obogaćen LSD-om i pohranjen u posudama od ćilibarnog stakla ili neprozirnog polietilena nije pokazao promjenu koncentracije ni pod kojim svjetlosnim uslovima. Stabilnost LSD-a u prozirnim posudama pod svjetlom zavisila je od udaljenosti između izvora svjetlosti i uzoraka, talasne dužine svjetlosti, vremena izlaganja i intenziteta svjetlosti. Nakon produženog izlaganja toploti u alkalnim pH uslovima, 10 do 15% matičnog LSD-a epimerizovano je u izo-LSD. U kiselim uslovima, manje od 5% LSD-a je pretvoreno u izo-LSD. Također je pokazano da tragovi metalnih iona u puferu ili urinu mogu katalizirati razgradnju LSD-a i da se ovaj proces može izbjeći dodavanjem EDTA.

Otkrivanje 

LSD se može detektirati u koncentracijama većim od približno 10% u uzorku korištenjem Ehrlichovog i Hofmannovog reagensa. Međutim, detekcija LSD-a u ljudskim tkivima je izazovnija zbog toga što je njegova aktivna doza znatno niža (u mikrogramima) u poređenju sa većinom drugih droga (u miligramima).

LSD se može kvantificirati u urinu za programe testiranja na droge, u plazmi ili serumu za potvrdu trovanja kod hospitaliziranih žrtava ili u punoj krvi za forenzička istraživanja. Matični lijek i njegov glavni metabolit su nestabilni u biološkim tekućinama kada su izloženi svjetlosti, toplini ili alkalnim uvjetima, što zahtijeva zaštitu od svjetlosti, skladištenje na niskim temperaturama i brzu analizu kako bi se smanjili gubici.R. Baselt, Disposition of Toxic Drugs and Chemicals in Man, 12th edition, Biomedical Publications, Foster City, CA, 2020, pp. 1197–1199. Maksimalne koncentracije u plazmi se obično opažaju 1,4 do 1,5 sati nakon oralne primjene 100 μg i 200 μg, respektivno, s poluživotom u plazmi od približno 2,6 sati (u rasponu od 2,2 do 3,4 sata među ispitanicima).

Zbog svoje jačine u mikrogramskim količinama, LSD se često ne uključuje u standardne analize urina ili kose prije zapošljavanja. Međutim, napredne metode tečne hromatografije - masene spektrometrije mogu detektovati LSD u biološkim uzorcima čak i nakon jednokratne upotrebe.

Analozi

Poznat je niz strukturnih analoga LSD-a Mnogi od njih zadržavaju psihodelične efekte slično LSD-u, iako većina ima smanjenu potentnost i nijedan nije značajno potentniji od LSD-a. Primjeri uključuju ergin (amid lizerginske kiseline; LSA), ergonovin (ergometrin), metilergonovin (metilergometrin), metisergid, ETH-LAD, AL-LAD, 1-metil-LSD (MLD-41) i LA-SS-Az (LSZ), između mnogih drugih. Pretpostavljeni ili poznati prolijekovi LSD-a, uključujući 1A-LSD (ALD-52), 1P-LSD i 1V-LSD, su razvijeni ili pronađeni. Neki ne-halucinogeni LSD analozi, kao što su lizurid i 2-bromo-LSD (BOL-148), također su poznati. Oni su niže -efikasnosti serotonin 5-HT2A receptor parcijalni agonisti i mogu značajno djelovati kao antagonisti halucinogena protiv LSD-a. Značajan bioizoster LSD-a je JRT, izotriptamin analog LSD-a i psihodelik i psihoplastogen koji se istražuje za liječenje shizofrenije.

Historija

Švicarski hemičar Albert Hofmann prvi je sintetizirao LSD 1938. godine iz lizerginske kiseline, hemikalije izvedene iz hidrolize ergotamin a, alkaloida koji se nalazi u ergotu, gljivi koja inficira žitarice. LSD je bio 25. od raznih lizergamida koje je Hofmann sintetizirao iz lizerginske kiseline pokušavajući razviti novi analeptik, otuda i alternativni naziv LSD-25. Hofmann je otkrio njegove efekte na ljude 16. aprila 1943. godine, nakon što je nenamjerno unio nepoznatu količinu, moguće apsorbirajući je kroz kožu. 19. aprila 1943. godine, Hofmann je namjerno unio 0,25 miligrama (250 mikrograma) LSD-a. LSD je prvi put objavljen u naučnoj literaturi od strane Hofmanna i njegovog kolege psihijatra Wernera Stolla 1943. godine, a halucinogene efekte LSD-a je prvi put objavio Stoll 1947.

LSD je bio predmet izuzetnog interesa u oblasti psihijatrije tokom 1950-ih i početkom 1960-ih, kada je Sandoz distribuirao LSD istraživačima pod zaštitnim znakom Delysid u pokušaju da pronađe tržišno njegovu isplativu upotrebu. Tokom ovog perioda, LSD je kontroverzno davan hospitalizovanoj shizofrenoj autističnoj djeci, sa različitim stepenom terapijskog uspjeha. It was said to have been tried in every type of mental disorder by 1960. LSD je također korišten u pokušaju liječenja homoseksualnosti. Većina ranih studija o upotrebi LSD-a za psihijatrijska stanja bila je vrlo niskog kvaliteta, često im je nedostajala čak i kontrolna grupa. U 1975. zaključeno je da LSD pokazuje malu razliku od placeba za većinu stanja, ali ovaj zaključak je i dalje bio zasnovan na dokazima niskog kvaliteta.

Psihoterapiju potpomognutu LSD-om koristili su 1950-ih i početkom 1960-ih psihijatri poput Humphryja Osmonda, koji je bio pionir u primjeni LSD-a u liječenju alkoholizma, s obećavajućim rezultatima. Osmond je skovao termin "psihodelik" (manifestiranje uma) kao termin za LSD i srodne halucinogene, zamijenivši prethodno uvriježeni "psihotomimetički" model u kojem se vjerovalo da LSD imitira shizofreniju. Za razliku od shizofrenije, LSD može izazvati transcendentna iskustva ili mentalna stanja koja prevazilaze iskustvo svakodnevne svijesti, s trajnom psihološkom koristi. Tokom ovog perioda, Centralna obavještajna agencija (CIA) je počela koristiti LSD u istraživačkom projektu Projekt MKUltra, koji je koristio psihoaktivne supstance kao pomoć pri ispitivanju. CIA je davala LSD nesvjesnim ispitanicima kako bi posmatrala kako će reagirati, a najpoznatiji primjer ovoga je Operacija Ponoćni vrhunac. LSD je bio jedna od nekoliko psihoaktivnih supstanci koje je Hemijski korpus američke vojske procijenio kao moguće nesmrtonosne onesposobljavajuće supstance u eksperimentima na ljudima u Edgewood Arsenalu.

Prema deklasifikovanim dokumentima CIA-e, moguće je da je američka agencija širila LSD među civilima u Evropi pedesetih godina.

Tokom 1960-ih, LSD i drugi psihodelici su usvojeni i postali sinonim za kontrakulturni pokret zbog njihove uočene sposobnosti da prošire svijest. To je rezultiralo time da se LSD smatra kulturnom prijetnjom američkim vrijednostima i naporima Vijetnamskog rata, te je 1968. godine označen kao Priloga I (ilegalna za medicinsku i rekreativnu upotrebu) supstanca. Uvrštena je na Kontroliranim supstancama Priloga I od strane Ujedinjenih nacija 1971. godine i trenutno nema odobrenu medicinsku upotrebu. , oko 10% ljudi u Sjedinjenim Državama je koristilo LSD u nekom trenutku svog života, dok ga je 0,7% koristilo u posljednjoj godini. Bio je najpopularniji između 1960-ih i 1980-ih. Upotreba LSD-a među odraslim osobama u SAD-u porasla je za 56,4% od 2015. do 2018. godine.

Psihodelična svojstva LSD-a otkrivena su 5 godina kasnije kada je sam Hofmann slučajno progutao nepoznatu količinu te hemikalije. Prvo namjerno gutanje LSD-a dogodilo se 19. aprila 1943. kada je Hofmann progutao 250 μg LSD-a. Rekao je da bi to bila granična doza zasnovana na dozama drugih ergot alkaloida. Hofmann je otkrio da su efekti bili mnogo jači nego što je očekivao.Sandoz Laboratories je uveo LSD kao psihijatrijski lijek 1947. godine i reklamirao ga kao psihijatrijski lijek za sve, hvaleći ga "kao lijek za sve, od shizofrenije do kriminalnog ponašanja, 'seksualnih perverzija' i alkoholizma." Sandoz bi besplatno poslao lijek istraživačima koji istražuju njegove efekte.

Počevši od 1950-ih, američka Centralna obavještajna agencija (CIA) započela je istraživački program pod kodnim nazivom Projekt MKUltra. CIA je uvela LSD u Sjedinjene Države, kupivši cjelokupne svjetske zalihe za 240.000 dolara i šireći LSD putem CIA-inih paravanslih organizacija u američke bolnice, klinike, zatvore i istraživačke centre. Eksperimenti su uključivali davanje LSD-a zaposlenicima CIA-e, vojnom osoblju, doktorima, drugim vladinim agentima, prostitutkama, mentalno oboljelim pacijentima i široj javnosti kako bi se proučavale njihove reakcije, obično bez znanja ispitanika. Projekat je otkriven u izvještaju Rockefellerove komisije američkog Kongresa 1975. godine. Međutim, obim eksperimenata provedenih u okviru Projekta MKUltra još uvijek je uglavnom nepoznat, jer je vršitelj dužnosti direktora CIA-e Richard Helms uništio mnoge ključne dokumente vezane za MKUltra. 1973.

U 1963. istekli su Sandozovi patenti za LSD i češka kompanija Spofa počela je proizvoditi tu supstancu. Sandoz je prekinuo proizvodnju i distribuciju 1965.

Nekoliko ličnosti, uključujući Aldousa Huxleyja, Timothyja Learyja i Al Hubbarda, počeli su zagovarati konzumiranje LSD-a. LSD je postao središnji dio kontrakulture 1960-ih. Početkom 1960-ih, upotrebu LSD-a i drugih halucinogena zagovarali su novi zagovornici širenja svijesti poput Learyja, Huxleyja, Alana Wattsa i Arthura Koestlera, i prema L. R. Veyseyju, oni su duboko utjecali na razmišljanje nove generacije mladih.<ef></ref>

Posjedovanje LSD-a je zabranjeno u Sjedinjenim Američkim Državama 24. oktobra 1968. Posljednja FDA odobrena studija o LSD-u na pacijentima završena je 1980., dok je studija na zdravim dobrovoljcima provedena krajem 1980-ih. Zakonski odobrena i regulirana psihijatrijska upotreba LSD-a nastavila se u Švicarskoj do 1993.

U novembru 2020. godine, Oregon je postao prva američka država koja je dekriminalizirala posjedovanje malih količina LSD-a, nakon što su birači odobrili Oregon Ballot Measure 110.

Društvo i kultura
Kontrakultura
Do sredine 1960-ih, omladinska kontrakultura u Kaliforniji, posebno u San Franciscu, široko je usvojila upotrebu halucinogenih droga, uključujući LSD. Prvu veliku podzemnu fabriku LSD-a osnovao je Owsley Stanley. Otprilike u to vrijeme, Veseli šaljivdžije, povezane s romanopiscem Kenom Keseyjem, organizirale su Acid Tests, događaje u San Franciscu, koji su uključivali konzumiranje LSD-a, uz svjetlosne predstave i improviziranu muziku. Njihove aktivnosti, uključujući putovanja preko cijele zemlje u psihodelično ukrašenom autobusu i interakcije s glavnim figurama beat pokreta, kasnije su dokumentirane u djelu Toma Wolfea Električni Kool-Aid test s kiselinom (1968).

U naselju Haight-Ashbury u San Franciscu, braća Ron i Jay Thelin su u januaru 1966. godine otvorili Psychedelic Shop kako bi promovirali sigurnu upotrebu LSD-a. Ova prodavnica je odigrala značajnu ulogu u popularizaciji LSD-a u tom području i uspostavljanju Haight-Ashburyja kao epicentra hipi kontrakulture. Thelinovi su također organizirali Love Pageant Rally u parku Golden Gate u oktobru 1966. godine, protestujući protiv zabrane LSD-a u Kaliforniji.

Sličan pokret se razvio u Londonu, a predvodio ga je britanski akademik Michael Hollingshead, koji je prvi put probao LSD u Americi 1961. godine. Nakon što je iskusio LSD i komunicirao sa značajnim ličnostima kao što su Aldous Huxley, Timothy Leary i Richard Alpert, Hollingshead je odigrao ključnu ulogu u poznatom istraživanju LSD-a u Millbrooku prije nego što se preselio u New York City radi svojih eksperimenata. U 1965. vratio se u Veliku Britaniju i osnovao Svjetski psihodelični centar u Chelseaju u Londonu.

Umjetnost i muzika

Umjetnost

Blotter umjetnost


Umjetnost upijanja je umjetnički oblik štampan na perforiranim listovima upijajućeg papira za upijanje natopljenog tekućim LSD-om. Metoda primjene stekla je popularnost nakon zabrane halucinogena LSD-a krajem 1960-ih. Upotreba grafike na upijajućim listovima nastala je kao oblik underground umjetnosti početkom 1970-ih, ponekad kako bi se pomoglo u identifikaciji doze, proizvođača ili serije LSD-a.

LSD umjetnost

LSD umjetnost je bilo koja umjetnost ili vizualni prikaz inspirisan psihodeličnim iskustvima i halucinacijama za koje se zna da slijede nakon uzimanja LSD-a, kolokvijalno poznatog i kao kiselina). Umjetnici i naučnici su zainteresovani za uticaj LSD-a na crtanje i slikanje otkako je prvi put postao dostupan za legalnu upotrebu i opštu konzumaciju.

Muzika

Uticaj LSD-a u području muzike i umjetnosti postao je izražen 1960-ih, posebno kroz Acid Tests i srodne događaje u kojima su učestvovali bendovi poput *Grateful Dead*, *Jefferson Airplane* i *Big Brother and the Holding Company*. Umjetnici iz San Francisca poput *Ricka Griffina*, *Victora Moscosa* i *Wesa Wilsona* doprinijeli su ovom pokretu kroz svoje psihodelične postere i umjetničke slike albuma. The Grateful Dead, posebno, postali su centralni dio kulture "Deadheadsa", čija je muzika bila pod jakim utjecajem LSD-a.

U Ujedinjenom Kraljevstvu, Michael Hollingshead, poznat po tome što je upoznao LSD s raznim umjetnicima i muzičarima poput Storm Thorgerson, Donovana, Keitha Richardsa i članova Beatlesa, odigrao je značajnu ulogu u širenju droge na britanskoj umjetničkoj i muzičkoj sceni. Uprkos ilegalnom statusu LSD-a od 1966. godine, široko su ga koristile grupe uključujući Beatlese], Rolling Stonese i Moody Bluz. Njihova iskustva uticala su na djela kao što su Beatlesov Orkestar Kluba usamljenih srca narednika Peppera i Creamov Disraelijev zupčanik, s psihodeličnom muzikom i umjetničkim djelima.

Psihodelična muzika 1960-ih često je nastojala replicirati LSD iskustvo, uključujući egzotičnu instrumentaciju, električne gitare s pedalama za efekte i složene studijske tehnike. Umjetnici i bendovi koristili su instrumente poput sitara i tabla, te studijske efekte poput obrnutih traka, panoramiranja i faziranja. Pjesme poput "Ilegalni osmjeh" od Johna Prinea i "Lucy na nebu s dijamantima" " od Beatlesa povezivane su s LSD-om, iako su autori potonje negirali takve tvrdnje.

Savremeni umjetnici pod utjecajem LSD-a uključuju Keitha Haringa u vizualnim umjetnostima, razni kreatori elektronske plesne muzike, i jam bend Phish. Predstava *Leo Butler iz 2018. godine pod nazivom *Sve što ti treba je LSD* inspirisana je autorovim interesovanjem za historiju LSD-a.

Pravni status
Konvencija Ujedinjenih nacija o psihotropnim supstancama iz 1971. godine nalaže da potpisnice, uključujući Sjedinjene Američke Države, Australiju, Novi Zeland i veći dio Evrope, zabrane LSD. Provođenje ovih zakona varira od zemlje do zemlje. Konvencija dozvoljava medicinska i naučna istraživanja s LSD-om.

Australija
U Australiji je LSD klasifikovan kao zabranjena supstanca iz Priloga 9 prema Standardu za otrove (februar 2017.), što ukazuje na to da se može zloupotrebljavati ili pogrešno koristiti te da bi njegova proizvodnja, posjedovanje, prodaja ili upotreba trebali biti zabranjeni osim u odobrene istraživačke svrhe. U Zapadnoj Australiji, Zakon o zloupotrebi droga iz 1981. godine pruža smjernice za posjedovanje i trgovinu supstancama poput LSD-a.

Kanada
U Kanadi je LSD naveden u Prilogu III Zakona o kontroliranim drogama i supstancama. Neovlašteno posjedovanje i trgovina ovom supstancom može dovesti do značajnih zakonskih kazni.

Ujedinjeno Kraljevstvo
U Ujedinjenom Kraljevstvu, LSD je droga klase A prema Zakonu o zloupotrebi droga iz 1971. godine, što neovlašteno posjedovanje i trgovinu čini kažnjivim teškim kaznama. Izvještaj Runciman i Fondacija za transformaciju politike droga dali su preporuke i prijedloge u vezi sa pravnom regulacijom LSD-a i drugih psihodelika.

Sjedinjene Američke Države
U Sjedinjenim Američkim Državama, LSD je klasificiran kao kontrolisana supstanca iz Priloga I prema Zakonu o kontrolisanim supstancama iz 1970. godine, što njegovu proizvodnju, posjedovanje i distribuciju čini ilegalnom bez dozvole DEA. Zakon smatra da LSD ima visok potencijal za zloupotrebu, da nema legitimnu medicinsku upotrebu i da je nesiguran čak i pod medicinskim nadzorom. U slučaju Vrhovnog suda SAD-a, Neal protiv Sjedinjenih Američkih Država (1995), razjasnile su se smjernice za izricanje kazni u vezi sa posjedovanjem LSD-a., originating from U.S. v. Neal, 46 F.3d 1405 (7th Cir. 1995)

Oregon je dekriminalizirao posjedovanje malih količina droga, uključujući LSD, u februaru 2021. godine, a Kalifornija je svjedočila zakonodavnim naporima za dekriminalizaciju psihodelika.

Meksiko
Meksiko je 2009. godine dekriminalizirao posjedovanje malih količina droga, uključujući LSD, za ličnu upotrebu. Zakon određuje ograničenja posjedovanja i utvrđuje da posjedovanje nije krivično djelo unutar određenih količina.

Češka Republika
U Češkoj Republici, posjedovanje "količine veće od male" LSD-a je kriminalizovano, dok je posjedovanje manjih količina prekršaj. Definicija "količine veće od male" određena je sudskom praksom i posebnim propisima.
Nedozvoljeni lanac snabdijevanja

Proizvodnja 
Aktivna doza LSD-a je vrlo mala, što omogućava sintezu velikog broja doza iz relativno male količine sirovine. Dvadeset pet kilograma prekursora ergotamina tartarata može proizvesti 5-6 kg čistog kristalnog LSD-a; to odgovara oko 50-60 miliona doza od 100 μg. Budući da su mase u pitanju tako male, prikrivanje i transport ilegalnog LSD-a je mnogo lakše od krijumčarenja kokaina, kanabisa ili drugih ilegalnih droga.

Proizvodnja LSD-a zahtijeva laboratorijsku opremu i iskustvo u oblasti organske hemije. Potrebna su dva do tri dana da se proizvede 30 do 100 grama čistog spoja. Vjeruje se da se LSD obično ne proizvodi u velikim količinama, već u nizu malih serija. Ova tehnika minimizira gubitak prekursorskih hemikalija u slučaju da neki korak ne funkcioniše kako se očekuje. Ali Altaft, glavni hemičar na Univerzitetu Okara u Pendžabu, Pakistan, izveo je sintezu LSD-a na videu.

Oblici
LSD se proizvodi u kristalnom obliku, a zatim se miješa sa ekscipijentima ili ponovo rastvara za proizvodnju u oblicima za gutanje. Tečni rastvor se ili distribuira u malim bočicama ili, češće, prskanjem ili natapanjem u distribucijski medij. Historijski gledano, rastvori LSD-a su se prvo prodavali na kockicama šećera, ali praktična razmatranja prisilila su na promjenu oblika tableta. Pojavivši se 1968. godine kao narandžasta tableta dimenzija oko 6 mm u prečniku, kiselina "Orange Sunshine" bila je prvi široko dostupan oblik LSD-a nakon što je njeno posjedovanje postalo ilegalno. Tim Scully, istaknuti hemičar, napravio je neke od ovih tableta, ali je rekao da je većina "Sunshinea" u SAD došla preko Ronalda Starka, koji je uvezao približno trideset pet miliona doza iz Evrope.

Tokom vremena, dimenzije, težina, oblik i koncentracija tableta LSD-a su evoluirale od velikih (4,5–8,1 mm u promjeru), teških (≥150 μg), okruglih, visokokoncentriranih (90–350 μg/tab) doznih jedinica do malih (2,0–3,5 mm u promjeru), lahkih (i do 4,7 μg/tab), različito oblikovanih, nižih koncentracija (12–85 μg/tab, prosječni raspon 30–40 μg/tab) doznih jedinica. Oblici LSD tableta uključivali su cilindre, konuse, zvijezde, svemirske letjelice i oblike srca. Najmanje tablete postale su poznate kao "mikrotačke".

Nakon tableta pojavila se "kompjuterska kiselina" ili "upijajući papir LSD", obično napravljen umakavanjem prethodno odštampanog lista upijajućeg papira u rastvor LSD-a/vode/alkohola. Više od 200 vrsta LSD tableta pronađeno je od 1969. godine, a više od 350 dizajna upijajućeg papira uočeno je od 1975. godine. Otprilike u isto vrijeme kada i upijajući papir LSD pojavio se "Windowpane" (poznat i kao "Clearlight"), koji je sadržavao LSD unutar tankog želatinskog kvadrata širine četvrtine inča (6 mm). LSD se prodavao pod širokim spektrom često kratkotrajnih i regionalno ograničenih imena ulica, uključujući Acid, Trips, Uncle Sid, Blotter, Lucy, Alice i doses, kao i imena koja odražavaju dizajne na listovima upijajućeg papira. Authorities have encountered the drug in other forms—including powder or crystal, and capsule.

Upijajući papiri
Dizajni Umjetnost upijajućeg papira otisnuti na upijajućem papiru mogu poslužiti za identifikaciju jačine doza, različitih serija ili proizvođača.

S druge strane, upijače bez umjetničkih djela neki mogu smatrati sigurnijima, jer ne postoji garancija da je tinta za štampače koja se koristi u tajnoj proizvodnji jestiva ili netoksična za dugotrajno izlaganje, a također je moguće da beskrupulozni trgovci imitiraju ugledne dizajne upijača kako bi povećali prodaju.

Distribucija
Proizvođači i trgovci LSD-om u Sjedinjenim Državama mogu se podijeliti u dvije grupe: nekoliko velikih proizvođača i podjednako ograničen broj malih, tajnih hemičara, koji se sastoje od nezavisnih proizvođača koji, djelujući u relativno ograničenom obimu, mogu se naći širom zemlje.

Kao grupa, nezavisni proizvođači su manje zabrinjavajući za Upravu za suzbijanje droga nego velike grupe jer njihov proizvod dopire samo do lokalnih tržišta.
Mnogi dileri LSD-a i hemičari opisuju religijsku ili humanitarnu svrhu koja motivira njihovu ilegalnu aktivnost. Knjiga Nicholasa Schoua "Narandžasto sunce: Bratstvo vječne ljubavi i njegova potraga za širenjem mira, ljubavi i kiseline u svijet" opisuje jednu takvu grupu, Bratstvo vječne ljubavi. Grupa je bila glavna američka grupa za trgovinu LSD-om krajem 1960-ih i početkom 1970-ih.

U drugoj polovini 20. stoljeća, dileri i hemičari labavo povezani sa Grateful Dead, kao što su Owsley Stanley, Nicholas Sand, Karen Horning, Sarah Maltzer, "Dealer McDope" i Leonard Pickard, imali su ključnu ulogu u distribuciji LSD-a.

 Mimika 

Od 2005. godine, organi za provođenje zakona u Sjedinjenim Državama i drugim zemljama zaplijenili su nekoliko hemikalija i kombinacija hemikalija u upijajućem papiru koje su se prodavale kao imitacije LSD-a, uključujući DOB, mješavina DOC i DOI, 25I-NBOMe, i mješavina DOC i DOB. Mnogi imitatori su toksični u relativno malim dozama ili imaju izuzetno različite sigurnosne profile. Mnogi ulični korisnici LSD-a često imaju utisak da upijajući papir koji je aktivno halucinogen može biti samo LSD jer je to jedina hemikalija s dovoljno niskim dozama da stane na mali kvadrat upijajućeg papira. Iako je istina da LSD zahtijeva niže doze od većine drugih halucinogena, upijajući papir je sposoban apsorbirati mnogo veću količinu materijala. DEA je izvršila hromatografsku analizu upijajućeg papira koji sadrži 2C-C koja je pokazala da papir sadrži mnogo veću koncentraciju aktivne hemikalije od tipskih doza LSD-a, iako tačna količina nije utvrđena. Upijajući LSD imitatori mogu imati relativno male kvadrate doze; uzorak upijajućeg papira koji sadrži DOC, zaplijenjen od strane policije u Concordu, Kalifornija, imao je oznake doze udaljene otprilike 6 mm. Several deaths have been attributed to 25I-NBOMe.

Poznatije osobe
Neke značajne osobe su javno komentirale svoja iskustva s LSD-om. Neki od ovih komentara datiraju iz doba kada je bio legalno dostupan u SAD-u i Evropi za nemedicinsku upotrebu, a drugi se odnose na psihijatrijski tretman 1950-ih i 1960-ih. Neki opisuju iskustva s ilegalnim LSD-om, nabavljenim u filozofske, umjetničke, terapeutske, duhovne ili rekreativne svrhe.

 Pjesnik W. H. Auden je rekao: "I ja sam jednom uzeo meskalin i jednom LSD. Osim blage šizofrene disocijacije Ja od Ne-Ja, uključujući i moje tijelo, ništa se nije dogodilo." > Neki od ovih komentara datiraju iz doba kada je bio legalno dostupan u SAD-u i Evropi za nemedicinsku upotrebu, a drugi se odnose na psihijatrijski tretman 1950-ih i 1960-ih. Neki opisuju iskustva s ilegalnim LSD-om, nabavljenim u filozofske, umjetničke, terapeutske, duhovne ili rekreativne svrhe.
 Pjesnik W. H. Auden je rekao: "I ja sam jednom uzeo meskalin i jednom LSD. Osim blage šizofrene disocijacije Ja od Ne-Ja, uključujući i moje tijelo, ništa se nije dogodilo. Također je rekao: „Ništa se posebno nije dogodilo, ali sam stekao jasan utisak da neke ptice pokušavaju komunicirati sa mnom."
 James Cameron, kanadski filmski stvaralac, rekao je da je eksperimentisao sa LSD-om tokom studentskih godina.
 Daniel Ellsberg, američki mirovni aktivista kaže da je imao nekoliko stotina iskustava s psihodelicima.
 Richard Feynman, značajni fizičar na Kalifornijskom tehnološkom institutu, probao je LSD tokom svog profesorskog mandata na Caltechu. Feynman je uglavnom izbjegavao to pitanje kada je diktirao svoje anegdote; on ga usput spominje u odjeljku "O Americano, Outra Vez".
 Jerry Garcia izjavio je u intervjuu za Relix Magazine 3. jula 1989. godine, kao odgovor na pitanje "Jesu li se vaši osjećaji prema LSD-u promijenili tokom godina?", "Nisu se mnogo promijenili. Moji osjećaji prema LSD-u su pomiješani. To je nešto čega se istovremeno bojim i što volim. Nikada ne uzimam psihodelična sredstva, nemam psihodelično iskustvo, a da nemam taj osjećaj: "Ne znam šta će se dogoditi." U tom smislu, to je i dalje fundamentalno enigma i misterija."
 Bill Gates nagovijestio u intervjuu za Playboy da je probao LSD u mladosti.
 Aldous Huxley, autor djela Vrli novi svijet, postao je korisnik psihodelika nakon preseljenja u Hollywood, Los Angeles. Bio je u prvim redovima kontrakulture upotrebe psihodeličnih droga, što je dovelo do njegovog djela iz 1954. godine Vrata percepcije. Umirući od raka, zamolio je svoju suprugu 22. novembra 1963. da mu ubrizga 100 μg LSD-a. Umro je kasnije tog dana.
 Steve Jobs, suosnivač i bivši izvršni direktor kompanije Apple Inc., rekao je: "Uzimanje LSD-a bilo je duboko iskustvo, jedna od najvažnijih stvari u mom životu."
 Ernst Jünger, njemački pisac i filozof, tokom cijelog života eksperimentisao je sa psihoaktivnim drogama kao što su dietil-eter, kokain i hašiš;  kasnije u životu koristio je meskalin i LSD. Ovi eksperimenti su detaljno zabilježeni u djelu Pristupi (1970, Approaches). Roman Posjeta Godenholmu (1952, Visit to Godenholm) je očigledno pod uticajem njegovih ranih eksperimenata sa meskalinom i LSD-om. Sastao se sa izumiteljem LSD-a Albertom Hofmannom i nekoliko puta su zajedno uzimali LSD. Hofmannovi memoari LSD, moje problematično dijete opisuju neke od ovih susreta.
 U intervjuu iz 2004. godine, Paul McCartney je rekao da su pjesme grupe The Beatles "Day Tripper" i "Lucy in the Sky with Diamonds" inspirisane LSD tripovima. Ipak, John Lennon je tokom mnogo godina dosljedno izjavljivao da je činjenica da su inicijali "Lucy in the Sky with Diamonds" napisani kao L-S-D slučajnost (izjavio je da naslov potiče od slike koju je nacrtao njegov sin Julian) i da članovi benda to nisu primijetili sve dok pjesma nije objavljena, a Paul McCartney je potvrdio tu priču. John Lennon, George Harrison i Ringo Starr su također koristili drogu, iako je McCartney upozorio da je "lako precijeniti utjecaj droga na muziku Beatlesa".
Michel Foucault imao je iskustvo s LSD-om sa Simeonom Wadeom u Dolini smrti i kasnije je napisao da je "to bilo najveće iskustvo u njegovom životu i da je duboko promijenilo njegov život i njegov rad." Wade: "U tišini smo slušali Stockhausenov Pjesma mladića. Zabriskie Point je bio ispunjen zvukom igrališta vrtića prekrivenim električnim tonalitetima. Uslijedio je Kontakte. Glissandoi su se odbijali od zvijezda, koje su sjale poput užarenih flipera. Foucault se okrenuo prema Michaelu i rekao da je ovo prvi put da zaista razumije šta je Stockhausen postigao." ". Prema Wadeu, čim se vratio u Pariz, Foucault je odbacio rukopis druge Historije seksualnosti i potpuno preispitao cijeli projekt. In a letter to Wade, dated 16 September 1978, Foucault authorised the book's publication and added: "How could I not love you?"
 Kary Mullis Navodi se da je LSD zaslužan za razvoj tehnologije lančana polimerazna reakcija amplifikacije DNK]], za koju je 1993. godine dobio Nobelovu nagradu za hemiju].
 Carlo Rovelli, italijanski teorijski fizičar i pisac, pripisao je upotrebu LSD-a kao razlog za poticanje njegovog interesa za teorijsku fiziku.
 Oliver Sacks, neurolog poznat po pisanju bestselera o poremećajima i neobičnim iskustvima svojih pacijenata, govori o vlastitim iskustvima s LSD-om i drugim hemikalijama koje mijenjaju percepciju u svojoj knjizi Halucinacije.
 Alexander Shulgin, američki hemičar, rekao je Albertu Hofmannu da preferira LSD u odnosu na 2C-B.
 Matt Stone i Trey Parker, tvorci TV serije Južni Park, tvrdili su da su se pojavili na 72. dodjeli Oscara, na kojoj su bili nominirani za najbolju originalnu pjesmu, pod utjecajem LSD-a.

Istraživanje
U početku je istraživan za psihijatrijsku upotrebu zbog svoje strukturne sličnosti sa serotoninom i sigurnosnog profila.
U Sjedinjenim Američkim Državama, najranija istraživanja su započela 1950-ih. Albert Kurland i njegove kolege objavili su istraživanje o terapijskom potencijalu LSD-a u liječenju shizofrenije. U Kanadi, Humphry Osmond i Abram Hoffer završili su studije LSD-a još 1950-ih. (1952).  Do 1960-ih, kontroverze oko "hipi" kontrakulture počele su iscrpljivati institucionalnu podršku za nastavak istraživanja.

Trenutno postoji nekoliko organizacija - uključujući Beckley Foundation, MAPS, Heffter Research Institute i Albert Hofmann Foundation - koje finansiraju, podstiču i koordiniraju istraživanja medicinske i duhovne upotrebe LSD-a i srodnih psihodelika. Novi klinički eksperimenti s LSD-om na ljudima započeli su 2009. godine prvi put u 35 godina. Budući da je ilegalan u mnogim dijelovima svijeta, potencijalne medicinske upotrebe je teško proučavati.
Godine 2001. Američka uprava za suzbijanje droga izjavila je da LSD "ne proizvodi afrodizijačke efekte, ne povećava kreativnost, nema trajni pozitivan učinak u liječenju alkoholičara ili kriminalaca, ne proizvodi "model psihoze" i ne generira trenutnu promjenu ličnosti." U novije vrijeme, eksperimentalna upotreba LSD-a uključivala je liječenje alkoholizma, ublažavanje bolova i klaster glavobolja, i prospektivne studije o depresiji.
Meta-pregled iz 2020. godine ukazao je na moguće pozitivne efekte LSD-a u smanjenju psihijatrijskih simptoma, uglavnom u slučajevima alkoholizma. Postoje dokazi da psihodelici izazivaju molekulske i ćelijske adaptacije povezane s neuroplastičnošću i da bi one potencijalno mogle biti osnova za terapijske koristi.

Psihodelična terapija

Tokom 1950-ih i 1960-ih, LSD se koristio u psihijatriji za poboljšanje psihoterapije, poznate kao psihodelična terapija. Neki psihijatri, kao što je Ronalda A. Sandison, koji je bio pionir u njegovoj upotrebi u bolnici Powick u Engleskoj, vjerovali su da je LSD posebno koristan u pomaganju pacijentima da "deblokiraju" potisnuti podsvjesni materijal putem drugih psihoterapeutskih metoda,Cohen, S. (1959). "The therapeutic potential of LSD-25". A Pharmacologic Approach to the Study of the Mind, p. 251–258. a također i za liječenje alkoholizma. Via  Jedna studija je zaključila: "Korijen terapijske vrijednosti LSD iskustva leži u njegovom potencijalu za stvaranje samoprihvatanja i samopredaje" vjerovatno prisiljavanjem korisnika da se suoči s problemima i teškoćama u psihi te osobe.

Dva nedavna pregleda zaključila su da su zaključci izvedeni iz većine ovih ranih ispitivanja nepouzdani zbog ozbiljnih metodoloških nedostataka. To uključuje odsustvo adekvatnih kontrolnih grupa, nedostatak praćenja i nejasne kriterije za terapijski ishod. U mnogim slučajevima, studije nisu uspjele uvjerljivo pokazati da li je lijek ili terapijska interakcija odgovorna za bilo kakve korisne efekte.

Posljednjih godina, organizacije poput Multidisciplinarnog udruženja za psihodelične studije (MAPS) obnovile su klinička istraživanja LSD-a.
Predloženo je da se LSD proučava za upotrebu u terapijskom okruženju, posebno kod anksioznosti. FDA je 2024. godine označila oblik LSD-a kao revolucionarnu terapiju za liječenje generaliziranog anksioznog poremećaja, koju razvija MindMed Inc.

Ostale upotrebe
Tokom 1950-ih i 1960-ih, neki psihijatri (npr. Oscar Janiger) istraživali su potencijalni učinak LSD-a na kreativnost. Eksperimentalne studije pokušale su izmjeriti učinak LSD-a na kreativnu aktivnost i estetsku percepciju. U 1966. dr. James Fadiman proveo je studiju s centralnim pitanjem "Kako se psihodelici mogu koristiti za olakšavanje rješavanja problema?" Ova studija pokušala je riješiti 44 različita problema i imala je 40 zadovoljavajućih rješenja kada je FDA zabranila sva istraživanja psihodelika. LSD je bio ključna komponenta ove studije.

Od 2008. godine se vode istraživanja o upotrebi LSD-a za ublažavanje anksioznosti kod terminalno bolesnih pacijenata oboljelih od raka koji se suočavaju sa svojom nadolazećom smrću.

Meta-analiza iz 2012. godine pronašla je dokaze da je jedna doza LSD-a u kombinaciji s različitim programima liječenja alkoholizma povezana sa smanjenjem zloupotrebe alkohola, što je trajalo nekoliko mjeseci, ali nije uočen nikakav učinak nakon godinu dana. Neželjeni događaji uključivali su napade, umjerenu konfuziju i uznemirenost, mučninu, povraćanje i bizarno ponašanje

LSD se koristi kao tretman za klaster glavobolje s pozitivnim rezultatima u nekim malim studijama.

LSD je snažan psihoplastogen, spoj sposoban za brzu i održivu neuronsku plastičnost koja može imati širok spektar terapijskih koristi. Dokazano je da LSD povećava markere neuroplastičnosti u ljudskom mozgu organoidima i poboljšava pamćenje kod ljudi.

LSD može imati analgetska svojstva povezana s boli kod terminalno bolesnih pacijenata i fantomske boli te može biti koristan za liječenje upalnih bolesti, uključujući reumatoidni artritis.

 Također pogledajte

 Reference 

 Dopunsksa literatura


 Vanjski linkovi 



 Dokumentarci
 Hofmann's Potion  a documentary on the origins of LSD, 2002
 Inside LSD National Geographic Channel, 2009
 How to Change Your Mind  Netflix docuseries, 2022
=
Vanjski linkovi

Kategorija:1938. u nauci
Kategorija:Enteogeni
Kategorija:Hemikalije osjetljive na svjetlost
Kategorija:Članci koji sadrže video klip
Kategorija:Droge
Kategorija:Agonisti dopamina