Violončelo

Violončelo (Cello ili Čelo) je gudački instrument, nastao u 16. vijeku. Građen je slično violini, ali je mnogo veći od violine i viole.

Pri sviranju muzičari ga drže među koljenima. Na kraju trupa ima šiljasti klin (nogu) kojim ga svirač oslanja o pod. Note za violončelo najčešće se pišu u F-ključu (bas ključu), ali se upotrebljavaju i drugi ključevi: G ključ i C ključevi (C ili tenor ključevi).

Tehnika sviranja na violončelu slična je kao i na violini. Ton se proizvodi prevlačenjem struna gudalom ili "trzanjem" žica prstima. Zbog veličine instrumenta neki hvatovi, koji su mogući na violini ili violi, nemogući su za izvođenje na violončelu. Ton na violončelu je sonoran i voluminozan, u visokim položajima sličan tenoru, u dubljim baritonu i basu. Krajem 17. vijeka nastaju prve solističke kompozicije za ovaj muzički instrument. Od tog vremena violončelo je jedan od najznačajnijih instrumenata orkestarskog, kamernog i solističkog muziciranja. U prvo vrijeme violončelo se isključivo koristilo kao prateći instrument. Najsavršenije gudačke instrumente izrađivali su u 17. vijeku italijanski majstori Stradivari, Guarneri i Amati. Gudački instrumenti mogu sačinjavati i manje kamerne sastave, kao što su gudački trio, gudački kvartet i kamerni gudački orkestar.

Najznačajniji kompozitori za violončelo su bili: Johann Sebastian Bach, Antonio Vivaldi, Luigi Boccherini, Joseph Haydn, Antonin Dvorak, Robert Schumann, Jean-Baptiste Bréval.

 Žice 
Violončelo ima četiri žice i štimovane su po kvintama: C, G, D, A, gdje je "C" najdublja, a "A" najviša. Na violončelu postoje čivije, (one su na vrhu violončela i izgledaju kao vijci) pomoću kojih se zatežu žice. Zatezanjem se štimaju violončelo i žica kako bi se stvorio odgovarajući zvuk. Kada se gudalo stavi na žicu i povuče, žica tada proizvodi vibracije, a zvuk izlazi kroz otvore na violončelu koji liče malom slovu f.

 Reference 

Kategorija:Gudački instrumenti
Kategorija:Žičani instrumenti
Kategorija:Italijanski izumi