Arapska liga

Arapska liga (; al-Jāmiʻa al-ʻArabiyya), regionalna organizacija u arapskom svijetu. Osnovana je u egipatskom Kairu 22. marta 1945. u početku sa sedam članica: Egipat, Irak, Jordan, Liban, Saudijska Arabija, Sirija i Jemen. Trenutno broji 22 člana:Egipat, Sirija, Jordan, Liban, Irak, Saudijska Arabija, Jemen, Somalija, Alžir, Libija, Džibuti, Tunis, Oman, Maroko, Katar, Mauritanija, Kuvajt, Sudan, Palestinski teritoriji, Ujedinjeni Arapski Emirati i Komori, tj. sve zemlje u kojima žive Arapi.

Glavni cilj Lige je da "približi odnose između država članica i da koordinira međusobnu saradnju, da zaštiti njihovu nezavisnost i suverenitet, i da na opšti način razmotri poslove i interese arapskih zemalja". Organizacija je tokom svoje istorije imala relativno nizak nivo saradnje.

Putem institucija, posebno Organizacije Arapske lige za obrazovanje, nauku i kulturu (ALECSO) i Ekonomskog i socijalnog vijeća njenog Vijeća arapskog ekonomskog jedinstva (CAEU), Liga pomaže političke, ekonomske, kulturne, naučne i društvene programe osmišljene da promoviršu interese arapskog svijeta.Ashish K. Vaidya, Globalization (ABC-CLIO: 2006), p. 525. Služio je kao forum državama članicama za koordinaciju politike, dogovaranje studija i odbora o pitanjima od zajedničkog interesa, rješavanje međudržavnih sporova i ograničavanje sukoba kao što je kriza u Libanu 1958. Liga je poslužila kao platforma za izradu i zaključivanje mnogih značajnih dokumenata koji promovišu ekonomsku integraciju. Jedan primjer je Povelja o zajedničkoj arapskoj ekonomskoj akciji, koja navodi principe ekonomskih aktivnosti u regionu.

Svaka država članica ima jedan glas u Vijeću Arapske lige, a odluke su obavezujuće samo za one države koje su glasale za njih. Ciljevi lige 1945. bili su jačanje i koordinacija političkih, kulturnih, ekonomskih i društvenih programa njenih članova i posredovanje u sporovima među njima ili između njih i trećih strana. Nadalje, potpisivanjem sporazuma o zajedničkoj odbrambenoj i ekonomskoj saradnji 13. aprila 1950.  potpisnici su se obavezali na koordinaciju mjera vojne odbrane. U martu 2015, generalni sekretar Arapske lige najavio je uspostavljanje Zajedničkih arapskih snaga s ciljem suprotstavljanja ekstremizmu i drugim prijetnjama arapskim državama. Odluka je donesena dok se Operacija odlučujuća oluja intenzivirala u Jemenu. Učešće u projektu je dobrovoljno, a vojska interveniše samo na zahtjev jedne od država članica. Povećani vojni arsenal u mnogim državama članicama i, u maloj manjini, građanski ratovi kao i teroristički pokreti bili su poticaj za osnivanje Zajedničkih arapskih snaga.

Početkom 1970-ih, Ekonomski savjet je iznio prijedlog za stvaranje Zajedničkih arapskih privrednih komora među međunarodnim državama. To je dovelo do uspostavljanja mandata za promovisanje, podsticanje i olakšavanje bilateralne trgovine između arapskog svijeta i značajnih trgovinskih partnera.

 Vojska 
Zajedničko vijeće za odbranu Arapske lige je jedna od institucija Arapske lige. Osnovano je prema odredbama Sporazuma o zajedničkoj odbrani i ekonomskoj saradnji iz 1950. da bi koordinirao zajedničku odbranu država članica Arapske lige.

Arapska liga kao organizacija nema vojne snage, slično UN-u, ali na samitu 2007. lideri su odlučili da reaktiviraju zajedničku odbranu i uspostave mirovne snage koje će biti raspoređene u Južnom Libanu, Darfuru, Iraku i drugim ratnim zonama.

Na samitu 2015. u Egiptu, države članice su se načelno složile da formiraju zajedničke vojne snage.

Spisak samita
 Broj.  Datum  Država domaćinGrad 1.  13–17 januar 1964.  Kairo 2.  5–11 septembar 1964.  Aleksandrija 3.  13–17 septembar 1965.  Casablanca 4.  29 august 1967.   Kartum 5. 21–23 decembar 1969.  Rabat 6. 26–28 novembar 1973.  Alžir 7.  29 oktobar 1974.  Rabat 8.  25–26 oktobar 1976.  Kairo 9.  2–5 novembar 1978.  Bagdad 10. 20–22 novembar 1979.  Tunis 11. 21–22 novembar 1980.   Amman 12. 6–9 septembar 1982.  Fes 13. 1985.  Casablanca 14.  1987.   Amman15.   juni 1988.  Alžir 16. 1989.  Casablanca 17. 1990.  Bagdad 18. 1996.  Kairo 19. 27–28 mart  2001.   Amman 20.  27–28 mart  2002.  Bejrut 21. 1 mart  2003.  Šarm el-Šeikh 22. 22–23 maj 2004.  Tunis 23.  22–23 mart  2005.  Alžir 24.  28–30 mart  2006.   Kartum 25.  27–28 mart  2007.  Rijad 26.  29–30 mart  2008.  Damask 27.  28–30 mart  2009.  Doha 28.  27–28 mart  2010.  Sirte 29.  27–29 mart  2012.  Bagdad 30.  21–27 mart  2013.  Doha 31. 25–26 mart  2014.  Kuvajt 32. 28–29 mart  2015.  Šarm el-Šeikh 33.  20 juli 2016.  Nouakchott 34.  23–29 mart  2017.   Amman 35.  15 april 2018.  Dahran 36. 31 mart  2019.  Tunis 37.  1 novembar 2022.  Alžir 38.  19 maj 2023.  Džida 39.  16 maj 2024.  Manama

Vanredni samiti
 Broj.  Datum  Država domaćinGrad 1.  21–27 septembar 1970   Kairo 2.  17–28 oktobar 1976  Rijad 3.  7–9 septembar 1985   Casablanca 4.  8–12 novembar 1987   Amman 5.  7–9 juni 1988  Alžir 6.  23–26 juni 1989  Casablanca 7.  28–30 maj 1990  Bagdad 8.  9–10 august1990   Kairo 9.  22–23 juni 1996  Kairo 10.  21–22 oktobar 2000   Kairo 11.  7 januar 2016   Rijad 12.  11 novembar 2023   Rijad
 Pismenost 
U prikupljanju podataka o pismenosti, mnoge zemlje procjenjuju broj pismenih na osnovu podataka koje su sami prijavili. Neki koriste podatke o obrazovnim postignućima kao zamjenu, ali mjere pohađanja škole ili završetka razreda mogu se razlikovati. Budući da se definicije i metode prikupljanja podataka razlikuju od zemlje do zemlje, procjene pismenosti treba koristiti s oprezom. Program Ujedinjenih nacija za razvoj, Izvještaj o ljudskom razvoju 2010. Region Perzijskog zaljeva je imao snažan ekonomski razvoj zahvaljujući prihodima od nafte, što je omogućilo osnivanje više škola i univerziteta.

 Pozicija  Država Stopa pismenosti  1           97.3   2       96.5   3          96.3   4         95.7   5          95.4   6    94.4   7         93.9  8     93.8  9             91.1   10          91  11           86.4  12            85.7  13         81.8  14         81.8  15         80.2  16           75.9  17           73.8  18           70.1  19        70.0  20         68.5  21      52.1  22         44–72

 Demografija 
Dok Arapi čine najveću etničku grupu u Arapskoj ligi, postoji nekoliko drugih etničkih grupa koje također žive u regiji, uključujući Berbere, Kurde, Somalijce, Asirce, Armene, Nubijce, Mandejce i Čerkeze. Svaka od ovih grupa ima svoju posebnu kulturu, jezik i tradiciju. Od 1. jula 2013, oko 359 miliona ljudi živi u državama Arapske lige. Njegova populacija raste brže nego u većini drugih globalnih regija. Najmnogoljudnija država članica je Egipat, sa populacijom od preko 100 miliona. Najmanje naseljeni su Komori, sa oko 850.000 stanovnika.

 Pozicija  Država  Broj stanovnika  Gustoća (/km2)  Bilješke 1   104,635,983    2   49,197,555    3   45,318,011    4   44,700,000    5   37,984,655    6   34,277,612    7    32,175,224    8   22,125,249    9   17,066,000    10   11,708,370    11  11,180,568    12   9,269,612    13   7,054,493    14   5,296,814    15   5,227,193    16   4,614,974    17   4,520,471    18   4,294,621    19   2,795,484    20   1,463,265   Bahraini Census 2010 – تعداد السكــان العام للبحريــن 2010 . Census2010.gov.bh. Retrieved on 2014-04-28. 21   957,273    22   850,886    Ukupno    462,940,089    

 Reference 

 Također pogledajte 
 OPEC

Kategorija:Međunarodne organizacije
Kategorija:Arapska liga
Kategorija:Organizacije osnovane 1945.