Abdikacija

Abdikacija (lat. ab... + dicere – reći, kazati, odricanje, odstup, ostavka) je čin dobrovoljnog odricanja od neke funkcije, zvanja ili časti (naročito prijestolja).
Historijski gledano, abdikacije su se dešavale dobrovoljno ili silom, pri čemu je vladar svrgnut s prijestolja, pa je bio prisiljen da abdicira zbog straha od smrti ili drugih teških posljedica. Neki vladari abdicirali su u odsutnosti, napuštajući fizički prijesto, a time i svoju poziciju moći, iako su odluke o tome uglavnom izricali nasljednici kojima je bilo u interesu da vladar ​​abdicira, i često bez ili uprkos direktnom utjecaju svrgnutog monarha.

U mnogim današnjim ustavnim monarhijama, zbog uglavnom ceremonijalne prirode vladara, mnogi monarsi abdicirali zbog starosti kao na primjerima: Belgije, Danske, Kambodže, Nizozemske i Japana. 

 Poznate abdikacije 

 305 - Dioklecijan
 1399 - Rikard II Engleski
 1444 - Murat II, sultan Osmanskog carstva
 1451 - Murat II, sultan Osmanskog carstva
 1512 - Bajazid II , sultan Osmanskog carstva
 1556 - Karlo V, car Svetog Rimskog Carstva
 1567 - Marija I Škotska
 1654 - Kristina Švedska
 1724 - Filip V Španski
 1759 - Karlo VII Napuljski
 1804 - Austrijski car Ferdinand I abdicirao u korist Franca Jozefa I.
 1806 - Franjo II, car Svetog Rimskog Carstva
 1808 - Karlo IV Španski
 1814 - Napoleon Bonaparte
 1815 - Napoleon Bonaparte
 1830 - Karlo X Francuski
 1870 - Izabela II Španska
 1873 - Amadeus I Španski
 1893 - Liliuokalani
 1917 - Nikolaj II Ruski
 1936 - Edvard VIII od Ujedinjenog Kraljevstva

 Reference 

 Vanjski linkovi 

Kategorija:Država