Ene

An ene, hervez meur a filozofiezh, relijion pe hengoun, a vefe lodenn digorf un den, ur boud bev, pe un dra. Hervez meur a gredenn ne vefe un ene nemet gant an dud, tra ma lavar reoù all e vefe ivez gant al loened, pe an traoù (evel stêrioù, broioù...). Graet e vez animiezh eus an dra ziwezhañ-mañ. A-wechoù e talv “ene” kement ha spered. E meur a relijion e kreder eo "bedhontel" an ene hag e treuzvev war-lerc'h marv ar c'horf. An dud a zo ateisted ne gredont ket e vije eus un ene, pa n'hall ket ar skiant prouiñ ez eus anezhañ.

E meur a sevenadur henvroat ma vez studiet o hengounioù relijiel gant studioù relijiel hollek ha keñveriañ, ez eus ur bern mennozhioù a glot dre vras ​​gant ar pezh a gompren an Europiz evel an ene (er ster metafizikel-relijiel), pe da nebeutañ gant un dra bennak keñverius e doareoù resis. Diwar savboent ar studioù relijiel e talvez an ene galloud ar fizikel hag an hiperfizikel (parafizikel, parapsikik, psikik-speredel, ha post-mortem) Hans-Peter Hasenfratz, Seele, Theologische Realenzyklopädie, Berlin 1999, p. 733–737..

En Henegipt kozh e veze implijet tri ger evit deskrivañ tri ahel eus an ene : Ka, Ba, hag Akh. Perzh ar soñjoù egiptat kozh a oa ul liamm tost-tre etre an ene hag ar c'horf, ha dre-se, zoken en tu all d'ar marv, ouzh ar c'horf hag e bez. Ar c'horf sebeliet a oa bet sellet outañ evel gouest c'hoazh da leuniañ spered ha dre-se, dre bennaenn, gouest da ober. Dre-se e oa gwareziñ ar c'horf dre ar momifikadur a-bouez-bras evit kredennoù an obidoù egiptat. E-kichen se avat e oa ivez mennozhioù liesseurt diwar-benn ur vuhez goude ar marv ; war a seblant, ne oa ket bet klasket sevel unan meizad eus an holle mennozhioù Hellmut Brunner, Grundzüge der altägyptischen Religion, Darmstadt 1983, p.. 138–141 Hermann Kees, Totenglauben und Jenseitsvorstellungen der alten Ägypter, Berlin 1956Helmer Ringgren, Die Religionen des Alten Orients, Göttingen 1979, P. 61..

 Daveoù 

Rummad:Meizadoù prederouriezhel
Rummad:Doueoniezh
Rummad:Speredoù