Аляксандр Віктаравіч Казела

Аляксандр Віктаравіч Казела () — беларускі акцёр тэатра і кіно, удзельнік незалежнага тэатральнага аб’яднання «Купалаўцы».

 Біяграфія 
Нарадзіўся 7 жніўня 1984 года ў Мінску. У 2003 годзе скончыў гімназію-каледж пры Акадэміі музыкі, атрымаў спецыяльнасць «Харавое дырыжыраванне». У 2007 годзе скончыў тэатральны факультэт Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў па спецыяльнасці «Акцёрскае мастацтва драматычнага тэатра і кіно» (курс Заслужанага дзеяча мастацтваў Беларусі Л. А. Манаковай).

У 2007 годзе прыняты ў трупу Купалаўскага тэатра. Супрацоўнічаў з Тэатрам сучаснай харэаграфіі «D.O.Z.SK.I», Сучасным мастацкім тэатрам, кабарэ-бэндам «Серебряная свадьба». Станам на жнівень 2020 года (101-ы сезон) быў адным з асноўных удзельнікаў трупы, задзейнічаны ў значнай частцы бягучага рэпертуару. У жніўні 2020 года звольніўся з Купалаўскага тэатра разам з большасцю калектыву ў знак пратэсту. Стаў удзельнікам незалежнай трупы «Купалаўцы».

З 2021 года працягвае прафесійную дзейнасць у эміграцыі — Украіне, затым Польшчы.

 Творчасць 
Станам на жнівень 2020 года ў бягучым рэпертуары Купалаўскага тэатра іграў ролі:
 Пісулькін («Пінская шляхта» В. Дуніна-Марцінкевіча);
 Дзяк («» М. Гогаля);
 Кабарэцяж («Местачковае кабарэ»);
 Асэсар («Пан Тадэвуш» А. Міцкевіча);
 Канстанцін Гаўрылавіч Трэплеў («» А. Чэхава);
 Выканаўца песень «Лені Рыфеншталь», «Песенка пра вясёлую вайну ў паветры», «Стары ў Заходнім Бронксе» («Вельтмайстар акардэон» М. Мермана);
 Пан, Рускі салдат, Чырвонаармеец («Дзве душы» М. Гарэцкага);
 Серж («» Я. Рэза);
 П’ер Серыньі («Школа падаткаплацельшчыкаў»  і );
 Іван Аляксандравіч Хлестакоў («Рэвізор» М. Гогаля);
 Абярон («Сон у купальскую ноч» У. Шэкспіра);
 Сід Армфілд («Вешальнікі» М. Мак-Донаха);
 Белая Сарока («Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях» паводле Я. Баршчэўскага).

Быў вядомы гледачам як гнуткі, пластычны і абаяльны акцёр. Паводле ацэнкі Дзяніса Марціновіча, у гэты перыяд Казелу часта выкарыстоўвалі ў амплуа акцёра-функцыі, для ажыўлення пастановак. Прыкладам такой працы была роля Арлекіна ў спектаклі «Выкраданне Еўропы, альбо Тэатр Уршулі Радзівіл», дзе акцёр імкнуўся ажывіць спектакль-музей, трымаючы ў руках усе ніткі пастаноўкі.

У складзе трупы «Купалаўцы» прымаў удзел у пастаноўках:
 «Камедыя Юдзіфі» — роля канферансье;
 «Сфагнум» (рэжысёр Аляксандр Гарцуеў) — роля Серага;
 «Гусі-людзі-лебедзі» (рэжысёр Аляксандр Гарцуеў) — роля Маўчуна;
 «Ваўкі» (рэжысёр Павел Пасіні, 2025 год) — паводле аповесці Евы Вежнавец;
 Монаспектакль Аляксандра Казелы (рэжысёр Павел Пасіні, 2025 год).

Як адзначае Дзяніс Марціновіч, менавіта ў эміграцыі адбылося найбольш поўнае раскрыццё творчага патэнцыялу акцёра і яго пераход да глыбокіх драматычных вобразаў. Своеасаблівым прарывам стала роля Серага ў бандыцкай камедыі «Сфагнум», якую крытык характарызуе як працу найвышэйшага пілатажу. Ролю 16-гадовага падлетка Маўчуна ў спектаклі «Гусі-людзі-лебедзі» (2022) крытык называе «сапраўдным цудам», 41-гадовы акцёр стварыў абсалютна пераканаўчы вобраз юнака.

У 2025 годзе на тэатральным форуме «Bliski Wschód» у Любліне Казела прадставіў уласны монаспектакль (рэжысёр Павел Пасіні), што стала новым этапам яго творчай самастойнасці.

 Прызнанне 
 Пераможца ў намінацыі «Найлепшы акцёрскі дуэт» (разам з Валянцінай Гарцуевай, спектакль «Не мой» паводле Алеся Адамовіча) на ХІ Міжнародным фестывалі «Славянскія тэатральныя сустрэчы» (Гомель, 2011 год).

 Крыніцы