Аляксей Казбярук

Аляксей Казбярук (; ) — польскі паэт беларускага паходжання, юрыст, афіцэр міліцыі і знахар.

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў Юшкавым Грудзе, афіцыйнай 29 ліпеня 1936 года, сам Казбярук сцвярджаў, што бацька запісаў яго нараджэнне 1935 годам, каб сын раней пайшоў у школу. Вучыўся ў Міхалоўскай школе, у 1952 годзе, вучнем дзявятага класа, напісаў ліст у тыднёвік «Nowa Wieś» са сваёй марай стаць авіяканструктарам і будаваць апараты для міжпланетных палётаў . У 1955 годзе скончыў агульнаадукацыйны ліцэй у Міхалове. У 1964 годзе атрымаў дыплом юрыдычнага факультэта Варшаўскага ўніверсітэта .

У 1955—1985 гадах служыў у органах грамадзянскай міліцыі, працаваў Беластоку, Шчытне і Варшаве. Выкладаў у вышэйшай міліцэйскай школе ў Шчытне. Выйшаў у адстаўку ў званні палкоўніка.

Па выхадзе на пенсію жыў у Лупках Пішскай гміны. У гэты перыяд стаў вядомы як народны лекар-знахар, займаўся фітатэрапіяй. Распрацаваў лек са 160 складнікаў, якім цікавілася прадпрыемства «Гербаполь». Акрамя фітатэрапіі, захапіўся геамантыяй, вывучаў вадацёкі і іх уплыў на дарожныя аварыі.

Памёр 6 ліпеня 2012 года ў Лупках.

 Сям’я 
Бацька быў сярэднезямельным селянінам, у сям’і было пяцёра дзяцей, чацвёра атрымалі вышэйшую адукацыю. Адна з сясцёр працавала лекарам. На працягу жыцця Аляксей Казбярук захоўваў прыхільнасць да Тамары Саланевіч, з якой пазнаёміўся яшчэ ў ліцэйскія часы.

 Грамадская дзейнасць 
У 1960-я гады быў актыўным удзельнікам Беластоцкага літаратурнага клуба. Таксама ў гэты час уваходзіў і ў склад Літаратурнага клуба пры ваяводскім праўленні Саюза сацыялістычнай моладзі (ZMS) у Ольштыне.

У красавіку 1968 года імя Казбярука было сярод тых, якія нібыта падпісаў рэзалюцыю ольштынскіх літаратараў, што салідарызаваліся з пазіцыяй Уладзіслава Гамулкі і асуджалі выступленні некаторых маскоўскіх пісьменнікаў. Даследчыкі адзначаюць, што дакумент падпісаны толькі сакратаром партыйнай арганізацыі, а пратаколаў сходу з асабістымі подпісамі запрошаных членаў літаратурнага клуба ZMS у архівах няма.

З 1969 года член Саюза польскіх пісьменнікаў, з 1989 года ўваходзіў у яго Беластоцкае аддзяленне .

 Творчасць 
Дэбютаваў у 1964 годзе ў часопісе «Kamena» вершам «Powroty» . Агулам у «Kamena» ў 1964—1975 гадах надрукавана 23 яго творы. Таксама публікаваўся ў «Gazeta Białostocka» і іншых культурных перыядычных выданнях.

У паэзіі часта звяртаўся да прыроды і пейзажаў Падляшша, асабліва Юшкавага Груда. Крытыкі адзначалі ў яго творчасці спалучэнне пільнага назірання з дакладнай метафарай, а таксама настрой эмацыйнай трывогі або рэзігнацыі .

Асноўныя кнігі:

 «Dzięcioły» (зборнік вершаў, 1965)
 «Ognie na śniegu» (зборнік вершаў, 1965)
 «Arka bezludna» (зборнік вершаў, 1968)
 «Daltonia» (паэтычная проза, 1973)
 «Harakiria» (паэтычная проза з біяграфічнымі матывамі, 1977)

 Прызнанне 
 Трэцяя цэнтральная прэмія ў паэтычным турніры моладзевых арганізацый і Польскага радыё да 20-годдзя ПНР (1964).
 Першае месца ў плебісцыце радыёслухачоў па выніках паэтычнага турніру (1964).

 Крыніцы 

 Літаратура 
 Olsztyńskie biografie literackie 1945—1988 / praca zbiorowa pod red. Jana Chłosty. — Olsztyn : Towarzystwo Naukowe im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 1991.


Катэгорыя:Беларусы ў Польшчы