Маскоўскі дагавор (1970)

Дагавор паміж Федэратыўнай Рэспублікай Германіяй і СССР 12 жніўня 1970 г.

ФРГ адмаўлялася ад прэтэнзій на тэрыторыі былой Усходняй Прусіі, уключаныя пасля Другой сусветнай вайны ў склад СССР і Польшчы. У сваю чаргу, савецкі бок заяўляў, што не будзе перашкаджаць мірнаму аб’яднанню дзвюх германскіх дзяржаў, калі для гэтага ў будучым узнікнуць адпаведныя ўмовы.

Такім чынам, Савецкі Саюз быў блізкі да дасягнення адной са сваіх тагачасных мэтаў у пасляваеннай Цэнтральнай Еўропе — прызнання ўрадам Бона статус-кво, нават калі б ён прыняў пісьмовую дэкларацыю ўрада аб тым, што ён хоча працягваць працу над стварэннем дзяржавы ў Еўропе, «у якой нямецкі народ аднаўляе сваё адзінства ў свабодным самавызначэнні» (аб’яднанне Германіі).

Дагаворам была прызнана непарушнасць мяжы па лініі Одэр — Найсэ з Польшчай, а таксама межы паміж ФРГ і ГДР. СССР і ФРГ пацвердзілі непарушнасць пасляваенных межаў у Еўропе і выказаліся за скліканне агульнаеўрапейскай нарады па бяспецы і супрацоўніцтве.

Бакі ўзялі на сябе абавязацельства няўхільна выконваць тэрытарыяльную цэласнасць усіх дзяржаў у Еўропе ў іх існуючых межах, а таксама заявілі, што ні зараз, ні ў будучыні не будуць мець тэрытарыяльных дамаганняў да каго-небудзь.

У дакуменце абодва ўрады выказалі сваё «імкненне нармалізаваць сітуацыю ў Еўропе» і «садзейнічаць развіццю мірных адносін паміж усімі еўрапейскімі дзяржавамі», абапіраючыся на «рэальную сітуацыю, якая існуе ў гэтым рэгіёне».

Дагавор, заключаны летам 1970 года федэральным урадам Бона з Савецкім Саюзам быў часткай заходнегерманскай «новай Ostpolitik» (Усходняй палітыкі) і «Deutschlandpolitik» (Нямецкай палітыкі).

Маскоўскі дагавор аб прызнанні межаў быў падпісаны Старшынёй Савета Міністраў СССР А. М. Касыгіным і Федэральным канцлерам ФРГ В. Брандтам, а таксама міністрамі замежных спраў В. Шээлем і А. А. Грамыкам.

«Новая ўсходняя палітыка» Брандта, і ў прыватнасці Маскоўская дамова, лічацца адным з найважнейшых паваротных момантаў у гісторыі Еўропы пасля Другой сусветнай вайны, які не ў апошнюю чаргу праклаў шлях да адзінства Нямеччыны ў 1990 годзе.

Пераемнікі Вілі Брандта, федэральныя канцлеры Гельмут Шміт і Гельмут Коль як кіраўнікі ўрада Федэратыўнай Рэспублікі Германіі працягнулі лінію Брандта/Бара ў асноўных напрамках, а сам Вілі Брандт атрымаў Нобелеўскую прэмію міру ў 1971 годзе за сваю «палітыку прымірэння паміж даўно варагуючымі краінамі».

 Крыніцы 

Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Германіі
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы СССР
Катэгорыя:З’явіліся ў 1970 годзе
Катэгорыя:Падзеі 12 жніўня