Гутарковая мова

Гутарко́вая мо́ва — жывая вусная мова народа, якая служыць сродкам штодзённага абмену думкамі і стала асновай для фарміравання беларускай нацыянальнай літаратурнай мовы.

 Асаблівасці 
Гутарковая мова характарызуецца вялікай адвольнасцю і варыянтнасцю нормаў на фанетычным, арфаэпічным, лексічным, марфалагічным, фразеалагічным і іншых узроўнях. Яна непасрэдна звязана з канкрэтным спосабам мыслення, неафіцыйнасцю маўлення, адсутнасцю папярэдняй падрыхтоўкі да размовы і аналізу думкі. Важную ролю ў ёй адыгрываюць дадатковыя сродкі перадачы інфармацыі: інтанацыя, міміка і жэсты.

 Разнавіднасці 
Сучасная беларуская гутарковая мова мае тры асноўныя разнавіднасці:
 Афіцыйная гутарковая мова — вусная разнавіднасць літаратурнай мовы, якой карыстаюцца на радыё, тэлебачанні, у школе, інстытутах і іншых афіцыйных установах.
 Штодзённа-гутарковая мова выкарыстоўваецца ў штодзённым жыцці. Пад уплывам гутарковай стыхіі побач з літаратурнай мовай у ёй ужываюцца элементы нелітаратурнага маўлення (у першую чаргу прастамоўныя і дыялектныя элементы).
 Народна-дыялектная гутарковая мова характэрна пераважна для сельскага насельніцтва старэйшага пакалення.

 Гл. таксама 
 Вусная мова
 Дыялект

 Крыніцы 

 Літаратура 



Катэгорыя:Мовазнаўства
Катэгорыя:Маўленне
Катэгорыя:Сацыялінгвістыка