Агнямёт

Агнямё́т — зброя, прызначаная для паражэння жывой сілы праціўніка струменем падпаленай агнясумесі, падпальвання тэхнічных сродкаў і матэрыяльных запасаў, а таксама для стварэння ачагоў пажару.

Складаецца з рэзервуара для агнясумесі, брандспойта і запальніцы.

 Гісторыя 
Правобразам агнямёта лічыцца «грэчаскі агонь», які выкарыстоўваўся ў Візантыі. У пачатку XVIII стагоддзя рускі інжынер Васіль Дзмітрыевіч Карчмін сканструяваў агнямётныя трубы для караблёў.

Агнямёты сучаснага тыпу з’явіліся ў пачатку XX стагоддзя. Першы ранцавы агнямёт стварыў нямецкі навуковец Рыхард Фідлер у 1901 годзе. Упершыню агнямёты былі масава выкарыстаны нямецкімі войскамі ў 1915 годзе падчас Першай сусветнай вайны. Яны паказалі высокую эфектыўнасць і моцнае псіхалагічнае ўздзеянне на праціўніка.

Да пачатку Другой сусветнай вайны агнямёты знаходзіліся на ўзбраенні большасці развітых краін. У РСЧА ранцавымі агнямётамі ўзбройваліся інжынерна-штурмавыя часці. Танкавымі агнямётамі абсталёўваліся машыны на базе танкаў Т-26, Т-34 і КВ.

 Віды агнямётаў 
Паводле прынцыпу дзеяння і канструкцыі агнямёты падзяляюцца на наступныя віды:
 Ранцавыя (пераносныя) — абслугоўваюцца адным агнямётчыкам, далёкасць вогнемятання да 70 м.
 Цяжкія пяхотныя — усталёўваюцца на двухколавым лафеце, далёкасць да 200 м.
 Механізаваныя — размяшчаюцца на самаходным шасі (аўтамабілях, бронетэхніцы).
 Танкавы агнямёты — асноўнае або дадатковае ўзбраенне агнямётных танкаў.
 Фугасны агнямёты — стацыянарныя ўстаноўкі, у якіх выкід агнясумесі ажыццяўляецца з дапамогай парахавога зарада.
 Рэактыўны агнямёты — пераносная зброя ў выглядзе стрэльбы з рэактыўным снарадам, напоўненым агнясумессю. Далёкасць паражэння дасягае 800 м. Прыкладамі з’яўляюцца савецкія РПА «Рысь» і РПА-А «Шмель», а таксама цяжкія агнямётныя сістэмы ТГС-1 «Бураціна» і ТГС-1А «Сонцапёк».

 Крыніцы 

 Літаратура 




 Спасылкі 




Агнямёты
Катэгорыя:Зброя