Джэк Кёрбі

Джэк Кёрбі (  сапраўднае імя Джэйкаб Курцберг; 28 жніўня 1917 — 6 лютага 1994) — амерыканскі мастак коміксаў, якога шырока лічаць адным з найбуйнейшых наватараў гэтага віду мастацтва і адным з самых плённых і ўплывовых яго стваральнікаў. Ён вырас у Нью-Ёрку і навучыўся маляваць мультфільмы, пераводзячы персанажаў з коміксаў і рэдакцыйных мультфільмаў. Ён пачаў працаваць у маладой індустрыі коміксаў у 1930-х гадах, малюючы коміксы пад рознымі псеўданімамі, у тым ліку Джэк Керціс, перш чым спыніцца на Джэку Кёрбі. У 1940 годзе ён і пісьменнік-рэдактар Джо Сайман стварылі вельмі паспяховага персанажа супергероя Капітана Амерыку для Timely Comics, папярэдніка Marvel Comics. На працягу 1940-х гадоў Кёрбі рэгулярна працаваў разам з Сайманам, ствараючы мноства персанажаў для гэтай кампаніі і для National Comics Publications, якая пазней стала DC Comics.

Пасля службы на Еўрапейскім тэатры ваенных дзеянняў падчас Другой сусветнай вайны Кёрбі пісаў творы для DC Comics, Harvey Comics, Hillman Periodicals і іншых выдавецтваў. У Crestwood Publications ён і Сайман стварылі жанр рамантычных коміксаў, а пазней заснавалі ўласную нядоўгаісную кампанію коміксаў Mainline Publications. Кёрбі ўдзельнічаў у стварэнні Atlas Comics, версіі Timely 1950-х гадоў, якая ў наступнае дзесяцігоддзе стала Marvel. Далей, у 1960-х гадах, Кёрбі стаў сааўтарам многіх галоўных персанажаў кампаніі, у тым ліку Чалавека-мурашкі, Мсціўцаў, Чорнай Пантэры, Фантастычнай чацвёркі, Халка, Жалезнага чалавека, Срэбнага Сёрфера, Тора і Людзей Ікс. Кнігі Кёрбі мелі высокія продажы і прызнанне крытыкаў, але ў 1970 годзе, адчуваючы, што з ім абышліся несправядліва, галоўным чынам у галіне аўтарства і правоў стваральнікаў, Кёрбі пакінуў кампанію і перайшоў да канкурэнта DC.

У DC Кёрбі стварыў сваю сагу Чацвёрты свет, якая ахоплівала некалькі коміксаў. Хоць гэтыя серыі аказаліся камерцыйна няўдалымі і былі адменены, Новыя багі чацвёртага свету працягвалі быць значнай часткай Сусвету DC. Кёрбі ненадоўга вярнуўся ў Marvel у сярэдзіне-канцы 1970-х гадоў, а потым адважыўся заняцца тэлевізійнай анімацыяй і незалежнымі коміксамі. У пазнейшыя гады Кёрбі, якога называлі «Уільямам Блэйкам коміксаў», пачаў атрымліваць вялікае прызнанне ў масавай прэсе за свае кар'ерныя дасягненні, а ў 1987 годзе ён быў адным з трох першых членаў Залы славы коміксаў Уіла Айснера. У 2017 годзе Кёрбі быў пасмяротна названы легендай Дыснею за свае творы не толькі ў галіне выдавецкай справы, але і таму, што гэтыя творы ляглі ў аснову для фінансава і крытычна паспяховай медыяфраншызы кампаніі The Walt Disney — Кінематаграфічнага сусвету Marvel .

Кёрбі ажаніўся з Разалінд Гольдштэйн у 1942 годзе. У іх было чацвёра дзяцей, і яны заставаліся ў шлюбе да яго смерці ад сардэчнай недастатковасці ў 1994 годзе ва ўзросце 76 гадоў. У яго гонар былі названыя прэмія Джэка Кёрбі і Зала славы Джэка Кёрбі, а сярод прыхільнікаў коміксаў ён вядомы як «Кароль» за яго шматлікія ўплывовыя ўклады ў развіццё коміксаў.

 Раннія гады (1917–1935) 
Джэйкаб Курцберг нарадзіўся 28 жніўня 1917 года ў доме нумар 147 па вуліцы Эсэкс у Ніжнім Іст-Сайдзе Манхэтэна ў Нью-Ёрку; ён вырас там.  Яго бацькі, Роўз (Бернштэйн) і Бенджамін Курцберг,  былі аўстрыйска-яўрэйскімі імігрантамі, а яго бацька зарабляў на жыццё рабочым на швейнай фабрыцы.Hamilton, Sue L. Jack Kirby. ABDO Group, 2006. , p. 4 Кёрбі вырас у Ніжнім Іст-Сайдзе. У маладосці Кёрбі хацеў уцячы з свайго раёна. Ён любіў маляваць і шукаў месцы, дзе мог бы даведацца больш пра мастацтва. Будучы па сутнасці самавукам, Кёрбі сярод тых, хто паўплываў на яго, назваў мастакоў коміксаў Мілтана Каніфа, Хэла Фостэра і Алекса Рэйманда, а таксама такіх карыкатурыстаў, як Ч. Х. Сайкс, «Дзінг» Дарлінг і Ролін Кёрбі. Паводле слоў Кёрбі, яму адмовілі ў Адукацыйным альянсе, таму што ён маляваў «вуглём занадта хутка». Пазней ён знайшоў выйсце для сваіх здольнасцей, малюючы карыкатуры для газеты Boys Brotherhood Republic, «мініяцюрнага горада» на 3-й Васточнай вуліцы, дзе вулічныя дзеці кіравалі сваім уласным урадам.

У 14 гадоў Кёрбі паступіў у Інстытут Прата ў Брукліне, з якога сышоў праз тыдзень. «Я не быў тым студэнтам, які патрабаваўся Прату. Ім патрэбныя былі людзі, якія б працавалі над чымсьці вечна. Я не хацеў працаваць над якім-небудзь праектам вечна. Я меў намер даводзіць справы да канца». Reprinted in George 2002, p. 22

 Кар'ера 

 Уваход у коміксы (1936–1940) 
злева|міні|Маланка і адзінокі вершнік, рэклама з часопіса Famous Funnies № 61 (жнівень 1939 г.)

Кёрбі далучыўся да Lincoln Newspaper Syndicate ў 1936 годзе, працуючы там над коміксамі для газет і аднапанэльнымі коміксамі з парадамі, такімі як «Ваша здароўе — перш за ўсё!!!» (пад псеўданімам Джэк Керціс). Ён заставаўся там да канца 1939 года, калі пачаў працаваць у тэатральнай анімацыйнай кампаніі Fleischer Studios у якасці пасярэдніка (мастак, які запаўняе дзеянне паміж кадрамі асноўных рухаў) над мультфільмамі пра Марака Папая ў той жа час у 1935 годзе. Ён пакінуў студыю перад забастоўкай Флейшэра ў 1937 годзе.  at Cartoon Research.com. «Я перайшоў з Лінкальна ў Флейшэр», — успамінаў ён. «З Флейшэра мне трэба было сысці хутка, таму што я не мог вытрымаць такую рэч», апісваючы яе як «фабрыку ў пэўным сэнсе, падобную на фабрыку майго бацькі. Яны выраблялі карціны».

Прыкладна ў той час амерыканская індустрыя коміксаў перажывала бум. Кёрбі пачаў пісаць і маляваць для кампаніі па ўпакоўцы коміксаў Eisner & Iger, адной з нямногіх фірмаў, якія стваралі коміксы па запыце для выдаўцоў. Праз гэтую кампанію Кёрбі зрабіў для часопіса Wild Boy тое, што ён запомніў як сваю першую працу па стварэнні коміксаў. Сярод іх былі такія стужкі, як навукова-фантастычная прыгода «Дзённік доктара Хэйварда» (пад псеўданімам Курт Дэвіс), вестэрн пра байца з крыміналам «Уілтан з Захаду» (як Фрэд Сандэ), прыгодніцкі твор «Граф Монтэ-Крыста» (зноў як Джэк Керціс), а таксама гумарыстычныя працы «Абдул Джонс» (як Тэд Грэй) і «Марскі сабака Сока» (як Тэдзі), усе для Jumbo Comics і іншых кліентаў Eisner-Iger. Jack Kirby  at the Grand Comics Database.

Для часопіса Associated Features Syndicate Роберта У. Фарэла ён упершыню выкарыстаў прозвішча Кёрбі для псеўданіма Лэнс Кёрбі ў коміксе Lightnin' and the Lone Rider, напісаным Фарэлам у 1939 годзе   і пазней перадрукаваным у Famous Funnies  выдавецтва Eastern Color Printing (1939-1940) У рэшце рэшт ён спыніўся на псеўданіме Джэк Кёрбі, таму што ён нагадваў яму акцёра Джэймса Кэгні. Аднак ён пакрыўдзіўся на тых, хто прапанаваў яму змяніць імя, каб схаваць сваё яўрэйскае паходжанне.

 Партнёрства з Джо Сайманам 
Кёрбі перайшоў у выдавецтва коміксаў і газетны сіндыкатар Fox Feature Syndicate, зарабляючы на той час разумную зарплату ў 15 долараў на тыдзень. У гэты час Кёрбі пазнаёміўся і пачаў супрацоўнічаць з карыкатурыстам і рэдактарам Fox Джо Сайманам, які акрамя сваёй штатнай працы працягваў працаваць фрылансерам. Сайман успамінаў у 1988 годзе: «Мне вельмі спадабалася праца Джэка, і калі я ўпершыню ўбачыў яе, я не мог паверыць сваім вачам. Ён спытаў, ці можам мы разам папрацаваць як фрылансеры. Я быў у захапленні і ўзяў яго ў свой маленькі офіс. Мы працавалі з другога выпуску Сіняга Болта... каля 25 гадоў».

Пасля сыходу з Fox і сумеснай працы над прэм'ерным выпускам коміксаў Прыгоды Капітана Марвела ад Fawcett Comics ([сакавік] 1941 г.), першага сольнага комікса пра раней прадстаўленага супергероя, для якога Кёрбі было загадана імітаваць стыль малявання яго стваральніка Сі Сі Бэка, дуэт быў наняты ў штат выдаўца часопіса Timely Comics Марціна Гудмана (пазней гэтая кампанія стала Marvel Comics). Там ў канцы 1940 года Сайман і Кёрбі стварылі патрыятычнага супергероя Капітана Амерыку. Сайман, які стаў рэдактарам кампаніі, а Кёрбі — мастацкім дырэктарам, сказаў, што дамовіўся з Гудманам аб тым, каб дуэт атрымаў 25 працэнтаў прыбытку ад рэалізацыі гэтага праекта. Першы выпуск коміксаў пра Капітана Амерыку, выпушчаны ў пачатку 1941 года, быў распрададзены за лічаныя дні, а тыраж другога выпуску склаў больш за мільён асобнікаў. Поспех коміксаў зрабіў каманду значнай творчай сілай у індустрыі. Пасля выхаду першага нумара Сайман папрасіў Кёрбі далучыцца да каманды Timely ў якасці мастацкага дырэктара кампаніі. 

Пасля поспеху персанажа Капітана Амерыкі Сайман сказаў, што адчуваў, што Гудман не плаціць ім абяцаны працэнт ад прыбытку, і таму пачаў шукаць для іх працу ў National Comics Publications (пазней перайменаваным у DC Comics ). Кёрбі і Сайман дамовіліся аб пагадненні, якое прадугледжвала б агульную зарплату ў 500 долараў на тыдзень, у адрозненне ад 75 і 85 долараў, якія яны зараблялі адпаведна ў Timely. Пара баялася, што Гудман не заплаціць ім, калі даведаецца, што яны пераходзяць у National, але многія людзі ведалі пра іх план, у тым ліку памочнік рэдактара Timely Стэн Лі. Калі Гудман нарэшце даведаўся пра гэта, ён сказаў Сайману і Кёрбі сысці пасля завяршэння працы над Captain America Comics #10. Кёрбі быў горка перакананы, што менавіта Лі іх здрадзіў, ігнаруючы гатоўнасць Саймана даць яму шанц.

Кёрбі і Сайман правялі першыя тыдні ў National, спрабуючы прыдумаць новых персанажаў, пакуль кампанія шукала, як найлепш выкарыстаць гэтую пару. Пасля некалькіх няўдалых заданняў па стварэнні персанажаў, даручаных рэдактарам, Джэк Лібовіц сказаў ім «проста рабіць тое, што хочаце». Затым пара перапрацавала серыю Пясочны чалавек у Adventure Comics і стварыла супергероя Manhunter. 

 Другая сусветная вайна (1943–1945) 
міні|266x266пкс|Кёрбі ў арміі ЗША падчас Другой сусветнай вайны
У пачатку Другой сусветнай вайны Лібовіц чакаў, што Саймана і Кёрбі прызавуць на службу, таму ён папрасіў мастакоў скласці спіс матэрыялаў для публікацыі ў іх адсутнасць. Яны нанялі пісьменнікаў, тушшчэршчыкаў, тыпаграфістаў і каларыста, каб стварыць матэрыял на цэлы год. Кёрбі быў прызваны ў армію ЗША 7 чэрвеня 1943 года. Пасля базавай падрыхтоўкі недалёка ад Саваны, штат Джорджыя, ён быў прызначаны ў роту F 11-га пяхотнага палка. Ён высадзіўся на пляжы Омаха ў Нармандыі 23 жніўня 1944 года, праз два с паловай месяцы пасля дня «Д»,  хоць, паводле ўспамінаў Кёрбі, ён прыбыў туды ўсяго праз 10 дзён. Кёрбі ўспамінаў, што лейтэнант, даведаўшыся, што пад яго камандаваннем знаходзіцца мастак коміксаў Кёрбі, прызначыў яго разведчыкам, які прасоўваўся ў гарады і маляваў разведвальныя карты і малюнкі, што было надзвычай небяспечным абавязкам.

 Пасляваенная кар'ера (1946–1955) 
міні|Young Romance #1 (кастрычнік 1947 г.); вокладка Кёрбі і Саймана
Пасля вайны Сайман уладкаваў Кёрбі і сябе на працу ў Harvey Comics, дзе на пачатку 1950-х гадоў дуэт стварыў такія прыгодніцкія коміксы, як дзіцячы комікс Boy Explorers Comics, дзіцячы Western Boys' Ranch, комікс пра супергерояў Stuntman і комікс Captain 3-D, які стаў папулярным з-за папулярнасці 3D-фільмаў. Сайман і Кёрбі таксама працавалі фрылансерамі для Hillman Periodicals (крымінальны комікс Real Clue Crime) і для Crestwood Publications (Justice Traps the Guilty).

Найбольшага поспеху каманда дасягнула ў пасляваенны перыяд, ствараючы рамантычныя коміксы. Сайман, натхнёны часопісам пра рамантычныя прызнанні «True Story» выдавецтва Macfadden Publications, перанёс гэтую ідэю ў коміксы і разам з Кёрбі стварыў макет першага выпуску коміксу «Young Romance»Simon, Joe, with Jim Simon. The Comic Book Makers (Crestwood/II, 1990) ; reissued (Vanguard Productions, 2003) , pp. 123–125. Паказаўшы яго генеральнаму менеджару Crestwood Морысу Розенфельду, Сайман запатрабаваў 50% прыбытку ад продажу коміксу. Выдаўцы Crestwood Тэдзі Эпштэйн і Майк Блейер пагадзіліся, абмяжоўваючыся тым, што стваральнікі не будуць браць грошай наперад. «Young Romance» № 1 (дата на вокладцы — кастрычнік 1947 г.) «стаў самым вялікім хітом Джэка і Джо за апошнія гады».  Першы выпуск быў прададзены накладам ашаламляльных 92% ад свайго тыражу, што натхніла Crestwood павялічыць тыраж да трэцяга выпуску, каб утрая перавысіць першапачатковую колькасць асобнікаў.  Першапачаткова часопіс Young Romance выходзіў раз на два месяцы, але хутка стаў штомесячным выданнем і стаў спін-офам «Young Love» — па словах Саймана, гэтыя дзва выданні разам прадаваліся накладам у два мільёны асобнікаў у месяц, — да іх пазней далучыліся «Young Brides» і «In Love», прычым апошняя «ўключала паўнаметражныя рамантычныя апавяданні». «Young Romance» спарадзіў дзясяткі пераймальнікаў ад такіх выдавецтваў, як Timely, Fawcett, Quality і Fox Feature Syndicate. Але рамантычныя творы Саймана і Кёрбі працягвалі прадавацца накладам у мільёны асобнікаў у месяц. 

Абураныя тым, што ў 1954 годзе выдавецтва Timely Comics пад назвай Atlas Comics перазапусціла Капітана Амерыку ў новай серыі коміксаў, Кёрбі і Сайман стварылі комікс «Fighting American». Сайман успамінаў: «Мы падумалі, што пакажам ім, як рабіць Капітана Амерыку».  Хоць першапачаткова ў коміксе галоўны герой быў намаляваны як антыкамуністычны драматычны герой, Сайман і Кёрбі ператварылі серыю ў сатыру на супергерояў з другім выпускам, пасля слуханняў па справе арміі і Макарці і грамадскай рэакцыі на сенатара ЗША Джозэфа Макарці, які выступаў супраць «чырвоных».

 Пасля Саймана (1956–1957) 

 Коміксы Marvel у Сярэбраны век (1958–1970) 
alt=Fin Fang Foom on the cover of Strange Tales #89, pencils by Kirby|міні|Фін Фэнг Фум на вокладцы Strange Tales #89, рысунак Кёрбі
Гісторыя, якую часта называюць найлепшым дасягненнем Лі і КёрбіDeFalco "1960s" in Gilbert (2008), p. 115: "Stan Lee may have started the creative discussion that culminated in Galactus, but the inclusion of the Silver Surfer in Fantastic Four #48 was pure Jack Kirby. Kirby realized that a being like Galactus required an equally impressive herald." — гэта «Трылогія пра Галактуса» ў «Фантастычнай чацвёрцы» № 48–50 (сакавік–май 1966 г.), якая апісвае прыбыццё Галактуса, касмічнага гіганта, які хацеў паглынуць планету, і яго весніка, Срэбнага Сёрфера.DeFalco "1960s" in Gilbert (2008), p. 115: "Stan Lee may have started the creative discussion that culminated in Galactus, but the inclusion of the Silver Surfer in Fantastic Four #48 was pure Jack Kirby. Kirby realized that a being like Galactus required an equally impressive herald." «Фантастычная чацвёрка» № 48 была абраная № 24 у апытанні чытачоў Marvel «100 лепшых выпускаў Marvel усіх часоў» у 2001 годзе. Рэдактар Роберт Грынбергер напісаў у сваёй прадмове да гісторыі, што «калі чацвёрты год «Фантастычнай чацвёркі» падыходзіў да канца, Стэн Лі і Джэк Кёрбі, здавалася, толькі разміналіся. Азіраючыся назад, гэта быў, мабыць, самы плённы перыяд сярод усіх штомесячных выданняў у эпоху Marvel». Гісторык коміксаў Лес Дэніэлс адзначыў, што «містычныя і метафізічныя элементы, якія запоўнілі сагу, ідэальна падыходзілі жаданням маладых чытачоў 1960-х гадоў», і Лі неўзабаве выявіў, што гісторыя карыстаецца папулярнасцю ў універсітэцкіх кампусах. Кёрбі працягваў пашыраць межы гэтага відовішча, распрацоўваючы вокладкі і ўнутраныя ілюстрацыі ў стылі фотакалажаў, распрацоўваючы новыя тэхнікі малявання, такія як метад адлюстравання энергетычных палёў, цяпер вядомы як «Kirby Krackle», і іншыя эксперыменты.

У 1968 і 1969 гадах Джо Сайман быў уцягнуты ў судовы працэс з Marvel Comics наконт права ўласнасці на Капітана Амерыку, ініцыяваны Marvel пасля таго, як Сайман зарэгістраваў падаўжэнне аўтарскіх правоў на Капітана Амерыку на сваё імя. Паводле слоў Саймана, Кёрбі пагадзіўся падтрымаць кампанію ў судовым працэсе і, у рамках пагаднення, заключанага з выдаўцом Марцінам Гудманам, перадаў Marvel усе правы, якія ён мог мець на персанажа.Simon, p. 205

Адначасова Кёрбі ўсё больш незадаволеным працай у Marvel стаў, як сцвярджае яго біёграф Марк Эваньер, па прычынах, сярод якіх былі абурэнне з-за вядомасці Лі ў СМІ, адсутнасць поўнага творчага кантролю, гнеў з-за парушэння меркаваных абяцанняў выдаўцом Марцінам Гудманам і расчараванне з-за таго, што Marvel не згадала яго за напісанне сюжэта, а таксама за стварэнне і сумеснае стварэнне персанажаў. Ён пачаў пісаць і маляваць некаторыя другарадныя творы для Marvel, такія як «Нелюдзі» ў другім томе «Дзіўных прыгод»Sanderson "1970s" in Gilbert (2008), p. 146: "As Marvel was expanding its line of comics, the company decided to introduce two new 'split' books ... Amazing Adventures and Astonishing Tales. Amazing Adventures contained a series about the genetically enhanced Inhumans and a series about intelligence agent the Black Widow.", а таксама гісторыі жахаў для анталогіі «Палата цемры» і атрымаў за гэта поўную ўзнагароду; але ў 1970 годзе Кёрбі быў прадстаўлены кантракт, які ўключаў неспрыяльныя ўмовы. Калі Кёрбі пярэчыў, кіраўніцтва адмовілася весці перамовы аб любых зменах кантракту, наўпрост адкінуўшы яго ўклад у поспех Marvel, бо лічыла Лі выключна адказным. Кёрбі, хоць і зарабляў 35 000 долараў у год, працуючы фрылансерам у кампаніі (з улікам інфляцыі гэта было эквівалентна больш чым 271 000 долараў у 2024 годзе), потым пакінуў Marvel у 1970 годзе і перайшоў у канкуруючае выдавецтва DC Comics пад кіраўніцтвам рэдакцыйнага дырэктара Карміна Інфанціна.

 Коміксы DC і сага «Чацвёрты свет» (1971–1975) 
 Вяртанне ў Marvel (1976–1978) 

 Кіно і анімацыя (1979–1980) 

 Апошнія гады (1981–1994) 
 Асабістае жыццё і смерць 
У пачатку 1940-х гадоў Кёрбі з сям'ёй пераехаў у Бруклін . Кёрбі пазнаёміўся з Разалінд «Роз» Гольдштэйн, якая жыла ў тым самым бруклінскім шматкватэрным доме. Неўзабаве яны пачалі сустракацца. Кёрбі зрабіў прапанову Гольдштэйн на яе 18-ы дзень нараджэння, і яны ажаніліся. Яны пажаніліся 23 мая 1942 года.  У пары было чацвёра дзяцей: Сьюзэн (нар. 6 снежня 1945 г.), Ніл (нар. у маі 1948 г.), Барбара (нар. у лістападзе 1952 г.) і Ліза (нар. у верасні 1960 г.) 

У інтэрв'ю ўнучка Кёрбі Джыліян Кёрбі сказала, што Джэк Кёрбі быў «ліберальным дэмакратам». Джэк Кёрбі прытрымліваўся антыкамуністычных поглядаў, аднойчы сказаўшы: «Я быў супраць чырвоных. Я стаў паляўнічым на ведзьмаў. Маімі ворагамі былі камунякі — я называў іх камунякамі. Насамрэч, бабуля Гуднес (зладзейка) была камуністам, Даблхедэр (таксама зладзей) быў камуністам».

6 лютага 1994 года, ва ўзросце 76 гадоў, Кёрбі памёр ад сардэчнай недастатковасці ў сваім доме ў Таўзанд-Оўкс, штат Каліфорнія   Ён быў пахаваны ў мемарыяльным парку Вэлі-Оўкс у Уэстлейк-Вілідж, штат Каліфорні .

 Мастацкі стыль і дасягненні 
Брэнт Стэйплз напісаў у New York Times:
Джэка Кёрбі называлі «супергероем стылю», яго мастацкія творы Джон Карлін у сваёй кнізе «Майстры амерыканскіх коміксаў» апісваў як «наўмысна прымітыўныя і пафасныя», а ў іншых месцах параўноўвалі з кубізмам,  футурызмам, прымітывізмам і мастацтвам аўтсайдэраў.  Яго ўклад у форму коміксаў, у тым ліку мноства персанажаў, якіх ён стварыў або стварыў разам з іншымі, і мноства жанраў, над якімі ён працаваў, прывялі да таго, што яго называюць найлепшым мастаком коміксаў. Улічваючы колькасць месцаў, дзе зараз можна знайсці мастацкія творы Кёрбі, цацкі, заснаваныя на яго дызайне, і поспех фільмаў, знятых па яго працах, Чарльз Хэтфілд і Бэн Сондэрс казалі, што ён быў «адным з галоўных архітэктараў амерыканскай фантазіі». Яго лічылі працавітым мастаком, і падлічылі, што за сваю кар'еру ён намаляваў не менш за 20 318 старонак апублікаваных твораў і яшчэ 1385 вокладак. Толькі ў 1962 годзе ён апублікаваў 1158 старонак. Кёрбі падзяліў коміксы на два перыяды: працу ў пачатку 1940-х гадоў з Джо Сайманам над стужкай пра Капітана Амерыку, а затым коміксы пра супергерояў 1960-х і пачатку 1970-х гадоў, спачатку са Стэнам Лі ў Marvel Comics, а потым самастойна ў DC Comics.Harvey, R.C. (April 1994). "What Jack Kirby Did". The Comics Journal (167). ISSN 0194-7869. Reprinted in George 2002, p. 61-73 Кёрбі таксама ствараў гісторыі амаль ва ўсіх жанрах коміксаў, ад аўтабіяграфічнага «Вулічнага кодэкса» да апакаліптычнага навукова-фантастычнага фэнтэзі «Камандзі».

 Апавядальны падыход да коміксаў 
Як і многія яго сучаснікі, Кёрбі быў вельмі абавязаны Мілтану Каніфу, Хэлу Фостэру і Алексу Рэйманду, якія кадыфікавалі многія тропы апавядальнага мастацтва ў прыгодніцкіх коміксах. Таксама выказвалася меркаванне, што Кёрбі чэрпаў у Бёрна Хогарта, чыя дынамічная праца з фігурамі магла паўплываць на тое, як Кёрбі маляваў фігуры; «яго лютыя скачкі і гратэскна артыкуляваныя фігуры здаюцца непасрэдным паходжаннем ад дынамічна скажоных формаў Хогарта». Яго стыль абапіраўся на гэтыя ўплывы, усе буйныя мастакі таго часу, калі Кёрбі вучыўся свайму рамяству, прычым Каніф, Фостэр і Рэйманд разам надалі паслядоўнаму прыгодніцкаму коміксу вельмі ілюстрацыйны падыход, заснаваны на вельмі высокай ступені рэалізацыі абстаноўкі. Дзе Кёрбі адрозніваўся ад гэтых уплываў, і дзе яго стыль паўплываў на фарміраванне мастацтва коміксаў, дык гэта яго адыход ад ілюстраванага падыходу да больш дынамічнага. Мастацкі стыль Кёрбі быў такім, што фіксаваў энергію і рух у выяве, сінергізуючыся з тэкстам і дапамагаючы служыць апавяданню. У адрозненне ад гэтага, паслядоўнікі ілюстрацыйнага падыходу, такія як Гіл Кейн, выявілі, што іх праца ў рэшце рэшт зайшла ў тупік. Мастацтва ілюстравала, але з-за адсутнасці руху чытач быў вымушаны задумацца над мастацтвам гэтак жа, як і над напісаным словам. Пазнейшыя мастакі, такія як Браян Хітч і Алекс Рос, аб'ядналі падыходы Кёрбі і Кейна, выкарыстоўваючы вельмі рэалістычныя фоны ў параўнанні з дынамічнымі персанажамі, каб стварыць тое, што стала вядома як шырокаэкранны падыход да коміксаў.

Дынамізм і энергія Кёрбі дапамагалі чытачу прасоўвацца праз сюжэт, у той час як ілюстрацыйны, падрабязны падыход прымусіў бы позірк затрымацца. Звядзенне прэзентацыі пэўнай сцэны да падабенства руху дазволіла ахарактарызаваць Кёрбі як кінематаграфічнага майстра. Кёрбі працаваў у Fleischer Studios, перш чым прыйсці ў коміксы, і меў асновы ў анімацыйных тэхніках для стварэння руху. Ён таксама разумеў, што коміксы не падпарадкоўваюцца тым жа абмежаванням, што і газетная паласа. У той час як іншыя мастакі коміксаў узнаўлялі макеты, якія выкарыстоўваліся ў гэтым фармаце, Кёрбі хутка выкарыстаў прастору, створаную цэлай старонкай коміксу. Reprinted in George 2002, p. 61-73 Як апісвае Рон Гуларт, «ён па-новаму разбіў старонкі і ўвёў застаўку, якая распасціралася на дзве старонкі». Сам Кёрбі апісваў стварэнне свайго дынамічнага стылю як рэакцыю як на кіно, так і на жаданне ствараць і спаборнічаць: «Я выявіў, што спаборнічаю з кінакамерай. Мне давялося спаборнічаць з камерай. Я адчуваў сябе як Джон Генры ... Я вырываў сваіх персанажаў з панэляў. Я прымушаў іх скакаць па ўсёй старонцы. Я стараўся зрабіць гэта цэласным, каб было лягчэй чытаць... Мне давялося размясціць маіх персанажаў у экстрэмальных пазіцыях, і такім чынам я стварыў экстрэмальны стыль, які быў пазнавальны ўсім».

 Стыль 
У пачатку 1940-х гадоў Кёрбі часам ігнараваў межы панэляў коміксаў. Персанаж быў намаляваны на адной панэлі, але яго плячо і рука выходзілі за межы, у канаўку, а часам і на суседнюю панэлю. Персанаж мог быць выразаны з адной панэлі, ногі знаходзіліся на зыходнай панэлі, а цела — на наступнай. Самі панэлі перакрываліся, і Кёрбі знайшоў новыя спосабы размяшчэння панэляў на старонцы коміксу. Яго фігуры былі намаляваны гнуткімі і грацыёзнымі, хоць Кёрбі размяшчаў іх высунуўшыміся са старонкі ў бок чытача. У канцы 1940-х і 1950-х гадоў Кёрбі адышоў ад коміксаў пра супергерояў і разам з Джо Сайманам працаваў у шэрагу жанраў. Кёрбі і Сайман стварылі жанр рамантычных коміксаў, і праца ў гэтым, а таксама ў ваенным, вестэрне і крымінальным жанрах прывяла да змены стылю Кёрбі. Ён адмовіўся ад разнастайных апраўленняў і макетаў панэляў. Характар жанраў дазволіў яму накіраваць энергію на пазіраванне і блокі персанажаў, уціскаючы драму ў абмежаванні панэлі.

Калі Кёрбі і Стэн Лі аб'ядналіся ў Marvel Comics, яго мастацтва зноў развілося. Яго персанажы і выявы сталі больш абстрактнымі, менш анатамічна правільнымі. Ён размяшчаў фігуры на трох плоскасцях глыбіні панэлі, каб стварыць уяўленне трох вымярэнняў.Hatfield (2005), pp. 54–55 Яго фоны былі менш дэталізаванымі, бо ён не хацеў, каб позірк быў прыцягнуты да іх.  Яго фігуры актыўна рухаліся па дыяганаляхHatfield (2005), pp. 54–55, і ён выкарыстоўваў ракурс, каб персанаж нібыта адыходзіў глыбей у панэлі, так што здавалася, што ён рухаецца да чытача па-за старонкай. У 1960-я гады Кёрбі таксама развіў талент да стварэння калажаў, спачатку выкарыстоўваючы іх на старонках «Фантастычнай чацвёркі». Ён прадставіў Негатыўную зону як месца ў Сусвету Marvel, якое будзе ілюстравана толькі з дапамогай калажа. Аднак рэпрадукцыя калажаў у апублікаваных коміксах, у спалучэнні з нізкай колькасцю старонак, якую яму плацілі, і часам, які спатрэбіўся на іх распрацоўку, прывялі да таго, што ад іх адмовіліся. Пазней Кёрбі вярнуўся да выкарыстання калажу ў сваёй працы над «Чацвёртым светам» для DC Comics. Тут ён выкарыстоўваў іх часцей за ўсё на старонках « Сябра Супермэна, Джымі Олсена».

Стыль Кёрбі ў канцы 1960-х гадоў быў настолькі высока ацэнены Стэнам Лі, што ён зрабіў яго фірмовым стылем Marvel. Лі даваў іншым мастакам указанні маляваць больш падобна на Джэка, а таксама даваў ім кнігі для працы з выкарыстаннем разбораў гісторыі Кёрбі, каб яны маглі больш дакладна прытрымлівацца стылю Кёрбі.  З часам стыль Кёрбі стаў настолькі вядомым, што імітацыі і даніны павагі называюць Kirbyesque. Originally published in The Comics Journal #175 (March 1995)

Кёрбі-Кракл, таксама вядомы як Кёрбі-Кропкі — гэта мастацкі прыём Кёрбі для адлюстравання эфекту энергіі. У малюнку поле чорных псеўдафрактальных малюнкаў выкарыстоўваецца для прадстаўлення адмоўнай прасторы вакол нявызначаных відаў энергіі. Кёрбі-Краклы звычайна выкарыстоўваюцца ў ілюстрацыях выбухаў, дыму, выбухаў прамянёвых гармат, «касмічнай» энергіі і з'яў касмічнага асяроддзя. Перадавыя тэхналогіі, якія Кёрбі прыцягнуў, ад афрафутурыстычнай краіны Ваканда праз Мацярынскія Скрыні Новых Багоў да касмічных караблёў і дызайну Нябесных істот, сабраны пад агульным тэрмінам «Тэхналогіі Кёрбі». Джон Пол Леон апісаў іх як «Гэта тэхналогіі; гэта механічна, нават калі гэта іншапланетна, але гэта намалявана настолькі арганічна, што вы не сумняваецеся ў гэтым. Гэта проста працяг яго свету. Я не ўпэўнены, хто яшчэ мог гэта зрабіць». Чарльз Хэтфілд звязвае выяву тэхналогій Кёрбі з ідэяй Леа Маркса пра тэхналагічнае ўзвышанае, выкарыстоўваючы ў прыватнасці вызначэнне ўзвышанага Эдмунда Берка. Выкарыстоўваючы гэтае вызначэнне, погляд і апісанне тэхналогій Кёрбі заключаюцца ў тым, што яны выглядаюць як нешта, чаго трэба баяцца.

 Метад працы 
 Выставы і арыгінальныя творы 
Мастацтва Кёрбі экспанавалася ў рамках сумеснай выставы «Майстры амерыканскіх коміксаў» Музея Хамера і Музея сучаснага мастацтва ў Лос-Анджэлесе з лістапада 2005 года па сакавік 2006 года  У 2015 годзе Чарльз Хэтфілд курыраваў выставу «Апакаліпсіс коміксаў» у мастацкіх галерэях Нортрыджа Каліфарнійскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Выстава была прысвечана творчасці Кёрбі з 1965 года. У 2018 годзе Том Крафт арганізаваў выставу «Адысея Джэка Кёрбі». На выставе былі прадстаўлены фотакопіі неапублікаваных алоўкаў Кёрбі для твораў, прызначаных для публікацыі ў серыі комікс-адаптацый «2001: Касмічная адысея», а таксама рэпрадукцыі апублікаваных работ. У 1994 годзе Cartoon Art Trust арганізаваў у Лондане выставу мастацтва Кёрбі «Джэк Кёрбі: Кароль коміксаў» пасля смерці Кёрбі. У 2010 годзе Дэн Надэль і Пол Грэвет падрыхтавалі выставу «Джэк Кёрбі: Дом, які пабудаваў Джэк», рэтраспектыву кар'еры Кёрбі з 1942 па 1985 год. Выстава праходзіла ў рамках Міжнароднага фестывалю коміксаў Fumetto, які праходзіў у Люцэрне, Швейцарыя.

Арыгінальныя творы Кёрбі рэгулярна прадаюцца на аўкцыёнах. Значная частка твораў Кёрбі застаецца невядомай. Працы, створаныя падчас Другой сусветнай вайны, маглі быць выкарыстаны паўторна або здрабнены з-за недахопу паперы. У 1950-х гадах DC Comics мела палітыку знішчэння арыгінальных твораў мастацтва. Marvel Comics таксама знішчала творы мастацтва да 1960 года, калі пачала захоўваць творы мастацтва, перш чым была прынята палітыка вяртання твораў мастаку. У выпадку Кёрбі паведамляецца, што яму вярнулі каля 2100 адзінак з прыблізна 10 000 намаляваных старонак. Месцазнаходжанне зніклых старонак невядомае, хоць некаторыя з іх усё ж з'яўляюцца на продаж, іх паходжанне невядомае.

 Спадчына 
міні|Надмагільны камень Разалінды «Роз» Кёрбі
міні|Надмагільны камень Джэка Кёрбі

 Фільмаграфія 

 Узнагароды і ўшанаванні 
За сваю кар'еру Джэк Кёрбі атрымаў шмат прызнання, у тым ліку прэмію Alley Award 1967 года як лепшы мастак алоўкам.
У яго гонар былі названыя прэміі Джэка Кёрбі і Зала славы Джэка Кёрбі."Eisner Awards History,"  San Diego Comic-Con International official website. Accessed May 3, 2013."Newswatch: Kirby Awards End In Controversy", The Comics Journal #122 (June 1988), pp. 19–20 У 2017 годзе ён быў пасмяротна ўдастоены прэміі Біла Фінгера.
міні|Уіл Айснер (злева), Джэк Кёрбі (пасярэдзіне) і Роз Кёрбі ў 1982 годзе
Кірбі разам з Уілам Айснерам, Робертам Крамбам, Харві Курцманам, Гэры Пантэрам і Крысам Уэрам быў сярод мастакоў, ушанаваных на выставе «Майстры амерыканскіх коміксаў» у Яўрэйскім музеі ў Нью-Ёрку з 16 верасня 2006 года па 28 студзеня 2007 года.

Астэроід 51985 Кёрбі, адкрыты 22 верасня 2001 года, быў названы ў яго гонар. Additional on February 6, 2018. Кратар на Меркурыі, размешчаны паблізу паўночнага полюса, быў названы ў яго гонар у 2019 годзе.

 Бібліяграфія 
Гэта скарочаны спіс коміксных работ Кёрбі (унутраныя алоўкавыя малюнкі) для буйных выдавецтваў коміксаў DC Comics і Marvel Comics. Для яго работ для DC пералічаны ўсе творы, над якімі Кёрбі працаваў на працягу васьмі ці больш выпускаў паміж 1970 і 1976 гадамі. Для яго работ для Marvel Comics пералічаны ўсе творы, над якімі Кёрбі працаваў на працягу васьмі ці больш выпускаў паміж 1959 і 1978 гадамі.

 DC Comics 

 The Demon #1–16 (1972–1974)
 Forever People #1–11 (1971–1972)
 Kamandi: The Last Boy on Earth #1–40 (1972–1976)
 Mister Miracle #1–18 (1971–1974)
 New Gods #1–11 (1971–1972)
 O.M.A.C. #1–8 (1974–1975)
 Our Fighting Forces (The Losers) #151–162 (1974–1975)
 Superman's Pal Jimmy Olsen #133–139, 141–148 (1970–1972)

 Marvel Comics 

 Amazing Adventures #1–4 (Inhumans) (1970)
 Avengers #1–8 (full pencils), #14–17 (layouts only, pencils by Don Heck) (1963–1965)
 Black Panther #1–12 (1977–1978)
 Captain America #100–109, 112 (1968–1969); #193–214, Annual #3–4 (1976–1977)
 Devil Dinosaur #1–9 (1978)
 Eternals #1–19, Annual #1 (1976–1978)
 Fantastic Four #1–102, 108, Annual #1–6 (1961–1971)
 Incredible Hulk #1–5 (1962–1963)
 Journey into Mystery #51–52, 54–82 (1959–1962); (Thor): #83–89, 93, 97–125, Annual #1 (1962–1966)
 Machine Man #1–9 (1978)
 Silver Surfer #18 (1970)
 Strange Tales #67–70, 72–100 (1959–1962); (Human Torch): #101–105, 108–109, 114, 120, Annual #2 (1962–1964); (Nick Fury): #135, 141–142 (full pencils), 136–140, 143–153 (layouts only, pencils by John Severin, Jim Steranko and others) (1965–1967)
 Tales of Suspense #2–4, 7–35 (1959–1962); (Iron Man): #41, 43 (1963); (Captain America): #59–68, 78–86, 92–99 (full pencils), #69–75, 77 (layouts only) (1964–1968)
 Tales to Astonish #1, 5–34; (Ant-Man): #35–40, 44, 49–51 (1962–1964); (The Incredible Hulk): #68–72 (full pencils), #73–84 (layouts only, pencils by Bill Everett and others) (1965–1966); (Sub-Mariner): #82 (1966)
 Thor #126–177, 179, Annual #2 (1966–1970)
 2001: A Space Odyssey #1–10 (1976–1977)
 X-Men #1–11 (full pencils) (1963–1965), #12–17 (layouts only, pencils by Alex Toth and Werner Roth) (1965–1966)

 Зноскі 

 Знешнія спасылкі 
 Музей і даследчы цэнтр Джэка Кёрбі



Катэгорыя:Пісьменнікі ЗША XX стагоддзя
Катэгорыя:Памерлі ў 1994 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1917 годзе
Катэгорыя:Мастакі коміксаў
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі