Клептон

У біялогіі клептон і сінклептон — гэта від, які патрабуе ўкладу іншага біялагічнага таксона (звычайна віду, цесна звязанага з клептанічным відам) для завяршэння свайго рэпрадуктыўнага цыклу. Канкрэтнымі тыпамі клептонаў з’яўляюцца зігаклептоны, якія размнажаюцца шляхам зігагенезу; гінаклептоны, якія размнажаюцца шляхам гінагенезу, і ціхаклептоны, якія размнажаюцца спалучэннем абедзвюх сістэм.

Клептагеннае размнажэнне мае тры стратэгіі:

 Самка клептона можа проста актываваць дзяленне ў яйцаклетцы праз прысутнасць спермы самца, не ўключаючы яго генетычнага матэрыялу — гэта прыводзіць да атрымання кланальнага нашчадства.
 Самка таксама можа ўбудаваць сперму самца ў сваю яйкаклетку, але можа зрабіць гэта без гаметычнай рэдукцыі. Гэта прыводзіць да павышэння ўзроўню плоіднасці, які ў дзікіх асобін вар’іруецца ад трыплоіднай да пентаплоіднай.
 Нарэшце, самка таксама мае магчымасць замяніць частку свайго генетычнага матэрыялу самцовым, што прывядзе да ўтварэння своеасаблівага «гібрыда» без павелічэння плоіднасці.

 Этымалогія 
Тэрмін паходзіць ад (старажытнагрэчаскага або сучаснага) κλέπτ(ης) + -он, пасля таксона, або , «красці». Клептон «крадзе» гаметы ў асобіны іншага віду, каб размнажацца. У артыкуле пад назвай «Таксанамія партэнагенетычных відаў гібрыднага паходжання» Чарльз Дж. Коўл сцвярджае, што матыў злодзея вельмі падобны на паводзіны некаторых рэптылій.

 Прыклады 

 Віды саламандр 
У дзікай прыродзе пяць відаў саламандр Ambystoma утвараюць аднаполы комплекс, які размнажаецца шляхам спалучэння гінагенезу і клептагенезу: A. tigrinum, A. barbouri, A. texanum, A. jeffersonium і A. laterale . У прыродзе было знойдзена больш за дваццаць геномных камбінацый, ад асобін «LLJ» (два геномы A. laterale і A. jeffersonium) да асобін «LJTi» (геномы A. laterale, A. jeffersonium і A. tigrinum). Аднак кожная камбінацыя змяшчае генетычную інфармацыю ад віду A. laterale, і аналіз мітахандрыяльнай ДНК паказаў, што гэтыя аднаполыя віды, хутчэй за ўсё, адышлі ад асобіны A. barbouri каля 5 мільёнаў гадоў таму, што робіць іх найстарэйшым вядомым аднаполым відам пазваночных.


Той факт, што гэтыя саламандры захаваліся так доўга, уражвае, бо супярэчыць меркаванню, што большасць бясполых ліній узнікаюць пры спрыяльных умовах і хутка знікаюць. Сцвярджаецца, што гэтая захаванасць у значнай ступені звязана з вышэйзгаданай стратэгіяй «замены геному», якая суправаджае клептагеннае размнажэнне — замена часткі мацярынскага геному бацькоўскай ДНК у нашчадкаў дазволіла аднаполым асобінам «абнаўляць» свой генетычны матэрыял з цягам часу. Гэты аспект клептагенезу нядаўна быў пацверджаны генетычнымі даследаваннямі, якія паказваюць, што няма продкавага геному A. laterale, які захоўваецца ад адной аднаполай асобіны да іншай, і што няма канкрэтнага геному «L», які сустракаецца часцей за іншыя. Генетычны матэрыял «L», які сустракаецца ў гэтых саламандр, таксама не эвалюцыянаваў так, каб быць істотна адметным ад палавых геномаў.

У 2007 годзе выявілі, што ў папуляцыі могуць суіснаваць аднаполыя і палавыя асобіны; што генетычны склад аднаполых асобін вельмі зменлівы; і што аднаполыя асобіны маюць агульныя алелі з палавымі асобінамі.

 Віды жаб 
Сярод іншых відаў, якія маюць гэту ўласцівасць, — еўрапейскія вадзяныя жабы роду Pelophylax.


 Віды рыб 
Амазонскай молі (Poecilia formosa) характэрны гінагенез.[патрэбна крыніца]

 Гл. таксама 

 Эўкарыёты, якія могуць быць аднаполымі або бясполымі
 Гаметафітны апаміксіс — з’ява ў раслін, якая патрабуе апладнення эндасперма, але размнажэнне адбываецца кланальна.
 Гінагенез

 Крыніцы 



Катэгорыя:Папуляцыйная генетыка
Катэгорыя:Эвалюцыйная біялогія
Катэгорыя:Гібрыды
Катэгорыя:Біялагічная сістэматыка
Катэгорыя:Біялагічная тэрміналогія