Атлантычны Савет

Атлантычны Савет (англ. Atlantic Council) — незалежны амерыканскі аналітычны цэнтр (think tank), які займаецца даследаваннем міжнародных адносін, трансатлантычнага супрацоўніцтва і глабальнай палітыкі бяспекі і эканомікі.. Арганізацыя прытрымліваецца незаангажаванага падыходу, але яе дзейнасць часта звязваюць з прапагандай ідэяў трансатлантычнага партнёрства і актыўнай ролі ЗША ў свеце.

 Гісторыя 
Атлантычны Савет быў заснаваны ў 1961 годзе групай былых дзяржаўных чыноўнікаў і дыпламатаў, у тым ліку былых дзяржаўных сакратараў ЗША, з мэтай падтрымкі і пашырэння супрацоўніцтва паміж Паўночнай Амерыкай і Еўропай пасля Другой сусветнай вайны. 

У першыя гады Савет займаўся пераважна публікацыяй палітычных дакументаў, апытаннямі адносна стаўлення да трансатлантычнага супрацоўніцтва і прасоўваннем ідэй свабоднага гандлю. З цягам часу ён пашырыў сваю дзейнасць на пытанні палітыкі, эканомікі, экалагічнага кіравання і бяспекі. 

 Мэты і дзейнасць 
Мэта Атлантычнага Савета — падтрымліваць канструктыўнае лідарства і ўдзел у міжнародных справах, асабліва ў рамках трансатлантычных адносін паміж ЗША, Канадай і еўрапейскімі краінамі. Арганізацыя праводзіць даследаванні, аналітычныя праграмы, арганізуе пасяджэнні, канферэнцыі і дыскусіі, публікуе аналітычныя артыкулы, рэкамендацыі і справаздачы аб глабальных праблемах бяспекі, эканомікі і палітыкі. 

Савет таксама развівае праграмы і цэнтры, прысвечаныя розным рэгіёнам ( Кітай, Афрыка) і функцыянальным пытанням, такім як эканоміка, энергетычная бяспека і г.д. 

 Структура і незалежнасць 
Атлантычны Савет зарэгістраваны як некамерцыйная арганізацыя са штаб-кватэрай у Вашынгтоне, ЗША. Яго дзейнасць фінансуецца праз донарскія ўнёскі, гранты і спонсарскія праграмы. Паводле афіцыйных крыніц, Савет не прымае афіцыйных пазіцый па асобных палітычных пытаннях; публікацыі прадстаўляюць погляды аўтараў, а не арганізацыі як такой. 

 Стаўленне рэжыма Лукашэнкі да арганізацыі 
Беларускія дэ-факта ўлады афіцыйна не вядуць прамую камунікацыю або ўзаемадзеянне з Atlantic Council як з міжнародным аналітычным цэнтрам. Сёння афіцыйная палітыка Мінска па міжнародных арганізацыях і заходніх аналітычных цэнтрах вызначаецца агульнай лініяй на супрацьстаянне заходнім санкцыям і крытыцы рэжыму. Беларускія дзяржструктуры ў сваіх каментарах звычайна крытыкуюць заходнія інстытуцыі, якія заклікаюць да ціску на рэжым ці падтрымліваюць беларускія дэмсілы, як удзельнікаў «антыбеларускай» або «антынароднай» кампаніі, што мае на мэце ўмяшанне ва ўнутраныя справы краіны.

У афіцыйных заявах прадстаўнікоў Міністэрства замежных спраў Беларусі і ў дзяржаўных сродках масавай інфармацыі заходнія аналітычныя цэнтры звычайна характарызуюцца як інструменты заходняга палітычнага ўплыву. У дзяржаўных медыя ім прыпісваецца ўдзел у фармаванні санкцыйнай палітыкі, крытыка ўнутранай і знешняй палітыкі Беларусі , а таксама падтрымка апазіцыйных структур, што афіцыйныя ўлады разглядаюць як умяшанне ва ўнутраныя справы краіны. Пры гэтым афіцыйных асобных заяў беларускіх уладаў, накіраваных непасрэдна супраць Atlantic Council, не зафіксавана; аднак агульны характар афіцыйнай рыторыкі сведчыць пра негатыўнае стаўленне афіцыйнага Мінска да заходніх аналітычных цэнтраў у цэлым.

У публікацыях прэс-службы МЗС Беларусі і пракрамлёўскіх медыя падкрэсліваецца, што адпаведная крытыка і рэкамендацыі заходніх цэнтраў, скіраваныя на Беларусь, нібыта заснаваны на «антыдзяржаўных» матывах і ігнаруюць «рэальны нацыянальны інтарэс». Таксама такія каментары часта сцвярджаюць, што санкцыі і ціск з боку ЗША і Еўропы прыводзяць да дэградацыі сувязей паміж Захадам і Беларуссю і пагаршаюць міжнародны дыялог.

Atlantic Council рэгулярна аналізуе сітуацыю ў Беларусі, праводзіць сустрэсы з дзеячамі беларускага дэмакаратычнага руху, экспертнай і грамадзянскай супольнасці , а таксама крытыкуе дзеянні дэ-факта ўладаў у Беларусі. Публікацыі Атлантычнага Савета апісваюць палітычныя рэпрэсіі, парушэнні правоў чалавека, ролю Лукашэнкі і пагрозы для рэгіянальнай бяспекі.

Акрамя таго, Atlantic Council выступае пляцоўкай для беларускіх палітычных дзеячаў, якія крытыкуюць беларускую ўладу і шукаюць міжнародную падтрымку, уключна са Святланай Ціханоўскай, што дадаткова паглыбляе супрацьлеглыя погляды афіцыйнага Мінска на такую дзейнасць.

 Супрацьстаянне і крытыка 
Дзейнасць Атлантычнага Савета выклікала крытыку ў розных краінах, асабліва там, дзе яго лічаць прыхільнікам актыўнай знешняй палітыкі ЗША. У 2019 годзе Генеральная пракуратура і Міністэрства юстыцыі Расійскай Федэрацыі прызналі арганізацыю нежаданай на тэрыторыі Расіі. 

Крытыкі таксама ўзнімаюць пытанні аб уплыве аналітычных цэнтраў, такіх як Atlantic Council, на фарміраванне амерыканскай і міжнароднай палітыкі, а таксама аб магчымых канфліктах інтарэсаў пры фінансаванні даследаванняў або супрацоўніцтве з урадамі і карпарацыямі.

 Значэнне 
Нягледзячы на крытыку, Атлантычны Савет застаецца адным з вядучых міжнародных аналітычных цэнтраў, якія ўплываюць на дыскусію аб глабальнай бяспецы, трансатлантычным супрацоўніцтве і стратэгічным развіцці ў XXI стагоддзі. 

 Крыніцы 

Катэгорыя:Некамерцыйныя арганізацыі ЗША