Акцэнт (архітэктура)

Акцэ́нт — сродак архітэктурнай кампазіцыі, закліканы ўзмацніць выразнасць архітэктурнай формы і вылучыць аб’ект у гарадскім асяроддзі. Уяўляе сабой вылучэнне якой-небудзь састаўной часткі або асобнага элемента будынка, збудавання або іх комплексу (ансамбля) з мэтай павелічэння іх кампазіцыйнай значнасці.

 Гісторыя развіцця 
У класічнай архітэктуры акцэнт быў закліканы ўзмацніць прэстыж будынка, ролю галоўнага фасада і параднага ўваходу, падкрэсліць іх важнае становішча ў агульнай структуры архітэктурнай формы. Выкарыстанне акцэнту ў гэты перыяд характарызуецца ўстойлівасцю кампазіцыйных характарыстык і прымяненнем у якасці базавага сродку.

Можна вылучыць два базавыя кірункі развіцця акцэнту ў класічны перыяд:
 На аснове трохвугольнага франтона або атыка з даданнем порціка (храм Канкордыі ў Агрыджэнта, Парфенон у Афінах).
 На аснове арачнай канструкцыі (арка Ціта ў Рыме, тэрмы Каракалы).

Таксама існавалі камбінаваныя рашэнні, якія спалучалі франтон і арку (палац Дыяклетыяна ў Спліце), і дадатковыя віды акцэнтаў: парталы, парадныя лесвіцы, круглыя вокны (готыка), купал, скульптурная пластыка і іншыя.

У антычнай архітэктуры акцэнт не вылучаўся як асобнае паняцце ў тэарэтычных працах (напрыклад, у Вітрувія), паколькі гарманічная выразнасць дасягалася праз строгае прытрымліванне кананічных рэкамендацый ордэрнай сістэмы. Акцэнтаванне формы выкарыстоўвалася інтуітыўна, абапіраючыся на традыцыі і практычны вопыт.

 Роля і функцыі 
Акцэнт дазваляе вылучыцца аб’екту на агульным фоне і прыцягнуць да сябе ўвагу. Ён спрыяе стварэнню яскравага мастацкага вобраза і павышэнню інфармацыйнай і эмацыйнай эфектыўнасці архітэктурнага твора. У розныя гістарычныя перыяды форма акцэнтаў змянялася пад уплывам будаўнічых тэхналогій і мастацка-стылявых асаблівасцей, аднак іх асноўная функцыя заставалася нязменнай — арганізацыя прасторы і наданне будынку значнасці.

 Крыніцы 

 Літаратура 



Катэгорыя:Архітэктурная кампазіцыя
Катэгорыя:Тэорыя архітэктуры