Вусная мова

Ву́сная мо́ва — гукавая форма мовы, якой карыстаюцца людзі ў непасрэдных зносінах паміж сабой, у адрозненне ад пісьмовай мовы.

 Стылявыя разнавіднасці 
Беларуская вусная мова ў адносінах да пісьмовай рэалізуецца ў некалькіх стылявых разнавіднасцях.

Афіцыйная (аратарская) мова выкарыстоўваецца ў афіцыйных выступленнях, лекцыях, дакладах. Яна характарызуецца павольным тэмпам, вытрыманасцю вымаўленчых нормаў, а яе лексіка і сінтаксіс набліжаюцца да пісьмовай мовы.

Штодзённа-размоўная мова ўжываецца ў гутарках неафіцыйнага характару і ў бытавых абставінах. Для яе характэрна менш выразнае вымаўленне гукаў, перавага бытавой лексікі і прастата сінтаксічных канструкцый.

Народна-дыялектная мова захоўваецца пераважна ў асяроддзі сельскага насельніцтва. Яна вызначаецца мясцовымі асаблівасцямі ў фанетыцы, граматыцы і лексіцы.

 Асаблівасці 
У вуснай мове важную ролю адыгрываюць нелексічныя сродкі зносін, такія як інтанацыя, жэсты і міміка.

 Гл. таксама 
 Пісьмовая мова
 Маўленне

 Крыніцы 

 Літаратура 


Катэгорыя:Мовазнаўства
Катэгорыя:Маўленне