Лінкерная ДНК

У малекулярнай біялогіі лінкерная ДНК — гэта двухланцуговая ДНК (даўжынёй 38-53 пары асноў), размешчаная паміж дзвюма коравымі часціцамі нуклеасом, якая разам з гістонам H1 утрымлівае коры разам. Лінкерная ДНК разглядаецца як нітка ў «мадэлі шарыкаў і нітак», якая ствараецца з выкарыстаннем іённага раствора на храмаціне. Лінкерная ДНК злучаецца з гістонам H1, а гістон H1 размяшчаецца на коравай часціцы нуклеасомы. Нуклеасома тэхнічна прадстаўляе сабой аб’яднанне коравай часціцы нуклеасомы і адной суседняй лінкернай ДНК; аднак тэрмін «нуклеасома» свабодна выкарыстоўваецца толькі для кора. Лінкерная ДНК можа расшчапляцца эндануклеазамі.Molecular Biology of The Cell, Fifth Edition, Alberts et al., Garland Science, 2008

Лінкеры — гэта кароткія двухланцуговыя сегменты ДНК, якія ўтвараюцца з алігануклеатыдаў. Яны маюць мэтавыя ўчасткі для дзеяння аднаго або некалькіх рэстрыктаз. Лінкеры могуць быць сінтэзаваны хімічна і лігіраваны з тупым канцом чужароднай ДНК або вектарнай ДНК. Затым іх апрацоўваюць ферментам эндануклеазай рэстрыкцыі для атрымання ліпкіх канцоў ДНК. Найбольш часта выкарыстоўваюцца EcoRI-лінкеры і sal-I-лінкеры.

 Крыніцы 

 Спасылкі 

 Выява, якая ілюструе лінкерную ДНК

Катэгорыя:ДНК