Фелікс Гопэ-Зейлер

Эрнст Фелікс Эмануэль Гопэ-Зейлер (Фелікс Хопэ) (;  — ) — нямецкі ўрач, хімік і фізіёлаг.

 Біяграфія 
Рана страціў бацькоў, і Фелікса выхоўвала старэйшая сястра з мужам, доктарам Зейлерам. Пазней Фелікс у падзяку аб гэтым памяняў сваё прозвішча на Гопэ-Зейлер.

Гопэ-Зейлер вывучаў медыцыну ў Гальскім, Лейпцыгскім, Берлінскім, Пражскім і Венскім універсітэтах. У 1850 годзе атрымаў у Берліне званне доктара. Затым у 1852—1854 гадах служыў лекарам пры рабочым доме ў Берліне, але адначасова займаўся медыцынскімі даследаваннямі. У 1854—1856 гадах быў празектарам і дацэнтам у Грайфсвальдскім універсітэце. У 1856—1860 гадах быў асістэнтам прафесара Рудольфа Вірхава ў Паталагічным інстытуце ў Берліне. У 1861 годзе ён быў пераведзены прафесарам прыкладной хіміі ў Цюбінгенскі ўніверсітэт, дзе знаходзіўся з 1861 да 1872 года. У 1872 годзе стаў прафесарам фізіялагічнай хіміі ў Страсбургу, дзе працаваў да самай сваёй смерці. Памёр ад інсульту 10 жніўня 1895 года ў сваім доме ў Васербургу на Бодэнзе.

Адзін з заснавальнікаў біяхіміі, фізіялагічнай хіміі і малекулярнай біялогіі. Сярод яго вучняў былі Фрыдрых Мішэр і Альбрэхт Косель. Гопэ-Зейлер займаўся даследаваннямі крыві. Ён даў назву гемаглабіну. Распрацаваў метад выяўлення карбаксігемаглабіну ў крыві трупа, вядомы як проба Гопэ-Зейлера. У 1877 годзе Гопэ-Зейлер заснаваў часопіс «Zeitschrift für Physiologische Chemie», які сёння носіць назву «Biological Chemistry».

Катэгорыя:Хімікі Германіі