Сінгарманізм

Сінгармані́зм (ад  — «разам» +  — «гармонія») у мовазнаўстве — марфаналагічная з'ява, якая заключаецца ў прыпадабненні галосных гукаў (прагрэсіўная асіміляцыя), што ўваходзяць у склад афіксаў, да галосных кораня па прыкмеце месца ўтварэння, лабіялізацыі і інш. На сінгарманізм таксама ўплывае характар апошняга зычнага кораня (пярэдне- ці заднеязычны).

 Прыклады 
У турэцкай мове суфікс множнага ліку набывае розную фанетычную будову ў залежнасці ад фанетычнай структуры кораня. Напрыклад:
   ev (дом) → evler (дамы)
   ok (страла) → oklar (стрэлы).

 Распаўсюджанне 
Сінгарманізм уласцівы пераважна аглюцінатыўным мовам, такім як цюркскія мовы, фіна-ўгорскія мовы і мангольскія мовы. У гэтых мовах ён выконвае функцыю забеспячэння цэласнасці і адасобленасці словаформы, падобна да таго, як націск выконвае гэту функцыю ў індаеўрапейскіх мовах.

 Крыніцы 

 Літаратура 




Катэгорыя:Асіміляцыя (мовазнаўства)