Мікалай Пятровіч Крымаў

Мікалай Пятровіч Кры́маў (; ) — рускі і савецкі жывапісец і педагог. Народны мастак РСФСР (1956), член-карэспандэнт АМ СССР (1949).

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і мастака П. А. Крымава, які пісаў у манеры «перасоўнікаў». Першапачатковую прафесійную падрыхтоўку атрымаў у бацькі. Брат вядомага хірурга Аляксея Крымава.

У 1904 годзе паступіў у Маскоўскае вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства, дзе перш займаўся на архітэктурным аддзяленні, а ў 1907—1911 гадах — у пейзажнай майстэрні А. М. Васняцова. Удзельнік выстаўкі «Блакітная ружа» (1907), а таксама выставак «Саюза рускіх мастакоў». Жыў у Маскве, з 1928 года праводзячы таксама значную частку года ў Тарусе, у доме на вуліцы Карла Лібкнехта, 27, 29.

Ужо ў ранніх сваіх працах далучыўся да сімвалізму — у тым ліку і ў якасці графіка-афарміцеля часопіса «Залатое руно» (1906—1909). Натурныя ўражанні ў той час часам ўвасабляліся ў яго ў зыбкае жывапіснае марыва, якое нагадвае хутчэй габелен, чым карціну («Пад сонцам», 1906, Рускі музей). Пазней фарбы і формы знаходзяць у Крымава ўсё большую матэрыяльную прадметнасць, аднак прырода, часцей за ўсё бязлюдная, знаходзіцца не менш паэтычнай («Жоўты хлеў», 1909, Траццякоўская галерэя; «Раніца», 1916, Яраслаўскі мастацкі музей). Немудрагелістая прастата тыповых сярэднярускіх матываў злучаецца ў «класічных», тарускіх карцінах майстра («Рэчка», 1926; «Каля млына», 1927; абедзве ў Траццякоўскай галерэі) з яснай гармоніяй кампазіцыі і адмысловай сістэмай «агульнага тону», якая перакладае ландшафт у сферу чыста эстэтычнага сузірання. Лічачы сутнасцю жывапісу не фарбу, а менавіта тон (які напаўняе колер святлом), Крымаў прапанаваў у якасці ідэальнага пункта адліку запаленую запалку на фоне ярка асветленай сонцам сцяны. Выказаў свае тэарэтычныя погляды ў артыкуле «Пра Левітана» (1938).

міні|злева|М. П. Крымаў (у цэнтры) сярод студэнтаў Маскоўскага абласнога мастацкага вучылішча памяці 1905 года. 1930-я гады
Унёс значны ўнёсак у сцэнаграфію, аформіўшы ў ММАТ «» (1926) і «Таленты і прыхільнікі» (1933) А. Н. Астроўскага, а таксама «Унцілаўск» Л. М. Лявонава (1928). У 1919—1930 шмат працаваў і як педагог — Николай Петрович Крымов — художник и педагог" — М.: изд. «Изобразительное искусство», 1989, c. 224. — у Прачысценскім практычным інстытуце, Вышэйшых мастацка-тэхнічных майстэрняў (ВХУТЭМАС) і Маскоўскім абласным мастацкім вучылішчы памяці 1905 года. Асаблівасцю педагагічнага дара Крымава было тое, што ў кожным са сваіх вучняў ён бачыў і развіваў індывідуальнасць. У пейзажыста Крымава вучні сталі жанрыстамі, гістарычнымі жывапісцамі, партрэтыстамі — С. П. Віктараў, Ю. П. Кугач, М. П. Іваноў-Радкевіч, Ф. П. Рашэтнікаў, М. К. Саломін.

Пахаваны на Новадзявочых могілках.

 Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (03.08.1954) — «за заслугі ў вобласці выяўленчага мастацтва ў сувязі з 70-годдзем з дня нараджэння».

 Крыніцы 

 Спасылкі 
 krimov.ru — Мікалай Крымаў — персанальны вэб-сайт

Катэгорыя:Мастакі Расіі
Катэгорыя:Мастакі рускага авангарда
Катэгорыя:Мастакі і літаратары ў Тарусе
Катэгорыя:Выпускнікі Маскоўскага вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства
Катэгорыя:Пахаваныя на Новадзявочых могілках