Яўген Аляксандравіч Казлоўскі

Яўген Аляксандравіч Казлоўскі () — савецкі і расійскі вучоны, геолаг, акадэмік, Міністр геалогіі СССР (1975—1989), першаадкрывальнік шэрагу радовішчаў карысных выкапняў, член Расійскай акадэміі прыродазнаўчых навук, прафесар (1975). Кандыдат у члены ЦК КПСС (1976—1990), дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 10-11-га скліканняў. Лаўрэат Ленінскай прэміі і дзвюх дзяржаўных прэмій Расійскай Федэрацыі.

 Біяграфія 
Нарадзіўся 7 траўня 1929 года ў Доўску Журавіцкага раёна Магілёўскай акругі.

У гады Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у партызанскім руху ў Беларусі.

У 1945 годзе паступіў у артылерыйскае вучылішча пад Гомелем, якое скончыў у 1948 годзе.

У 1953 годзе скончыў Маскоўскі геолагаразведачны інстытут. Працаваў у геалагічных арганізацыях Далёкага Усходу РСФСР.

З 1965 года — начальнік упраўлення Міністэрства геалогіі РСФСР. Пад ягоным кіраўніцтвам рэалізоўвалася праграма тэхнічнага пераўзбраення галіны. У 1973 годзе ўзначаліў Усесаюзны навукова-даследчы інстытут эканомікі мінеральнай сыравіны і геолагаразведачных работ.

У 1975—1989 гадах — Міністр геалогіі СССР. У гэты перыяд былі адкрыты буйныя радовішчы нафты, газу, алмазаў, волава і іншых карысных выкапняў. Казлоўскі асабіста прымаў удзел у адкрыцці нафтавых радовішчаў у Заходняй Сібіры, алмазаў у Архангельскай вобласці, волава на Далёкім Усходзе. Пры ягоным удзеле быў створаны флот навукова-даследчых судоў. Перыяд кіраўніцтва Казлоўскага міністэрствам геалогіі СССР называюць «залатым векам геалогіі».

Па ягонай ініцыятыве была распрацавана і зацверджана сістэма даследавання нетраў «Космас — паветра — зямля — свідравіна». Пад ягоным кіраўніцтвам адбылося бурэнне ўнікальнай звышглыбокай свідравіны на Кольскім паўвостраве.

Памёр 20 лютага 2022 года ў Маскве. Пахаваны ў Маскве на Траекураўскіх могілках (12 мая 2023 года на месцы пахавання ўсталяваны помнік).

 Навуковая дзейнасць 
Асноўнымі абласцямі прафесійных інтарэсаў Казлоўскага былі развіццё мінеральна-сыравінавай базы СССР, методыка і тэхніка разведкі карысных выкапняў, а таксама геалагічныя аспекты аховы навакольнага асяроддзя. Ён узначальваў Міжведамасную навуковую раду праблем вывучэння нетраў і звышглыбокага свідравання Дзяржаўнага камітэта навукі і тэхнікі СССР.

З’яўляецца аўтарам больш за 600 навуковых прац, у тым ліку каля 40 манаграфій па методыцы і тэхніцы геолагаразведачных работ, а таксама эканамічнай ацэнцы радовішчаў. Аўтар больш за 40 адкрыццяў і вынаходніцтваў.

Стварыў навуковую школу ў галіне сістэм кіравання тэхналагічнымі працэсамі пры разведцы радовішчаў на аснове геолага-эканамічнага мадэлявання.

Быў галоўным рэдактарам шматтомных выданняў: «Геалогія СССР», «Горная энцыклапедыя», «Расійская геалагічная энцыклапедыя»; «Расійская вугальная энцыклапедыя»; «Даведнік (дапаможнік) кіраўніка геалагічнай арганізацыі (прадпрыемства)».

 Узнагароды і званні 
Ордэны
 «За заслугі перад Айчынай» IV ступені
 «За заслугі перад Айчынай» III ступені
 Ордэн Леніна
 Працоўнага Чырвонага Сцяга
 «Знак Пашаны»

Прэміі
 Ленінская прэмія (1964)
 Дзяржаўная прэмія Расійскай Федэрацыі (1998)
 Дзяржаўная прэмія Расійскай Федэрацыі (2002)

Ганаровыя званні
 Ганаровы разведчык нетраў (1979)
 Ганаровы нафтавік (1979)
 Ганаровы работнік газавай прамысловасці (1979)
 Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Расійскай Федэрацыі — за заслугі ў навуковай дзейнасці (1995)
 Ганаровы работнік вугальнай прамысловасці (1996)

 Выбраная бібліяграфія 
Манаграфіі:

 «Кібернетычныя сістэмы ў разведачным бурэнні» (1985)
 «Геолага-эканамічная мадэль: новыя прынцыпы разведкі і арганізацыі работ» (1989)
 «Кіраванне геолагаразведачнай вытворчасцю» (1990)
 «Кібернетычны аспект» (1990)

 Крыніцы 

Катэгорыя:Геолагі
Катэгорыя:Акадэмікі
Катэгорыя:Міністры СССР
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 10-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Савета Нацыянальнасцей Вярхоўнага Савета СССР 11-га склікання