Шыко

Шыкó (), сапраўднае імя Жан-Антуан д’Англе (); (,  — , ) — французскі шляхціц, блазан каралёў Генрыха III, а потым і Генрыха IV. 

Нарадзіўся ў Гасконі прыблізна ў 1540 годзе. Шыко — гэта мянушка, якая перакладаецца як «пянёк, абломак зуба». Скончыў Рэймскі каледж у Парыжы. Быў салдатам пад кіраўніцтвам маркіза дэ Віяра (будучага цесця герцага Маенскага, які ў раманах Дзюма паказаны ворагам Шыко). Пазней служыў каралям Францыску II і Карлу IX. Затым стаў блазнам і блізкім сябрам Генрыха III, а пазней Генрыха IV.

Служыў Генрыху III з вялікай стараннасцю і адданасцю ў часы рэлігійных войн. Ён служыў чымсьці накшталт жывога сховішча для такіх вестак і лістоў, якія было небяспечна давяраць паперы. Удзельнічаў у аблозе Ла-Рашэлі ў 1572—1573 гадах. У 1574 годзе атрымаў чын лейтэнанта і прызначаны начальнікам аховы замка Лош. У сакавіку 1584 года яму была нададзена шляхецкая годнасць. Пасля забойства Генрыха III Шыко адразу ж прызнаў Генрыха IV новым каралём і быў пры яго двары ў вялікай пашане. Удзельнічаў у бітвах пры Іўры і Арцы. У 1575 годзе Шыко ажаніўся з Рэнэ Барэ, у іх было шэсць сыноў.

Шыко быў адзіным прыдворным блазнам, які актыўна ўдзельнічаў у палітычным жыцці краіны і які насіў шпагу. Ён карыстаўся рэпутацыяй выдатнага фехтавальшчыка. Яго жарты заўсёды прызнаваліся незвычайна вострымі і тонкімі. 

Інфармацыя аб смерці знакамітага блазна адрозніваецца. Падчас аблогі Руана Генрыхам IV Шыко захапіў у палон прыхільніка Каталіцкай Лігі графа Анры дэ Шаліньі — брата каралевы Луізы дэ Вадэмон, удавы Генрыха III. Пры гэтым ён не стаў адбіраць у палоннага шпагу. Па найбольш распаўсюджанай версіі, калі Шыко ўвёў палоннага графа ў палатку караля, ён сказаў: «Глядзі, Генрых, што я табе дару!». Шаліньі палічыў сябе абражаным і ўдарыў Шыко эфесам шпагі па галаве. Ад атрыманага ўдару Шыко памёр: па адной версіі адразу, па другой — праз некалькі дзён. Іншыя крыніцы паведамляюць, што Шыко ўзяў у палон брата каралевы, але адпусціў яго без выкупу і неўзабаве памёр ад ран, атрыманых у баі.

Шыко з'яўляецца адным з персанажаў раманаў Аляксандра Дзюма «Графіня дэ Мансаро» і «Сорак пяць».