Ларынгальная тэорыя

Ларынга́льная тэо́рыя — тэорыя ў індаеўрапеістыцы, якая пастуліруе, што ў праіндаеўрапейскай мове існавала некалькі зычных, умоўна называемых «ларынгальнымі». У рэканструюемых праформах гэтыя гукі звычайна пазначаюцца як *h1, *h2, *h3, ці *H1, *H2, *H3, ці *ǝ1, *ǝ2, *ǝ3.

 Якасць ларынгалаў 

  h1
 h2
 h3
 h4
  Э. Сцёртэвант
 ʔ
 x
 ɣ
 h
  Э. Сэпір (1938)
 ʔ
 x
 ɣ
 ʔ.
  М. Д. Андрэеў (1957)
 x’
 x
 xʷ
   У. І. Георгіеў (1975)
 ʔ
 h
 ʕ
   М. Меер-Бругер
 h
 χ
 ɣ, ɣʷ
   Р. Бекес
 ʔ
 ʕ
 ʕʷ
   Б. Фортсан
 ʔ
 ħ
 ʢ
   Д. Адамс
 ʔ
 χ
 xʷ
 x
  М. Капавіч
 ʔ
 x
 xʷ
 ɣʷ
  Я. Бічаўскі
 h
 x
 χ


 Заўвагі 

Катэгорыя:Індаеўрапейскія мовы
Катэгорыя:Фанетычныя законы