Казімір-Луі-Віктурн’ен дэ Рашуар дэ Мартэмар

Казімір-Луі-Віктурн’ен дэ Рашуар дэ Мартэмар (; , Парыж — , Нофль-ле-В’ё) — французскі вайсковец, дыпламат і палітык. У ліпені 1830 года, падчас Ліпеньскай рэвалюцыі, кароль Карл X прызначыў яго старшынёй рады міністраў Францыі, аднак яго ўрад праіснаваў усяго адзін дзень.

 Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям'і Віктурн’ена-Жана-Батыста дэ Рашуара, 10-га герцага Мартэмара, і яго другой жонкі, Адэлаіды дэ Касэ-Брысак. У 1791 годзе яго сям'я эмігравала ў Англію, дзе Казімір выхоўваўся да вяртання ў Францыю разам з маці ў 1801 годзе.

Нягледзячы на сваё арыстакратычнае паходжанне, Казімір падтрымліваў Першую Французскую імперыю. У верасні 1803 года ён далучыўся да гвардыі пад камандаваннем графа дэ Сэгюра, а ў лютым 1806 года перайшоў у 1-ы драгунскі полк. Ён удзельнічаў у кампаніях у Прусіі (1806), Польшчы (1807), Аўстрыі (1809) і Расіі (1812), вызначыўшыся ў бітвах пры Галыміне, Пултуску, Гайльсбергу і Фрыдландзе. За свае заслугі быў узнагароджаны ордэнам Ганаровага легіёна ў кастрычніку 1807 года і атрымаў званне лейтэнанта ў 25-м драгунскім палку.

Падчас кампаніі 1812 года ў Расіі атрымаў тытул барона імперыі і грашовую ўзнагароду. Пасля вяртання ў Францыю яго здароўе пагоршылася, што перашкодзіла яму ўдзельнічаць у наступных ваенных дзеяннях. Тым не менш, ён змагаўся ў бітвах пры Лейпцыгу і Ганау, дзе яго мужнасць была адзначана павышэннем да афіцэра ордэна Ганаровага легіёна ў лістападзе 1813 года.

Пасля адрачэння Напалеона ў 1814 годзе перайшоў на бок Бурбонаў. Кароль Людовік XVIII прызначыў яго пэрам Францыі і капітанам-камандзірам швейцарскай гвардыі. Падчас Ста дзён ён суправаджаў каралеўскую сям'ю ў выгнанне і вярнуўся з імі ў Францыю пасля паражэння Напалеона пры Ватэрлоа.

У наступныя гады займаў шэраг высокіх пасад: быў генерал-маёрам Нацыянальнай гвардыі Парыжа, маршалам лагера, вялікім афіцэрам ордэна Ганаровага легіёна і кавалерам ордэна Святога Людовіка. У 1828 годзе яго прызначылі паслом у Санкт-Пецярбург, дзе ён заставаўся да пачатку 1830 года.

Падчас Ліпеньскай рэвалюцыі 1830 года кароль Карл X, спрабуючы стабілізаваць сітуацыю, прызначыў Казіміра старшынёй рады міністраў і міністрам замежных спраў 29 ліпеня. Аднак яго ўрад праіснаваў усяго адзін дзень, і ўжо 30 ліпеня яго змяніў Жак Лафіт.

Пасля рэвалюцыі прыняў прысягу новаму ўраду і працягваў сваю дыпламатычную кар'еру. У 1833 годзе ён зноў быў накіраваны ў Санкт-Пецярбург у якасці надзвычайнага пасла. Пазней ён служыў камандзірам 19-й ваеннай акругі ў Буржы з 1852 па 1855 гады.

 Крыніцы