Сланечнікі (фільм)

«Сланечнікі» () — сумесны італа-франка-савецкі кінафільм рэжысёра Віторыа дэ Сіка з удзелам Сафі Ларэн і Марчэла Мастраяні.

 Сюжэт 
Джавана шукае інфармацыю пра свайго мужа Антоніа, які прапаў без вестак у Савецкім Саюзе пры адступленні ў 1943 годзе, але ваенныя ўлады і Міністэрства абароны не могуць даць ёй дакладную інфармацыю, і яна, не дапушчаючы, што яе муж можа быць мёртвы, вырашае з’ехаць у Маскву, каб адшукаць яго асабіста.

Іх гісторыя пачалася ў Неапалі, дзе заручыны адбыліся за некалькі дзён да ад’езду Антоніа ў Афрыку; Джавана была вельмі закаханая і думала, каб выйсці замуж, каб атрымаць для свайго жаніха дванаццацідзённы дазвол на шлюб, спадзеючыся, што тым часам вайна можа скончыцца. Антоніа, пасля першапачатковага скептыцызму, згаджаецца: пасля цырымоніі яны адпраўляюцца ў мядовы месяц, які праводзяць у яго доме ў правінцыі Ламбардыя, дзе па заканчэнні тэрміну дзеяння ліцэнзіі яны распрацоўваюць план, як прымусіць Антоніа прыкінуцца вар’ятам.

Аднак план раскрыты, і, каб не апынуцца перад ваенным трыбуналам, Антоніа вымушаны пайсці добраахвотнікам на ўсходні фронт. У канцы вайны на міланскім вакзале Джавана сустракае салдата, які быў з Антоніа пры адступленні з Данскога фронту. Ветэран распавядае пра іх знішчаны атрад, пра атакі Чырвонай Арміі, пра голад і холад, а таксама пра Антоніа, які, занадта аслабеўшы, каб працягваць, адпускае свайго сябра, які падтрымліваў яго апошнія некалькі дзён, і падае ў снег.

Ветэран не можа сказаць жанчыне, ці мёртвы Антоніа ці выжыў, але надзея не пакідае Джавану і, нягледзячы на ​​скептыцызм свякрухі, яна вырашае з’ехаць у Савецкі Саюз на яго пошукі. Пасля прыбыцця ў сталіцу яе суправаджае прадстаўнік МЗС СССР у месцы, дзе ваявала 8-я армія, а таксама на палі сланечніка, дзе падчас вайны былі пахаваны салдаты і мірныя жыхары, у вёскі і на могілках, няма ніякіх слядоў Антоніа. Які цярпліва шукае, чыноўнік прапануе ёй змірыцца, перакладаючы верш, высечаны на надмагіллі, размешчаным на велізарных могілках італьянскіх салдат.

Джавана па-ранейшаму абвяргае гэтую ідэю і працягвае пошукі ў адзіночку, нарэшце прыбываючы ў горад, дзе некаторыя пажылыя жанчыны, убачыўшы фатаграфію Антоніа, паказваюць на дом, дзе жыве Маша, маладая жанчына з маленькай дачкой, якая, убачыўшы Джавану, вітае яе, кажучы «buongiorno».

Жанчыне, занепакоенай і напалоханай прыездам Джаваны, атрымоўваецца растлумачыць ёй, як яна знайшла Антоніа пры смерці ў снезе. Джавану суправаджаюць да невялікай станцыі ў горадзе, і тут яна зноў сустракае Антоніа: у той момант, калі яны бачаць адзін аднаго, яна разумее, што знаходжанне Антоніа ў Савецкім Саюзе было вынікам выбару. Ахопленая адчаем, яна хутка сядае ў цягнік, не сказаўшы яму ні слова, і, разбітая горам, вяртаецца ў Італію.

Праз некаторы час Антоніа вяртаецца ў Італію і тэлефануе Джавані, якая тым часам пераехала ў Мілан, але яна адмаўляецца ад сустрэчы з ім, кажучы, што цяпер жыве з іншым мужчынам. Аднак праз некаторы час яна мяняе сваё меркаванне і вырашае сустрэцца з гэтым чалавекам у апошні раз. Вярнуўшыся дадому, Антоніа прапануе ёй бегчы разам, але яна адмаўляецца, бо не хоча псаваць жыццё двум дзецям, бо пасля вяртання ў Італію ў яе таксама былі адносіны з калегам па фабрыцы, дзе яна працуе (мужчынам, аб якім яна гаварыла па тэлефоне). На наступную раніцу Джавана суправаджае Антоніа на станцыю.

 Зноскі  

Катэгорыя:Фільмы 1970 года