П’ер Гавінье

П’ер Гавінье (; ,  — , ) — французскі ,  і .

Сын скрыпічнага майстра, атрымаў пачатковую музычную адукацыю ў свайго бацькі. Ужо ў 1741 годзе ён дэбютаваў у парыжскіх «духоўных канцэртах», выканаўшы дуэт  Жана-Мары Леклера, у якога, магчыма, паспеў да гэтага павучыцца.

У 1762—1764 гадах ён займаў пасаду канцэртмайстара ў «Парыжскіх духоўных канцэртах», а ў 1773—1777 гадах быў, нароўні з Франсуа Гасекам і сваім вучнем Сімонам Ле Дзюкам, адным з іх дырыжораў і кіраўнікоў.

З маладых гадоў Гавінье быў высока ацэнены сучаснікамі. Жан-Жак Русо прылічыў яго да лепшых скрыпачоў Францыі. Джавані Батыста Віёці, пачуўшы яго гульню, назваў яго «французскім Тарціні».

Уяўляў «адчувальны стыль» у французскім скрыпічным мастацтве XVIII стагоддзя.

Першым выкарыстоўваў жанр раманса ў скрыпічнай музыцы.

Познія творы Гавінье выпрабавалі на сабе ўплыў мангеймскай школы і італьянскай оперы-буфа.

Пасля стварэння Парыжскай кансерваторыі, у 1795 годзе Гавінье заняў пасаду прафесара па класе скрыпкі.

Сярод вучняў Гавінье — Луі Анры Пезібль, Антуан Ларан Бадрон, Н. Капрон, С. Ледзюк, М.-А. Генен, І. Бертам Эмбо, Ж. Лем’ер, Ж. Вердыг’е, А. Рабіно, Дэ Блуа, П. Вашон.

 Сачыненні 
 Опера «Прэтэндэнт» (, 1760), тэатр «Камеды Італьен», Парыж;
 для скрыпкі — 6 канцэртаў з аркестрам ор. 4 (1764), санаты з басам ор. l (1760) і ор. 3 (1764), для скрыпкі — 24 эцюды (капрысы) «Vingt-quatre Matinées, études caprices pour le violon» (1794);
 для дзвюх скрыпак — 6 санат ор. 5 [б. г.]; для скрыпкі і віяланчэлі — 3 санаты (выдадзена пасмяротна);
 збор арый для 2 скрыпак і альта ці віяланчэлі ор. 2 (Recueil d’Airs а trois darties, складзена каля 1763).

 Крыніцы 

 Літаратура 


 Спасылкі 
 Пьер Гавинье // 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Францыі