Ойген Коган

Ойген Коган (, ,  — , Кёнігштайн) — нямецкі публіцыст, сацыёлаг, палітолаг.

 Біяграфія 
Сын дыпламата яўрэйскага паходжання. Дзяцінства і юнацтва правёў у каталіцкім манастыры. Вучыўся эканоміцы і сацыялогіі ў Мюнхене, Фларэнцыі, Вене. Па поглядах — левы хрысціянскі дэмакрат. У 1927—1932 гадах працаваў журналістам у Вене, рэдагаваў каталіцкі часопіс « Schönere Zukunft». У 1927 годзе абараніў у Вене дыплом аб фашысцкай тэорыі карпаратыўнай дзяржавы. Развіваў сацыялагічныя погляды Отмара Шпана. Быў блізкі да Венскага гуртка.

З 1936 года ў актыўнай апазіцыі нацызму, з 1937 года — пад назіраннем гестапа. З верасня 1939 па 1945 — вязень Бухенвальда (пад нумарам 9093). У канцлагеры працаваў сакратаром доктара Эрвіна Дзінг-Шулера, які ставіў доследы (у тым ліку з узбуджальнікамі тыфу) над зняволенымі. Выкарыстоўваў сваё становішча для дапамогі і выратавання шэрагу ахвяр нацызму, уключаючы Стэфана Эсэля і двух брытанскіх разведчыкаў, нумары якіх ён змяніў нумарамі вязняў, якія загінулі ад тыфа. СС унесла імя Когана ў спіс з 46 асоб, якія падлягалі неадкладнаму знішчэнню пры набліжэнні сіл Антыгітлераўскай кааліцыі, аднак яму ўдалося пазбегнуць расправы, бо напярэдадні вызвалення лагера Дзінг-Шулер вывез і адвез у сховішча свайго сакратара.

Пасля Другой сусветнай вайны ўдзельнічаў у кансалідацыі хрысціянскай дэмакратыі ў зямлі Гесэн. У прапанаванай ім з аднадумцамі «Праграме народнай партыі», якая паўплывала на складанне Канстытуцыі Гесэна, выступаў за «эканамічны сацыялізм на дэмакратычнай аснове». З 1946 года разам з Вальтэрам Дзірксам выпускаў лева-каталіцкі часопіс культуры і палітыкі «Франкфурцкія сшыткі» (разыходзіўся тыражом 75 тысяч экземпляраў). Неўзабаве разышоўся ў поглядах з кіраўніцтвам Хрысціянска-дэмакратычнага саюза Германіі, крытыкаваў палітыку Адэнаўэра, выступаў супраць рэмілітарызацыі ФРГ і ядзернай зброі, адстойваў прынцыпы еўрапейскага федэралізму. У 1951—1968 гадах — прафесар палітычнай навукі ў Дармштацкім тэхнічным універсітэце. Вітаў прымірэнне ФРГ з Польшчай, СССР і Чэхаславакіяй у рамках «Усходняй палітыкі» Вілі Бранта.

 Галоўная кніга 
Набыў папулярнасць пасля выхаду кнігі «Эсэсаўская дзяржава: сістэма нямецкіх канцлагераў» (1946), першага даследавання сацыяльнага ладу нацысцкіх канцэнтрацыйных лагераў, якое праклала дарогу далейшым даследаванням лагернага свету і захоўвае аўтарытэтнасць па сённяшні дзень. Кніга перакладзена на іншыя мовы, у Германіі яна была прададзена ў колькасці 500 тысяч экзэмпляраў.
 Крыніцы 

Катэгорыя:Палітолагі Германіі
Катэгорыя:Сацыёлагі Германіі