Шарль дэ Фрэйсінэ

Луі Шарль дэ Сольс дэ Фрэйсінэ (; , Фуа — , Парыж) — французскі дзяржаўны дзеяч, чатырохразовы прэм’ер-міністр Францыі, інжынер-наватар і адзін з галоўных арганізатараў мадэрнізацыі краіны ў другой палове XIX стагоддзя.

 Біяграфія 
Па адукацыі быў інжынерам горнай справы, але ягоны арганізатарскі талент раскрыўся ў працы на чыгуначную кампанію, дзе з 1858 года ён узначальваў праўленне. Яго намаганні ў развіцці транспартнай інфраструктуры паклалі аснову для будучай дзяржаўнай кар’еры.

У палітыку ён увайшоў у цяжкія для Францыі часы — падчас франка-прускай вайны. Ён узяў на сябе адказнасць за рэарганізацыю арміі. Ён ствараў новыя корпусныя адзінкі, забяспечваў іх узбраеннем і распрацоўваў стратэгічныя планы. Аднак яго цывільнае паходжанне выклікала супраціў у асяроддзі ваенных, што прывяло да канфліктаў і нават да сыходу некаторых афіцэраў з арміі.

З 1876 года займаў пасаду сенатара ад левай партыі, утрымліваючы яе да 1920 года. Упершыню ўвайшоў у склад урада ў снежні 1877 года як міністр грамадскіх работ. Тут ён зноў праявіў сябе як таленавіты арганізатар — істотна пашырыў і мадэрнізаваў сетку чыгунак і каналаў у краіне. Менавіта ён увёў стандарт, вядомы як «Габарыт Фрэйсінэ», які вызначаў параметры інфраструктуры.

Чатыры разы займаў пасаду прэм’ер-міністра Францыі — упершыню з 1879 па 1880 год, затым у 1882, 1886 і 1890–1892 гадах. У яго палітычнай кар’еры былі як поспехі, так і цяжкія перыяды. У 1882 годзе яго ўрад страціў давер парламента з-за страты ўплыву Францыі ў Егіпце. Пазней ён быў адхілены і з-за вострых спрэчак наконт ролі Каталіцкага Касцёла ў французскім грамадстве.

Асобную старонку ў яго дзейнасці складае служба міністрам абароны. З 1888 года, як першы цывільны на гэтай пасадзе пасля 1848 года, ён правёў маштабную рэарганізацыю арміі, якая значна ўмацавала абаронную здольнасць Францыі. Ён захоўваў гэтую пасаду на працягу некалькіх урадаў. Аднак у 1893 годзе вымушаны быў сысці на фоне скандалу, звязанага з будаўніцтвам Панамскага канала.

Апошнім часам сваёй актыўнай палітычнай дзейнасці ён з’яўляўся міністрам без партфеля падчас Першай сусветнай вайны (1915–1916). Таксама быў аўтарам мемуараў і працы пра абарону Парыжа.

 Крыніцы 

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Францыі