Поўная занятасць

Поўная занятасць — гэта эканамічны стан, пры якім усе, хто жадае і здольны працаваць за існы ўзровень заработнай платы, маюць працу. Умова поўнай занятасці не азначае, што ўзровень беспрацоўя роўны нулю, бо заўсёды ёсць фрыкцыйнае і структурнае беспрацоўе, якія лічацца натуральнымі з’явамі ў любой эканоміцы.

 Паняцце 
Паняцце поўнай занятасці выкарыстоўваецца ў макраэканамічным аналізе для апісання сітуацыі, калі эканоміка працуе на максімальна магчымым узроўні без інфляцыйнага ціску. У такой сітуацыі ўсе вытворчыя рэсурсы, уключаючы працоўную сілу, выкарыстоўваюцца эфектыўна.

 Поўная занятасць і натуральны ўзровень беспрацоўя 
Пад поўнай занятасцю часта маюць на ўвазе стан, калі фактычны ўзровень беспрацоўя роўны натуральнаму ўзроўню беспрацоўя, які ўключае:
 Фрыкцыйнае беспрацоўе — часовая няпоўная занятасць пры змене працы або ўваходжанні на рынак працы.
 Структурнае беспрацоўе — вынік несупадзення структуры попыту на працу і структуры прапановы.

 Эканамічная палітыка і поўная занятасць 
Дзяржавы імкнуцца дасягнуць поўнай занятасці праз выкарыстанне фіскальнай і манетарнай палітыкі, уключаючы стымуляванне сукупнага попыту, стварэнне новых працоўных месцаў і падтрыманне ўстойлівага эканамічнага росту.

 Крытыка 
Некаторыя эканамісты лічаць, што дасягнуць поўнай занятасці на практыцы вельмі складана, бо рынак працы пастаянна змяняецца. Іншыя сцвярджаюць, што празмерныя намаганні ў гэтым кірунку могуць прывесці да інфляцыі і неэфектыўнага размеркавання рэсурсаў.

 Гл. таксама 
 Беспрацоўе
 Эканамічны цыкл
 Фіскальная палітыка
 Кейнсіянства
 Сацыяльная палітыка

 Літаратура 


Катэгорыя:Макраэканоміка
Катэгорыя:Эканоміка